Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 2318/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędzia NSA Barbara Kamieńska Asesor sąd. Lilianna Drewniak-Żaba Protokolant Sekr.sąd. Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2004 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2002r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, o d d a l a s k a r g ę /-/L.Drewniak-Żaba /-/G. Radzicka /-/B.Kamieńska


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2002r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. odrzucił zarzut spółki z o.o. A z siedzibą w P. od tytułu wykonawczego nr [...] wydanego przez PINB w dniu [...] czerwca 2002r. nr [...] w postaci nakazu usunięcia nieprawidłowości w budynku zlokalizowanym w P. przy ul. [...], która jako, podstawę zarzutu wskazała art. 33 pkt 5 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 1991 nr 36 poz. 161 ze zm.).

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że argumenty zobowiązanego unikającego wykonania decyzji nakazowej, nie mogą być brane pod uwagę, bowiem sprowadzają się one do tego, że na czas remontu właściciele musieliby wykwaterować lokatorów do pomieszczeń zastępczych. Natomiast rozważania zobowiązanego, o ewentualnej rozbiórce obiektu, z uwagi na znaczny koszt remontu, w ocenie organu egzekucyjnego, leżą poza jego kompetencjami i nie mogą być przedmiotem analizy na tym etapie.

W zażaleniu na postanowienie, zarzucono, że zobowiązany do wykonania remontu nie posiada faktycznego władztwa nad nieruchomością, ponieważ wprowadzają się tam "dzicy lokatorzy" i nie posiada dostatecznych środków finansowych na przeprowadzenie remontu bowiem płacone czynsze nie są w stanie pokryć jego kosztów. Rozpoznając zarzut Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z [...] sierpnia 2002r. nr [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy i stwierdził co następuje:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. decyzją z dnia [...] marca 2000r. nr [...] nakazał właścicielom budynku przy ul. [...] w P. – firmom A Spółce z o.o. z siedzibą w P. i B Spółce z o.o. z siedzibą w P. usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku położonego przy ul [...] w P. poprzez wykonanie wymienionych w decyzji robót budowlanych. Decyzja ta stała się ostateczna oraz jest prawomocna w administracyjnym toku postępowania.

Dnia [...] stycznia zobowiązani otrzymali upomnienie wzywające do wykonania nałożonego obowiązku. Ponieważ nie wykonali go dobrowolnie w wyznaczonym terminie, wierzyciel wystawił w dniu [...] czerwca 2002r. tytuł wykonawczy i skierował sprawę do postępowania egzekucyjnego.

W ocenie organu odwoławczego egzekwowany obowiązek jest wykonalny zarówno z technicznego jak i z prawnego punktu widzenia. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że na dłużników nałożono obowiązek przeprowadzenia remontu w 2000r. i okres pomiędzy nałożeniem obowiązku, a wszczęciem postępowania egzekucyjnego był dostatecznie długi, aby żalący się zapewnił lokatorom lokale zamienne. Natomiast nie mają żadnego znaczenia dla oceny zarzutu niewykonalności obowiązku kwestie ekonomiczne.

W skardze do Naczelnego Sądu administracyjnego A Spółka z o.o. zarzuciła naruszenie art. 33 ustawy z 17 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz naruszenie art. 8 i 11 kpa. W konkluzji spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie od organów administracji kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Z treści skargi A Sp. z o.o. wynika, że jako podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wskazuje niewykonanie obowiązku o charakterze niepieniężnym, co wskazuje na art. 33 pkt 5 ustawy z 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2002r. nr 110 poz. 968 ze zm.). Pogląd skarżącej jest jednak nieuzasadniony, gdyż niewykonanie obowiązku(ów) o charakterze niepieniężnym przedstawionych w tytule wykonawczym, zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść obowiązków zawartych w decyzji, są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących niejako w naturze obowiązków.

Bez wątpienia nie stanowią i nie mogą stanowić powodu niewykonalności tytułu wykonawczego ani przeszkody ekonomiczne czy finansowe, bądź też trudności techniczno-organizacyjne. Należy wykluczyć też przy ocenie niewykonalności obowiązku, negatywne nastawienie adresata(ów) nałożonych obowiązków, co niewątpliwie występuje w niniejszej sprawie.

Twierdzenie skarżącej, że właściwą byłaby rozbiórka obiektu, zamiast remontu z uwagi na koszty remontu i stan budynku, nie mogło być brane pod uwagę przez organ egzekucyjny, bowiem organ egzekucyjny zgodnie z art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, czyli bada dopuszczalność egzekucji pod względem formalnym, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, gdyż w takiej sytuacji wkraczałby w kompetencje organu, który orzekł o meritum sprawy.

Jest niespornym, że w niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. występuje w podwójnej roli – jako organ orzekający merytorycznie, a następnie organ egzekucyjny, lecz merytorycznie mógłby kontrolować decyzje nakazową z [...] marca 2000r. wyłącznie jako organ wydający decyzję, a nie jako organ egzekucyjny.

Nieuzasadnione są również zarzuty skargi wskazujące naruszenie art. 8 i 11 kpa.

Poza wymienieniem przepisów na wstępie skargi, skarżąca spółka nie wskazuje na czym to naruszenie polegało, jak również nie wskazuje podstaw do stosowania zasad ogólnych kpa, zamiast zasad ogólnych ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W powyższych okolicznościach skargę jako nieuzasadnioną – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) – należało oddalić.

/-/L. Drewniak-Żaba /-/G. Radzicka /-/B. Kamieńska

J.W.