Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 235/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37  ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 80 poz 526
law: Ustawa z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego - tekst jednolity
article: art. 71b ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Artur Kot /sprawozdawca/, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za 2009 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

1.1. Decyzją z [...] grudnia 2010 r. Minister Finansów (dalej: także "organ") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z 13 listopada 2003 r.

o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526 ze zm.; dalej: "u.d.j.s.t.") po rozpoznaniu wniosku Gminy [...] (dalej: "skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją własną z [...] lipca 2010 r. zobowiązującą skarżącą do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2009 w wysokości [...] zł – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję własną z [...] lipca 2010 r.

Powyższe decyzje zapadły na tle następującego stanu faktycznego sprawy.

1.2. Pismem z [...] lutego 2010 r. Minister Edukacji Narodowej poinformował,

iż skarżąca w roku 2009 otrzymała zawyżoną kwotę części oświatowej subwencji ogólnej o [...] zł. Ustalił nadto, że dane zawarte w sprawozdaniach statystycznych GUS wykazały, iż dyrektorzy szkół prowadzonych przez Gminę [...] zawarli dane niezgodne ze stanem faktycznym, tj. zawyżono liczbę uczniów przeliczonych wagą P2 – o [...] uczniów oraz P3 o [...] uczniów, łącznie liczbę uczniów przeliczeniowych - o [...] ucznia. Przy kalkulacji części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2009 dla skarżącej uwzględniono: [...] uczniów przy wadze P2; [...] uczniów przy wadze P3; [...] uczniów przy wadze P4. Z ustaleń pokontrolnych Kuratorium Oświaty zaś wynikało, iż w roku szkolnym 2008/2009 liczba uczniów posiadających orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznych o potrzebie kształcenia specjalnego wynosiła, z uwzględnieniem stopnia upośledzenia umysłowego: lekkiego – [...] uczniów, umiarkowanego – [...] uczniów oraz [...] uczniów słabowidzących. Jednocześnie Minister Edukacji narodowej wskazał, iż z porównania danych zawartych w wyniku kontroli z danymi statystycznymi, które zostały uwzględnione do naliczenia części oświatowej subwencji ogólnej na 2009 r. wynika, że w systemie informacji oświatowej nie wykazano [...] uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym. W wyniku tego błędu liczba uczniów przeliczonych wagą P4 została łącznie zaniżona o [...] uczniów. w tym przypadku, zgodnie z art. 37 ust. 4 u.d.j.s.t. skarżącej nie przysługuje zwiększenie części oświatowej subwencji ogólnej. Minister Finansów powiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w ww. sprawie.

2.1. Następnie, decyzją z [...] lipca 2010 r. Minister Finansów zobowiązał skarżącą do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2009 r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu podniósł, że część oświatowa subwencji ogólnej za rok 2009 (skorygowana decyzją Ministra Finansów z [...] listopada 2009 r.) została nieprawidłowo skalkulowana z uwagi na zawyżenie liczby uczniów o wadze P2 (o [...] ucznia) i przy wadze P3 (o [...] uczniów). Dlatego też w wyniku ponownego przeliczenia kwotę [...] zł uznał za nienależną, podlegającą zwrotowi do budżetu Państwa. Minister Finansów stwierdził nadto brak podstaw prawnych do uwzględnienia przy kalkulacji wysokości nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej przy wadze P4 – [...] uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym, którzy na skutek niewykazania przez szkołę w systemie informacji oświatowej nie zostali uwzględnieni przy ustalaniu ostatecznej kwoty tej części kwoty subwencji ogólnej za 2009 rok. Powołał przy tym art. 37 ust. 4 u.d.j.s.t., który nie przewiduje zwiększenia części oświatowej subwencji ogólnej

w przypadku podania w sprawozdaniu nieprawdziwych danych skutkujących przyznaniem wnioskowanej kwoty w wysokości niższej od należnej.

3.1. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła skarżąca zarzucając decyzji z [...] lipca 2010 r. naruszenie:

a) art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżąca otrzymała kwotę części oświatowej subwencji ogólnej w wysokości wyższej

od należnej i w konsekwencji żądanie od skarżącej jej zwrotu;

b) art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez załatwienie sprawy w sposób pomijający całkowicie interes społeczny, w szczególności interes lokalnej wspólnoty samorządowej skarżącej oraz w sposób podważający zaufanie obywateli do organów państwa;

c) art. 77 § 1 i art. 78 § 1 w zw. z art. 75 § 1 oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

3.2. W uzasadnieniu wskazała, iż wbrew stanowisku organu otrzymała ona prawidłową wysokość kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2009 rok,

w oparciu o prawdziwą liczbę uczniów niepełnosprawnych wymagających kształcenia specjalnego pobierających naukę w szkołach podległych gminie, wykazaną

w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 71b ust. 1 ustawy o systemie oświaty. Jednocześnie podniosła, że część z tych uczniów nie posiadała jedynie zaświadczeń wystawionych przez poradnię psychologiczno – pedagogiczną, co nie zmienia faktu, że w rzeczywistości są to uczniowie "niepełnosprawni". Jako rozumienie tego pojęcia wymieniła uczniów z upośledzeniem umysłowym, niewidomych lub słabowidzących, z niepełnosprawnością ruchową, z zaburzeniami psychicznymi, którzy w jej opinii winni być objęci z tego tytułu kształceniem specjalnym wymagających stosowania specjalnych organizacji nauki i metod pracy. W związku z powyższym skarżąca stwierdziła iż przyznana jej kwota części oświatowej subwencji ogólnej była zgodna z art. 1 pkt 5 ustawy o systemie oświaty i umożliwiła pobieranie nauki przez dzieci i młodzież niepełnosprawne. Natomiast fakt nieposiadania przez część z nich zaświadczeń z poradni, określonych w załączniku do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Nauki z 22 grudnia 2008 r. nie zmienia faktu, iż w rzeczywistości dzieci te wymagały kształcenia specjalnego. Jednocześnie podniosła, iż przepisy wskazanego rozporządzenia zostały zaskarżone przez nią do Trybunału Konstytucyjnego, a organ pomimo stosownego wniosku w tym zakresie nie zawiesił przedmiotowego postępowania i wydał rozstrzygnięcie. Następnie autor skargi postawił zarzuty naruszenia szeregu przepisów prawa administracyjnego (nie konkretyzując jakich), jak i powołał się na zaistnienie w sprawie przesłanki zawieszenia tego postępowania, na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Trybunał Konstytucyjny. Powołał się na zaskarżenie postanowienia Ministra Finansów z [...] kwietnia 2010 r. o odmowie zawieszenia postępowania do sądu administracyjnego.

4.1. Minister Finansów po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy wskazaną na wstępie decyzję własną z [...] lipca 2010 r. Wywiódł, iż art. 71b ust. 1 ustawy o systemie oświaty nie uprawniał do wykazywania w sprawozdaniach statystycznych jako uczniów objętych kształceniem specjalnym uczniów nie posiadających orzeczeń poradni psychologiczno – pedagogicznych

o potrzebie kształcenia specjalnego. Zgodnie bowiem z obowiązującymi wówczas przepisami określającymi zasady podziału części oświatowej subwencji ogólnej przez właściwy organ między jednostkami samorządu terytorialnego, przy wagach P2 , P3,

i P4, mogli być uwzględnieni jedynie uczniowie posiadający orzeczenia poradni psychologiczno – pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej o potrzebie kształcenia specjalnego, wykazani w systemie informacji oświatowej (według stanu na dzień [...] września 2008 r.) i objęci odpowiednią wagą. W związku z tym, że część subwencji ogólnej za rok 2009 została skalkulowana z uwzględnieniem zawyżonej przez skarżącą liczby uczniów przy wagach: P2 - o [...] uczniów i P3 – o [...] uczniów, Minister Finansów dokonał ponownego jej przeliczenia. W konsekwencji uznał za nienależną i podlegającą zwrotowi do budżetu państwa kwotę [...] zł stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą części oświatowej subwencji ogólnej, którą otrzymała skarżąca na rok 2009, a kwotą ustaloną w niniejszym postępowaniu. Wskazał, iż zobowiązanie do zwrotu nienależnej kwoty części subwencji ogólnej dokonane decyzją z [...] lipca 2010 r. jest zgodne z obowiązującymi przepisami. Zdaniem organu, w interesie społecznym jest aby wielkość przyznanej skarżącej części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2009 została ukształtowana zgodnie

z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, tj. na takich samych zasadach jak w przypadku pozostałych jednostek samorządu terytorialnego realizujących zadania związane z kształceniem uczniów posiadających orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego.

Minister Finansów wskazał, iż dowodami w rozpoznawanej sprawie mogły być jedynie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydane przez poradnie psychologiczno-pedagogiczne, w tym inne poradnie specjalistyczne, o których mowa w przepisach dotyczących podziału części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2009. Dlatego opinie biegłych we wnioskowanym zakresie sporządzone w 2010 r., nie przyczyniłyby się do wyjaśnienia sprawy i nie odpowiadałyby wymogom zawartym w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z 22 grudnia 2008 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2009.

5.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca. Pismem z [...] stycznia 2011 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Występując o uchylenie zaskarżonej decyzji, autor skargi postawił zarzuty naruszenia przepisów:

a) postępowania, w szczególności: art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 138 § 2 k.p.a.;

b) art. 37 w zw. z art. 36 u.d.j.s.t.;

c) art. 71b ust. 1 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.; dalej: "u.s.o.");

d) art. 2, art. 70 oraz art. 166 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

5.2. Obszernie uzasadniając zarzuty, skarżąca podniosła, iż informację wskazującą o możliwości, jak nawet potrzebie wykazania w sprawozdaniach do GUS także uczniów, którzy nie posiadali stosownych orzeczeń z poradni specjalistycznej, a wymagających kształcenia specjalnego pracownicy skarżącej uzyskali podczas szkoleń organizowanych przez Ministerstwo Edukacji Narodowej, gdzie pod wpływem jednego z takich szkoleń w 2001 r. dokonano np. korekty dotychczasowych sprawozdań o uczniów, którzy rzeczywiście takiej formy kształcenia potrzebowali (czyli de facto nie posiadających stosownych zaświadczeń), posiadających status "niepełnosprawnych" bądź na podstawie orzeczenia lekarza orzecznika ZUS czy też innych zaświadczeń lekarskich. Taki sposób zachowania skarżąca oceniła jako zgodny z przepisem art. 71b § 1 u.s.o., konkludując, iż ustawa ta nie zawiera wymogu by każde "niepełnosprawne" dziecko posiadało zaświadczenie z poradni psychologiczno – pedagogicznej. Potwierdziła nadto, iż w taki sam sposób działała składając sprawozdanie, na podstawie którego uzyskała subwencję oświatową

w roku 2009. Skarżąca wskazała, iż wykonała w rzeczywistości zadanie publiczne

w zakresie oświaty na jakie otrzymała subwencje w wyższej wysokości. Ponadto

w roku 2009 w placówkach oświatowych na jej terenie zapewniono kształcenie specjalne wszystkim uczniom "niepełnosprawnym" (wymagającym kształcenia specjalnego), którzy takiej formy nauczania wymagali.

Konkludując skarżąca uznała, iż żądanie zwrotu części subwencji oświatowej za 2009 rok w sytuacji, gdy została ona wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem określonym w ustawie jest niezgodne z przepisami Konstytucji RP.

5.3. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wystąpił o jej oddalenie. Podtrzymał jednocześnie stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, iż twierdzenia skarżącej o zgodności przeznaczonych środków na cele wymienione w ustawie nie mają znaczenia dla przedmiotowej sprawy, bowiem organ zobligowany jest do działania z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa, które w sposób jednoznaczny określają sposób podziału kwoty subwencji oświatowej pomiędzy poszczególne jednostki samorządu terytorialnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

6.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w przepisach art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a.").

6.2. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

7.1. Istotę sporu w rozpoznawanej sprawie stanowi ocena zasadności zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2009 r. Ramy materialnoprawne rozpoznawanej sprawy przedstawiają się następująco. Zgodnie

z art. 37 ust. 1 u.d.j.s.t. w przypadku, gdy ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji:

1) zmniejsza o odpowiednią kwotę część oświatową subwencji ogólnej

w zakresie subwencji na rok budżetowy oraz potrąca z kolejnej raty nienależnie otrzymaną kwotę, wynikającą ze zmniejszenia tej części subwencji, a jeżeli nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od jednej raty - wstrzymuje przekazywanie rat, bądź gdy nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od kwoty pozostałej do przekazania do końca roku budżetowego - wstrzymuje przekazywanie rat i zobowiązuje do zwrotu pozostałej części nienależnej kwoty części subwencji;

2) zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji, chyba

że jednostka ta dokonała wcześniej zwrotu nienależnie otrzymanych kwot -

w zakresie subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy (podkreślenie Sądu).

Minister Finansów orzekł o zwrocie nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2009 r., w związku z tym, iż nastąpiło nieprawidłowe jej naliczenie na skutek zawyżenia liczby uczniów o wadze P2 (o [...] uczniów) i P3 (o [...] uczniów), którzy to uczniowie nie posiadali orzeczeń poradni psychologiczno – pedagogicznych, zgodnie z przepisami ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty. Sąd podziela ustalenia dokonane w tym zakresie przez Ministra Finansów.

W świetle art. 71b ust. 1 u.s.o., kształceniem specjalnym obejmuje się dzieci

i młodzież, o których mowa w art. 1 pkt 5 i 5a, wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Kształcenie to może być prowadzone w formie nauki w szkołach ogólnodostępnych, szkołach lub oddziałach integracyjnych, szkołach lub oddziałach specjalnych i ośrodkach, o których mowa w art. 2 pkt 5.

Z art. 71b ust. 3 u.s.o. wynika zaś, że opinie o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka oraz orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego albo indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego i indywidualnego nauczania, a także o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych organizowanych zgodnie z odrębnymi przepisami wydają zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym w poradniach specjalistycznych. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego (podkreślenie Sądu).

W załączniku do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 22 grudnia 2008 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2009 (Dz. U. Nr 235, poz. 1588) zawarto zapisy stanowiące, iż podstawę do naliczania określonych wag (P2-P4) stanowi orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, wydane na podstawie 71b ust. 3 u.s.o. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż posiadanie orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej, o potrzebie kształcenia specjalnego było warunkiem koniecznym do uwzględnienia uczniów przy wymienionych wagach. A zatem tylko uczniowie posiadający orzeczenie wskazanych wyżej poradni mogli być wykazani w sprawozdaniach statystycznych GUS i objęci odpowiednią wagą przy kalkulacji części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2009 dla danej jednostki samorządu terytorialnego.

7.2. Zdaniem Sądu, za prawidłowe należy uznać stanowisko Ministra Finansów, iż uczniowie legitymujący się tylko lekarskimi opiniami (zaświadczeniami) o potrzebie stosowania wobec nich specjalnych metod nauki pracy, nie mogli być uwzględnieni przy kalkulacji na rok 2009 kwoty części oświatowej subwencji ogólnej dla skarżącej. A zatem, zasadnym było zobowiązanie skarżącej do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2009 rok

w wysokości [...] zł. Jednocześnie Sąd zauważa, iż art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t. nakłada na Ministra Finansów obowiązek orzeczenia o zwrocie nienależnie uzyskanej kwoty subwencji, a jego działanie w tym przedmiocie nie jest oparte

na uznaniu administracyjnym. Wynika to wprost z kategorycznego sformułowania przepisu, w którym nie użyto słowa "może" charakterystycznego dla przepisów dopuszczających uznaniowe działanie organów administracji, tzw. "luz decyzyjny". Dlatego wpływu na wynik sprawy nie wywiera oświadczenie skarżącej, iż nienależne kwoty zostały spożytkowane na zorganizowanie specjalnych metod nauczania oraz organizacji nauki dla uczniów, którzy tego wymagali.

8. Za nieuprawnione Sąd uznał zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 37 w zw. z art. 36 u.d.j.s.t., gdyż w przypadku uzyskania przez jednostkę samorządu terytorialnego nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej organ właściwy zobowiązuje Gminę do jej zwrotu. Wynika to wprost

z powyższych przepisów zatem żądanie takie oparte jest na przepisach prawa, nie może zaś zostać uznane, wbrew twierdzeniom skargi za bezpodstawne.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., należy wskazać,

iż przepis ten nie miał zastosowania w sprawie, gdyż organ rozpoznający wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy nie może wydać, tzw. decyzji kasacyjnej (por. wyrok NSA z 22 stycznia 2008 r. sygn. akt: II GSK 291/07 LEX nr 447829). Uprawniony jest jedynie do wydania decyzji wymienionych w § 1 wskazanego przepisu, tj. decyzji

w których:

1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo

2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo

3) umarza postępowanie odwoławcze.

Jednocześnie należy zauważyć, iż wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie można zaliczyć wprost do środków odwoławczych, gdyż nie spełnia podstawowego warunku - uruchomienia toku instancji. Istotną jego cechą jest jego niedewolutywność. Wniosek taki nie uruchamia toku instancji administracyjnej, rozumianego jako przejście kompetencji do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej z jednej instancji do drugiej. Przede wszystkim organ nie może przekazać sobie sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., gdyż przekazać można sprawę tylko innemu organowi.

Zarzut naruszenia art. 7 i 8 k.p.a. również należy uznać za bezzasadny. Minister Finansów wydając decyzję z [...] lipca 2010 r. podjął wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego, opierając ją na dokumentach sporządzonych przez organy administracji publicznej w zakresie ich działania, Jednocześnie dokonał wnikliwej analizy i oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego.

Za chybiony Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 75 § 1, art. 77 § 1

i art. 78 § 1 k.p.a. polegający na odmowie uwzględnienia wniosku skarżącej

o powołanie biegłych lekarzy z zakresu medycyny oraz biegłych z zakresu psychologii i pedagogiki. Sąd za prawidłowe uznał w tej kwestii stanowisko Ministra Finansów, który wskazał, iż dowodami w przedmiotowej sprawie mogły być tylko orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydane przez poradnie psychologiczno-pedagogiczne, w tym inne poradnie specjalistyczne, przed dokonaniem podziału części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2008. Opinie biegłych sporządzone w 2010 r. nie przyczyniłyby się do wyjaśnienia sprawy bowiem nie spełniałyby wymogów zawartych w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2009, które przewidywało,

że warunkiem koniecznym do uwzględnienia uczniów przy wagach P2 - P4 było posiadanie orzeczeń poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej, o potrzebie kształcenia specjalnego. Wymagane przepisami orzeczenia, uczniowie powinni posiadać w dniu sporządzenia sprawozdań GUS.

W tym stanie prawnym, dowody w postaci opinii biegłych pozostawałyby bez wpływu na ustalony przez organ stan faktyczny w sprawie niniejszej i stąd wniosek,

iż odmowa dopuszczenia tego dowodu była zasadna.

9. Reasumując, w świetle bezspornego stanu faktycznego niniejszej sprawy, Minister Finansów dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. Prowadząc postępowanie przestrzegał stosownych reguł procesowych. Z akt sprawy i z uzasadnienia decyzji wynika, że zbadał on wyczerpująco wszystkie okoliczności faktyczne i dokonał obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny. Dlatego też, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji z [...] grudnia 2010 r., Sąd uznał, że odpowiada ona prawu.

Biorąc to wszystko pod uwagę, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.