Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 725/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2167
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 156 par. 1 pkt 2, art. 49 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1, art. 85 ust. 2 pkt 2, ust. 3, art. 74 ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1405
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej: "k.p.a." stwierdziło brak przesłanek do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza D. nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie braku konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie stacji paliw płynnych z LPG w D. przy ul. [...], działka nr [...], [...], [...] obręb [...] miasto D. ".

Decyzja została podjęta na skutek wniosku B. S. (dalej: "wnioskodawca" lub "skarżący") o stwierdzenie nieważności ww. decyzji jako wydanej

z rażącym naruszeniem prawa.

Zdaniem wnioskodawcy, błędnie przyjęto, że inwestycja dotyczy § 3 ust 1 pkt 35 oraz § 3 ust 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.

w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej: "rozporządzenie"). W § 3 ust 1 pkt 35 mowa jest wyraźnie, iż nie dotyczy on inwestycji polegającej na budowie stacji paliw gazu płynnego. Przyjąć zatem należy,

że przewidziana budowa należy do przedsięwzięć mających zawsze znaczący wpływ na środowisko w rozumieniu § 2 tego rozporządzenia. Oddziaływanie planowanej inwestycji na środowisko jest bezsporne z uwagi na zagrożenie skażenia wody powierzchniowej i okolicznych gruntów, ponadnormatywny hałas wynikający z ruchu samochodowego, brak gwarancji wystarczających zabezpieczeń przed substancjami w powietrzu i wymagało oceny. W sprawie, pomimo obowiązku ustawowego, nie dokonano oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko.

Ponadto skarżący zarzucił organowi rażące naruszenie prawa na skutek wykluczenia z udziału w postępowaniu części okolicznych mieszkańców, którzy w ogóle nie zostali poinformowani o przewidywanej inwestycji, nie byli stroną tego postępowania i tym samym zostali pozbawieni możliwości obrony swoich praw. Naruszono zatem art. 73 k.p.a., a także art. 109 § 1 k.p.a., pośrednio także art. 111 k.p.a. oraz art. 64 ust 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Wnioskodawca zarzucił również naruszenie § 10 pkt 1 Planu miejscowego zagospodarowania terenu miasta D. , zgodnie z którym na działkach [...], [...] i [...] położonych w obrębie [...] miasta zakazuje się lokalizacji nowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla których sporządzenie raportu oddziaływania na środowisku jest obligatoryjne na zasadach określonych w przepisach odrębnych.

Ze wskazanych wyżej powodów, według wnioskodawcy, hipoteza art. 156 § 1

pkt 2 k.p.a. została spełniona.

Uzasadniając wymienioną na wstępie decyzję Kolegium opisało tryb postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oraz znaczenie i treść przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Dalej w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ opisał stan faktyczny sprawy wskazując, że inwestor M. Sp. z o.o. w D. wnioskiem

z dnia [...] stycznia 2015 r. wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia pn. "Budowa stacji paliw płynnych z LPG w D. przy ul. [...] działka nr [...] [...],[...] obręb [...] m-to D. ". Burmistrz D. na zasadzie art. 49 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (dalej w skrócie jako "ustawa" lub "u.i.o.ś.") zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia i o wystąpieniu do organów współdziałających o opinie. Zawiadomienie zostało umieszczone w BIP oraz na tablicy ogłoszeń UM w D. w dniu [...] lutego 2015 r. W dniu [...] marca 2015 r. wpłynęła do organu opinia sanitarna Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. (PPIS) oraz w dniu [...] maja 2015 r. oraz opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. (RDOŚ), które nie stwierdziły potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. organ I instancji działając na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy stwierdził brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W dniu [...] czerwca 2015 r. decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nr [...] organ I instancji działając na podstawie art. 84 ustawy stwierdził brak konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Obwieszczeniem z dnia [...] czerwca 2015 r. opartym o art. 38 i 85 ust. 3 u.i.o.ś. opublikowanym w BIP UM w dniu [...] sierpnia 2015 r. organ podał do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i możliwości zapoznania się z jej treścią oraz dokumentacją sprawy. W aktach sprawy brak potwierdzenia ogłoszenia na tablicy ogłoszeń w UM.

Kolegium wskazało dalej, że z treści art. 59 ust.1 i 2 u.i.o.ś. wynika,

że przedsięwzięcia, których realizacja musi być poprzedzona przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko są podzielone na dwie grupy. Pierwsza to przedsięwzięcia dla których obowiązek ten wynika bezpośrednio z mocy ustawy, drugi zaś, to przedsięwzięcia, w których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko został stwierdzony w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy.

Według Karty informacyjnej planowane przedsięwzięcie sprowadza się do montażu instalacji zbiornikowej 3 komorowej o pojemności 60 m3 na produkty naftowe (silnikowe paliwa płynne) i instalacji podziemnej zbiornika gazu płynnego LPG (paliwo napędowe) o pojemności 10 m3. Przedmiotowe przedsięwzięcie mieści się w pojęciu wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga dodatkowego rozpatrzenia jako przedsięwzięcie wymienione w § 3 ust. 1 pkt. 37. Również, nie znajduje się, jak chce skarżący, w katalogu instalacji wymienionych w § 2 ust. 1 rozporządzenia jako mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

Z akt sprawy wynika, że planowane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć dla których wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w ocenach oddziaływania na zdrowe i życie ludzi (opinii sanitarnej PPIS w D. ) oraz ocenie oddziaływania na środowisko (postanowienie RDOŚ w S.). Powyższa kwalifikacja przedsięwzięcia została również uznana przez organ orzekający, który działając na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy u.i.o.ś. stwierdził brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Wnioskodawca bezzasadnie zatem zarzuca organowi orzekającemu, iż dopuścił się błędnej wykładni i zastosowania niewłaściwych przepisów rozporządzenia, co spowodowało, że nie została opracowana ocena oddziaływania planowanej stacji paliw z LPG na środowisko.

Kolegium wyjaśniło też, że oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, co do zasady nie jest dopuszczalne przeprowadzanie nowych dowodów. Zastosowanie sankcji nieważności decyzji nie można wyprowadzić z odmiennej oceny materiału dowodowego, na podstawie którego organ orzekający oparł ustalenia faktyczne (vide wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 363/10).

Zdaniem Kolegium, obawy skarżącego w sprawie zagrożenia dla zdrowia mieszkańców i środowiska są niezasadne, ponieważ ustalenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mają na celu zapewnienie realizacji inwestycji zgodnie z obowiązującymi przepisami, a także ochronę środowiska, przyrody i krajobrazu oraz interesów osób trzecich. Decyzja Burmistrza D. zawiera określenie warunków z zakresu ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Wskazano w niej, że planowana inwestycja nie może wpływać szkodliwie na środowisko, zanieczyszczać wód, gleby, powietrza, stanowić źródła niebezpiecznych odpadów czy ponadnormatywnego hałasu.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie udziału mieszkańców, którym przysługiwał status strony

w postępowaniu, Kolegium wyjaśniło, że wady, które dotyczą postępowania, prowadzące do pozbawienia strony udziału w postępowania, mogą być eliminowane jedynie w trybie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a.), a nie stwierdzenia nieważności decyzji. Artykuł 156 k.p.a. enumerycznie wymienia przesłania nieważności decyzji. Nadto art. 74 u.i.o.ś. określa sposób zawiadamiania stron o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz rozstrzygnięciach w toku tego postępowania. Wszelkie zarzuty naruszenia tego przepisu są zarzutami naruszenia postępowania prowadzącego do pozbawienia strony udziału w postępowaniu i mogą być eliminowane jedynie w trybie wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności decyzji. W przedmiotowej sprawie, uprzednio prowadzone było postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zakończone decyzją z dnia [...] maja 2017 r., którą Burmistrz D. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie braku konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia. Decyzja ta została utrzymana w mocy (decyzja [...]).

Kolegium wskazało dalej, iż planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie narusza § 10 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji organ stwierdził brak przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] czerwca 2015 r.

Na powyższą decyzję B. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając jej:

- naruszenie przepisów prawa, a w szczególności art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię tego przepisu,

- błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia

i polegający na przyjęciu, że przy wydawaniu decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. nie doszło do rażącego naruszenia prawa, podczas gdy przeprowadzenie postępowania dowodowego w pełnym zakresie oraz dogłębna analiza zgromadzonych w sprawie dowodów powinny prowadzić do odmiennych wniosków.

Zdaniem skarżącego błędne jest stanowisko Kolegium, że inwestycja nie oddziałuje znacząco na środowisko, a zatem nie jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a ponadto przy jej wydawaniu rzekomo zadbano należycie o przestrzeganie przepisów o ochronie środowiska i interesy osób trzecich. Błędnie przyjęto, że inwestycja dotyczy § 3 ust 1 pkt 35 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ w powołanym przepisie mowa jest wyraźnie, iż nie dotyczy on inwestycji polegającej na budowie stacji paliw gazu płynnego. Przewidziana budowa należy do przedsięwzięć mających zawsze znaczący wpływ na środowisko w rozumieniu § 2 tegoż aktu prawnego. Przyjęcie odwrotnego założenia, jak czyni to Kolegium, mogłoby powodować nienależytą ochronę środowiska przed inwestycjami, których ustawodawca nie przewidział w przepisach, a które mogą pozostawać bardzo szkodliwe dla środowiska. Poprzedzające wydanie decyzji Burmistrza D. opinie PPIS w D. z dnia [...] marca 2015 r. czy opinia RDOŚ w S. WST w K. nie mogą być miarodajne w przedmiotowej sprawie skoro nie dokonano oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Organy te nie są kompetentne do zwalniania z obowiązkowej analizy środowiskowej, gdy jej przeprowadzenie jest wymagane przepisami prawa. Według strony, zachodzi oddziaływanie planowanej inwestycji na środowisko, ponieważ z uwagi na umieszczenie podziemnych zbiorników na paliwa płynne LPG może dojść do skażenia wody powierzchniowej i okolicznych gruntów.

Poza tym założenia, że przedmiotowa inwestycja nie będzie źródłem ponadnormatywnego hałasu oraz, że hermetyczna instalacja tankowania i zlewu paliwa rzekomo wyposażona w zawór redukcji oparów w studzience zlewnej oraz konstrukcja rur oddechowych zbiornika paliw spełnią wymagania w zakresie stężeń substancji w powietrzu, oparte są jedynie na prognozach przedstawionych przez inwestora, a nie na rzetelnych badaniach podmiotów odpowiedzialnych za środowisko.

Nie można też zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium jakoby przedmiotowa inwestycja była zgodna z Planem Miejscowego Zagospodarowania Terenu Miasta D. . Zgodnie z § 10 pkt 1 tego aktu prawnego na działkach nr [...] [...] i [...] położonych w obrębie [...] miasta zakazuje się lokalizacji nowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla których sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko jest obligatoryjne na zasadach określonych w przepisach odrębnych.

Skarżący powtórzył także zarzuty z wniosku o naruszeniu zasady udziału stron w tym postępowaniu i podkreślił, że naruszenie tak znacznej ilości przepisów w sposób całkowicie uniemożliwiający stronom należytą ochronę ich interesów stanowi także podstawę do uznania, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Nawet w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazuje się, że w aktach sprawy brak potwierdzenia ogłoszenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta o planowanej inwestycji.

Ponadto skarżący podniósł, że Kolegium nie ustosunkowało się do zarzutu budowy stacji paliw w miejscu cmentarza istniejącego tam kilkadziesiąt lat temu. Tymczasem użycie terenu cmentarnego po zamknięciu cmentarza na inny cel nie może nastąpić przed upływem 40 lat od dnia ostatniego pochowania zwłok na cmentarzu. Nawet jednak po upływie tego terminu burmistrz może wydać zezwolenie na użycie terenu cmentarnego na inny cel, zgodny z planem zagospodarowania przestrzennego - art. 6 ust 1 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych. W aktach sprawy brak jest dowodów świadczących o tym, aby wydana została taka decyzja. Ta okoliczność również powinna prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza D. z dnia [...] czerwca 2015 r.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty i stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Przedmiotowe postępowanie dotyczyło zbadania przez właściwy organ

(SKO w K.) istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza D. nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. o braku konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie stacji paliw płynnych z LPG w D. przy ul. [...], działka nr [...], [...], [...] obręb [...] miasto D. ", której skarżący zarzuca wydanie z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Przeprowadzona przez Sąd, we wskazanym zakresie i według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie potwierdziła zarzutów skargi, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera legalnej definicji pojęcia rażącego naruszenia prawa. Treść tego pojęcia ukształtowana została przez orzecznictwo i doktrynę. W orzecznictwie podkreśla się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenie powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa.

W literaturze przedmiotu podnosi się także, że przesłanka nieważności decyzji wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. dotyczy zarówno przepisów materialnych,

jak i proceduralnych (vide. B. Adamiak, J. Borkowski. Postępowanie administracyjne

i sądowo administracyjne. LexisNexis Warszawa 2011). Za rażące naruszenie przepisów postępowania, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie.

Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu toczącym się w trybie nieważnościowym organ nie rozstrzyga na nowo, merytorycznie o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, lecz jego działanie ukierunkowane jest wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., i opiera się na zebranym dotąd materiale dowodowym i ustaleniach faktycznych. Charakter tego postępowania uniemożliwia gromadzenie nowych dowodów i czynienie nowych ustaleń faktycznych w sprawie.

Zdaniem Sądu, Kolegium trafnie oceniło, iż przy wydaniu decyzji o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych z LPG w D. nie doszło do kwalifikowanego uchybienia przepisom prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Jak wynika z Karty informacyjnej przedsięwzięcia, planowana stacja paliw, poza niezbędną infrastrukturą, obejmuje zastosowanie podziemnych zbiorników paliwowych o pojemności 60 m3, zbiornika LPG (10 m3), dwóch dystrybutorów paliwowych i jednego LPG oraz separatora substancji ropopochodnych.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego. Ponadto do takich przedsięwzięć zalicza się - według § 3 ust. 1 pkt 37 - instalacje do naziemnego magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, gazów łatwopalnych oraz innych kopalnych surowców energetycznych, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem instalacji do magazynowania paliw wykorzystywanych na potrzeby gospodarstw domowych, zbiorników na gaz płynny o łącznej pojemności nie większej niż 10 m3 oraz zbiorników na olej o łącznej pojemności nie większej niż 3 m3,

a także niezwiązanych z dystrybucją instalacji do magazynowania stałych surowców energetycznych.

Prawidłowy jest więc wniosek organu orzekającego, że stacja paliw płynnych,

z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego, należy do przedsięwzięć dla których nie przewiduje się obligatoryjnego wymogu sporządzania raportu oddziaływania na środowisko (tak też orzekł NSA w wyroku z 23 października 2018 r., II OSK 2667/17 Legalis). Skarżący błędnie traktuje stację paliw płynnych jako stację paliw gazu płynnego i w konsekwencji wadliwie podnosi, iż stacja paliw nie należy do potencjalnych zagrożeń dla środowiska, a zawsze znacząco oddziałuje na środowisko i podlega obligatoryjnej ocenie oddziaływania na środowisko w postaci raportu.

Nie ma zatem racji skarżący podnosząc we wniosku i dalej w skardze, iż sporne przedsięwzięcie zostało wadliwie zaklasyfikowane do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 35 i 37 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), ponieważ zalicza się do wymienionych w § 2 rozporządzenia, czyli jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko, którego realizacja wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Przedstawiona kwalifikacja spornej stacji paliw została przeprowadzona w oparciu o dane z Karty informacyjnej przedsięwzięcia i zaakceptowana w opiniach Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] kwietnia 2015 r. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. z dnia [...] marca 2015 r., a także w postanowieniu Burmistrza D. z dnia [...] maja 2015 r. o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Słusznie zatem Kolegium orzekło, że zarzuty wnioskodawcy zgłoszone we wniosku w powyższym zakresie są bezzasadne.

Tak samo nieuzasadnione są twierdzenia skarżącego o występującym, na skutek działania stacji paliw, zagrożeniu dla zdrowia mieszkańców i środowiska, w tym gruntu i wód, co - jego zdaniem - wywołuje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania stacji paliw na środowiskom, a brak raportu w takim przypadku stanowi, o rażącym naruszeniu prawa.

Jak trafnie wskazało Kolegium, kwestionowana decyzja środowiskowa ustala dla spornego przedsięwzięcia odpowiednie warunki i zabezpieczenia z zakresu ochrony środowiska i zdrowia ludzi, związane z jego realizacją i funkcjonowaniem. Mowa tu m.in. o elektronicznym monitoringu wycieku paliwa, separatorze substancji ropopochodnych, hermetycznych instalacjach tankowania, zaopatrzonych w zawory redukcji oparów, właściwej gospodarce odpadami. Decyzja ta została podjęta na skutek kompleksowej oceny zebranego w postępowaniu organu I instancji materiału dowodowego i w oparciu o ww. opinie organów współdziałających. Ocena zgromadzonych dokumentów doprowadziła organ do stwierdzenia, że realizacja inwestycji nie spowoduje negatywnego wpływu na przyrodę, nie naruszy standardów akustycznych, nie wpłynie negatywnie na środowisko wodno-gruntowe, nie będzie ponadnormatywnie oddziaływać na środowisko w zakresie emisji substancji do powietrza. Nadto eksploatacja stacji nie będzie miała wpływu na obszar krajobrazu "[...]". Stacja znajduje się poza granicami obszaru objętego ochroną

w rozumieniu ustawy o ochronie przyrody, w tym poza strefami ochronnymi wód, chronionymi siedliskami przyrodniczymi roślin i zwierząt.

W myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przeprowadzenia oceny wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek taki został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 ustawy).

Postanowienie o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania projektowanej stacji paliw na środowisko zostało wydane w dniu [...] maja 2015 r.,

po analizie uwarunkowań z art. 63 ust. 1 ww. ustawy z uwzględnieniem wymaganych prawem stanowisk organów współdziałających, tj. PPIS w D. oraz RDOŚ.

Zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś. uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów k.p.a., powinno zawierać - w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 84 ust. 2 ww. ustawy, charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Jak wynika z akt zarówno decyzja z dnia [...] czerwca 2015 r.(jak i postanowienie Burmistrza D. z dnia [...] maja 2015 r.), uwzględnia w uzasadnieniu wymienione w art. 63 ust. 1 uwarunkowania, a więc rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia (art. 63 ust. 1 pkt 1 od a do g), jego usytuowanie oraz możliwe zagrożenia dla środowiska, w tym miedzy innymi obszarów wodno-błotnych, o płytkim zaleganiu wód podziemnych, leśnych, objętych ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, a także rodzaj, cechy i skale możliwego oddziaływania w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2.

Kwestionowana decyzja odpowiada zatem wymogom określonym w art. 84 i 85 u.i.o.ś. i uwzględnia wydane w sprawie opinie, zatem nie można zgodzić się ze skarżącym, że została wydana bez właściwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego.

Odpowiadając na kolejny zarzut skarżącego należy wskazać, że lokalizacja planowanej stacji jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta D. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia [...] stycznia 2008 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta D. . Teren działek inwestycji nr [...], [...], [...] obręb miasta D. oznaczony jest jako teren 31U – zabudowa usługowa.

Jak powyżej wskazano, zgodnie z prawidłową klasyfikacją planowanej inwestycji, stosownie do rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla stacji paliw (z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego) nie przewiduje się obligatoryjnego wymogu sporządzania raportu oddziaływania na środowisko. Dlatego też zarzut dotyczący naruszenia § 10 pkt 1 planu miejscowego, w którym wprowadzono ograniczenie w zagospodarowaniu tego terenu w postaci zakazu lokalizacji nowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko jest obligatoryjne - nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Powyższe ograniczenie w zagospodarowaniu terenu objętego ww. planem nie dotyczy zatem budowy stacji paliw, skoro w tym wypadku sporządzenie raportu nie jest obligatoryjne.

Nie mógł również odnieść skutku w postaci stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza zarzut umiejscowienia stacji paliw na terenie, który powinien być, według skarżącego, objęty ochroną z uwagi uprzednio istniejący tam cmentarz, na który powołuje się skarżący). Jak wynika ze znajdujących się w aktach dokumentów, planowana inwestycja o charakterze usługowym znajduje się na terenie częściowo już zabudowanym obiektem handlowym, przeznaczonym w planie zagospodarowania miasta D. pod zabudowę usługową, a więc jest zgodna z ww. aktem prawa miejscowego.

Zarzuty w zakresie ograniczeń w przeznaczeniu tego terenu pod zabudowę usługową, np. ze względu wymagany ww. ustawą okres "kwarantanny" po cmentarzu

(art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych), miałyby ewentualnie rację bytu przy uchwalaniu planu miejscowego, nie zaś w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na kolejny zarzut skarżącego związany z udziałem w postępowaniu właścicieli działek, których skarżący określa jako strony postępowania, należy wyjaśnić, że ewentualnie brak udziału w danym postępowaniu uprawnionej strony świadczyć może o wystąpieniu przesłanki wznowienia (zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), a nie może skutkować zastosowaniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Uprawnienie do żądania wznowienia postępowania przeprowadzonego bez udziału uprawnionej strony przysługuje tylko tej stronie, nie zaś innemu uczestnikowi postępowania. Zresztą jak wynika z akt postępowania i treści zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie toczyło się z wniosku skarżącego postępowanie wznowieniowe, zakończone odmową uchylenia przedmiotowej decyzji, wobec której skarżący wystąpił o stwierdzenie nieważności.

Z akt wynika też, że w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia

[...] czerwca 2015 r. organ I instancji informował strony o wszczęciu postępowania

i wystąpieniu do organów współdziałających oraz o wydanej decyzji o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji pod nazwą "Budowa stacji paliw płynnych z LPG w D. ", poprzez umieszczenie informacji na stronie internetowej BIP Urzędu Miejskiego w D. i na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miejskim (vide: zawiadomienie z [...] lutego 2015 r. i obwieszczenie z [...] czerwca 2015 r. o opublikowaniu ww. decyzji w dniu [...] sierpnia 2015 r.).

Zgodnie z art. 74 ust. 3 u.i.o.ś., jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 k.p.a.

Przepis art. 49 § 1 k.p.a. stanowi, że jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie właściwego organu administracji publicznej.

Sposób doręczania przez podanie do publicznej wiadomości zgodnie z art. 49 k.p.a. implikuje brak konieczności oznaczania wszystkich stron postępowania. Reguła imiennego wymieniania w orzeczeniu stron postępowania, nie dotyczy sytuacji, gdy z uwagi na przepis szczególny znajduje zastosowanie art. 49 k.p.a. (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 stycznia 2019 r. II SA/Kr 1521/18 – Legalis).

Ponadto w art. 49 § 1 k.p.a. ustawodawca postanowił o publicznym obwieszczeniu, innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub udostępnieniu w BIP na stronie internetowej organu. Wskazanie tych trzech rodzajów zawiadomienia następuje przy użyciu alternatywy nierozłącznej "lub", która – w odróżnieniu od alternatywy rozłącznej "albo" - oznacza możliwość wystąpienia tylko jednego z elementów alternatywy lub tylko drugiego, ale także możliwość wystąpienia ich obu.

Tak więc obwieszczenie o wydanej decyzji środowiskowej tylko na stronie internetowej miasta BIP stanowi o wykonaniu obowiązku z art. 74 ust. 3 u.i.o.ś. w związku z art. 49 k.p.a.

Ponadto art. 85 ust. 3 u.i.o.ś., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. przewidywał, że "Organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podaje do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniem dokonanym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz opinią organu, o którym mowa w art. 78".

Redakcja powyższego przepisu nasuwała wątpliwości, czy obowiązek podania do publicznej wiadomości dotyczył wyłącznie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (tj. decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania) czy też decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia. W celu ich usunięcia, ustawą z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw, znowelizowano art. 85 ust. 3, wprowadzając do treści przepisu zdanie drugie, zgodnie z którym przepis powyższy stosuje się odpowiednio do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu ustawy z dnia 9 października 2015 r. zmiana powyższa wynikała z potrzeby sprecyzowania, iż podanie do publicznej wiadomości dotyczy także decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej w postępowaniu, w którym nie przeprowadzono oceny oddziaływania na środowisko.

Mając powyższe na względzie uznać należało, że przepis art. 85 ust. 3

u.i.o.ś. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przedmiotowej decyzji, nie stanowił oczywistego, jasnego i bezspornego przepisu prawa procesowego, a tylko z takim przepisem można wiązać przesłankę rażącego naruszenia prawa, mogącego stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - j.t.) oddalił skargę, jako bezzasadną.