Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 983/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 1 poz 7
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa WSA Ewa Partyka Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 października 2014 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności wypłaconych tytułem świadczeń z funduszu alimentacyjnego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi P. W. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] (dalej jako SKO) z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] o odmowie umorzenia kwoty 6 200 zł stanowiącej należność z tytułu wypłaconych J. W. świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresie od 1 listopada 2008 r. do 30 września 2009 r. i od 1 lutego 2011 r. do 30 września 2011 r. wraz z ustawowymi odsetkami. W podstawie prawnej decyzji Kolegium wskazało art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej następnie "K.p.a." w zw. z art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7.09.2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 ze zm., na dzień orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 1228 ze zm. – określanej dalej "ustawą").

Z uzasadnienia i akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 13 lipca 2011 r. (data wpływu do organu) P. W. zwrócił się o umorzenie należności w kwocie 2 200 zł, które stanowiły wypłacone na rzecz jego małoletniej córki z funduszu alimentacyjnego świadczenie przyznane za okres od 1 listopada 2008 r. do 30 września 2009 r. Do ich zwrotu został zobowiązany decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Następnie w piśmie z dnia 9 sierpnia 2012 r. wniósł dodatkowo o umorzenie należności w kwocie 4 400 zł wypłaconej uprawnionej z funduszu alimentacyjnego w okresie od 1 lutego 2011 r. do 30 września 2011 r., do zwrotu której został zobowiązany decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2012 r.

Po przeprowadzeniu postępowania Prezydent Miasta [...], decyzją z dnia [...] października 2012 r. znak: [...], odmówił umorzenia kwoty 6 200 zł stanowiącej należność z tytułu wypłaconych J. W. świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresie od 1 listopada 2008 r. do 30 września 2009 r. i od 1 lutego 2011 r. do 30 września 2011 r. wraz z ustawowymi odsetkami. W uzasadnieniu podał, że z dokonanych w toku postępowania ustaleń wynika, że wnioskodawca – 39 lat posiada wykształcenie wyższe (zawód wyuczony - ekonomista), aktualnie nie pracuje zawodowo ani dorywczo, nie jest również zarejestrowany w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna. Nie figuruje w ewidencji gruntów Miasta [...] oraz na terenie gmin Powiatu Ziemskiego [...] jako właściciel, współwłaściciel bądź użytkownik wieczysty nieruchomości. Nie pobiera świadczeń emerytalno-rentowych. Nie korzysta również ze wsparci pomocy społecznej. Jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym (orzeczenie wydane na stałe) ze wskazaniem do pracy w zakładzie pracy chronionej. Mieszka wspólnie z rodzicami, nie ponosząc żadnych kosztów utrzymania i pozostając na ich utrzymaniu. Rodzice są emerytami z łącznym dochodem 3 473,60 zł. Na mocy wyroku Sądu Okręgowego [...] z dnia 10 lutego 2012 r. (sygn. akt [...]) wnioskodawca zobowiązany został do płacenia alimentów na rzecz córki J. W. w kwocie 500 zł miesięcznie (ich egzekucja jest bezskuteczna). Poza umorzeniem wnioskowanych kwot strona posiada również zadłużenie z tytułu zaległych alimentów w kwocie 10 900 zł wraz z ustawowymi odsetkami oraz świadczeń w kwocie 6 000 zł, wypłaconych uprawnionej za okres od 1 października 2011 r. do 30 września 2012 r.

Organ powołując się na art. 30 ust. 2 ustawy podał, że zgodnie z tym przepisem organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie ma charakter uznaniowy, a organ nie jest zobligowany do uwzględnienia wniosku strony nawet wtedy, gdy zostaną spełnione wszystkie przesłanki warunkujące udzielenie wnioskowanej pomocy.

W ocenie organu I instancji, ustalone okoliczności nie przemawiały za uwzględnieniem wniosku. Skarżący jest wprawdzie osobą niepełnosprawną

i pozostaje na utrzymaniu rodziców (dochód w przeliczeniu na osobę wynosi 1 157,87 zł i znacznie przekracza kwotę 456 zł, stanowiącą kryterium dochodowe rodziny przy ubieganiu się o świadczenia z pomocy społecznej). Organ podkreślił, że strona, mając 39 lat, znajduje się w wieku aktywności zawodowej, a niepełnosprawność nie wyklucza podjęcia przez nią zatrudnienia (z orzeczenia nie wynika zaś, że wymaga ona opieki ze strony innych osób). Jej sytuację można, zdaniem organu, ocenić jako trudną, ale nie jako wyjątkową, która w sposób trwały uniemożliwiałaby jej podjęcie starań zmierzających do jej poprawy. Zmiana takiego stanu rzeczy wymaga jednakże podjęcia pewnej aktywności ze strony wnioskodawcy, czego jednak nie czyni. Nie jest nawet zarejestrowany

w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna. Sytuacja wnioskodawcy nie jest zatem na tyle trudna, by w sposób trwały uniemożliwić mu podejmowanie działań zmierzających do poprawy, a zatem pozwalających na wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku zwrotu należności.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył P. W., wskazując na jej krzywdzący charakter. Podał, że jego stan zdrowia nie uległ poprawie, nadal nie pracuje, został zaliczony do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym, nie posiada środków finansowych. Wyjaśnił, że nigdy nie uchylał się od obowiązku alimentacyjnego, ale zaistniały obiektywne i niezależne od niego przyczyny, wynikające z trwałego inwalidztwa i całkowitej niezdolności do pracy.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze

decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powodem uchylenia był brak rozpatrzenia i brak dokonania oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, przez organ I instancji. W ocenie organu, nie ustalono rzeczywistej sytuacji majątkowej wnioskodawcy i nie oceniono możliwości zwrotu przez zobowiązanego należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego małoletniej córce. Organ nie rozważył także, czy brak umorzenia należności nie spowoduje sytuacji zmuszającej skarżącego do korzystania z pomocy społecznej. Jako osoba niepełnosprawna, bez pracy i własnych dochodów, pozostaje na utrzymaniu rodziców. Rozstrzygając sprawę organ powinien uwzględnić nie tylko interes społeczny, ale także słuszny interes strony. Zdaniem SKO, wydana decyzja była przedwczesna i koniecznym stało się powtórzenie części czynności procesowych przed organem I instancji.

Na skutek złożonej przez P. W. skargi powyższa decyzja była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 477/13 uchylił ją. W ocenie Sądu, skarżona decyzja naruszała przepisy prawa procesowego w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. SKO uznając bowiem, że okoliczności sprawy były niedostatecznie wyjaśnione, powinno było wyraźnie wskazać w jakim zakresie należy prowadzić to uzupełnienie. Takiego warunku kontrolowana decyzja nie spełniała. Odnosiła się bowiem do ustaleń dowodowych organu pierwszej instancji w sposób ogólny i abstrakcyjny, nawiązywała do treści przepisów, ale bez konkretyzacji w jaki sposób te przepisy zostały naruszone. Brak takiego wskazania skutkował, zdaniem Sądu, naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a., a to powodowało konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.

Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2014 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2012 r. Na wstępie SKO, powołując się na art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej następnie "P.p.s.a.", zwróciło uwagę na związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w powyżej opisanym wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 10.09.2013 r., sygn. akt II SA/Rz 477/13. Następnie zacytowało treść art. 27 ust. 1 i 1a, art. 28 ust. 1 oraz art. 30 ust. 1 i 2 ustawy i podzieliło pogląd organu I instancji, że instytucja umorzenia nie może być nadużywana, a odwołujący ma wykazać, że znajduje się w wyjątkowej sytuacji majątkowej i rodzinnej, uniemożliwiającej zwrot zaległych należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

W ocenie Kolegium, odwołujący się nie wykazał, że znajduje się w takiej wyjątkowej sytuacji majątkowej i rodzinnej. Na poparcie stanowiska przywołało dokonane przez organ I instancji ustalenia w zakresie sytuacji dochodowej

i rodzinnej wnioskodawcy, które to ustalenia nie przemawiały za uwzględnieniem wniosku. Kolegium zaznaczyło, że wprawdzie P. W. jest osobą niepełnosprawną i pozostaje na utrzymaniu rodziców, jednak mając 39 lat znajduje się w wieku aktywności zawodowej, a niepełnosprawność nie wyklucza podjęcia zatrudnienia. Choć jego sytuacja jest trudna, to nie na tyle wyjątkowa, by w sposób trwały uniemożliwiała mu podjęcie starań zmierzających do jej poprawy. Wymaga to jednakże jego aktywności, której nie podejmuje – brak zarejestrowania w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna. Powyższe ustalenia nie pozwalały na uwzględnienie wniosku i umorzenie należności. SKO zwróciło również uwagę na brak spełnienia przesłanek z art. 30 ust. 1 ustawy.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł P. W. wnosząc o jej uchylenie, a także o "przeliczenie i redukcję zadłużenia w funduszu alimentacyjnym za okres od 2008 do 2013 r.

o kwotę 22 800 zł, z tytułu uiszczonych alimentów" oraz o "zweryfikowanie

i wstrzymanie wypłaty świadczeń z FA w okresie grudzień 2013 r. oraz styczeń-maj 2014 r. w związku ze skuteczną egzekucją pełnej kwoty zasądzonych alimentów".

Skarżący zarzucił brak podjęcia przez organ czynności wskazanych wyrokiem Sądu, brak dokładnego zbadania jego sytuacji faktycznej i położenia

w jakim obecnie się znajduje, brak analizy i prawidłowej oceny przesłanek uzasadniających wydanie decyzji o umorzeniu. Zarzucił nadto brak rozważenia, czy nieumorzenie należności nie spowoduje sytuacji zmuszającej go do korzystania

z pomocy społecznej oraz brak uwzględnienia przez organ słusznego interesu strony, w tym jego sytuacji zdrowotnej, majątkowej i osobistej. W ocenie skarżącego, decyzja SKO narusza przepisy prawa procesowego w sposób, który ma wpływ na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniom organu, podejmuje starania w kierunku poszukiwania pracy, przez 15 lat zarejestrowany był w GUP [...] - od 14.11.1995 r. do 14.06.2010 r. (jako osoba bezrobotna poszukująca pracy) po tym okresie utracił status bezrobotnego, z uwagi na chorobę trwającą ponad 90 dni. Brak zatrudnienia spowodowany jest sytuacją na rynku pracy, a ograniczone możliwości zarobkowania wynikają z trwałego inwalidztwa i trudności "w wejściu na rynek pracy". Podkreślił, że z pomocą rodziców uiszcza na rzecz córki każdego miesiąca alimenty.

SKO odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie z przyczyn zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola działalności administracji publicznej, którą sprawuje sąd administracyjny oparta jest na kryterium zgodności z prawem, o czym przesądza brzmienie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Jej celem jest ustalenie, czy organ administracyjny prowadził postępowanie w sposób zgodny z obowiązującą procedurą oraz, czy właściwie zastosował następnie przepisy prawa materialnego. Stwierdzenie naruszeń w tym zakresie obliguje do uchylenia kwestionowanej skargą decyzji bądź też stwierdzenia jej nieważności, w zależności od rodzaju i stopnia naruszenia – art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. Jeśli zaś wniesiona skarga okaże się nieuzasadniona, sąd obowiązany jest do jej oddalenia (art. 151 P.p.s.a.). Z uwagi na fakt, że w sprawie niniejszej orzekał już wcześniej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (wyrok z 10 września 2013 r., II SA/Rz 477/13), to istotne znaczenie ma także brzmienie art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia

Ocena poddanej w niniejszym postępowaniu kontroli decyzji SKO prowadzi do wniosku o jej zgodności z prawem, a co z tym związane o konieczności oddalenia skargi. Rozstrzygnięciem tym organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2012 r. o odmowie umorzenia kwoty 6 200 zł, stanowiącej należność z tytułu wypłaconych na rzecz córki skarżącego świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz ustawowych odsetek. Zapadła uprzednio kasacyjna decyzja Kolegium z dnia [...] stycznia 2013 r., rozpoznająca odwołanie P. W. od wymienionej decyzji pierwszoinstancyjnej, została uchylona wspomnianym wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 10 września 2013 r. Sąd stwierdził w nim, że uchylenie rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym z powołaniem się na naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 w zw. z art. 9 K.p.a. dopuszczalne jest tylko wówczas, gdy wyraźnie wskazane zostanie, jakie okoliczności sprawy i w jakim zakresie powinny być wyjaśnione. W ocenie Sądu, wskazana decyzja z dnia [...] stycznia 2013 r. nie określała natomiast obszaru postępowania dowodowego wymagającego wyjaśnienia.

Wydaną w ponownym postępowaniu decyzją z dnia [...] marca 2014 r. (która stanowi aktualnie przedmiot kontroli) SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji wskazując, że odwołujący się nie wykazał, że znajduje się w na tyle wyjątkowej sytuacji majątkowej i rodzinnej, by uzasadniało to uwzględnienie jego żądania umorzenia należności obciążającej go z tytułu wypłaconych z funduszu alimentacyjnego świadczeń. Na uzasadnienie zajętego stanowiska Kolegium przedstawiło w sposób zwięzły ustalone w postępowaniu pierwszoinstancyjnym fakty. W oparciu o nie skonkludowało, że strona jest wprawdzie osobą niepełnosprawną i znajduje się na utrzymaniu rodziców, lecz mając 39 lat pozostaje w wieku aktywności zawodowej, a niepełnosprawność nie wyklucza podjęcia przez nią zatrudnienia.

Przystępując do kontroli zaskarżonej decyzji należy na samym wstępie zaznaczyć, że jest ona ograniczona. Powyższe związane jest z faktem, iż będący jej podstawą art. 30 ust. 2 ustawy przewiduje, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku dłużnika o umorzenie jego należności alimentacyjnych ma uznaniowy charakter, na co wskazuje zawarte w tym przepisie sformułowanie "może" w odniesieniu do kompetencji organu. Oznacza to, że ustawodawca pozostawił załatwiającemu sprawę organowi prawo wyboru co do rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania strony. Aby jednak decyzja organu nie nosiła znamion dowolności, musi zostać poprzedzona należycie przeprowadzonym postępowaniem tj. takim, w którym uwzględniono naczelne zasady tego postępowania, wyrażone w K.p.a. Organ musi więc zebrać pełny materiał dowodowy tzn. dotyczący wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, a następnie w sposób wyczerpujący go rozważyć (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a.). Wyniki jego działań winny zaś znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu, w którym przedstawić należy w sposób jasny motywy, które przesądziły o zajętym przez organ stanowisku (art. 107 § 3 K.p.a.). To, czy obowiązki powyższe zostały zrealizowane przez organy w danej sprawie zakończonej uznaniową decyzją podlega analizie w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest ta decyzja.

W ocenie Sądu, zakres poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych był wystarczający do rozstrzygnięcia. Stanowiący jego źródło materiał dowodowy został przez organy w sposób należyty rozważony, zaś wyprowadzone w jego oparciu wnioski również nie budzą zastrzeżeń. Przede wszystkim należy wskazać, że niesłuszne jest twierdzenie skarżącego o niezastosowaniu się przez organ do wyroku sądowego oznaczonego sygn. II SA/Rz 477/13. Wbrew zarzutom skargi, Sąd w orzeczeniu tym nie wskazał, że stan faktyczny niniejszej sprawy nie został w sposób należyty ustalony. Zauważył natomiast, że jeśli takiego zdania jest Kolegium, które uchyliło decyzję organu I instancji, to winno w klarowny sposób podać zakres niezbędnych w sprawie ustaleń, nie zaś ograniczać się do lakonicznego stwierdzenia o konieczności ustalenia sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Ponownie zatem rozpatrując sprawę SKO uznało, że zgromadzony w niej materiał dowodowy pozwala na wydanie decyzji. Odwołując się do zawartych w art. 30 ust. 2 ustawy przesłanek umorzenia, ujętych ogólnie jako sytuacja dochodowa i rodzinna dłużnika, uznało, że składające się na nie konkretne okoliczności nie dają podstaw do przyznania P. W. przewidzianej w tym przepisie ulgi. Kolegium wyeksponowało fakt, iż wnioskodawca jest osobą stosunkowo młodą (w chwili podejmowania decyzji miał 40 lat) i choć niepełnosprawną, to mającą możliwość znalezienia zatrudnienia w odpowiednich zakładach pracy (tj. zapewniających zarobkowanie w warunkach pracy chronionej).

Zdaniem Sądu, powyższemu stanowisku trudno zarzucić nielogiczność czy sprzeczność z zasadami doświadczenia życiowego. Przeciwnie, uwzględnia ono, że wobec brzmienia art. 133 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 ze zm.), zobowiązania alimentacyjne rodziców względem dzieci mają obligatoryjny charakter. Zwolnienie z nich może więc dotyczyć szczególnie wyjątkowych sytuacji, do której – jak wskazało SKO– trudno zaliczyć tę, w której znajduje się skarżący. Co zaznaczyło Kolegium, wnioskodawca nie wykazał, że podjął starania w kierunku znalezienia pracy poprzez choćby rejestrację w urzędzie pracy w charakterze bezrobotnego czy poszukującego pracy. Oczywistym jest, że sytuacja na rynku zatrudnienia jest obecnie bardzo trudna, zwłaszcza, w odniesieniu do osób z określonymi ograniczeniami, jak w wypadku skarżącego. Nie można jednakże premiować postawy przejawiającej się w braku aktywności w tym zakresie. Przedłożone zaś przy składaniu odwołania zaświadczenia lekarskie nie dotyczą okresu bezpośrednio poprzedzającego wydanie decyzji w sprawie. Nie może zaś budzić wątpliwości, że rozstrzygając w przedmiocie wniosku złożonego w oparciu o art. 30 ust. 2 ustawy organ powinien ocenić aktualną sytuację dochodową i rodzinną strony. Odnosząc się zaś do zarzutu strony dotyczącego błędnego ustalenia przez organ, że nie wymaga ona pomocy innych osób stwierdzić należy, że zgodnie z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności, skarżącemu nie jest potrzebna pomoc stała lub długotrwała w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Wymaga on natomiast korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, co przecież nie wyklucza zatrudnienia w odpowiednich warunkach (tj. pracy chronionej).

Odpowiadając z kolei na zarzut skargi, że organ błędnie za podstawę rozstrzygnięcia przyjął dochód jego rodziców, gdy nie są oni stroną w sprawie stwierdzić należy, że uwzględnienie przez organy powyższej okoliczności świadczy o należytym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy w myśl art. 7 K.p.a. Z pewnością bowiem przedmiotowa okoliczność składa sie na użyte w art. 30 ust. 2 ustawy pojęcie "sytuacja dochodowa i rodzinna" dłużnika.

Podsumowując, w ocenie Sądu, wszystkie istotne w sprawie fakty zostały ustalone, w sposób dostateczny rozważone, natomiast motywy podjętego rozstrzygnięcia należycie przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. To zaś, że decyzja ta nie odpowiada oczekiwaniom skarżącego nie przesądza jeszcze o popełnionych przez organy uchybieniach przepisom prawa. Jak już wyżej zaznaczono, skoro instytucja umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych ma wyjątkowy charakter, to nie można z niej uczynić instytucji powszechnej, mającej zastosowanie do wszystkich osób będących w trudnej sytuacji. Do takiej, jak stwierdziły rozpoznające sprawę organy, z pewnością można zaliczyć tę, w której znalazł się skarżący. Trzeba mieć jednak także na uwadze, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje, co podkreśliły organy, na trwały charakter tej sytuacji. Biorąc więc pod uwagę wiek skarżącego można było wysnuć wniosek, że istnieje w jego przypadku szansa na spłatę zadłużenia wobec Skarbu Państwa.

Na marginesie Sąd wskazuje, że niniejsza sprawa nie dotyczy wysokości obciążającego skarżącego długu z tytułu wypłaconych z funduszu alimentacyjnego alimentów na rzecz jego córki, a tego, czy skarżący spełnia przesłanki umorzenia części takiego zadłużenia (tj. dotyczącego określonego czasu). Dlatego też argumenty kwestionujące wysokość należności z tego tytułu nie mogły mieć dla sprawy żadnego znaczenia.

Z tych wszystkich względów uznano, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, bowiem nie wykracza poza przyznany organowi zakres uznania administracyjnego i dlatego skargę na nią oddalono na podstawie art. 151 P.p.s.a.