Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 930/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów~Minister Rozwoju
Treść wyniku: Uchylono indywidualną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 41
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 września 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w M. na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 16 lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Ministra Rozwoju i Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 21 grudnia 2016 r. "A" spółka z o.o. z siedzibą w M. (dalej: "spółka", "wnioskodawca") złożyła wniosek (uzupełniony w dniu 31 stycznia 2017 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zakwalifikowania transakcji opisanej we wniosku jako eksport towarów.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka jest firmą inżynierską, oferującą kompleksową obsługę od projektowania, po produkcję, testy, badania NDT (badania nieniszczące), serwis oraz dostawę części zamiennych do systemów olejowych, paliwowych, wodnych, gazowych, a także wysokociśnieniowych układów hydrauliki i sterowania dla różnych gałęzi przemysłu. Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT oraz posiada numer VAT-UE nadany dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej spółka dokonuje dostaw towarów na rzecz kontrahentów posiadających siedziby w innych niż Rzeczpospolita Polska krajach Unii Europejskiej lub na rzecz podmiotów posiadających siedzibę poza terytorium Unii Europejskiej. Dostawy towarów na rzecz kontrahentów organizowane są na zasadach Incoterms 2010 - EXW lub FCA M. Spółka przygotowuje towar do transportu. Transport towaru organizowany i opłacany jest przez kontrahenta spółki. Towar z magazynu spółki w M. odbiera przewoźnik zamówiony przez odbiorcę. Transport towaru wykonywany jest na terytorium Unii Europejskiej lub poza terytorium Unii Europejskiej.

Wskazano, że poszczególne dostawy spełniają ostatecznie wymagania opisane w ustawie o podatku od towarów i usług do tego, aby możliwa była ich kwalifikacja przez spółkę jako, odpowiednio wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub eksportu. W przypadku dostaw na terytorium Unii Europejskiej, spółka stosuje stawkę 0% gdy dysponuje dokumentami przewozowymi (CMR), z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium Polski, a także dysponuje specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku. Spółka wystawia ponadto na rzecz kontrahenta fakturę VAT ze stawką 0%, na której uwidoczniony jest numer VAT-UE spółki oraz numer VAT-UE kontrahenta. W przypadku dostawy towarów przeznaczonych na eksport, spółka posiada dokumenty potwierdzające wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Uściślając wnioskodawca wskazał, że w praktyce funkcjonowania spółki będą zdarzać się sytuacje, w których spółka zawierać będzie z kontrahentami odrębne porozumienia o nazwie "Transfer of Title" na podstawie, których własność towaru przechodzi na kontrahentów jeszcze przed odbiorem towaru z magazynu spółki. Ww. porozumienia będą zawierane ze względu na fakt, iż kontrahent, z nieznanych spółce powodów, nie jest w stanie stwierdzić kiedy dokona odbioru towaru na uzgodnionych warunkach, a przede wszystkim kiedy będzie mógł zlecić jego odbiór przewoźnikowi w celu jego wywozu poza terytorium kraju. Jednocześnie, na moment zawarcia porozumienia, spółka będzie w stanie postawić do dyspozycji zamówiony towar. W konsekwencji, na podstawie ww. porozumienia, towar gotowy do odbioru i wywiezienia poza terytorium kraju, przejdzie na własność kontrahenta mimo, iż fizycznie pozostanie on nadal (czasowo) w magazynie spółki.

Wnioskodawca podkreślił, że spółka, na podstawie posiadanych dokumentów i informacji, potrafiła będzie jednoznacznie stwierdzić, iż dany towar, co do którego własność została już przeniesiona na kontrahenta na podstawie "Transfer o Title", jest przeznaczony na potrzeby transakcji transgranicznej (eksport). Na takie przeznaczenie wskazują różne okoliczności, m.in. umowa z kontrahentem, w której precyzuje się z różną szczegółowością projekt (a co za tym idzie i miejsce przeznaczenia, do którego przypisany jest dany towar, korespondencja z kontrahentem, informacje od pracowników kontrahenta, specyfika danego zamówienia).

W związku z powyższym, wiedząc, iż dostawa, w ramach której podpisano dokument "Transfer of Title", nie jest dostawą krajową (docelowo towar ma opuścić terytorium Polski), spółka traktować będzie taką dostawę jako eksport. Spółka przyjmuje zatem, iż w miesiącu podpisania porozumienia "Transfer of Title" dochodzi do dostawy towaru na rzecz kontrahenta w ramach eksportu, a zatem już w odniesieniu do tego okresu rozliczeniowego spółka będzie rozpoznawać obowiązek podatkowy z tytułu eksportu stosując stawkę 0%, zgodnie z art. 41 i 42 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710, ze zm.), zwanej dalej "ustawą o VAT". W celu zobrazowania sytuacji spółka posłużyła się przykładem:

1. z okoliczności sprawy (z umowy z kontrahentem, korespondencji z kontrahentem, informacji od pracowników kontrahenta) wynika, że dostawa dotyczy towaru, który będzie przemieszczany poza terytorium Unii Europejskiej, zatem transakcja kwalifikowana jest eksport towaru,

2. dokument "Transfer of title" potwierdzający, że przejście własności na odbiorcę następuje jeszcze w magazynie Wnioskodawcy, zostaje podpisany w marcu 2017 r.,

3. w marcu Spółka wystawia fakturę dokumentującą eksport towarów stosując stawkę 0%,

4. jeśli Spółka nie będzie posiadać dokumentów potwierdzających wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej do dnia 25 kwietnia 2017 r. Spółka nie wykaże opisanej transakcji w deklaracji N/AT,

5. jeśli Spółka nie będzie posiadać dokumentów potwierdzających wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej do dnia 25 maja 2017 r. Spółka wykaże opisaną transakcję w deklaracji VAT jako dostawę krajową (stawka 23%),

6. natomiast w sytuacji gdy Spółka pozyska dokumenty potwierdzające wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej do dnia 25 maja 2017 r. Spółka wykaże eksport ze stawką 0% w deklaracji składanej za miesiąc kwiecień 2017 r.

W związku z powyższym opisem zadano pytanie, czy w opisanym zdarzeniu przyszłym spółka postąpi prawidłowo kwalifikując transakcje, co do których przeniesienie własności dokonane zostało na podstawie dokumentu "Transfer of Title" na terenie jej magazynu, jako eksport towarów w miesiącu podpisania dokumentu "Transfer of Title", a co za tym idzie nie rozpoznając tych transakcji w miesiącu podpisania tego dokumentu jako dostaw krajowych, do których zastosowanie znaleźć powinna stawka podstawowa (23%)?

Zdaniem wnioskodawcy, dokonywane przez nią dostawy towarów, co do których nastąpi przeniesienie własności na podstawie "Transfer of Title", należy traktować jako eksport. Przy czym powstanie obowiązku podatkowego z tytułu eksportu towarów powinno mieć miejsce w odniesieniu do okresu rozliczeniowego, w którym na kontrahenta przeszła własność towaru na podstawie "Transfer of Title", w sposób opisany szczegółowo w zdarzeniu przyszłym wniosku.

W tak opisanym zdarzeniu przyszłym spółka nie uznaje dostawy towarów na rzecz swoich kontrahentów za dostawę krajową, bowiem kontrahenci nie zakładają nabycia i wykorzystania towarów na terytorium kraju. Zgodnie natomiast z wiedzą spółki, dostawy na rzecz kontrahentów przeznaczone są do wywozu poza teren Polski i zostaną wysłane poza terytorium Unii Europejskiej. Biorąc powyższe pod uwagę, spółka stoi na stanowisku, że powinna traktować te dostawy jako eksport towarów, skoro nie będą one dokonywane jako dostawy towarów na terytorium kraju, ale stanowić będą eksport towarów, spełniające kryteria opisane w art. 2 pkt 8 ustawy o VAT. Należy przy tym założyć, iż poszczególne dostawy spełniać będą wymagania opisane w ustawie o podatku od towarów i usług do tego, aby możliwa była ich kwalifikacja przez spółkę jako eksport towarów.

W ocenie wnioskodawcy na zaprezentowane podejście nie będzie miała wpływu okoliczność, iż przejście własności towarów na rzecz kontrahenta będzie miało miejsce na podstawie "Transfer of Title" jeszcze przed odbiorem towaru z magazynu spółki w celu jego dalszego transportu bądź to na terytorium Unii Europejskiej bądź poza nie. Moment przejścia prawa własności towaru, który jest dostarczany w ramach transakcji, w których dochodzi do transportu, nie jest bowiem istotny dla klasyfikacji takiej dostawy jako eksportu. Żaden przepis ustawy o podatku od towarów i usług nie przewiduje bowiem szczególnych regulacji w tym zakresie, wskazując jedynie, iż w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów czy eksportu powinno dojść do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, nie ograniczając momentu, w którym do takiego przeniesienia powinno dojść. Także zatem w sytuacji, gdy do przejścia tytułu własności dochodzi jeszcze przed rozpoczęciem transportu towaru (tak jak będzie to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie), dostawa realizowana w ramach transakcji, w której przewiduje się transport towarów poza terytorium Unii Europejskiej, powinna być postrzegana jako eksport towarów, w przypadku którego możliwe jest zastosowaniu stawki VAT 0%, przy założeniu spełnienia warunków określonych w ustawie.

Spółka wskazała, że za analogiczną sytuację można uznać przypadek dostawy towarów w ramach eksportu towarów na zasadach Incoterms Ex Works, w tym zakresie powołała się na interpretacje indywidualne organów podatkowych.

Zdaniem spółki, nawet jeśli własność towaru przechodzi ze sprzedającego na kupującego już na terytorium kraju i to nawet jeszcze przed rozpoczęciem transportu, to możliwe jest uznanie takiej dostawy za czynność opodatkowaną, o której mowa w art. 2 pkt 8 ustawy o VAT. Z tych względów również w rozpatrywanym przypadku, gdzie własność towaru będzie przechodzić ze spółki na kontrahenta na terytorium kraju na podstawie porozumienia "Transfer of Title", jeszcze przed rozpoczęciem transportu towarów, spółka powinna, w miesiącu zawarcia takiego porozumienia, rozpoznać dostawę w ramach eksportu towarów. Rozpoznanie tych czynności opodatkowanych powinno nastąpić zgodnie z przepisami art. 41 ustawy o VAT w przypadku eksportu towarów, w sposób opisany przykładowo w zdarzeniu przyszłym niniejszego wniosku.

W ocenie spółki, to przeznaczenie danego towaru, niezależnie od miejsca, w którym formalnie dochodzi do przejścia własności towaru, skutkuje klasyfikacją dostawy jako eksport. Nie ma decydującego wpływu na zagadnienie będące przedmiotem niniejszego wniosku moment uzyskania przez wnioskodawcę dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, albowiem moment ich otrzymania wskazuje jedynie, w których okresach rozliczeniowych, na podstawie art. 41 ustawy o VAT, możliwe będzie zastosowanie przez wnioskodawcę stawki VAT 0%, względnie kiedy zmuszony on będzie (pomimo pierwotnego kwalifikowania transakcji jako eksport) naliczyć VAT według stawki podstawowej.

Okoliczność, iż wnioskodawca będzie mógł uzyskać dokumenty potwierdzające wywóz towaru dopiero po rozpoczęciu transportu dostarczanych przez siebie towarów, nie zmienia faktu, iż na podstawie "Transfer of Title", własność towarów w ramach transakcji przejdzie na kontrahenta jeszcze przed rozpoczęciem transportu, co wpłynie na określenie momentu powstania obowiązku podatkowego w ramach danej transakcji. Ze względu natomiast na fakt, iż będzie to dostawa towaru przeznaczona odpowiednio do wywozu poza terytorium Unii Europejskiej, wnioskodawca powinien, już z chwilą dostawy (czyli w miesiącu podpisania dokumentu "Transfer of Title") rozpoznawać właśnie wewnątrzwspólnotową dostawę towarów lub eksport towarów.

Dyrektor Izby Skarbowej działający z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów w dniu [...] 2017 r. wydał interpretację indywidualną, w której uznał, że stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

W uzasadnieniu interpretacji organ przytoczył przepisy odnoszące się do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, tj. art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 2 pkt 6, art. 2 pkt 8, art. 41 ust. 1, art. 146a pkt 1, art. 41 ust. 4, art. 41 ust. 6, art. 41 ust. 6a ustawy o VAT.

Następnie podał, że stosownie do treści art. 41 ust. 7 ustawy o VAT, jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 6 (otrzymanie dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium UE), nie został spełniony, podatnik nie wykazuje tej dostawy w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za dany okres rozliczeniowy, lecz w okresie następnym, stosując stawkę podatku 0%, pod warunkiem otrzymania dokumentu wymienionego w ust. 6 przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres. W przypadku nieotrzymania tego dokumentu w terminie określonym w zdaniu poprzednim mają zastosowanie stawki właściwe dla dostawy tego towaru na terytorium kraju.

Na mocy art. 41 ust. 8 ustawy o VAT, przepis ust. 7 stosuje się w przypadku, gdy podatnik posiada dokument celny potwierdzający procedurę wywozu. Natomiast otrzymanie przez podatnika dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej w terminie późniejszym niż określony w ust. 6 i 7 upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał ten dokument (art. 41 ust. 9 ustawy).

Organ wyjaśnił, że w ustawie o VAT nie została określona forma dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej. Ustawodawca wskazuje jednak, że eksportem towarów jest potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach celnych wywóz towarów. Zatem przy ustalaniu zakresu zastosowania przepisu art. 41 ust. 6 i 11 ustawy o VAT właściwe jest przyjęcie uregulowań zawartych w przepisach prawa celnego. Warunkiem zastosowania preferencyjnej 0% stawki VAT jest bowiem posiadanie stosownych dokumentów spełniających warunki określone w przepisach celnych, które jednoznacznie potwierdzają wywóz towarów poza granicę Unii Europejskiej.

Na podstawie art. 41 ust. 11 ustawy o VAT, przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. b, jeżeli podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów, otrzymał dokument, o którym mowa w ust. 6, z którego wynika tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu. Przepisy ust. 7 i 9 stosuje się odpowiednio.

Organ interpretacyjny odnosząc się do przedstawionego stanu faktycznego sprawy wskazał, że aby uznać daną czynność za eksport towarów muszą wystąpić łącznie następujące przesłanki:

- musi mieć miejsce jedna z czynności określonych w art. 7 ustawy o VAT,

- w konsekwencji tej czynności musi nastąpić wywóz towaru z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poza terytorium UE przez dostawcę lub na jego rzecz (eksport bezpośredni), lub przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz (eksport pośredni);

- wywóz towaru musi być potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach celnych.

Wymienione przesłanki mają charakter faktyczny i musi je łączyć bezpośredni związek przyczynowo - skutkowy, tzn. w wykonaniu jednej ze ściśle sprecyzowanych w ustawie czynności (dostawy) towar opuszcza terytorium kraju w celu dostarczenia go poza terytorium Unii Europejskiej, przy czym nabywca tego towaru w wykonaniu tej czynności nabywa prawo do rozporządzania nim jak właściciel (zasadniczo warunek ten ziszcza się poprzez przeniesienie własności towaru). Niespełnienie jakiejkolwiek z wymienionych wyżej przesłanek powoduje, że nie dochodzi do eksportu towarów w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Na poparcie swego stanowisko organ powołał się na orzeczenia sądów administracyjnych.

W ocenie organu przedstawiony przez wnioskodawcę opis zdarzenia przyszłego nie wskazuje, że zostaną spełnione łącznie wszystkie przesłanki dające prawo do zakwalifikowania ww. transakcji jako eksportu towarów w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy o VAT, uprawniające do zastosowania stawki podatku w wysokości 0%.

Analiza przywołanych przepisów prawa oraz przedstawionego opisu sprawy prowadzi do stwierdzenia, że skoro w przedmiotowym przypadku rzeczywiste przemieszczenie towarów z terytorium Polski poza terytorium Unii Europejskiej nastąpi w terminie niedookreślonym, to transakcje te, na dzień dostawy (przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel) i wystawienia faktury sprzedaży towaru z jego przeznaczeniem do wywozu w terminie późniejszym, nie będą spełniały przesłanki uznania ich za eksport towarów. O możliwości zastosowania normy art. 2 pkt 8 oraz art. 41 ust. 4 ww. ustawy decydować będą każdorazowo obiektywne przesłanki.

W ocenie organu charakter opisanych we wniosku dostaw będzie nosił znamiona sprzedaży krajowej. Bowiem, wnioskodawca przeniesie prawo do rozporządzania tym towarem jak właściciel na terytorium kraju, natomiast nie dojdzie do wykonania czynności wprost określonej w art. 2 pkt 8 ustawy, tzn. mogą zaistnieć okoliczności, w których na dzień wystawienia faktury ze stawką 0%, nie dojdzie do wywozu towaru z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej. Wobec tego wnioskodawca wystawiając fakturę dotyczącą sprzedaży towaru z przeznaczeniem do jego wywozu poza terytorium UE nie może zastosować stawki podatku 0% jeśli faktura będzie dotyczyć towaru, który - jak wynika z treści wniosku — czasowo (nadal) pozostanie w magazynie wnioskodawcy, a spółka nie jest w stanie przewidzieć w jakim terminie kontrahent dokona odbioru tego towaru. Zatem nie wystąpi związek przyczynowo-skutkowy określony w art. 2 pkt 8 ustawy o VAT pozwalający uznać daną czynność za eksport towarów w rozumieniu przepisów ustawy.

W konsekwencji - wbrew twierdzeniu wnioskodawcy - dostawa towarów dokonywana na rzecz podmiotu spoza Unii Europejskiej, nie będzie mogła być uznana za eksport towarów, w sytuacji gdy nie wystąpi jedna z konstytutywnych przesłanek rozpoznania tej czynności, tj. wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej.

Przepis art. 2 pkt 8 ustawy o VAT definiujący eksport towarów nie wskazuje w jakim terminie od chwili przekazania prawa do rozporządzania towarami na nabywcę musi nastąpić wywóz towarów, ale jest w nim mowa o "wywozie towarów" poza terytorium Unii Europejskiej, zatem zanim nie dojdzie do dokonania tej czynności u wnioskodawcy nie występuje eksport towarów. Należy wskazać, że samo przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel na kontrahenta spoza UE na terytorium kraju (bez wywozu towaru) nie daje wnioskodawcy uprawnienia do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla takiej transakcji i wykazania jej jako eksport towarów.

Organ wyjaśnił, że przepisy ustawy, nie określają czasu, w jakim towar po dostawie ma zostać wywieziony przez kontrahentów poza terytorium Unii Europejskiej, aby uznać go za eksport towarów, a jedynie określono kiedy - z tytułu udokumentowania tego wywozu - podatnik może zastosować stawkę 0% lub dokonać w tym zakresie korekty pierwotnie z tytułu tej dostawy wykazanej stawki krajowej, z uwagi na brak udokumentowania wywozu towarów (art. 41 ust. 6-9 ustawy).

Z przepisów tych nie wynika zatem uprawnienie podatnika - wnioskodawcy do zastosowania stawki 0%, w przypadku gdy towary fizycznie nie opuściły terytorium kraju, a nabywca tych towarów dopiero zamierza odebrać przedmiotowe towary i dokonać ich wywozu poza terytorium Unii Europejskiej - tak jak ma to miejsce na gruncie rozpatrywanej sprawy -w terminie nieokreślonym.

W rozumieniu powyższych przepisów wnioskodawca będzie miał prawo do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% tylko w sytuacji gdy nastąpi wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej i na moment składania deklaracji podatkowej będzie posiadał dokumenty potwierdzające tę czynność. Zatem w sposób jednoznaczny należy podkreślić, że zastosowanie stawki VAT 0% w przypadku eksportu jest uzależnione od faktycznego dokonania dostawy do nabywcy (wywozu towarów) oraz posiadania dokumentów potwierdzających ten fakt.

W sytuacji, gdy po określonym czasie magazynowania, nabywca dokona wywozu towarów do miejsca przeznaczenia poza terytorium Unii Europejskiej, a wnioskodawca otrzyma dokumenty potwierdzające dokonanie eksportu towarów, uprawniające do zastosowania 0% stawki podatku, wnioskodawca będzie uprawniony do dokonania stosownej korekty za okres rozliczeniowy, w którym dostawa została dokonana, stosownie do art. 41 ust. 9 ustawy o VAT.

Mając powyższe na uwadze, wnioskodawca już w momencie dokonania sprzedaży, której nie będzie towarzyszyło przemieszczenie towarów poza terytorium Unii Europejskiej, powinien tą sprzedaż uznać za transakcję krajową i opodatkować ją stawką podatku właściwą dla dostawy krajowej.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w odpowiedzi na wezwanie spółki do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę interpretacji indywidualnej, nie stwierdził podstaw do zmiany ww. interpretacji indywidualnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości, rozpoznanie sprawy także pod nieobecność skarżącej oraz zasądzenie zwrotu kosztów sądowych.

Zaskarżonej interpretacji spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego:

1. polegające na błędnej wykładni art. 2 pkt 8 w zw. z art. 41 ust. 4 w zw. z art. 41 ust. 6, ust. 7 i ust. 9 w zw. z art. 41 ust. 11 ustawy o VAT oraz w zw. z art. 19a ust. 1 oraz art. 106i ust. 1 ustawy o VAT, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania przez organ, iż w przedstawionym zdarzeniu przyszłym skarżąca powinna uznać dostawę realizowaną w ramach eksportu za transakcję krajową i opodatkować ją stawką podatku właściwą dla dostawy krajowej, natomiast stawkę 0% zastosować ewentualnie dopiero po dokonaniu faktycznego wywozu towaru poza terytorium Unii Europejskiej.

2. polegające na niewłaściwej ocenie co do zastosowania art. 7 ust. 1 oraz art. 2 pkt 8 w zw. z art. 41 ust. 4 w zw. z art. 41 ust. 6, ust. 7 i ust. 9 w zw. z art. 41 ust. 11 ustawy o VAT, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania przez organ, iż w przedstawionym zdarzeniu przyszłym w momencie dokonania dostawy skarżąca powinna dostawę uznać za transakcję krajową i opodatkować ją stawką podatku właściwą dla dostawy krajowej, mimo, iż dostawa ta realizowana jest w ramach eksportu i spełnia kryteria do zastosowania stawki 0% na podstawie art. 2 pkt 8 w zw. z art. 41 ust. 4 w zw. z art. 41 ust. 6, ust. 7 i ust. 9 i art. 42 ustawy o VAT.

W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, ca następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016, poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 ww. ustawy). W przeciwnym wypadku oddala skargę (art. 150 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej w oparciu o przedstawione wyżej zasady orzekający w niniejszej sprawie sąd doszedł do przekonania, że akt ten narusza prawo w zakresie powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Będąc związanym granicami skargi Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne.

W ocenie sądu w sprawie niniejszej doszło do naruszenie prawa materialnego: art. 2 pkt 8 w zw. z art. 41 ust. 4 w zw. z art. 41 ust. 6, ust. 7 i ust. 9 w zw. z art. 41 ust. 11 ustawy o VAT oraz w zw. z art. 19a ust. 1 oraz art. 106i ust. 1, jak również art. 7 ust. 1 oraz art. 2 pkt 8 w zw. z art. 41 ust. 4 i art. 41 ust. 6, 7 i ust 9 w zw. Z art. 41 ust. 11 ustawy o VAT, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania przez organ, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym od samego początku, czyli już w momencie dokonania eksportu (na zasadzie "Transfer of Title") skarżąca powinna dostawę uznać za transakcję krajową i opodatkować ją stawką podatku właściwą dla dostawy krajowej, mimo iż w świetle art. 41 ust. 6 ustawy o Vat, dostawa ta powinna być rozpoznana przez skarżącą warunkowo jako eksport towarów i po spełnieniu właściwych kryteriów ujęta w ewidencji za właściwy okres ze stawką 0%, a wypadku braku spełnienia tych kryteriów w stosownym czasie, zastosowanie stawki jak dla dostawy krajowej.

Zdaniem sądu błędne jest stanowisko organu, że przedstawiony przez wnioskodawcę opis zdarzenia przyszłego nie wskazuje, że zostaną spełnione łącznie wszystkie przesłanki dające prawo do zakwalifikowania ww. transakcji jako eksportu towarów w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy o VAT, uprawniające do zastosowania stawki podatku w wysokości 0%. Strona bowiem w sposób jednoznaczny przedstawia we wniosku swoje stanowisko, że gdy spełni stosowne warunki z art. 41 ust. 6, 7 i 9 w zw. z art. 41 ust. 11 ww. ustawy, to zastosuje stawkę 0%, a gdy nie spełni, to zastosuje stawkę 23 %.

Jednakże mieć należy na uwadze, że nie to jest istotą stanowiska strony skarżącej, która w sposób jednoznaczny prezentuje swoje pytanie i odpowiedź na nie, że w wypadku przejścia prawa własności towaru na kontrahenta zagranicznego na podstawie dokumentu "Transfer of Title", to w tym miesiącu nie zajdą podstawy do zastosowania stawki 23%, czyli jak dla dostaw krajowych, gdyż dostawa taka powinna być zakwalifikowana jako eksport – w dalszej części uzasadnienia wniosku, strona wskazuje na warunkowość takiego uznania.

Istota sporu w sprawie niniejszej sprowadza się zatem do oceny odpowiedzi skarżącej na zadane przez nią pytanie, w kontekście przedstawionego przez nią w stanie faktycznym, szczegółowo opisanego przykładu, który syntetycznie, acz bardzo celnie oddaje sedno jej stanowiska.

Zdaniem sądu błędne jest stanowisko organu, że strona nieprawidłowo wskazuje, że należy rozpoznać eksport towarów w miesiącu podpisania dokumentu "Transfer of Title" (na podstawie którego przechodzi na kontrahenta z poza UE własność towaru) jako eksport, a co za tym idzie nie rozpoznając tych transakcji w miesiącu podpisania tego dokumentu jako dostawy krajowej, do której zastosowanie znaleźć powinna stawka podstawowa (23%). Sąd stwierdza, że organ nie wziął pod uwagę treści normy wynikającej z art. 41 ust. 6 ustawy o Vat, która w sposób jednoznaczny statuuje warunkową możliwość uznania określonej transakcji jako eksport towarów, a po spełnieniu stosownych warunków, opodatkowaniem jej według stawki 0%. Zatem mimo, że w określonych sytuacjach podatnik rozpoznaje (warunkowo) określoną dostawę jako eksport towarów, to dopiero po spełnieniu określonych w tym przepisie przesłanek, podatnik może taką stawkę zastosować i dopiero wtedy dać temu wyraz w deklaracji za właściwy miesiąc w świetle art. 41 ust. 7, 9 i 11 ww. ustawy – vide przykład przytoczony we wniosku strony.

A contrario zatem uznać należy, że gdy określone ww. przepisie warunki nie zostaną przez podatnika spełnione, to dostawa taka utraci charakter (warunkowo jej nadany) dostawy wewnątrzwspólnotowej i tak jak wskazuje strona w swoim wniosku, dostawa powinna zostać ujęta w deklaracji ze stawką 23%, która wynikać ma ze skorygowanej faktury.

Rozpoznając ponownie sprawę organ winien uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym orzeczeniu.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 146 § 1 i art. 200 w zw. z 205 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.