Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 572/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: Art. 75, art. 99
journal: Dz.U. 2020 poz 1268
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 kwietnia 2020 r. sygn. akt [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie 1. skargę oddala; 2. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz radcy prawnego M. B. wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 kwietnia 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2018 r. nr [...] orzekającą o skierowaniu skarżącego Z. G. na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie prawnym i faktycznym:

Wyrokiem z dnia 13 marca 2019 r. sygn. akt [...]8 Sąd Rejonowy - II Wydział Karny uznał skarżącego winnym popełnienia przestępstwa z art.178a § 1 k.k. tj. że w dniu [...] 2018 r. w miejscowości R w województwie [...] prowadził w ruchu lądowym pojazd marki [...] nr rej. [...] w stanie nietrzeźwości przy zawartości zmierzającej do stężenia 0,94 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Za czyn ten Sąd m.in. orzekł wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia przez skarżącego wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat.

Na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia zaliczono okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 26 marca 2018 r.

Odpis ww. orzeczenia Sąd przesłał do Starostwa Powiatowego w celu wykonania ww. orzeczenia.

W związku z informacją, że skarżący kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości Starosta ww. decyzją z dnia [...] 2020 r. skierował skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W odwołaniu od ww. decyzji skarżący zarzucił, wykonanie badań w sytuacji, gdy do końca kary pozostało więcej niż 3 lata jest bezzasadne. Skarżący podniósł, że nie ma czasu na przeprowadzenie badań i nie stać go finansowo na ich wykonanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję organu I instancji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie stwierdziło, że zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1268), starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy (...) na badanie lekarskie , jeżeli kierował pojazdem w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu.

Skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego sygn. akt [...] z dnia 13 marca 2019 roku został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., tj. prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości . Na mocy art. 42 § 2 k.k. orzeczono wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na 5 lat.

Organ podkreślił, że decyzja wydawana na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o kierujących pojazdami ma charakter związany, wobec czego organ nie bada innych okoliczności poza przesłanką kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości.

Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący podniósł zarzuty analogiczne do podniesionych w odwołaniu od decyzji organu i instancji. Nadto pełnomocnik skarżącego ustanowiony w ramach przyznanego skarżącemu prawa pomocy w pismie procesowym z dnia 17 lutego 2021 r. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o kierujących pojazdami poprzez wydanie jej przedwcześnie, bez uwzględnienia pozostałych przepisów powyższej ustawy i celu przeprowadzenia takich badań oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niedokonaniu niezbędnych ustaleń faktycznych w przedmiocie tego, czy wobec orzeczonego przez sąd powszechny środka karnego zasadne było kierowanie skarżącego na badania lekarskie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego w całości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył , co następuje :

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego i procesowego.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 kwietnia 2020 r. sygn.. akt [...], która utrzymała w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2020 r. Nr [...] orzekającą o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisu ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1268).

Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 tej ustawy badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega między innymi kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu.

W myśl art. 99 ust. 1 pkt. 2 lit. a ww. ustawy, starosta wydaje decyzje administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu.

Analiza przytoczonych przepisów prowadzi do wniosku, że kierowca jest kierowany na badanie lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, jeżeli kierowca kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że materiał dowodowy zgromadzony przez organy jednoznacznie wskazuje, że w niniejszej sprawie zaistniały wszystkie okoliczności faktycznie uzasadniające wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Sąd Rejonowy II Wydział Karny wyrokiem z dnia 13 marca 2019 r. sygn. akt [...] uznał skarżącego winnym popełnienia przestępstwa z art.178a § 1 k.k., tj. tego, że w dniu [...] 2018 r. w miejscowości R w województwie [...] prowadził w ruchu lądowym pojazd marki [...] nr rej. [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości.

Prowadzenie przez skarżącego pojazdu w stanie nietrzeźwości jest okolicznością bezsporną. Przesłanie odpisu tego wyroku przez sąd karny w trybie art.192 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego do Starosty obligowało ten organ do wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie . Użyty w art. 99 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami zwrot "starosta wydaje decyzję administracyjną" nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ administracyjny nie ma w tym zakresie żadnej możliwości uznania, czy decyzję wyda, czy nie. Organ jest związany przesłanym przez sąd karny odpisem wyroku co oznacza, że organ zobligowany jest do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie.

W związku z powyższym organy obu instancji zasadnie uznały, że wobec skarżącego należało wydać decyzje wymienione na wstępie.

Powyższego stanowiska nie mógł zmienić fakt, iż wobec skarżącego został orzeczony zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na lat 5.

Stanowiska tego nie mogła również zmienić argumentacja skargi zarzucająca naruszenie przepisów postępowania poprzez przytoczenie poszczególnych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, bez wskazania konkretnych czynności, które organ powinien podjąć w niniejszej sprawie i co istotne – bez wskazania, jaki wpływ na wydane orzeczenia miały rzekome uchybienia.

Zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami - jest oczywiście nieuzasadniony, gdyż jedyną przesłanką wydania decyzji w trybie tego przepisu jest kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości – co w niniejszej sprawie jest okolicznością bezsporną.

Reasumując należy stwierdzić, że przesłanką skierowania na badania lekarskie było ustalenie, że skarżący prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości, co wynika z orzeczenia sądu karnego. Organy administracji trafnie uznały, że spełnione zostały przesłanki wydania decyzji o skierowaniu na takie badanie. Wbrew zarzutom skargi Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy orzekające w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

W punkcie 2 sentencji wyroku, stosownie do art. 250 p.p.s.a., Sąd orzekł o przyznaniu wynagrodzenia radcy prawnemu ustanowionego dla skarżącego w ramach prawa pomocy.