Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SO/Wa 9/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wymierzenie grzywny -art.55 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 2,  art. 55 par. 1 i 2,  art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie WSA Iwona Kosińska (spr.) WSA Joanna Skiba Protokolant referent stażysta Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2012 r. sprawy wniosku A. B. o ukaranie organu grzywną postanawia: 1. odmówić uwzględnienia wniosku; 2. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata E. D. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę [...] ([...]) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę [...] ([...]) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę [...] ([...]) złotych.


UZASADNIENIE

W dniu 16 kwietnia 2012 r. A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie Burmistrzowi Miasta Z. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z powodu niezastosowania się organu do obowiązku przekazania w ustawowym terminie sądowi administracyjnemu jego skargi z dnia 8 marca 2012 r. na działalność Burmistrza Miasta Z. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W przedmiotowej skardze - skierowanej do tutejszego Sądu – A. B. zarzucił Burmistrzowi Miasta Z.: pogwałcenie prawa o pomocy społecznej, ignorowanie wniosków jego rodziny oraz jej trudnej sytuacji, nieprzyznanie rodzinie skarżącego zasiłku okresowego na miesiąc [...] 2012 r. oraz nieprzyznanie żadnej pomocy na miesiąc [...] 2012 r., [...] i bezczynność, w tym w rozpoznaniu skargi jego żony E. R. z dnia 24 lutego 2012 r. dotyczącej przyznania zasiłku okresowego.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Z. przy piśmie z dnia 13 kwietnia 2012 r. (nadanym w dniu 20 kwietnia 2012 r.) nadesłał odpis skargi A. B. z dnia 8 marca 2012 r. wraz z aktami sprawy, wskazując na bezzasadność wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Jednocześnie Burmistrz wyjaśnił, że organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej działalności burmistrza jest rada gminy i dlatego oryginał skargi A. B. z dnia 8 marca 2012 r. został przekazany według właściwości Przewodniczącemu Rady Miasta Z., o czym poinformowano skarżącego. Z nadesłanych akt sprawy wynika, że powyższe przekazanie skargi nastąpiło przy piśmie z dnia 9 marca 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność złożonego wniosku.

Stosownie do art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Zgodnie z art. 55 § 1 powołanej ustawy, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny.

Postępowanie sądowe dotyczące wymierzenia organowi grzywny za niedopełnienie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 jest odrębnym postępowaniem sądowym zmierzającym do ustalenia faktu przekazania bądź nieprzekazania sądowi przez organ administracji publicznej wniesionej za jego pośrednictwem skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W postępowaniu tym sąd nie rozstrzyga zatem o zasadności skargi strony, która nie została przekazana sądowi w terminie określonym w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wymierzenie grzywny za nieprzekazanie przez organ skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi ma być środkiem dyscyplinującym i kompensującym, prowadzącym do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku. Z art. 55 § 1 powołanej ustawy wynika, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Takie sformułowanie przepisu oznacza, że wymierzenie grzywny ma charakter fakultatywny, a wyłączną materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych art. 54 § 2 powołanej ustawy, w terminie przewidzianym w tym przepisie.

Odnosząc przedstawione wyjaśnienia do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Burmistrz Miasta Z. rzeczywiście uchybił obowiązkom określonym w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga na działania tego organu w opisanej powyżej sprawie została bowiem wniesiona przez A. B. w dniu 8 marca 2012 r., zaś organ przekazał akta sprawy wraz z odpisem skargi dopiero przy piśmie z 13 kwietnia 2012 r. (nadanym dnia 20 kwietnia 2012 r.). Uchybienie ustawowego terminu wyniosło zatem 13 dni. Jednakże, co Sąd orzekający wziął pod uwagę, z wyjaśnień zawartych w niniejszym piśmie organu wynika, że mając na uwadze treść pisma skarżącego z dnia 8 marca 2012 r. organ ten uznał, że organem właściwym do jego rozpatrzenia jako skargi na działanie Burmistrza Gminy Z. jest Rada Gminy Z., której rzeczywiście niezwłocznie przekazał skargę przy piśmie z dnia 9 marca 2012 r., o czym poinformował skarżącego. Organ uczynił to, mimo że jako adresat skargi został wskazany Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i to do tego sądu powinna zostać przekazana przedmiotowa skarga. Jak wynika z treści pisma z dnia 13 kwietnia 2012 r. Burmistrz Miasta Z. czyniąc w ten sposób, kierował się treścią przedmiotowego pisma i działał w dobrej wierze, którą utracił dopiero po złożeniu przez A. B. w dniu 11 kwietnia 2012 r. wezwania do niezwłocznego przekazania skargi do tutejszego Sądu. Wówczas organ niezwłocznie, przy piśmie z dnia 13 kwietnia 2012 r. (nadanym dnia 20 kwietnia 2012 r.) przekazał odpis skargi oraz kopię udzielonej odpowiedzi na skargę E. R. wraz z aktami sprawy.

Wobec powyższego, mając na uwadze wyjaśnia organu, sposób sformułowania rzez skarżącego pisma z dnia 8 marca 2012 r., a także zakres powstałego opóźnienia, Sąd uznał, że wymierzenie organowi grzywny nie jest zasadne.

Zajmując takie stanowisko Sąd ponownie podkreśla, że wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma na celu przede wszystkim wyegzekwowanie od organu administracji wykonanie obowiązków określonych w powołanym wyżej art. 54 § 2. Wobec tego wymierzenie organowi grzywny może być w okolicznościach danej sprawy niecelowe nawet w przypadku potwierdzenia zarzutu uchybienia ustawowego terminu, co znajduje swoje bezpośrednie uzasadnienie w treści art. 55 § 1 powołanej ustawy, w którym nie zawarto kategorycznego zwrotu nakazującego wymierzenie organowi grzywny, ale posłużono się osłabiającą partykułą "może".

Dodatkowo Sąd zwraca uwagę, że w tej sprawie nie było zasadne umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stanowisko co do braku podstaw do zastosowania tego przepisu w przypadku, gdy po wniesieniu wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 powołanej ustawy organ przekazał skargę Sądowi wraz z aktami sprawy i z odpowiedzią na skargę, zostało przestawione w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r. (syn. akt II GPS 3/09, pub. ONSAiWSA 2010/1/2). Stanowisko to podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy Sąd, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) orzekł jak w sentencji.