Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 396/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 76  § 1, art.76b § 1, art. 120, 121 § 1, 125 § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 87 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 106
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 1 ust. 2
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia NSA Jacek Surmacz, Sędzia WSA Jarosław Szaro, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi "A." Spółka z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zaliczenia zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym 1) oddala skargę, 2) zarządza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz skarżącej "A." Spółka z o.o. z siedzibą w R. zwrot kwoty 100 (sto) złotych tytułem nadpłaconego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia {...} marca 2021 r.nr. {...}Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: DIAS), po rozpatrzeniu zażalenia "A" (dalej: Spółka/Skarżąca/Podatnik) na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia {...} grudnia 2020 r. nr {...}w przedmiocie odmowy zaliczenia zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji VAT-7 za marzec 2020 r. na poczet CIT-2 za marzec 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, w dniu {...} kwietnia 2020 r. do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego wpłynęła deklaracja VAT-7 za marzec 2020 r., w której Podatnik wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni w kwocie 34.432,00 zł. W tym samym dniu do organu wpłynęło podanie Spółki z wnioskiem o zaliczenie zwrotu wynikającego z ww. deklaracji na poczet podatku CIT-2 za marzec 2020 r. w wysokości 34.432,00 zł.

Naczelnik Urzędu Skarbowego, w związku z prowadzonymi czynnościami sprawdzającymi, postanowieniem z {...} czerwca 2020 r. przedłużył termin zwrotu różnicy podatku wykazanego w deklaracji VAT-7 za marzec 2020 r. do dnia 19 sierpnia 2020 r.

Następnie dnia 2 lipca 2020 r. wobec Spółki wszczęto kontrolę podatkową w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za marzec 2020 r.

W ramach prowadzonej kontroli postanowieniami z dnia{...} sierpnia 2020 r., {...}października 2020 r., 3 grudnia 2020 r., przedłużono termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji VAT za marzec 2020 r. odpowiednio do dnia 30 października 2020 r., 31 grudnia 2020 r., 28 lutego 2021 r.

W dniu {...} grudnia 2020 r., Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego, postanowieniem nr{...}, odmówił Spółce zaliczenia ww. zwrotu, wykazanego w deklaracji VAT-7 za marzec 2020 r. na poczet CIT-2 za marzec 2020r.

W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ powołał art. 76 § 1, art. 76a § 1, art. 76 b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm. - dalej: Ordynacja podatkowa) oraz 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.- dalej ustawa o VAT, wskazując, że zaliczenie zwrotu, o którym mowa w art. 76b w związku z art. 76 § 1 i art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej, odnosi się do zwrotu podatku wykonanego zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, a nie prawa do tego zwrotu jeszcze niezrealizowanego. Organ pierwszej instancji wskazał, że z uwagi na fakt, że weryfikacja zasadności zwrotu podatku wykazanego w deklaracji VAT-7 za marzec 2020 r. jest nadal w toku, nie jest możliwe jego zaliczenie na poczet innej zaliczki (w przedmiotowej sprawie na poczet zaliczki w podatku dochodowym od osób prawnych CIT).

Strona, nie zgodziła się z ww. rozstrzygnięciem i złożyła zażalenie.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie m.in. art. 76a § 1 w zw. z art. 76b§ 1, art. 76 § 1, art. 76a § 1, art. 76b Ordynacji podatkowej, art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, art. 1, art. 167, art. 168, art. 169, oraz art. 183 dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r., podnosząc argument dotyczący braku uzależnienia dokonania zaliczenia zwrotu od podejmowania jakichkolwiek czynności mających na celu zweryfikowanie zasadności zwrotu.

Postanowieniem z dnia {...} marca 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, podzielając stanowisko, że wobec nie zakończenia procesu weryfikacyjnego co do zasadności zwrotu, nie jest możliwe zaliczenie zwrotu na poczet innych zobowiązań podatkowych.

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. 76, art. 76b § 1, 76a § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej i wskazał, że przepisy prawa podatkowego pozwalają na zaliczenie zwrotu podatku od towarów i usług na poczet innych zobowiązań podatkowych. W sytuacji jednak, gdy w odniesieniu do zwrotu podatku od towarów i usług zastosowany został art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, zaliczenie takie będzie możliwe dopiero po dokonaniu weryfikacji tego zwrotu. W myśl tego przepisu zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika. Organ podkreślił, że jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego.

Organ odwoławczy wskazał, że postanowieniami z dnia{...} czerwca 2020 r., {...}sierpnia 2020 r., {..} października 2020 r., {...} grudnia 2020 r., Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego przedłużył termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanym w deklaracji VAT-7 za marzec 2020 r. a Strona była na bieżąco informowana o nowych terminach zwrotu, a także o powodach braku możliwości dochowania wyznaczonych terminów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na postanowienie DIAS z {...} marca 2021 r., Spółka wniosła o zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając:

I. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na:

a) uznaniu, iż jedną z przyczyn niejako usprawiedliwiających działanie organu było bieżące informowanie Skarżącej o kolejnych terminach przedłużeń prowadzonego postępowania w przedmiocie zwrotu podatku od towarów i usług co uzasadnia stwierdzenie, iż Skarżąca pomimo prawa do zwrotu wykazanego w deklaracji VAT-7 za marzec 2020 r. nie posiadała prawa do dysponowania tym zwrotem,

b) uznaniu, iż Skarżąca ma rację co do naruszenia zasady szybkości postępowania przez organ podatkowy I instancji przy jednoczesnym uznaniu, iż kwestia ta nie może stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku Skarżącej tj. uchylenia zaskarżonego postanowienia i zaliczenia kwoty zwrotu, wynikającej z deklaracji VAT-7 za marzec 2020 r. na poczet podatku CIT-2 za marzec 2020 r. w wysokości 34.432,00 zł, w sytuacji gdy organ podatkowy obowiązany jest do przestrzegania zasad wynikających z Ordynacji podatkowej,

c) uznaniu przez organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu, iż co do zasady wszystkie zarzuty podatnika odnoszą się wyłącznie do jednego stwierdzenia strony, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego uchybił przepisom prawa wskazanym przez Skarżącą w zażaleniu z dnia 14 stycznia 2021 r., ze względu na przedstawiony w spornym postanowieniu z dnia 31 grudnia 2020 r., powód odmowy zaliczenia zwrotu tj. iż do czasu zakończenia weryfikacji zwrotu nie jest możliwe jego zaliczenie na poczet zaległości, podczas gdy postanowienie organu I instancji dotyczyło właśnie kwestii możliwości zaliczenia zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym co uzasadnia podniesione w tym zakresie zarzuty przez Skarżącą,

II. naruszenie przepisów postępowania tj.:

- art. 62 § 1 w zw. z art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej przez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji mimo nieprawidłowego zastosowania ww. przepisu, ponieważ w związku z wnioskiem Skarżącej organ I instancji zobowiązany był do zaliczenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za marzec 2020 r. do zwrotu w deklaracji VAT-7, na poczet CIT-2 za marzec 2020 r.,

- art. 76 § 1, art. 76a § 1 i 2, art. 76b Ordynacji podatkowej przez uznanie, iż zaliczenie zwrotu, o którym mowa w tych przepisach, odnosi się do zwrotu wykonanego zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, podczas gdy żaden z tych przepisów nie uzależnia zaliczenia zwrotu ww. podatku od zakończenia czynności kontrolnych podjętych w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług,

- art. 120 Ordynacji podatkowej przez wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa polegające na uzależnieniu realizacji uprawnienia zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowych od uprzedniego zweryfikowania prawidłowości i zasadności tego zwrotu podczas gdy regulacja ta nie wynika z obowiązujących przepisów prawa podatkowego,

- art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez brak uznania przez organ II instancji, że przedmiotowe postępowanie zostało przeprowadzone przez organ I instancji w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do organów podatkowych w związku z wydaniem postanowienia I instancji, mimo braku jakiejkolwiek podstawy prawnej do wydania takiego rozstrzygnięcia,

- art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej przez przyznanie, iż postanowienie o odmowie zaliczenia zwrotu z dnia 31 grudnia 2020 r. zostało wydane z naruszeniem zasady szybkości postępowania, przy jednoczesnym uznaniu, iż powyższe uchybienie nie może stanowić o podstawy do uwzględnienia wniosku strony tj. uchylenia zaskarżonego postanowienia i zaliczenia kwoty zwrotu wynikającej z deklaracji VAT-7 za marzec 2020 r. na poczet podatku CIT-2 za marzec 2020 w wysokości 34.432,00 zł, co prowadzi do wewnętrznej sprzeczności wydanego postanowienia, polegającego na przyznaniu słuszności podnoszonym przez Skarżącą argumentom przy jednoczesnym uznaniu, iż naruszenia te nie mogą wpłynąć na zmianę zaskarżonego postanowienia organu I instancji,

III. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

- art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 178 -183 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w związku z naruszeniem zasady neutralności podatku od towarów i usług, polegającego na uznaniu, iż Skarżąca posiada prawo do zwrotu, ponieważ wykazała ona w deklaracji dla podatku od towarów i usług za marzec 2020 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 34.432,00 zł, przy jednoczesnym uznaniu, iż nie przysługuje jej prawo do dysponowania tym zwrotem,

- art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o VAT poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że podatnik może dysponować kwotą różnicy podatku, a której mowa w art. 87 ust. 1 ustawy o VAT, dopiero gdy ta została zweryfikowana przez organ podatkowy, podczas gdy we wskazanym przepisie podatkowym zależność taka nie występuje,

- art. 1, art. 167, art. 168 oraz art. 169, art. 183 dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. poprzez przyjęcie, że realizacja uprawnienia zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowych wymaga uprzedniego zweryfikowania prawidłowości i zasadności tego zwrotu, podczas gdy we wskazanej regulacji zależność ta nie występuje.

W ocenie Skarżącej organ podatkowy nie ma podstaw do wstrzymania dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w oparciu o argumenty, które zostały wskazane w postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo - administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Sądowa kontrola zaskarżonego aktu przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Spór w sprawie dotyczy możliwości zaliczenia deklarowanego przez Skarżącą, lecz pozostającego w fazie weryfikacji przez organ, zwrotu (nadwyżki) podatku od towarów i usług na poczet innych zobowiązań Spółki (CIT-2).

W myśl art.76 § 1 Ordynacji podatkowej, nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. W sprawach zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. W przypadku zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych przepisy art. 55 § 2 i art. 62 § 1 stosuje się odpowiednio (art.76 a § 1).

Natomiast na podstawie art.76b § 1 Ordynacji podatkowej, przepisy art. 76, art. 76a, art. 77b, art. 79 i art. 80 stosuje się odpowiednio do zwrotu podatku. Zaliczenie, o którym mowa w art. 76a § 2 pkt 1, następuje odpowiednio z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku lub korekty takiej deklaracji.

Z kolei w myśl art.87 ust.1 ustawy o VAT, w przypadku gdy kwota podatku naliczonego jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy, a zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6 i 6a, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika (art..87 ust. 2). Jeżeli jednak zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego (art.87 ust.2 zd. 2 ustawy o VAT).

Nie jest kwestionowane, że Spółka złożyła do właściwego organu podatkowego deklarację w sprawie podatku od towarów i usług VAT-7 za marzec 2020 r., w której wykazała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 34.432 zł do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku, a także wniosek o zaliczenie wykazanej kwoty zwrotu na poczet podatku CIT-2 za marzec 2020r. Jednakże Naczelnik Urzędu Skarbowego, w związku z prowadzonymi czynnościami sprawdzającymi przedłużył termin zwrotu różnicy podatku wykazanego w deklaracji VAT-7 za marzec 2020 r. do dnia 19 sierpnia 2020 r. Następnie dnia 2 lipca 2020 r. wszczęta została kontrola podatkowa Spółki w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za marzec 2020 r., a organ I instancji kolejnymi postanowieniami przedłużał termin zwrotu podatku.

Organy podatkowe zajęły stanowisko, że wydanie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, skutkuje brakiem możliwości zaliczenia zwrotu VAT (nadwyżki podatku naliczonego nad należnym) wykazanego w złożonej deklaracji podatkowej, na poczet istniejących zobowiązań lub zaległości podatkowych.

W ocenie Sądu powyższe stanowisko jest prawidłowe i zgodne z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, które wielokrotnie prezentowały pogląd, że zaliczenie zwrotu, o którym mowa w art. 76b w zw. z art. 76 § 1 i 76a § 1 Ordynacji podatkowej odnosi się do wykonanego, zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, zwrotu podatku, a nie prawa do tego zwrotu, które jeszcze nie zostało zrealizowane. Warunkiem koniecznym zaliczenia zwrotu podatku jest obiektywne istnienie kwoty zwrotu (zaliczenie nie jest możliwe, gdy nie ma przedmiotu tego zaliczenia). Zaliczenie, o którym mowa w art. 76 i nast. w zw. z art. 76b Ordynacji podatkowej nie może być w związku z tym dokonywane z pominięciem zasad określonych w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Skoro w art. 87 ust. 2 ustawodawca umożliwił przedłużenie terminu zwrotu wykazanego w złożonej deklaracji do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego, to także zaliczenie zwrotu na poczet innych należności podatkowych nie jest możliwe do zakończenia wszczętych postępowań (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 27/16, wyrok z 15 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 30/18 dostępne na stronie www.orzeczenia nsa.gov.pl).

Zestawienie powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że skoro organ może wstrzymać się z dokonaniem zwrotu do czasu zakończenia weryfikacji złożonego przez podatnika rozliczenia, to może również odmówić dokonania każdego innego nim zadysponowania, w tym także zaliczenia na poczet zobowiązania podatkowego. Dla obu czynności istotą jest bowiem pewność istnienia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do rozliczenia. A zatem zaliczenie wykazanego zwrotu na poczet zobowiązania podatkowego może dotyczyć zwrotu niekwestionowanego oraz niewątpliwego. Do czasu uzyskania tej pewności organ ma prawo wstrzymać się zarówno ze zwrotem, jak i zaliczeniem zwrotu na poczet zobowiązania podatkowego. Trzeba bowiem odróżnić prawo do zwrotu VAT wykazanego w deklaracji podatkowej, od prawa do dysponowania tym zwrotem podatku przez podatnika. Jak zauważył NSA w wyrokach z 19 stycznia 2016 r., sygn. akt I FSK 1512/14 i z 6 września 2016 r. sygn. akt I FSK 252/15 (publ. CBOSA) zanim w określonym terminie kwota zwrotu podatku znajdzie się na rachunku bankowym podatnika, organ podatkowy może w postępowaniu wyjaśniającym ustalić i ocenić, czy deklarowany zwrot jest uzasadniony bądź nieuzasadniony.

Mając na uwadze powyższe za bezpodstawne należy uznać zarzuty naruszenia art. 62 § 1, 76 § 1, art. 76a § 1 i 2, art. 76 b Ordynacji podatkowej, a także 87 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.

Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia zasady neutralności podatku od towarów i usług.

Zasada neutralności wyrażona w art. 1 ust. 2 Dyrektywy VAT 2006/112/WE dotyczy prawa do odliczenia podatku naliczonego, zarezerwowanego dla podatników podatku od towarów i usług (w zakresie, w jakim kupione towary i usługi są wykorzystywane do wykonywanych czynności opodatkowanych), dzięki czemu jest on neutralny dla przedsiębiorców, a jego ekonomiczny ciężar ponosi faktycznie jedynie konsument tj. osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej lub podmiot gospodarczy, któremu nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Należy wskazać, że odmowa zaliczenia na poczet zobowiązań podatkowych zwrotu podatku, do czasu zweryfikowania jego zasadności, w żadnym zakresie nie oznacza, że zwrotu takiego podatnik nie otrzyma. Prawo do zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w spornej deklaracji nie jest przedmiotem sporu, jest nim natomiast prawo do dysponowania zwrotem, ponieważ uprawnienie podatnika do wydawania dyspozycji co do przeznaczenia wykazanego zwrotu, może ziścić się wyłącznie wtedy, gdy zwrot ten będzie uznany za zasadny, co w istocie stanowi realizację zasady neutralności. W momencie potwierdzenia zasadności tego zwrotu (w całości bądź w części) - zaliczeniu ulegnie kwota wykazanego zwrotu w dacie przewidzianej prawem.

W rozpatrywanej sprawie istotnym jest, że weryfikacja zwrotu nie została zakończona, a tym samym nie może dojść do kompensaty części tego zwrotu z innym zobowiązaniem podatkowym.

W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 120, 121 § 1, 125 § 1 Ordynacji podatkowej.

Mając na uwadze całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należy uznać, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny przedmiotowej sprawy uznając, że zaliczenie zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za marzec 2020 r. na poczet CIT-2 nie jest możliwe w sytuacji gdy trwa weryfikacja zasadności tego zwrotu. Wbrew zarzutom skargi trzeba stwierdzić, że to właśnie wbrew zasadzie praworządności byłoby dokonywanie zwrotu podatku czy zaliczenia wykazanego zwrotu bez jakiejkolwiek weryfikacji, co do jego zasadności. Natomiast naruszenie zasady szybkości postępowania, samo w sobie nie uzasadnia uchylenia wydanego rozstrzygnięcia, bo nie miało ono istotnego wpływu na wynik sprawy.

Reasumując, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego, w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia, dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O zwrocie nadpłaconego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 225 P.p.s.a., bowiem prawidłowy wpis w niniejszej sprawie wynosi 100zł (§ 2 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz.2193 ze zm.).