Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1265/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235.1,235.2
journal: Dz.U. 2018 poz 917
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Państwowego [...] Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

J. L. pismem z dnia [...] września 2015 r. zgłosił podejrzenie choroby zawodowej pod postacią zewnątrzpochodnego alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych (poz. 7 wykazu chorób zawodowych). Jako miejsce zatrudnienia lub wykonywania pracy, w którym wystąpiło narażenie zawodowe będące powodem zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej, ww. wskazał w "Zgłoszeniu podejrzenia choroby zawodowej" Kopalnię Węgla Kamiennego "[...]" w R. Ś. oraz firmy "[...]" w C. i "I[...]" w I., określając przy tym okres narażenia zawodowego: "09.01.1989 r. - [...].08.1998 r. KWK; [...].02.1999 r. - [...].09.2015 r."

W dniu [...] września 2016 r. Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T. wystawiła orzeczenie lekarskie nr [...] o rozpoznaniu u J. L. choroby zawodowej: zewnątrzpochodnego alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych - postać przewlekła (poz. 7.2 wykazu chorób zawodowych). Jako miejsce zatrudnienia lub wykonywania pracy, w którym wystąpiło narażenie zawodowe stanowiące przyczynę zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej w orzeczeniu lekarskim wskazano "[...]" Spółka z o. o. Oddział C. .

Pismem z dnia [...] października 2016 r. firma "[...] Spółka z o. o. zgłosiła uwagi do zebranego materiału dowodowego, wnosząc "o ew. sprostowanie orzeczenia lekarskiego nr [...], przeprowadzenie dokładnego wywiadu z p. L. , ustalenia na jakie czynniki narażenia był wystawiony p. L. w okresie zatrudnienia w kopalni czy też w firmie [...] S. A., ew. wyjaśnienie, wskazanie na jakiej podstawie uznano, iż w ww. zakładach p. L. nie był narażony na pracę w czynnikach o działaniu alergizującym."

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. (dalej "PPIS") przekazał ww. pismo strony w dniu [...] października 2016 r. do Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T., wnioskując o wyjaśnienie przedstawionych wątpliwości. Ponadto J. L. został wezwany do stawiennictwa w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w T. - w celu sporządzenia stosownego protokołu. Ww. stawił się w dniu [...] listopada 2016 r. w siedzibie PPIS - oświadczył, że nie zajmował się hodowlą ptaków lub zwierząt futerkowych (także hobbistycznie) oraz nie prowadził gospodarstwa rolnego, podobnie jak jego rodzice. Przedstawił wyniki badań serologicznych wskazujących wynik dodatni (+) z antygenami promieniowców termofilnych, a ujemny (-) z antygenami odchodów ptaków (w tym gołębi i kur).

W dniu [...] listopada 2016 r. Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T. wystawiła ponowne orzeczenie lekarskie nr [...] o rozpoznaniu u J. L. choroby zawodowej: zewnątrzpochodnego alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych - postać przewlekła (poz. 7.2 wykazu chorób zawodowych); ponownie wskazując firmę "[...] Spółka z o. o. Oddział [...] jako miejsce zatrudnienia lub wykonywania pracy, w którym wystąpiło narażenie zawodowe.

W dniu [...] grudnia 2016 r. PPIS wydał decyzję nr [...] o stwierdzeniu u J. L. choroby zawodowej: zewnątrzpochodnego alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych - postać przewlekła (poz. 7.2 wykazu chorób zawodowych) - biorąc pod uwagę zebrany materiał dowodowy oraz dane zawarte w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r., w stosunku do której firma "[...] Spółka z o. o. wniosła odwołanie.

W dniu [...] marca 2017 r. Inspektor Sanitarny (dalej PWIS) wydał decyzję nr [...] uchylając w całości decyzję PPIS nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

PPIS decyzją z dnia [...] maja 2018 r. Nr [...] stwierdził u J. L. chorobę zawodową: zewnątrzpochodne alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych - postać przewlekłą wymienioną w pozycji 7.2 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1367). Organ I instancji wydał decyzję administracyjną na podstawie orzeczenia lekarskiego nr [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T. z dnia [...].01.2018 r. uzupełnionego opinią z dnia [...].03.2018 r. oraz przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego.

W odwołaniu od ww. decyzji PPIS A. P. (zwana dalej "skarżącą") zarzuciła organowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kpa poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz nie podjęcie działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Ponadto, zdaniem strony naruszono art. 8 i art. 107 § 3 Kpa poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji, a tym samym uniemożliwienie realizacji pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i uniemożliwienie dokonania kontroli zaskarżonej decyzji. Strona zarzuca organowi I instancji naruszenie art. 10 § 1 Kpa poprzez niezawiadomienie stron o miejscu i czasie przesłuchania świadków i tym samym nie zapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu oraz możliwości zadawania pytań świadkom. Zdaniem skarżącej organ I instancji zaniechał przeprowadzenia środków dowodowych w postaci uzupełniających opinii lekarskich, kart narażenia zawodowego, zeznań świadków oraz oględzin stanowiska pracy. Ponadto strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego m.in. naruszenie art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu i przyjęcie, iż zachodzą przesłanki do stwierdzenia choroby zawodowej. Zdaniem skarżącej organ błędnie przyjął orzeczenie lekarskie wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w T. jako podstawę do wydania decyzji, ponieważ w jej opinii jednostka orzecznicza nie dysponowała pełnym materiałem dowodowym pozwalającym na stwierdzenie u J. L. choroby zawodowej. Strona wskazała także, iż organ I instancji nie zastosował się do wytycznych organu II instancji zawartych w decyzji uchylającej z dnia [...].03.2017 r. nr [...] i tym samym naruszył art. 138 § 2 Kpa.

PWIS decyzją z dnia [...] września 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W swym uzasadnieniu PWIS podał, że J. L. od [...].09.1984 r. do [...].12.1988 r. zatrudniony był w "A.-I." Fabryka Maszyn Rolniczych I. (następca prawny: "I[...]" S.A. I.) na stanowiskach: uczeń, tokarz, następnie od [...].01.1989 r. do [...].08.1998 r. w [...] Spółce Węglowej S.A. Kopalni Węgla Kamiennego "[...]" R. Ś. (następca prawny: Kompania Węglowa S.A. K.) na stanowiskach: młodszy ślusarz - pod ziemią, ślusarz maszyn i urządzeń górniczych - pod ziemią oraz od [...].02.1999 r. do [...].09.2015 r. w przedsiębiorstwie "[...] Sp. z o.o. Zakładzie produkcyjnym w [...] k/T. na stanowisku pomocnik stolarza.

W ocenie PWIS dochodzenie epidemiologiczne, które stało się między innymi podstawą do wydania orzeczeń lekarskich przez jednostki orzecznicze uprawnione do orzekania w przedmiocie choroby zawodowej zostało przeprowadzone prawidłowo. W przedmiotowej sprawie w procesie orzeczniczym brały udział dwie jednostki orzecznicze: Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w T. oraz Instytut Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w Łodzi.

Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w T. w oparciu o badania konsultacyjne przeprowadzone w Instytucie Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w Łodzi, w dniu [...].01.2018 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej zewnątrzpochodnego alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych - postać przewlekłą. Uzasadnił, iż pierwsze dolegliwości pod postacią infekcji dróg oddechowych z kaszlem zaczęły się pojawiać ok. 2014 r. J. L. przebył w tym okresie trzykrotnie zapalenie płuc, pozostawał w tym czasie pod opieką lekarza POZ. Następnie w 2015 r. nastąpiło nasilenie dolegliwości, pojawiły się: podwyższona temperatura ciała i poty nocne, osłabienie, zmniejszona tolerancja wysiłku. Badanie tomograficzne wykonane w Poradni Pulmonologicznej ujawniło liczne zagęszczenia pęcherzykowo-śródzrazikowe o charakterze szyby mlecznej w obu płucach. Jednostka orzecznicza I stopnia ustaliła, iż J. L. był hospitalizowany w [...] Centrum Pulmonologii w B., gdzie rozpoznano rozsiane zmiany śródmiąższowe płuc i wykonano wideotorakoskopię prawostronną z resekcją klinową płata dolnego płuca prawego, a badanie histopatologiczne dało charakterystyczny obraz dla zewnątrzpochodnego alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych. Powyższe uznano za pierwsze udokumentowane objawy chorobowe, a tym samym uznano ostatnie miejsce zatrudnienia jako istotne w rozpatrywanej sprawie z punktu widzenia narażenia zawodowego. Ponadto, na podstawie sporządzonej oceny narażenia zawodowego, jednostka orzecznicza wykluczyła występowanie narażenia zawodowego u pozostałych pracodawców. Wyjaśniła, iż praca wykonywana przez J. L. w KWK "[...]" na stanowiskach młodszy ślusarz - pod ziemią, ślusarz maszyn i urządzeń górniczych - pod ziemią, nie była źródłem narażenia na alergeny wziewne i pyły organiczne. Jednostka orzecznicza wskazała, że praca wykonywana na ww. stanowiskach może powodować narażenie na działanie pyłów nieorganicznych, zwłókniających, które mogą wywołać inne niż badane w przedmiotowej sprawie schorzenia. Ponadto wykluczono wystąpienie narażenia zawodowego na alergeny wziewne i pyły organiczne J. L. podczas zatrudnienia w "A. " Fabryka Maszyn Rolniczych w I. na stanowiskach: uczeń, tokarz.

PWIS wskazał, że w toku postępowania odwoławczego, z uwagi na zarzuty strony ponownie przesłuchał świadków w celu zapewnienia stronom czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu oraz umożliwienia zadawania pytań świadkom. Ustalono, iż J. L. miał kontakt zawodowy z drewnem sosnowym, świerkowym bądź modrzewiowym, zarówno z suchym jak i mokrym w latach 1999-2015 podczas zatrudnienia w przedsiębiorstwie "[...] Sp. z o.o. na stanowisku pomocnik stolarza. Potwierdzono, iż w 2009 r. powstały nowe suszarnie zlokalizowane w oddzielnych budynkach. Pomimo zastałych zmian, J. L. nadal wykonywał pracę z użyciem drewna mokrego z uwagi na specyfikę produkcji. Ustalono, iż impregnacji poddaje się także drewno niewysuszone w związku z powyższym odrzucono stwierdzenia, iż zaimpregnowanie drewna świadczyło o jego wysuszeniu.

W odwołaniu, skarżąca wskazała, iż na stanowiskach pracy w jej przedsiębiorstwie wykonywane były okresowe badania czynników szkodliwych. Dostępne wyniki badań nie wskazują przekroczeń normy najwyższych dopuszczalnych natężeń pyłów. Odpowiadając na zarzuty strony dotyczące braku uzasadnienia zależności pomiędzy wynikami pomiarów pyłów drewna, a ryzykiem wystąpienia choroby zawodowej pod postacią zewnątrzpochodnego alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych, PWIS wyjaśniał, że brak przekroczenia normy NDS czynników szkodliwych dla zdrowia w rozumieniu obowiązujących przepisów prawnych nie jest tożsame z brakiem narażenia na działanie tych czynników w środowisku pracy J. L. z uwagi na indywidualną wrażliwość osobniczą. Zważyć trzeba, że określone przepisami są najwyższe dopuszczalne stężenia czynników szkodliwych (NDS), których oddziaływanie na pracownika w ciągu dniówki roboczej przez okres jego aktywności zawodowej nie powinno spowodować negatywnych zmian w stanie zdrowia. Z powyższego wynika, że uregulowania te nie zawierają kategorycznych stwierdzeń, iż brak przekroczeń NDS nie może spowodować w organizmie pracownika zmian prowadzących do choroby będącej chorobą zawodową.

Odnosząc się do zarzutu, dotyczącego braku wyjaśnienia przez organ I instancji przyczyny uznania braku narażenia na czynniki o działaniu alergizującym podczas pracy J. L. w zakładzie [...] S.A. w I., PWIS wyjaśnił, iż ocenę narażenia zawodowego w ww. zakładzie przeprowadził Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w I., który stwierdził brak narażenia zawodowego na alergeny wziewne i pyły organiczne. Ponadto pismem z dnia [...].06.2017 r. ww. organ uzasadnił, iż J. L. nie ciął konstrukcji stalowych, które były pokryte minią. Ponadto nie spawał stopów zawierających ołów i mangan, a podczas spawania nie stosowano spawania ręcznego elektrodami otulonymi. Na podstawie wykluczenia wykonywania powyższych czynności przez J. L. ustalono brak narażenia na alergeny wziewne i pyły organiczne podczas wykonywania obowiązków służbowych w ww. zakładzie pracy. Ocena narażenia zawodowego w [...] Spółce Węglowej S.A. Kopalni Węgla Kamiennego "[...]" została przeprowadzona przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. Ś.. Stwierdzono, iż J. L. w całym okresie zatrudnienia tj. [...].01.1989 r. do [...].08.1998 r., nie był narażony na czynniki o działaniu alergizującym. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w T. uzasadnił, iż praca wykonywana przez J. L. w powyższym zakładzie pracy nie była źródłem narażenia na alergeny wziewne i pyły organiczne. Jednostka orzecznicza wskazała, że charakter wykonywanej pracy może powodować narażenie na działanie pyłów nieorganicznych, zwłókniających, które mogą wywołać inne niż badane w przedmiotowej sprawie schorzenia. Ocena narażenia zawodowego, będąca m.in. podstawą do wydanego rozstrzygnięcia została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi wymogami prawa.

PWIS wskazał, że organ I instancji po ponownym przeanalizowaniu sprawy oraz uzupełnieniu materiału dowodowego sporządził uzupełnioną kartę oceny narażenia zawodowego, następnie przekazał ją do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T., celem wydania nowego orzeczenia lekarskiego. Uzupełnienie materiału dowodowego, w tym karty oceny narażenia zawodowego nie dało podstaw do zmiany stanowiska jednostki orzeczniczej I stopnia. Z związku z powyższym wydano orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...].01.2018 r. o rozpoznaniu choroby zawodowej u J. L..

Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego ustalenia rodzaju drewna, z którym pracował J. L. oraz odniesienia się do informacji dotyczących wysuszenia drewna oraz wpływu powyższego procesu na obecność promieniowców termofilnych PWIS wyjaśnił, iż powyższa okoliczność została wyjaśniona. W toku postępowania odwoławczego organ II instancji, z uwagi na zarzuty strony ponownie przesłuchał świadków w celu zapewnienia stronom czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu oraz umożliwienia zadawania pytań świadkom. Ustalono, iż J. L. miał kontakt zawodowy z drewnem sosnowym, świerkowym bądź modrzewiowym, zarówno z suchym jak i mokrym. Potwierdzono, iż w 2009 r. powstały nowe suszarnie zlokalizowane w oddzielnych budynkach. Pomimo zastałych zmian, J. L. nadal wykonywał pracę z użyciem drewna mokrego z uwagi na specyfikę produkcji. Ustalono, iż impregnacji poddaje się także drewno niewysuszone, w związku z powyższym odrzucono stwierdzenia, iż zaimpregnowanie drewna świadczyło o jego wysuszeniu. Na obecnym etapie postępowania, w związku z udowodnieniem narażenia zawodowego na pyły drewna sosnowego, świerkowego i modrzewiowego, w tym udowodnienia wykonywania prac przez J. L. z wykorzystaniem drewna mokrego, odstąpiono od konieczności ustalenia wpływu wysuszenia drewna na obecność promieniowców termofilnych. Powyższa okoliczność nie wniosłaby nowych dowodów do sprawy, ponieważ przeprowadzone postępowanie nie pozwala na wykluczenie ekspozycji zawodowej J. L. na typowe patogeny zasiedlające drewno. Ponadto wykonane badania serologiczne jednoznacznie wskazują na czynnik sprawczy w postaci promieniowców termofilnych. Badania wykazały dodatni wynik z ww. alergenami oraz ujemny wynik badań z antygenami odchodów ptaków w tym kur i gołębi, co jednoznacznie wyklucza pozazawodowe przyczyny choroby zawodowej.

PWIS zauważył, że z dostępnej dokumentacji jednoznacznie wynika, iż objawy chorobowe u J. L. nasilały się w trakcie wykonywania obowiązków służbowych w warunkach dużego zapylenia oraz w godzinach nocnych. Jednostka orzecznicza I stopnia ustaliła brak stosowania leków po zakończeniu zatrudnienia J. L. w skarżącej spółce w związku z powyższym domniemywać można, iż dolegliwości zdrowotne ustąpiły lub uległy redukcji. W ocenie organu II instancji, na obecnym etapie postępowania, w świetle udowodnionych okoliczności, ustalenie stopnia nasilenia zmian chorobowych po zakończonej ekspozycji zawodowej w 2015 r. nie wniosłoby istotnych informacji do sprawy.

Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego pominięcia przez organ I instancji kwestii wcześniejszego leczenia się J. L., przed podjęciem pracy u skarżącej PWIS poinformował, iż pismem z dnia [...].11.2017 r. J. L., na prośbę organu I instancji udostępnił dokumentacje medyczną obejmującą okres leczenia od 1991 r. Powyższa dokumentacja została przekazana pismem z dnia [...].12.2017 r. do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T. i tym samym została uwzględniona przy orzeczeniu stwierdzającym chorobę zawodową u J. L..

PWIS podał, że w toku prowadzonego postępowania, w sytuacjach pojawienia się wątpliwości co do treści orzeczenia lub ujawnienia nowych dowodów w sprawie mogących wpłynąć na wydane orzeczenie, PPIS występował o zajęcie stanowiska do jednostki orzeczniczej I stopnia. Inspektor Sanitarny stwierdził, iż ostateczne orzeczenie wydane w przedmiotowym postępowaniu, uzupełnione stosowną opinią zostały poprzedzone badaniami stanu zdrowia J. L. oraz analizą zgromadzonej dokumentacji, są obiektywne, przekonujące oraz wyczerpująco umotywowane i wyjaśniają wszelkie wątpliwości. W związku z powyższym organ II instancji odstąpił od przeprowadzenia kolejnego dowodu w postaci dodatkowych opinii lekarskich oraz opinii innych biegłych lekarzy.

Odnosząc się do zarzutu niedopuszczenia środków dowodowych w postaci uzupełniających opinii lekarskich, kart narażenia zawodowego, zeznań świadków, oględzin stanowiska pracy na okoliczność wyjaśnienia charakteru pracy oraz warunków jej wykonywania, PWIS wskazał, iż PPIS wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w I. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. Ś. o przeprowadzenie, zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz. U. 2013 r., poz. 1367) oceny narażenia zawodowego u byłych pracodawców J. L.. W toku ponownego rozpatrywania sprawy organ I instancji wystąpił do właściwych powiatowych inspektorów sanitarnych o uzupełnienie sporządzonej dokumentacji z uwzględnieniem czynników alergizujących w środowisku pracy. Zarówno Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w I. jak i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. Ś., utrzymali swoje stanowiska w zakresie braku narażenia zawodowego J. L. w "A.-I." Fabryka Maszyn Rolniczych oraz [...] Węglowej S.A. Kopalni Węgla Kamiennego "[...]". W nawiązaniu do powyższych, organ II instancji odstąpił od złożonego przez stronę wniosku dowodowego o zwrócenie się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. Ś., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w I. oraz PPIS o ponowne sporządzenie i uzupełnienie kart oceny narażenia zawodowego.

Ponadto PPIS w toku prowadzonego postępowania przesłuchał siedmioro świadków (pracowników bądź byłych pracowników skarżącej) ustalając charakter pracy oraz warunki jej wykonywania.

Poza tym PWIS przedstawił stanowisko w przedmiotowej sprawie Instytutu Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w Łodzi, w którym wyjaśniono, iż "dokumentacja medyczna oraz ocena narażenia zawodowego J. L. całkowicie uzasadnia rozpoznanie zewnątrzpochodnego alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych o etiologii zawodowej, co było podstawą do odstąpienia od przeprowadzenia testu ekspozycji swoistej z materiałem przekazanym przez pracodawcę." Jednostka orzecznicza wskazała również, iż każdorazowa kolejna ekspozycja na czynnik sprawczy może być przyczyną wystąpienia trwałych niekorzystnych następstw zdrowotnych u pacjenta pod postacią włóknienia płuc i rozedmy. W powyższej sytuacji niedopuszczalne jest narażenie zdrowia i życia ludzkiego, tym bardziej, iż okoliczność wystąpienia narażenia zawodowego została udowodniona, a test ekspozycji swoistej z materiałem drzewnym nie wniósłby nowych, istotnych informacji do prowadzonego postępowania. Zdaniem jednostki orzeczniczej, nawet w przypadku ewentualnego niewykazania promieniowców termofilnych w przekazanym materiale drzewnym, brak byłoby podstaw do ustalenia, że J. L. nie wykonywał pracy w warunkach ekspozycji zawodowej narażony na kontakt z typowymi patogenami zasiedlającymi drewno. W związku z powyższym organ II instancji odstąpił od przeprowadzenia wniosku strony o ponowne zwrócenie się do Instytutu Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w Łodzi o przeprowadzenie testu ekspozycji swoistej z materiałem przekazanym przez pracodawcę.

PWIS odstąpił od przeprowadzenia oględzin stanowiska pracy na okoliczność wyjaśnienia charakteru pracy oraz warunków jej wykonywania. Zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, jeżeli postępowanie dotyczy aktualnego zatrudnienia, ocenę narażenia zawodowego przeprowadza się bezpośrednio u pracodawcy, z uwzględnieniem oceny ryzyka zawodowego. W związku z ustaniem zatrudnienia J. L. u skarżącej w 2015 r. oraz zebranym materiałem dowodowym, pozwalającym na ustalenie charakteru oraz pracy narażenia zawodowego, organ uznał, że oględziny stanowiska pracy nie wniosłyby nowych istotnych informacji do prowadzonego postępowania.

PWIS ustalił również, iż okres zatrudnienia T. D., M. P. oraz J. S. jest tożsamy ze wskazanym w protokołach przesłuchania świadków. Tym samym potwierdzono, iż wskazani świadkowie pracowali u skarżącej w okresie zatrudnienia J. L.. W związku z powyższym mogli posiadać wiedzę na temat charakteru i warunków pracy u ww. pracodawcy. Ponadto wskazana dokumentacja nie miała związku z przedmiotową sprawą tj. nie wpłynęłaby na orzeczenie lekarskie stwierdzające chorobę zawodową oraz ustalenie odmiennych warunków pracy do ustalonych w toku prowadzonego postępowania.

Skarżąca spółka wywiodła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się uchylenia decyzji wydanych w obu instancjach oraz o :

1) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z rejestru chorób zawodowych w Kopalni Węgla Kamiennego "[...]" w R. Ś., A. - I. S.A. w I. i u skarżącej i w tym celu wnosi o zwrócenie się do ww. zakładów o nadesłanie ww. dokumentacji,

2) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z uzupełniających opinii lekarskich, w tym Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, ewentualnie dowodu z opinii innych biegłych lekarzy tej samej specjalności,

3) zwrócenie się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. Ś., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w I. oraz PPIS o sporządzenie uzupełniających kart narażenia zawodowego zgodnie z wytycznymi PWIS zawartymi w decyzji z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], a także w oparciu o zarzuty wskazane w odwołaniu od decyzji PPIS z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] o stwierdzeniu choroby zawodowej,

4) zwrócenie się do Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi o przeprowadzenie testu ekspozycji swoistej z materiałem przekazanym przez pracodawcę.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 2 Kpa w zw. z art. 7 Kpa, art. 77 § 1 Kpa, art. 80 Kpa i art. 107 § 3 Kpa w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że organ ten nie wykonał w całości dyrektyw PWIS wyrażonych w decyzji z dnia [...] marca 2017 r. na skutek nieuwzględnienia wniosków dowodowych skarżącej organy I i II instancji nie miały możliwości rzetelnego zbadania sprawy stanu i wydały decyzję bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego. Skutkowało to tym, że orzekły, nie wyjaśniając wszystkich okoliczności, które należało wziąć pod uwagę. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 9 i 11 Kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji, art. 138 § 2 Kpa w zw. z art. 8 Kpa, art. 80 Kpa i art. 107 § 1 i § 3 Kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy organ ten nie wskazał w uzasadnieniu pełnej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Poza tym skarżąca zarzuciła naruszenie art. 136 Kpa poprzez nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. Tym samym strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeksu pracy poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisu i przyjęcie, że zachodzą przesłanki do stwierdzenia choroby zawodowej u J. L..

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej jako "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów.

Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy, a więc bazuje na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu administracyjnym. Rolą sądu administracyjnego jest jedynie kontrola legalności działania organów administracji publicznej według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji (art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Oznacza to, że sąd zobligowany jest badać z urzędu całokształt danej sprawy.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest prawidłowość uznania, że rozpoznana u byłego pracownika skarżącej choroba (zewnątrzpochodne alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych - postać przewlekła) stanowi chorobę zawodową.

Przede wszystkim należy podnieść, że zgodnie z art. 2351 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 2352 Kodeksu pracy).

Do wydania przez właściwy organ inspekcji sanitarnej decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej konieczne jest zatem, aby rozpoznana u badanej osoby jednostka chorobowa była wymieniona w wykazie chorób zawodowych. Wykaz taki zawarty jest w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W sprawie bezsporne jest, że zewnątrzpochodne alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych zostało wymienione w tym wykazie, pod poz. 7. Niezbędne jest również ustalenie, że wystąpienie zdiagnozowanej jednostki chorobowej, zamieszczonej w powyższym wykazie, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w miejscu pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek w stanie faktycznym sprawy wyklucza możliwość stwierdzenia choroby zawodowej u badanej osoby.

Podstawę decyzji wydawanej w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej stanowi zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności dane zawarte w orzeczeniu lekarskim i karcie oceny narażenia zawodowego pracownika (byłego pracownika). Jej wydanie poprzedza zatem postępowanie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej. Stosownie do § 6 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia, orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, wydaje uprawniony lekarz na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Podkreślić trzeba, na co zasadnie zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji, że organ inspekcji sanitarnej, wydający decyzję w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej, jest związany orzeczeniem lekarskim.

W niniejszej sprawie, w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w T., na podstawie uzyskanych wyników badań, analizy danych o narażeniu zawodowym oraz dokumentacji medycznej dotyczącej początku i przebiegu choroby układu oddechowego, rozpoznał u badanego byłego pracownika skarżącej Spółki alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, stwierdził istnienie związku pomiędzy rozpoznanym schorzeniem, a narażeniem w środowisku pracy i uznał, że były podstawy do rozpoznania u pacjenta alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych pochodzenia zawodowego, wymienionego w poz. 7 załącznika do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych.

W uzasadnieniu tego orzeczenia podano, że pierwsze dolegliwości pod postacią infekcji dróg oddechowych z kaszlem zaczęły się pojawiać ok. 2014 r. J. L. przebył w tym okresie trzykrotnie zapalenie płuc, pozostawał w tym czasie pod opieką lekarza POZ. Następnie w 2015 r. nastąpiło nasilenie dolegliwości, pojawiły się: podwyższona temperatura ciała i poty nocne, osłabienie, zmniejszona tolerancja wysiłku. Badanie tomograficzne wykonane w Poradni Pulmonologicznej ujawniło liczne zagęszczenia pęcherzykowo-śródzrazikowe o charakterze szyby mlecznej w obu płucach. Następnie J. L. był hospitalizowany w [...] Centrum Pulmonologii w B., gdzie rozpoznano rozsiane zmiany śródmiąższowe płuc i wykonano wideotorakoskopię prawostronną z resekcją klinową płata dolnego płuca prawego, a badanie histopatologiczne dało charakterystyczny obraz dla zewnątrzpochodnego alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych. Od września 2015 r. ww. nie pracuje zawodowo. Powyższe uznano za pierwsze udokumentowane objawy chorobowe, a tym samym uznano ostatnie miejsce zatrudnienia jako istotne w rozpatrywanej sprawie, z punktu widzenia narażenia zawodowego. Ponadto, na podstawie sporządzonej oceny narażenia zawodowego, Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wykluczył występowanie narażenia zawodowego u pozostałych pracodawców, wyjaśniając, iż praca wykonywana przez J. L. w KWK "[...]" na stanowiskach młodszy ślusarz - pod ziemią, ślusarz maszyn i urządzeń górniczych - pod ziemią, nie była źródłem narażenia na alergeny wziewne i pyły organiczne. Jednostka orzecznicza wskazała, że praca wykonywana na ww. stanowiskach może powodować narażenie na działanie pyłów nieorganicznych, zwłókniających, które mogą wywołać inne niż badane w przedmiotowej sprawie schorzenia. Ponadto wykluczono wystąpienie narażenia zawodowego na alergeny wziewne i pyły organiczne J. L. podczas zatrudnienia w "A.-I." Fabryka Maszyn Rolniczych w I. na stanowiskach: uczeń, tokarz.

W badaniach przeprowadzonych przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w trakcie procesu diagnostyczno – orzeczniczego, poszerzonych o badania konsultacyjne w Oddziale Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi, uzyskano potwierdzenie rozpoznania zewnątrzpochodnego alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych.

Ponadto Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy podał, że powyższe informacje uzupełnił o późniejsze wyjaśnienia, jakie na prośbę Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. złożył pisemnie Instytut Medycyny Pracy w Łodzi, które po raz kolejny potwierdzają, że zarówno zgromadzona w omawianej sprawie dokumentacja medyczna, jak i ocena narażenia zawodowego całkowicie uzasadniają rozpoznanie alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych o etiologii zawodowej, co było podstawą do odstąpienia od przeprowadzenia testu ekspozycji swoistej z materiałem przekazanym przez pracodawcę, gdyż każda kolejna ekspozycja na czynnik sprawczy, może być przyczyną wystąpienia trwałych, niekorzystnych następstw zdrowotnych u pacjenta, pod postacią włóknienia płuc i rozedmy. Ponadto Instytut Medycyny Pracy w Łodzi wyjaśnił, że przeprowadzenie badań pojedynczej próbki trocin z zakładu pracy, nawet przy stwierdzeniu braku obecności promieniowców termofilnych, w tej konkretnej próbce, nie stanowi podstawy do ustalenia, że ww. nigdy w warunkach 15-letniej ekspozycji zawodowej nie był narażony na oddziaływanie tych patogenów, które zasiedlają drewno.

Reasumując powyższe Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy stwierdził, że analiza całości dostępnej dokumentacji pozwala uznać związek przyczynowo -skutkowy między narażeniem zawodowym - w omawianym przypadku potwierdzone ostatnie narażenie na promieniowce termofilne bytujące w drewnie, których obecność w surowicy krwi ww. potwierdzono dodatkowo testami serologicznymi - a rozpoznanym schorzeniem, gdyż promieniowce termofilne to patogeny, których wpływ na rozwój ww. schorzenia jest bardzo dobrze udokumentowany w ogólnie dostępnej literaturze.

W związku z tym, organ I instancji powołał się na dane literatury ("Profilaktyka alergii zawodowej" Poradnik dla lekarzy pod redakcją Jolanty Walusiak-Skorupy i Cezarego Pałczyńskiego. Instytut Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera, Łódź 2010), które podają, że "egzogenne alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych (EAZPP), syn. zapalenie płuc z nadwrażliwości (hypersensivity pneumonitis), to grupa śródmiąższowych chorób płuc o podłożu zapalnym, będących wynikiem reakcji nadwrażliwości immunologicznej na powtarzaną inhalację rożnych antygenów pochodzenia organicznego (z grzybów, bakterii, białek zwierzęcych) lub rzadziej chemicznego (diizocyjaniany, bezwodniki kwasów, siarczek miedzi). (...) Choroba ta najczęściej dotyczy następujących grup zawodowych: rolnicy, hodowcy zwierząt, pracownicy przemysłu spożywczego, osoby narażone na pyły drewna, pracownicy przemysłu chemicznego".

Wymaga podkreślenia, że orzeczenia lekarskie, wydane w toku postępowania dotyczącego rozpoznania choroby zawodowej przez jednostki medyczne, mają wartość dowodową opinii biegłego (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 9/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa. gov.pl, dalej powoływanej jako: "CBOSA"). Wydane orzeczenie lekarskie wiąże zatem organy orzekające w sprawie, o ile spełnia ono wymogi konieczne z punktu widzenia art. 84 Kpa (zob. wyroki NSA z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 64/11 i z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1548/10, CBOSA). Orzeczenie lekarskie musi więc wszechstronnie i przekonująco wyjaśniać wszystkie kwestie i wątpliwości. Nadto, jednostka uprawniona do rozpoznawania chorób zawodowych uzasadniając merytorycznie zajęte stanowisko, powinna w swojej opinii odnieść się nie tylko do wyników badań przeprowadzonych w tej jednostce, ale również do innych dowodów. Zgodnie z prawem tylko właściwie uzasadniona opinia lekarska może być powołana jako podstawa wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Jeżeli orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym, zawiera wyczerpujące uzasadnienie i jest zgodne z prawem organ administracyjny jest takim orzeczeniem związany (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 713/11, CBOSA). Bez takiej opinii (lub sprzecznie z nią) organ administracji nie może dokonywać rozpoznania choroby we własnym zakresie i ustalić, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych.

Wydane w niniejszej sprawie orzeczenie lekarskie oraz pisma jednostki orzeczniczej, w których ustosunkowano się do wątpliwości zgłaszanych przez zakład pracy, zostały uzasadnione w sposób obiektywny i przekonujący. W tej sytuacji polemika skarżącej z ustaleniami wynikającymi z tych dokumentów nie może być skuteczna. Jak już wyżej podniesiono, orzeczenie lekarskie jest jedynym wiarygodnym środkiem dowodowym służącym stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r., sygn. OPS 3/02, ONSA 2003/1/4).

Odnosząc się do zarzutów skarżącej stwierdzić należy, że lekarze orzekający nie prowadzą diagnostyki w kierunku wskazania, co jest przyczyną obserwowanego u danego pacjenta schorzenia, lecz badają czy może ono mieć tło zawodowe (zob. m.in. wyrok NSA z 24 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 654/12 CBOSA). Ponadto, jak już wyżej wskazano, orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany. Organ nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia strony kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich. Z tych względów ustalanie rzeczywistej przyczyny wystąpienia stwierdzonego schorzenia nie było zadaniem zarówno jednostki orzeczniczej, jak i organów inspekcji sanitarnej (zob. wyrok NSA z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 424/13, CBOSA).

Zwrócić należy uwagę, że w oparciu o zeznania świadków organy ustaliły, że J. L. miał kontakt zawodowy z drewnem sosnowym, świerkowym bądź modrzewiowym, zarówno z suchym jak i mokrym w latach 1999-2015 podczas zatrudnienia w przedsiębiorstwie "[...] Sp. z o.o. na stanowisku pomocnik stolarza. Potwierdzono, iż w 2009 r. powstały nowe suszarnie zlokalizowane w oddzielnych budynkach. Pomimo zastałych zmian, J. L. nadal wykonywał pracę z użyciem drewna mokrego z uwagi na specyfikę produkcji. Organy ustaliły, iż impregnacji poddaje się także drewno niewysuszone, w związku z powyższym odrzucono stwierdzenia, iż zaimpregnowanie drewna świadczyło o jego wysuszeniu.

Podkreślić bowiem należy, że wszystkie istotne – w świetle art. 2351 Kodeksu pracy - okoliczności faktyczne, zostały ustalone na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Należy również zauważyć, że zagrożenie zachorowania na chorobę zawodową na skutek szkodliwych warunków pracy nie musi bowiem oddziaływać jednakowo na wszystkich pracujących. Jak w każdej chorobie, wiele czynników powoduje zachorowanie i to nie tylko tych, które oddziałują z zewnątrz, ale także takie, które związane są z danym człowiekiem, jak uwarunkowania genetyczne, podatność, brak odporności, wiek, inne choroby i wiele innych wiązanych z daną jednostką chorobową. Podkreślenia wymaga, że dla uznania danego schorzenia za chorobę zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na jej powstanie, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że to właśnie takie warunki ją spowodowały. Nie wyklucza to wprawdzie możliwości wykazania, że pomimo pracy w warunkach narażających na daną chorobę jej powstanie w konkretnym przypadku nastąpiło z przyczyn nie związanych z wykonywaniem pracy, jednak nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą tu być tłumaczone na niekorzyść pracownika zatrudnionego w warunkach narażających na czynnik szkodliwy (zob. wyroki NSA: z 7 kwietnia 1982 r., sygn. akt II SA 372/82, z 16 października 2014 r., sygn. akt II OSK 936/13, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 453/14).

Bezzasadne są zatem zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa. W sprawie wyjaśniono bowiem kwestię związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy narażeniem zawodowym a stwierdzonym schorzeniem pracownika skarżącej.

Wobec powyższego, skoro w niniejszej sprawie z wydanego orzeczenia lekarskiego wynikało wprost, że zdiagnozowane u pracownika skarżącej schorzenie – alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych pochodzenia zawodowego, postać przewlekła, wymienione w poz. 7.2 wykazu chorób zawodowych, związane było z narażeniem w środowisku pracy, to prawidłowo w zaskarżonej decyzji stwierdzono chorobę zawodową. Organy administracji nie mogły wbrew treści orzeczeń lekarskich uznać, że choroba ta spowodowana była innymi czynnikami, niż wykonywana przez pracownika skarżącej praca zawodowa.

Zarzuty zaś skarżącej Spółki sprowadzają się zasadniczo w oparciu o art. 136 Kpa do pogłębiania postępowania dowodowego, w szczególności poprzez:

1. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z rejestru chorób zawodowych w Kopalni Węgla Kamiennego "[...]" w R. Ś., A. - I. S.A. w I. i u skarżącej i w tym celu wnosi o zwrócenie się do ww. zakładów o nadesłanie ww. dokumentacji,

2. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z uzupełniających opinii lekarskich, w tym Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, ewentualnie dowodu z opinii innych biegłych lekarzy tej samej specjalności,

3. zwrócenie się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. Ś., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w I. oraz PPIS o sporządzenie uzupełniających kart narażenia zawodowego zgodnie z wytycznymi PWIS zawartymi w decyzji z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], a także w oparciu o zarzuty wskazane w odwołaniu od decyzji PPIS z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] o stwierdzeniu choroby zawodowej,

4. zwrócenie się do Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi o przeprowadzenie testu ekspozycji swoistej z materiałem przekazanym przez pracodawcę.

Poza tym skarżąca zażądała przeprowadzenia oględzin stanowiska pracy J. L..

Oceniając stan faktyczny ustalony przez organy w niniejszej sprawie, sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. W następstwie takiej oceny sąd jako niezasadne ocenia zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Organy prowadzące postępowanie wypełniły zawarte w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego reguły i obowiązki. Stan faktyczny sprawy został dokładnie wyjaśniony, na podstawie wyczerpująco zgromadzonego materiału dowodowego. Organy administracji w sposób wystarczający wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska strony skarżącej. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniły podstawę prawną decyzji oraz przytoczyły przepisy prawa, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Fakt, iż strona skarżąca odmiennie ocenia dowody zgromadzone w sprawie i w konsekwencji wyciąga z nich odmienne wnioski nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest wadliwe. Wręcz przeciwnie organy podjęły niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydały trafne rozstrzygnięcia, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie.

Jeszcze raz wymaga podkreślenia, że organy procedujące w niniejszej sprawie podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz jego oceny, czym zadość uczyniły wymogom określonym w art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, a uzasadnienie wydanej decyzji odpowiada wymogom, o których mowa w art. 107 § 3 Kpa. Bezspornym jest, iż wynikająca z powołanego wyżej art. 7 Kpa ogólna zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakłada na organy administracji publicznej obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Uszczegółowienie powyższej zasady, czy też jej realizację ustawodawca zawarł w szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym przepisów regulujących postępowania dowodowe, z których wynika obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia, jak i oceny materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 Kpa). Przy czym jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych "niezbędne czynności" to takie, które wystarczą do ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń, co oznacza, że organy administracji publicznej nie mają obowiązku poszukiwania dodatkowych dowodów, jeżeli zebrany materiał dowodowy pozwala na załatwienie sprawy. Jednakże wynikający z zasady prawdy obiektywnej obowiązek organu wyczerpującego zebrania materiału dowodowego nie może oznaczać przerzucenia całego ciężaru dowodowego na organ prowadzący postępowanie, w tym nieograniczonego obowiązku poszukiwania materiałów dowodowych potwierdzających okoliczności korzystne dla strony. Jeżeli bowiem organ administracji wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych, nienasuwających zastrzeżeń dokumentów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przeprowadzenie stosownego kontrdowodu z inicjatywy strony postępowania, czego skarżąca w niniejszej sprawie nie uczyniła.

Reasumując powyższe należy w pełni podzielić stanowisko organu odwoławczego i stwierdzić, że stosownie do art. 2351 i art. 2352 ustawy - Kodeks pracy i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych do wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową konieczne jest spełnienie wskazanych w nich przesłanek, które muszą wystąpić łącznie. W przypadku J. L. ww. kryteria zostały spełnione, ponieważ dwie niezależne placówki diagnostyczno-orzecznicze uprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych: Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w T. oraz Instytut Medycyny Pracy im. prof. Nofera w Łodzi były zgodne co do faktu wystąpienia u J. L. choroby zawodowej: zewnątrzpochodnego alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych - postaci przewlekłej.

Placówki orzecznicze jednoznacznie wskazały związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy powstałą chorobą, a warunkami pracy panującymi w [...] Sp. z o.o. W związku z powyższym Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w T. w oparciu badania konsultacyjne przeprowadzone w Instytucie Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w Łodzi, w dniu [...].01.2018 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej zewnątrzpochodnego alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych - postać przewlekła.

Sąd działając na podstawie art. 106 § 3 oddalił wnioski dowodowe przedstawione w skardze. Zgodnie z ww. przepisem, sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Regułą jest, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a.), a więc na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy w toku postępowania. Dopuszczenie dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu i nie może prowadzić w postępowaniu sądowym do ponownego ustalania stanu faktycznego sprawy administracyjnej.

Z przedstawionych powodów skarga podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.