Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3285/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 4, art. 41
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. NSA Andrzej Irla (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej F. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Po 111/20 w sprawie ze skargi F. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz F. M. kwotę 1137 zł (jeden tysiąc sto trzydzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 16 lipca 2020 r. oddalił skargę F. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] maja 2019 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a, po przeprowadzeniu postępowania wznowionego postanowieniem z 16 kwietnia 2019 r., a zainicjowanego przez F. M., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy w celu legalizacji inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego. Inwestycję tę przewidziano na działce nr [...] arkusz 44 obręb [...] w [...], przy ul. [...].

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2019 r. Prezydent Miasta [...] wskazał, iż wnioskiem z 11 maja 2018 r. F. M. wystąpił o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wskazaną wyżej ostateczną decyzją z dnia [...]stycznia 2018 r. Wnioskodawca zwracał uwagę, że w postępowaniu był reprezentowany przez pełnomocnika i decyzje oraz pisma w sprawie były doręczane na adres tegoż pełnomocnika. Pełnomocnik natomiast, na początkowym etapie sprawy, wskazał adres do doręczeń (siedziba kancelarii) - ul. [...] w [...], jednak w toku postępowania, pismem z 27 stycznia 2015 r. zawiadomił organ II instancji (tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]) o zmianie swojego adresu do doręczenia, podając ul. [...], w [...] jako nowe miejsce doręczeń. W ocenie wnioskodawcy, pełnomocnik strony skutecznie zawiadomił organ administracji o zmianie swojego adresu zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 41 § 1 k.p.a. Pomimo skutecznego zawiadomienia o zmianie adresu do doręczeń pełnomocnika, organ I instancji w końcowej fazie postępowania nie wezwał tegoż pełnomocnika do zapoznania się z aktami postępowania, jak również, decyzję kończącą postępowanie przesłał na nieaktualny adres pełnomocnika, a nie na ten wskazany w piśmie z dnia 27 stycznia 2015 r.

Dalej organ I instancji wyjaśnił, że w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, inwestor początkowo działał osobiście, zaś z czasem przez pełnomocnika, który wskazał adres do doręczeń: ul. [...] w [...]. Prezydent Miasta [...] zwrócił uwagę, że informację o przekazaniu odwołania od kolejnej wydanej w sprawie decyzji podano w dniu 11 grudnia 2013 r. m.in. pełnomocnikowi inwestora, wysyłając tę informację na adres ul. [...]. To pismo zostało skutecznie odebrane. W dniu 27 stycznia 2015 r., kiedy w ocenie pełnomocnika inwestora zawiadomił on Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] o zmianie adresu, sprawa była procedowana przez organ Il instancji. Z rozdzielnika wydanej w sprawie decyzji SKO w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. wynika, że korespondencję wysłano pełnomocnikowi inwestora na adres ul. [...]. Wydany zaś w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 18 listopada 2015 r. przekazany do organu I instancji przez Kolegium - nie zawierał rozdzielnika z adresem doręczenia korespondencji. Z rozdzielnika natomiast decyzji SKO w Poznaniu z 20 maja 2016 r. wynika, że korespondencję wysłano pełnomocnikowi wnioskodawcy także na adres ul. [...]. Dalej organ I instancji wskazywał, iż pismem z 3 czerwca 2016 r. Prezydent Miasta [...] zawiadomił strony o podjęciu czynności w sprawie. Pismo wysłano również na dotychczasowy (i jedyny znany organowi I instancji adres pełnomocnika - ul. [...] w [...]). Pismo to zawierało pouczenie o treści art. 41 k.p.a., tj. o obowiązku stron oraz ich przedstawicieli i pełnomocników zawiadomienia organu administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, pod rygorem doręczenia pisma pod dotychczasowy adres ze skutkiem prawnym. Pismo to odebrał osobiście pełnomocnik wnioskodawcy. Prezydent Miasta [...] zauważył, iż postanowienie o zawieszeniu postępowania z 11 lipca 2016 r. pełnomocnik wnioskodawcy również odebrał osobiście pod dotychczasowym adresem, tj. ul. [...] w [...]. Z kolei postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania z 30 października 2017 r. nie zostało podjęte przez pełnomocnika pod dotychczasowym adresem i poczta przesyłkę tę awizowała. Również zawiadomienie o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym (art. 10 § 1 k.p.a.) z dnia 4 grudnia 2017 r. i decyzja nr [...]z dnia [...]stycznia 2018 r. nie zostały odebrane przez pełnomocnika wnioskodawcy pod adresem - ul. [...], a przesyłka ta również była podwójnie awizowana. Od decyzji tej w ustawowym terminie żadna ze stron nie złożyła odwołania i tym samym stała się ona ostateczna.

W ocenie Prezydenta Miasta [...], w przedstawionej sytuacji nie można mówić o tym, iż strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu mówiącego o tym, iż wnioskodawca (pełnomocnik wnioskodawcy) zawiadomił organ I instancji o zmianie swojego adresu pod który ma być doręczana korespondencja. Ponadto, już z treści samego wniosku o wznowienie postępowania jednoznacznie wynika, że to zawiadomienie dotyczyło innego organu, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz innego postępowania, zainicjowanego przed organem II instancji poprzez wniesienie 10 grudnia 2013 r. odwołania do SKO za pośrednictwem Prezydenta Miasta [...]. W związku z powyższym wg organu I instancji, prawidłowo zastosowano domniemanie o doręczeniu pisma pod dotychczasowym adresem, gdyż strona (pełnomocnik strony) zmienił w toku postępowania administracyjnego adres bez powiadomienia organu administracyjnego orzekającego w sprawie. Zauważono nadto, że Prezydent Miasta [...], zawiadamiając o podjęciu czynności w postępowaniu (po orzeczeniu organu II instancji lub wyroku WSA w Poznaniu) pouczał strony o obowiązku wynikającym z art. 41 k.p.a. Ostatnie z tych zawiadomień miało miejsce 3 czerwca 2016 r. i zostało skutecznie doręczone pod dotychczasowym adresem pełnomocnika wnioskodawcy. Powyższe miało miejsce już po dacie, w której pełnomocnik wnioskodawcy zawiadomił Kolegium o zmianie swojego adresu do doręczania korespondencji, tj. po 27 stycznia 2015 r. W ocenie organu I instancji, pełnomocnik wnioskodawcy wiedział o tym, iż organ ten będzie kierował do niego korespondencję pod jedyny znany adres, tj. na ul. [...] w [...], do czasu, aż podany zostanie inny adres.

Odwołanie od opisanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2019 r. wniósł F. M., kwestionując stanowisko wyrażone w tej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] listopada 2019 r. (nr [...]) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazało, iż jakkolwiek pełnomocnik odwołującego się powiadomił SKO w [...] pismem z dnia 27 stycznia 2015 r. o zmianie adresu do korespondencji, to nie oznacza to, że również organ pierwszej instancji został prawidłowo powiadomiony o tym fakcie. Zarówno Kolegium, jak i organ pierwszej instancji są odrębnymi jednostkami administracji publicznej i prowadziły odrębne, niezależne od siebie postępowania. W ocenie organu odwoławczego, w świetle art. 41 k.p.a., to na stronie postępowania spoczywa obowiązek prawidłowego powiadomienia organów administracji publicznej o każdej zmianie adresu. Organ odwoławczy podkreślił, że nie bez znaczenia jest także okoliczność, że to przede wszystkim na profesjonalnym pełnomocniku spoczywa obowiązek rzetelnego reprezentowania interesów skarżącego, który powierzył mu to zadanie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną wyżej decyzję SKO w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. F. M., zarzucił naruszenie:

- art. 15 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ I instancji oraz organ odwoławczy prowadziły dwa odrębne i niezależne od siebie postępowania administracyjne, a zawiadomienie SKO w [...] o zmianie adresu do doręczeń pełnomocnika nie było skuteczne na potrzeby postępowania przed organem I instancji;

-art. 41 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż zawiadomienie przez stronę w toku postępowania administracyjnego organu II instancji o zmianie swojego adresu nie wywołuje skutku względem organu I instancji,

- art. 8 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania obywatela do organów administracji i dokonania błędnej wykładni prawa przy rozstrzyganiu odwołania, co w konsekwencji wpłynęło na wynik sprawy;

- art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a, poprzez uznanie, iż nie ziściła się przesłanka do uchylenia decyzji ostatecznej;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo, iż istniały podstawy do jej uchylenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 16 lipca 2020 r. skargę oddalił. Zaakcentował, że bezspornym w sprawie jest to, iż pełnomocnik skarżącego nie odebrał decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2018 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy, jak też poprzedzającego tę decyzję zawiadomienia o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami. Wskazana decyzja i zawiadomienie zostały przesłane pełnomocnikowi strony na adres ul. [...] w [...]. WSA w Poznaniu wskazał, że spór w sprawie sprowadzał się do oceny twierdzeń organów administracji, iż doręczenie powyższego zawiadomienia i decyzji było skuteczne. Wg skarżącego, wywiązał się on z obowiązku, o którym mowa w art. 41 § 1 k.p.a., a zatem przesyłając decyzje i zawiadomienia na nieaktualny adres pełnomocnika organy administracji pozbawiły skarżącego (bez jego winy) udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Sąd I instancji podkreślił, że literalna wykładnia art. 41 k.p.a. prowadzi do wniosku, iż to na stronę przerzucono obowiązek aktualizowania informacji o swoim adresie i ponosi ona negatywne konsekwencje zaniechań w tym zakresie. Zauważył, iż strona zobowiązana jest wskazać swój adres w podaniu inicjującym postępowanie – art. 61 § 2 k.p.a. Skutkiem niewskazania adresu w podaniu, gdy nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, jest pozostawienie podania bez rozpoznania. Obowiązek wskazania adresu dotyczy także odwołania, co wynika z art. 63 § 1 i 2 k.p.a. Z powyższego – w ocenie WSA w Poznaniu wynika, iż adres wskazany w podaniu inicjującym postępowanie przed organem I instancji, oraz zmieniony w toku postępowanie przed tym organem w trybie art. 41 § 1 k.p.a., nie musi automatycznie rozciągać się na postępowanie odwoławcze, które zgodnie z art. 63 § 1, 127 § 1 i art. 128 k.p.a. inicjuje kolejne, kwalifikowane podanie (odwołanie), w którym strona ma obowiązek wskazania adresu. Jedynie w sytuacji, gdy w odwołaniu nie wskazano adresu, organ odwoławczy winien kierować korespondencję na adres wskazany przez stronę w toku postępowania przed organem I instancji - zgodnie z art. 64 § 1 k.p.a. Zgodził się WSA w Poznaniu ze stanowiskiem skarżącego, że w świetle art. 15 k.p.a. nie można podzielić poglądu wyrażonego w zaskarżonej decyzji, iż postępowanie prowadzone przez organ I instancji jest całkowicie odrębnym postępowaniem od prowadzonego przez organ odwoławczy. Co do zasady, skuteczne zawiadomienie organu odwoławczego o zmianie adresu winno rozciągać się na całe postępowanie administracyjne, a więc i na postępowanie prowadzone przez organ I instancji w przypadku przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. Niemniej, w ocenie sądu I instancji, powyższe nie oznacza, iż w przedmiotowej sprawie skarżący został bez swojej winy pozbawiony udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją, a tylko brak winy po stronie skarżącego, stanowi przesłankę wznowienia postępowania o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jak zauważono w zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2019 r., po zwrocie akt do organu I instancji z decyzją SKO z [...] maja 2016 r., dwukrotnie korespondencja kierowana była przez Prezydenta Miasta [...] do pełnomocnika F. M. na adres: ul. [...] [...], i została tam odebrana przez pełnomocnika. Pod tym adresem doręczono skutecznie pełnomocnikowi (do rąk własnych) zawiadomienia z 3 czerwca 2016 r., zawierające pouczenie o obowiązku wynikającym z art. 41 k.p.a., oraz postanowienie o zwieszeniu postępowania z 11 lipca 2016 r. Wg WSA w [...], profesjonalny pełnomocnik (radca prawny) winien w takiej sytuacji, podjąć działania zmierzające do ustalenia przyczyny doręczania mu korespondencji na adres ul. [...] w [...], mimo zawiadomienia organu II instancji o zmianie adresu. Podkreślił WSA w Poznaniu, że od profesjonalnego pełnomocnika wymaga się wyższego miernika staranności procesowej. Po uzyskaniu wiedzy o dalszym, stałym kierowaniu korespondencji w prowadzonym przez Prezydenta Miasta [...] postępowaniu pod nieaktualny adres, pełnomocnik winien był podjąć czynności zmierzające do wyjaśnienia tego stanu rzeczy w organie administracji oraz w samej placówce pocztowej i winien również rozważyć możliwość przekierowywania korespondencji do urzędu pocztowego właściwego według nowej siedziby kancelarii. Zaniechanie w tym aspekcie świadczy o niestarannym dbaniu o interesy mandanta i niewątpliwie przyczyniło się do niedoręczenia ostatecznej decyzji z [...] stycznia 2018 r. W tych okolicznościach, wg orzekającego sądu, nie można mówić o całkowitym braku winy strony skarżącej. Ryzyko negatywnych działań podejmowanych przez pełnomocnika obciąża stronę. Sąd I instancji dostrzegł też, iż Prezydent Miasta [...] nie dysponował informacją o zmianie adresu do doręczeń pełnomocnika, zatem w kierowaniu przez ten organ korespondencji do pełnomocnika na adres ul. [...]w [...], nie można dopatrzyć się istotnego naruszenia przepisów postępowania przez ten organ.

Skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku WSA w Poznaniu z dnia 16 lipca 2020 r. wniósł F. M.. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj.:

1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 par. 1 pkt 4 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że strona z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, mimo dochowania przez fachowego pełnomocnika wszelkich obowiązków w zakresie informowania organu o zmianie adresu, co winno zostać zakwalifikowane jako wystąpienie podstawy do wznowienia z art. 145 par. 1 pkt 4 k.p.a., a w konsekwencji nieuprawnione oddalenie skargi, mimo że ziściła się przesłanka do jej uwzględnienia;

2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, a w konsekwencji nieuprawnione oddalenie skargi, mimo podstaw do jej uwzględnienia;

3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania obywatela do organów administracji i dokonania swobodnej oceny zachowania strony i stopnia jej winy w braku udziału w postępowaniu, a w konsekwencji nieuprawnione oddalenie skargi mimo podstaw do jej uwzględnienia.

Skarga kasacyjna domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi na zasadzie art. 188 p.p.s.a. ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Żądała też zasądzenia kosztów procesu za obie instancje.

Odpowiedź na skargę kasacyjną wniosła uczestniczka E. R., żądając oddalenia tej skargi.

Odpowiedź na skargę kasacyjną wniosło też Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] także żądając oddalenia skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 par. 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Powyższe oznacza, że zakres rozpoznawania sprawy wyznaczyła, przez wskazanie podstaw kasacyjnych, strona wnosząca skargę kasacyjną. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały przez sąd naruszone (art. 174 p.p.s.a.), a nadto obowiązana jest uzasadnić przytoczone podstawy kasacyjne (art. 176 par. 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Stosownie do art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Mając na uwadze obecny stan epidemii, przyjąć należy, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Dodatkowo nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, stąd też sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna zawierała usprawiedliwioną podstawę naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 par. 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. Naruszenie wskazanych przepisów przejawia się w wadliwym przyjęciu przez sąd I instancji tego, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy skarżąca kasacyjnie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy.

Na wstępie należy zauważyć, iż zasadnie i trafnie wskazał WSA w Poznaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż - co do zasady - skuteczne zawiadomienie organu odwoławczego o zmianie adresu pełnomocnika strony powinno rozciągać się na całe postępowanie administracyjne, a więc także i na postępowanie prowadzone przez organ I instancji w sytuacji uchylenia decyzji tego organu i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Mimo zaprezentowania powyższego, trafnego stanowiska, WSA w Poznaniu bezpodstawnie przyjął, że fakt odbierania przez pełnomocnika strony pism organu I instancji kierowanych na inny adres względem tego, który wskazany został w postępowaniu odwoławczym (przed SKO [...]) jako właściwy do doręczeń, i brak podjęcia przez pełnomocnika działań zmierzających do wyjaśnienia tego stanu rzeczy, skutkuje przypisaniem winy w tym zakresie, a przez to wyklucza przyjęcie wystąpienia przesłanki z art. 145 par. 1 pkt 4 k.p.a. Stanowisko to jest wadliwe bowiem nie uwzględnia treści art. 41 k.p.a., jak też wymaganych reguł poprawnego funkcjonowania organów administracji w toku prowadzonego przez nie postępowania. Ze wskazanego wyżej art. 41 k.p.a. wynika obowiązek stron (pełnomocników) aktualizacji w toku postępowania adresu do doręczeń pism. W realiach ocenianej sprawy pełnomocnik inwestora pismem z dnia 27.01.2015 r. podał organowi odwoławczemu nowy adres siedziby kancelarii będący, od daty złożenia tegoż pisma, nowym adresem do doręczenia korespondencji. Zwrócić przy tym należy uwagę, że mimo złożenia powyższego pisma i zaktualizowania adresu do doręczeń, z treści rozstrzygnięć SKO w [...] wydawanych w sprawie wynika, że w dalszym ciągu korespondencja tego organu była kierowana do pełnomocnika na nieaktualny już adres do doręczeń. Powyższe wynika z samej treści decyzji SKO w [...] z dnia [...].07.2015 r. (k. 178, tom 2) oraz z dnia [...].05.2016 r. (k. 211, tom 3), w których na pierwszej stronie podano wadliwy adres pełnomocnika wnioskodawcy. Niewątpliwie przy tym dostrzec trzeba, że praktyka funkcjonowania radców prawnych w obrocie gospodarczym, jak też należyta staranność wykonywania zawodu radcy prawnego wskazuje, że mimo zmiany adresu kancelarii, korespondencja przychodząca na "stary" adres, jest zwykle jeszcze, przez pewien czas, odbierana przez adresata (pełnomocnika). Powyższa praktyka, wbrew przyjętym przez sąd I instancji ocenom, świadczy właśnie o właściwej i należytej trosce pełnomocnika o powierzone przez klientów sprawy. W przedstawionych wyżej okolicznościach, fakt odbierania przez pewien czas korespondencji przez pełnomocnika pod poprzednim, nieaktualnym adresem, i brak zwrócenia organom administracji uwagi na ten stan rzeczy, nie może przemawiać za uznaniem winy tegoż pełnomocnika, mającej świadczyć o braku wystąpienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 par. 1 pkt 4 k.p.a. W istocie bowiem brak kierowania przez organ I instancji korespondencji urzędowej na nowy adres pełnomocnika wskazany w piśmie z dnia 27.01.2015 r., wynikał z nieodpowiedniego przepływu informacji między organami administracji prowadzącymi postępowanie w sprawie, jak też z niestarannej analizy akt sprawy, w których powyżej wskazane pismo powinno się znajdować (okoliczność złożenia tegoż pisma nie była przedmiotem sporu). Podkreślić w tym miejscu należy, że zawiadomienie dokonane w trybie art. 41 par. 1 k.p.a. przez stronę o zmianie jej adresu wiąże bezwzględnie organ administracji. Oznacza to, że wszelkie doręczenia po tym zawiadomieniu powinny być dokonywane na ten nowy adres. Kierowanie zaś korespondencji na poprzedni adres jest czynnością wadliwą i nie może powodować dla strony negatywnych skutków. Stanowisko zaprezentowane w sprawie przez sąd I instancji nietrafnie przerzuca popełnione w postępowaniu zaniedbania organów administracji na pełnomocnika i obciąża stronę skutkami nieprawidłowego procedowania organów administracji. Słusznie zatem wskazano w skardze kasacyjnej, iż powyższe narusza określoną w art. 8 k.p.a. zasadę zaufania do władzy publicznej. Mając na uwadze przedstawione oceny, i uznając zasadność wskazanego na wstępie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, NSA uchylił zaskarżony wyrok. Jednocześnie uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, NSA na podstawie art. 188 p.p.s.a., rozpoznał skargę F. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...]w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...]z dnia [...] stycznia 2018 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku na działce nr [...] arkusz 44 obręb [...] w [...]. Skarga ta zaś, z przedstawionych już wyżej względów, zasługiwała na uwzględnienie. Orzekające bowiem organy administracji publicznej nietrafnie przyjęły, iż w sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowieniowa z art. 145 par. 1 pkt 4 k.p.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu rzeczą organów administracji będzie uwzględnienie powyższej oceny i rozpoznanie sprawy w zakresie jaki wyznaczony jest w przepisach k.p.a. o wznowieniu postępowania.

O kosztach (pkt 2 wyroku) orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 207 par. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 par. 2 p.p.s.a. Z przepisów tych wynika, że stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania od organu - jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę.