Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 413/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w B. na decyzję P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakwalifikowania prac przy sporządzaniu i stosowaniu cytostatów oddala skargę


UZASADNIENIE

P. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. w dniu [...] kwietnia 2015 r. (nr [...]), działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 kpa w związku z art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej z dnia 14 marca 1985 roku (Dz. U. z 2011 r. nr 212, poz. 1263 z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołania Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w B. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] grudnia 2014 roku nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny:

Po przeprowadzeniu kontroli w Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym w B. i stwierdzeniu nieprawidłowości, decyzją Nr [...] z dnia [...].01.2014r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. nakazał w punkcie 77 uwzględnienie w rejestrze prac, których wykonywanie powoduje konieczność pozostawania w kontakcie z substancjami chemicznymi, ich mieszaninami, czynnikami lub procesami technologicznymi o działaniu rakotwórczym lub mutagennym stanowiska przygotowania i rozpuszczania leków cytostatycznych posiadających w swoim składzie następujące substancje rakotwórcze: doksorubicyna (chlorowodorek) (CAS 25316-40-9), cisplatina (CAS 15663-27-1), cyklofosfamid (monohydrat) (CAS 6055-19-2), etopozyd (CAS 33419-42-0), w punkcie 78 uwzględnienie w rejestrze pracowników narażonych na działanie substancji chemicznych, ich mieszanin, czynników lub procesów technologicznych o działaniu rakotwórczym lub mutagennym osób narażonych na w/w czynniki rakotwórcze oraz w punkcie 79 przesłanie zweryfikowanej "Informacji o czynnikach rakotwórczych" za rok 2012 uwzględniającej narażenie pracowników na substancje rakotwórcze zawarte w lekach cytostatycznych podczas prac z tymi lekami tj. przygotowywania, rozpuszczania, do P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. w terminie do [...].02.2014r. Jednocześnie, jak wynika z uzasadnienia decyzji, jako załącznik do przedmiotowej decyzji przekazano Stronie karty charakterystyki substancji czynnych zawartych w lekach, mających działanie rakotwórcze, oraz stanowisko prof. dr hab. S. C. Kierownika Zakładu Bezpieczeństwa Chemicznego Instytutu Medycyny Pracy w Ł.

Strona nie wniosła odwołania od w/w punktów decyzji Nr [...] z dnia [...].01.2014r i pismem z dnia [...].02.2014r. poinformowała o wykonaniu zaleceń zawartych w punktach 77, 78, 79 powyższej decyzji.

W dniu [...].05.2014r. do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w B. wpłynęło pismo Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w B. znak: [...] z dnia [...].05.2014r., w którym Szpital informował, iż w związku ze stanowiskiem otrzymanym z Ministerstwa Zdrowia, nie będzie traktował leków cytostatycznych jako czynników rakotwórczych i tym samym odstępuje od prowadzenia dokumentacji nakazanej rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 24 lipca 2012r. w sprawie substancji chemicznych, ich mieszanin, czynników lub procesów technologicznych o działaniu rakotwórczym lub mutagennym w środowisku pracy (Dz. U. z 2012r., poz. 890).

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. pismem znak: [...] z dnia [...].05.2014r. podtrzymał swoje stanowisko o rakotwórczym zagrożeniu zawodowym pracowników przy przygotowywaniu, podawaniu i przechowywaniu leków cytostatycznych zawierających w swoim składzie: doksorubicynę, cyklofosfamid, cisplatynę, etopozyd.

W dniu [...].06.2014r. skarżący złożył kolejne pismo w sprawie, w którym zaznaczył, iż oczekuje podjęcia czynności procesowych przewidzianych kodeksem postępowania administracyjnego, tj. wznowienia postępowania w sprawie decyzji [...] z dnia [...].01.2014r. w zakresie dotyczącym leków cytostatycznych, a następnie uchylenia rozstrzygnięcia z pkt 77 i 78 powyższej decyzji. Organ I instancji pozostawił powyższe pismo bez rozpatrzenia.

W dniu [...].09.2014r. do P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. wpłynęło zażalenie Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w B. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. P. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. postanowieniem Nr [...] z dnia [...].10.2014r. wyznaczył dodatkowy termin załatwienia przedmiotowej sprawy.

W związku z powyższym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B., z uwagi na przedstawienie przez stronę skarżącą dodatkowego dowodu w postaci opinii Ministerstwa Zdrowia, postanowieniem Nr [...] z dnia [...].10.2014r. wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną [...] z dnia [...].01.2014r. dotyczące zakwalifikowania prac przy sporządzaniu i stosowaniu cytostatyków do prac z czynnikami rakotwórczymi.

Decyzją Nr [...] z dnia [...].12.2014r. organ I instancji odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Nr [...] z dnia [...].01.2014r.

W dniu [...].01.2015r. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. wpłynęło odwołanie strony skarżącej od przedmiotowej decyzji.

P. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. pismem znak: [...] z dnia [...].03.2015r. zakończył postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. W dniu [...].04.2015r. upoważniony przedstawiciel strony skarżącej zapoznał się z całością dokumentacji w przedmiotowej sprawie, nie wnosząc uwag do prowadzonego postępowania.

Organ II instancji przytaczając treść przepisu art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm.) podniósł, iż przepis ten wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek tj. nowe okoliczności i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, musiały jednak istnieć już wcześniej, czyli w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, iż nie były mu wcześniej znane. Przyjmuje się jednocześnie, że nie ma znaczenia, czy ujawnione okoliczności lub dowody nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotnie w wyniku zaniedbań, czy też z innych powodów. Warunkiem wznowienia postępowania jest w tym przypadku jedynie to, aby nowa okoliczność czy dowód miały istotne znaczenie dla sprawy i istniały w dniu wydania decyzji, przy czym nie były znane organowi, który wydał decyzję. Stanowisko to jest utrwalone w doktrynie i orzecznictwie (np. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 824-827 oraz wyrok NSA z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt ll OSK 768/11).

Organ odwoławczy podkreślił, iż strona skarżąca w swoich pismach powołując się na konieczność wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej zakwalifikowania prac przy sporządzaniu i stosowaniu cytostatyków do prac z

czynnikami rakotwórczymi wskazuje jako podstawę opinię Ministerstwa Zdrowia z dnia [...].04.2014r. w sprawie klasyfikacji leków cytostatycznych. Zaakcentowano jednak, że w chwili wydawania ostatecznej decyzji przedmiotowa opinia Ministerstwa Zdrowia jeszcze nie istniała. Już z tej przyczyny nie można uznać jej zatem za "nową okoliczność" czy też "nowy dowód", o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm.). Co więcej odmienna ocena stanu faktycznego już znanego organowi, dokonana przez inny organ, nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego. Przyjęcie, że istnieje taka możliwość, oznaczałoby, że o wznowieniu postępowania decydowałyby podmioty niezaangażowane bezpośrednio w daną sprawę, bez udziału strony postępowania i bez możliwości weryfikacji dokonanych przez inny organ ocen faktycznych lub prawnych danego stanu faktycznego. Takie rozwiązanie godziłoby w oczywisty sposób w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (np. wyrok NSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2014 r., I OSK 236/13)

Na tej podstawie organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej w oparciu o wyżej wymienioną opinię.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na powyższą decyzję wniósł Uniwersytecki Szpital Kliniczny w B., wnosząc o uchylenie pkt 77 i 78 ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Strona skarżąca podniosła, iż organ I instancji merytorycznie odniósł się do nowego dowodu w sprawie – opinii Ministra Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sprawie kwalifikowania leków cytostatycznych jako czynnika rakotwórczego, natomiast organ II instancji z niezrozumiałych względów odniósł się jedynie do kwestii proceduralnych, a mianowicie tego, że nie jest to nowy dowód. Strona skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w zakresie przedmiotowej opinii.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kierując się powyższymi kryteriami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Wznowienie postępowania administracyjnego - jako szczególny rodzaj procedury umożliwiającej, w przypadkach prawem przewidzianych (art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a.), wzruszenie ostatecznych indywidualnych aktów z zakresu administracji publicznej - składa się z dwóch etapów. W pierwszym organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania bada przesłanki formalne niezbędne do uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych, co - w przypadku wznowienia postępowania na żądanie strony - oznacza badanie, czy inicjatywa w sprawie wznowienia postępowania pochodzi od osoby mającej czynną legitymację procesową, czy wniosek złożono z zachowaniem terminów określonych w art. 148 i art. 145a § 2 k.p.a. lub 145b § 2 k.p.a., a także, czy wskazano przyczynę wznowienia postępowania z katalogu ujętego w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. lub 145b § 1 k.p.a. Jeżeli wstępne postępowanie wyjaśniające wykaże, że żądanie wznowienia postępowania pochodzi bezspornie (w sposób niebudzący wątpliwości) od osoby niemającej (niemogącej mieć) przymiotu strony w danym postępowaniu, albo że wniosek został złożony po upływie ustawowych terminów, albo wnioskodawca - mimo stosownego wezwania przez organ administracji - nie podał ustawowej przyczyny wznowienia postępowania, właściwy organ wydaje postanowienie odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego (art. 149 § 3 k.p.a.). Gdy nie zaistnieje żadna z wymienionych okoliczności, organ ten wznawia postępowanie administracyjne w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.), które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.), jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.

W drugim etapie postępowania organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania przechodzi do badania przyczyn wznowienia, a po przeprowadzeniu postępowania w tym zakresie podejmuje jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 k.p.a., tj. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a k.p.a. lub 145b, albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a k.p.a. lub 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Z przywołanych unormowań wynika niedwuznacznie, że w pierwszym etapie organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania nie analizuje przyczyn wznowienia, gdyż jego kompetencje w tej fazie proceduralnej sprowadzają się jedynie do ustalenia, czy wnioskodawca wskazał przynajmniej jedną z ustawowych przyczyn uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych. Powinność zbadania przyczyn wznowienia aktualizuje się dopiero w drugim etapie postępowania, a więc po wydaniu postanowienia wznawiającego postępowanie, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania zarówno, co do przyczyn wznowienia, jak i co do rozstrzygnięcia sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.).

Odnosząc poczynione uwagi do rozpoznawanej sprawy, zauważyć należy, że nietrafnie strona skarżąca podnosi, iż organ I instancji znając wszelkie okoliczności sprawy – w tym fakt sporządzenia opinii Ministerstwa Zdrowia z dnia 29.04.2014 r. w sprawie kwalifikowania leków cytostatycznych jako czynnika rakotwórczego – uznał za zasadne wznowienie postępowania, ale z niezrozumiałych powodów nie uwzględnił argumentów szpitala. Pierwszy bowiem etap postępowania nadzwyczajnego tj. sprawdzenie warunków formalnych wniosku o wznowienie skutkowało wznowieniem postępowania, ale jednocześnie nie mogło przesądzić o zasadności roszczeń strony skarżącej. Jednocześnie trafnie organ II instancji zasadnie odniósł się jedynie do kwestii proceduralnych zaistniałych w sprawie, gdyż analiza merytoryczna "nowych okoliczności w sprawie" mogła nastąpić jedynie po kumulatywnym spełnieniu przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm.). Przepis ten wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, ale musiały istnieć już wcześniej, czyli w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi gdyż, nie były mu wcześniej znane. Przyjmuje się jednocześnie, że nie ma znaczenia, czy ujawnione okoliczności lub dowody nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotnie w wyniku zaniedbań, czy też z innych powodów. Jednocześnie nie spełnienie którejś z przesłanek uniemożliwia merytoryczną ocenę nowego dowodu.

W przedmiotowej sprawie wznowienie postępowania dotyczy decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] dotyczącej zakwalifikowania prac przy sporządzaniu i stosowaniu cytostatów do prac z czynnikami rakotwórczymi, z uwagi na nowe okoliczności, dowody tj. opinię Ministra Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sprawie kwalifikowania leków cytostatycznych jako czynnika rakotwórczego. Jednakże przedmiotowa opinia nie istniała jeszcze w dacie wydawania decyzji ostatecznej, a zatem nie została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Trafnie zatem organ II instancji nie analizował, czy faktycznie treść tej opinii mogłaby wpłynąć na ostateczną decyzją, gdyż postępowanie takie byłaby obarczone nieważnością (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23.07.2014 r. w sprawie sygn. akt II GSK 914/13 , LEX nr 1582020).

Reasumując Sąd stwierdza, iż zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a w sprawie nie doszło zarówno do naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania Zaskarżona decyzja znajduje oparcie w obowiązującym prawie, zaś wywody zawarte w uzasadnieniu decyzji w pełni logicznie i zrozumiale odzwierciedlają argumentację i stanowisko organu, które Sąd w pełni podziela.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd nie stwierdza, aby zaskarżona decyzja naruszało wskazane w skardze przepisy prawa, a skargę jako nieuzasadnioną, należało oddalić na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.