Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 140/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 207 par. 1 w zw z art. 21 par 1 i par 3
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 2,art. 3 ust 1 pkt 1, art.4, art.5, art.6 ust 9 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 140/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 kwietnia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2016 r., sprawy ze skargi O.S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 11.06.2015r. Wójt Gminy S. określił O. S.A. w W. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2010 na kwotę 9.060,00 zł.

W podstawie prawnej decyzji powołane zostały przepisy art. 207 § 1 w zw. z art. 21 § 1 i § 3 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 roku, poz. 613 ze zm.), art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 pkt 1 Ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. Z 2014 roku, poz. 849 ze zm.), a nadto przepisy Uchwały nr XXXI/254/09 Rady Gminy Spytkowice z dnia 30 października 2009 roku, w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji wskazał, że powziął wątpliwość, co do poprawnego zadeklarowania podatku od nieruchomości przez Spółkę. Wynikało to z analizy podstaw opodatkowania budowli, których wartości zadeklarowane w 2010 roku znaczenie odbiegały od wartości budowli, które były deklarowane w latach poprzednich. W związku z powyższym organ I instancji wszczął wobec Spółki postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2010 rok, co doprowadziło do wydania ww. decyzji. Podstawowy spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych, umieszczonych w kanalizacji kablowej, jako budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spółka kwestionowała fakt opodatkowania linii kablowych, położonych w kanalizacji kablowej, stanowiącej własność innego podmiotu. Organ I instancji wskazał natomiast, że przewody komunikacyjne, ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno-użytkową, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Skoro kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable stanowią budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to tym samym stanowią (łącznie) przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako budowla. Natomiast nie ma wpływu na prawno-podatkową kwalifikację danego obiektu, jako przedmiotu opodatkowania, status własnościowy poszczególnych jego elementów. W przypadku podatku od nieruchomości okolicznością, z którą powiązano obowiązek podatkowy jest władanie budowlą lub jej częścią, związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej. W stanie prawnym obowiązującym do 17 lipca 2010 roku, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegała sieć telekomunikacyjna jako obiekt kompletny bez względu na to kto był właścicielem poszczególnych jej elementów składowych. Jeżeli nawet dotychczasowy właściciel sieci telekomunikacyjnej sprzedał pewne jej elementy innemu podmiotowi, a kable i kanalizacja wykorzystywane były w dalszym ciągu w tym samym celu, to okoliczność ta nie prowadziła do utraty statusu sieci telekomunikacyjnej, jako budowli.

Wartość budowli podlegającej opodatkowaniu w 2010 roku została ustalona przez Wójta Gminy w S. na podstawie przesłanego wyciągu z ewidencji środków trwałych oraz złożonych przez podatnika pisemnych wyjaśnień, który określił wartość linii kablowych, położonych w kanalizacji kablowej na terenie Gminy S. w kwocie 776.632,90 zł, która to wartość nie była podana w pierwotnej deklaracji na rok 2010. Ponadto podatnik przyznał, że podstawa opodatkowania, zadeklarowana pierwotnie, nie obejmowała w ogóle wartości kablowych, położonych w kanalizacji kablowej.

Od wskazanej decyzji, Spółka złożyła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie zgadzając się ze stanowiskiem organów I instancji, o opodatkowaniu linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej za 2010 rok. Nie było to zdaniem Spółki możliwe w sytuacji, w której właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe, jest inny podmiot, niż właściciel linii kablowych. Linie te nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości. O. S.A. podkreśliła, że nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem samoistnym budowli, jaką stanowi kanalizacja kablowa wraz z kablami. Kanalizacja kablowa jest jej udostępniona przez jej właściciela, którym nie jest żaden z podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l, na podstawie umowy najmu. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że strona skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu budowli w postaci kabli światłowodowych i współosiowych, skoro nie stanowią one samodzielnej budowli w rozumieniu art. 10. pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na poparcie swojego stanowiska Spółka powołała wyroki NSA z dnia 27.05.2014r., sygn. akt II FSK 1498/12, z dnia 3.04.2007r., sygn. akt II FSK 777/06, II FSK 514/06, a także wyroki WSA w Lublinie z dnia 25.01.2008r., sygn. akt I SA/Lu 703/07, WSA w Olsztynie z dnia 27.11.2014r., sygn. akt I SA/Ol 674/14, WSA w Łodzi z dnia 4 marca 2015r., sygn. akt I SA/Łd 1132/14, WSA w Łodzi z dnia 17.04.2015r., sygn. akt I Sa/Łd 213/15, WSA w Łodzi z dnia 7.05.2015r., sygn. akt I SA/Łd 250/15, I SA/Łd 296/15 oraz WSA w Lublinie z dnia 24.06.2015r., sygn.akt I SA/Lu 344/15 i WSA we Wrocławiu z dnia 11.06.2015r., sygn. akt I SA/Wr 338/15. Wobec powyższego Spółka wniosła o uchylenie ww. decyzji w całości i umorzenie w tym zakresie postępowań podatkowych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 25 listopada 2015 rok, nr [...] , uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy S. i w tym zakresie orzekło, co do istoty sprawy w ten sposób, że określiło O. S.A. w W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości od budowli za 2010r. na kwotę 9.060,00 zł.

Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że zarzuty Spółki są niezasadne, bowiem Spółka na żadnym etapie postępowania nie kwestionowała, że jest właścicielem przewodów telekomunikacyjnych (linii kablowych) ułożonych w kanalizacji kablowej, ani też, że służące jej działalności gospodarczej przewody telekomunikacyjne były ułożone w tej kanalizacji kablowej. Zdaniem Kolegium okoliczność, że kanalizacja kablowa została sprzedana innemu podmiotowi, zachowując jednocześnie swój charakter, nie powoduje utraty związku funkcjonalnego kabli z budowlą, zaś fakt, że nastąpiła zmiana właściciela jednego z elementów budowli, nie zmienia charakteru tej budowli, gdyż w dalszym ciągu przewody telekomunikacyjne są ułożone w kanalizacji kablowej tworzącej całość techniczno-użytkową, czyli budowlę. SKO wskazało również, że poprzez właściciela budowli, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, należy również rozumieć właścicieli części budowli, nawet w sytuacji, gdy poszczególne części tej budowli samodzielnie nie stanowią budowli. Nie można zgodzić się zatem z twierdzeniem, że w sytuacji, gdy budowla stanowi własność kilku podmiotów nie występuje podatnik. W ocenie Kolegium wszyscy właściciele są podatnikami podatku od nieruchomości w stosunku do tych części budowli, których są właścicielami.

Na wskazaną decyzję Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie decyzji organu I instancji, tj. decyzji Wójta Gminy S., oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe, położone w kanalizacji kablowej, mimo iż w 2010 roku, ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywały się, nie stanowiły one dla Spółki budowli, w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Strona skarżąca podała, że przeciwne stanowisko, wyrażone m.in. w wyroku WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 126/15, (na który to wyrok powołało się SKO w Krakowie), wskazujące na możliwość opodatkowania Spółki z tytułu pozostałych w jej własności linii kablowych, jako właściciela "części budowli" nie jest prawidłowe, gdyż art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie posługuje się pojęciem "części" ani w odniesieniu do nieruchomości, ani w odniesieniu do obiektu budowlanego. Podatnikiem może zatem być wyłącznie właściciel całej nieruchomości lub obiektu budowlanego. O "części budowli" stanowi art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a więc przepis określający przedmiot opodatkowania. Zdaniem Spółki chodzi tutaj o wydzieloną część, która samodzielnie musi posiadać i pełnić określone funkcje. Kable nie stanowią takiej części budowli, skoro jak wskazało SKO, wyłącznie z kanalizacją kablową stanowią całość techniczno-użytkową.

Według Spółki, dodatkowym argumentem przeciwko poglądowi wyrażonemu w wyroku WSA w Krakowie stanowi treść art. 3 ust 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w którym ustawodawca przewidział sytuację współwłasności albo współposiadania nieruchomości lub obiektu budowlanego i nakazał opodatkować taką nieruchomość lub obiekt budowlany, jako odrębny przedmiot opodatkowania, odrębną decyzją wydaną na współwłaścicieli lub współposiadaczy, czego zdaniem strony skarżącej, SKO zaniechało. W pozostałym zakresie Spółka powieliła argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zarzuty strony skarżącej nie zasługują na uwzględnienie. Organ II instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach i wniósł o oddalenie skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach sprawowanej kontroli uprawnione są do orzekania między innymi w przedmiocie skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), przy czym zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd co do zasady nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wydanej przez organ administracji poprzez jej uchylenie w całości lub części dojdzie w sytuacji stwierdzenia naruszenia bądź to przepisu prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), bądź naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), bądź innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) Jeśli natomiast zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdzi nieważności decyzji w całości lub części (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd skargę oddali odpowiednio w całości albo w części, o czym stanowi z kolei wprost art. 151 p.p.s.a.

Oceniając, w oparciu o powyższe kryteria, decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Sąd uznał, że nie jest dotknięta jakimikolwiek wadami, które powodowałyby konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego, tym bardziej że została ona wydana zgodnie z wymogami proceduralnymi określonymi w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 roku poz. 613 z późn. zm., zwanej dalej: o.p.).

Nie znajdując zatem w postępowaniu organów obu instancji uchybień, które winny zostać wzięte pod uwagę z urzędu, Sąd skupił się na ocenie zasadności zarzutu prawa materialnego podniesionego przez pełnomocnika skarżącej.

Art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 roku poz. 849 z późn. zm., dalej oznaczona jako u.p.o.l.) stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części oraz 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. definiuje z kolei budowlę jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W związku z powyższym należy odwołać się do treści art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 17 lipca 2010 roku (Dz.U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 z późn. zm., zwanej dalej: p.b.). W myśl pkt 1 lit. b przywołanego przepisu jako obiekt budowlany należało rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z kolei art. 3 pkt 3 p.b. wskazywał, że budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak również w doktrynie prawa podatkowego ugruntował się pogląd, że w stanie prawnym obowiązującym do dnia 17 lipca 2010 roku przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzyły z nią całość techniczno – użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. (zob. chociażby wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2013 roku, sygn. I SA/Kr 492/13, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2013 roku, sygn. III SA/Po 373/13, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 lipca 2014 roku, sygn. I SA/Gl 1571/13, wyrok WSA w Kielcach z 19 lutego 2015 roku, sygn. I Sa/Ke 707/14 oraz R. Dowgier, L. Etel, B. Pahl, M. Popławski, Podatki i opłaty lokalne. 601 pytań i odpowiedzi, LEX 2012, Rozdział I, pytanie nr 68).

Stanowisko to nie było zresztą kwestionowane przez skarżącą. Zarzut sformułowany w skardze sprowadzał się natomiast do wykazania, że w sytuacji gdy właścicielem linii telekomunikacyjnych oraz kanalizacji, w której się one znajdują, są dwa różne podmioty, to nie sposób zastosować powyższej argumentacji oraz objąć podatkiem od nieruchomości linii kablowych położonych w kanalizacji, gdyż wtedy nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Powołano się w tym zakresie na wyroki NSA z dnia 27 maja 2014 roku, sygn. II FSK 1498/12 oraz z dnia 3 kwietnia 2007 roku, sygn. II FSK 777/06 i II FSK 514/06, a także orzeczenia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Olsztynie, Łodzi, Wrocławiu, Lublinie i Poznaniu (I SA/Lu 535/15, I SA/Ol 674/14, I SA/Lu 703/07, I SA/Łd 1133/14, I SA/Łd 213/15, I SA/Łd 250/15, I SA/Łd 296/15, I SA/Łd 616/15, I SA/Wr 338/15, I SA/Po 460/15)

Sąd w składzie orzekającym nie podziela poglądów wyrażonych w przytoczonych powyżej wyrokach. Dość wspomnieć, że oba orzeczenia z dnia 3 kwietnia 2007 roku zapadły w zgoła innym stanie faktycznym, gdyż przedmiotem opodatkowania objęte zostały tam kable światłowodowe podwieszone na trakcji energetycznej, która nie była własnością skarżącego.

W przedmiotowej sprawie nie budziło wątpliwości, że od 31 stycznia 2009 roku O. S.A. z siedzibą w W. (wówczas T. S.A.) przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, pozostawała natomiast nadal właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych. Co więcej skarżąca od wskazanego momentu w dalszym ciągu korzystała zgodnie z przeznaczeniem w prowadzonej przez siebie działalności z kabli ułożonych w kanalizacji kablowej tworzących całość techniczno-użytkową. Okoliczność ta również pozostaje poza sporem.

W tym miejscu warto podkreślić, że kanalizacja kablowa jest samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej (poza możliwym jej użyciem jako osłony kabli). Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej kable i pozostałe elementy, stanowią całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych. Stanowią one zatem razem budowlę sieciową (sieć techniczną), opodatkowana podatkiem od nieruchomości (zob.

wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2013 roku, sygn. I SA/Kr 492/13). Kwalifikacji kanalizacji i położonych w niej kabli jako funkcjonalnej całości nie jest w stanie zmienić fakt odrębnego prawa własności co do każdego z tych elementów. Innymi słowy samo zbycie kanalizacji na rzecz innego podmiotu, przy jednoczesnym pozostawieniu we władztwie skarżącej kabli, nie spowodowało, że z chwilą przeniesienia własności budowla straciła swoje wcześniejsze właściwości. A skoro tak nie sposób uznać, że jako taka przestała być przedmiotem mogącym zostać opodatkowanym podatkiem od nieruchomości.

Nie ulega wątpliwości, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest, w świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., jest właściciel nieruchomości lub obiektów budowlanych. Jednocześnie jednak należy zwrócić uwagę, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych umożliwia opodatkowanie nie tylko budowli jako całości, ale również ich części, o ile oczywiście są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Podstawę opodatkowania może stanowić natomiast nie tylko sama budowli, ale również jej część, na co wskazuje jednoznacznie treść art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Z tych względów nie ma przeszkód, aby pod pojęciem właściciela budowli rozumieć także właściciela części budowli i to nawet w sytuacji, gdy poszczególne jej części nie stanowi same w sobie budowli. Na uwagę zasługuje również treść art. 3 ust. 4 u.p.o.l., w myśl którego w sytuacji gdy nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. W takim przypadku obowiązek podatkowy ciąży każdym ze współwłaścicieli.

W świetle wskazanych argumentów nie sposób zatem zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że jeśli budowla stanowi własność dwóch lub więcej podmiotów, to okoliczność ta przesądza o nieistnieniu podatnika. Sam fakt zaś że nastąpiła zmiana właściciela części budowli nie spowodował więc, iż kable ułożone w kanalizacji, tworzące funkcjonalnie całość techniczno-użytkową, utraciły charakter budowli w świetle przywołanych powyżej przepisów prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym do dnia 17 lipca 2010 roku, oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Warto w tym miejscu zaznaczyć, że stanowisko wyrażone przez Sąd w niniejszej sprawie znajduje potwierdzenie w następujących wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: WSA w Krakowie z dnia 18 listopada 2015 roku, sygn. I SA/Kr 1537/15, z dnia 29 października 2015 roku, sygn. I SA/Kr 1134/15, z dnia 3 czerwca 2015 roku, sygn. I SA/Kr 243/15, z dnia 11 maja 2015 roku, sygn. I SA/Kr 126/15, WSA w Łodzi z dnia 3 czerwca 2015 roku, sygn. I SA/Łd 288/15, WSA w Rzeszowie z dnia 10 listopada 2015 roku, sygn. I SA/Rz 289/15, z dnia 8 grudnia 2015 roku, sygn. I SA/Rz 944/15, z dnia 15 grudnia 2015 roku, sygn. I SA/Rz 1013/15, WSA w Białymstoku z dnia 14 października 2015 roku, sygn. I SA/Bk 297/15 i I SA/Bk 277/15, z dnia 7 października 2015 roku, sygn. I SA/Bk 261/15, z dnia 6 października 2015 roku, sygn. I SA/Bk 315/15 i I SA/Bk 296/15, z dnia 8 września 2015 roku I SA/Bk 263/15, I SA/Bk 239/15 i I SA/Bk 218/15.

Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i orzekł, stosownie do art. 151 p.p.s.a., jak w sentencji.