Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2130/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 ust.1 pkt.1 lit.a oraz art. 135, art. 200 w zw.  z art. 205 ust.1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak- Osetek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z/s w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz ustalenia opłaty 1. uchylono zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2021 r.; 2. zasądzono od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. z/s w [...] kwotę 1500 (tysiąc pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] spółka z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), jest decyzja z [...] maja 2021 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO") nr [...], wydana na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, z późn. zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), utrzymująca na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] stycznia 2021 r., nr [...], w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że wnioskiem z 27 lipca 2020 r. Spółka wystąpiła do Prezydenta [...] o wydanie zezwolenia na zajęcie w okresie od 11 września 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. pasa drogowego ulicy [...] w [...] w celu umieszczenia urządzenia infrastruktury technicznej w postaci drogi pożarowej. Po rozpoznaniu ww. wniosku 14 stycznia 2021 r. Prezydent [...] wydał decyzję nr [...], którą zezwolił Spółce na umieszczenie w pasie drogowym obiektu budowlanego, tj. drogi pożarowej w ciągu pieszo - jezdnym oraz trawniku o pow. całkowitej 152,92 m2 rzutu poziomego w ul. [...] w terminie od 11 września 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. wg planu sytuacyjnego załączonego do wniosku. Jednocześnie organ I instancji ustalił opłatę, jaką za zajęcie pasa drogowego powinna uiścić Spółka, określając ją na kwotę 51 381,12 zł.

Nie zgadzając się z ww. decyzją Spółka 10 lutego 2021 r. złożyła od niej odwołanie.

Kolegium wskazało, że droga pożarowa jest drogą, która ma umożliwiać dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej m.in. do obiektu budowlanego, a konieczność jej umieszczenia w określonych miejscach wpisuje się w ochronę przeciwpożarową, polegającą na realizacji przedsięwzięć mających na celu ochronę życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem. Organ powołał się na treść art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. z 2021 r. poz. 869) i wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy załącznika graficznego do wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wynika, że budowa przedmiotowej drogi pożarowej związana była z realizacją przy ul. [...] w [...] zespołu budynków biurowych z lokalami usługowymi, dwukondygnacyjnymi garażami podziemnymi i zagospodarowaniem terenu, w tym zjazdami na drogę publiczna, wewnętrznym układem drogowym, parkingiem terenowym oraz niezbędną infrastrukturą techniczną. Realizacja tego rodzaju inwestycji wymagała od inwestora budowy drogi pożarowej. Organ podkreślił, że takiego rodzaju obiekty budowlane, zgodnie z wola ustawodawcy, powinny mieć zapewnione drogi pożarowe zapewniające skuteczność działań ratowniczo - gaśniczych, która jest związana z czasem wejścia do akcji jednostek straży pożarnej, a ten z kolei zależy od możliwości dojazdu straży do obiektów i urządzeń objętych pożarem, bądź innym zagrożeniem. Kolegium stwierdziło, że cel, jakiemu służą przepisy regulujące zasady i warunki, w których muszą być zrealizowane drogi pożarowe, jest związany z ochroną przeciwpożarową, a nie z utrzymaniem dróg publicznych jako takich. Organ zatem nie zgodził się ze Stroną, że budowa drogi pożarowej jest związana z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg. Sam fakt, że inne podmioty są odpowiedzialne za realizacje dróg pożarowych, a na innych spoczywa odpowiedzialność związana z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg publicznych powoduje, że nie można łączyć drogi pożarowej z drogą publiczną poprzez formułowanie twierdzeń, że droga pożarowa stanowi część drogi publicznej. Nawet ustawodawca nie łączy przedmiotowych dróg ze sobą, przewidując odrębne regulacje materialnoprawne dla obu dróg, wprowadzając chociażby różne zasady w zakresie odpowiedzialności za ich budowę, czy różne wymagania co do ich realizacji.

Organ uznał więc, że w przedmiotowej sprawie zezwolenie na zajęcie pasa drogowego było wymagane i stanowiło konsekwencję wcześniejszej decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2019 r. o wyrażeniu Stronie zgody na lokalizację drogi pożarowej – jako obiektu budowlanego – w pasie drogowym ulicy [...] w [...]. Kolegium powołało się również na treść art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 470 z poźn. zm., dalej: "u.d.p."), który ma kategoryczne brzmienie, gdyż wskazuje, że "za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzję SKO z [...] maja 2021 r. w całości, wniósł o jej uchylenie oraz decyzji I instancji w całości oraz o zasądzenie od SKO zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 40 ust. 1 u.d.p., poprzez wydanie zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym obiektu budowlanego, tj. drogi pożarowej w ciągu pieszo jezdnym oraz trawniku o powierzchni całkowitej 152,92 m2 rzutu poziomego oraz ustalenia w tym zakresie opłaty za zajęcie pasa drogowego, podczas gdy w niniejszej sprawie w ogóle nie występuje fizyczne "zajęcie pasa drogowego", o którym mowa w przywołanym przepisie;

2) art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., poprzez wydanie zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym obiektu budowlanego, tj. drogi pożarowej w ciągu pieszo jezdnym oraz trawniku o powierzchni całkowitej 152,92 m2 rzutu poziomego oraz ustalenia w tym zakresie opłaty za zajęcie pasa drogowego, w sytuacji gdy droga pożarowa, której dotyczy zaskarżona decyzja została już wykonana i nie jest odrębnym obiektem budowlanym niezależnym od drogi publicznej, ale jest elementem (częścią) składową drogi publicznej - pasa drogowego, w związku z czym w rezultacie nie można mówić o jakimkolwiek "umieszczeniu" jakiegokolwiek obiektu w pasie drogowym, gdyż rzeczona droga pożarowa jest już fragmentem takiego pasa;

3) art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., poprzez wydanie zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym obiektu budowlanego, tj. drogi pożarowej w ciągu pieszo jezdnym oraz trawniku o powierzchni całkowitej 152,92 m2 rzutu poziomego oraz ustalenia w tym zakresie opłaty za zajęcie pasa drogowego, w sytuacji gdy droga pożarowa, której dotyczy zaskarżona decyzja jest nierozerwalnie związana z funkcjonowaniem i obsługą drogi publicznej, a tym samym także z potrzebami zarządzania taką drogą;

4) art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., poprzez wydanie zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym obiektu budowlanego, tj. drogi pożarowej w ciągu pieszo jezdnym oraz trawniku o powierzchni całkowitej 152,92 m2 rzutu poziomego oraz ustalenia w tym zakresie opłaty za zajęcie pasa drogowego, w sytuacji gdy łącznie z wykonaniem drogi pożarowej Skarżący dokonał kompleksowego remontu i odnowienia pasa drogowego tj. nawierzchni drogi (i to wedle wymogów i warunków przedstawionych przez sam Zarząd Dróg Miejskich [...]), gdzie znajduje się droga pożarowa stanowiąca przedmiot niniejszej sprawy, a zatem przedmiotowa droga pożarowa jest nierozerwalnie związana z funkcjonowaniem i obsługą drogi publicznej, a tym samym także z potrzebami zarządzania taką drogą i potrzebami ruchu drogowego;

5) art. 8 oraz art. 6 K.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji i naliczenie na jej podstawie opłaty za zajęcie pasa drogowego podczas gdy:

a) droga pożarowa została wykonana ściśle według rygorystycznych życzeń, wytycznych i instrukcji pochodzących bezpośrednio od Zarządu Dróg Miejskich, których wdrożenie było bardzo kosztowne i czasochłonne dla Spółki, co w rezultacie poskutkowało wykonaniem pasa drogowego o lepszej jakości i parametrach niż uprzednio, bez jakiegokolwiek uszczuplania jego ogólnodostępnej powierzchni czy też zmniejszenia funkcjonalności;

b) wraz z drogą pożarową Spółka dokonała kompleksowego remontu i odnowienia nawierzchni drogi znajdującej się w pasie drogowym, w którym znajduje się przedmiotowa droga pożarowa, a zatem wykonanie drogi pożarowej (i zajęcie w tym celu pasa drogowego) było nierozerwalnie związane z funkcjonowaniem i obsługą drogi publicznej, a tym samym także z potrzebami zarządzania taką drogą i potrzebami ruchu drogowego;

c) droga pożarowa została wykonana na wyłączny, znaczny koszt Spółki;

d) wraz z drogą pożarową Spółka wykonała na swój koszt, na dodatkowe wyraźne życzenie Zarządu Dróg Miejskich, pas zieleni (trawnik) oraz drogę rowerową;

e) Spółka dokładnie odtworzyła nawierzchnie obszaru pasa drogowego, którego dotyczy decyzja i który był przedmiotem zajęcia, a tym samym przywróciła pas do stanu pierwotnego bez jakiegokolwiek zmniejszenia powierzchni tego pasa drogowego czy też zmniejszenia jego funkcjonalności lub dostępności

- w tym stanie rzeczy wydanie przedmiotowej decyzji i naliczenie bardzo wysokiej opłaty za rzekome "umieszczenie w pasie drogowym" obiektu budowlanego należy uznać za całkowicie niesprawiedliwe i nielojalne wobec Spółki;

6) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a., poprzez bezpodstawne i niezasadne utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta [...] z [...] stycznia 2021 r.

Skarżący poparł podniesione zarzuty argumentacją zawartą w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji naruszają przepisy prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie, jednak z innych powodów niż podniesione w skardze.

Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiotowej sprawie było zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim drogi pożarowej oraz ustalenie opłaty za powyższe zajęcie pasa drogowego.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest, czy droga pożarowa stanowi, jak twierdzi Skarżący, część składową drogi publicznej, co by oznaczało, że w sprawie w ogóle nie doszło do zajęcia pasa drogowego.

Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p., pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W myśl art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych pas drogowy jako strefa ruchu drogowego podlegająca szczególnej ochronie prawnej objęta jest rozlicznymi zakazami co do sposobu jego wykorzystania. Przede wszystkim samowolne zajmowanie pasa drogowego przez podmiot inny niż zarządca drogi działający w celu budowy, przebudowy, remontu lub ochrony drogi jest niedopuszczalne (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Zabronione jest bowiem dokonywanie jakichkolwiek czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zajęcie pasa drogowego jest natomiast możliwe, w myśl art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p., na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, po uzyskaniu – w formie decyzji administracyjnej – zgody zarządcy drogi, która dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Sąd zgadza się ze stanowiskiem organów obu instancji, że umieszczenie w granicach pasa drogowego drogi pożarowej nie jest związane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Zapewnienie bowiem drogi pożarowej jest związane z obowiązkiem zabezpieczenia przez osobę fizyczna, osobę prawną, organizację lub instytucję korzystającą ze środowiska, budynku, obiektu lub tereny, zabezpieczenia ich przed zagrożeniem pożarowym (art. 3 ust. 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej). W art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, zostały wymienione obowiązki właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu zapewniającego ich ochronę przeciwpożarową, natomiast w rozdziale 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. Nr 124 poz. 1030), unormowano szczegóły obowiązku doprowadzenia drogi pożarowej do określonych rodzajów budynków. Przepisy ustawy o drogach publicznych w ogóle nie wymieniają kategorii dróg pożarowych, nie można ich zatem zaliczyć do dróg publicznych, uregulowanych przepisami tej ustawy. Dodać należy, że budowa drogi pożarowej nie mieści się także w pojęciach: budowy, przebudowy, remontu, utrzymania oraz ochrony dróg, zdefiniowanych w pkt 17-21 art. 4 u.d.p.

W związku z powyższym, Sąd zgadza się ze stanowiskiem organów obu instancji, że w świetle cyt. art. 40 ust. 1 i ust. 2 u.d.p., umieszczenie w pasie drogowym ul. [...], drogi pożarowej, wymagało zezwolenia zarządcy drogi, a w świetle ust. 3 tego artykułu, podlega ono opłacie.

Zasady ustalenia wysokości opłaty należnej za zajęcie pasa drogowego regulują przepisy art. 40 ust. 4-6 u.d.p. Organy obu instancji przyjmując, że droga pożarowa stanowi obiekt budowlany niezwiązany z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., określiły wysokości należnej opłaty w niniejszej sprawie na podstawie art. 40 ust. 6 u.d.p., zgodnie z którym opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego.

Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że przepisy ustawy o drogach publicznych nie definiują pojęcia "obiektu budowlanego", w związku z czym należy odwołać się do definicji tego pojęcia zawartej w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351). Zgodnie z art. 3 pkt 1 tej ustawy przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Budowlą natomiast, jak wynika z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, są m.in. obiekty liniowe. Obiektem liniowym jest z kolei, zgodnie z art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego: obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable zainstalowane w kanale technologicznym oraz kable telekomunikacyjne dowieszone do już istniejącej linii kablowej nadziemnej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego.

Ustawa o drogach publicznych nie posługuje się pojęciem "obiekt liniowy". W art. 40 ust. 2 pkt 2 u.d.p., jest natomiast mowa o urządzeniach infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Ustawa o drogach publicznych nie definiuje również pojęcia "urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego". Jednak z załącznika nr 2 do uchwały Nr XXXl/666/2004 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z 2004 r., Nr 148, poz. 3717 z poźn. zm.) wynika, że zarządca drogi poprzez pojęcie "urządzenia infrastruktury technicznej" rozumie m.in. takie obiekty liniowe jak: linie elektroenergetyczne, przewody kanalizacyjne nie służące do odwodnienia drogi, gazowe, ciepłownicze i wodociągowe. Ustawa o drogach publicznych nie wyjaśnia, które obiekty budowlane będące obiektami liniowymi zalicza do urządzeń infrastruktury technicznej. Nie wyjaśnia tego treść art. 39 ust. 1a w związku z art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p., który odnosi się do obiektów liniowych takich jak infrastruktura telekomunikacyjna, urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu i energii elektrycznej, jednak nie obejmuje ich pojęciem urządzeń infrastruktury technicznej. Brak jest w związku z tym w ocenie Sądu, podstaw do wyłączenia z zakresu pojęcia urządzenia infrastruktury technicznej obiektu liniowego w postaci drogi pożarowej, która nie mieści się w zakresie "drogi" w rozumieniu definicji zawartej w art. 4 pkt 2 u.d.p., identyfikowanej przeznaczeniem do prowadzenia ruchu drogowego. Jest to istotna okoliczność w związku z tym, że opłata za zajecie pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego ustala się na podstawie art. 40 ust. 5 u.d.p., jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim. W tym przypadku opłaty nie ustala się zatem jako iloczynu liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, a ponadto zastosowanie ma nie stawka dzienna, która w niniejszej sprawie wynika z załącznika nr 3 do ww. uchwały Nr XXXl/666/2004 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 27 maja 2004 r., lecz roczna, która wynika z załącznika nr 2 do tej uchwały (kolumna nr 3 przewidująca stawki dla pozostałych urządzeń infrastruktury technicznej nie wymienionych w kolumnach 1 i 2).

W świetle powyższego Sąd stwierdza, że organy obu instancji wydając decyzje w niniejszej sprawie naruszyły art. 40 ust. 2 pkt 3 i ust. 6 u.d.p., poprzez ich zastosowanie oraz art. 40 ust. 2 pkt 2 i ust. 5 u.d.p., poprzez ich niezastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ w sprawie została zastosowana niewłaściwa stawka opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego oraz niewłaściwy sposób ustalenia wysokości opłaty, co skutkowało ustaleniem opłaty za zajęcie pasa drogowego w nieprawidłowej wysokości.

Sąd stwierdza, że z powyższych też względów niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 u.d.p., oparte na stanowisku Skarżącego, że droga pożarowa stanowi integralną część drogi publicznej ul. [...], w związku z czym nie doszło do zajęcia pasa drogowego. Sąd powyżej wyjaśnił tę kwestię.

Niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia przez organ art. 6 oraz art. 8 K.p.a., powołane bowiem przez Skarżącego okoliczności, że – droga pożarowa została wykonana ściśle według rygorystycznych życzeń, wytycznych i instrukcji pochodzących bezpośrednio od Zarządu Dróg Miejskich, wraz z drogą pożarową Spółka dokonała kompleksowego remontu i odnowienia nawierzchni drogi znajdującej się w pasie drogowym, droga pożarowa została wykonana na wyłączny, znaczny koszt Spółki, wraz z drogą pożarową Spółka wykonała na swój koszt, na dodatkowe wyraźne życzenie Zarządu Dróg Miejskich, pas zieleni (trawnik) oraz drogę rowerową, Spółka dokładnie odtworzyła nawierzchnie obszaru pasa drogowego – pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, ustawodawca bowiem nie uzależnił od tych okoliczności opłaty za zajęcie pasa drogowego.

Rozpoznając ponownie sprawę organy uwzględnią powyższe stanowisko Sądu i dokonają ustalenia opłaty za zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie w nim spornej drogi pożarowej z zastosowaniem prawidłowych stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego unormowanych w kolumnie nr 3 załącznika nr 2 do uchwały Nr XXXl/666/2004 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 27 maja 2004 r., na podstawie art. 40 ust. 5 w związku z ust. 2 pkt 2 u.d.p.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.). O zwrocie kosztów postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 tej ustawy.