Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 821/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-09-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska po rozpoznaniu w dniu 19 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. B. w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 czerwca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów za 2003 r. z tytułu przychodów z nieujawnionych źródeł lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 821/11

UZASADNIENIE

Wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej R. B., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył wniosek o wstrzymanie jej wykonania.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący nie posiada wystarczających środków finansowych na uregulowanie należności podatkowych. Posiada natomiast majątek w postaci czterech nieruchomości: gruntowej położonej w R., gmina U., dwóch lokali mieszkalnych w G. oraz domu jednorodzinnego w B., a także 775 udziałów w A Spółka z o.o. z siedzibą w G. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że sprzedaż nieruchomości w ramach egzekucji administracyjnej spowoduje, że uzyskana cena będzie znacznie niższa niż ich wartość rynkowa, zaś sprzedaż udziałów w spółce będzie skutkować uniemożliwieniem ich ponownego nabycia (powołał się na konflikt z innym udziałowcem spółki) oraz pozbawieniem skarżącego i jego rodziny głównego od dziesięciu lat źródła utrzymania. Powołane okoliczności doprowadzić mogą do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik skarżącego powołał się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1664/10, w którym Sąd wyraził pogląd, że konieczność sprzedaży udziałów jest czynnością nieodwracalną, zaś przy sprzedaży nieruchomości w drodze licytacji może zostać wyrządzona znaczna szkoda. Końcowo wskazał na istotne wątpliwości dotyczące zgodności zastosowanych w sprawie przepisów art. 20 ust. 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z przepisami Konstytucji RP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Zasadność wstrzymania wykonania aktu uzależniona jest od rozmiarów szkody, w tym szkody majątkowej.

Przywołany przepis zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych wstrzymania zaskarżonego aktu, którymi są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wskazać należy, iż inicjatywa w zakresie wykazania (uprawdopodobnienia) przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do strony skarżącej, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji. Zatem uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione.

Zgodnie z tezą wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie

z dnia 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, niepubl.) do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Twierdzenia te powinny zaś zostać poparte stosownymi dokumentami.

Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, że strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować następstwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że w myśl art. 7 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że ewentualna egzekucja administracyjna będzie prowadzona z nieruchomości skarżącego, które zostaną sprzedane w drodze licytacji, w sytuacji gdy skarżący osiąga dochody. Z treści wniosku wynika bowiem, że skarżący od dziesięciu lat prowadzi działalność gospodarczą.

Nie można także przyjąć, że ewentualna egzekucja z udziałów w spółce z o.o. doprowadzi do sprzedaży zajętych udziałów. Przepis art. 96k ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyraźnie wskazują, w jakiej sytuacji może dojść do wydania przez sąd rejestrowy zarządzenia o sprzedaży zajętego udziału. Ma to miejsce wówczas, gdy egzekucja z należności przysługujących zobowiązanemu z tytułu zajętego udziału nie prowadzi do pokrycia dochłodzonej należności.

W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza stanowi główne źródło utrzymania jego czterosobowej rodziny. Jednocześnie nie podał wysokości osiąganych z tego tytułu dochodów. Nadto, z użytego przez skarżącego sformułowania "główne źródło dochodów" można wnioskować, że prowadzona działalność gospodarcza nie jest jedynym źródłem utrzymania rodziny; nie wskazał przy tym pozostałych źródeł, choć z przedstawionego przez niego stanu majątkowego można wnioskować, że mogą to być dochody osiągane z posiadanych nieruchomości, w szczególności dwóch mieszkań (najmu, dzierżawy). Jak bowiem wynika z akt sprawy skarżący z rodziną zamieszkuje w domu w B. Nadto, skarżący podał jedynie, że nie posiada wystarczających środków finansowych na spłatę zobowiązania podatkowego ustalonego zaskarżoną decyzją na kwotę 119.482 zł, pomijając dane, czy posiada jakiekolwiek oszczędności.

Sąd zwraca uwagę, że do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym podatnika, w tym wysokości uzyskiwanych przez skarżącego wszystkich dochodów i ich źródeł, posiadanych oszczędnościach czy ponoszonych wydatkach. Danymi tymi Sąd nie dysponuje, gdyż nie zostały one przedstawione w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie, a w aktach niniejszej sprawy brak jest dowodów pozwalających na ustalenie powyższych okoliczności. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji finansowej i rodzinnej.

Sąd podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym we wniosku postanowieniu z dnia 18 sierpnia 2010 r., jednakże – jak już wskazano – z uwagi na brak pełnych danych dotyczących sytuacji finansowej skarżącego i jego rodziny nie można przyjąć, że organ egzekucyjny podejmie w pierwszej kolejności czynności zmierzające do sprzedaży nieruchomości skarżącego i posiadanych przez niego udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.