Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 302/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2017r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "..." w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...], po rozpatrzeniu wniosku [...] Spółka Akcyjna Spółka Komandytowa o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z [...], stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta z [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami wbudowanymi w kondygnację podziemną oraz w piwnice, na działkach o numerach: [...]/1, [...], [...]/3, [...]/5 i [...]/4, przy ul. P. w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i w to miejsce orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z [...].

Do wydania tej decyzji doszło na tle następujących okoliczności faktycznych i prawnych.

Decyzją z [...] Nr [...] Prezydent Miasta ustalił na wniosek B. Spółki Akcyjnej Spółki Komandytowej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami wbudowanymi w kondygnację podziemną oraz piwnice, na działkach nr ew. [...]/1, [...], [...]4/3, [...]/5 i [...]/4, w granicach oznaczonych na załączniku graficznym literami ABCDEFGHIJ-A, obręb 0015, przy ul. P. w K. Decyzją tą ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 27 metrów od osi pasa drogowego, wielkość powierzchni zabudowy do powierzchni terenu w liniach rozgraniczających teren inwestycji od 0,24 do 0,34 i co najmniej 25% powierzchni terenu biologicznie czynnej, szerokość elewacji frontowej budynku od 22,5 do 49,0 m, wysokość górnej krawędzi (gzymsu lub attyki) elewacji frontowej od 7,3 do 9,0 m, geometrię dachu - dach płaski.

W uzasadnieniu tej decyzji Prezydent Miasta między innymi wskazał, że szerokość frontu terenu inwestycji planowanego do zabudowy wynosi 42 m, przy czym za front uznano jej część przylegająca do drogi, z której odbywać się będzie główny wjazd i wejście na działkę, tj. z ulicy P. Odnośnie szerokości elewacji frontowej organ ten powołał się na wyrok NSA w sprawie II OSK 1336/08 i wskazał, że ustalając górną wartość tego przedziału wziął pod uwagę, że stosownie do tego orzeczenia szerokość elewacji frontowej określa linia prosta łącząca dwa najdalej oddalone od siebie punkty widoku od strony ulicy i ocenił, że obiekt o tak ustalonej szerokości elewacji frontowej wpisze się harmonijnie w istniejący w tym rejonie ład przestrzenny i nie będzie odbiegał swoją szerokością od budynków znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Organ ten ustalił także, że teren inwestycji jest położony na terenie Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu uchwalonego uchwałą Sejmiku Województwa[...] Nr [...] w strefie C (tereny rolne oraz istniejącej i planowanej zabudowy, rekreacji, sportu i wypoczynku), dla którego zgodnie z § 4 ust. 2 ustala się następujące działania w zakresie czynnej ochrony ekosystemów: kształtowanie i rozwój terenów zieleni celem stworzenia ciągłości systemu przyrodniczego miasta dla poprawy warunków życia mieszkańców, wypoczynku i rekreacji, ochrona krajobrazu poprzez ochronę i eksponowanie walorów krajobrazowych otwarć widokowych zarówno w ujęciu wewnętrznym jak i zewnętrznym. Organ wskazał, że zgodnie z wnioskiem inwestora powierzchnia przeznaczona do przekształcenia w wyniku realizacji inwestycji będzie wynosiła 0,4950 ha, w tym powierzchnia zabudowy 0,2150 ha, natomiast powierzchnia użytkowa pod garaże i parkingi nie będzie przekraczała 0,2 ha, tak więc inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazano, że projekt decyzji był uzgadniany między innymi z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska.

Powyższa decyzja stała się ostateczna.

We wniosku z 5 sierpnia 2016 r. Wspólnota mieszkaniowa "[...]", która była stroną postępowania zakończonego tą decyzją, wystąpiła o stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 kpa zarzucając, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a mianowicie:

- § 6 pkt 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] w spawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody [...], poprzez ustalenie warunków zabudowy na obszarze stanowiącym łąkę pomiędzy rezerwatem przyrody "[...]" a osiedlem mieszkaniowym, w sytuacji, gdy przepis ten umożliwia na tym terenie jedynie budowę obiektów malej architektury,

- § 4 ust. 2 uchwały Sejmiku Województwa [...] Nr [...],

- studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K. uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...], zgodnie z którym na tym terenie obowiązuje zakaz wprowadzania nowego budownictwa,

- art. 7, 77 i 107 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy – zaniechanie zbadania wpływu planowanej inwestycji na tereny sąsiednie, użytkowane przez [...], w tym emisję hałasu, możliwość naruszenia konstrukcji budynków, wibracje, emisje pyłów itp.

Decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 kpa stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z [...], ale z innych przyczyn niż wskazane we wniosku. Kolegium oceniło, że decyzja rażąco narusza art. 52 ust. 1, art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 54 pkt 2 i 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem została wydana bez wniosku, a nadto określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy dla żądanego obiektu budowlanego - poza liniami rozgraniczającymi, co czyni decyzję wewnętrznie sprzeczną i w zasadzie uniemożliwia określenie w sposób jednoznaczny prawidłowej lokalizacji budynku. Brak wniosku zdaniem organu wynika z faktu, że do wniosku zostało dołączone pełnomocnictwo dla architekta R. K.– O., upoważniające ją do reprezentowania firmy B. Spółka Akcyjna Spółka Komandytowa, przed właściwymi organami w zakresie spraw związanych z przygotowaniem i realizacją inwestycji p.n. "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem wbudowanym w kondygnację podziemną przy ul. P. w K. wraz z infrastrukturą zewnętrzną", podczas, gdy we wniosku określono, że inwestycja ma polegać na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami wbudowanymi w kondygnację podziemną oraz piwnice. Drugi powód uzasadniający stwierdzenie nieważności, to ustalenie poza wnioskiem inwestora szerokości elewacji frontowej budynku do 49 m , w sytuacji gdy szerokość frontu działki wynosi 42 metry, co powoduje, że inwestycja może obejmować teren poza granicami wniosku.

Natomiast odnośnie wskazanych przez Wspólnotę [...] zarzutów w stosunku do decyzji Prezydenta Miasta, Kolegium uznało je za niezasadne wskazując, że wynikające z rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] ograniczenia nie dotyczą decyzji o warunkach zabudowy. Z kolei stosownie do art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa miejscowego, zatem jego ustalenia nie mogą stanowić podstawy prawnej do wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Kwestie dotyczące wpływu inwestycji na ochronę środowiska były przedmiotem badania i analizy Regionalnego Dyrektora ochrony Środowiska, który ocenił, że przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na przyrodę, a z kolei kwestie związane z możliwością naruszenia konstrukcji budynków Wspólnoty, emisji pyłów, spływu wód, wibracji, promieniowania, zakłóceń elektrycznych spowodowanych budową budynku nie są normowane przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie powyżej sprawy zwróciła się B. Spółka Akcyjna Spółka komandytowa podnosząc, że pełnomocnik R. K– O. była upoważniona do wystąpienia z wnioskiem, było to pełnomocnictwo rodzajowe do reprezentowania Spółki przed wszystkimi właściwymi organami w zakresie spraw związanych z przygotowaniem i realizacją inwestycji pod nazwą budową zespołu budynków mieszkaniowych wielorodzinnych z garażami wbudowanymi w kondygnację podziemną", że pełnomocnictwo określało w sposób opisowy (ogólny) tytuł zamierzenia budowlanego "zespół budynków", jako grupę zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z garażem oraz ogólną lokalizację terenu między nieruchomościami nr [...]. Pełnomocnictwo to, oparte na zaufaniu do projektanta, pozwala na podejmowanie działań i decyzji zmierzających do celu, jakim było uzyskanie pozwolenia i zgód administracyjnych na zabudowę działek o wskazanych numerach ewidencyjnych. Celem pełnomocnictwa było uzyskanie najbardziej efektywnych ekonomicznie warunków zabudowy. Pięcioklatkowy budynek od zespołu budynków rozróżnia jedynie jeden szczegół, techniczny, który będzie miał znaczenie dla kwalifikacji obiektu do pozwolenia na budowę, a mianowicie zachowanie ciągłości ściany oddzielenia p.poż. między poszczególnymi segmentami w poziomie piwnic. W ramach udzielonego pełnomocnictwa nie ma znaczenia, czy przedmiotem inwestycji jest grupa 5 budynków w układzie segmentowym czy też jeden budynek o pięciu segmentach. Do wniosku jej autor dołączył oświadczenie podpisane przez Prezesa Zarządu W. G., że R. K– O. była umocowana od 10 lipca 2015 r. do reprezentowania firmy B. Spółka Akcyjna Spółka Komandytowa, niezależnie od ostatecznej decyzji co do kształtu planowanej inwestycji i że pełnomocnictwo dotyczyło zarówno jednego obiektu jak i ewentualnie zespołu budynków co się różni tylko nazwą w zależności od przyjętej formy zabudowy". Odnosząc się do drugiego powodu stwierdzenia nieważności wskazano, że działki przy ul. P. są położone pod kątem 75 stopni, zaś proponowana zabudowa pod kątem 68 stopni od dłużej granicy działki, co stwarza sytuację, w której ogląd elewacji frontowej od strony frontu działki (ul. P.) odsłania płaszczyzny ścian segmentów drugiego i dalszych planów, które sumując się dają właściwą skalę zabudowy. Twierdzenie SKO, że z ustaleń decyzji wynika prawo zabudowy w granicy lub na działkach sąsiednich jest niezrozumiałe; musiałoby być zapisane kategorycznie w ustaleniach decyzji lub wynikać z przepisów Prawa budowlanego. Szerokość elewacji frontowej, którą określa linia prosta łącząca dwa najdalej oddalone od siebie punkty w widoku budynku od strony frontu działki nie jest równoznaczna z szerokością budynku.

Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło swoją poprzednią decyzję i odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z [...], nr [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazało, że zawarte we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wyjaśnienia zasługiwały na uwzględnienie. Niemniej jednak w niniejszej sprawie fakt udzielenia pełnomocnictwa w zakresie dotyczącym zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych i złożenie wniosku przez pełnomocnika o ustalenie warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego, winien skutkować wezwaniem przez organ pierwszej instancji do uzupełnienia braków pełnomocnictwa w trybie art. 64 § 2 kpa, czego organ ten zaniechał. Jednak w ocenie niniejszego składu Kolegium, nieuzupełnienie tego braku na skutek wadliwego działania organu, nie pociąga za sobą nieważności dokonanej czynności procesowej, tym bardziej, że zostało dowiedzione, że pełnomocnik był umocowany do działania (wyrok WSA w Gliwicach z 23 lutego 2012 r. II SA/G1 765/11). W niniejszej sprawie, na etapie postępowania toczącego się w trybie nadzwyczajnym, do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, pełnomocnik inwestora załączyła bowiem oświadczenie z 29 listopada 2016 r., Prezesa Zarządu B. Spółka Akcyjna Sp.k., w którym wyjaśnił on, że R. K- O. była umocowana prawnie jako pełnomocnik ww. Spółki przed wszystkimi organami państwowymi i samorządowymi oraz innymi instytucjami w zakresie spraw związanych z przygotowaniem i realizacją inwestycji na działkach nr ewid. [...]/1, [...], [...]/5, [...]/3 i [...]/4, niezależnie od ostatecznej decyzji, co do kształtu planowanej inwestycji na tych działkach podjętej przez B. Spółka Akcyjna Sp. k., która przełożyła się na jej nazwę. W oświadczeniu tym Prezes Zarządu wyjaśnił, że pełnomocnictwo dotyczyło zarówno jednego obiektu budowlanego, jak i ewentualnie zespołu budynków, co się różni tylko nazwą, w zależności od przyjętej formy zabudowy. W obu przypadkach kształt i wielkość zabudowy były takie same. Tym samym zakres udzielonego R. K. - O. pełnomocnictwa był prawidłowy. Niezależnie od powyższego, w celu usunięcia jakichkolwiek wątpliwości Prezes Zarządu potwierdził wszelkie czynności prawne i faktyczne dokonane przez R. K.- O. w postępowaniu przed Prezydentem.

Zdaniem składu Kolegium aktualnie rozpatrującego sprawę, z powyższego wynika, że zamiarem stron było, aby ustanowiony pełnomocnik reprezentował Spółkę w postępowaniu objętym ww. wnioskiem w sprawie ustalenia warunków zabudowy, co też miało miejsce, gdyż pełnomocnik ten czynnie uczestniczył w tym postępowaniu. Spółka na żadnym etapie postępowania nie podnosiła, że działa on bez jej wiedzy i woli. Dlatego też Kolegium uznało, że R. K- O. posiadała pełnomocnictwo do reprezentowania inwestora.

Odnosząc się do kwestii dotyczącej ustalenia w decyzji Prezydenta Miasta szerokości elewacji frontowej od 22,5 m do 49,0 m, Kolegium w obecnym składzie uznało wyjaśnienia pełnomocnika inwestora za zasadne. Przede wszystkim z tego względu, że we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, pełnomocnik inwestora szczegółowo wyjaśnił specyfikę usytuowania terenu inwestycji, wskazując, że działki przy ul. P. położone są pod kątem 75° do ich frontu, zaś proponowana zabudowa jest usytuowana pod kątem 68° do dłuższej granicy działek. Taki układ geometryczny powoduje, że ogląd elewacji frontowej od strony frontu działki ul. P. odsłania płaszczyzny ścian segmentów drugiego i dalszych planów, które sumując się, dają właściwą skalę zabudowy. Z tego też względu, szerokość elewacji frontowej budynku jest większa od szerokości samego budynku, a także od szerokości działki terenu inwestycji.

Ponadto zgodnie z orzecznictwem NSA (m.in. wyrok z 1 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1336/08) szerokość elewacji frontowej, o której mowa w § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określa linia prosta, łącząca dwa najdalej oddalone od siebie punkty w widoku budynku od strony frontu działki. W niniejszej sprawie szerokość elewacji frontowej mierzona jako prosta łącząca dwa najdalej oddalone od siebie punkty w widoku budynku mieszkalnego wielorodzinnego, objętego wnioskiem inwestora, wynosi 49,0m. Zatem parametr ustalony w decyzji o warunkach zabudowy, w zakresie szerokości elewacji frontowej od 22,50m do 49,0 m jest ustalony właściwie, a decyzja w tym zakresie nie narusza w sposób rażący prawa.

W ocenie Kolegium kwestionowana decyzja ostateczna spełnia także przesłanki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto, co potwierdzają akta sprawy, Prezydent Miasta ustalił, w myśl art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ww. ustawy, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Określono przy tym rodzaj inwestycji oraz linie rozgraniczające jej teren, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali.

Dodatkowo Kolegium podkreśliło, że badało zaskarżoną decyzję pod kątem przesłanek nieważności, wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 i 3 do 7 kpa i stwierdziło, że żadna z powyższych okoliczności nie zachodzi. Z kolei co do zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, Kolegium w pełni podzieliło stanowisko wyrażone przez poprzedni swój skład.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia, Wspólnota Mieszkaniowa "..." w K., zarzuciła rażące naruszenie:

1. art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w sprawie nie ma żadnego znaczenia, że architekt R. K- O. podjęła czynności w sprawie sprzeczne z treścią udzielonego jej pełnomocnictwa z 10 sierpnia 2015 r., które to naruszenie doprowadziło zaakceptowania przez organ sytuacji, w której doszło do wydania decyzji o warunkach zabudowy bez wniosku inwestora;

2. art. 54 pkt 3 w zw. z art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i za-gospodarowaniu przestrzennym, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zaakceptowaniu, że w decyzji o warunkach zabudowy organ określił szerokość elewacji frontowej budynku - poza wnioskiem inwestora, dając z urzędu możliwość realizacji inwestycji o rozmiarach elewacji frontowej do 49 m, a więc poza granice działki, która ma zostać zabudowana, w sytuacji, gdy we wniosku określono szerokość frontu terenu realizowanej inwestycji do 42m, a szerokość elewacji frontowej do 22,50 m, zwłaszcza, że po wydaniu przez SKO decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o warunkach zabudowy inwestor nie przedstawił zmienionych planów inwestycji, a jedynie złożył wyjaśnienia.

Na wypadek nieuwzględnienia powyższych zarzutów, zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie:

1. § 6 pkt 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody[...] z dnia [...] w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody "[...]" (Dziennik Urzędowy Województwa[...] nr [...]), poprzez zaakceptowanie ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy dla inwestycji budynku mieszkalnego wielorodzinnego (a faktycznie kompleksu budynków mieszkalnych połączonych łącznikami) wraz z infrastrukturą towarzyszącą na obszarze stanowiącym łąkę pomiędzy rezerwatem przyrody "[...]", a osiedlem mieszkaniowym, w sytuacji, gdy wskazany przepis umożliwia na tym terenie jedynie budowę obiektów małej architektury;

2. § 4 ust. 2 pkt a i b uchwały Sejmiku Województwa[...] z dnia [...] nr [...] w sprawie wyznaczenia [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dziennik Urzędowy Województwa [...] nr [...]), poprzez zignorowanie, że teren, co do którego zostały wydane warunki zabudowy, znajduje się w strefie C, gdzie ustalone są działania w zakresie czynnej ochrony ekosystemów poprzez kształtowanie i rozwój terenów zieleni, celem stworzenia ciągłości systemu przyrodniczego miasta dla poprawy warunków życia mieszkańców, wypoczynku i rekreacji, a także ochrony krajobrazu poprzez ochronę i eksponowanie walorów krajobrazowych i otwarć widokowych zarówno w ujęciu wewnętrznym, jak i zewnętrznym, których to funkcji w żadnym zakresie nie spełnia budowa osiedla mieszkaniowego z parkingiem na 57 samochodów z minimalnym terenem zielonym;

3. zignorowanie zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] ze zmianami (punkt III-2.3, strona 85 i następne), poprzez pominięcie, że wyróżnia się strefę ochrony krajobrazu K. określoną ulicami [...], która stanowi oprawę krajobrazową założenia architektonicznego zespołu klasztornego, który winien mieć zapewnioną ekspozycję widokową (strefa K ochrony krajobrazu kulturowego), a w strefie tej obowiązuje zakaz wprowadzania nowego budownictwa, dopuszczając jedynie wymianę istniejącego;

4. art. 7, 77 i 107 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji bez dostatecznego wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy, a w szczególności:

a) poprzez zaniechanie zbadania wpływu planowanej budowy na tereny sąsiednie w zakresie oddziaływania w sposób ograniczający jej zagospodarowanie i użytkowanie poprzez emisję hałasu, możliwość naruszenia konstrukcji budynków skarżącej podczas budowy, emisji pyłów, spływu wód, wibracji, promieniowania, zakłóceń elektrycznych, a także ograniczenie się w uzasadnieniu decyzji do lakonicznego stwierdzenia, że inwestycja nie spowoduje żadnych utrudnień i szkód dla nieruchomości sąsiednich bez poparcia odpowiednich ekspertyz taki stan rzeczy potwierdzających;

b) brak oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w szczególności brak weryfikacji, czy obecna na terenie planowanej budowy fauna i flora objęte są ochroną, a także wypływu inwestycji na znajdujący się w bezpośrednim sąsiedztwie Ogród Botaniczny i znajdującą się w nim roślinność.

W uzasadnieniu autor skargi podał, że wraz z chwilą uzyskania przez decyzję z [...] przymiotu ostateczności, niedopuszczalne stało się konwalidowanie braków czynności strony. Skoro więc do akt sprawy zostało złożone pełnomocnictwo określonej treści do podjęcia określonego zakresu czynności, a wniosek o ustalenie warunków zabudowy, a także wydana decyzja dotyczyły innego zakresu, a organ nie wezwał strony do uzupełnienia braków pełnomocnictwa, to ponad wszelką wątpliwość decyzja została wydana bez wniosku strony, lub prawidłowo umocowanego pełnomocnika. Na tym etapie uzupełnienie braków pełnomocnictwa stało się niedopuszczalne, a oświadczenie prezesa zarządu spółki z 29 listopada 2016 r. nie wywołuje żadnych skutków dla postępowania w sprawie. Okoliczność ta stanowi samodzielną podstawę stwierdzenia nieważności decyzji, polegającą na rażącym naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez wydanie decyzji bez wniosku uprawnionego podmiotu. Brak ten jest niemożliwy do uzupełnienia na obecnym etapie postępowania.

Zdaniem wnoszącego skargę, Kolegium podczas pierwszego rozpoznawania sprawy słusznie przyjęło, że złożony w sprawie wniosek dotyczył określenia szerokości elewacji frontowej budynku do 22,5 m. W części graficznej zostały określone linie rozgraniczające teren inwestycji z uwzględnieniem lokalizacji planowanego budynku o takiej właśnie szerokości elewacji frontowej. Natomiast w decyzji Prezydenta szerokość elewacji frontowej została oznaczona w sposób sprzeczny z treścią wniosku, z urzędu na 49m, a więc zgodnie z wydanymi warunkami zabudowy planowana inwestycja zajmować ma teren od granicy do granicy, lub nawet teren poza granicą działki, na której ma być realizowana.

W ocenie strony skarżącej, w zaskarżonej decyzji organ bezkrytycznie przyjmuje wyjaśnienia pełnomocnika inwestora, dotyczące kąta nachylenia działki, a także kąta proponowanej zabudowy. Wskazane w tej kwestii przez Kolegium wyjaśnienia nie zostały poparte żadnym załącznikiem graficznym. Ponadto niezależnie od poprawności lub braku wyliczeń dotyczących kąta nachylenia działki i kąta usytuowania budynku, nie zmieniają one faktu, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wydana została poza wnioskiem inwestora, z urzędu, sprzecznie z podanymi we wniosku wymiarami elewacji frontowej. Również w tym zakresie nie jest możliwe uzupełnienie braków wniosku na etapie postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności postępowania. Powyższe stanowi rażące naruszenie przepisu prawa materialnego, a tym samym jest podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed sądem administracyjnym skarżąca Wspólnota dodatkowo zarzuciła, że pełnomocnictwo dla R. K.- O. zostało udzielone przez osobę nieuprawnioną, a mianowicie T. C., podczas, gdy takiego pełnomocnictwa mógł udzielić tylko Prezes Zarządu W. G.

W odpowiedzi na ten zarzut pełnomocnik Spółki B. wskazał, że T. C. miał notarialnie udzielone pełnomocnictwo 21 maja 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Występując o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy, Wspólnota mieszkaniowa [...], jako podstawę swojego żądania wskazała art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

W niniejszej sprawie niewątpliwie brak jest jakichkolwiek powodów do uznania, że Prezydent Miasta ustalając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działał bez podstawy prawnej. Zarzucane jest natomiast przez skarżącą, że wydana przez ten organ decyzja w sposób rażący narusza prawo. W związku z tym na wstępie wskazać należy, że rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. A zatem dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane naruszenie prawa, konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa ( por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 1988 r., II SA 981/88, ONSA 1988/2/96, z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993/1/ 23, z dnia 16 stycznia 2007 r. I OSK 21706, dostępny w internetowej bazie orzecznictwa sądów administracyjnych).

Mając na uwadze takie rozumienie rażącego naruszenia prawa, w ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organu, że decyzja Prezydenta Miasta ustalająca warunki zabudowy nie narusza w sposób rażący prawa.

Odnośnie do zarzutów związanych z pełnomocnictwem R. K.– O., to przede wszystkim zauważyć należy, że czym innym jest pełnomocnictwo w sensie czynności materialnej, polegającej na umocowaniu do dokonywania pewnych czynności, a czym innym dokument pełnomocnictwa. W niniejszej sprawie, zwłaszcza w świetle oświadczenia z 29 listopada 2016 r. Prezesa Zarządu W. G., a więc osoby upoważnionej (co znajduje potwierdzenie w złożonych przez skarżącą wypisach z KRS) do reprezentowania Spółki B., nie może budzić żadnych wątpliwości to, że R. K- O. była umocowana do złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy także co do takiej inwestycji, jaka została określona w decyzji Prezydenta Miasta z [...]. Co najwyżej można by mieć pewne wątpliwości, czy ze złożonego przez nią dokumentu pełnomocnictwa wynikało umocowanie do domagania się w imieniu Spółki ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jednego budynku (składającego się z pięciu segmentów) zamiast zespołu budynków. Również, co słusznie zostało zarzucone przez skarżącą na rozprawie przed sądem, w aktach zakończonych wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy brak jest dokumentu pełnomocnictwa dla T. C., który udzielił następnie pełnomocnictwa dla R. K. – O. Nie oznacza to jednak, że nie była ona faktycznie umocowana przez Spółkę do złożenia wniosku i to w takiej treści, o jakiej został on złożony. Wbrew zarzutom skargi, badając ważność decyzji, skoro został przez skarżącą podniesiony zarzut nieważności, a Kolegium po raz pierwszy orzekając w tym przedmiocie z urzędu stwierdziło brak właściwego dokumentu pełnomocnictwa i uznało w związku z tym, że wniosek został złożony przez osobę nieuprawnioną, jak najbardziej prawidłowe było wyjaśnienie i ustalenie przez Kolegium przy ponownym rozpoznaniu sprawy, czy faktycznie R. K– O. była umocowana do złożenia wniosku, czy też nie. Niewątpliwie organ prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy powinien był wezwać R. K. – O. do uzupełnienia dokumentu pełnomocnictwa poprzez podpisanie go przez W. G. albo przez złożenie dokumentu upoważniającego T. C. do udzielenia w imieniu Spółki pełnomocnictwa oraz ewentualnie innego sformułowania dotyczącego rodzaju inwestycji. Jednak, jak trafnie wskazało Kolegium w zaskarżonej decyzji, zaniechanie dokonania tych czynności przez Prezydenta, w sytuacji, gdy ostatecznie okazało się, że R. K– O. była upoważniona przez Spółkę do reprezentowania jej w sprawie, w tym do domagania się ustalenia warunków zabudowy także dla inwestycji polegającej na budowie jednego budynku składającego się z kilku segmentów, nie może skutkować uznaniem, że decyzja ustalająca warunki zabudowy została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a mianowicie przepisów art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. na datę wydania decyzji przez prezydenta Miast Dz.U. z 2015 r., poz. 199 ze zmianami), dalej u.p.z.p. Ponadto skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela stanowisko zaprezentowane między innymi w wyroku NSA w sprawie II OSK 1753/09, zgodnie z którym, z uwagi na to, iż uregulowania prawne w zakresie pełnomocnictwa zawarte w kpa nie są kompletne, przy wyjaśnianiu sytuacji odnoszącej się do tej instytucji należy posiłkowo stosować zasady wyrażone w Kodeksie cywilnym. Podkreślenia wymaga fakt, iż zwięzłość przepisów kpa dotyczących pełnomocnictw wskazuje na to, że zamiarem ustawodawcy nie było sformalizowanie wymagań co do ustanowienia pełnomocnika (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2006 r. II OSK 941/05, Lex nr 275483). W myśl art. 103 § 1 Kodeksu cywilnego, jeżeli zawierający umowę jako pełnomocnik nie ma umocowania, albo przekroczy jego zakres, ważność umowy zależy od jej potwierdzenia przez osobę, w której imieniu umowa została zawarta. Z treści przytoczonego powyżej przepisu wynika, że ważność czynności w sytuacjach tam wskazanych, zależy od potwierdzenia jej przez mocodawcę. Potwierdzenie ma charakter uniwersalny w tym znaczeniu, że obejmuje zarówno formę, jak i termin dokonania czynności oraz przewidziane w niej skutki. Przepis art. 103 § 1 Kodeksu cywilnego obejmuje swoją regulacją dwie sytuacje; pierwsza to ta, gdy pełnomocnik działający w imieniu danej osoby nie posiada pełnomocnictwa; druga to ta, gdy pełnomocnik posiadający pełnomocnictwo o danej treści przekroczy jego zakres. W obydwu sytuacjach zachodzi możliwość potwierdzenia przez mocodawcę w ten sposób dokonanych czynności prawnych przez pełnomocnika. W wyroku z dnia 6 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Op 238/08 (Lex nr 519839) Sąd stwierdził, że działanie pełnomocnika bez umocowania powoduje nieważność czynności, o ile nie jest sanowane zgodnie z przepisami art. 103 i 104 k.c., zaś nieprzedstawienie dokumentu pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym może i powinno być uzupełnione jako brak formalny sprawy zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. Nieuzupełnienie tego braku na skutek wadliwego działania organu nie pociąga przy tym za sobą nieważności dokonanej czynności procesowej, jeżeli zostanie dowiedzione, że pełnomocnik był prawidłowo umocowany do działania. W sytuacji zaś, kiedy jest dowiedzione, że dokonana czynność była objęta udzielonym prawidłowo pełnomocnictwem, niewdrożenie przez organ procedury z art. 64 § 2 k.p.a. stanowi tylko inne uchybienie. Należy zatem stwierdzić, że posiłkowe stosowanie przepisów kodeksu cywilnego w postępowaniu administracyjnym, w zakresie dotyczącym pełnomocnictwa, ma na celu rozwiązanie sytuacji, które nie zostały objęte regulacją wynikającą z przepisów k.p.a.

W okolicznościach niniejszej sprawy nie może budzić wątpliwości, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony przez osobę, która była umocowana do złożenia takiego wniosku, co zostało potwierdzone przez osobę uprawnioną do reprezentowania Spółki, będącej inwestorem, a mianowicie W. G. W tej sytuacji brak jest podstaw do uznania, że wydana w uwzględnieniu tego wniosku decyzja w sposób rażący narusza prawo. Raczej należałoby dojść do wniosku, że stwierdzenie nieważności decyzji z tej przyczyny, w sytuacji, gdy Spółka potwierdziła umocowanie R. K.– O. do złożenia wniosku w takiej formie, w jakiej został on złożony i nie kwestionuje wydanej na jej rzecz decyzji, naruszałoby w sposób rażący prawo. Jedynie gdyby okazało się, że faktycznie R. K– O. nie miała żadnego umocowania do występowania z wnioskiem w imieniu Spółki i Spółka ta nie zgadzała się z wydaniem na jej rzecz decyzji, można by uznać, że decyzja rażąco narusza prawo.

Przechodząc do kwestii związanych z ustaleniem szerokości elewacji frontowej zauważyć należy, że faktycznie we wniosku szerokość tej elewacji określono na "do 22,50 m". Jednakże podkreślenia wymaga, że po pierwsze, do wniosku zostały dołączone: projekt zagospodarowania terenu przedstawiający usytuowanie planowanej inwestycji (k.054 akt adm.) oraz wizualizacja (k. 057). Po drugie, brak jest legalnej, to jest ustawowej definicji pojęcia szerokości elewacji frontowej. Prezydent Miasta w swojej decyzji wskazał, że ustalając górną wartość przedziału tego parametru wziął pod uwagę, że szerokość elewacji frontowej budynku określa linia prosta, łącząca dwa najdalej oddalone od siebie punkty widoku budynku od strony ulicy i powołał się na definicję szerokości elewacji frontowej, przyjętą w wyroku NSA z 1 września 2009 r. w sprawie II OSK 1336/08. Taka też maksymalna szerokość elewacji frontowej została wcześniej określona w wynikach analizy – część tekstowa, których inwestor nie kwestionował. Dlatego też okoliczność, że Spółka B. nie zmieniła swojego wniosku (do czego zresztą nie była wzywana), nie może skutkować stwierdzeniem, że wydając decyzję, ustalającą maksymalną szerokość elewacji frontowej na 49 metrów zamiast na 22,50 (która to wartość dotyczyła szerokości ściany budynku znajdującej się najbliżej ulicy) Prezydent rażąco naruszył prawo. Odmienne bowiem określenie tego kryterium wynikało z przyjęcia innej definicji szerokości elewacji frontowej, zaś szerokość przyjęta przez organ wynikała z dołączonych do wniosku dokumentów. Bezzasadny jest zarzut skargi, jakoby organ określając w ten sposób szerokość elewacji frotowej umożliwił zabudowę na terenie przekraczającym teren inwestycji. Jeszcze raz bowiem wskazać należy, że z decyzji ustalającej warunki zabudowy wprost wynika, w jaki sposób organ ustalił parametry tego kryterium, a co za tym idzie, że wielkość 49 m nie dotyczy szerokości jednej ściany frontowej ale linii prostej, łączącej dwa najdalej oddalone od siebie punkty widoku budynku od strony ulicy. W każdym zaś razie, zdaniem składu orzekającego, brak jest podstaw do uznania, że poprzez takie określenie szerokości elewacji frontowej decyzja rażąco narusza prawo, a mianowicie art. 54 pkt 3 w zw. z art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.

W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W sprawie nie było i nie jest kwestionowane przez skarżącą Wspólnotę, że zostały spełnione warunki określone w punktach od 1 do 4 wyżej przytoczonego art. 61 ust. 1. Zarzuca ona natomiast, że doszło do rażącego naruszenia § 6 pkt 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody[...] z dnia [...] w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody "[...]", § 4 ust. 2 pkt a i b uchwały Sejmiku Województwa[...] z dnia [...] w sprawie wyznaczenia [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K. uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] ze zmianami (punkt III-2.3, strona 85 i następne).

Przepisami, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 są przepisy prawa powszechnie obowiązującego, a więc także przepisy aktów prawa miejscowego. Jednakże zauważyć należy, że jeśli chodzi o rozporządzenie Wojewody w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody "[...]", w części, w jakiej w § 6 "wprowadza ustalenia do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, planu zagospodarowania przestrzennego województwa świętokrzyskiego, dotyczące eliminacji lub ograniczenia zagrożeń zewnętrznych" i w którym wskazuje, że na łące pomiędzy rezerwatem a osiedlem mieszkaniowym nie należy wznosić obiektów budowlanych poza obiektami małej architektury, regulacja ta nie jest przepisem prawa w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Ani bowiem to rozporządzenie, ani też art. 20 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. (tekst jedn. z 2015 r., poz. 1651 na datę wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy) nie zawierają wyraźnego unormowania, uznającego ustalenia planu ochrony dla rezerwatu za wiążące dla decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2012 r. sygn. II OSK 1433/11 dostępny w internetowej bazie orzecznictwa sądów administracyjnych).

Jeśli natomiast chodzi o uchwałę Sejmiku Województwa w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu, w uchwale tej wydzielono między innymi strefę krajobrazową, oznaczoną literą C - tereny rolne, tereny istniejącej i planowanej zabudowy, rekreacji, sportu i wypoczynku wraz z zielenią towarzysząca - na którym położony jest teren inwestycji. Uchwała nie wprowadza na tym terenie żadnych zakazów zabudowy, a jedynie ustala następujące działania w zakresie czynnej ochrony ekosystemów:

1/ kształtowanie i rozwój terenów zieleni celem stworzenia ciągłości systemu przyrodniczego miasta dla poprawy warunków życia mieszkańców, wypoczynku i rekreacji,

2/ ochrona krajobrazu poprzez ochronę i eksponowanie walorów krajobrazowych o otwarć widokowych zarówno w ujęciu wewnętrznym jak i zewnętrznym.

Przy tak dość ogólnym "ustaleniu działań" nie można przyjąć, że organ ustalając warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego na terenie położonym w tej strefie, w sposób rażący naruszył przepisy uchwały, zwłaszcza, że w odniesieniu do tej strefy, o czym już wspomniano, nie zostały w uchwale wprowadzone żadne zakazy dotyczące zabudowy. Jak już była o tym mowa na wstępie, rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Dodatkowo zauważyć należy, że decyzja była uzgadniana z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, który także nie stwierdził sprzeczności decyzji z prawem miejscowym regulującym zasady funkcjonowania Kieleckiego Obszaru Chronionego.

Z kolei odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta, uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...], to ponieważ studium nie jest aktem prawa miejscowego, jego zapisy ani nie są przepisami, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., ani też nie mogły mieć wpływu na treść decyzji ustalającej warunki zabudowy. Co za tym idzie zarzut, że decyzja Prezydenta Miasta z [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, to jest zapisów tego studium, jest zupełnie bezzasadny.

Z niekwestionowanych i prawidłowych ustaleń organu wynika, że z uwagi na powierzchnię zabudowy (tj powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczona do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia), która nie przekracza 0,5 ha, oraz z uwagi na to, że garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 i 57, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą będą zajmowały powierzchnię użytkową mniejszą niż 0,2 ha, inwestycja nie zalicza się ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego też w sprawie tej nie zachodziła potrzeba wcześniejszego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ani też organ nie miał obowiązku prowadzenia dowodu z "odpowiednich" ekspertyz, w celu ustalenia wpływu inwestycji na florę, faunę i znajdujący się w bezpośrednim sąsiedztwie ogród botaniczny. Również w tej sprawie organ nie miał obowiązku ustalania, czy inwestycja będzie źródłem jakichś emisji i czy istnieje możliwość naruszenia konstrukcji budynków skarżącej. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy ma na celu jedynie ustalenie, czy na danym terenie może być zlokalizowana wskazana inwestycja. Jest to pierwszy etap procesu inwestycyjnego, w którym kwestie związane z wpływem procesu budowlanego na nieruchomości sąsiednie, w postaci emisji hałasu, możliwości naruszeniu konstrukcji budynków, emisji pyłów, spływu wód, wibracji, promieniowania i zakłóceń elektrycznych nie są badane. Kwestie te będą podlegały sprawdzeniu na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego. Chociaż bowiem prawa osób trzecich podlegają ochronie zarówno na etapie warunków zabudowy, jak też na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę, to zakres tej ochrony jest różny w obu tych postępowaniach. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy ochrona praw osób trzecich nie może być rozumiana zbyt szeroko i nie może ona wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej.

Na koniec zauważyć należy, że tego samego dnia Prezydent Miasta na wniosek Spółki B. wydał dwie decyzje ustalające warunki zabudowy, o bardzo zbliżonej treści. Ponieważ jednak teren inwestycji w tych decyzjach nie pokrywa się (w decyzji, której dotyczy niniejsza sprawa jest on większy niż w decyzji nr 13/2016, której dotyczy sprawa II SA/Ke 3011/17), budynki mają być usytuowane w różnej odległości od osi pasa drogowego ul. P. (ok. 70 m w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta nr [...] i ok. 40 metrów w sprawie zakończonej decyzją nr [...]), a poza tym decyzja nr [...] dotyczy mniejszej inwestycji (budynku składającego się z czterech segmentów o mniejszej powierzchni zabudowy), zachodzą także różnice w zakresie określenia obsługi komunikacyjnej, dlatego też za prawidłowe uznać należy stanowisko SKO, które rozpoznając ponownie sprawę wskazało, że nie zachodzą inne podstawy do stwierdzenia nieważności, w tym podstawa z art. 156 § 1 pkt 3 kpa.

Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zmianami).