Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 47/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2007 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację radcowską oddala skargę


UZASADNIENIE

Pan J. B., zwany dalej skarżącym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości Nr [...] z [...] października 2006 r. rozstrzygającą odwołanie skarżącego od uchwały Nr [...] Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej z dnia [...] lipca 2006r.

Skarżący, pismem z dnia [...] maja 2005r. zwrócił się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. o dopuszczenie go do egzaminu konkursowego na aplikację radcowską przeprowadzanego w okręgu tej Izby w 2006 r. Egzamin został przeprowadzony dnia [...] lipca 2006 r.

Jak wynika z uchwały Komisji Egzaminacyjnej ds. aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości na obszarze właściwości Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. w sprawie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację radcowską skarżący osiągnął liczbę 189 pkt. Z uwagi na powyższe, Komisja na podstawie art. 339 ust. 3 i art. 3310 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2002r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.) ustaliła, iż Pan J. B. uzyskał negatywny wynik egzaminu na aplikację radcowską.

W złożonym odwołaniu od uchwały skarżący nie zgodził się z jej treścią, podając iż ocena negatywna jest wydana niesłusznie.

Po pierwsze, zakwestionował ocenę pytania nr 121 testu sprawdzającego w brzmieniu: "Za zobowiązania spółki cywilnej powstałe przed dniem jej przekształcenia w spółkę jawną, wspólnicy odpowiadają po jej przekształceniu: A. Tak, jak wspólnicy spółki jawnej, B. Na dotychczasowych zasadach przez okres trzech lat, licząc od tego dnia i C. Na dotychczasowych zasadach w każdym czasie". Skarżący jest przekonany, że udzielił prawidłowej odpowiedzi wskazując na odpowiedź "A", zaś w kluczu wskazano jako prawidłową odpowiedź "B", co skutkowało brakiem punktu dla skarżącego za to pytanie. Skarżący w obszerny wywodzie z powołaniem się na przepisy i komentarze do nich, dowodził prawidłowości udzielonej w teście odpowiedzi na pytanie nr 121. Przede wszystkim stwierdził, iż nie można twierdzić, iż może mieć zastosowanie art. 584 K.s.h. ponieważ przepis ten dotyczy przekształcenia spółki osobowej w inną spółkę osobową.

Po drugie, skarżący podważał prawidłowość ułożenia samego testu poprzez umieszczenie w nim trzech pytań - nr 39, 41 i 42 - z zakresu postępowania w sprawach o wykroczenia. Przepis art. 331 ustawy o radcach prawnych nie przewidywał wśród dziedzin prawa, które będą podlegać sprawdzeniu wiedzy kandydata na aplikanta radcowskiego, postępowania w sprawach o wykroczenia. Tak więc, zdaniem skarżącego, test wykraczał poza ramy określone ustawą. Brak objęcia ramami ustawowymi postępowania w sprawach o wykroczenia przemawia za twierdzeniem, że nie było intencją ustawodawcy uwzględnienie przedmiotowego zakresu w materii konkursowej. Prosił o uwzględnienie linii orzeczniczej Trybunału Konstytucyjnego, w szczególności postulatu "selekcji kandydatów na aplikantów i ich kwalifikowania wyłącznie według zasad ustawowych i na podstawie jednoznacznych kryteriów ustalonych w ustawach". Wniósł o przyznanie dodatkowych punktów za udzielone przez niego odpowiedzi na pytania z zakresu niedozwolonego ustawą.

Po trzecie, skarżący wskazał, że zgodnie z art. 339 ust. 1 ustawy o radcach prawnych egzamin konkursowy miał polegać na rozwiązaniu testu składającego się z 250 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Tymczasem analiza treści pytań 109 i 202 prowadzi do wniosku, że w każdym przypadku prawidłowe są aż dwie odpowiedzi. Pytanie nr 109 "W cywilnym postępowaniu uproszczonym, powództwo wzajemne: A. jest dopuszczalne, B. jest dopuszczalne pod warunkiem, że zostało zgłoszone w odpowiedzi na pozew, C. jest dopuszczalne jeżeli roszczenia nadają się do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym" w kluczu wskazano jako prawidłową odpowiedź tę oznaczoną literą "C", podczas, gdy równie prawidłowa jest odpowiedź oznaczona literą "A", a takiej właśnie odpowiedzi udzielił skarżący. W pytaniu nr 202: "W postępowaniu egzekucyjnym w administracji mają zastosowanie odpowiednie przepisy: A. Kodeksu postępowania cywilnego, B. ordynacji podatkowej, C. Kodeksu postępowania administracyjnego, w kluczu wskazano jako prawidłową odpowiedź "C", podczas, gdy równie prawidłowa jest odpowiedź A", którą zaznaczył skarżący. Na tej podstawie skarżący domagał się zaliczenia mu dwóch punktów za udzielenie prawidłowej odpowiedzi.

Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2006 r. Minister Sprawiedliwości, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 3310 ust. 2 ustawy o radcach prawnych utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę Komisji Egzaminacyjnej.

W uzasadnieniu decyzji Minister stwierdził, iż odwołanie jest nieuzasadnione. Organ przeprowadził wnikliwą analizą akt osobowych skarżącego, zwłaszcza zawartego w nich testu i karty odpowiedzi oraz całości dokumentacji związanej z przeprowadzonym egzaminem, co pozwoliło mu na ocenę, iż egzamin, którego skarżący był uczestnikiem, przeprowadzony został w trybie zgodnym z wymogami ustawy o radcach prawnych i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie powoływania i odwoływania członków komisji egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej oraz szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzania egzaminu konkursowego i radcowskiego (Dz. U. Nr 258, poz. 2164 ze zm.). Z przebiegu egzaminu sporządzono protokół, zaś uchwała Komisji Egzaminacyjnej podjęta została prawidłowo. Z treści protokołu wynika, że skarżący uzyskał 189 pkt. Po ponownym sprawdzeniu testu stwierdzono, że liczba punktów uzyskanych na egzaminie nie uległa zmianie.

Organ odniósł się do trzech konkretnych zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu. Co do pierwszego zarzutu błędnej oceny prawidłowości odpowiedzi na pytanie nr 121 organ uznał, iż prawidłową odpowiedzią na to pytanie była odpowiedź oznaczona numerem "B", a twierdzenie skarżącego iż właściwa jest odpowiedź "A" tj. ta, której udzielił skarżący jest chybione. Spółka cywilna ulega przekształceniu w spółkę jawną wedle reguł określonych w art. 26 § 4 - § 6 K.s.h. a przepisy tego kodeksu nie przewidują procedury przekształcenia spółki cywilnej w spółkę jawną, które w istocie jest przerejestrowaniem. Brak procedur nie oznacza jednak, że do przekształcenia takiej spółki nie ma zastosowania unormowanie działu III tytułu IV K.s.h. co oznacza, iż należy stosować art. 574 i art. 584 K.s.h. normujące odpowiedzialność wspólników spółki przekształconej za jej zobowiązania powstałe przed dniem jej przekształcenia. Zgodnie z art. 584 K.s.h. wspólnicy spółki przekształconej odpowiadają za zobowiązania spółki powstałe przed dniem jej przekształcenia na dotychczasowych zasadach przez okres trzech lat licząc od tego dnia.

Co do zarzutu naruszenia art. 331 ust. 1 ustawy o radcach prawnych przez objęcie zakresem egzaminu problematyki postępowania w sprawach o wykroczenia, Minister uznał za nieuprawnione stanowisko, iż test może sprawdzać wiedzę z prawa wykroczeń, pomijając postępowanie w tych sprawach. Swoje stanowisko oparł na przekonaniu, że trudno wymagać od radcy prawnego aby mógł występować w sprawach o wykroczenia, nie znając właściwych procedur, a ponadto ocena terminu "postępowanie karne" mieści w sobie również procedurę dotyczącą postępowania w sprawach o wykroczenia, gdyby było inaczej ustawodawca posłużyłby się terminem "Kodeks postępowania karnego". Podkreślił, przytaczając stanowisko prof. W. D. w powołanej publikacji, że w piśmiennictwie od lat prezentowany jest pogląd, iż w pojęciu postępowania karnego mieszczą się również przepisy regulujące postępowanie w sprawach o wykroczenia.

Organ odniósł się także do zarzutu nieprawidłowego sformułowania pytań nr 109 i 202 poprzez umieszczenie w kluczu propozycji odpowiedzi dwóch, a nie jednej jak nakazuje ustawa o radcach prawnych, odpowiedzi prawidłowych, co narusza przepis art. 339 ust. 1 ustawy o radcach prawnych. Gdy idzie o pytanie nr 109 ("W cywilnym postępowaniu uproszczonym powództwo wzajemne: ...") właściwą była odpowiedź "C" - "jest dopuszczalne jeżeli roszczenia nadają się do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym", a skarżący wskazał odpowiedź "A" - "jest dopuszczalne". Prawidłowa odpowiedź "C" wynika wprost z art. 5054 § 2 K.p.c. Gdy idzie zaś o pytanie nr 202 ("W postępowaniu egzekucyjnym w administracji mają odpowiednie zastosowanie przepisy:... ") prawidłowa była odpowiedź "C" - "Kodeksu postępowania administracyjnego", co wynika wprost z dyspozycji art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarżący udzielił błędnej odpowiedzi, ponieważ zaznaczył odpowiedź "A" - "Kodeksu postępowania cywilnego". Odpowiedź jakiej udzielił znajduje oparcie w art. 110g § 6 ustawy o p.e.w.a. i odnosi się do sytuacji skierowania powództwa do sądu w sytuacji zarządzenia odebrania pomieszczeń.

W podsumowaniu organ stwierdził, iż Komisja Egzaminacyjna dokonała prawidłowej oceny wyniku egzaminu skarżącego.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze, Pan J. B. zarzucił, że zarówno rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości, jak też utrzymana nim w mocy uchwała Komisji Egzaminacyjnej, naruszają w sposób rażący art. 6, 7, 8, 9, 11 oraz 107 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji brakuje szczegółowego podania przyczyn negatywnego rozstrzygnięcia, a przede wszystkim, dogłębnej i merytorycznej analizy podstaw uzyskania przez skarżącego takiej, a nie innej oceny. Nie można przyjąć, że sposobem na taką "dogłębną" ocenę jest posłużenie się "kluczem odpowiedzi" stanowiącym tylko wydruk komputerowy z numerami pytania i wskazaniami poprawnych odpowiedzi. Minister Sprawiedliwości, zdaniem skarżącego, nie odniósł się do przedstawionych zarzutów. Podkreślił, że rażącym naruszeniem prawa jest utrzymywanie, iż prawidłową odpowiedzią na pytanie nr 121 jest odpowiedź oznaczona literą "B", podczas gdy poprawna jest wskazana przez skarżącego odpowiedź "A".

Skarżący ponowił przedstawione w odwołaniu od uchwały Komisji Egzaminacyjnej zarzuty. W dalszym ciągu twierdził, iż test zawierał pytania z dziedzin nieprzewidzianych ustawą o radcach prawnych, tj. z postępowania w sprawach o wykroczenia. Ponadto, skarżący zarzucił, iż konstrukcja pytania nr 202 narusza art. 339 ustawy o radcach prawnych, ponieważ zawiera więcej, niż jedną prawidłową odpowiedź tj. odpowiedź "A" i "C". Również pytanie nr 109 narzuca jako prawidłową spośród zaproponowanych odpowiedzi, oprócz wskazanej w kluczu odpowiedzi "C", również odpowiedź "A". Decyzję Ministra Sprawiedliwości nieprzyznającą punktu za udzielenie odpowiedzi "A" na to pytanie należy uznać za naruszającą art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę, Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko i nie zgadzając się z twierdzeniem skargi, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do rażącego naruszenia przepisów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. W rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości odpowiada prawu.

Rozpatrzeniu przez Sąd podlega decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2006 r. wydana w wyniku odwołania, które złożył skarżący J. B., od uchwały Komisji Egzaminacyjnej ustalającej negatywny wynik konkursu z uwagi na uzyskanie przez kandydata z egzaminu 189 pkt, tj. poniżej wymaganego minimum 190 pkt. Decyzja Ministra utrzymała w mocy uchwałę Komisji.

I. Egzamin konkursowy w którym brał udział skarżący, odbył się w roku 2006, co oznacza, że w stosunku do skarżącego miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych - dalej urp. (Dz. U. z 2002r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.) w jej ostatecznym kształcie nadanym ustawą z dnia 30 czerwca 2005r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze i innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1361).

Należy przede wszystkim stwierdzić, że postępowanie konkursowe jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, którego wynik ma bezpośredni wpływ na możliwość wszczęcia kolejnego postępowania administracyjnego w przedmiocie wpisu na listę aplikantów radcowskich. Wynika to z brzmienia art. 33 ust. 1 urp. stanowiącego, iż nabór na aplikację radcowską przeprowadza się w drodze egzaminu konkursowego na tę aplikację, a uzyskanie pozytywnej oceny z egzaminu, zgodnie z ust. 3 cyt. artykułu, uprawnia kandydata do złożenia, w przeciągu 2 lat od dnia ogłoszenia wyników konkursu, wniosku o wpis na listę aplikantów. Samo postępowanie konkursowe w stosunku do określonej osoby rozpoczyna zgłoszenie o przystąpieniu do egzaminu konkursowego na aplikację (art. 333 ust. 1 urp.). Zgłoszenie nieodpowiadające warunkom formalnym określonym w ust. 2 cyt. wyżej artykułu, wymaga od przewodniczącego komisji konkursowej wezwania do usunięcia braków formalnych w trybie art. 64 § 2 k.p.a. a w dalszej konsekwencji skutkuje pozostawieniem zgłoszenia bez rozpoznania - art. 333 ust. 4 i ust. 5. O tym, iż w przypadku postępowania konkursowego mamy do czynienia z samodzielnym postępowaniem administracyjnym, decyduje również możliwość uruchomienia przez kandydata faktycznej weryfikacji raz ustalonego wyniku egzaminu. Jak stanowi art. 3310 ust.1 urp. wynik egzaminu konkursowego kandydata ustala, w drodze uchwały specjalnie do tego celu powołany, na podstawie art. 331 ust. 1 urp. przez Ministra Sprawiedliwości, organ - komisja egzaminacyjna do spraw aplikacji radcowskiej, od uchwały której to komisji przysługuje zainteresowanemu odwołanie dotyczące wyników egzaminu do Ministra Sprawiedliwości; Minister Sprawiedliwości jest organem wyższego stopnia w stosunku do komisji (art. 3310 ust. 2 i art. 331 ust. 2 urp.). Jak już wyżej zaznaczono, pozytywny wynik egzaminu konkursowego daje kandydatowi uprawnienie do skutecznego złożenia przez niego wniosku o wpis na listę aplikantów radcowskich, który to wniosek zostanie rozpatrzony pod względem spełniania przez kandydata warunków, o których mowa w art. 33 ust. 2 urp. Przywołane wyżej przepisy w sposób jednoznaczny wskazują, że postępowanie konkursowe jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, w którym decyduje się czy stronie wszczynającej to postępowanie (zgłoszeniem o przystąpieniu do egzaminu) przyznane zostanie uprawnienie złożenia wniosku o wpisanie na listę aplikantów radcowskich, czy też nie. O uprawnieniu tym decyduje powołany w tym celu przez organ państwowy inny organ, od którego rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej przysługuje odwołanie. Równocześnie przepisy ustawy o radcach prawnych ani nie określają wprost tego rozstrzygnięcia jako decyzji, ani też nie precyzują trybu składania odwołania (nie ma terminu do złożenia odwołania). Tym niemniej z przywoływanych przepisów wynika, że mamy tu do czynienia z rozstrzygnięciem o charakterze decyzji administracyjnej, a w konsekwencji zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego bez konieczności stwierdzania tego w akcie prawnym.

Tak więc dla ubiegania się przez osobę zainteresowaną o wpis na listę aplikantów radcowskich, możliwość dochodzenia, w odrębnym postępowaniu administracyjnym (w drodze odwołania od uchwały komisji) ponownego ustalenia wyniku egzaminu ma kapitalne znaczenie, zważywszy iż w tak rozumianym postępowaniu od decyzji Ministra Sprawiedliwości przysługuje skarga do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. Skarżący w niniejszej sprawie skorzystał z obu tych możliwości.

II. W rozpatrywanej sprawie skarżący M. B. przystąpił do egzaminu konkursowego [...] lipca 2006 r. i otrzymał, z uwagi na uzyskanie 189 pkt ocenę negatywną. Wynik konkursu skarżącego ustaliła uchwałą nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. Komisja Egzaminacyjna właściwa dla obszaru właściwości izby k.. Stosownie do art. 339 ust. 3 urp. pozytywny wynik egzaminu otrzymuje kandydat, który uzyskał z testu co najmniej 190 pkt. W złożonym odwołaniu od uchwały komisji skarżący podnosił trzy kwestie:

- wprowadzenie do testu egzaminacyjnego trzech pytań z zakresu wiedzy nieprzewidzianej ustawą o radcach prawnych,

- niezaliczoną prawidłową, lecz nieodpowiadającą kluczowi odpowiedzi odpowiedź na pytanie nr 121 oraz

- niezaliczenie odpowiedzi na dwa pytania 109 i 202, gdzie prawidłowe były nie jedna, a dwie odpowiedzi, co z kolei było niezgodne z urp.

1. Jak stanowi art. 331 ust. 3 urp. egzamin konkursowy polega na sprawdzeniu wiedzy kandydata na aplikanta radcowskiego z zakresu prawa: konstytucyjnego, karnego, postępowania karnego, karnego skarbowego, wykroczeń, cywilnego, postępowania cywilnego, gospodarczego, spółek prawa handlowego, pracy i ubezpieczeń społecznych, rodzinnego i opiekuńczego, administracyjnego, postępowania administracyjnego, europejskiego, ustroju sądów, samorządu radców prawnych i innych organów ochrony prawnej działających w Rzeczypospolitej Polskiej, a także warunków wykonywania zawodu radcy prawnego i etyki tego zawodu. Skarżący zarzuca, że przepis nie obejmuje postępowania w sprawach o wykroczenia.

Po pierwsze, należy wskazać, że lektura przepisu wskazuje na to, iż jest on choć niekonsekwentnie, lecz jednak sformułowany dość jasno poprzez wyliczenie dyscyplin, gałęzi prawa, z których wiedza kandydatów na aplikantów radcowskich będzie podlegała sprawdzeniu. Ustawodawca nie wymienia dyscypliny prawa - "postępowania w sprawach o wykroczenia" jako dyscypliny odrębnej, kierując się prawdopodobnie brakiem dostatecznego teoretycznego uzasadnienia dla wydzielenia tej części prawa wykroczeń w osobną gałąź, jak też brakiem na ogół rozróżnienia tych dwóch aspektów prawa o wykroczeniach (materialnego i procesowego) w dydaktyce akademickiej.

Po drugie, wydaje się zupełnie pozbawione uzasadnienia, twierdzenie że od kandydata na aplikanta radcowskiego wymaga się wiedzy szerszej tj. umiejętności procedury karnej czyli postępowania w sprawach przestępstw - zbrodni i występków, a nie wymaga się wiedzy z zakresu postępowania w sprawach mniejszej wagi w sprawach wykroczeń, wymagając znawstwa samej problematyki wykroczeń.

2. Skarżący zarzucił ponadto, iż zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo, ponieważ utrzymuje jako prawidłową odpowiedź "B" na pytanie nr 121 testu dotyczące odpowiedzialności za zobowiązania spółki cywilnej powstałych przed dniem jej przekształcenia w spółkę jawną. Zdaniem skarżącego odpowiedź "B: - "na dotychczasowych zasadach przez okres trzech lat, licząc od tego dnia" jest wadliwa, a prawidłowa jest odpowiedź oznaczona literą "A" - "tak, jak wspólnicy spółki jawnej".

Wypada podkreślenia, że sąd administracyjny nie może być i nie jest trzecią instancją, która władna jest dokonać sprawdzenia testu. Jak na wstępie uzasadnienia podkreślono, sąd uprawniony jest jedynie do dokonania kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem tak materialnym, jak też procesowym. W przypadku dokonywania kontroli decyzji Ministra Sprawiedliwości wydanych na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. w związku z art. 3310 ust. 2 urp. Sąd ma w pierwszym rzędzie zbadać, czy organ uczynił zadość obowiązkowi ponownego rozpatrzenia sprawy, a więc czy dokonał powtórnej analizy akt sprawy pod kątem ustalonego, a kwestionowanego przez stronę postępowania (kandydata) wyniku egzaminu. Sąd ma za zadanie sprawdzić, czy to powtórne rozpatrzenie sprawy nie ma charakteru pozornego, skrótowego, pobieżnego, czy nie zawiera sprzeczności albo oczywistych błędów, gdy idzie o ocenę zgromadzonych dowodów.

W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, organowi nie można postawić zarzutu, że sprawę załatwił z naruszeniem norm procesowych. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organ przeanalizował całość dokumentacji związanej z przeprowadzonym egzaminem i nie stwierdził, iż w sprawie miały miejsce uchybienia, które zaważyły na indywidualnym wyniku konkursu. Nie można mieć zastrzeżeń do organu, że w obszernych wyjaśnieniach odniósł się wyłącznie do kwestii wskazywanych przez skarżącego jako wadliwych i działających na jego niekorzyść, bowiem skarżący w sposób jednoznaczny postawił zarzuty w złożonym organowi odwołaniu, czym ukierunkował jego działania.

Co do warstwy merytorycznej zarzutów, wypada zauważyć, że mimo iż brak jest podstaw do dokonania zbadania przez sąd, czy prawidłową jest odpowiedź zakreślona w kluczu odpowiedzi, czy też odpowiedź udzielona przez skarżącego, to jednak z uwagi na to, że skarga oparta jest na takich właśnie zarzutach, nie może być Sądowi obojętna pod względem treści. Oznacza to, że odpowiedź, która jest oczywiście wadliwa, choć ujęta jest we wzorniku odpowiedzi jako prawidłowa, nie może być akceptowana przez organ sprawdzający test egzaminacyjny i nie może konsekwentnie być honorowana przez Sąd w razie pominięcia przez organ tej wadliwości. Odpowiedź "B" wskazana jako prawidłowa na pytanie nr 121 testu zgodnie, z którą wspólnicy przekształconej spółki cywilnej w spółkę jawną odpowiadają za zobowiązania powstałe przed dniem przekształcenia na dotychczasowych zasadach przez okres trzech lat, licząc od tego dnia, nie jest oczywiście wadliwa i może znajdować oparcie w przepisie art. 584 K.s.h. Skarżący twierdzi, że przepis ten nie może mieć zastosowania, natomiast przeciwnego zdania jest Minister Sprawiedliwości, który szczegółowo uzasadnia swoje stanowisko. W sytuacji szczegółowego uzasadnienia przez organ (z powołaniem się na przepisy K.s.h. i komentarz do nich) stanowiska, iż to właśnie odpowiedź oznaczona numerem "B" jest prawidłowa, brak jest podstaw do zakwestionowania przez sąd administracyjny takiej odpowiedzi jako wadliwej procesowo, bo wyłącznie z tego powodu można byłoby uwzględnić skargę w tej części.

3. Sąd nie podzielił również przekonania skarżącego, że pytanie 202 zawiera dwie możliwe prawidłowe odpowiedzi zamiast jednej, a pytanie nr 109 nie zawiera żadnej prawidłowej odpowiedzi, albo prawidłowa jest odpowiedź "A". Stosownie do art. 339 ust. 1 urp. test podlegający rozwiązaniu na egzaminie konkursowym składać się ma z 250 pytań, zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Skarżący stwierdził, iż we wskazanych przypadkach przepis ten został naruszony, przez co nie uznane zostały skarżącemu odpowiedzi tak samo prawidłowe, jak te wskazane we wzorniku. Należy zauważyć, że na udzielenie prawidłowej odpowiedzi zasadniczy wpływ ma uważna lektura pytania. Jeżeli, jak w przypadku pytania nr 202 ("W postępowaniu egzekucyjnym w administracji mają odpowiednie zastosowanie przepisy: A. k.p.c., B. ordynacji podatkowej, C. k.p.a.") stawia się pytanie w sposób ogólny, nie podając sytuacji szczególnej regulowanej tym aktem, odpowiedź musi być dostosowana do pytania i odnosić się ma do takiej sytuacji ogólnej. Organ w sposób w miarę jasny wyjaśnił stronie dlaczego odpowiedź "C" jest tą jedyną prawidłową odpowiedzią, nie zaś odpowiedź "A", jak utrzymuje skarżący. Odpowiedź "A" jest prawidłowa, jednak tylko w określonym, szczególnym przypadku. Jeśli więc odpowiedź jest właściwa wyłącznie dla konkretnej sytuacji, nie opisanej w pytaniu nr 202 testu konkursowego to znaczy, że nie będzie to odpowiedź prawidłowa na pytanie nr 202 i wcale nie oznacza to, że test został sformułowany w sposób naruszający przepis art. 339 ust. 1 urp. Podobnie rzecz ma się z pytaniem nr 109 ("W cywilnym postępowaniu uproszczonym, powództwo wzajemne: A. jest dopuszczalne, B. jest dopuszczalne, pod warunkiem, że zgłoszone zostało w odpowiedzi na pozew, C. Jest dopuszczalne, jeżeli roszczenia nadają się do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym"), gdzie prawidłową odpowiedzią, jak wskazuje organ, zgodnie zresztą z kluczem odpowiedzi, jest odpowiedź "C" znajdująca swoje uzasadnienie wprost w treści art. 5054 § 2 k.p.c. Organ jednoznacznie wyjaśnił, że odpowiedzi udzielonej przez skarżącego (odpowiedź "A") nie można uznać za poprawną, ponieważ powództwo wzajemne w postępowaniu uproszczonym nie jest dopuszczalne bez żadnych ograniczeń, a jedynie pod pewnym warunkiem określonym w odpowiedzi "C". Również w przypadku tego pytania stanowisko skarżącego uzasadnione może być jedynie nie dość dokładną analizą pytania postawionego w teście. Wyjaśnienie organu co do prawidłowości odpowiedzi nr "C" nie budzi wątpliwości natury procesowej.

III. Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa zaskarżoną decyzją, a już w żadnym razie nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa, jak to utrzymuje skarżący. Uzasadnienie decyzji Ministra spełnia, w ocenie Sądu, wymogi art. 107 § 3 k.p.a. w szczególności w części odnoszącej się do podniesionych konkretnych zarzutów i w tej mierze braki uchwały Komisji Egzaminacyjnej ustalającej wynik egzaminu Pana J. B. zostały naprawione przez organ odwoławczy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.