Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 191/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-02-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zakarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i  par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Zarządu Powiatu z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 13 marca 2014 r.


UZASADNIENIE

Spółka A., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Powiatu z dnia [...], Nr [...], o wymierzeniu stronie skarżącej kary pieniężnej w wysokości [...] zł, za zajęcie pasa drogi powiatowej nr [...], w miejscowości [...].

W powołanej skardze, skarżąca Spółka sformułowała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, jak określiła, z uwagi na potencjalną możliwość wyrządzenia szkody w majątku skarżącej, poprzez konieczność zapłaty kary, która jest – według Spółki – błędnie wyliczona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 wskazanej ustawy, po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Żądanie, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a, obejmuje możliwość wstrzymania wykonania także innych aktów lub czynności, które podjęto w granicach tej samej sprawy. Powołany przepis koresponduje z treścią art. 135 P.p.s.a., w którym jest mowa o stosowaniu środków przewidzianych ustawą, w stosunku do aktów lub czynności wydanych w granicach tej samej sprawy wywołanej skargą.

Wywody powyższe okazały się konieczne, z uwagi na zakres aktów wskazanych przez skarżącą Spółkę we wniosku o wstrzymanie wykonania, które zapadły w granicach tej sprawy. Oczywiste jest, że ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania może dotyczyć decyzji organów obu instancji, wydanych w sprawie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

Jak przyjmuje się w literaturze, użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 P.p.s.a., nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności zaprezentować wnioskodawca. Samo powołanie się na ustawowe przesłanki, bez wskazania na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku, a tym bardziej nie obliguje sądu do poszukiwania tych okoliczności z urzędu. Na wnioskodawcy spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy (por. B. Dauter. Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego. Wydanie 5. Warszawa 2014, s. 218).

Z treści wniosku skarżącej Spółki wynika, że zasadność żądania wstrzymania wykonania decyzji, opiera na potencjalnej możliwości wyrządzenia szkody w jej majątku, poprzez zapłatę kary pieniężnej, która jest w jej ocenie błędnie wyliczona.

Zdaniem sądu, z argumentacji przedstawionej przez stronę skarżącą, nie wynika w dostateczny sposób, na czym miałyby polegać nieodwracalne skutki oraz narażenie skarżącej na znaczną szkodę materialną wynikającą z wykonania decyzji, której przedmiotem jest nałożenie kary pieniężnej. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie aktu powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne i poparte przy tym stosownymi dowodami. Brak właściwego uzasadnienia wniosku nie daje podstaw do wstrzymania wykonania aktu.

W dorobku orzeczniczym wskazuje się, że zapłata kary pieniężnej za naruszenie przepisów prawa nie wywołuje stanu nieodwracalnego w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a., skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. postanowienia NSA: z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 1093/11, opubl. w Lex nr 1083258; z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 385/11, opubl. w Lex nr 1137945). Obowiązkiem wnioskodawcy było zatem wykazanie, że na skutek zapłaty kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (por. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 1020/14, opubl. w Lex nr 1467667). Tego rodzaju wymogom strona skarżąca nie sprostała. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd (por. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, opubl. w Lex nr 1479276).

Nie mogły także odnieść zamierzonego wnioskiem skutku, argumenty skarżącej o błędnie wyliczonej przez organ karze. Odwołanie się do zarzutów stawianych decyzji na wstępnym etapie sprawy sądowoadministracyjnej jest niedopuszczalne, prowadziłoby bowiem do poddania ocenie zarzutów skargi przez sąd, co może nastąpić wyłącznie przy merytorycznym rozpoznaniu samej skargi. Wstrzymanie wykonania decyzji nie jest tożsame z rozpoznaniem zarzutów skargi w odniesieniu do zaskarżonej decyzji, te bowiem będą przedmiotem oceny sądu w dalszym postępowaniu (por. postanowienie NSA z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II OZ 800/11, opubl. w Lex nr 1069171).

Reasumując sąd, uznał, że strona skarżąca nie wykazała konkretnych okoliczności, przemawiających za zasadnością jej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji, objętych przedmiotem skargi. W szczególności, strona nie wskazała jakie konkretnie zagrożenie stwarza wykonanie decyzji i nie powołała żadnych danych pozwalających ocenić, czy zagrożenie takie jest realne z uwagi na sytuację finansową strony. Okoliczności tego rodzaju nie wynikają z akt sprawy.

Stosownie do powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł, jak na wstępie.