Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1402/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.103 ust. 3 i 4, art. 105 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 306a, art. 306c
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Protokolant specjalista Ewa Olender, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia) oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 13 § 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm. powoływanej dalej jako O.p.), po rozpatrzeniu zażalenia "A" Sp. z o.o. z/s w R. ( dalej powoływanej jako Spółka) z dnia [...] r. na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] r., znak: [...], odmawiające wydania zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu nabytego z terytorium innego państwa członkowskiego środka transportu tj. samojezdnej maszyny mieląco-mieszająco-ubijającej marki [...]- utrzymał ww. postanowienie organu pierwszej instancji w mocy.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w K. jako organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Przede wszystkim wskazał, że Spółka w dniu [...]r. wnioskiem VAT-24 z dnia 30 sierpnia 2012 r. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z terytorium innego państwa członkowskiego środka transportu, a to samojezdnej maszyny mieląco-mieszająco-ubijającej marki [...]. Do wniosku Spółka załączyła następujące dokumenty:

1/ oświadczenie do wniosku VAT-24, z którego wynika, że zakupiony pojazd nie jest nowym środkiem transportu, nabyty został od podmiotu będącego podatnikiem podatku od wartości dodanej oraz nabyto go dla celów prowadzonej działalności gospodarczej,

2/ kserokopię faktury z dnia 7 sierpnia 2012 r. stwierdzającej nabycie środka transportu za kwotę 96.000.00 Euro (VAT 19% - 0,00 Euro) wraz z tłumaczeniem na język polski,

3/ kserokopię tłumaczenia na język polski dowodu rejestracyjnego pojazdu wskazującego dane techniczne środka transportu,

4/ kserokopię tłumaczenia karty pojazdu.

W odpowiedzi na wezwanie organu (wystosowane w związku ze stwierdzonymi brakami formalnymi) wskazano, iż przebieg tego pojazdu na dzień 19 lutego 2013 r. wynosi 343 560 km. Organ podatkowy pierwszej instancji potwierdził ponadto przekazaną przez Spółkę informację (w systemie VIES), że sprzedający przedmiotowy pojazd jest aktywnym podatnikiem podatku od wartości dodanej.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, postanowieniem z dnia [...]r., znak [...], organ podatkowy pierwszej instancji odmówił wydania zaświadczenia VAT-25 potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z terytorium innego państwa członkowskiego środka transportu w tym przypadku samojezdnej maszyny mieląco-mieszająco-ubijającej, bowiem w jego ocenie w zaistniałym stanie faktyczno-prawnym wystąpił obowiązek uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu tego środka transportu z terytorium innego państwa członkowskiego.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. w podstawie prawnej tego rozstrzygnięcia wskazał art. 306 a i 306 c ustawy O.p. w związku z art. 105 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm., dalej powoływanej jako ustawa o VAT).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podatkowy wyjaśnił, że przepisem regulującym postępowanie w niniejszej sprawie jest art. 105 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym naczelnicy urzędów skarbowych dla celów związanych z rejestracją środków transportu są obowiązani do wydawania zaświadczeń potwierdzających uiszczenie przez podatnika podatku - w przypadkach, o których mowa w art. 103 ust. 3 i 4, lub brak obowiązku uiszczenia podatku z tytułu przywozu nabywanych z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju pojazdów, które mają być dopuszczone do ruchu na terytorium kraju. Powołał również przepisy art. 2 pkt 10, art. 5 ust. 1 pkt 4, art. 9 ust. 1 i 2 oraz 3 tej ustawy, a także art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem organu podatkowego pierwszej instancji wystąpił obowiązek uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu środka transportu z terytorium innego państwa członkowskiego i tym samym brak jest podstaw do wydania zaświadczenia.

Spółka w zażaleniu na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie art. 105 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT wniosła o:

1/ uchylenie zaskarżonego postanowienia,

2/ orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie zaświadczenia VAT-25 potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu środka transportu z terytorium innego państwa członkowskiego.

W uzasadnieniu zażalenia powołała przepisy regulujące kwestie wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz problematykę związaną z definicjami pojęć takich jak nowy środek transportu czy środek transportu (art. 5 ust. 1 pkt 4, art. 9 ust. 1-3, art. 2, art. 103 ust. 3-5, art. 99 ust. 10 oraz art. 15 ustawy o VAT). Ponadto w zażaleniu Spółka posłużyła się definicją pojęcia środka transportu zawartą w art. 38 ust. 1 rozporządzania wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L Nr 77, poz. 1). Posiłkując się tą definicją wskazała, że elementem przesądzającym o uznaniu danego pojazdu za środek transportu jest jego przeznaczenie, tzn. przewóz osób lub rzeczy z miejsca na miejsce. Zakupione samojezdne urządzenie mieląco-mieszające [...] nie jest, zdaniem Spółki, środkiem transportu, gdyż nie wykonuje żadnej z tych czynności. Samojezdna maszyna nie wykonuje czynności na podstawie których można by stwierdzić, że jest samochodem ciężarowym czy środkiem transportu. Z dokumentów pojazdu jednoznacznie wynika do jakiego celu urządzenie jest przeznaczone i z jakich funkcji korzysta, nie ma możliwości przewożenia ładunków oraz osób z miejsca na miejsce, co by dawało możliwość uznania pojazdu za środek transportu. W tym zakresie powołano się na opinię wykonaną przez rzeczoznawcę (inż. J. W. ), który określił urządzenie jako pojazd specjalny bez możliwości przewożenia ładunków gdyż ładowność przedstawiona jest jako zero. Ocenę techniczną wykonano na zlecenie Spółki celem zaliczenia pojazdu do określonej grupy pojazdów gdyż polski ustawodawca nie przewidział możliwości rejestracji zgodnie z dokumentami pierwotnymi samojezdnej mieszalni pasz.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. jako organ odwoławczy, dokonując oceny prawnej zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazał przede wszystkim, że Spółka w dniu [...] r. wnioskiem VAT- 24 zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z terytorium innego państwa członkowskiego środka transportu tj. samojezdnej maszyny mieląco-mieszająco-ubijającej marki [...] . Zatem Spółka sama we wniosku określiła samojezdną maszynę mieląco-mieszająco-ubijającą jako środek transportu. W tym też zakresie organ podatkowy związany zakresem żądania podatnika obowiązany był orzekać.

Organ odwoławczy wskazał, że zastosowanie w tym przypadku znajdują przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, bowiem przepisy ustawy o VAT nie określają trybu ani terminu wydania zaświadczeń. W szczególności wskazał, że zgodnie z przepisem art. 306 a O.p., organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§1). Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania (§3). Wydawane jest ono w granicach żądania wnioskodawcy (§4). Natomiast zgodnie z art. 306 b § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2 art. 306b). Postępowanie określone w art. 306 b § 2 O.p. jest postępowaniem wyjaśniającym, ograniczonym do minimum niezbędnego do urzędowego stwierdzenia znanych faktów lub stanu prawnego, w zakresie danych pozostających w dyspozycji organu podatkowego mającego wydać zaświadczenie (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 143/08).

Z przepisów Ordynacji podatkowej nie można wyprowadzić wniosku, że organ ma obowiązek wydać zaświadczenie w każdym przypadku, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub ubiega się o nie osoba ze względu na swój interes prawny. Organ wydając zaświadczenie potwierdza bowiem jedynie te informacje, których jest dysponentem. Jest to więc akt wiedzy organu o określonych faktach lub stanie prawnym.

Organ odwoławczy wskazał przy tym na szczególny charakter postępowania w sprawie wydania zaświadczenia, które jest uproszczone i odformalizowane. Organ działa bowiem jedynie w granicach zgodnego z prawem żądania wnioskodawcy, mając ograniczony zakres czynności dowodowych, które jest władny podjąć. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń, aczkolwiek odformalizowane, wiąże się jednak z pewnym rygoryzmem proceduralnym spowodowanym skutkami, jakie wywołują zaświadczenia, które mają charakter dokumentów urzędowych, stanowiąc dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

W przedmiotowej sprawie w tym uproszczonym i odformalizowanym postępowaniu jakim jest postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia organ podatkowy nie działał z urzędu, lecz na wniosek Spółki, która składając wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z terytorium innego państwa członkowskiego środka transportu sama określiła będący przedmiotem postępowania pojazd jako środek transportu. Rolą naczelnika urzędu skarbowego przy wydawaniu zaświadczenia, także w trybie powołanego wyżej przepisu art. 105 ust. 1 ustawy o VAT, nie było wypowiadanie się w kwestiach, co do których Spółka nie wypowiadała się we wniosku o wydanie zaświadczenia. Stosownie bowiem do art. 306 a § 4 O.p. zaświadczenia wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy. Na podstawie złożonego przez Spółkę wniosku o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu (formularz VAT-24) organ wydał zaskarżone postanowienie, w którym stwierdzono, że brak jest podstaw do wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 105 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu nabytego z terytorium innego państwa członkowskiego środka transportu tj. samojezdnej maszyny mieląco-mieszająco-ubijającej marki [...] .

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji, że w przedmiotowej sprawie wystąpił obowiązek uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu środka transportu z terytorium innego państwa członkowskiego.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt. 4 ustawy o VAT, opodatkowaniu podlega wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju. Przez terytorium kraju, zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy, rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Definicja wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów zawarta została w przepisie art. 9 ust 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz. Przepis ust. 1 - na podstawie ust. 2 powołanego artykułu stosuje się pod warunkiem, że:

1/ nabywcą towarów jest:

a/ podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,

b/ osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a- z zastrzeżeniem art. 10;

2/ dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.

A zatem transakcja może zostać uznana za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów pod warunkiem, że nabywcą tych towarów jest podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od towarów i usług (posiadający prawo do rozporządzania towarami jak właściciel), a nabywane towary (które są przemieszczane na terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo wysyłki) mają służyć działalności gospodarczej podatnika, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa powyżej, natomiast dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15, lub podatnikiem podatku od wartości dodanej. W sytuacji, gdy spełnione zostaną powyższe warunki - transakcję uznaje się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy.

Podatnikami w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą i jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka kupiła w Niemczech samojezdną mieszalnię pasz (data pierwszej rejestracji 24 sierpnia 2005 r.). A zatem transakcja może zostać uznana za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów pod warunkiem, że nabywcą tych towarów jest podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od towarów i usług (posiadający prawo do rozporządzania towarami jak właściciel), a nabywane towary (które są przemieszczane na terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo wysyłki) mają służyć działalności gospodarczej podatnika, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa powyżej, natomiast dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15, lub podatnikiem podatku od wartości dodanej. W sytuacji, gdy spełnione zostaną powyższe warunki - transakcję uznaje się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy.

Pojęcie nowego środka transportu zostało zdefiniowane w treści art. 2 pkt 10 ustawy o VAT. Stosownie do zapisu art. 2 pkt 10 lit. "a" za nowy środek transportu należy uznać przeznaczony do transportu osób lub towarów pojazd lądowy napędzany silnikiem o pojemności skokowej większej niż 48 centymetrów sześciennych lub o mocy większej niż 7,2 kilowatów, jeżeli przejechał nie więcej niż 6.000 kilometrów lub od momentu dopuszczenia jego do użytku upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy; za moment dopuszczenia do użytku pojazdu lądowego uznaje się dzień, w którym został on pierwszy raz zarejestrowany w celu dopuszczenia do ruchu drogowego lub w którym po raz pierwszy podlegał on obowiązkowi rejestracji w celu dopuszczenia do ruchu drogowego w zależności od tego, która z tych dat jest wcześniejsza. Przepisy ustawy o VAT definiują środki transportu w oparciu o pojęcie "pojazdu", przy czym nie zawierają definicji tego pojęcia, którą z kolei reguluje art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), zgodnie z którym jest to środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszyna lub urządzenie do tego przystosowane (taką też definicję powołuje Spółka w swych wyjaśnieniach z dnia [...] r.).

W świetle powyższego podstawą uznania maszyny lub urządzenia za pojazd jest fakt, czy są one przystosowane do poruszania się po drodze.

Organ odwoławczy zauważył, że w ustawie o podatku od towarów i usług nie sformułowano expressis verbis w przeciwieństwie do pojęcia "nowego środka transportu" definicji innego (używanego) środka transportu. W świetle obowiązujących przepisów zatem "innymi środkami transportu", o których mowa w art. 103 ust. 4 ustawy o VAT są środki transportu, które nie spełniają warunków zaliczenia ich do "nowych środków transportu" określonych w art. 2 pkt 10 ustawy.

Z załączonego przez stronę tłumaczenia dowodu rejestracyjnego pojazdu wynika, że zakupiona samojezdna mieszalnia pasz wraz z urządzeniem mieszalnym firmy "B" jest pojazdem wyprodukowanym w 2005 r. i była zarejestrowana na terenie Niemiec. W dowodzie rejestracyjnym określona jest pojemność silnika (11 946 cm3), moc 235 kW, max. prędkość pojazdu 90 km/h, ilość miejsc siedzących 2.

Nie bez znaczenia pozostaje również informacja, że "w przypadku jazdy także na drogach publicznych należy schować mieszalnię". Zatem ww. pojazd jest środkiem transportu przeznaczonym również do poruszania się po drogach publicznych.

Organ odwoławczy wskazał, że z dniem 1 maja 2004 r. wprowadzono w ustawie o VAT i w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym przepisy regulujące zasady uzyskiwania stosownych zaświadczeń i dokonywania na ich podstawie pierwszej rejestracji środków transportu na terenie kraju. Z art. 72 ust. 1 pkt 8 ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, że jednym z dokumentów wymaganych do rejestracji pojazdu jest zaświadczenie wydane przez właściwy organ potwierdzający:

1. uiszczenie podatku od towarów i usług od pojazdów sprowadzanych z państw członkowskich Unii Europejskiej lub

2. brak obowiązku, o którym mowa w lit. a

- jeżeli sprowadzany pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy, z zastrzeżeniem ust. 1 a.

Z kolei, zgodnie z art. 105 ust. 1 ustawy o VAT naczelnicy urzędów skarbowych dla celów związanych z rejestracją środków transportu są obowiązani do wydawania zaświadczeń (VAT- 25) potwierdzających:

1) uiszczenie przez podatnika podatku - w przypadkach, o których mowa w art. 103 ust. 3 i 4 lub

2) brak obowiązku uiszczenia podatku z tytułu przywozu nabywanych z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju pojazdów, które mają być dopuszczone do ruchu na terytorium kraju.

Stosownie do ust. 2 ww. przepisu w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zaświadczenie wydaje się na wniosek zainteresowanego. Wniosek zawiera w szczególności:

1) dane identyfikujące pojazd;

2) datę pierwszego dopuszczenia pojazdu do użytku;

3) przebieg pojazdu;

4) cenę nabycia pojazdu przez wnioskodawcę;

5) dane dotyczące podmiotu dokonującego dostawy pojazdu na rzecz wnioskodawcy.

Z kolei, ust. 3 stanowi, że do wniosku, o którym mowa w ust. 2, załącza się umowę lub fakturę stwierdzającą nabycie pojazdu przez wnioskodawcę oraz inne dokumenty, z których jednoznacznie wynika, że nie zachodzi w tym przypadku wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów.

Z analizy treści wymienionych przepisów wynika, że istnieją dwa rodzaje zaświadczeń. Pierwsze z nich potwierdza fakt uiszczenia przez podatnika podatku od wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu, a także innego środka transportu, w przypadku, gdy został on sprowadzony w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (także jako nowy środek transportu). Zaświadczenie takie wydawane jest z urzędu.

Wśród załączonych do wniosku dokumentów znajduje się faktura nr [...] r. z dnia 7 sierpnia 2012 r., z której wynika, że nie uiszczono podatku od towarów i usług (VAT 19% - 0,00 zł) - zatem do wydania takiego zaświadczenia nie było podstaw.

Drugie zaś zaświadczenie - potwierdzające brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu, dotyczy sprowadzenia używanego środka transportu. Organ odwoławczy wskazał, że z przepisów ustawy o VAT wynika, iż wydanie zaświadczenia o braku obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu przywozu do Polski pojazdu z innego kraju członkowskiego Unii Europejskiej dotyczy w szczególności przypadku sprowadzenia używanego (innego niż nowy) środka transportu przez podmiot niebędący podatnikiem tego podatku. Nie mamy wówczas do czynienia z wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów.

Podkreślił, że zaświadczenie VAT-25, co wynika z treści art. 105 ust. 1 ustawy o VAT, wydawane jest wyłącznie dla celów związanych z rejestracją środków transportu. Jednocześnie należy mieć na uwadze fakt, iż naczelnicy urzędów skarbowych są zobowiązani do wydawania zaświadczeń dla celów rejestracji środków transportu, ale tylko w zakresie określonym przepisami ustawy o podatku od towarów i usług.

Ponadto w myśl art. 103 ust. 3 ustawy o VAT w przypadku, o którym mowa w art. 99 ust. 10 tej ustawy, podatnicy są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego na rachunek urzędu skarbowego.

Z kolei, w myśl art. 103 ust. 4 ustawy o VAT przepis ust. 3 stosuje się również w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia nowych środków transportu lub innych środków transportu, od których podatek jest rozliczany zgodnie z art. 99 ust. 1-3 lub 8, jeżeli środek transportu ma być przez nabywcę zarejestrowany na terytorium kraju lub jeżeli nie podlega rejestracji, a jest użytkowany na terytorium kraju.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że wnioskodawca dokonał przemieszczenia pojazdu tj. samojezdnej maszyny mieląco-mieszająco-ubijającej marki [...] nie stanowiącego nowego środka transportu z terytorium Niemiec. Na terytorium Niemiec nie opłacono podatku od wartości dodanej (na fakturze nr [...] z dnia 7 sierpnia 2012 r. wykazano VAT 19% - 0,00 zl). Ponadto z zebranego materiału dowodowego wynika, że sprzedający ww. urządzenie jest aktywnym podatnikiem podatku od wartości dodanej, a przedmiotowe urządzenie zakupiono na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.

Biorąc pod uwagę wskazane informacje oraz powołane wyżej przepisy stwierdził, że dokonane przez Spółkę przemieszczenie samojezdnej maszyny mieląco-mieszająco-ubijającej marki [...] z terytorium Niemiec na terytorium kraju jest wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów. Przemieszczeniu z Niemiec do Polski towarzyszy przeniesienie prawa do rozporządzania nim jak właściciel i będzie służyć ono działalności gospodarczej podatnika, a sprzedający przedmiotowe urządzenie jest czynnym podatnikiem podatku od wartości dodanej. Zatem o ocenie organu odwoławczego zasadnie organ pierwszej instancji uznał, że zakupiony środek transportu marki [...] - samojezdna maszyna mieląco- mieszająca nie jest nowym środkiem transportu i została nabyta od podmiotu będącego podatnikiem podatku od wartości dodanej dla celów prowadzonej działalności gospodarczej.

Organ odwoławczy odnosząc się do podniesionej w zażaleniu definicji pojęcia "środek transportu" zawartej w art. 38 ust. 1 rozporządzania wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r., ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L Nr 77, poz. 1), który zdaniem Spółki przesądza o braku możliwości uznania zakupionego pojazdu za środek transportu stwierdził, że pojęcie to jest pojęciem bardzo ogólnym, z tego też powodu środkiem transportu będzie każdy pojazd, mechaniczny lub inny, a także wszelkiego rodzaju wyposażenie i urządzenie, służące przemieszczaniu towarów lub osób, niezależnie od tego jakim celom służy transport.

Odnosząc się natomiast do żądania podatnika odnośnie orzeczenia co do istoty sprawy poprzez wydanie zaświadczenia VAT-25 potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu środka transportu z terytorium innego państwa członkowskiego, organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 105 ust. 1 ustawy o VAT jedynie naczelnik urzędu skarbowego jest organem właściwym w zakresie wydawania przedmiotowych zaświadczeń VAT-25. Dyrektor Izby Skarbowej jako organ odwoławczy może jedynie zweryfikować, czy działania organu podatkowego pierwszej instancji w rozpatrywanym zakresie były zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Jeżeli wydając rozstrzygnięcie w przedmiotowym zakresie nie naruszono żadnych przepisów brak jest podstaw do uchylenia wydanego postanowienia.

Z powyższych przyczyn zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Spółka podtrzymała zarzuty i twierdzenia zawarte w zażaleniu od postanowienia organu pierwszej instancji. Przywołała przepisy regulujące kwestie wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz problematykę związaną z definicją pojęcia "środek transportu" (art. 5 ust. 1 pkt 4, art. 9 ust. 1 oraz art. 15 ustawy o VAT).

Podniosła, że będące przedmiotem transakcji samojezdne urządzenie mieląco-mieszające [...] nie jest środkiem transportu, lecz będzie się poruszać po drogach, co obliguje Spółkę do rejestracji maszyny, która w kraju pochodzenia (Niemcy) była zarejestrowana jako maszyna rolnicza posiadająca zielone tablice rejestracyjne. Spółka w związku z przystąpieniem do rejestracji samojezdnej maszyny mieląco-mieszającej została zobligowana do przedstawienia zaświadczenia VAT-25, w związku z czym nie mając możliwości złożenia wniosku w innej formie wystąpiła o takie zaświadczenie na formularzu VAT-24, co wcale nie było zgodne z potwierdzeniem, iż ww. samojezdna maszyna mieląco-mieszająca ma być traktowana jako środek transportu. Spółka oczekiwała wydania decyzji odmownej z powodu braku podstaw do wydania takiego zaświadczenia gdyż dla pojazdów niebędących środkami transportu nie można wydać zaświadczenia o braku obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu środka transportu z terytorium innego państwa członkowskiego, z uwagi na fakt, że samojezdna maszyna mieląco-mieszająca została nabyta jako WNT i rozliczona podatkiem od wartości dodanej zgodnie z przepisami art. 9 ust. 1 ustawy VAT w deklaracji VAT UE.

W opinii skarżącej uznanie ww. samojezdnej maszyny za środek transportu jest sprzeczne z przepisami ustawy o VAT, maszyna ta będzie się poruszać po drogach publicznych celem przemieszczania się z miejsca na miejsce, aby wykonać usługę u rolnika, do czego z kolei wymagana jest rejestracja. Wskazano, że być może nie ma definicji kwalifikującej maszynę do określonej kategorii jak w przypadku danych potrzebnych do rejestracji gdzie była potrzebna ekspertyza rzeczoznawcy, który określił urządzenie jako pojazd specjalny bez możliwości przewożenia ładunków, gdyż ładowność określono jako zero. Podniesiono, iż owe zaświadczenie powinno być dokumentem dla dokonania rejestracji maszyny mieląco-mieszającej [...] , co jednak zgodnie z przepisami Prawa o ruchu drogowym (art. 72 ust. 1 pkt 8) jest niewystarczające. Zdaniem strony ww. fakty pozwalają stwierdzić, że będące przedmiotem postępowania urządzenie samojezdne nie jest środkiem transportu, gdyż nie wykonuje żadnej z przywołanych czynności.

W skardze podniesiono również, że z załączonych do wniosku dokumentów wynika, że maszyna może poruszać się po drogach publicznych, gdyż została do tego przystosowana, o czym świadczą zapisy umieszczone w karcie pojazdu. Producent wyposażył ją w urządzenie mieszalne firmy "B" , co spowodowało powstanie samojezdnego urządzenia mieszająco-mielącego, którego zadanie polega na wykonywaniu pracy w gospodarstwie rolnym. Urządzenie to nie wykonuje czynności na podstawie których można by stwierdzić, iż jest samochodem ciężarowym czy też środkiem transportu jak mogłoby to wynikać ze złożonego wniosku. Podniesiono, że z dokumentów pojazdu wynika do jakiego celu przeznaczone jest to urządzenie i z jakich funkcji korzysta, nie ma możliwości przewożenia ładunków oraz osób z miejsca na miejsce, co dawałoby możliwość uznania tego pojazdu za środek transportu.

W ocenie Spółki odmowa wydania zaświadczenia VAT-25 pozbawia ją możliwości rejestracji przedmiotowego urządzenia, ponadto organ podatkowy nie wskazuje możliwości dokonania w innej formie prawnej możliwości wnioskowania o zaświadczenie dające możliwość zarejestrowania ww. urządzenia.

W konsekwencji powyższego skarżąca wniosła o uchylenie odmowy wydania zaświadczenia VAT-25 i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie zaświadczenia VAT-25.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym orzeczeniem z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy zasadności odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko i argumentację przedstawioną w tej kwestii w zaskarżonym postanowieniu.

Przystępując do oceny legalności zaskarżonego postanowienia należy na wstępie wskazać, że zgodnie z art. 306 a § 1 O.p. organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie.

Zaświadczenie wydaje się wedle art. 306 a § 2 O.p., jeżeli:

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Ponadto zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania (§ 3). Zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy (§ 4). Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia.

Natomiast art. 306 b § 1 O.p. stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 306 a § 2, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Z kolei, zgodnie z art. 306 b § 2 O.p. organ podatkowy, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające. Istota postępowania wyjaśniającego sprowadza się do badania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych pod kątem możliwości urzędowego stwierdzenia znanych faktów lub stanu prawnego, w zakresie danych, które pozostają w dyspozycji organu mającego wydać zaświadczenie. W konsekwencji tego czynione przez organ ustalenia są ograniczone, bowiem wydający zaświadczenie organ nie ma kompetencji do wykorzystywania na potrzeby jego wystawienia danych, które nie znajdują się w dyspozycji tego organu. Tym samym więc do postępowania tego nie mają zastosowania zasady gromadzenia dowodów, które uregulowane zostały w szczególności w przepisach Działu IV Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 528/05, publ. CBOIS). Postępowanie wyjaśniające ma charakter fakultatywny.

Na tle wskazanych wyżej uregulowań należy stwierdzić, że zaświadczenie jest czynnością materialno – techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, a jego istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach. W przypadkach gdy strona ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać takie zaświadczenie na podstawie danych wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, chociażby przedłożonych przez stronę np. w trybie art. 105 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Zaświadczenie stanowi więc urzędowe potwierdzenie pewnego stanu rzeczy i musi opierać się na danych, jakie wynikają z dokumentacji będącej w posiadaniu organu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 stycznia 2001 r., sygn. akt I SA 1808/99 ( LEX, nr 75510), postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń, choć jest postępowaniem uproszczonym, to ma charakter prawny zbliżony do postępowania administracyjnego. Postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych (posiadanych przez sam organ lub wykazanych we wniosku przez stronę). Odnosi się ono do zbadania okoliczności wynikających z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, bądź też wyjaśnienia czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia ewentualnych ich dysponentów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 19/11, LEX, nr 1127166).

W rozpatrywanej sprawie podstawą wydania zaświadczenia, o której stanowi art. 306 a § 2 pkt 1 O.p., był art. 105 ust. 1 pkt 2) ustawy o VAT. Zgodnie z art. 105 ust. 1 - ust. 3 tej ustawy naczelnicy urzędów skarbowych dla celów związanych z rejestracją środków transportu są obowiązani do wydawania zaświadczeń potwierdzających uiszczenie przez podatnika podatku (w przypadkach, o których mowa w art. 103 ust. 3 i 4) lub brak obowiązku uiszczenia podatku z tytułu przywozu nabywanych z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju pojazdów, które mają być dopuszczone do ruchu na terytorium kraju. W art. 105 ust. 2 tej ustawy określono natomiast, że w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zaświadczenie wydaje się na wniosek zainteresowanego. Wniosek zawiera w szczególności: dane identyfikujące pojazd, datę pierwszego dopuszczenia pojazdu do użytku, przebieg pojazdu, cenę nabycia pojazdu przez wnioskodawcę, dane dotyczące podmiotu dokonującego dostawy pojazdu na rzecz wnioskodawcy. Do wniosku załącza się umowę lub fakturę stwierdzającą nabycie pojazdu przez wnioskodawcę oraz inne dokumenty, z których jednoznacznie wynika, że nie zachodzi w tym przypadku wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (ust. 3 art. 105).

Definicja wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów zawarta została w art. 9 ust 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz. Przepis ust 1 stosuje się pod warunkiem, że (art. 9 ust. 2 ): nabywcą towarów jest: podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika albo osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a (z zastrzeżeniem art. 10) oraz, że dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit.a. Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku określonym w art. 9 ust. 3 ustawy o VAT, jeżeli przedmiotem nabycia są nowe środki transportu. Innymi słowy, wydanie zaświadczenia o braku obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu przywozu do Polski pojazdu z innego kraju członkowskiego Unii Europejskiej dotyczy w szczególności przypadku sprowadzenia używanego (innego niż nowy) środka transportu przez podmiot niebędący podatnikiem oraz sytuacji sprowadzenia pojazdu, którego dostawa została opodatkowana w państwie rozpoczęcia transportu na szczególnych zasadach. W takiej sytuacji nie ma miejsca wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów.

Mając na uwadze powyższe regulacje, wskazać należy, iż jedynym celem wydania przez organ zaświadczenia jest fakt potwierdzenia lub wykluczenia istnienia obowiązku podatkowego, wiążącego się z podjętymi przez wnioskodawcę działaniami. NSA w wyroku z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. I FSK 2009/09 wskazał, że wymaga to odniesienia się do wszystkich spornych w sprawie kwestii związanych z odmową wydania skarżącemu zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku z tytułu przywozu nabytego z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju pojazdu, który miał być dopuszczony do ruchu na terytorium kraju (art. 105 ust. 1 pkt 2 ustawy VAT).

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że skarżąca Spółka przedłożyła dokumenty zawierające wszelkie informacje, o których mowa w art. 105 ust 3 ustawy o VAT, wskazujące na dane dotyczące podmiotu dokonującego sprzedaży, dane identyfikujące przedmiot transakcji, fakturę stwierdzającą nabycie pojazdu, dowód rejestracyjny. Zważywszy na nietypowy przedmiot transakcji będący jednak pojazdem podlegającym obowiązkowi rejestracji, Spółka przedłożyła również ocenę techniczną powołanego na jej zlecenie rzeczoznawcy kwalifikującą ów pojazd jako pojazd specjalny wedle definicji zawartej w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Pojazd ten niewątpliwie będzie poruszał się po drogach publicznych, chociaż jego zasadniczym przeznaczeniem jest wykorzystywanie mieszalni pasz, która została zamontowana na podwoziu ciągnika siodłowego [...] .

Podkreślić należy, że postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia może dotyczyć jedynie danych, które są w posiadaniu organu. Właśnie te dane pozwoliły organowi podatkowemu prawidłowo stwierdzić, że wniosek Spółki o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu środka transportu z terytorium innego państwa członkowskiego w realiach sprawy nie może skutkować jego wydaniem. Odnosząc się do kwestii czy sporny przedmiot wewnątrzwspólnotowego nabycia jest jak twierdzi organ czy też nie jest jak wywodzi Spółka środkiem transportu, należy zauważyć, że z jednej strony, postępowanie o wydanie zaświadczenia nie jest postępowaniem dowodowym, które miałoby prowadzić do sklasyfikowania i identyfikacji tego towaru, a z drugiej strony zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym opinia techniczna rzeczoznawcy wydana na użytej rejestracji pojazdu pozwalała w ocenie Sądu stwierdzić, że stanowisko organu w tym przedmiocie jest prawidłowe.

Przepis art. 103 ust. 4 ustawy o VAT nakłada obowiązek obliczania i wpłacania podatku bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia nowych środków transportu lub innych środków transportu, od których podatek jest rozliczany zgodnie z art. 99 ust. 1-3 lub 8, jeżeli środek transportu ma być przez nabywcę zarejestrowany na terytorium kraju lub jeżeli nie podlega rejestracji, a jest użytkowany na terytorium kraju. W rozpatrywanej sprawie zakup używanej samojezdnej maszyny mieląco-mieszającej marki [...] został jak podaje skarżąca ujęty i rozliczony jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru w deklaracji VAT UE. Spółka zgłosiła ten pojazd specjalny w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym do rejestracji, przy czym pojazd specjalny to pojazd samochodowy lub przyczepa przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji. Pojazd nie jest trwale unieruchomiony, nie jest zdalnie sterowany i będzie poruszał się po drogach publicznych. A zatem słusznie organ przyjął, że jest to inny środek transportu co do którego spełnione zostały warunki uiszczenia podatku od towarów i usług.

Należy zauważyć, że definicją środka transportu zawartą w art. 38 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego Rady UE Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, objęto pojazdy, mechaniczne lub inne, a także innego rodzaju wyposażenie i urządzenia służące do przewozu osób lub rzeczy z miejsca na miejsce w tym przeznaczone do ciągnięcia, przesuwania lub pchania przez pojazdy, i zasadniczo zaprojektowane oraz faktycznie nadające się do wykorzystania w celu transportu. Środki transportu, o których mowa w ust. 1 obejmują w szczególności następujące pojazdy:

a) pojazdy lądowe, takie jak samochody, motocykle, rowery, trójkołowce oraz pojazdy turystyczne;

b) przyczepy i naczepy;

c) wagony kolejowe;

d) statki;

e) statki powietrzne;

f) pojazdy dostosowane specjalnie do przewozu osób chorych i rannych;

g) ciągniki i inne pojazdy rolnicze;

h) pojazdy o napędzie mechanicznym lub elektrycznym przeznaczone dla osób niepełnosprawnych.

Ponadto środkami transportu, o których mowa w ust. 1, nie są pojazdy trwale unieruchomione ani kontenery.

Treść zaświadczenia zdeterminowana jest wyłącznie stanem wiedzy organu i zakresem wniosku, co wobec powyższego uprawniało do odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu środka transportu z innego państwa członkowskiego. Należy też wskazać, że jeżeli stan rzeczy, którego potwierdzenia w formie zaświadczenia żąda wnioskodawca, jest sporny, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe (por. wyrok NSA z 27 listopada 1998 r., III SA 1282/97, LEX nr 37646). Strona nie może zatem oczekiwać wydania zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu środka transportu w trybie art. 105 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, bowiem w niniejszej sprawie na co wskazuje już treść wniosku, przedmiot transakcji jest środkiem transportu. Strona mogłaby je uzyskać jedynie w warunkach stwierdzenia przez organ, że nie doszło do wewnątrzwspólnotowego nabycia tego towaru. Nabycie używanego środka transportu w kraju unijnym jest bowiem opodatkowane podatkiem VAT, gdy spełnione są warunki do uznania tego nabycia za wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru, które stanowi czynność opodatkowaną tym podatkiem. Ma to miejsce wówczas, gdy nabycie to jest dokonywane za wynagrodzeniem w celu uzyskania prawa do rozporządzania nabywanym środkiem transportu jak jego właściciel, a dostawcą i nabywcą tego środka transportu jest podatnik podatku od towarów i usług prowadzący działalność gospodarczą czy też podatnik podatku od wartości dodanej, u którego środek transportu ma służyć jego działalności gospodarczej (por. Leksykon VAT 2013, Janusz Zubrzycki, UNIMEX, tom I, str. 1469).

W rozpatrywanej sprawie, transakcja nabycia używanego środka transportu, określonego przez rzeczoznawcę jako pojazd specjalny, który ma być dopuszczony do ruchu na terytorium kraju i z tej przyczyny podlega rejestracji, miała charakter wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru. Ten fakt z kolei spowodował, że organ podatkowy związany złożonym wnioskiem i posiadanymi danymi prawidłowo odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku z tytułu przywozu środka transportu z terytorium innego państwa członkowskiego.

Reasumując organ odwoławczy słusznie przyjął, że zarzuty skarżącej są niezasadne.

Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.