Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 447/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M.J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...]stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Komendant Główny Policji (zwany dalej: "KGP") - po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - postanowieniem z [...] stycznia 2020r. utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] grudnia 2019r. odmawiające M.J.(zwany dalej: "Skarżącym") wznowienia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. W podstawie prawnej powołano m.in. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144, art. 145 § 1 pkt 1 i 4, art. 148 § 1, art. 149 § 3, art. 150 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018r. poz. 2096, ze zm., zwana dalej "k.p.a.").

KGP w uzasadnieniu, przedstawiając stan faktyczny sprawy, wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...].(zwany dalej: "KWP") decyzją z [...] stycznia 2019r. cofnął Skarżącemu - na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 5 ustawy z 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2019r., poz.284, zwana dalej: "u.b.a.") - pozwolenie na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. Skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji, ale KGP decyzją z [...] marca 2019r. utrzymał w mocy ww. decyzję KWP.

KGP wskazał, że ww. decyzję KGP z [...] marca 2019r. doręczono w trybie art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. (tzw. fikcja prawna doręczenia). Skarżący nie wniósł skargi na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący wnioskiem z 17 października 2019r. (uzupełnionym pismami z 25 października i 15 listopada 2019r.) wystąpił o wznowienie postępowania w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, zakończonego ostateczną decyzją KGP z [...] marca 2019r. W podstawie żądania wskazał:

- niedoręczenie ww. decyzji KGP (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) oraz

- fałszywość dowodów na podstawie których ustalono istotne w jego sprawie okoliczności faktyczne- zmyślone oceny/opinie prokuratora oraz funkcjonariusza Policji (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.).

KGP pismem z 6 listopada 2019r. wezwał Skarżącego do przedłożenia w wyznaczonym terminie dokumentu bądź wyroku stwierdzającego sfałszowanie dowodu, na podstawie którego ustalono istotne okoliczności faktyczne w sprawie administracyjnej. Skarżący nie zastosował się do wezwania organu (z zawiadomienia Skarżącego w Prokuraturze Rejonowej w T. prowadzone jest postępowanie o czyn z art. 231 § 1 k.k. - przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków).

KGP postanowieniem z [...] grudnia 2019r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie cofnięcia Skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego.

Skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podniósł, że KGP bezpodstawnie przyjął, że adres wskazany przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji KWP z [...] stycznia 2019r. jest adresem do doręczeń. Skarżący na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego poinformował (w celu zapewnienia ochrony swoich dóbr osobistych i praw) o adresie do wszelkiej korespondencji dlatego nie musiał tego czynić ponownie wnosząc odwołanie do organu drugiej instancji. W konsekwencji ww. decyzji KGP nie doręczono i niezasadnie zastosowano fikcję prawną jej doręczenia z art. 44 k.p.a. Skarżący zakwestionował też zasadność wezwania do przedłożenia orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego potwierdzających, że może dysponować bronią i stwierdził, że dowody w sprawie są oczywiście nieprawdziwe i uzyskane niezgodnie z prawem. KGP powinien zastosować art. 145 § 2 i 3 k.p.a. ze względu na oczywistość sfałszowania dowodów i istnienie poważnej szkody dla interesu społecznego ze względu na brak możliwości odstrzału sanitarnego przez stronę związanego z afrykańskim pomorem świń.

KGP - po ponownym rozpatrzeniu sprawy - wskazał, że Skarżący w postępowaniu przed KWP wskazał adres do korespondencji: Urząd Pocztowy [...], ul. [...], [...], skr. pocztowa nr [...], a w pierwszym piśmie skierowanym do KGP - w odwołaniu od ww. decyzji KWP z [...]stycznia 2019r. - wskazał adres: [...]. Taki adres znajduje się także na kopercie, w której nadano odwołanie. Do KGP zwrócono nieodebraną przez Skarżącego przesyłkę pocztową, zawierającą decyzję KGP z [...]marca 2019r., a na kopercie znajdują się adnotacje doręczyciela, że w związku z niedoręczeniem przesyłki adresatowi awizowano ją dwukrotnie w placówce pocztowej - 1 i 9 kwietnia 2019r., a zawiadomienie o tym umieszczono w skrzynce listowej adresata. Spełniono więc przesłanki z art. 44 k.p.a. (instytucja tzw. fikcji prawnej doręczenia) i decyzję KGP z [...] marca 2019r., należy uznać za doręczoną.

KGP zauważył też, że k.p.a. nie reguluje sposobu doręczenia pism na adres korespondencyjny oraz kwestii wskazania przez stronę adresu do korespondencji. Wskazanie adresu korespondencyjnego w piśmie skierowanym do organu, jest jednak wiążące od chwili zawiadomienia organu o zmianie adresu. Obowiązek zawiadomienia przez stronę organu o zmianie adresu, nie jest utożsamiany z koniecznością złożenia organowi odrębnego pisma, które zawiera informację o zmianie adresu. Dopuszczalna jest każda forma wykonania przez stronę obowiązku z art. 41 § 1 k.p.a. KGP był związany jedynie wskazanym przez Skarżącego w pierwszym piśmie skierowanym w postępowaniu odwoławczym (po zakończeniu postępowania przed KWP) adresem: [...]. KGP w tym zakresie powołał się na wyrok NSA z 5 lipca 2016r. sygn. akt I OSK 2379/14, z którego wynika, że organ administracji publicznej nie ma obowiązku badania z urzędu, czy znany mu adres strony jest adresem aktualnym. Przesłanie więc decyzji na znany organowi dotychczasowy adres strony, ma skutek prawny. Ostatnim znanym KGP adresem Skarżącego był adres wskazany w odwołaniu od ww. decyzji KWP - tożsamy z adresem na kopercie, w której odwołanie zostało nadane do organu odwoławczego).

2. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego i zobowiązanie KGP do wznowienia postępowania w sprawie oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania.

Skarżący wskazał, że w toku postępowania administracyjnego - w piśmie z 19 stycznia 2019r. podał adres do kierowania wszelakiej korespondencji w jego sprawie. Poinformował bowiem, że "od dnia 19.01.2019r. wszelką korespondencję proszę kierować na adres: Urząd Pocztowy [...], ul. [...], [...], skr. Poczt, nr [...]". Celem tego zawiadomienia i wskazania adresu do wszelkiej korespondencji było zapewnienie mu ochrony dóbr osobistych i praw. Skarżący nigdy nie odwoływał, nie zmieniał ww. adresu do doręczeń korespondencji, nigdy nie było też sytuacji nie podjęcia korespondencji z adresu wskazanego w piśmie z 19 stycznia 2019r. KGP zignorował jego wolę w kwestii sposobu podejmowania korespondencji i dowolnie przyjął inny adres. "KGP dowolnie żonglował adresami celem udaremnienia Skarżącemu dostępu do sądu i rzetelnego zbadania sprawy". Głównym celem KGP jest niedopuszczenie do przesłuchania i wyjaśnienia przez prokuratora M.G.i funkcjonariusza P.T. tez nieprawdziwych opinii, które zamówiono z naruszeniem prawa. Dowody zebrane w sprawie w sposób oczywisty są nieprawdziwe i uzyskane niezgodnie z prawem. KGP winien zastosować art. 145 § 2 i 3 k.p.a., ze względu na brak możliwości dokonywania przez Skarżącego odstrzału sanitarnego dzika, związanego z afrykańskim pomorem świń.

Skarżący, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 6 lipca 2011r. sygn. akt I SA/Sz 89/11 stwierdził, że adresem, o którym mowa w art. 42 k.p.a., jest wskazany adres dla doręczeń, co uzasadnia, że taki sposób doręczenia korespondencji służbowej przez wskazanie "adresu dla doręczeń" wybrał Skarżący i nieistotne jest z jakiego powodu taki adres wybrał. Istotna jest wola strony, która jest wyraźna i wiąże organ w prowadzonym postępowaniu. Gdyby niewykonalne było doręczenie korespondencji na wybrany przez Skarżącego adres dla doręczeń, wówczas możliwe byłoby zastosowanie trybu zastępczego. Skoro organy zignorowały wolę Skarżącego, kierując korespondencję na adres inny niż dla doręczeń wskazany przez Skarżącego, naruszyły zasadę pogłębiania zaufania przewidzianą art. 8 k.p.a. Od momentu podjęcia czynności służbowych przez organ w danej sprawie organ zobowiązany jest odpowiednio reagować na wolę i inicjatywę drugiej strony, tutaj co do wskazanego jako skutecznego sposobu kontaktowania się ze stroną poprzez wskazanie adresu dla doręczeń, a nie poprzestać na dokonaniu wykładni prawa, która uzasadnia, że wskazanie adresu dla doręczeń jest nieskuteczne. KGP winien wykorzystać w pierwszej kolejności adres wskazany do doręczeń korespondencji przez Skarżącego, a gdyby to nie przyniosło skutku, mógłby wykorzystać inne domniemane adresy. Jeśli żaden ze sposobów doręczenia nie przyniósłby skutku, wówczas można zastosować instytucję "fikcji prawnej doręczenia". KGP stosuje fikcję nie tylko doręczenia, ale fikcję w postępowaniu, gdyż nie odnosi się merytorycznie do stawianych zarzutów, dowolnie dobiera wygodne dla siebie aspekty sprawy, pomija ważne w sprawie dowody, mataczy i w sposób jaskrawy nie wzbudza zaufania. Instytucję fikcji prawnej doręczenia zastosowano przedwcześnie. KGP nie wykorzystał wyraźnie wskazanego adresu do doręczeń wszelkiej korespondencji, odebrał Skarżącemu prawo do właściwej procedury administracyjnej, w szczególności do obrony godności przez pomówienia ze strony funkcjonariuszy policji i prokuratora M.G..

W sprawie, na obecnym etapie blokowane są wszelkie próby kwestionowania przez Skarżącego prawdziwości tez zawartych w "opiniach", które są fałszywe i były przyczyną do bezzasadnego żądania przedstawienia nowych badań od Skarżącego. KWP, po wyczerpaniu pomysłów na cofnięcie pozwolenia na broń, stosując rozmaite fortele. Nie mógł uzyskać negatywnych opinii w środowisku życia Skarżącego, zamówił opinię w "swoim środowisku życia".

W zaistniałej sytuacji wznowienie postępowania staje się zasadne, decyzja KWP, jaki i KGP z [...] stycznia 2019r. jest oparta o fałszywe dowody i nie może pozostać w obrocie prawnym. Sposób prowadzenia sprawy winien być klarowny, skrupulatny, oparty na prawdziwych dowodach, bez podejrzeń o celowe działanie na niekorzyść Skarżącego. Niezrozumiałe są też dotychczasowe działania KWP i KGP, przez które Skarżący traci zaufanie do tych organów państwa.

3. KGP w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. skarga nie jest zasadna.

2. Sądy administracyjne, w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a.") sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki sąd administracyjny kontroluje więc legalność rozstrzygnięcia – postanowienia - zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

3. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżone postanowienie, jak również poprzedzające KGP z [...] grudnia 2019r. odpowiadają prawu. Oba ww. postanowienia dotyczyły odmowy wznowienia postepowania, zakończonego ostateczną decyzją KGP z [...] marca 2019r., doręczoną w trybie art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.

Sąd na wstępie wyjaśnia, że postępowanie wznowieniowe zmierza do weryfikacji decyzji ostatecznej. Wznowienie postepowania jest bowiem instytucją procesową stwarzającą możliwość prawą ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postepowanie, w którym wydaną tą decyzję dotknięte było którąś z kwalifikowanych wadliwości, wyliczonych w art. 145 k.p.a. Postępowanie wznowieniowe stanowi więc dopuszczalny wyłom w obowiązywaniu zasady trwałości decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 16 k.p.a. W świetle tej zasady decyzje obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję, wydaną na odpowiednim przepisie prawnym. Przepis art. 16 § 1 k.p.a. przewiduje możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej, ale jedynie w wyniku przeprowadzenia postępowania w trybie nadzwyczajnym, w tym w trybie wznowienia postępowania.

Stosownie do treści art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Sąd wskazuje, że w przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją wydaną przez organ odwoławczy dochodzi do uruchamia postępowania wstępnego w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania. W tej fazie organ, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 lutego 2018r. sygn. akt II OSK 999/16 (LEX nr 2446963) może się wypowiadać jedynie co do zarzutów, a nie ich podstaw. "Wszelkie czynności i rozważania merytoryczne na etapie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania są niedopuszczalne. Podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, które powinno się zakończyć załatwieniem sprawy w sposób przewidziany w art. 149 k.p.a., a więc wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania lub o odmowie jego wznowienia".

Tym samym organ administracji, właściwy w sprawie wznowienia postępowania, bada zatem wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania wniesiono z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Tylko w przypadku stwierdzenia, że podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a. bądź nie został zachowany termin przewidziany w art. 148 k.p.a. do jego złożenia – organ administracji powinien, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i art. 151 k.p.a.

W rozpatrywanej sprawie KGP przy ponownym rozpatrzeniu sprawy uznał, że Skarżący wniósł podanie o wznowienie postępowania, zakończonego ostateczną decyzją KGP bez uchybienia terminu, przewidzianego na jego wniesienie w art. 148 k.p.a.

KGP wskazał również, że, zgodnie z wnioskiem Skarżącego, podstawę do wznowienia miały stanowić: - niedoręczenie ww. decyzji KGP (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) oraz - fałszywość dowodów na podstawie których ustalono istotne w jego sprawie okoliczności faktyczne- zmyślone oceny/opinie prokuratora oraz funkcjonariusza Policji (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.).

Tymczasem z akt sprawy wynika, że Skarżący mimo wezwania skierowanego przez KGP (pismem z 6 listopada 2019r.) do przedłożenia w wyznaczonym terminie dokumentu bądź wyroku stwierdzającego sfałszowanie dowodu, na podstawie którego ustalono istotne okoliczności faktyczne w sprawie administracyjnej, nie zastosował się do tego wezwania i nie przedstawił ani dowodów na poparcie tych zarzutów ani orzeczenia Sądu lub innego właściwego organu. Z tego powodu właściwe było wydanie zarówno zaskarżonego postanowienia KGP z [...] stycznia 2020r., jak i poprzedzającego go postanowienia KGP z [...] grudnia 2019r.

Sąd stwierdza ponadto, że na podstawie akt sprawy z łatwością możliwe było ustalenie przez KGP, że ostateczna decyzja KGP z [...] marca 2019r. została doręczona na właściwy adres, podany samodzielnie przez Skarżącego zarówno w odwołaniu od ww. decyzji KWP z [...] stycznia 2019r. (k. 94 akt administracyjnych), jak i na kopercie, w której umieszczono odwołanie (k. 97 akt administracyjnych). Niezasadne były więc argumenty Skarżącego o braku prawidłowego doręczenia ww. decyzji KGP z [...] marca 2019r. Możliwe było w związku z tym przyjęcie przez KGP, że podanie Skarżącego nie wskazywało ustawowych przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a.

Sąd dostrzega jednakowoż, mając na względzie dotychczasowe orzecznictwo Sądów administracyjnych, że postępowanie wszczęte wnioskiem o wznowienie postępowania, co do zasady przebiega w dwóch fazach. Pierwszą fazę kończy wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania albo postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W drugiej fazie, po wznowieniu postępowania, organ administracji publicznej ma obowiązek przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 149 § 2 k.p.a. i po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., wydać stosowną decyzję. Jakkolwiek w rozpoznawanej sprawie KWP wydał jedynie postanowienie odmawiające wznowienia postępowania, w jego uzasadnieniu prawidłowo – po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniające, dokonanego na podstaw całokształtu okoliczności faktycznych sprawy – przyjął, że nie zachodziła podstawa do wznowienia postępowania wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Okoliczności ustalone przez KGP potwierdzają akta administracyjne sprawy, na podstawie których orzekał Sąd administracyjny. Z akt tych wynikało, że Skarżący jedynie w postępowaniu przed organem pierwszej instancji – KWP – dwukrotnie wskazał, na jaki adres kierować korespondencję. W pierwszym piśmie z 19 stycznia 2019r. Skarżący wskazał, że "wszelką korespondencję należy kierować na adres: Urząd Pocztowy [...], ul. [...], [...], skr. Poczt. Nr [...](k. 85 akt administracyjnych), a w drugim z 23 września 2019r., skierowanym do KWP w związku z żądaniem udostępnienia akt, wyjaśnił, że uwierzytelnione odpisy proszę przesyłać na adres Urząd Pocztowy [...], ul. [...], [...], skr. Poczt. Nr [...](k. 115 akt administracyjnych). Skarżący w postępowaniu odwoławczym wskazał natomiast, zarówno w treści odwołania, jak i w kopercie zawierającej to odwołanie inny adres: "[...]". KGP miał zatem podstawy by uznać, że prawidłowe było więc skierowanie ww. decyzji z [...]marca 2019r. na ww. adres, a tym samym decyzja ta nie może być wzruszona w trybie wznowienia postępowania. W tym kontekście na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty skargi, w tym zarzut naruszenia art. 8 k.p.a., że KGP zignorował wolę Skarżącego w kwestii sposobu podejmowania korespondencji i dowolnie przyjął inny adres, niż żądał Skarżący. Przeczą temu akta sprawy.

Jakkolwiek KGP zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., wydał akt nazwany postanowieniem, uzasadnienie tegoż postanowienia i to zarówno wydanego w pierwszej, jak i w drugiej instancji wskazuje, że niemożliwe byłoby uchylenie w sprawie decyzji KGP z [...] marca 2019r., z uwagi na przesłanki wskazane w ww. postanowieniu. KGP w zaskarżonym postanowieniu z [...] stycznia 2020r. - utrzymując w mocy własne postanowienie z [...] grudnia 2019r. uznał, że w sprawie nie nastąpiło naruszenie prawa, które stanowi przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. podstawę do wznowienia postępowania. Skarżący miał bowiem zapewniony czynny udział w postępowaniu przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji, dotyczącym cofnięcia pozwolenia na broń. Tym samym niecelowe byłoby uchylenie przez Sąd ww. postanowień KGP z [...] marca 2019r. i z [...]stycznia 2020r., jedynie z powodu wadliwości proceduralnych, które jednakowoż nie mogły by mieć istotnego wpływu na wynik sprawy – na możliwość wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją KGP z [...] marca 2019r. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. wskazuje bowiem, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu, zważywszy na okoliczności wynikające wprost z akt administracyjnych i wskazujące, że ww. decyzja KGP z [...]marca 2019r. została skierowana przez organ odwoławczy na prawidłowo wskazany przez Skarżącego w treści odwołania adres, jak również na kopercie zawierającej to odwołanie, niemożliwe jest przyjęcie, że zaszła podstawa do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., która pozwoliłaby w postępowaniu prowadzonym w drugiej fazie postępowania wznowieniowego wydać rozstrzygnięcie korzystne z punktu widzenia Skarżącego.

Tym samym, jakkolwiek Sąd dostrzega ww. wadliwości proceduralne, uznaje, że Skarżący nie mógłby uzyskać przed organami administracyjnymi zamierzonego skutku uchylenia decyzji KGP z [...] marca 2019r., gdyż w sprawie w świetle akt nie istniały podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jak również art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

4. Sąd w tym stanie rzeczy, mając na względzie uchybienia proceduralne i jednocześnie uznając, że nie miałyby one istotnego wpływu na wynik sprawy, uznał, że skargę należało oddalić na mocy art. 151 P.p.s.a.

Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym z uwagi na treść art. 119 pkt 3 P.p.s.a., gdyż w sprawie wydano postanowienie, o którym mowa w tym przepisie.