Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1435/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: Art. 86  par.  1 i 87  par.  1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Spiewak po rozpoznaniu w dniu 20 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. i M. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia oddalić wniosek M. i M. S. o przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 25 sierpnia 2010 r., M. i M. S. reprezentowani przez radcę prawnego P. K. wnieśli o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Pełnomocnik skarżących podniosła, że uchybiła terminowi w związku z reorganizacją kancelarii (na dowód przedstawiła KRS) i przeprowadzką do nowego lokalu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 i 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – Sąd może na wniosek przywrócić termin stronie, która bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej, można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć.

Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (zobacz postanowienie NSA z 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.).

W niniejszej sprawie skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika uchybili terminowi do uzupełnienia braków skargi. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik podniosła, że uchybiła terminowi w związku z reorganizacją kancelarii (na dowód przedstawiła KRS) i przeprowadzką do nowego lokalu.

Należy podkreślić, że profesjonalny pełnomocnik jakim jest radca prawny nie może powoływać się na okoliczność, iż niedopełnił czynności w terminie ze względu na przeprowadzkę, przy dochowaniu należytej staranności powinna bowiem, jako profesjonalista, być świadom swoich obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także wagi terminowego dokonywania określonych czynności procesowych (por. postanowienie NSA z 29 lipca 2004 r., FZ 133/04, niepubl.).

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu pełnomocnik wnoszący skargę przy zachowaniu minimum staranności mógł dochować terminu do uzupełnienia jej braków formalnych. Wskazać trzeba, iż strona ponosi ryzyko ujemnych skutków działania profesjonalnego pełnomocnika procesowego (por. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r. OZ 569/2004). Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jak gdyby działał na własną rzecz.

Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 i 87 § 1 cytowanej ustawy orzekł, jak w sentencji.