Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1396/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-09-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania aktu
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w dniu 8 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji .


UZASADNIENIE

W dniu [...] 2010 r. M. M. reprezentowany przez adwokata – P. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] r. nr [...] orzekającą o odpowiedzialności podatkowej M. M. jako członka zarządu spółki z o.o. " A" z tytułu zaległości w podatku akcyzowym za [...] 2004 r. w wysokości [...] zł; odsetek za zwłokę w kwocie [...] zł i kosztów egzekucyjnych w wysokości [...] zł .

W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając go istnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz "okolicznościami w najwyższym stopniu uprawdopodobniającymi zasadność skargi ".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ) - zwanej dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części decyzji jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków . Instytucja wstrzymania wykonania decyzji przewidziana w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 ustawy ma charakter szczególny - jako zasadę przyjmuje się bowiem to, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Istnienie przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 zdanie pierwsze winno być wskazane, a przy tym uprawdopodobnione, przez stronę skarżącą, bowiem to na podstawie jej twierdzeń Sąd może ocenić spełnienie przesłanek prowadzących do uwzględnienia wniosku. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Takie twierdzenia powinny być przy tym poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji majątkowej i osobistej (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04, niepublik. oraz J.P. Tarno [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W-wa 2006, str. 188).

W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji pełnomocnik skarżącego ograniczył się do stwierdzenia, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, nie wskazując przy tym na czym ta szkoda miałaby polegać. Nie wskazał przy tym jednocześnie by wykonanie zaskarżonej decyzji miało spowodować trudne do odwrócenia skutki. Dokonując analizy złożonego wniosku strony oraz akt sądowych stwierdzić należy , iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Przede wszystkim zauważyć należy, iż nie można uznać zasadności argumentu wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody w sytuacji, gdy jak sam wskazał w skardze, nie posiada żadnego majątku, co następnie zostało powielone, w złożonym na sformalizowanym druku PPF wniosku o przyznanie prawa pomocy. We wniosku tym nie wykazano bowiem posiadania żadnego majątku, dochodów, zasobów finansowych. Skoro zatem w przypadku skarżącego nie ma możliwości skutecznego prowadzenia egzekucji administracyjnej zarówno z majątku, ani z wynagrodzenia, w ocenie Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji nie stwarza dla skarżącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody.

Skoro zatem strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody poprzez wykonanie zaskarżonego aktu, a przy tym dowody zawarte w aktach sądowych przesłanki tej nie potwierdzają oraz gdy nie wykazała zarówno stosowną argumentacją jak i dowodami by w jej przypadku wystąpiły trudne do odwrócenia skutki wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie . Także zarzuty zawarte w skardze sformułowane przeciw legalności spornej decyzji ostatecznej nie mogą uzasadniać przychylenia się do wniosku. Rozpoznając bowiem na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, Sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (por. post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, niepubl.). a takie postępowanie jest niedopuszczalne.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji .