Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 662/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Małgorzata Brachel -Ziaja(spr) Sędziowie : NSA Andrzej Niecikowski NSA Jan Zimmermann Protokolant : Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2005 r . sprawy ze skargi A.K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. , Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. skargę oddala, II. przyznaje wynagrodzenie w kwocie 260 zł (dwieście sześćdziesiąt złotych) Kancelarii Adwokackiej R. w K. z tytułu zastępstwa adwokackiego z urzędu, które wypłacone zostanie ze środków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 01. 2001 r., znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] , na podstawie art. 138 par 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A.K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J., z dnia [...] 12. 2000 r., znak; [...] uchylił zaskarżoną decyzję "w części dotyczącej rozstrzygnięcia w zakresie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego z garażem o wym. 4,40 x 10, 90 m. usytuowanego na działce w W. przy ul. [...] i orzekł nakaz rozbiórki ww. budynku gospodarczego z garażem o wym. 4,40 x 10,90 m. z wyłączeniem fundamentów"

W uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż A.K. na terenie działki będącej jej własnością, położonej w W. przy ul. [...] samowolnie zrealizowała w latach 1999 -2000 budynek gospodarczy z garażem o wymiarach w rzucie 4,40 x 10,9 - dobudowany do starej części budynku mieszkalno- gospodarczego. Budynek posiada fundamenty pozostałe po rozbiórce części budynku mieszkalno - gospodarczego od strony zachodniej. Ściany budynku wykonano z bloczków żużlobetonowych, a strop jako żelbetowy. Dach budynku ma konstrukcję drewnianą i jest kryty eternitem ze spadkiem na stronę zachodnią. Inwestor nie posiada pozwolenia na budowę ani pisemnego zgłoszenia jego budowy, podczas gdy zgodnie z treścią art. 28 prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 i 30 prawa budowlanego, które nie mają w tym przypadku zastosowania. Organ I instancji stwierdzając, iż budynek został wzniesiony bez pozwolenia na budowę nakazał jego rozbiórkę na podstawie przepisu art. 48 prawa budowlanego.

Rozpoznając odwołanie A.K. od decyzji organu I instancji, Wojewódzki Inspektor stwierdził, że przepis art. 48 prawa budowlanego został prawidłowo zastosowany i powołany jako podstawa zaskarżonej decyzji Jednakże należało dokonać korekty decyzji uwzględniając, że nie może ona obejmować rozstrzygnięciem istniejących fundamentów, które pozostały po rozbiórce części dawnego obiektu wzniesionego przed 1995 r., a na których wzniesiono przedmiotowy obiekt. W świetle art. 48 rozbiórce nie podlegają stare elementy obiektu budowlanego wykonane przed dniem wejścia w życie ustawy - prawo budowlane z dnia 7. 07. 1994 r. /Dz. U. 89 , poz. 414 z późn. zm./

Ponadto WINB, ustosunkowując się do zarzutu odwołującej się wyjaśnił, iż przepisy prawa budowlanego nie przewidują możliwości przywrócenia terminu do zgłoszenia robót budowanych.

W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca A.K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Przedstawiając historię dawnego budynku; wybudowanego przed wybuchem II wojny światowej, a podniosła, że stan techniczny tego obiektu kwalifikował go do remontu. Przez kilka lat najpierw musiała kompletować materiał budowlany dla wykonania niezbędnych robót w trakcie, których okazało się, że remont nie jest wystarczającym rozwiązaniem dla zachowania warunków bezpieczeństwa. Wraz z synami zrealizowała przedmiotowy obiekt, który jest daleki od doskonałości ale zapewnia większe bezpieczeństwo użytkownikom niż poprzedni. Skarżąca uważa , ze organ powinien stosować zasadę "uznania administracyjnego" i podjąć próbę rozwiązania zaistniałego problemu o charakterze formalno - prawnym. Decyzja nakazująca rozbiórkę budynku gospodarczego z powodu czysto formalnego, wprowadza tylko formalną zgodność z prawem, a jej skutkiem będzie powrót do stanu dawnej ruiny zabudowań. Organ powinien dać jej szansę na normalne funkcjonowanie w jej własnym obiekcie zgodnie z jego przeznaczeniem.

W uzupełnieniu skargi skarżąca dodatkowo podała, że obecnie zabudowania zagrodowe stanowią zwartą, zamkniętą całość w granicach działki siedliskowej gdzie prowadzi ona hodowlę trzody i drobiu. Decyzją jest dla niej rujnująca gdyż pozbawi ją źródła utrzymania i jej 4 osobowej rodziny.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumenty już zawarte w uzasadnienie decyzji.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01. 2004 r. . Zatem stosownie do treści przepisu art. 97 par 1 ustawy z dnia 30.08. 2002 r. -o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy , w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01. 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne . Właściwym przeto do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.

Skarga nie jest zasadna.

Organy orzekające trafnie dokonały kwalifikacji samowoli budowlanej i prawidłowo zastosowały rygor przewidziany art. 48 prawa budowlanego. Zgodnie z ustawową definicją pojęcia budowy zawartą w art. 3 pkt 6 p. budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę oraz przebudowę obiektu budowlanego. Zaś przez roboty budowlane - budowę, a także prace polegające na montażu, modernizacji, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego.

Przepis art. 28 p. budowlanego stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 i 30. p. budowlanego, który w tym przypadku nie ma zastosowania

Bezsporną jest bowiem okoliczność, że bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę inwestorzy dokonali rozbiórki starego budynku gospodarczego., a na jego miejscu wzniesiono nowy budynek p. pow. zabudowy 47, 96 m. 2 , który inwestorzy traktują jako odbudowę. Ponieważ powierzchnia zabudowy nowego budynku przekracza 35 m2, przeto inwestorzy mogli rozpocząć roboty budowlane jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z art. 28 p. budowlanego.

Rozpoczęcie robót bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, jest samowolą budowlaną, a wówczas dla usunięcia jej skutków właściwy organ ma obowiązek zastosować rygor z art. 48 p. budowlanego przez nakazanie w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia.

Z uwagi na charakter restytucyjny, a nie represyjny przytoczonego przepisu art. 48 prawa budowlanego, zakresem rozbiórki może być objęte tylko to, co zostało wybudowane z naruszeniem prawa czyli bez wymaganego pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia w trybie art. 30 prawa budowlanego. Dlatego też organ II instancji prawidłowo dokonał korekty decyzji organu I instancji wyłączając z nakazu rozbiórki te fragmenty substancji budynku, które istniały uprzednio (fundamenty) i są pozostałością po dawnym budynku sprzed 1995 r. a wiec sprzed wejścia w życie powołanej wyżej obowiązującej ustawy - prawo budowlane.

Należy dodać, że przepis art. 48 p. budowlanego nie dopuszcza możliwości odstąpienia od przymusowej rozbiórki wzniesionego w warunkach samowoli obiektu budowlanego, z uwagi na zasady współżycia społecznego, lub słuszny interes strony. Dlatego ten zarzut skarżącej nie mógł odnieść skutku

W tym stanie rzeczy, skoro Sąd w toku kontroli sądowoadministracyjnej nie stwierdził, by zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego bądź też przepisów postępowania, to należało skargę na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako nie zasługującą na uwzględnienie oddalić.

Biorąc pod uwagę powyższe. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.