Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 84/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone postanowienie w całości
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2021 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 21 grudnia 2020 r. nr 1181/2020 w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych związanych z wykonaniem obiektu budowlanego w konstrukcji drewnianej I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

K. Sp. z o.o. z siedzibą w Ś., (dalej – skarżąca, spółka) wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, (dalej - DWINB), z dnia 21 grudnia 2020 r., nr 1181/2020, którym w zasadniczej części utrzymano w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych związanych z wykonaniem obiektu budowlanego. Wskazane postanowienie zapadło w następujących uwarunkowaniach faktycznych i prawnych ustalonych w aktach administracyjnych przedłożonych przez orzekający w sprawie organ.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lubaniu, (dalej – PINB) w dniu 19 października 2020 r. wydał postanowienie nr 140/2020, którym przyjmując w podstawie prawnej art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333) oraz art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej – k.p.a.) wstrzymał M. C. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą P. w Ś. prowadzenie robót budowlanych związanych z wykonaniem obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej, zlokalizowanego na terenie działki nr [...], AM [...], obręb [...] w Ś., w którym prowadzona jest sprzedaż pamiątek. Poza wstrzymaniem robót organ zobowiązał do przedłożenia w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia następujących dokumentów:

- zaświadczenia Burmistrza Miasta Ś. o zgodności budowy obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

- 4 egzemplarzy projektu budowlanego dotyczącego tego obiektu wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi wraz z zaświadczeniem osoby sporządzającej projekt budowlany o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnym na dzień opracowania projektu,

- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (na wzorze określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę, zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzji o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę).

Uzasadniając zapadłe rozstrzygnięcie organ podał, że w dniu 13 lutego 2020 r. przeprowadzono kontrolę obiektu budowlanego położonego w narożu działki nr [...], AM [...], obręb [...], przy skrzyżowaniu ulic [...] i [...] w Ś. Podczas kontroli ustalono, że przedmiotowy obiekt wykonany jest w konstrukcji drewnianej, ściany obudowane są deskami drewnianymi oraz płytami OSB. Obiekt zadaszony jest dachem dwuspadowym, krytym gontem papowym. Wymiary obiektu w rzucie wynoszą 2,93 x 6,0 m, z tym że na długości 1,5 m (przed drzwiami wejściowymi) istnieje jedynie zadaszenie wsparte na słupach. Wysokość obiektu w kalenicy wynosi 2,80 m, a do okapu 2,10 m. W ścianie od strony zachodniej istnieje otwór drzwiowy stanowiący wejście do wnętrza obiektu, a w ścianie przeciwległej wykonany jest otwór okienny. Obiekt posadowiony jest na bloczkach betonowych ustawionych na wyrównanym kruszywem gruncie. Do wnętrza obiektu doprowadzona jest instalacja elektryczna. Obiekt pełni funkcję usługową - prowadzona w nim jest działalność polegająca na sprzedaży pamiątek. Na obiekcie umieszczono tablicę reklamową z nazwą "[...]" oraz baner reklamowy. W trakcie kontroli obiekt był użytkowany. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół nr [...] oraz dokumentację fotograficzną. Organ wskazał na oświadczenie właścicielki działki, że obiekt w powstał w 2019 r. i wykonany został przez M. C., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. Pełni funkcję usługową - sprzedaż pamiątek i wykonany został bez uzyskania pozwolenia na budowę i zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej.

PINB ustalił, że nie występowano o udzielenie pozwolenia na budowę i nie dokonywano zgłoszenia budowy przedmiotowego obiektu. Z umowy dzierżawy działki nr [...], AM [...], obręb [...], przy ul. [...] w Ś., zawartej dnia 1 grudnia 2019 r. wynika, że teren działki dzierżawi spółka K. Sp. z o. o., której wspólnikiem i pełnomocnikiem jest M. C. inwestor robót budowlanych.

Po zasygnalizowaniu regulacji prawnomaterialnych dotyczących konieczności uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę przed rozpoczęciem robot budowlanych organ I instancji wskazał na treść art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego zawierającego definicję obiektu budowlanego i art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego definiującego budynek. Ocenił przy tym, że przedmiotowy obiekt budowlany nie posiada fundamentów, wykonany jest na bloczkach betonowych ułożonych na gruncie, nie jest obiektem małej architektury lecz jest budowlą o funkcji usługowej, która nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i podlega ogólnej zasadzie wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.

Wykluczając zwolnienie przedmiotowego obiektu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę organ I instancji omówił tryb legalizacyjny, po czym po potwierdzeniu zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzasadniono umożliwienie inwestorowi zalegalizowania samowoli po spełnieniu nałożonych obowiązków.

Nie godząc się z wydanym postanowieniem zobowiązany oprotestował je złożonym w prawem przewidzianym terminie zażaleniem. W jego ocenie postanowienie jest ,,bezzasadne", gdyż budynek wzniesiony na działce [...] AM [...] obręb [...] przy ul. [...] w Ś. został już objęty postanowieniem z dnia 16 czerwca 2020 r., nr 78/2020. Stoisko z pamiątkami stanowi całość techniczno-użytkową z wypożyczalnią sprzętu sportowego. Obsługuje je ta sama osoba, która obsługuje wypożyczalnię. Jest swobodne przejście wewnętrzne do stoiska z drobiazgami. Sytuacja została opisana w dokumentacji złożonej we wrześniu do postanowienia z czerwca 2020 r.. Żalący się podniósł, że właścicielka nieruchomości w trakcie rozprawy administracyjnej w lutym 2020 r. wyraźnie powiedziała, że ta część obiektu przy ul. [...] została odbudowana, a nie wybudowana po katastrofie w 2019 r., kiedy to ciągnik załadowany kilkotonowym ładunkiem rozjechał tę stronę obiektu.

W dniu 21 grudnia 2020 r. DWINB wydał postanowienie nr 1181/2020, którym przyjmując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu i w tym zakresie wyznaczył termin 3 miesięcy od dnia, kiedy postanowienie stanie się ostateczne, zaś w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W treści rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego szczegółowo zrelacjonowano treść rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego oraz przytoczono regulacje prawnomaterialne dotyczące obowiązków inwestora poprzedzających proces inwestycyjny. Podzielono stanowisko organu I instancji względem braku możliwości zakwalifikowania przedmiotowego obiektu jako obiektu małej architektury lub tymczasowego obiektu budowlanego. Omówiono postępowanie legalizacyjne prowadzone w trybie art. 48 Prawa budowlanego i jako prawidłowe przyjęto ustalenie organu I instancji, że przedmiotowy obiekt nie narusza, w sposób uniemożliwiający jego legalizację, ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Ś., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Ś. z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...]. Zwrócono uwagę na ustalenia PINB dotyczące braku naruszeń przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Po zaznaczeniu zasadności umożliwienia legalizacji wykonanego obiektu budowlanego DWINB odnosząc się do twierdzeń zażalenia zwrócił uwagę, że w toku prowadzonego przez organ postępowania ustalono, że przedmiotowy obiekt budowlany jest niezależnym obiektem, opisanym w sposób szczegółowy (w tym w zakresie wymiarów) w protokole nr [...] z dnia 13 lutego 2020 r. i podpisanym przez strony bez uwag do jego treści. W toku przeprowadzonej kontroli nie stwierdzono przejścia między tym obiektem, a obiektem sąsiadującym, odnośnie którego prowadzone jest odrębne postępowanie administracyjne, w toku którego wydano postanowienie nr 78/2020 z dnia 16 czerwca 2020 r. Zdaniem DWINB potwierdza to dokumentacja zdjęciowa z google.pl, która jednoznacznie wskazuje, że mamy do czynienia z dwoma odrębnymi budynkami (brak połączenia między tymi budynkami, dwa różne dachy). Również z projektu budowlanego "Budowy budynku usług turystyki (wypożyczalnia sprzętu sportowego na działce nr [...] w m. Ś. z dnia 3 sierpnia 2020 r. na str. 23 wskazano: "Budynek wybudowany/zmontowany zostanie z gotowych prefabrykowanych pawilonów handlowych, połączonych w jeden obiekt". Organ II instancji uznał, iż potwierdza to, że mamy do czynienia z dwoma odrębnymi obiektami, które nie stanowią całości funkcjonalno-użytkowej.

W wywiedzionej na powyższe postanowienie skardze nie wyartykułowano wprost naruszonych zdaniem strony skarżącej przepisów lecz zarzucono biurokratyczne załatwienie sprawy i naruszenie interesów skarżącego, poprzez źle przeprowadzoną kontrolę nadzoru budowlanego, podczas której nie stwierdzono istnienia przejścia między obiektami, które łączy obiekty w jeden budynek i wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zdaniem skarżącej organy przyjęły, że przedmiotowy obiekt budowlany jest niezależnym obiektem, co wynika z protokołu kontroli podpisanego bez uwag. W trakcie kontroli nie stwierdzono przejścia między tym obiektem, a obiektem sąsiadującym. Organ II instancji posiłkuje się zdjęciami w google.pl na poparcie swojej tezy oraz wybiórczo wskazuje, że w opisie projektu, którego złożenie wynikało z postanowienia nr 78/2020, napisano, iż budynek zostanie wybudowany/zmontowany z gotowych prefabrykowanych pawilonów handlowych, połączonych w jeden obiekt (wskazać należy, że rysunki np. A[...] mają naniesione owe przejście).

Podniesiono także, że autorka skargi nie podpisała protokołu, gdyż nie powiadomiono jej o trwającej kontroli, a protokół podpisała osoba wypożyczająca sprzęt sportowy. W jej ocenie budynki w trakcie kontroli były połączone przejściem dla wygody prowadzonej obsługi, przebywających w obiekcie klientów. Nadto ze sporządzonej w trakcie kontroli dokumentacji fotograficznej wynika, gdzie znajduje się przedmiotowe przejście. Organ II instancji posiłkuje się zdjęciami z google.pl, z lipca 2017 r., a przedmiotowy budynek został zniszczony w 2018 r. i odbudowany, przebudowany, zatem zdjęcia z google.pl są nieaktualne i nic nie wnoszą do sprawy.

Dodatkowo odnośnie uwzględnionych przez organ zapisów w projekcie przedłożonym do odrębnego postępowania podano, że jest to działanie wybiorcze. Na wszystkich rzutach (rys. nr A[...], nr IS[...], IE [...]) podano, że budynek posiada zaznaczone przejście, jego powierzchnia zabudowy na rysunku projektu zagospodarowania terenu, podana jest dla jednego obiektu, podobnie jak powierzchnia użytkowa - obiekt traktowany jest jako całość, a nie odrębne dwa budynki. Budynek powstał z kilku różnych prefabrykowanych pawilonów handlowych (dokładnie 3 różnych), jednak są połączone w całość techniczno-użytkową, a to, że każdy ma innych dach - nic nie wnosi do sprawy, a zostanie uregulowane po legalizacji ww. obiektu, zgodnie z decyzją wydaną przez Konserwatora Zabytków. Różne dachy na modułach nie kolidują z połączeniem budynku w jedną całość, gdzie takie połączenie zostało wykonane. Nadto projekt obiektu jako całości, został złożony do PINB w Lubaniu, przed wydaniem postanowienia nr 140/2020, co dodatkowo potwierdza, ze budynek stanowi całość, ponieważ projekt jest zgodny ze stanem faktycznym.

W udzielonej Sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: ,,p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tak rozumianej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Uchylenie zaskarżonego aktu, w realiach niniejszej sprawy - postanowienia, w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zaznaczyć trzeba, że skarga w niniejszej sprawie została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, co było możliwe na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W przypadku tego rodzaju sprawy sądowoadministracyjnej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym nie zostało uzależnione przez ustawodawcę od stosownego wniosku strony w tym zakresie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach nakreślonej na wstępie kognicji sądów administracyjnych, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W szczególności na taką ocenę Sądu wpływ miały nieprawidłowości w postępowaniu zażaleniowym zainicjowanym instancyjnym środkiem zaskarżenia wniesionym przez stronę postępowania w prawem przewidzianym terminie.

Na wstępie rozważań zaznaczyć należy, że DWINB wydał postanowienie, którym w zasadniczej części, poza reformacją wyznaczonego stronie terminu, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji zobowiązujące do przedłożenia określonych dokumentów w ramach prowadzonego tzw. postępowania legalizacyjnego. Materiał aktowy sprawy wskazuje, że przedmiotem zainteresowania służb nadzoru budowlanego był nie tylko przedmiotowy obiekt budowlany, ale także inne obiekty zlokalizowane na przedmiotowej nieruchomości, w stosunku do których zapadały zresztą odrębne rozstrzygnięcia. Stanowisko strony postępowania zawarte w zażaleniu czy nawet skardze nie podważa co do zasady konieczności przeprowadzenia postępowania lecz sprowadza się do zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego. Na etapie postępowania zażaleniowego podniesiono twierdzenia wskazujące na nieprawidłowe ustalenia wzajemnych relacji, (połączenia poprzez przejście) pomiędzy istniejącymi na nieruchomości obiektami. Zauważyć przyjdzie, że poza procesową zasadą obligującą organ do wszechstronnego zebrania i oceny materiału dowodowego, sposób skomunikowania obiektów może w istocie warunkować ich kwalifikację na gruncie prawa materialnego. Z tej też przyczyny kluczowe znaczenia w sprawie będą miały tego rodzaju ustalenia organu, które w sposób jednoznaczny potwierdzą stan faktyczny zainwestowanej nieruchomości, a w szczególności cechy przedmiotowego obiektu.

Na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego organ przeprowadził potwierdzone protokolarnie oględziny i w szczególności o tak pozyskaną wiedzę wydał postanowienie. W postępowaniu zażaleniowym strona zakwestionowała stanowisko organu wykazując, że nałożony na nią nakaz miał już miejsce w ramach odrębnego postępowania. Dodatkowo nie godzono się z wyodrębnieniem przedmiotowego obiektu jako niezwiązanego konstrukcyjnie i funkcjonalnie z innym obiektem zlokalizowanym na nieruchomości.

Sąd w składzie orzekającym po zapoznaniu się z treścią zaskarżonego postanowienia DWINB uznał, że organ w sposób co najmniej nienależyty ocenił materiał dowody, zaś przeprowadzone przezeń dodatkowe postępowanie dowodowe narusza przepisy procedury administracyjnej. Skarżone postanowienie jest bardzo obszerne, a nawet zawiera szerokie uzasadnienie. Dotyczy to jednak wyłącznie tej części uzasadnienia, która dotyczy części historycznej tj. ustaleń organu I instancji i uzasadnienia postanowienia PINB. Jeżeli by brać pod uwagę własne rozważania czy stanowisko DWINB, to jest ono lakoniczne, nieprzekonywujące, a nawet mocno wątpliwe pod względem zasadności stawianych tez. Organ II instancji odnosząc się do twierdzeń zażalenia ograniczył się do ustaleń organu I instancji poczynionych w trakcie kontroli i przyjął, że przedmiotowy obiekt budowlany jest obiektem niezależnym, gdyż w trakcie kontroli nie stwierdzono przejścia między tym obiektem a obiektem sąsiadującym. Co prawda DWINB podjął próbę argumentowania tej okoliczności wskazując na projekt budowlany, jednak projekt ów dotyczy innego obiektu i co do zasady zawiera rozwiązania dotyczące niejako przyszłych robót budowlanych. Nadto sam organ powołuje się na konkretną stronę tego projektu, przy czym w aktach administracyjnych tego projektu nie ma, zatem wykluczona jest możliwość jakiejkolwiek weryfikacji twierdzeń organu.

Jako koronny argument dotyczący odrębności obiektów DWINB wskazał na dokumentację zdjęciową z google.pl. Nie sposób w tym miejscu nie uznać zasadności twierdzeń skargi, że organ posłużył się stroną internetową obrazującą stan z lipca 2017 r., podczas gdy obiekt uległ zniszczeniu w 2018 r.. W tym stanie rzeczy zaznaczyć należy, że organ II instancji nie tylko nie rozpoznał w stopniu właściwym twierdzeń zażalenia, ale też decydując się na własne postępowanie dowodowe, przeprowadził dowód wręcz pogłębiający wątpliwości w sprawie. Oczywistym jest, że zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, dane udostępnione na stronie internetowej mogą być źródłem dowodowym. Jeżeli jednak organ decyduje się na tego typu zabieg winien uwzględnić aktualność tych danych. W sytuacji, gdy twierdzenia zawarte w zażaleniu nie dają się zweryfikować w oparciu o istniejący materiał dowodowy organ w myśl art. 136 k.p.a. ma możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego lub zlecenia określonych czynności organowi I instancji.

Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażona w art. 15 k.p.a., polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy przez organy obu instancji. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. Działanie organu odwoławczego nie ma zatem charakteru jedynie kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym. Gruntowana analiza treści zaskarżonego postanowienia, a w szczególności jego uzasadnienia prowadzi do konkluzji, że DWINB nie sprostał ciążących na nim jako organie odwoławczym obowiązkom. Przytoczył treść postanowienia PINB, by następnie w sposób ogólny i pobieżny zaprezentować własne stanowisko, sprowadzające się do akceptacji treści rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Bardzo celnie istotę charakteru postępowania odwoławczego ujął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 13 stycznia 2021 r., (sygn. akt II SA/Ke 1034/20), podając, że ,,Administracyjne postępowanie odwoławcze - w przeciwieństwie do postępowania przed sądem administracyjnym - ma charakter apelacyjny, a nie kasacyjny. Działanie organu drugiej instancji nie ma zatem charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji. Organ drugiej instancji powinien zatem dążyć do rozstrzygnięcia sprawy ad meritum, posługując się w tym celu wszelkimi dostępnymi środkami dowodowymi, a w razie uzasadnionej konieczności powinien uzupełnić brakujące dowody w trybie art. 136 k.p.a.", patrz - LEX nr 3112430.

Biorąc więc po uwagę zasady wynikające z art. 15 k.p.a. DWINB jako organ odwoławczy nie tylko był zobowiązany do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, w tym poczynienia własnych ustaleń faktycznych - o ile jest to konieczne - ale też do samodzielnego odniesienia się do zarzutów powołanych przez stronę w zażaleniu. Organ odwoławczy nie może zatem, tak jak to ma miejsce w kontrolowanej sprawie, ograniczyć się do powielenia twierdzeń zawartych w postanowieniu organu I instancji, lecz musi ponownie rozpoznać sprawę z uwzględnieniem zarzutów zawartych w zażaleniu, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia.

W świetle powyższego, Sąd uznał, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak prawidłowych, niebudzących wątpliwości ustaleń w zakresie stanu faktycznego, powoduje w konsekwencji brak podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego rozważenia i oceny istotnych okoliczności sprawy jak i niedostateczne uzasadnienie postanowienia.

Rozpoznając ponownie sprawę, organ uwzględni poczynione przez Sąd rozważania, które stanowią jednocześnie wskazania do dalszego postępowania. W szczególności rozważy, w sposób zgodny z zasadami wynikającymi z przepisów postępowania, czy jest w stanie samodzielnie ustalić stan faktyczny sprawy, czy też konieczne będzie zlecenie dodatkowych czynności organowi I instancji w trybie art. 136 k.p.a.. Szczególnie istotne będzie ustalenie ,,samodzielności" przedmiotowego obiektu, w kontekście istnienie połączeń czy przejść do innego obiektu.

Nadto organ uzasadni podjęte rozstrzygnięcie z poszanowaniem zasad wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 i art. 124 k.p.a.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art.. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a..