Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 403/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.21 ust.1
journal: Dz.U. 2000 nr 100 poz 1086
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie przepisów art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. dalej jako "O.p."), art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 3, art. 7 ust. 1 pkt 4a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 dalej jako "u.p.o.l."), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287 ze zm.) oraz § 1 pkt 1a i 1c oraz pkt 2a i 2b uchwały Rady Miejskiej Nr [...] z 10 września 2010 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na 2011 rok (Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 155, poz. 3005) po rozpatrzeniu odwołania "A" Spółka z o. o. Spółka komandytowa (dalej jako Spółka lub skarżąca), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia 10 kwietnia 2014 r. określającą stronie skarżącej wysokość należnego podatku od nieruchomości za 2011 r. w łącznej kwocie 89.406 zł.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny:

W dniu 20 stycznia 2011 r. Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2011 r. wykazując do opodatkowania:

- grunty związane z prowadzeniem działalności: 2.175 m² x 0,72 zł = 1.556,00 zł,

- pozostałe grunty: 5.331 m² x 0,31 zł = 1.652,61 zł,

- budynki mieszkalne: 9.566 m² x 0,55 zł = 5.261,30 zł,

Razem po zaokrągleniu 8.480 zł.

Następnie w dniu 20 lutego 2012 r. skarżąca złożyła korektę ww. deklaracji wskazując do opodatkowania:

- pozostałe grunty: 7.506 m² x 0,31 zł = 2.326,86 zł,

- budynki mieszkalne: 15.378,40 m² x 0,55 zł = 8.458,12 zł,

Razem po zaokrągleniu 10.785 zł.

Po przeprowadzonym postępowaniu decyzją z dnia 14 września 2012 r. organ I instancji określił skarżącej wysokość należnego podatku od nieruchomości za 2011 r. w łącznej kwocie 164.012 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania od powyższego rozstrzygnięcia decyzją z dnia 15 maja 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Po rozpatrzeniu skargi strony Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 890/13 uchylił decyzję SKO wskazując, że będący własnością skarżącej budynek położony w K. na działce nr [...] w okresie od 8 czerwca 2011 r. do 30 stycznia 2012 r. był wykazany w ewidencji gruntów i budynków jako budynek mieszkalny, zatem organy podatkowe nie były uprawnione do uznania, z pominięciem danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków, że sporna nieruchomość związana była z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia 10 kwietnia 2014 r. określił Spółce wysokość należnego podatku od nieruchomości za 2011 r. w łącznej kwocie 89.406 zł. Podstawę opodatkowania stanowiły:

- grunty związane z działalnością gospodarczą: 7.506 m² x 0,72 zł : 12 x 6 miesięcy = 2.702,16 zł,

- budynki związane z działalnością gospodarczą: 9.566 m² x 17,40 zł : 12 x 6 miesięcy = 83.224,20 zł,

- grunty pozostałe (mieszkalne): 7.506 m² x 0,31 zł : 12 x 4 miesiące = 775,62 zł,

- budynki mieszkalne: 9.566 m² x 0,55 zł : 12 x 4 miesiące = 1.753,77 zł,

- grunty pozostałe (mieszkalne): 6.811,29 m² x 0,31 zł : 12 x 1 miesiąc = 175,96 zł,

- budynki mieszkalne: 8.301,07 m² x 0,55 zł : 12 x 1 miesiąc = 380,47 zł,

- grunty pozostałe (mieszkalne): 5.411,55 m² x 0,31 zł : 12 x 1 miesiąc = 139,80 zł,

- budynki mieszkalne: 5.538,97 m² x 0,55 zł : 12 x 1 miesiąc = 253,87 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania Spółki Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 22 grudnia 2014 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że na zebrany w sprawie materiał dowodowy składają się:

- deklaracja podatnika na rok 2011 złożona 3 lutego 2011 r. i korekta deklaracji na rok 2011 złożona 2 marca 2012 r.,

- informacja o zmianie zapisów ewidencji gruntów i budynków z 12 kwietnia 2010 r. nr [...], z której wynika, iż dokonano podziału działki nr ew. [...] na działkę nr [...] o powierzchni 21 m² i działkę nr [...] o powierzchni 7.506 m² oznaczone symbolem Bi – inne tereny zabudowane. Działka nr [...] jest zabudowana ośmioma budynkami niemieszkalnymi o numerach [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], budynkiem nr [...] o funkcji transportu i łączności i budynkiem mieszkalnym o nr [...],

- informacja o zmianie zapisów ewidencji gruntów i budynków z 8 czerwca 2011 r. nr [...] dotycząca modyfikacji budynków, której podstawą był operat pomiarowy [...]. Po zmianie wpisano, że działka nr ew. [...] o powierzchni 7.506 m² oznaczona symbolem Bi – inne tereny zabudowane jest zabudowana dwoma budynkami mieszkalnymi o numerach [...] i [...],

- informacja o zmianie zapisów ewidencji gruntów i budynków z 30 stycznia 2012 r. nr [...] dotycząca modyfikacji budynków, której podstawą był operat pomiarowy [...]. Działka nr ew. [...] o powierzchni 7.506 m² oznaczona symbolem Bi – inne tereny zabudowane jest zabudowana dwoma budynkami niemieszkalnymi o numerach [...] i [...],

- decyzja o pozwoleniu na użytkowanie z 25 czerwca 2010 r. budynku apartamentowo-hotelowego nr [...] z garażem podziemnym o powierzchni użytkowej 4.322,80 m²,

- zaświadczenie z 1 lutego 2012 r. potwierdzające funkcję terenu działki nr [...], wynikającą z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu K. dla części północnej miasta (uchwała nr [...] z 28 kwietnia 2009 r.) – teren zabudowy usługowej – turystyki, wypoczynku i rehabilitacji z dopuszczalną lokalizacją jednego mieszkania powyżej parteru o powierzchni do 120 m².

Kolegium wskazało ponadto, że przedmiotem deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2011 złożonej przez skarżącą dnia 3 lutego 2011 r. (data nadania 17 stycznia 2011 r., data wpływu 20 stycznia 2011 r. – przyp. Sądu), był grunt działki nr ew. [...] o powierzchni 7.506 m², z czego powierzchnia o wielkości 2.175 m² została wskazana w pozycji E.1.1. (grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej), a powierzchnia o wielkości 5.331 m² została wskazana w pozycji E.1.3. (grunty pozostałe). W punkcie E.2.1. deklaracji Spółka wskazała powierzchnię budynków mieszkalnych wynoszącą 9.566 m². Następnie w korekcie deklaracji złożonej 2 marca 2012 r. (20 lutego 2012 r. – przyp. Sądu) strona wskazała, że przedmiotem podatku od nieruchomości za rok 2011 jest grunt działki nr ew. [...] o powierzchni 7.506 m² wskazany w pozycji – grunty pozostałe i budynki mieszkalne o powierzchni 15.378,40 m².

Ze zmiany w zapisach ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę Powiatu wynika, że dopuszczony do użytkowania decyzją z dnia 25 czerwca 2010 r. budynek usytuowany w K. na działce nr ew. [...] w okresie od 8 czerwca 2011 r. do 30 stycznia 2012 r. opisany był jako budynek mieszkalny.

Mając na uwadze wiążącą moc dokumentu urzędowego jakim jest ewidencja gruntów i budynków, organ odwoławczy w świetle przywołanych dowodów, uznał że nieruchomość będąca przedmiotem zobowiązania podatkowego Spółki, należała do kategorii budynków mieszkalnych, w okresie od 8 czerwca 2011 r. do 30 stycznia 2012 r. W pozostałym okresie nieruchomość ta, nie będąc zabudowana budynkiem mieszkalnym znajdowała się w posiadaniu przedsiębiorcy. W związku z powyższym zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 2 b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w okresie do 1 stycznia 2011 r. do 30 czerwca 2011 r. winna być opodatkowana stawką właściwą dla gruntów i budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz stawką właściwą dla gruntów pozostałych w pozostałym okresie 2011 roku. Zatem organ I instancji określając Spółce wysokość zobowiązania podatkowego prawidłowo zastosował stawki podatku przewidziane w uchwale Rady Miejskiej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie:

- art. 200 § 1 w zw. z art. 123 § 1 O.p. poprzez niewyznaczenie stronie 7-dniowego terminu na wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do pozbawienia strony prawa do czynnego udziału w postępowaniu,

- art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji sprzecznej z wiążącą organ oceną prawną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wyrażoną w wyroku z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 890/13, w szczególności poprzez dokonanie kwalifikacji gruntów i budynków skarżącej sprzecznie z przeznaczeniem tych gruntów i budynków w ewidencji gruntów i błędne przyjęcie tym samym, że część gruntów i budynków skarżącej nie jest budynkiem mieszkalnym i jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą,

- art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1c), art. 5 ust. 1 pkt 2a) u.p.o.l. oraz § 1 pkt 1c) i § 1 pkt 2a) uchwały Rady Miejskiej nr [...] z 10 września 2010 r., poprzez błędne ich niezastosowanie, w szczególności poprzez błędne uznanie, iż budynek położony w K. na działce nr [...] jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą i tym samym nieopodatkowanie tego budynku i gruntu jako budynku i gruntu niezwiązanego z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270), - dalej jako "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia czy będący własnością skarżącej budynek położony w K. na działce nr [...] winien być opodatkowany stawką podatku od nieruchomości właściwą dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy też stawką właściwą dla budynków mieszkalnych.

Wskazania wymaga również, że niniejsza kwestia była już przedmiotem rozstrzygnięcia tut. Sądu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 890/13 uchylił decyzję SKO wskazując, że będący własnością skarżącej budynek położony w K. na działce nr [...] w okresie od 8 czerwca 2011 r. do 30 stycznia 2012 r. był wykazany w ewidencji gruntów i budynków jako budynek mieszkalny, zatem organy podatkowe nie były uprawnione do uznania, z pominięciem danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków, że sporna nieruchomość związana była z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą.

Zgodnie natomiast z przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Użyty w art. 153 p.p.s.a. zwrot "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu wiąże ten sąd" oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej decyzji podatkowej. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciąży na organie podatkowym i na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego.

Związanie oceną prawną zawartą w orzeczeniu sądu administracyjnego oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem podatkowym.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednocześnie ustawodawca w art. 1a ust. 1 pkt 3 ww. aktu prawnego wyjaśnił, iż pod pojęciem “gruntów, budowli i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych, gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b (czyli gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Wobec powyższego zgodzić się należy z dominującym w orzecznictwie oraz literaturze poglądem, iż podstawowym kryterium decydującym o uznaniu przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako związanych z działalnością gospodarczą, jest sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę, przy czym bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy przedsiębiorca grunty te, budynki bądź budowle faktycznie wykorzystuje dla celów działalności gospodarczej, czy też nie. Taki wniosek wynika również z dalszej części art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który braku faktycznego wykorzystania przedmiotów opodatkowania wpływającego na kwestie związane z ich opodatkowaniem, upatruje jedynie w sytuacji zaistnienia bieżącej, permanentnej przeszkody spowodowanej względami technicznymi. W każdym zatem przypadku, gdy przedsiębiorca nie wykorzystuje gospodarczo posiadanych gruntów, budynków czy budowli, ale z przyczyn innych aniżeli techniczne, należy uznać, iż przedmioty te w dalszym ciągu pozostają w związku z prowadzoną z działalnością gospodarczą.

Zgodnie art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010, nr 193, poz. 1287, zwanej dalej "p.g.k."), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Na mocy art. 20 ust. 1, ust. 2, ust. 3 p.g.k. podatki te ustalane są w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków co do powierzchni gruntów, ich położenia, granic, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, budynków ich położenia, przeznaczenia, funkcji, a także w oparciu o dane co do właściciela gruntów. Ewidencja ta prowadzona jest przez właściwego starostę na podstawie Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454 dalej Rozporządzenie).

Sąd przypomina o utrwalonych w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądach w przedmiocie znaczenia ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatku od nieruchomości. W tym znaczeniu unormowania art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 ust. 1, 2 i 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w zw. z przepisem art. 21 p.g.k. nie pozostawiają wątpliwości, iż przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości, dla organów podatkowych wiążące są dane wynikające z wyżej opisywanej ewidencji. W wyroku z dnia 11 lipca 2012 r. (sygn. II FSK 2632/10) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji. Przy wymiarze podatku od nieruchomości dla organów podatkowych wiążące są więc dane znajdujące się ewidencji gruntów i budynków, a organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tej mierze. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane zawarte w ewidencji gruntów (por. też np. wyroki NSA: z 5 listopada 2009 r., II FSK 836/08, z dnia 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/07, publ. w: Lex nr 490966; z dnia 12 marca 2009 r., II FSK 49/08, z dnia 2 kwietnia 2009 r., II FSK 1949/07). Również w wyroku z dnia 20 czerwca 2012 r., NSA podkreślał, że ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 p.g.k., nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do sądu pierwszej instancji nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone, odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia wymienionej ewidencji (wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2511/10). Na istotę i znaczenie unormowań art. 21 ust. 1 p.g.k. dla wymiaru podatku od nieruchomości przy opodatkowaniu budynków wskazywał także Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 27 lutego 2012 r., wyjaśniając, że "przepisem znajdującym się poza regulacją ustawy podatkowej, a mającym istotne znaczenie dla wymiaru podatku od nieruchomości jest ponadto art. 21 p.g.k. Zgodnie z tym przepisem, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W związku z tym opodatkowanie budynku lub jego części stawką podatku przewidzianą dla budynków mieszkalnych jest możliwe, jeżeli w ewidencji gruntów i budynków budynek określony został jako mieszkalny". (zob. uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11).

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organy podatkowe prawidłowo określiły skarżącej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2011 rok i wbrew twierdzeniu autora skargi uwzględniły tym zakresie wskazania zawarte w wyroku tut. Sądu z dnia 2 października 2013 r., sygn. I SA/Gd 890/13.

Organy opodatkowały bowiem sporne nieruchomości przyjmując, zgodnie z zapisami w ewidencji, że w okresie od 1 lipca 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. posiadały one funkcję mieszkalną. Natomiast w pozostałym okresie 2011 r. (z uwzględnieniem dokonanej w październiku i listopadzie 2011 r. sprzedaży lokali) budynki i grunty niebędące nieruchomościami mieszkalnymi i pozostające w posiadaniu przedsiębiorcy opodatkowano stawką przewidzianą dla budynków/gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W związku z powyższym organy zasadnie ustaliły skarżącej zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie. Do wyliczenia wysokości podatku prawidłowo przyjęto stawki podatkowe określone w uchwale Rady Miejskiej nr [...] z 10 września 2010 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na 2011 rok (Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 155, poz. 3005).

Końcowo odnosząc się do naruszenia przez organy podatkowe art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, które w sprawie niniejszej miało miejsce, Sąd stwierdził, że nie mogło ono skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, albowiem nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Przypomnieć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04 stwierdził, że niezastosowanie w danej sprawie trybu określonego w art. 200 § 1 ww. ustawy nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że jest podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 tej ustawy. Naruszenie przez organ tego przepisu jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu uchwały NSA stwierdził, że nie można z góry zakładać, iż każde naruszenie art. 200 § 1 o.p. może wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeciwnie, niekiedy ewentualność wpływu naruszenia powołanego wyżej przepisu można wręcz wykluczyć w związku z czym w każdej sprawie Sąd indywidualnie ma obowiązek zbadać, czy naruszenie art. 200 § 1 O. p. mogło mieć wpływ na jej wynik.

W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie stwierdził, aby uchybienie w wyznaczeniu terminu przewidzianego w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej mogło taki skutek spowodować.

Podkreślenia wymaga, że strona skarżąca te same argumenty przedstawiła zarówno w pierwotnym odwołaniu i skardze do Sądu a następnie powtórzyła w kolejnym odwołaniu i obecnie rozpatrywanej skardze a przedstawione przez stronę argumenty organy podatkowe poddały analizie i rozważeniu co znalazło wyraz w wydanych decyzjach. Ponadto nie bez znaczenia pozostaje fakt, że zarówno w postępowaniu I jak i II instancyjnym prowadzonym ponownie, organy nie gromadziły żadnych nowych dowodów w sprawie a strona z zebranym w sprawie materiałem dowodowym zapoznała się w dniu 21 czerwca 2012 r. (k. 19 akt administracyjnych). Również ani przy odwołaniu ani skardze do Sądu skarżąca nie przedłożyła żadnych nowych dowodów ani nie wskazała okoliczności mogących przemawiać za odmienną oceną stanu faktycznego sprawy.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.