Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 5/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2009-05-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Przyznano adwokatowi/radcy prawnemu/doradcy podatkowemu wynagrodzenie
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk - Moskal po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego G. S. o przyznanie wynagrodzenia w sprawie ze skargi H. P. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie choroby zawodowej p o s t a n a w i a : przyznać od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego G. S. kwotę 439,20 zł (czterysta trzydzieści dziewięć złotych dwadzieścia groszy), w tym kwotę 79,20 zł (siedemdziesiąt dziewięć złote dwadzieścia grosze) VAT – tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 lutego 2009r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach ustanowił dla H. P. radcę prawnego

z urzędu. Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika w osobie radcy prawnego G. S. W dniu 17 marca 2009r. H. P. udzielił radcy prawnemu pełnomocnictwa do reprezentowania go w niniejszej sprawie z jego skargi na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie choroby zawodowej.

Wyrokiem z dnia 19 marca 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę.

Uzasadnienie tego wyroku, sporządzone na wniosek złożony przez radcę prawnego G. S., doręczono jej w dniu 17 kwietnia 2009r.

W dniu 30 kwietnia 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach została wniesiona opinia prawna sporządzoną przez pełnomocnika skarżącego, w której podniesiono, że wydanemu w niniejszej sprawie wyrokowi z dnia 19 marca 2009r. nie można postawić zarzutów naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe jego zastosowanie, czy też naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego wskazał, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, rozpoznając ponownie sprawę zgodnie z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 31 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Ke 750/05 zwrócił się do jednostek orzeczniczych o uzupełnienie orzeczeń lekarskich. Radca prawny G. S. podzieliła stanowisko tut. Sądu wyrażone w uzasadnieniu wyroku, iż organ orzekający, jak wynika z treści § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 1989 r. nr 61, poz. 364 ze zm.), zmuszony był oczekiwać na orzeczenie lekarskie właściwej jednostki organizacyjnej w sprawie choroby zawodowej. Inspektor sanitarny nie mógł wydać decyzji bez uzyskania takiego orzeczenia lekarskiego, bądź sprzecznie z nim, albowiem zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a. ma ono walor opinii. Wskazano także, iż Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego przez wiele miesięcy nie wywiązał się ze swego obowiązku, pomimo kilkakrotnych wezwań kierowanych przez organ I instancji. Natomiast obowiązujące przepisy nie pozwalają Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu na stosowanie środków dyscyplinujących w stosunku do jednostki orzeczniczej w zakresie wydawanych przez nią orzeczeń. Ponadto z akt sprawy wynika, że organ I instancji dokonywał czynności w przewidzianych prawem terminach, wysyłając skarżącemu zawiadomienia oraz umożliwiając wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, materiałów, a także zgłoszonych żądań. W konsekwencji pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż brak jest podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

Równocześnie z opinią radca prawny G. S. złożyła wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponieważ nie zostały one w żadnej części uiszczone przez skarżącego.

Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego brał udział w rozprawie przed tut. Sądem w dniu 19 marca 2009r.

Zgodnie z art. 250 ustawy p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w związku z pkt 2 lit. b oraz § 2 ust. 3 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.), Sąd ustalił wynagrodzenie w przedmiotowej sprawie w kwocie 439,20 zł, w tym VAT 79,20 zł.

Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w sentencji postanowienia.