Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 11/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 § 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "C." Spółki z o.o. we W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 listopada 2014 r. sygn. akt V SAB/Wa 23/14 w zakresie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi "C." Spółki z o.o. we W. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności informacji w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania protestu dotyczącego wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 listopada 2014 r., sygn. akt V SAB/Wa 23/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił "C." Spółce z o.o. we W. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze tej spółki na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności informacji w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania protestu dotyczącego wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej.

W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca oświadczyła, iż jej kapitał zakładowy wynosi 50.000 zł w tym 46.000 zł zostało wniesionych aportem w postaci mebli biurowych. Suma bilansowa na dzień 31 grudnia 2013 r. wynosi 35.721,99 zł, ale nie są to aktywa płynne (gotówka). Skarżąca nie ma zaległości wobec urzędu skarbowego oraz zakładu ubezpieczeń społecznych, a wykazana strata wynika z amortyzacji środków trwałych. Na fundusz specjalny w kwocie 20.000 zł, który powstał w roku 2007 w związku z koniecznością zachowania wymaganych przez kodeks spółek handlowych proporcji pomiędzy wynikiem Spółki a jej kapitałami, składają się tylko i wyłącznie elementy wyposażenia wniesione w aport. Spółka nie dysponuje aktywami pozwalającymi na poniesienie opłaty. Wskazano również, iż Spółka nie zatrudnia pracowników, nie zaciągnęła i nie poręczyła kredytów. Aktualnie Spółka nie posiada rachunku bankowego, a stan kasy wynosi 0 zł. Spółka ponosi tylko koszty opłat za usługi telekomunikacyjne – 35 zł miesięcznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie wskazał, że dysponuje jedynie szczątkowymi informacjami na temat sytuacji finansowej skarżącej. Poza oświadczeniami nie dysponuje w zasadzie żadnymi danymi źródłowymi obrazującymi jej przychody i ciążące na niej zobowiązania (deklaracjami ZUS i rachunkami wystawianymi usługobiorcom, itp.). Skarżąca nie przedstawiła również dowodów świadczących o niemożliwości uzyskania kredytu lub pożyczki (np. odmowna decyzja kredytowa banku).

Z powyższego powodu nie sposób ustalić, skąd przy pustej kasie spółka opłaca należności wobec ZUS i Urzędu Skarbowego i rachunki za usługi telekomunikacyjne.

Sąd doszedł do przekonania, że strona nie wykonała w pełni obowiązku nałożonego zarządzeniem z dnia 17 września 2014 r., gdyż nie przedstawiła zeznania podatkowego CIT-8 za 2012 r., nie przedłożyła również deklaracji VAT-7 za 2014 r. oraz wykazu środków trwałych posiadanych w okresie dwóch ostatnich lat, wyciągów z kont bankowych.

WSA nie dał wiary również twierdzeniu skarżącej, że obecnie nie ma konta bankowego.

Sąd I instancji uznał, że brak bieżących dochodów nie może być dostatecznym uzasadnieniem dla skutecznego żądania przez stronę przyznania prawa pomocy w sytuacji, gdy nie zgromadziła ona w okresie prowadzenia działalności gospodarczej dostatecznych środków na ten cel, ani też w sposób formalny nie dowiodła swojej niewypłacalności np. poprzez wystąpienie w odpowiednim czasie o ogłoszenie upadłości. W ocenie Sądu należy założyć, celem działalności gospodarczej jest osiągnięcie zysku. Jeżeli więc przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą, to mu się ona opłaca, nawet jeśli przejściowo ma pewne kłopoty finansowe. W przeciwnym wypadku racjonalnym działaniem byłaby likwidacja działalności. Jeżeli natomiast przedsiębiorca faktycznie działalności nie prowadzi, lecz jej nie likwiduje i nie wniósł o ogłoszenie upadłości, to nie ma podstaw do finansowania takiego przedsiębiorcy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

Skarżąca spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia z kosztów sądowych. W uzasadnieniu zażalenia podniosła, że Sąd dopuścił się nieprawidłowej oceny stanu faktycznego. Brak bowiem argumentów dowodzących, że skarżąca jest w stanie pokryć koszty sądowe w sprawie. Deklaracje podatkowe, bilans i rachunek zysków i strat za ostatnie okresy z oświadczeniem zarządu dowodzą, że spółka nie jest w stanie ponieść wymaganych opłat i kosztów sądowych. Spółka zaznaczyła ponownie, że nie prowadzi konta bankowego, a stan kasy wynosi 0 zł. Jednocześnie oświadczyła, że obecnie ponosi jedynie opłatę za świadczenie usług telekomunikacyjnych (ostatnio 35 zł).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, która ma gwarantować możliwość realizacji prawa do sądu, stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. W związku z tym, że w przypadku przyznania prawa pomocy koszty postępowania sądowego pokrywane są z budżetu państwa, korzystanie z tej instytucji powinno mieć miejsce jedynie w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca rzeczywiście nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a przez to nie może zrealizować przysługującego mu prawa do sądu.

W myśl przepisu art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy wykaże, że ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Z treści tego przepisu wynika wprost, że ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie tego prawa.

Strona występująca na drogę postępowania sądowego winna mieć świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania i wnosząc o zwolnienie z tego obowiązku uprawdopodobnić w sposób wiarygodny i rzetelny, że zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku. Jedynym kryterium oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy jest bowiem kryterium finansowe.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena wniosku o przyznanie prawa pomocy przeprowadzona przez Sąd I instancji została dokonana prawidłowo. Sąd, dysponując jedynie niepełnymi informacjami na temat sytuacji finansowej spółki, nie miał podstaw uznać, że spełniona została przesłanka umożliwiająca przyznanie prawa pomocy. WSA poza oświadczeniami skarżącej nie dysponował danymi źródłowymi pozwalającymi na pełną ocenę sytuacji materialnej spółki. Zatem zgodzić się należy z Sądem I instancji, że z przedstawionych przez stronę we wniosku okoliczności nie wynikało spełnienie przez skarżącą spółkę okoliczności warunkujących przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

W szczególności zasługuje na uwagę fakt, że przy podnoszonym przez spółkę braku kont bankowych i "pustej kasie" skarżąca opłaca należności wobec ZUS i Urzędu Skarbowego oraz usługi telekomunikacyjne u operatora telefonii komórkowej, co wskazuje na istnienie innego źródła zasilającego fundusze spółki.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.