Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 730/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 149 par 3, art. 148 par 1 i 2
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel SWSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 września 2016 r. sprawy ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 7 kwietnia 2016 r, znak : [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu l instancji


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 124 §1 i § 2, art. 148 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. póz. 267 z późniejszymi zmianami) po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. przy ul. [...] (data wpływu 10.11.2015 r.) o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 19.09.2013 r. [...] ustalającą na rzecz [...] Sp. z o.o. ul. [...] W. lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz ze zjazdem z drogi publicznej (stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] obr.[...] P.) i wewnętrzną linią zasilającą, o numerze [...], na działce nr [...] obr.[...] P. przy ul. [...] w K." (sygnatura sprawy: [...]) - postanowieniem z dnia 7 stycznia 2016 r [...] odmówił wznowienia postępowania.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia szczegółowo wskazał, że :

W dniu 19.09.2013 r. po rozpoznaniu wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. przy ul. [...] wydana została decyzja Nr [...] ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego, która jest ostateczna.

W dniu 10.11.2015 r. wpłynął wniosek [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie. Jako podstawę wznowienia wskazany został art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a zatem brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy.

Jak wskazano we wniosku o wznowienie postępowania w dniu 26.10.2015 r. Spółka otrzymała decyzję o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia 21.10.2015 r. Z tej decyzji powzięła informację o tym, że podstawą do wydania pozwolenia na budowę jest wymieniona w niej decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z dnia 19.09.2013 r., w którym to postępowaniu [...] Sp. z o.o. nie brała udziału. W ocenie spółki strony decyzji o pozwoleniu na budowę powinny być również stronami decyzji, na podstawie, której wydano takie pozwolenie.

Następnie organ przywołuje stosowne przepisy prawa stwierdzając, że instytucja wznowienia postępowania administracyjnego jest nadzwyczajnym trybem postępowania uregulowanym w przepisach art. 145-152 kodeksu postępowania administracyjnego, którego przedmiotem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz zbadanie prawidłowości ostatecznego rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym. Polega ona na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną w celu sprawdzenia, czy wady postępowania wymienione w art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a § 1 oraz art. 145b § 1 nie wpłynęły na treść decyzji.

Zgodnie z art. 149 § 1 k.p.a., wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, którego wydanie stosowanie do art. 149 § 1 k.p.a. stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz istoty sprawy. Natomiast odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia ( art. 149 § 3 k.p.a.), na które przysługuje zażalenie. Niedopuszczalność prowadzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania może wynikać z przyczyn przedmiotowych i podmiotowych. Do przyczyn przedmiotowych zaliczyć należy niedotrzymanie przez stronę terminu złożenia żądania wznowienia postępowania.

"Organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, mimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę trwałości decyzji administracyjnych " (wyrok NSA z dnia 06.07.2006 r., sygn. IIOSK 976/05 ).

Zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Podkreślono, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. W pierwszym etapie organ bada wystąpienie trzech przesłanek formalnych:

1. czy powołano się w nim na jedną z podstaw wznowienia wyczerpująco wymienionych w przepisach

art. 145 § 1 Kpa,

2. czy wniosek pochodzi od strony postępowania (art. 147 Kpa),

3. czy dochowano terminu do zgłoszenia wniosku określonego w art. 148 Kpa.

Wszystkie trzy przesłanki winny być spełnione łącznie, a niespełnienie którejkolwiek z nich powoduje konieczność wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Dopiero, gdy te przesłanki są spełnione, organ wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, którego przedmiotem jest badanie przyczyn wznowienia (wymienionych w art. 145 §1, art. 145a § 1, art. 145b §1) oraz rozstrzygnięcie, co do istoty sprawy (art. 149 § 2 w związku z art. 151 §1 Kpa). Jeżeli którakolwiek z przesłanek formalnych nie została spełniona, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 §3 Kpa).

Wnioskodawca wskazał, że reprezentowana przez niego spółka [...] nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, co wskazuje na przesłankę określoną w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a.

Zgodnie z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a jeżeli podstawą wznowienia jest brak udziału strony bez własnej winy w przedmiotowym postępowaniu (w art. 145 §1 pkt 4 k.pa.), miesięczny termin biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Podkreślono, że zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego obejmuje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. o oznaczeniu [...] zlokalizowanej na działce nr [...] obr. [...] P. przy ul. [...] w K.

W tym postępowaniu za strony postępowania zostali uznani właściciele i użytkownicy wieczyści terenu, na którym planowana była inwestycja oraz właściciele i użytkownicy wieczyści działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, tj. właściciele działek sąsiednich oraz działek położonych w obszarze ponadnormatywnego oddziaływania planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. Zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. W K. jest to informacja wywieszana na tablicy ogłoszeń Wydziału Architektury i Urbanistyki UM, [...] oraz w Internecie na stronie [...] w ogłoszeniach i komunikatach. Na piśmie zaś zawiadamia się inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego.

[...] sp. z o.o. jako współwłaściciel działek nr [...] i [...] obr. [...] P., a zatem współwłaściciel działek znajdujących się w obszarze ponadnormatywnego oddziaływania planowanej stacji bazowej była stroną postępowania. Jako strona postępowania zgodnie z art. 53 ust. 1 ww. ustawy była zawiadamiana o wszczęciu postępowania oraz decyzji kończącej postępowanie w formie obwieszczenia, w sposób zwyczajowo przyjęty w mieście K. Obwieszczenia były wywieszone na tablicy ogłoszeń Wydziału Architektury i Urbanistyki UM oraz opublikowane w Internecie na [...] w ogłoszeniach i komunikatach.

Następnie wskazano, jak w szeroko cytowanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23.11.2011 r., sygn. akt IV SA/Po 764/11 że "istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do właściwego określenia momentu, od którego należy liczyć bieg ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, w sytuacji, gdy o ostatecznej decyzji, której wniosek dotyczy, strony były zawiadamiane w trybie obwieszczenia, o których mowa w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. .......Regulację tę dopełnia przepis art. 49 kpa, w myśl którego strony mogą by zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienia bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Nie ulega wątpliwości, iż jednym z przepisów szczególnych, do których odsyła art. 49 KPA, jest właśnie art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Dalej w wyroku tym podniesiono, iż "art. 49 KPA kreuje fikcję prawną, iż dopuszczone szczególnym przepisem publiczne ogłoszenie decyzji, z upływem czternastu dni od dnia jego dokonania, wywiera skutki równoważne z doręczeniem decyzji lub powiadomieniem o niej. Innymi słowy, w przypadkach, gdy na mocy przepisów szczególnych znajduje zastosowanie przewidziany w art. 49 k.p.a. sposób komunikowania o wydaniu określonej decyzji, czyli publiczne ogłoszenie (poprzez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób adresat takiego ogłoszenia nie może następnie podnosić zarzutu, iż nie został powiadomiony (nie wiedział) o tej decyzji lub że decyzja ta nie została jemu doręczona.

Zdaniem Sądu, statuowana w art. 49 k.p.a. fikcja prawna doręczenia decyzji lub powiadomienia o niej - w braku wyraźnego, odmiennego zastrzeżenia - rozciąga się na wszystkie przepisy, które z faktem doręczenia decyzji lub powiadomienia (dowiedzenia się) o niej wiążą określone skutki prawne, a w szczególności na przepis art. 148 § 2 k.p.a. W konsekwencji należy uznać, że przewidziany w tym ostatnim przepisie miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w odniesieniu do podmiotów, którym, na mocy przepisu szczególnego, decyzja kończąca dane postępowanie była komunikowana w drodze publicznego ogłoszenia, rozpoczyna swój bieg w piętnastym dniu po ogłoszeniu tej decyzji i to bez względu na to, czy ów podmiot z takim ogłoszeniem rzeczywiście się zapoznał. Dalej w uzasadnieniu wyroku wskazano, iż mając na względzie powyższe oraz okoliczność, iż w świetle niespornych i nie budzących wątpliwości ustaleń faktycznych Skarżąca nie była (współ)właścicielką ani (współużytkownikiem wieczystym terenu objętego wnioskiem o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego, to, jak trafnie skonstatowano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO, organ prowadzący postępowanie lokalizacyjne nie miał wobec niej obowiązku powiadomienia o wszczęciu postępowania ani doręczenia Decyzji [...] na piśmie, a jedynie zawiadomienia o tych faktach w drodze publicznego ogłoszenia w trybie art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 49 k.p.a. Wymaganych ogłoszeń dokonano na długo (znacznie ponad jeden miesiąc) przed złożeniem przez Skarżącą wniosku o wznowienie postępowania w sprawie. Sąd podziela co do zasady stanowisko SKO, iż dzień następujący po dniu upływu czternastodniowego terminu od ogłoszenia Decyzji [...] był - także dla Skarżącej - pierwszym dniem miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Z upływem bowiem owego czternastodniowego terminu nastąpił, na mocy art. 49 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. l u.p.z.p., skutek w postaci prawnie skutecznego powiadomienia adresatów ogłoszenia, w tym m.in. Skarżącej, o wydaniu Decyzji [...], a co za tym idzie - prawnie relewantnego (choć niekoniecznie rzeczywistego) "dowiedzenia się" przez te podmioty o Decyzji [...] w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. Ani wykładnia językowa powołanego przepisu - w którym, co istotne, mowa jest jedynie o dniu, w którym strona "dowiedziała się" o decyzji, bez dalej idącego zastrzeżenia, iż chodzi tu wyłącznie o dowiedzenie się "rzeczywiste", "faktyczne" itp. - ani tym bardziej przywołane wyżej względy natury celowościowej, nie dają podstaw do wyłączania przepisu art. 148 § 2 k.p.a. z zakresu oddziaływania fikcji prawnej doręczenia (powiadomienia), ustanowionej w art. 49 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 u.p.z.p."

Przywołano również prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.06.2012 r., sygn. akt II OSK 847/12, w którym wskazano, iż "w myśl art. 49 k.p.a., strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Zatem bieg terminu, o którym mowa w omawianym przepisie, rozpoczyna się w dniu, w którym dokonano publicznego (w sensie dostępności dla osób zainteresowanych) udostępnienia decyzji administracyjnej. Chodzi zatem o dzień, w którym dokonano zamieszczenia obwieszczenia o wydaniu i treści decyzji na tablicy ogłoszeń właściwego urzędu, na jego stronie internetowej lub we właściwej gazecie. W konsekwencji, odnośnie kluczowego dla rozpoznawanej sprawy zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 49 k.p.a. należy wskazać, że Sąd I instancji prawidłowo zinterpretował treść tego przepisu, stwierdzając, że czternastodniowy termin oblicza się od pierwszego dnia, w którym dokonano zamieszczenia obwieszczenia o wydaniu i treści decyzji na tablicy ogłoszeń właściwego urzędu, na jego stronie internetowej lub we właściwej gazecie. .........Niezależnie od faktycznej daty zapoznania się stron z treścią obwieszczanej decyzji przyjmuje się, w oparciu o treść art. 49 k.p.a., fikcję prawną, że doręczenie nastąpiło z upływem czternastu dni od publicznego ogłoszenia. Termin doręczenia decyzji obliczać zatem należy od pierwszego dnia, w którym obwieszczenie zostało udostępnione do wiedzy publicznej w sposób zwyczajowo przyjęty - patrz podobnie: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2011 r., sygn.akt II OSK 2136/11, publikowany w zbiorze LEX nr 1070376, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia l grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1903/10, z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 45/10, publikowane na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl.

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy organ wskazał, iż [...] Sp. z o.o. jako współwłaściciel działek nr [...] i [...] obr. [...] P. została przez tut. organ uznany za stronę przedmiotowego postępowania zakończonego wydaniem 19.09.2013 r. decyzji Nr [...], i jako strona postępowania była zawiadomiona o wszczęciu postępowania oraz o decyzji kończącej postępowanie w formie obwieszczenia, w sposób zwyczajowo przyjęty w mieście K., tj. poprzez obwieszczenie w Internecie na stronie [...] w ogłoszeniach i komunikatach oraz wywieszenie informacji na tablicy ogłoszeń Wydziału Architektury i Urbanistyki UM.

Obwieszczenia były wywieszone na tablicy ogłoszeń Wydziału Architektury i Urbanistyki UM oraz opublikowane w Internecie na stronie [...] w ogłoszeniach i komunikatach. Powyższy sposób powiadamiania stron jest przyjęty w tut. organie od 2003 r. tj. od momentu wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W aktach sprawy znak: [...] znajduje się obwieszczenie z 31.07.2013 r. o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z adnotacją o wywieszeniu na tablicy ogłoszeń Wydziału Architektury i Urbanistyki UM w dniach 31.07.2013 r. do 14.08.2013 r. Obwieszczenie to zostało również umieszczone na internetowych stronach Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta ([...]) oraz obwieszczenie z dnia 23.09.2013 r. o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Nr [...] z dnia 19.09.2013 r. na tablicy ogłoszeń Wydziału Architektury i Urbanistyki UM w dniach 23.09.2013 r. do 07.10.2013 r. Obwieszczenie to zostało również umieszczone na internetowych stronach Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta ([...]).

Decyzja Nr [...] z dnia 19.09.2013 r. została, zatem wnioskującej o wznowienie spółce [...] Sp. z o.o. doręczona w dniu 7.10.2013 r. A zatem datę 7.10.2013 r. należy uznać za ostatni dzień, w którym strony, w tym [...] Sp. z o.o. dowiedziały się o decyzji i dzień, którego upływ powodował otwarcie 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania dla stron, którym decyzji nie doręczano w formie pisemnej. Prawo złożenia odwołania od niniejszej decyzji przysługiwało również wnioskującemu o wznowienie postępowania. W konsekwencji należy uznać, że przewidziany art. 148 § 2 k.p.a. miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w odniesieniu do [...] sp. z o.o., rozpoczął swój bieg w piętnastym dniu po ogłoszeniu tej decyzji tj. 8.10.2013 r. i to bez względu na to, czy wnioskujący o wznowienie z takim ogłoszeniem rzeczywiście się zapoznał.

Nie znajduje w świetle powyższego potwierdzenia okoliczność, na którą powołuje się wnioskodawca, iż o wydaniu decyzji dowiedział się dopiero 26.10.2015 r. z otrzymanej w tym dniu decyzji pozwolenia na budowę dla inwestycji. Wszystkie, bowiem strony tego postępowania zostały zawiadomione w formie obwieszczenia w podanym terminie oraz zawiadomione w sposób zwyczajowo przyjęty w Gminie Miejskiej tj. poprzez wywieszenie informacji na tablicy ogłoszeń Wydziału Architektury i Urbanistyki UM poprzez obwieszczenie w Internecie na stronie [....] w ogłoszeniach i komunikatach.

W tej sytuacji organ mając na względzie art. 148 § 2 k.p.a., uznał wniosek o wznowienie postępowania z 10.11.2015 r. za złożony z przekroczeniem terminu określonego w art.148 § 2 k.p.a., bowiem termin ten dla wnioskującego o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § Ipkt 4 k.p.a. upłynął w dniu 7.11.2013 r.

Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2016 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze Nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 7 stycznia 2016 roku Nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 19 września 2013 roku o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w trakcie dotychczasowego postępowania prawidłowo ustalono, że żaląca najpóźniej w dniu 8 października 2013r dowiedziała się o ostatecznej decyzji lokalizacyjnej dla stacji bazowej telefonii komórkowej [...]. Powołując się na art. 53 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 49 k.p.a. stwierdzono, że obwieszczenie o wydanej decyzji z dnia 19 września 2013 r zostało rozpowszechnione w sposób zwyczajowo przyjęty przez Urząd Miasta na terenie K., w formie rozplakatowania w miejscu publicznym, jakim jest tablica ogłoszeń w urzędzie a ponadto na stronie internetowej wydziału. Data i miejsce publikacji zostały odnotowane w aktach sprawy. Z upływem 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia nastąpił skutek prawidłowego zawiadomienia skarżącej.

Skargę od powyższego postanowienia złożyła Spółka, zaskarżając go w całości, zarzucając naruszenie art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że zamieszczenie informacji na tablicy ogłoszeń Wydziału Architektury i Urbanistyki oraz na stronie internetowej stanowi obwieszczenie w rozumieniu tego przepisu. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania.

Zarzucono, że stanowisko obu organów sprzeczne jest z orzecznictwem Wojewódzkich Sądów Administracyjnych. Jak wskazał w wyroku z dnia 28 maja 2013 roku Naczelny Sad Administracyjny w Warszawie sygn.. akt. II OSK 258/12 w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym występuje implikacja poprzez użycie spójnika "także", co oznacza, że dla przyjęcia fikcji doręczenia konieczne jest obwieszczenie oraz podanie decyzji do wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty.

Użyty w treści art. 53 ust. 1 u.p.z.p. zwrot "także" przesądza, że wymagane jest zarówno obwieszczenie jak i poinformowanie w sposób zwyczajowo przyjęty. Treść przywołanej regulacji nie pozostawia wątpliwości, co do tego, że wywieszenie informacji o wszczęciu takiego postępowania, czy też wydaniu decyzji kończącej postępowanie, wymaga dokonania obwieszczenia na tablicy urzędu miasta, ale także poinformowania mieszkańców okolicy, w której ma być realizowana ta inwestycja, w inny sposób.

Natomiast w wyroku WSA w Krakowie z dnia 28 czerwca 2013 roku sygn. akt II SA/Kr 443/13 stwierdzono, iż publikacja na stronach internatowych urzędu (w odróżnieniu od np. wywieszenia na tablicy ogłoszeń czy w pobliżu miejsca, w którym inwestycja ma być zlokalizowana) nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r. póz. 647 ze zm.). Tak więc zamieszczenie na stronie internetowej organu administracji informacji o toczącym się postępowaniu, nie spełnia ustawowego warunku zawiadomienia strony tego postępowania w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.

(...)strona postępowania w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego której decyzji się nie doręcza, powinna mieć zapewnioną realną a nie tylko potencjalną możliwość powzięcia wiadomości o toczącym się postępowaniu i wydanych decyzjach, by móc je kwestionować czy to w postępowaniu odwoławczym przed organem drugiej instancji czy przed sądem administracyjnym lub w postępowaniach nadzwyczajnych - na co ma tylko rok od daty zawiadomienia. Później możliwość wzruszenia decyzji (jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności) w zasadzie traci. Zamieszczenie tej informacji w Internecie nie jest tu wystarczające, gdyż po pierwsze nawet obecnie dostęp do Internetu nie jest powszechny (szacuje się, iż obecnie ma go około 70% społeczeństwa) a w roku 2008 w którym toczyło się przedmiotowe postępowanie dostęp ten był znaczenie mniejszy. Zwłaszcza osoby starsze często nie mają do Internetu dostępu oraz nie umieją z niego korzystać. Nie można, zatem powiedzieć, iż ten sposób komunikacji zapewnia im realną wiedzę o toczących się postępowaniach administracyjnych. Nawet wobec osób z dostępem do Internetu trudno wymagać by na bieżąco śledzili internetowe strony organów administracji architektoniczno-budowlanej celem stałego monitowania czy przypadkiem nie toczy się postępowanie w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, którym mogą być zainteresowane, jako strona. W ocenie skarżącej publikacja przez obwieszczenie ma zapewnić realną, a nie jedynie potencjalną, możliwość dowiedzenia się o decyzji, a wskazany przez organ sposób obwieszczenia tego nie zapewnia. Trudno jest bowiem uznać, aby obowiązkiem każdego obywatela było odwiedzanie w odstępach dwutygodniowych siedziby urzędu oddalonego od miejsca położenia nieruchomości o kilka kilometrów jak również przeszukiwanie stron internetowych urzędu. Pominięcie przez urząd umieszczenia informacji o wydanej decyzji w okolicach nieruchomości, na której inwestycja ma być prowadzona, z pewnością jest uchybieniem, które uniemożliwiło stronom powzięcie wiedzy w terminie o wydaniu decyzji, a tym samym należy uznać, że nie doszło do skutecznego zawiadomienia stron w rozumieniu art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (por. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.".

Kontrolując zaskarżone orzeczenie z punktu widzenia powyższych zasad, Sąd doszedł do przekonania, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji naruszają przepisy postępowania, bowiem organy obu instancji nie wyjaśniły wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.

Zgodnie z zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych (art. 16 § 1 zd. 2 k.p.a.). Oprócz ściśle wskazanych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego przesłanek wznowienia, kolejnym ograniczeniem możliwości wszczynania tego trybu jest ograniczenie terminu składania wniosku o wznowienie. Stosownie do art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W myśl § 2 tego przepisu termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

W kontrolowanym przez Sąd przypadku powołaną przez stronę skarżącą przesłanką wznowienia był właśnie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.: "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu", a zatem zastosowanie znajdzie art. 148 § 2 k.p.a.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 1999 r., IV SA 2397/98, LEX nr 47857: "1. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a. bądź nie zachowany został termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 k.p.a. - organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydać decyzję (obecnie postanowienie) odmawiającą wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i 151 k.p.a.". Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 stycznia 2009 r., II OSK 1747/07, LEX nr 484887: "Tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje decyzję (obecnie postanowienie) o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.)".

W orzecznictwie zwraca się uwagę, że "dowiedzenie się o decyzji" w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu więc o takie dane jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy (wyrok NSA z dnia 18 września 2014 r., sygn. II OSK 674/13, LEX nr 1664450).

Dla oceny dopuszczalności wznowienia - ustalenie daty, w której strona dowiedziała się o decyzji ma znaczenie kluczowe. Strona skarżąca wskazała, że w dniu 26 października 2015 r otrzymała decyzję o pozwoleniu na budowę Nr [...] z której powzięła informację że podstawą do wydania pozwolenia na budowę jest decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z dnia 19 września 2013r.

Dla oceny tego twierdzenia strony konieczne jest zbadanie i rozważenie czy zawiadomienie stron w trybie art. 53 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostało dokonane prawidłowo. Tej kwestii jednak organy wystarczająco nie rozważyły a w sposób nieuprawniony i stanowczy przedwcześnie stwierdziły, że wniesiona skarga jest spóźniona. Wskazany art. 53 ust 1 ustawy stanowi, że o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Samo obwieszczenie następuje zależnie od miejscowych warunków, w prasie lokalnej, w innym medium publicznym np. w Internecie, również przez zamieszczenie go na tablicy ogłoszeń urzędu gminy czy w innym miejscu publicznym. Oprócz tego niezbędne jest skorzystanie ze sposobów zwyczajowo przyjętych w danym miejscu. (Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod red prof. Z. Niewiadomskiego, C.H. BECK, Warszawa 2013 r., str 430 ).

Stosownie do poglądów wyrażonych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2013 r., II OSK 258/12, które Sąd rozpoznający niniejsza sprawę w całości podziela: " wywieszenie informacji o wszczęciu takiego postępowania czy też wydaniu decyzji kończącej postępowanie wymaga dokonania obwieszczenia na tablicy urzędu miasta ale także poinformowania mieszkańców okolicy, w której ma być realizowana ta inwestycja w inny sposób. Może to nastąpić np. przez publikację komunikatu w lokalnej prasie, umieszczenie obwieszczenia na dostępnych obiektach położonych w okolicy zamieszkania stron, tak jak zwykle dzieje się to w przypadkach wyborów do Sejmu lub też umieszczenie informacji na stronie internetowej urzędu, jeżeli jest to sposób zwyczajowo przyjęty ". Podobnie w wyroku z dnia 21 maja 2015 r., II OSK 2564/13 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wypowiedział się, że: "zamieszczenie obwieszczenia na stronie internetowej [...] nie stanowi zawiadomienia w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości".

Organy obydwu instancji zakwestionowały stanowisko strony, nie powołując przy tym wiarygodnych okoliczności dających ku temu podstawy. Niewątpliwie oświadczenie strony o dacie, w której dowiedziała się o decyzji, w sprawie, której domaga się wznowienia postępowania podlega swobodnej ocenie organu właściwego do rozpoznania wniosku o wznowienie. Jednakże ocena dokonana w niniejszej sprawie nie była swobodna, lecz dowolna, oparta na rozważaniach, które nie znajdują pełnego odzwierciedlenia w faktach, a którym skarżąca zaprzecza w skardze i wcześniej zażaleniu. To wszystko sprawia, że przy rozpoznaniu sprawy w postępowaniu administracyjnym naruszono ogólne zasady procedowania, określone w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. Organ nie wyjaśnił przekonująco, na czym polega sposób zawiadamiania "zwyczajowo przyjęty " w miejscowości, w której zlokalizowano inwestycję celu publicznego. Czy w rejonie ul. [...]– K.– P. istnieje zwyczaj zawiadamiania uczestników przez wywieszenie ogłoszenia na tablicy ogłoszeń w miejscu lokalizacji bądź bliskim sąsiedztwie nieruchomości, na której inwestycja ma być prowadzona (poza siedzibą urzędu), co zarzuca skarga. W każdej miejscowości bądź dzielnicy może przecież istnieć inny sposób informowania o toczących się postępowaniach administracyjnych. Strona, bowiem powinna mieć zapewnioną realną a nie potencjalną możliwość powzięcia wiadomości o toczącym się postępowaniu i wydanych decyzjach a zamieszczanie przez organy administracji komunikatów na stronie BIP jest jednolite w całym kraju i nie można mówić o lokalnym zwyczaju w tym zakresie. " Publikacja na stronach internetowych urzędu (w odróżnieniu od np. wywieszenia na tablicy ogłoszeń czy w pobliżu miejsca w którym inwestycja ma być zlokalizowana) nie spełnia wymogów o których mowa w art. 53 ust 1 ustawy" (wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 czerwca 2013, II SA/Kr 443/13).

W ponownie prowadzonym postępowaniu należy przeprowadzić bardziej wnikliwe postępowanie w zakresie daty dowiedzenia się przez skarżącą o decyzji, w sprawie, której domaga się wznowienia postępowania, przy uwzględnieniu zaprezentowanych wyżej poglądów. Wydanie postanowienia na zasadzie art. 149 § 3 k.p.a. w ujawnionych dotychczas okolicznościach sprawy nie było dostatecznie umotywowane.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku uchylając zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, jako naruszające wymienione wcześniej przepisy postępowania - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.