Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 939/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2012-02-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. – Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2012 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.N. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania p o s t a n a w i a : odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Na podstawie zarządzenia z dnia 22 grudnia 2011 r. Przewodniczącego II Wydziału, M.N. został wezwany do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu od skargi w wysokości 200 zł.

Dnia 4 stycznia 2012 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu wniosku M.N. wskazał, że utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.120 zł (netto).

Na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 11 stycznia 2012 r., skarżący został wezwany do uzupełnienia w terminie 7 dni złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez:

1. przedłożenie rachunków potwierdzających ponoszone koszty związane z utrzymaniem mieszkania,

2. przedłożenie rachunków potwierdzających ewentualnie ponoszone koszty zakupu leków (leczenia),

3. przedłożenie wyciągu z wszystkich posiadanych rachunków bankowych za okres ostatnich trzech miesięcy,

4. przedłożenie dokumentu (np. decyzji) z którego wynikałaby wysokość emerytury skarżącego.

Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 stycznia 2012 r. M.N. nie uzupełnił wniosku o przyznanie prawa pomocy, uiścił natomiast wpis od skargi.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).

Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie

realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.

Należy podkreślić, że ciężar dowodu co do wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na podmiocie występującym z takim żądaniem, co jednoznacznie wynika z treści przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie M.N. nie uzupełnił złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Skarżący nie przedłożył między innymi wyciągów z rachunków bankowych i dokumentu z którego wynikałaby wysokość emerytury. Tym samym nie jest możliwe dokonanie obiektywnej analizy sytuacji majątkowej wnioskodawcy.

W powyższej sytuacji nie można również przyjąć, że samo oświadczenie skarżącego zawarte w formularzu PPF o braku oszczędności i majątku może stanowić wystarczającą podstawę do przyznania prawa pomocy. Nie można także pominąć, ze skarżący uiścił wpis od skargi w wysokości 200 zł.

W konkluzji należy zatem stwierdzić, że M.N. nie wykazał, że zachodzi ustawowa przesłanka o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.