Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1665/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 101
journal: Dz.U. 1990 nr 16 poz 95
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym.
article: art . 3 ust 1, art 15 ust 2 pkt 9, art 35
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego -oddala skargę-


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 1665/11

UZASADNIENIE

Na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) pełnomocnik E. Sp. z o. o. z siedzibą w W., po uprzednim wezwaniu Rady W. do usunięcia naruszenia prawa, zaskarżył uchwałę tej Rady z dnia [...].11.2010 r., nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu skrzyżowania ulic [...] i [...] (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. 6567), w części obejmującej zapisy jej § 8 ust. 7, § 17 ust. 1 pkt 1, § 17 ust. 3 pkt 1 oraz linię na rysunku planu, oznaczającą "strefę ochronną przed potencjalnym skażeniem amoniakiem". W ocenie pełnomocnika skarżącej, zapisy te w sposób nieuprawniony ograniczają możliwość zainwestowania działki należącej do skarżącej o nr. ew. [...], obręb [...], położonej przy ul. [...] w W.. Teren jej sąsiaduje od północy z Torem Łyżwiarskim "[...]", a od wschodu i południa z zabudową mieszkaniową wielorodzinną. Mieści się w jednostkach planistycznych oznaczonych symbolami A2.1.U/MW oraz A3.1.UM/W. Plan dla terenu U/MW (§ 4 ust. 3 pkt 1 uchwały) wśród przeznaczeń podstawowych przewiduje m. in. mieszkalnictwo wielorodzinne. Natomiast jako przeznaczenie dopuszczone - usługi z zakresu oświaty, zdrowia (z wyjątkiem szpitali), zieleń urządzoną i garaże wielopoziomowe. Jednakże ustalenia szczegółowe planu przeznaczenie to wykluczają, z uwagi na położenie tej działki w jednostkach planistycznych A2.1.U/MW oraz A3.1.UM/W, na których wyznaczono strefę ochrony przed potencjalnym skażeniem amoniakiem. Znajdujący - z tego względu - zastosowanie § 8 ust. 7 uchwały zakazuje na tym terenie zabudowy mieszkaniowej, obiektów publicznych jak szkoły, przedszkola, żłobki, szpitale. Przy czym zakaz ten przestaje obowiązywać w przypadku likwidacji źródła potencjalnego skażenia amoniakiem np. likwidacji istniejących zbiorników, przebudowy instalacji lub zmiany technologii w sposób wykluczający zagrożenie, przeniesienia zbiorników na terenie zespołu sportowego [...] w miejsce oddalone o przynajmniej 100 m od wyznaczonych w planie terenów zabudowy mieszkaniowej lub mieszkaniowo-usługowej. Nadto, jak wywodzi pełnomocnik, na rysunku planu nieruchomość skarżącej znalazła się w całości w obrębie linii opisanej w legendzie jako "strefa ochronna przed potencjalnym skażeniem amoniakiem". Zakaz ten na rysunku planu wyrażono poprzez granice strefy, nie wymienionej w § 3 ust. 1 uchwały, jako obowiązujące oznaczenie graficzne, umieszczone na rysunku planu. Niewiążący charakter tej linii wyklucza zatem, wg pełnomocnika skarżącej, jej stosowanie jako granicy terenów o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania. Jak podniesiono w skardze, plan zabrania zabudowania tej nieruchomości zgodnie z zapisanym przeznaczeniem, z uwagi na objęcie jej strefą ochronną przed potencjalnym skażeniem amoniakiem, usytuowanym na terenie sąsiedniego obiektu sportowego.

Powołując się na przedłożone uwagi do planu pełnomocnik wskazał na nieracjonalność utrzymywania przedmiotowych zbiorników z azotem w pobliżu nieruchomości skarżącej, podczas gdy [...]OSiR dysponuje bardzo rozległym terenem, graniczącym z drogami i terenami zielonymi. Pełnomocnik skarżącej podniósł, iż zadania z zakresu sportu i rekreacji nie stanowią celu publicznego w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami, co nie usprawiedliwia podporządkowania tej funkcji sposobu korzystania z sąsiednich nieruchomości prywatnych, naruszając w ten sposób ich prawo własności. Sytuacja taka powinna skutkować wydzieleniem w planie miejscowym osobnego terenu na nieruchomości [...]OSiR dla obiektów niebezpiecznych, tak by nie zagrażały terenom prywatnym, uniemożliwiając ich zabudowę wynikającą z planu (§ 4 ust. 3 pkt 1 uchwały). W ocenie pełnomocnika skarżącej, przyjęte w uchwale rozwiązanie narusza prawo poprzez niezastosowanie zapisów art. 6 pkt 4, art. 9 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie. Natomiast w sytuacji, gdy właściciel terenu nie byłby w stanie ograniczyć oddziaływania na środowisko do swego terenu, przekraczając dopuszczalne normy, należałoby wokół obiektu utworzyć obszar ograniczonego użytkowania, co na podstawie art. 129 ust. 2 i art. 136 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska umożliwiałoby uzyskanie odszkodowania. Pełnomocnik skarżącej odwołała się także do zapisów art. 35 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, upatrując analogii z tymczasowym zagospodarowaniem, urządzaniem i użytkowaniem terenów, wskazując iż obliguje to do wskazania sposobu i terminu ich tymczasowego zagospodarowania. Podczas gdy w uchwale przeznaczenie to nie zostało uznane za tymczasowe, za czym przemawia brak oznaczenia terminu usunięcia tej uciążliwości. Nie uwzględniono zatem uwag skarżącej do planu, w postaci wprowadzenia nakazu przebudowy lub zmiany lokalizacji tej instalacji, tak by nie kolidowała z istniejącą i projektowaną

zabudową mieszkaniową wyznaczoną w planie, choć przeciwnie zaznaczono w zał. nr 2 do uchwały.

Realizacja uprawnień wynikających z przeznaczenia gruntu skarżącej uzależniona została, jak wywodzi skarga, od ziszczenia się warunku, na który skarżąca nie ma żadnego wpływu. Zezwolenie na bezterminowe usytuowanie niebezpiecznej instalacji doprowadziło więc, w ocenie strony skarżącej, do nadużycia władztwa planistycznego Gminy.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady W. wniósł o jej oddalenie. Zaznaczył, iż kwestionowane zapisy uchwały mieszczą się w granicach wyznaczonych przepisami prawa i nie prowadzą do nadużycia tzw. władztwa planistycznego. W planie konieczne stało się uwzględnienie Opracowania ekofizjograficznego do studium uwarunkowań i i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. Instalacja ta należy do grupy "innych zakładów wykorzystujących niebezpieczne substancje chemiczne", stwarzających zagrożenie toksyczne i pożarowe. Stąd w opracowaniu tym zalecono ograniczenie lokalizowania nowej zabudowy mieszkaniowej, obiektów użyteczności publicznej oraz budynków przeznaczonych na stały pobyt ludzi w odległości mniejszej niż 100 m. Uwzględniając uwagi skarżącej Spółki do planu wprowadzono nakaz przebudowy lub zmiany lokalizacji tej instalacji, tak by nie kolidowała z istniejącą i projektowaną zabudową mieszkaniową wyznaczoną w planie. Zapisy planu są wynikiem kompromisu pomiędzy koniecznością ochrony terenów przed potencjalnym skażeniem, a potrzebą utrzymania dotychczasowego przeznaczenia terenów [...]OSiR na usługi sportu, będące jednym z zadań własnych gminy w ramach zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty oraz z potrzebą poszanowania prawa własności. Przy tworzeniu planu ustanawiane w nim nakazy czy zakazy winny dotyczyć wyłącznie zagospodarowania danego terenu w przyszłości. Powołując się na orzecznictwo NSA w tym zakresie pełnomocnik organu zaznaczył, iż nakaz likwidacji istniejących już obiektów budowlanych wykraczałby poza określoną przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym treść postanowień planu miejscowego. Uznano nadto za chybiony zarzut skargi, iż "strefa ochronna przed potencjalnym skażeniem amoniakiem" nie została wymieniona w § 3 ust. 1 uchwały, jako obowiązujące oznaczenie graficzne, umieszczone na rysunku planu. W wyniku czego niewiążący charakter tej linii wyklucza jej stosowanie jako granicy terenów o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania. Pełnomocnik organu

zaznaczył, iż uchwała stanowi pewną całość i jako taka powinna być interpretowana. Nie było więc konieczności wymienienia w § 3 ust. 1 tej uchwały owej linii, z uwagi na jasne i nie budzące wątpliwości interpretacyjnych określenie strefy ochrony w § 8 ust. 7 uchwały. Wskazano tam m. in., iż strefą ochronną objęte są m. in. tereny A2.1.U/MW oraz A3.1.UM/W, przylegające do toru łyżwiarskiego [...]. Nie ma więc rozbieżności pomiędzy częścią tekstową planu a rysunkiem planu, na którym granice terenów objętych tą strefą są wskazane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 5 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje - w zakresie swojej właściwości - kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd pierwszej instancji rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., określanej dalej P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Na wstępie podnieść należy, iż skarga wniesiona została z zachowaniem przewidzianego na to terminu. Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r, sygn. akt II OPS 2/07, stosownie do którego, do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ma zastosowanie przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. (skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa). Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub

uprawnienia także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 Kpa w związku z art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. Z powyższego wynika, iż organ gminy ma obowiązek rozpoznać wniosek o usunięcie naruszenia prawa w terminie miesięcznym od dnia jego wniesienia (art. 101 ust. 3 ustawy). Po upływie tego terminu skarżący może złożyć skargę do sądu, przy czym ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi jest upływ ostatniego z sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania. Bezsporne jest, iż w niniejszej sprawie skarga poprzedzona była wezwaniem Rady W. do usunięcia naruszenia prawa, kwestionowanymi zapisami uchwały.

Skarga oparta na art. 101 ustawy o samorządzie gminnym jest skargą o ograniczonym zakresie podmiotowym. Skarżący musi wykazać, że zaskarżonym aktem został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie. Ustalenie, czy skarżący ma interes prawny lub uprawnienie, które zostały naruszone zaskarżonym aktem, stanowi podstawę do dokonywania przez Sąd dalszej kontroli. Nadto naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia musi mieć miejsce w dacie wnoszenia skargi, a nie w przyszłości. Interes prawny winien zaś wynikać z normy prawa materialnego, kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Interes ten musi cechować bezpośredniość, konkretność i realność.

Bezsprzecznie strona skarżąca posiada interes prawny w tej sprawie, albowiem jest właścicielem działki nr ew. [...], obręb [...], położonej przy ul. [...] w W. znajdującej się częściowo na terenie objętym tym planem. Rozważenia wymagało zatem, czy kwestionowanym zapisem § 8 ust. 7, § 17 ust. 2 pkt 1 (w skardze błędnie podano § 17 ust. 1 pkt 1), § 17 ust. 3 pkt 1 oraz umieszczeniem na rysunku planu linii oznaczającej "strefę ochronną przed potencjalnym skażeniem amoniakiem" - w odniesieniu do działki nr [...] - naruszony został i to w sposób nieuprawniony, służący skarżącej Spółce interes prawny. Czy zatem ustalenia te Rada wprowadziła z przekroczeniem tzw. władztwa planistycznego.

Na wstępie podkreślenia wymaga, że plan zagospodarowania przestrzennego może wkraczać w sferę wykonywania prawa własności (art. 140 K.c.). Ustalenia planów zagospodarowania przestrzennego zawierają ograniczenia w zakresie władztwa nad gruntem. W tak zakreślonych granicach właściciel (użytkownik wieczysty) może korzystać z gruntu, rozporządzać nim i dokonywać jego zabudowy. Przyjęte w

ustawie z dnia z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). rozwiązania prawne oparte są na zasadzie równowagi interesu ogólnopaństwowego, interesu gminy i interesu jednostki. Brzmienie przepisów ustawy jednoznacznie wskazuje na to, że interes społeczny nie uzyskał prymatu pierwszeństwa w odniesieniu do interesu jednostki. Oznacza to obowiązek wyważenia praw indywidualnych (interesów obywateli) i interesu społecznego, a także uwzględnienia aspektów racjonalności działań, proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania prawa własności, chronionego Konstytucją RP.

Rolą sądu administracyjnego jest ocena uchwały rady gminy w sprawie planu w płaszczyźnie formalnej, tj. ustalenia czy uchwała zawiera ustawowo określone elementy, i czy została podjęta z zachowaniem przewidzianych prawem wymogów oraz w płaszczyźnie materiaInoprawnej, tj. czy zawarte w uchwale uzasadnienie znajduje swoje źródło w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, które wyjaśniałoby prawną dopuszczalność naruszenia interesu prawnego osób wnoszących skargę na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Sporządzenie owego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpiło na podstawie przepisów ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Sąd nie stwierdza istnienia takich uchybień procesowych przy podejmowaniu przedmiotowej uchwały, które musiałyby skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Przeprowadzona we wskazanym kontekście ocena pozwala również na stwierdzenie, że przyjęte przez Radę . W. rozwiązania, zakwestionowane w skardze, naruszają interes prawny właściciela działki nr [...], jednakże czynią to w sposób mieszczący się w zakresie tzw. władztwa planistycznego, w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) i wbrew zarzutom skargi nie naruszają, w ocenie Sądu, w sposób nieuprawniony obowiązujących przepisów prawa.

Co się tyczy kwestionowanych zapisów planu w powiązaniu z rysunkiem planu, obrazującym linię oznaczającą "strefę ochronną przed potencjalnym skażeniem amoniakiem" w odniesieniu do działki skarżącej - nr [...], to przede wszystkim nie można zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącej, iż zadania z zakresu sportu i rekreacji nie stanowią celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o

planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wręcz przeciwnie pkt 6 art. 6 cyt. ustawy z dnia 21.08.1997 r. wśród celów publicznych wymienia m. in. budowę i utrzymywanie publicznych obiektów sportowych, co w ocenie Sądu znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie i odnosi się do toru łyżwiarskiego "[...]", należącego do W. Ośrodka Sportu i Rekreacji (dalej [....]OSiR). Pewnej analogii w tym zakresie można upatrywać w stanowisku NSA dotyczącym stacji bazowych telefonii komórkowej. Jakkolwiek instalują je podmioty niepaństwowe, zazwyczaj prowadzące działalność komercyjną, to Naczelny Sąd Administracyjny jednolicie obecnie przyjmuje, że są to inwestycje celu publicznego, z wszystkimi tego konsekwencjami. Ma tu na uwadze szeroki, społeczny krąg odbiorców tego rodzaju odpłatnych usług i ich społeczną użyteczność. Podobne uwagi należy odnieść do obiektów sportowych, do których zaliczają się m. in. tory łyżwiarskie, służące zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty. Przy ocenie, czy mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego nie jest zatem istotny rodzaj podmiotu świadczącego dane usługi, a krąg odbiorców tych usług. Niezbędne jest przy tym zachowanie zasady proporcjonalności, a więc braku nadmiernej, nieuzasadnionej ingerencji w prawo własności (por. wyrok NSA z 9.02.2010 r., sygn. akt II OSK 1859/09). Zasada ta nie zostaje jednakże z reguły przekroczona w odniesieniu do tych zapisów aktów planistycznych, które tyczą inwestycji już istniejących i przyjętych dla nich rozwiązań technicznych. Fakt ten może zatem usprawiedliwiać podporządkowanie tej właśnie funkcji rekreacyjno-sportowej, służącej zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty, sposobu korzystania z sąsiednich nieruchomości prywatnych, nie naruszając w sposób nieuprawniony ich prawa własności. Czyniąc to poprzez zakazy ustanowione wobec stanu już istniejącego, w granicach wyznaczonych przez art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Należy nadto podkreślić, że przy tworzeniu planu ustanawiane w nim nakazy czy zakazy winny dotyczyć wyłącznie zagospodarowania danego terenu w przyszłości. Wprowadzenie w planie nakazu likwidacji istniejących już obiektów budowlanych (pomieszczeń, w których umieszczone zostały przedmiotowe pojemniki z azotem, służące do zamrażania tafli lodowej) wykraczałoby poza określoną przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym treść postanowień planu miejscowego. Stanowisko takie zajął NSA w wyroku z dnia 30.06.2010 r., sygn. akt II OSK 489/10, a skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni je podziela. Istnienie przedmiotowych zbiorników na tym terenie w czasie tworzenia planu miejscowego,

stwarzało po stronie Rady konieczność uwzględnienia tego uwarunkowania przy tworzeniu aktu planistycznego, z punktu widzenia ciążącego na niej obowiązku zapewnienia ochrony życia i zdrowia ludzi. Całkiem realne zagrożenie, związane z istnieniem tej instalacji potwierdzało Opracowanie ekofizjograficzne do Studium uwarunkowań i i kierunków zagospodarowania przestrzennego W., z którym Sąd zapoznał się rozpoznając tę sprawę. Treść sformułowań zawartych w tym Opracowaniu nie jest w niniejszej sprawie sporna. Treści tej nie zakwestionowała strona skarżąca. Z opracowania tego wynika, że instalacja ta należy do grupy "innych zakładów wykorzystujących niebezpieczne substancje chemiczne", stwarzających zagrożenie toksyczne i pożarowe. Z tego też względu w Opracowaniu tym zalecono ograniczenie lokalizowania nowej zabudowy mieszkaniowej, obiektów użyteczności publicznej oraz budynków przeznaczonych na stały pobyt ludzi w odległości mniejszej niż 100 m. Wskazane zagrożenie jest więc całkiem realne. W kontekście przytoczonych uprzednio uwag, nie można zatem podzielić stanowiska skarżącej Spółki, iż przedmiotowa uchwała powinna wydzielać w planie miejscowym osobny teren na nieruchomości [...]OSiR dla obiektów niebezpiecznych, tak by nie zagrażały terenom prywatnym.

Nie są także trafne uwagi skargi, iż organ planistyczny przygotowując tę uchwałę zobowiązany był zastosować zapisy art. 6 pkt 4, art. 9 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie. Natomiast w sytuacji, gdy właściciel terenu nie byłby w stanie ograniczyć oddziaływania na środowisko do swego terenu, przekraczając dopuszczalne normy, należałoby wokół obiektu utworzyć obszar ograniczonego użytkowania, co na podstawie art. 129 ust. 2 i art. 136 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, umożliwiałoby uzyskanie odszkodowania.

Nie ulega wątpliwości, iż ze wskazanych środków może skorzystać strona skarżąca. Inicjując stosowne postępowanie mogłaby skłonić [...]OSiR do zmiany usytuowania zbiorników z azotem lub do takiej przebudowy instalacji, po której nie byłoby konieczne dalsze ich używanie.

Pełnomocnik skarżącej odwołał się także do zapisów art. 35 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, upatrując analogii z tymczasowym zagospodarowaniem, urządzaniem i użytkowaniem terenów wskazując, iż zapisy te obligowały Radę do wskazania sposobu i terminu tymczasowego zagospodarowania tego terenu. W ocenie Sądu, zarzut ten również

nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzi stan pozwalający na zastosowanie art. 35 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Regulacja ta dotyczy bowiem sytuacji, w których na danym terenie planowana jest realizacja inwestycji, na ogół celu publicznego, np. lokalizacji drogi, ale do czasu uzyskania na ten cel środków i koniecznych pozwoleń dany teren może być wykorzystywany w sposób tymczasowy. Przy dopuszczeniu wykorzystania tymczasowego konieczne staje się określenie terminu. W przedmiotowej uchwale natomiast kwestionowane, wymuszone względami bezpieczeństwa publicznego, przeznaczenie nie zostało uznane za tymczasowe, w rozumieniu tego przepisu. Jego tymczasowość jest jedynie postulowana. Ze swej natury miało więc odmienny charakter niż sytuacje objęte regulacją art. 35 cyt. ustawy. Rada tworząc ten akt planistyczny nie posiadała instrumentu pozwalającego na określenie terminu usunięcia wskazanej uciążliwości. Zamieszczony w § 8 ust. 7 nakaz przebudowy lub zmiany lokalizacji tej instalacji, tak by nie kolidowała z istniejącą i projektowaną zabudową mieszkaniową, wyznaczoną w planie mógł mieć jedynie charakter pewnego zalecenia dla [...]OSiR. Jednocześnie wskazanie w uchwale docelowego przeznaczenia podstawowego, jak i dopuszczonego dla obszarów oznaczonych symbolami A2.1 .U/MW oraz A3.1 .UM/W, podyktowane było względami praktycznymi. Gmina chciała uniknąć konieczności ponownego uchwalania planu dla terenów, do których odnoszą się kwestionowane w skardze ograniczenia, wynikające z § 8 ust. 7 uchwały, w razie, gdyby doszło do usunięcia przedmiotowych zbiorników z azotem, z miejsca ich dotychczasowego usytuowania. Odmienna regulacja w tym zakresie wiązałaby się z poniesieniem dalszych kosztów związanych ze zmianą owego planu, w tym koniecznością kolejnego wyłożenia planu. W ocenie Sądu zatem przyjęte rozwiązania, zawarte w kwestionowanym w części przedmiotowym akcie prawa miejscowego, są racjonalne i zgodne z prawem.

Jak zostało wykazane to nie Rada W. opracowująca ów plan, a skarżąca ma znaczący wpływ na możliwość realizacji swych uprawnień, wynikających z przeznaczenia jej gruntu w planie. Swym działaniem w oparciu o zapisy art. 9 w zw. z art. 6 pkt 4 ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie może przymusić [...]OSiR do podjęcia niezbędnych działań na jej koszt - art. 22 ust. 1. Wreszcie, wbrew wywodom skargi może w oparciu o art. 135 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska wnosić o ustanowienie obszaru ograniczonego

użytkowania dla tej instalacji w drodze stosownej uchwały, co mogłoby skłonić [...]OSiR do oczekiwanego działania, z uwagi na zapisy art. 136 ust. 2 tej ustawy, przewidującego obowiązek odszkodowawczy lub konieczność wykupu nieruchomości.

Na koniec odnosząc do zarzutu skargi, iż "strefa ochronna przed potencjalnym skażeniem amoniakiem" nie została wymieniona w § 3 ust. 1 uchwały, jako obowiązujące oznaczenie graficzne, umieszczone na rysunku planu, przez co niewiążący charakter tej linii wykluczał jej stosowanie jako granicy terenów o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania - należy go również uznać za chybiony. W ocenie Sądu, trafnie podniósł pełnomocnik organu, iż uchwała ta składająca się z części tekstowej i graficznej stanowi pewną całość i w tym kontekście powinna być interpretowana. To czyniło zbędnym wymienienie w § 3 ust. 1 tej uchwały owej linii. Pokrywa się ona bowiem na przeważającym odcinku z granicą terenów A2.1.U/MW oraz A3.1.UM/W, przylegających do toru łyżwiarskiego [...]. W całości zaś obejmuje część (położoną na terenie objętym tym planem) działki skarżącej o nr. ew. [...]. Z tego względu jasne i niebudzące wątpliwości interpretacyjnych określenie strefy ochrony w § 8 ust. 7 uchwały, pozwalało na zaniechanie dodatkowego jej wyznaczania na rysunku planu (jako odrębnej linii) i nadawania jej charakteru obowiązującego oznaczenia graficznego w § 3 ust. 1 uchwały. W uchwale wskazano m. in., iż strefą ochronną objęte są m. in. tereny A2.1.U/MW oraz A3.1.UM/W, przylegające do toru [...] S. Fakt ten pozwala na podzielenie stanowiska pełnomocnika organu, iż nie ma rozbieżności pomiędzy częścią tekstową planu a rysunkiem planu, na którym granice terenów objętych tą strefą są wskazane, zwłaszcza w odniesieniu do działki skarżącej Spółki, a więc w zakresie jej interesu prawnego.

Z tej przyczyny stwierdzić należy, iż zakwestionowana ingerencja w prawo własności przysługujące skarżącej Spółce do działki ew. nr 15 - nie naruszyła jej interesu prawnego w sposób nieuprawniony.

Mając na uwadze wywody poczynione w niniejszym wyroku, ustalony stan faktyczny i prawny stwierdzić należy, iż Rada W. w zaskarżonej uchwale w sprawie planu, nie naruszyła przepisów zarówno rangi ustawowej, jak i aktów wykonawczych w odniesieniu do ustaleń tyczących działki nr 15. Działanie organu było zatem zgodne z prawem.

Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.