Wyrok NSA oz. w Poznaniu, sygn. akt SA/Po 137/88
NSA oz. w Poznaniu
Data orzeczenia: 1988-08-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatki inne
Opłata skarbowa
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Powołane przepisy: article: par. 34 ust. 1
journal: Dz.U. 1983 nr 43 poz. 196
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 29 lipca 1983 r. w sprawie zryczałtowania podatków obrotowego i dochodowego od niektórych grup podatników oraz w sprawie opłaty skarbowej z tytułu wykonywania rzemiosła.
article: art. 7, art. 30
journal: Dz.U. 1980 nr 27 poz. 111
law: Ustawa z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych.
Teza: W sprawach o wyłączenie podatników z zastosowania karty podatkowej, opłaty skarbowej lub ryczałtu, rozstrzyganych na podstawie par. 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 lipca 1983 r. w sprawie zryczałtowania podatków obrotowego i dochodowego od niektórych grup podatników oraz w sprawie opłaty skarbowej z tytułu wykonywania rzemiosła /Dz.U. nr 43 poz. 196/, nie można skutecznie powoływać się na zarzut przedawnienia.

Przedawnieniu ulegają jedynie - stosownie do przepisów art. 7 i art. 30 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ - zobowiązania podatkowe oraz zaległości podatkowe, a nie prawo do orzekania o wyłączeniu podatnika z opłacania podatków w określonej formie.

TEZY

W sprawach o wyłączenie podatników z zastosowania karty podatkowej, opłaty skarbowej lub ryczałtu, rozstrzyganych na podstawie par. 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 lipca 1983 r. w sprawie zryczałtowania podatków obrotowego i dochodowego od niektórych grup podatników oraz w sprawie opłaty skarbowej z tytułu wykonywania rzemiosła /Dz.U. nr 43 poz. 196/, nie można skutecznie powoływać się na zarzut przedawnienia.

Przedawnieniu ulegają jedynie - stosownie do przepisów art. 7 i art. 30 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ - zobowiązania podatkowe oraz zaległości podatkowe, a nie prawo do orzekania o wyłączeniu podatnika z opłacania podatków w określonej formie.


SENTENCJA

oddala skargę w przedmiocie wyłączenie z grupy osób opłacających w latach 1983-1986 podatki w formie karty podatkowej.


UZASADNIENIE

Urząd Skarbowy w S. decyzją z dnia 6 listopada 1986 r. na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 lutego 1982 r. w sprawie zryczałtowania podatków obrotowego i dochodowego od niektórych grup podatników oraz w sprawie opłaty skarbowej z tytułu wykonywania rzemiosła /Dz.U. nr 6 poz. 47/ i rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 lipca 1983 r. w sprawie zryczałtowania podatków obrotowego i dochodowego od niektórych grup podatników oraz w sprawie opłaty skarbowej z tytułu wykonywania rzemiosła /Dz.U. nr 43 poz. 196/ oraz przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 listopada 1985 r. w sprawie karty podatkowej oraz opłaty skarbowej z tytułu wykonywania rzemiosła /Dz.U. nr 57 poz. 294/ orzekł o utracie przez Wacława M. prawa do opłacania podatków obrotowych i dochodowych w formie karty podatkowej za okres od 1983 r. do 1986 r.

W uzasadnieniu tej decyzji wyjaśniono, że w postępowaniu dochodzeniowym ujawniono, że podatnik w latach 1983-1985 wykonywał działalność niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. Zezwolenie Naczelnika Miasta i Gminy w O. z dnia 17 stycznia 1977 r. dotyczyło wykonywania działalności rzemieślniczej w zakresie ślusarstwa. Podatnik natomiast trudnił się także wykonywaniem usług w zakresie instalatorstwa sanitarnego i ogrzewania bez zawiadomienia organu podatkowego. Izba Skarbowa w P. decyzją z dnia 18 grudnia 1987 r. na podstawie art. 138 par. 1 Kpa utrzymała w mocy decyzję organu I instancji z dnia 6 listopada 1986 r. odnośnie pozbawienia podatnika Wacława M. prawa do korzystania z karty podatkowej w roku 1983 i uchyliła tę decyzję w pozostałym zakresie.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu tej decyzji m.in. stwierdził, że z opinii Wydziału Drobnej Wytwórczości i Usług Urzędu Wojewódzkiego w P. wynika, że rzemieślnik wykonujący ślusarstwo o symbolu S.067 może także wykonywać prace polegające na remontach i naprawie wewnętrznej instalacji c.o. i wodno-kanalizacyjnej pod warunkiem, że prace te mają charakter wyjątkowy - związane z usuwaniem skutków zaistniałej awarii. Podobne stanowisko zajęła Izba Rzemieślnicza w P. w piśmie z dnia 15 kwietnia 1984 r., w którym stwierdziła, że ślusarz-rzemieślnik może wykonywać prace polegające na naprawie i remoncie wewnętrznych instalacji domowych. Podatnik natomiast do protokołu z dnia 15 kwietnia 1987 r. wyjaśnił, że w roku 1983 wykonywał nową instalację /r-ki nr 15/83 i 16/83/. Wykonanie od podstaw nowych instalacji spowodowało przekroczenie przyznanych mu uprawnień. Wyłączenie zatem podatnika na rok 1983 było zasadne. Wyłączenie to powoduje, że zgodnie z par. 34 ust. 1 wyżej cyt. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 lipca 1983 r. podatnik nie może korzystać z opodatkowania w formie karty podatkowej także w latach 1984-1985. Za rok 1983 nie nastąpi jednak ustalenie wymiaru podatków na zasadach ogólnych z powodu przedawnienia. Wacław M. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 18 grudnia 1987 r. z wnioskiem o jej uchylenie z powodu jej niezgodności z prawem. Skarżący stwierdził, że skoro nie zachodzą podstawy do wymiaru podatku za rok 1983 z powodu przedawnienia, to tym samym nie można podejmować decyzji o wyłączeniu go z grupy osób opłacających podatki w formie karty podatkowej za ten okres. Poza tym podniósł, że organ I instancji nie przeprowadził jakichkolwiek czynności dowodowych. Oparł się wyłącznie na materiałach przesłanych przez instancję nadrzędną.

W piśmie procesowym z dnia 9 sierpnia 1988 r. skarżący dodatkowo podniósł, że z zestawienia rachunków za rok 1983 sporządzonego dnia 11 listopada 1986 r. wynika, że rachunek nr 15 dotyczy instalacji c.o. wykonanej w RKS w O., a rachunek nr 16 dotyczy prac ślusarskich wykonanych w sklepie nr 96 w G. W protokole z dnia 15 kwietnia 1987 r. wpisano natomiast dwukrotnie rachunki o nr 16 dotyczące instalacji wodno-kanalizacyjnej i instalacji c.o. w budynku w Ch., a rachunek nr 15 wpisano jako dotyczący "nowej instalacji w budynku w Ch.". Skarżący także podkreślił, że protokół z dnia 15 kwietnia 1984 r. nie odpowiada wymogom formalnym. Brak bowiem w nim wzmianki o jego odczytaniu. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z par. 31 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 lutego 1982 r. /Dz.U. nr 6 poz. 47 ze zm./ i par. 34 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 lipca 1983 r. /Dz.U. nr 43 poz. 196/ wyłączenie podatników z grupy osób opłacających podatki w formie karty podatkowej jest obligatoryjne w razie wykonywania przez nich działalności gospodarczej niezgodnie z posiadanymi uprawnieniami. W rozpoznanej sprawie natomiast jest niesporne, że skarżący posiadał uprawnienia do wykonywania ślusarstwa usługowego /S.067/ i w ramach tych uprawnień mógł wykonywać prace polegające na remontach i naprawie wewnętrznej instalacji centralnego ogrzewania i wodno-kanalizacyjnej. Wykonywał zaś w 1983 r. prace polegające na wykonaniu nowych wyżej wymienionych instalacji w budynkach w Ch. na rzecz RKS w O.. Faktowi temu skarżący nie zaprzeczył. Wykonywanie działalności gospodarczej niezgodnie z wydanym skarżącemu zezwoleniem wynika zresztą w sposób nie budzący wątpliwości z protokołu jego przesłuchań z dnia 15 kwietnia 1987 r., a także odpisów rachunków nr 15/83 i 16/83 i kosztorysów, dołączonych do akt sprawy. Zarzuty podnoszone przez skarżącego, a odnoszące się do pewnych uchybień formalnych związanych ze sporządzeniem ww. protokołu i nieścisłości w określeniu rachunków, a także pewne uchybienia w zakresie postępowania dowodowego /np. brak zapoznania skarżącego w trybie art. 10 par. 1 Kpa, z materiałami dowodowymi/ nie są istotne. Nie obalają one bowiem niespornego faktu wykonywania przez skarżącego działalności niezgodnie z posiadanym uprawnieniem. Także bez znaczenia dla sprawy jest zarzut skarżącego dotyczący przedawnienia w podjęciu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z przepisem art. 7 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ nie można jednak wydać decyzji w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego po upływie określonego okresu. Nie dotyczy to jednak podjęcia decyzji w przedmiocie utraty prawa do opłacenia podatków. W sprawach o wyłączenie podatników z zastosowania karty podatkowej opłaty skarbowej lub ryczałtu rozstrzyganych na podstawie art. 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 lipca 1983 r. w sprawie zryczałtowania podatków obrotowego i dochodowego od niektórych grup podatników oraz w sprawie opłaty skarbowej z tytułu wykonywania rzemiosła /Dz.U. nr 43 poz. 196/ nie można skutecznie powoływać się na zarzut przedawnienia. Przedawnieniu ulegają jedynie - stosownie do przepisów art. 7 i art. 30 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ - zobowiązania podatkowe oraz zaległości podatkowe, a nie prawo do orzekania o wyłączeniu podatnika z opłacania podatków w określonej formie.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 5 Kpa oddalił skargę Wacława M. jako nieuzasadnioną.