Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1929/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt w części
Powołane przepisy: article: art. 5, art. 47 ust. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 180 poz 1495
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 628
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.
article: art. 7, 77 i 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 190 poz 1
law: Rozporządzenie (WE) NR 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania  odpadów

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2010 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na zarządzenie pokontrolne (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia (...)czerwca 2010 r. nr (...) w przedmiocie odpadów 1. uchyla zaskarżone zarządzenie pokontrolne w punkcie 1, 3 i 4; 2. stwierdza, że zaskarżone zarządzenie pokontrolne w zakresie punktu 1,3 i 4 nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz S. Sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IVSA/Wa1929/10

UZASADNIENIE

Zarządzeniem pokontrolnym z dnia [...] czerwca 2010r. skierowanym do S. sp. z o.o. z siedzibą w G. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zarządził:

1. zaprzestania dalszego wywozu mieszaniny odpadów w postaci złomu

elektronicznego poza terytorium Polski,

2. prawidłowe wypełnianie załącznika VII do Rozporządzenia WE Nr 1013/2006

Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. zmienionego

Rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1379/2007 z dnia 26 listopada 2007r,

3. zaprzestanie demontażu sprzętu poza zakładem przetwarzania,

4. przestrzeganie warunków decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia

2007r. [...], zmienionej decyzją Marszałka

Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2010r. nr [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej przez inspektorów organu w dniach [...] maja 2010r. – [...] czerwca 2010r. stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony przyrody.

Ad. 1 Odpady w postaci zdemontowanego złomu elektronicznego (po procesie przetworzenia) typu: płytki obwodów drukowanych, zdemontowane zasilacze, głośniki stanowiące związki metali stali stopowych tj. złom składający się z elementów metalowych, plastikowych i papierowych wysyłany był za granicę (do Niemiec i Holandii) na podstawie wypełnionego załącznika VII do Rozporządzenia WE Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów. Zgodnie z art. 3 ust. 1 b wymienionego rozporządzenia procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody podlegają m. in. przemieszczenia mieszanin odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym innym kodem w załączniku III, III B, IV lub IV A, chyba, że zostały wyszczególnione w załączniku III A. Obecnie załącznik III A jest pusty. Z tego powodu wysłane mieszaniny odpadów winny zostać poddane procedurze uprzedniego zgłoszenia i zgody.

Dalej organ wywodzi, że kontrolowana Spółka nie jest zakładem przetwarzania, z tego powodu nie może wysyłać odpadów z podgrupy 16 02 poza terytorium kraju. W tym miejscu organ powołuje się na przepis art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz,. U. Nr 180, poz. 1495 ze zm.). Ad. 2 Załącznik VII został zmieniony Rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1379/2007 z dnia 26 listopada 2007r. w sprawie przemieszczania odpadów w celu uwzględnienia postępu technicznego oraz zmian ustanowionych na mocy Konwencji bazylejskiej. W przypadku wysyłki z dnia [...] grudnia 2009r. i [...] kwietnia 2010r. załącznik ten jest niezgodny z formatem określonym w Rozporządzeniu Komisji z dnia 26 listopada 2007r.

Ad. 3 Spółka została wpisana do rejestru GIOŚ jako podmiot uprawniony do zbierania odpadów zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz jako podmiot prowadzący recykling odpadów o kodzie 16 02 10 Elementy usunięte z zużytych urządzeń inne niż wymienione w kodzie 16 02 15. Z zestawienia danych o rodzajach i ilości wytworzonych odpadów przesłanego do marszałka Województwa [...] za 2009 wynika, że w spółce zdemontowano 2,182 Mg odpadów baterii o kodzie 16 06 01. Tymczasem z przepisów prawa krajowego wynika, że recykler nie jest uprawniony do prowadzenia demontażu baterii. Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, który stanowi, że demontaż zużytego sprzętu obejmujący usunięcie z tego sprzętu składników niebezpiecznych, materiałów i części składowych, określonych w załączniku nr 2 do ustawy ( w tym baterie), może być prowadzony wyłącznie w zakładach przetwarzania.

Ad. 4 Firma prowadzi działalność w zakresie zbierania, transportu, wytwarzania i odzysku odpadów z naruszeniem postanowień decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007r. [...], zmienionej decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2010r. nr [...]. Rodzaje odpadów dopuszczonych do wytwarzania w ciągu roku zostały określone w pkt VI. 6.1 decyzji Wojewody [...]. Tymczasem w 2009r. wytworzono 0,01 Mg odpadu o kodzie 12 01 04, które nie zostały ujęte w wymienionej decyzji.

Dalej naruszono pkt 6.1, 6.2, 7.2.2, 8.1 i 8.3 decyzji określające sposób magazynowania odpadów. Stwierdzony podczas kontroli sposób magazynowania odbiegał od zapisów decyzji.

Ponadto stwierdzono, że spółka zebrała oraz dokonywała transportu takich odpadów, które nie zostały wymienione we wskazywanej decyzji Wojewody [...].

Po doręczeniu S. sp. z o.o. przedmiotowego zarządzenia pokontrolnego, zainteresowana spółka wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszeń prawa (pismo z dnia [...] lipca 2010r.), które pozostało bez odpowiedzi.

Wobec powyższego wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, kwestionując pkt 1, 3 oraz 4 zarządzenia. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzuciła naruszenie art. 7 i 77 kpa poprzez nie zebranie oraz nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z dokumentów transportowych oraz dokumentacji potwierdzającej odbiór transportowanego towaru. Następnie naruszenie art. 69 § 1 kpa poprzez nie przedstawienie protokołu przesłuchania do podpisu prezesowi skarżącej spółki P. J. niezwłocznie po złożeniu zeznania. W dalszej kolejności błędną wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie art. 3, 4 Rozporządzenia WE Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. (Dz. U. UE L z dnia 12 lipca 2006r), a także nie zastosowanie art. 18 tegoż Rozporządzenia. Naruszenie art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym poprzez jego zastosowanie, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na uznanie, że skarżąca dokonywała demontażu zużytego sprzętu.

W konsekwencji skarga wnosi o uchylenie pkt 1 , 3 i 4 zarządzenia pokontrolnego z dnia [...] czerwca 2010r., o przesłuchanie świadków (wniosek cofnięty na rozprawie sądowej) oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że zarzut przemieszczania odpadów bez zgody właściwych władz kraju wysyłki nie znajduje żadnego uzasadnienia w świetle obowiązujących przepisów prawa międzynarodowego, wspólnotowego i krajowego. Skarga przyznaje, że zostały przez skarżącą spółkę wysłane za granicę trzy transporty odpadów: w dniu [...] grudnia 2009r do Niemiec, w dniu [...] kwietnia 2010r. do Holandii i w dniu [...] maja 2010r. do Niemiec. Przedmiotem wysyłki były jedynie płytki obwodów drukowanych. Powyższe potwierdzają dokumenty transportowe [...], Aneks VII oraz potwierdzenia odbioru towaru wystawione przez odbiorcę [...], z których jednoznacznie wynika, że przedmiotem transportu był odpad o kodzie 16 02 16 wg klasyfikacji EC, B 1010 zgodnie z

klasyfikacją Konwencji bazylejskiej oraz GC 020 wg OECD. Dodatkowo dokumentacja transportowa dotycząca transportu do Holandii wyraźnie wskazuje, że transportowanym odpadem były płytki obwodów drukowanych. Skarżąca przyznaje, że uwagi organu co do nieprawidłowego wypełniania załącznika VII co do rodzaju odpadu były zasadne jako, że płytki obwodów drukowanych stanowią odpad o kodzie B1110 wg Konwencji bazylejskiej. Odpad ten stosownie do kodów OECD został opisany jako kod GC 020 -złom elektroniczny (np. płytki obwodów drukowanych).

W ocenie skarżącej skoro przedmiotem transportów był odpad o kodzie B 1110 wg konwencji bazylejskiej, co wynika z dokumentów transportowych, to podlega on ogólnym obowiązkom informowania, określonym w art. 18 Rozporządzenia WE Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r, nie zaś obowiązkowi uprzedniego zgłoszenia i uzyskania zgody. Odpad o takim kodzie B 1110 został wymieniony w załączniku III do Rozporządzenia, a stosownie do art. 3 ust. 2 Rozporządzenia WE Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 ogólnym obowiązkom informowania podlega przemieszczanie m. in. odpadów wyszczególnionych w załączniku III i IIIA.

W ocenie skarżącego gdyby nawet przyjąć, że przedmiotem transportu był odpad o kodzie B1010, stanowiący mieszaninę odpadów, to również przemieszczanie tego odpadu podlegałoby jedynie obowiązkowi informowania, bowiem odpad o takim kodzie zawarty został w załączniki IIIA, wbrew stanowisku organu, iż załącznik ten jest pusty. Umieszczenie odpadu w tym załączniku także powoduje, że istnieje jedynie obowiązek poinformowania.

Dalej skarga podnosi, że zarzut nielegalnego przemieszczania odpadów został sformułowany również na podstawie dokonanego w trakcie kontroli przesłuchania prezesa zarządu skarżącej spółki – P. J. Protokół ten został sporządzony w ten sposób, że jego treść została podyktowana zeznającemu przez kontrolujących i z powodu tej wadliwości nie może on stanowić dowodu w sprawie.

Skarga kwestionuje także wykładnię przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym zaprezentowaną w przedmiotowym zarządzeniu. Otóż żaden z przepisów nie zawiera zakazu przemieszczania odpadów za granicę przez podmiot, który nie jest zakładem przetwarzania. Nadto S. posiada zezwolenie stosownych organów na transport odpadów o kodzie 16 02 16 wydane w oparciu o ustawę o odpadach.

Skarżąca odnośnie pkt 3 zarządzenia pokontrolnego wskazuje, że w Spółce nie jest dokonywany demontaż zużytego sprzętu. Spółka posiada zezwolenie na wytwarzanie odpadu o kodzie 16 06 01 i takie odpady zostały wytworzone w 2009r., co zostało podane w zbiorczym zestawieniu skierowanym do Marszałka Województwa [...]. Powyższa informacja nie oznacza, że odpad ten został wytworzony przez demontaż zużytego sprzętu. Okoliczność ta nie znajduje potwierdzenia zarówno w protokole przesłuchania prezesa zarządu skarżącej spółki, jak również w zastrzeżeniach złożonych do protokołu kontroli.

Odnośnie pkt 4 zarządzenia pokontrolnego skarżąca podnosi, że wskazano w nim jedynie decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007r. i w oparciu o jej zapisy stwierdzono, że spółka zbiera takie odpady, na które nie posiada zezwolenia. Tymczasem skarżący prowadzi działalność również w oparciu o decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2006r nr [...] i na podstawie tej decyzji uprawniona jest do zbierania odpadów o kodach zakwestionowanych przez organ kontrolujący. Samo przypuszczenie, iż wymieniona decyzja Starosty [...] może być dotknięta nieważnością nie uzasadnia zarzutu postawionego spółce. Dopóki bowiem decyzja ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego wiąże ona zarówno spółkę, jak i organy administracji publicznej.

Wskazane nieprawidłowości w magazynowaniu odpadów zostały usunięte już podczas kontroli, co jednoznacznie potwierdzili przedstawiciele organu w protokole kontroli.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Stosownie do art. 3 § 2 pkt

4) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), cytowanej dalej jako p.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak wskazano zasadnie w skardze zarządzenie pokontrolne ma charakter władczy i rozstrzyga indywidualną kwestię konkretnego podmiotu, do oznacza, że wypełnia dyspozycję art.3 § 2 pkt 4) ppsa. Pogląd ten należy uznać w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych jako ugruntowany (vide m. in. postanowienie NSA z dnia 4 lipca 2008r, sygn. akt II OSK 972/08, Lex 506005 oraz z dnia 28 lutego 2008r, sygn. akt II OSK 216/08, Lex 533652).

Z art. 134 § 1 p.p.s.a., wynika, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Oznacza to, że sąd dokonuje oceny zaskarżonego aktu mając na uwadze wszelkie aspekty sprawy, nie zaś jedynie argumentację podniesioną przez stronę skarżącą. Przy czym w niniejszej sprawie wywody zawarte w skardze w zasadniczej części Sąd uznał za trafne i w konsekwencji uzasadniające uchylenie zaskarżonego zarządzenia w zaskarżonej części.

W pierwszej kolejności zasadniczą kwestią w sprawie było ustalenie przez organ czy w kontrolowanej spółce były przestrzegane przepisy Rozporządzenia WE Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U.UE L z 2006r, Nr 190 poz. 1 z 12 lipca 2006r. ). Dotyczy to w szczególności kwestii, czy istniała konieczność przy przemieszczeniu odpadów w transportach w dniach: [...] grudnia 2009r do Niemiec, [...] kwietnia 2010r. do Holandii i [...] maja 2010r do Niemiec zachowania procedury przewidzianej w art. 3 ust. 1 tegoż rozporządzenia. Przywołany przepis stanowi, że na przemieszczanie wymienionych tam kategorii odpadów konieczne jest uprzednie pisemne zgłoszenie i uzyskanie zgody właściwych organów. Organ przyjął, że przedmiotem owych transportów była mieszanina odpadów (złom składający się z elementów metalowych, papierowych i plastikowych) niesklasyfikowanych pod żadnym innym kodem w załączniku III, III B, IV lub IVA. Na przemieszczanie takiej kategorii potrzebne jest uprzednie zgłoszenie i zgoda, czego nie dopełniła kontrolowana Spółka. Tymczasem, jak trafnie wywodzi skarżący, organ oparł powyższe ustalenie na zeznaniu złożonym przez Prezesa Zarządu, podczas gdy winien dokonać oceny

całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Organ dysponował bowiem dokumentami wskazującymi na to, że przedmiotem transportu był sklasyfikowany jeden odpad o kodzie 16 02 16. Dokumentami tymi były międzynarodowe listy przewozowe oraz aneks VII. Fakt, iż w aneksie VII wskazano najprawdopodobniej omyłkowo kod według konwencji bazylejskiej tj. B1010, a winno być B1110 nie zmienia faktu, że jednorodnie dokumenty te podawały jako przedmiot przemieszczenia odpad o kodzie 16 02 16. Na wadliwą kwalifikację odpadu w kontrolowanym aneksie VII według innego systemu kwalifikacji tj. według konwencji bazylejskiej wskazał organ w protokole kontroli nr [...] podnosząc, że nadano kod odpadu B 1010 dla odpadów złomu elektronicznego i mieszanin. Tymczasem odpad o kodzie 16 02 16, czyli elementy usunięte z zużytych urządzeń inne niż wymienione w 16 02 15 według rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, 1206), w tym także przedmiotowe płytki obwodów drukowanych (bo ten rodzaj odpadu jest bezsporny) według konwencji jest oznaczony innym kodem, jednak przy stosowaniu rozporządzenia wspólnotowego ma to wtórne znaczenie. Rozporządzenie WE Nr 1013/2006 bowiem w załączniku III posługuje się kodem OECD i wymienia pod kodem według tego systemu oznaczenie GC 020 m. in. płytki obwodów drukowanych. Jednocześnie wyraźnie stanowi, że takie odpady podlegają jedynie obowiązkowi informowania. Tym samym dla prawidłowego zastosowania przepisów rozporządzenia wspólnotowego zasadnicze znaczenie ma bezsporne ustalenie jakiego rodzaju odpad, w przełożeniu na nomenklaturę OECD, był przedmiotem owych trzech transportów zakwestionowanych przez kontrolę.

Ustalenie powyższej okoliczności wymagało od organu orzekającego w sprawie przeprowadzenia postępowania administracyjnego przy zachowaniu reguł wynikających z art 7, 77, 80 kpa oraz przedstawienia wyników tego postępowania w uzasadnieniu zarządzenia pokontrolnego.

Przypomnieć należy, że działania organów administracji publicznej uprawnionych do prowadzenia postępowania i podejmowania orzeczeń, podporządkowane są przede wszystkim określonej w art. 7 kpa zasadzie prawdy obiektywnej. Z powyższą zasadą skorelowane są regulacje umieszczone w art. 77 kpa. Według wskazanego przepisu organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, tak aby ustalony stan faktyczny zgodny był z rzeczywistością. To czy dana okoliczność została udowodniona, można zaś

ocenić jedynie na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego (art. 80 kpa), a to oznacza, że konieczne jest odniesienie się i wyjaśnienie z jakich powodów ustalenie faktyczne poczynione zostało (wobec sprzeczności dowodów) na części dowodów (w tym wypadku protokół przesłuchania Prezesa spółki), a pozostałym odmówiono wiarygodności (listy przewozowe, aneks VII). W tym miejscu należy podkreślić, iż organ nie dysponował przedłożonymi dopiero przy wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa potwierdzeniami przyjęcia odpadu przez zagranicznych kontrahentów i z tego względu trudno było mu dokonać oceny tegoż dokumentu. Niemniej jednak przytoczone zasady prowadzenia postępowania dowodowego zostały przy wydawaniu zaskarżonego zarządzenia naruszone. Organ dokonując ustaleń co do zasadniczej kwestii tj. jakiego rodzaju odpad był przedmiotem trzech transportów oparł swoje ustalenia na części zgromadzonego materiału, nie omawiając z jakich powodów odmówił wiarygodności pozostałym dowodom, istotnym dla tego ustalenia.

W uzasadnieniu do zarządzenia odnośnie pkt 1 organ wywodzi, że Spółka z racji tego, że nie posiada statusu podmiotu prowadzącego zakład przetwarzania, to nie jest uprawniona w ogóle do dokonywania eksportu odpadów z podgrupy 16 02 poza terytorium kraju. Jeśli organ przyjął takie stanowisko, co do którego w ocenie Sądu istnieją wątpliwości, to traci rację bytu poprzednia argumentacja w kwestii uzyskania zgody na przemieszczanie odpadów. Skoro bowiem spółka nie prowadzi zakładu przetwarzania i nie może z tego względu dokonywać przemieszczeń odpadów poza terytorium Polski pozostaje bez znaczenia czy na dany odpad konieczna jest zgoda, czy też wystarczy ogólny obowiązek informacyjny określony w art. 18 Rozporządzenia WE Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. Z tego względu ponownie rozpoznając sprawę organ ustali bezspornie, czy spółka jest uprawniona do wywozu poza terytorium RP odpadów w celu poddania ich odzyskowi, czy też recyklingowi. Jeśli odpowiedź będzie negatywna, wówczas zupełnie bezprzedmiotowe są ustalenia, jak i rozważania jaki odpad był przedmiotem transportów i w zależności od tych ustaleń czy wymagana jest zgoda na jego wywóz poza terytorium RP, czy tylko poinformowanie o przemieszczeniu.

Przy czym Sąd zauważa, że powołany przez organ art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym znajduje się w rozdziale zatytułowanym obowiązki prowadzącego zakład przetwarzania, co

oznacza, że w wypadku gdyby spółka była właśnie owym zakładem przetwarzania doznawałaby tego rodzaju ograniczenia i obowiązki jednocześnie. Tymczasem nie posiada takiego statusu i zadaniem organu będzie znalezienie takiego przepisu, z którego wynikałby zakaz przemieszczania w ramach terytorium wspólnotowego odpadów przez taki podmiot, który posiada uprawnienia zapisane w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007r. i Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2006r. Jednocześnie Sąd podkreśla, co zostanie omówione szerzej w dalszej części niniejszych wywodów, iż ostatnia z wymienionych decyzji nadal obowiązuje.

Odnosząc się do pkt 3 zaskarżonego zarządzenia, sąd stwierdza, że ponownie musi zostać przez organ rozważona kwestia demontażu z płytek obwodów drukowanych w świetle obowiązujących przepisów, jak również zapisów decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007r. Organ tezę, że w zakładzie odbywał się demontaż odpadów baterii o kodzie 16 06 01 wyprowadził ze zbiorczego zestawienia przesyłanego do Marszałka Województwa za 2009r. Z zestawienia tego wynika, że spółka zebrała odpad o kodzie 16 06 01 - 10,070 Mg, natomiast wytworzyła i był to odpad powstały podczas procesu odzysku innego odpadu o kodzie 16 02 16 - 2,182 Mg. Należy jednocześnie podkreślić, że stosownie do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007r. dopuszczono do odzysku odpad o kodzie 16 02 16 przyjmując jako metodę odzysku symbol R15. Załącznik nr 5 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tj. Dz U. z 2010r, Nr 185, poz. 1243) wymienia procesy odzysku i pod symbolem R15 przewiduje przetwarzanie odpadów, w celu ich przygotowania do odzysku, w tym do recyklingu. Ustawa o odpadach nie definiuje pojęcia przetwarzanie. Rozważania organu prowadzące do wniosku, że demontaż tych baterii jest dopuszczony jedynie w zakładzie przetwarzania, a spółka nie ma takiego statusu, były prowadzone w oparciu o przepisy ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Tymczasem organ winien wyjaśnić, w jaki sposób ma następować przetwarzanie odpadu o kodzie 16 02 16 również w oparciu o przepisy ustawy o odpadach i decyzję, z której wynika dla skarżącej spółki uprawnienie do prowadzenia odzysku odpadu o kodzie 16 02 16.

Odnośnie pkt 4 zarządzenia należy stwierdzić, że nie ma racji organ twierdząc w zarządzeniu pokontrolnym, że działalność spółki polegająca na wytwarzaniu, zbieraniu i transporcie wymienionych dokładnie poprzez podanie kodów odpadów nie została wymieniona w decyzji, na podstawie której spółka może prowadzić

działalność. Otóż biorąc pod uwagę decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007r, zmienioną decyzją nr [...] dnia [...] kwietnia 2010r. - w istocie spółka nie byłaby uprawniona do wymienionej w zarządzeniu działalności. Należy jednak wskazać, że skarżąca działa również w oparciu o decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2004r. zmienioną decyzją tego samego organu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006r. Z tej decyzji wynikają uprawnienia do zakwestionowanych przez organ czynności. Co prawda organ kontrolny powziął wątpliwość co do legalności tych ostatnich decyzji i nawet wystąpił z pismem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych przez Starostę [...], dopóki jednak nie została wydana ostateczna decyzja administracyjna stwierdzająca nieważność tych aktów, nadal występują one w obrocie prawnym. Oznacza to, że spółka prowadzi działalność także w oparciu decyzje Starosty [...] zakwestionowane przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska.

Nie znajduje także uzasadnienia obowiązek nakazujący magazynowanie odpadów stosownie do zapisów decyzji Wojewody [...] z 2007r. Jak trafnie wskazuje skarga, z protokołu kontroli wynika, że wszelkie nieprawidłowości w tym zakresie zostały naprawione podczas kontroli. Tym samym nakładanie takiego obowiązku jest bezprzedmiotowe.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na zasadzie art. 146 § 1 ppsa, orzekł jak na wstępie. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 i 205 § 2 powołanej ustawy.