Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 62/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2020-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 58 § 1 pkt 1, art. 3 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. B. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Prezydenta Miasta w przedmiocie udzielenia świadczeń zdrowotnych p o s t a n a w i a : odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

A. B. w piśmie z dnia 25 czerwca 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta [...]w zakresie "udzielenia świadczeń zdrowotnych".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że skarga w powyższym zakresie dotyczy wniosku A. B. z dnia 5 maja 2020 r., kierowanego do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie (MOPR), o udzielenie pomocy w postaci świadczeń zdrowotnych medycznych, w tym leczenia szpitalnego neurologicznego zgodnie ze skierowaniem. W odpowiedzi na ten wniosek MOPR w dniu 21 maja 2020 r. wystosował do klienta pismo, w którym poinformował go, iż swoją prośbę powinien kierować do właściwej instytucji, tj. do Narodowego Funduszu Zdrowia. Zdaniem MOPR zakończyło to postępowanie w prawem przewidziany sposób. Następnie pismem z dnia 26 maja 2020 r. A. B. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2020 r. sygn. SKO.PS-80/2688/1119/2020 SKO uznało ponaglenie za nieuzasadnione. Zdaniem organu zatem w sprawie nie nastąpiła bezczynność ani też przewlekłe prowadzenie postępowania. Organ podzielił pogląd zawarty w w/w postanowieniu SKO, zgodnie z którym brak jest podstawy do przyjęcia bezczynności w sytuacji gdy żądanie zostało skierowane do organu administracji publicznej, który nie jest właściwy do załatwienia sprawy będącej przedmiotem wniosku, a ten organ stwierdzi swoją niewłaściwość i pismem poinformuje stronę o organie posiadającym kompetencje do rozpatrzenia podania. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja zdaniem organu miała miejsce.

Należy zaznaczyć, że zarządzeniem z dnia 17 września 2020 r. wyłączono do odrębnego rozpoznania skargę A. B. (zawartą również w piśmie z dnia 25 czerwca 2020 r.) na bezczynność Prezydenta Miasta [...]w zakresie nierozpatrzenia wniosku z dnia 27 maja 2020 r. dotyczącego udzielenia pomocy w napisaniu skargi do TSUE i przyznania w tym celu zasiłku celowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których p.p.s.a. stosuje się z mocy ustaw szczególnych.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania:

- w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8),

- w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).

Z kolei stosownie do art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W konsekwencji, skarga na bezczynność może dotyczyć sprawy, w której organ administracji publicznej zobligowany jest wydać decyzję administracyjną, postanowienie w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zaskarżenie bezczynności jest zatem dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Inaczej mówiąc, skarga na bezczynność dopuszczalna jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem dotyczyć innych czynności. Podkreślić należy, że bezczynność organu powiązana być musi z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest zatem wystąpienie określonej podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. Sąd natomiast odrzuca skargę dotyczącą bezczynności z powodu jej niedopuszczalności w sytuacji gdy została ona skierowana do organu administracji publicznej, który nie jest właściwy do załatwienia sprawy będącej przedmiotem wniosku, a ponadto sprawa nie podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej (por. M. Wierzbowski [red.] i in., "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2017, t. 9 do art. 58, za post. NSA z dnia 6 lipca 2004 r., sygn. OSK 547/04, jak również m.in. postanowienia WSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. I SAB 76/19, WSA w Bydgoszczy z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. I SAB/Bd 56/12).

W niniejszym przypadku skarga A. B. dotyczy bezczynności Prezydenta Miasta [...] i przewlekłego prowadzenia postępowania w zakresie "udzielenia świadczeń medycznych", co nawiązuje do wniosku skarżącego z dnia 5 maja 2020 r. skierowanego do MOPR, w którym wnosił o udzielenie mu wszelkiej pomocy przewidzianej w ustawie o pomocy społecznej, "w szczególności świadczeń zdrowotnych medycznych, w tym leczenia szpitalnego neurologicznego zgodnie ze skierowaniem". Skarżący wyraźnie sprecyzował zatem rodzaj żądania, zaś skarga wniesiona do Sądu dotyczy właśnie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania w zakresie "udzielenia świadczeń medycznych". Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1507 ze zm.), dalej jako "u.p.s.", nie przewiduje, aby tego rodzaju pomoc miała być udzielania przez organy pomocy społecznej. Rozpatrywanie tego typu wniosków nie leży zatem w zakresie działalności merytorycznej organów pomocy społecznej. Rozważanie, czy przyznanie świadczeń bądź odmowa ich przyznania następuje w drodze decyzji administracyjnej może mieć miejsce wówczas gdy chodzi w ogóle o świadczenia z pomocy społecznej. W tym przypadku taka sytuacja, jak wykazano, nie miała miejsca. Organ nie był zatem zobowiązany do rozstrzygania w formie decyzji, postanowienia czy innego aktu, a tym samym nie jest dopuszczalna skarga dotycząca bezczynności organu w tym zakresie (por. też postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 19 października 2017 r., sygn. II SAB/Po 47/16). Wobec treści żądania skarżącego Dyrektor MOPR w Kielcach, jako że forma żądanej pomocy nie leżała w ramach jego właściwości, poinformował skarżącego pismem o tym gdzie takiej pomocy może poszukiwać (co zresztą miało miejsce – jak wynika z pisma – już po raz kolejny).

Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.