Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1524/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Janusz Walawski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 lutego 2021 r. sprawy ze skargi I. D. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga I. D. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych znak [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie zdolności do służby.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

Pismem z [...] stycznia 2020 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej (zwany dalej: [...]) skierował I. D. (zwana dalej: skarżąca, kandydatka) na badanie przez komisję lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w G., w celu ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydatki do służby.

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w G. (zwana dalej: RKL, organ I instancji) orzekła, że skarżąca jest niezdolna do służby, kategoria "N". Podstawa prawną była ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 345 ze zm., zwana dalej: u.k.l.) oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z Dz.U. 2018 r. poz. 2035, zwane dalej: rozporządzeniem z 2018 r.).

W pkt 11 ww. orzeczenia RKL rozpoznała u skarżącej: 1) Nadpłytkowość - do dalszej diagnostyki, w zast. § 34 p 4, kat. "N"; 2) Skrzywienie przegrody nosa bez upośledzenia oddychania, § 28 p 1, kat. "Z". Uzasadniając podjęte orzeczenie organ I instancji wskazał, iż "nadpłytkowość - do dalszej diagnostyki" stanowi przeciwskazanie do służby. Skarżąca jest niezdolna do służby w Straży Granicznej.

W odwołaniu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wydanemu orzeczeniu skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego tj. § 1 ust. 1 i 2 w związku z § 34 pkt 4 załącznika do rozporządzenia z 2018 r., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, bowiem rozpoznano u niej nieznaną powołanej normie jednostkę chorobową, tj. "nadpłytkowość - do dalszej diagnostyki", podczas gdy § 34 pkt 4 powołanego załącznika stanowi, że jednostką chorobową powodującą niezdolność kandydata do służby w Straży Granicznej jest "nadkrwistość" określona w szczegółowych objaśnieniach do § 34 pkt 4 jako Erytremia, co nie jest tożsame, i nie mieści się w znaczeniu pojęcia użytego w § 34 pkt 4 załącznika do rozporządzenia z 2018 r.

2. nieuwzględnienie przy ustalaniu kategorii zdolności do służby w Straży Granicznej, szczegółowych objaśnień jak również zalecanych czynności, wskazanych przy ustalaniu w przypadkach, w których wymaga tego wiedza medyczna, a odnoszących się do schorzenia w skazanego w §, 34 pkt 4 tabeli działu IX załącznika do powołanego rozporządzenia, co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia i prawidłowość przeprowadzonego procesu orzeczniczego;

3. naruszenie zasad postępowania określonych art. art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, zwana dalej: k.p.a.) w związku z art. 4 u.k.l., w stopniu mającym wpływ na treść orzeczenia, co skutkowało nieuzasadnionym lub co najmniej przedwczesnym przyjęciem, że u skarżącej stwierdzono "nadkrwistość", o jakiej mowa w § 34 pkt 4 załącznika do rozporządzenia;

4. naruszenie art. 39 ust. 5 u.k.l. w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie określenia wzoru

orzeczenia komisji lekarskiej oraz wzoru rejestru orzeczeń (Dz. U. z 2014 r., poz. 1893, zwane dalej: rozporządzeniem MSW) w związku z art. 4 u.k.l. oraz w związku z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak wymaganego prawem szczegółowego uzasadnienia orzeczenia w części "F".

Skarżąca wskazała, że w szczegółowych objaśnieniach i zalecanych czynnościach do § 34 pkt 4 (nadkrwistość - Erytremia) wskazuje się, że kwalifikacja orzecznicza wymaga konsultacji hematologicznej, a rozpoznane schorzenie

powinno być potwierdzone dokumentacją medyczną poradni hematologicznej.

Skarżącej nie skierowano na konsultację do poradni hematologicznej, co w sposób

oczywisty dowodzi tego, że opisane schorzenie nie zostało odpowiednio potwierdzone.

Zatem kwalifikacji orzeczniczej w tym zakresie dokonano z naruszeniem szczegółowych objaśnień i zalecanych czynności do powołanego § 34 pkt 4, co skutkowało co najmniej przedwczesnym przyjęciem, że rozpoznano u niej schorzenie powodujące niezdolność do służby w Straży Granicznej. Tym samym postępowanie RKL, poprzedzające ustalenie stanu zdrowia kandydatki dla celów orzeczniczych, nie było wszechstronne, ani oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach diagnostycznych, a w konsekwencji doprowadziło do co najmniej przedwczesnego twierdzenia o występowaniu u skarżącej nadpłytkowości.

Wskazała dalej, iż na potrzeby przedmiotowego postępowania wykonała specjalistyczne badania w poradni hematologicznej, w wyniku których rozpoznano u niej schorzenie o kodzie D 50 tj. niedokrwistość z niedoboru żelaza, ponadto stwierdzono u niej nadpłytkowość w przebiegu niedoboru żelaza. Lekarz zalecił skarżącej ferroterapię i przyjmowanie przez 4 m-ce preparatu o nazwie tardyferon.

Przy braku poprawy przy ferroterapii, zalecono badanie w kierunku F.T. ewentualnie diagnostykę molekularną - JAK2. Ww. diagnostykę molekularną wykonała i w wynik tego badania prześle niezwłocznie po jego otrzymaniu.

Wskazanym na wstępie i stanowiącym przedmiot kontroli w niniejszej sprawie orzeczeniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (zwana dalej: CKL, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 u.k.l. oraz przepisów rozporządzenia z 2018 r., uchyliła zaskarżone orzeczenie w części, jednocześnie decydując o wydaniu niniejszego orzeczenia własnego.

CKL orzekła, że skarżąca jest niezdolna do służby w Straży Granicznej kat. N.

W pkt 11 ww. orzeczenia CKL rozpoznała u skarżącej: 1) Inne nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych § 45 p 1 rub. 4 kat. N; 2) Skrzywienie przegrody nosa nieupośledzające drożności nosa § 28 p 1 rub. 4 kat. Z.

W uzasadnieniu podjętego orzeczenia, po przedstawieniu stanu sprawy, organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotowe orzeczenie wydane zostało po wnikliwej analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej skarżącej. Wyjaśnił, iż ze złożonej przy odwołaniu kopii karty wizyty u hematologa wynika, że u kandydatki stwierdzono nadpłytkowość w przebiegu niedoboru żelaza do feroterapii. W razie braku poprawy po feroterapii do obserwacji w kierunku ET- ewentualna diagnostyka molekularna. Z przesłanego następnie badania mutacji somatycznej V617F w genie JAK2 wynika, że nie wykryto mutacji V617F genu JAK2. Skarżąca przedstawiła też wyniki badań morfologii krwi. W trakcie badania komisyjnego skarżąca podała, że od marca 2020 r.

przyjmuje preparat żelaza. Mimo to stwierdzono u niej podwyższony poziom płytek krwi. Wykonane badanie genetyczne wykluczyło czerwienicę prawdziwą. Wyniki badań laboratoryjnych zawarte w dokumentacji, począwszy od [...] lutego 2020 r., dotyczące poziomu płytek krwi, są nieprawidłowe. Fakt ten przeczy istnieniu pełnego zdrowia u kandydatki. Na podstawie całości obrazu, uznano skarżącą za niezdolną do służby w Straży Granicznej.

W skardze złożonej na powołane orzeczenie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego go orzeczenia, nakazanie CKL ponownego przeprowadzenia postępowania orzeczniczego w sprawie oceny jej zdolności do służby oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wydanemu orzeczeniu skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. przepisów postępowania – art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak merytorycznego odniesienia się przez CKL jako organu odwoławczego, do zarzutów podniesionych w odwołaniu, podczas gdy na CKL ciążył obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów, zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach prawa;

2. art. 47 ust. 1 pkt 2 u.k.l., bowiem uchylając sporne orzeczenie organu I instancji w części, tj. w zakresie rozpoznania i uzasadnienia orzeczenia, powinna uchylić je w całości, nadto wydając własne orzeczenie nie zawarła w jego treści jednoznacznego uzasadnienia, z którego wynikałoby w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości, że CKL rozpoznała u skarżącej istnienie choroby lub ułomności wymienionej w załączniku do rozporządzenia z 2018 r., w konsekwencji czego CKL nie wyjaśniła jednoznacznie zasadności uznania skarżącej za niezdolną do służby;

3. zasadny praworządności wyrażonej w art. 6 i art. 7 in principio k.p.a. w związku z art. 4 u.k.l. oraz art. 7 Konstytucji RP z tego powodu, ze organ odwoławczy wydając zaskarżone orzeczenie w przedmiocie uznania skarżącej za niezdolną do służby, wydał je bez jednoznacznego uzasadnienia przyjętej kwalifikacji prawnej do stwierdzonego schorzenia;

4. § 40 pkt 1 załącznika rozporządzenia z 2018 r. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy wyniki badań laboratoryjnych, wskazujących na podwyższony poziom płytek krwi u skarżącej, powinny zostać ocenione w świetle pozostałych wyników badań i wiedzy medycznej, jako naturalny skutek niedoboru żelaza w organizmie, a nie stan chorobowy, co znajduje uzasadnienie w rozpoznaniu specjalisty hematologa, który bynajmniej nie stwierdził u skarżącej żadnych objawów klinicznych choroby związanej z podwyższonym poziomem płytek krwi, a jedynie nadpłytkowość wtórną, która jest skutkiem działania pewnych czynników, a konkretnie skutkiem niedoboru żelaza w organizmie, co nie uzasadniało bynajmniej przyjęcia, że u skarżącej występuje choroba wymieniona w wykazie do rozporządzenia z 2018 r., uniemożliwiająca skarżącej pełnienie służby w Straży Granicznej;

5. na wypadek nieuwzględnienia zarzutu opisanego w pkt 4 skarżąca wskazała, że wyniki badań laboratoryjnych wskazujących na podwyższony poziom płytek krwi, powinny zostać ocenione i zakwalifikowane dla celów orzeczniczych zgodnie z § 36 pkt 5 załącznika do rozporządzenia z 2018 r., tj. "Skazy krwotoczne płytkowe w przebiegu: trombocytopenie, trombocytenie", do którego to przepisu mają zastosowanie szczegółowe objaśnienia i zalecane czynności cyt.: "Samoistna, polekowa plamica płytkowa, obniżony podiom płytek. Podwyższony poziom płytek powyżej 450 tys. Nieprawidłowa budowa i czynność płytek przy prawidłowej ich ilości". Jest to tym bardziej uzasadnione w sytuacji, gdy lekarz specjalista hematolog jednoznacznie rozpoznał u skarżącej podwyższony poziom płytek w przebiegu niedoboru żelaza, wykluczając jednocześnie inne przyczyny, a kolejne wyniki badań laboratoryjnych potwierdzają jego diagnozę, bowiem wskazują na znaczne obniżenie poziomu płytek krwi, na skutek przyjmowania zaleconego przez hematologa preparatu żelaza. Co więcej, dnia [...] lipca 2020 r. skarżąca wykonała z własnej inicjatywy kontrolne badanie laboratoryjne poziomu płytek krwi, które dało wynik 424 tyś., zatem uzyskała wynik w normie, w rozumieniu szczegółowych objaśnień i zalecanych czynności do § 36 pkt 5, które mają w sprawie zastosowanie;

6. art. 39 ust. 5 u.k.l. w związku z rozporządzeniem MSW w związku z art. 4 u.k.l. oraz w związku z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. z uwagi na brak wymaganego prawem szczegółowego uzasadnienia orzeczenia w części "F".

W uzasadnieniu skargi skarżąca szczegółowo omówiła wskazane zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do treści art. 5 ust. 1 u.k.l. zdolność fizyczną i psychiczną kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria Z – "zdolny", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria N – "niezdolny", która oznacza, że stwierdzone choroby lub ułomności uniemożliwiają mu pełnienie służby.

Natomiast stosownie do przepisów art. 32 ust. 1-3 u.k.l., rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie kandydata do służby, funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Służby Więziennej, funkcjonariusza zwolnionego z tych służb, emeryta, rencisty, pracownika, kandydata do pracy lub osoby skierowanej do komisji lekarskiej, zwanych dalej "osobą badaną", i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby (ust. 1). Komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie (ust. 2). W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że do wydania orzeczenia niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, komisja lekarska może skierować osobę badaną na taką obserwację. Obserwacja w podmiocie leczniczym może nastąpić po wyrażeniu zgody przez osobę badaną (ust. 3).

Według art. 33 ust. 1 u.k.l., rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia. Jak wskazuje art. 33 ust. 3 pkt 1 u.k.l., rejonowe komisje lekarskie orzekają, posługując się również - w przypadku ustalania zdolności fizycznej lub psychicznej do służby - wykazem chorób i ułomności, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia osoby badanej.

Przepis art. 39 ust. 1 u.k.l. stanowi, że orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Natomiast art. 39 ust. 5 u.k.l. wymienia rodzaje orzeczeń, które uzasadnia się szczegółowo - wśród nich brak jest orzeczeń ustalających zdolność (w tym zdolność z ograniczeniem) do służby na zajmowanym stanowisku.

Zgodnie z art. 47 u.k.l., CKL po rozpatrzeniu odwołania: 1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo 2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo 3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską.

Zaznaczenia wymaga, że kontrola orzeczenia komisji lekarskiej przez sąd administracyjny ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jego badania pod względem formalnym. Oznacza to, iż sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z obowiązującymi w tym względzie przepisami, a ponadto, czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Innymi słowy, chodzi tu o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami, zawartymi w ustawie o komisjach lekarskich i wykonawczym rozporządzeniu z 2018 r., które reguluje tryb postępowania przed komisjami lekarskimi. Regulacja ta ma charakter szczególny i w związku z tym nie mają do niej zastosowania w pełni rygory k.p.a. Zatem Sąd nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań, a tym samym weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z tego punktu widzenia. Sąd natomiast kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego, obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz, czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby jest z tym materiałem spójna. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał dowodowy, zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji.

Biorąc to pod uwagę, w ocenie Sądu zaskarżone orzeczenie CKL odpowiada prawu. Zostało ono wydane zgodnie z opisaną wyżej procedurą, tj. w składzie trzyosobowym, na podstawie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej zgromadzonej przez RKL oraz dodatkowej dokumentacji złożonej na etapie postępowania odwoławczego i przed organem odwoławczym przez skarżącą (w tym badań, na które CKL skierowała skarżącą).

Wbrew zarzutom ze skargi stwierdzić należy, że orzekając w dniu [...] czerwca 2020 r. CKL miała podstawy do zmiany orzeczenia, wydanego przez RKL. Wynikało to z potrzeby zmiany rozpoznania w zakresie pkt 1 (pkt 11 orzeczenia) i przyporządkowania przypisanego skarżącej schorzenia tak, aby odpowiadało one przepisom wynikającym z rozporządzenia z 2018 r.

W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, organ podjął niezbędne kroki do wyjaśnienia sprawy, w wystarczający sposób zebrał i prawidłowo ocenił w swobodny, a nie w dowolny, sposób materiał dowodowy oraz w sposób przekonywający uzasadnił też swoje rozstrzygnięcie. Należy w tym miejscu wskazać skarżącej, że istotą orzeczenia komisji lekarskiej nie jest ustalenie stanu zdrowia (tak jak w typowym badaniu lekarskim), ale rozstrzygnięcie o zdolności do służby, a w rozpoznawanej sprawie - do służby w Straży Granicznej. Wiedza medyczna służy w tym wypadku do kwalifikacji stanu zdrowia do odpowiedniej kategorii zdolności w ramach określonej grupy.

Dodać również należy, że CKL dysponowała wystarczającą dokumentacją lekarską i wobec tego nie miała obowiązku kierowania kandydatki na dodatkowe badania specjalistyczne. Stąd też rozpoznając u skarżącej nieprawidłowe wartości poziomu płytek krwi, organ odwoławczy miał podstawę prawną do zakwalifikowania tego schorzenia jako "Inne nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych z § 45 p. 1 rub. 4", co skutkowało ustaleniem kat. N, czyli niezdolności do służby. Ponadto CLK w sposób wystarczający wyjaśniła przyczyny wydania orzeczenia częściowo uchylającego rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.

Odnosząc się od zarzutu skarżącej, dotyczącego braku szczegółowego uzasadnienia orzeczenia i zaniechania odniesienia się do zarzutów złożonego odwołania wskazać trzeba, co zaznaczono już wyżej, że orzeczenia w przedmiocie zdolności kandydata do służby nie należą do kategorii orzeczeń określonych w art. 39 ust. 5 u.k.l., które uzasadnia się szczegółowo. Zdaniem Sądu, uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wystarczająco opisuje stan faktyczny sprawy, zebraną w postępowaniu orzeczniczym dokumentację medyczną wraz z wynikami, wykonanych przez skarżącą z własnej inicjatywy i na zlecenie organów badań. Wskazuje też przyczyny podjęcia przez CKL orzeczenia uchylającego w części – w zakresie rozpoznania, orzeczenie RKL.

W zakresie zarzutu skargi, odnoszącego się do zakwalifikowania schorzenia skarżącej z § 40 pkt 1 załącznika do rozporządzenia z 2018 r. (winno być z § 45 p. 1), nie zaś jak wskazuje skarżąca z § 36 p. 5, podnieść trzeba, co także wywiedziono wyżej, że Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich w kontekście oceny prawidłowości przyporządkowania stwierdzonych schorzeń do określonych w załączniku do rozporządzenia z 2018 r. kategorii ułomności.

Całokształt powyższych ustaleń doprowadził Sąd do wniosku, że CKL prawidłowo przeprowadziła postępowanie orzecznicze, uwzględniła wszystkie istotne okoliczności w sprawie, a zebrana dokumentacja medyczna i konsultacje były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, które zostało w logiczny i przekonywujący sposób uzasadnione.

Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.