Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 238/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 129 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Pietrasz, sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi F. Spółka z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] oraz zatwierdzenie regulaminu gry oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] kwietnia 2009 r. "F" Sp. z o.o. w W. (dalej zwana jako "Spółka"), zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w B. o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa podlaskiego oraz zatwierdzenia regulaminu gry.

W dniu [...] listopada 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. przekazał akta sprawy wg właściwości Dyrektorowi Izby Celnej w B., a to w związku ze zmianą ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.), wprowadzoną ustawą z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323), zgodnie z którą, właściwym do udzielania zezwoleń na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, loterii fantowej, loterii audioteksowej, gry bingo fantowe i loterii promocyjnej urządzanych na obszarze właściwości miejscowej jednego dyrektora izby celnej, stał się dyrektor izby celnej, na którego obszarze właściwości miejscowej są urządzane i prowadzone takie gry.

Dyrektor Izby Celnej B. wydaną [...] stycznia 2010 r. decyzją nr [...] umorzył wszczęte na wniosek Spółki postępowanie w tej sprawie. Następnie, powyższą decyzję utrzymał w mocy decyzją z [...] marca 2010 r. o nr [...]. W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że stosownie do art. 118 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540) - w dalszej części uzasadnienia powoływanej w skrócie "u.g.h.", która weszła w życie 1 stycznia 2010 r. - do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 129 ust. 2 u.g.h., postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i nie zakończone

przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Zgodnie z art. 208 § 1 ustawy

z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8,

poz. 60 ze zm.), gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

Za bezzasadny Dyrektor Izby Celnej uznał zarzut, iż organ celowo

i bezprawnie przedłużał postępowanie, aby przed wejściem w życie nowej ustawy

o grach hazardowych sprawy nie zakończyć, a w konsekwencji wniosku,

już na podstawie nowych przepisów, nie uwzględnić. W sprawie podjęto szereg czynności sprawdzających m.in. weryfikację punktów gier na automatach o niskich wygranych wg ostatniej aktualizacji dokonanej przez Spółkę z [...] listopada 2009 r.

Z uwagi na trwającą weryfikację umów zawartych z podmiotami, u których miały być urządzane gry na automatach o niskich wygranych, Dyrektor Izby Celnej

w B. zmuszony był wyznaczyć nowy termin załatwienia sprawy. Ponadto

w trakcie prowadzonego postępowania Spółka dwunastokrotnie modyfikowała pierwotny wniosek, zmieniając i wskazując nowe lokalizacje punktów gier

na automatach o niskich wygranych. W związku z koniecznością dokończenia weryfikacji materiału dowodowego, zakończenie postępowania przed 1 stycznia

2010 r. nie było zdaniem Dyrektora Izby Celnej możliwe z przyczyn niezależnych

od organu. Żadne okoliczności, nawet spodziewane wejście w życie regulacji uniemożliwiających pozytywne rozpatrzenie wniosku strony, nie uzasadniają rezygnacji w postępowaniu ze stosowania podstawowych zasad jego prowadzenia.

Odnosząc się do zarzutu niekonstytucyjności art. 129 ust. 2 u.g.h., Dyrektor Izby Celnej wskazał, że w istniejącym porządku prawnym obowiązkiem organów administracji państwowej jest stosowanie i przestrzeganie obowiązującego prawa

i nie ma instrumentów prawnych pozwalających organom administracji publicznej

na dokonywanie oceny konstytucyjności aktów prawnych. Dopiero orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, ogłoszone zgodnie z art. 190 § 3 Konstytucji RP, określa utratę mocy obowiązującej aktu normatywnego, a tym samym zwalnia organ

od stosowania przepisów niezgodnych z Konstytucją RP, które utraciły moc obowiązywania. Taka sytuacja odnośnie art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, nie miała jednak miejsca.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku Spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Celnej

w B. z [...] marca 2010 r., ewentualnie stwierdzenie jej nieważności. Wniosła także o zasądzenie od organu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono, iż została wydana na podstawie przepisów u.g.h., której - wbrew wymogom Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego

i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji

w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L z 21 lipca 1998 r., Nr 204)

oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych

oraz rozporządzeniem z 6 kwietnia 2004 r. zmieniającym powyższe rozporządzenie - nie notyfikowano do Komisji Europejskiej, jako zawierającej przepisy techniczne,

co w konsekwencji powoduje ich bezskuteczność. W związku z tym zdaniem Spółki nastąpiło naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego

lub art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 8 u.g.h.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skargę należało oddalić.

Bezsporne w tej sprawie jest to, że wniosek Spółki o wydanie zezwolenia

na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wniesiony do Dyrektora Izby Skarbowej w B., wskutek wprowadzonej 31 października 2009 r. zmiany do ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, podlegał rozpoznaniu przez Dyrektora Izby Celnej w B. Bezspornym jest również to, że w wyniku kolejnej zmiany prawa, wiążącej się z wejściem przepisów u.g.h., ustawodawca postanowił, że postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed 1 stycznia 2010 r., podlegają umorzeniu. Powyższe wynika wprost z treści art. 129 ust. 2 u.g.h.

Powstały w tej sprawie spór dotyczy natomiast prawidłowości oparcia zaskarżonej decyzji na przepisach u.g.h., w sytuacji, gdy – zdaniem skarżącej Spółki – uchwalenie tej ustawy nie zostało poprzedzone procedurą notyfikacyjną,

której obowiązek zastosowania wynika z przepisów cyt. dyrektywy nr 98/34/WE

oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych.

W tej kwestii wypowiadał się już Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Białymstoku, m. in. w wyrokach: z 23 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 157/10,

z 21 lipca 2010 r., sygn. I SA/Bk 227/10, a zajęte tam stanowisko podtrzymuje także Sąd orzekający w niniejszej sprawie.

Otóż zgodnie z tytułem dyrektywy 98/34/WE odnosi się ona do usług społeczeństwa informacyjnego, lecz jak słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy

– jednocześnie na potrzeby jej stosowania pojęcie "usługa" zostało zdefiniowane

w art. 1 pkt 2 tejże dyrektywy. Zgodnie z tą definicją, usługą społeczeństwa informacyjnego jest usługa, która spełnia w trakcie jej świadczenia cztery jednoczesne wymogi, a mianowicie: 1) powinna być świadczona

za wynagrodzeniem, 2) na odległość, 3) drogą elektroniczną, 4) na indywidualne żądanie odbiorcy usług.

Trafnie wskazał organ odwoławczy, że gra na automatach o niskich wygranych w punktach gier nie spełnia dwóch z czterech podanych warunków,

gdyż nie jest świadczona na odległość i nie jest świadczona drogą elektroniczną. Zgodnie bowiem z art. 1 pkt 2 akapit drugi tiret drugie dyrektywy 98/34 "droga elektroniczna" oznacza, iż usługa jest przesyłana pierwotnie i otrzymywana

za pomocą kabla, odbiornika radiowego, środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych.

Wprost zaś w załączniku Nr V pkt 1 lit. d dyrektywy 98/34 wskazano,

iż nie są świadczone "na odległość" usługi udostępnienia gier elektronicznych

w punkcie urządzania gier elektronicznych przy fizycznej obecności użytkownika.

Sąd doszedł zatem do wniosku, iż uwzględniając treść cyt. dyrektywy należy stwierdzić, że gra na automatach o niskich wygranych w punktach gier nie podlega jako usługa regulacjom wskazanej dyrektywy, gdyż nie mieści się w definicji usługi tam zawartej i tym samym ustawa o grach hazardowych w tym zakresie

nie wymagała notyfikacji.

Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie innych naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa z mocy art. 151 ustawy z 30.08.2003 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.