Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 796/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3a, art. 17 § 1a, art. 15 § 1, art. 27, art. 33 § 1, art. 34 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 4 ust. 1, art. 7 ust. 3, art. 10
journal: Dz.U. 2014 poz 1204
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka Sędziowie WSA Robert Hałabis WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Anna Gilowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Z. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, dalej: "Dyrektor Izby Administracji Skarbowej", "organ nadzoru", po rozpatrzeniu zażalenia Z. W., dalej: "zobowiązany", "strona", "skarżący", na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w H., dalej: "Naczelnik Urzędu Skarbowego", "organ egzekucyjny", z dnia [...] r. w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi wobec zobowiązanego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o nr: od [...] do [...], którymi objęto należności z tytułu opłaty abonamentowej rtv za okres od stycznia 2009 r. do listopada 2013 r.

Pismem z dnia 20 stycznia 2014 r. zobowiązany wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, wskazując jako podstawę nieistnienie i brak wymagalności obowiązku, a ponadto brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia oraz niespełnienie w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 ustawy egzekucyjnej.

Naczelnik Urzędu Skarbowego zwrócił się do wierzyciela, tj. P. S.A. o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonych zarzutów oraz postanowieniem z dnia [...] r. zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów.

P. S.A. postanowieniem z dnia [...] r. uznała wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Postanowienie to, po rozpoznaniu zażalenia zobowiązanego, zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. S.A. z dnia [...] r.

Z kolei Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] r. uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione.

Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie. W wyniku jego rozpatrzenia Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Na powyższe postanowienie organu drugiej instancji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...].

Naczelnik Urzędu Skarbowego wykonując rozstrzygnięcie organu odwoławczego z dnia [...] r. wydał postanowienie z [...] r., w którym odmówił uwzględnienia zgłoszonych zarzutów. Strona na postanowienie w sprawie odmowy uwzględnienia zarzutów złożyła zażalenie z [...] maja 2016 r., wnosząc o stwierdzenie jego nieważności.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] r. zawiesił postępowanie w sprawie zażalenia z dnia [...] maja 2016 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] r., zaś postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r.

Na powyższe postanowienie strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...], który prawomocnym wyrokiem z 28 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 883/16 stwierdził nieważność postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., utrzymującego w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z [...] r.

Z kolei prawomocnym wyrokiem z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 414/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] oddalił skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. uchylające postanowienie organu egzekucyjnego i przekazujące sprawę zarzutów do ponownego rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji.

Następnie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] r. podjął z urzędu zawieszone postanowieniem z dnia [...] r. postępowanie w sprawie zażalenia z [...] maja 2016 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. w sprawie odmowy uznania za zasadne zarzutów na postępowanie egzekucyjne.

Rozpatrując zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej na wstępie przytoczył brzmienie art. 26 § 1, art. 27 § 1 pkt 9, art. 33 § 1, art. 34 § 1 i § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 16 § 1 i § 2 i art. 138 § 2 k.p.a.

Organ drugiej instancji mając na uwadze argumentację strony stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego rozpatrzył wszystkie podniesione przez nią zarzuty. W dalszej części organ nadzoru stwierdził, że nieuzasadniony jest zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku. Zaznaczył, że w postanowieniu z dnia [...] r. wierzyciel wyjaśnił, iż obowiązek co do należności objętych tytułami wykonawczymi istnieje, bowiem strona dokonała rejestracji odbiornika radiofonicznego. W dokumentacji P. brak jest natomiast potwierdzenia zgłoszenia zaprzestania użytkowania odbiornika telewizyjnego, jak i strona takiego dokumentu nie przedstawiła. Odnosząc się do twierdzenia, że strona zaprzestała użytkowania odbiornika telewizyjnego w 2001 r., wierzyciel stwierdza, iż w dniu 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2004 r. nr 253, poz. 2531 z późn. zm.), której przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Na podstawie przepisów tej ustawy i przepisów wykonawczych to posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy, między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika, niezwłocznie po powstaniu zmiany lub zaistnienia zdarzenia. Zatem wyłącznie podjęcie przez abonenta działań zmierzających do wyrejestrowania odbiorników rtv może doprowadzić do ustania obowiązku opłacania abonamentu rtv. Jeżeli abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiornika, to nadal jest zobowiązany do uiszczania opłat abonamentowych.

Organ nadzoru za chybiony uznał także podniesiony przez stronę zarzut braku wymagalności egzekwowanego obowiązku.

Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia upomnienia wierzyciel wyjaśnił, że w dniu [...] października 2011 r. skierował do strony upomnienie dotyczące braku opłat abonamentowych, które zostało jej doręczone [...] października 2011 r. Zatem zarzut braku doręczenia upomnienia organ uznał za bezzasadny.

Organ nadzoru podkreślił, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 ustawy egzekucyjnej, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

W odniesieniu do zarzutu niespełnienia przez tytuły wykonawcze wymogów z art. 27 ustawy egzekucyjnej organ zaznaczył, że tytuły wykonawcze wystawione w niniejszej sprawie przez P. S.A. spełniają wymogi formalne wynikające z cytowanego przepisu.

W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej strona wniosła o jego uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:

- przepisów postępowania przez dopuszczanie się błędów wykładni i niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa, a mianowicie przepisów: art. 6, art. 61 § 1 i 4, art. 62, art. 97 § 2, art. 100 § 1, art. 101 § 1, art. 124 § 1 i 2 i art.125 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz.23 ze zm.) w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.);

- przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: art. 7, art. 8, art. 75 § 1 w związku z art. 73 § 1 i art. 74 § 2 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz.23 ze zm.) w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji;

poprzez:

- rażące naruszenie prawa, a szczególnie brak zawiadomienia strony o podjęciu postępowania, czego Organ I Instancji nie dopełnił, naruszenia prawa przez Organ I i II instancji do ponownego wszczęcia i rozpatrywania sprawy w trybie administracyjnym i wydania przez Organ I instancji postanowienia z dnia [...] r. nr [...] oraz utrzymującego go w mocy postanowienia z dnia [...] r. wydanego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, gdyż ta sama sprawa toczyła się już w Sądzie i nie zapadło rozstrzygnięcie, a tym samym stanowiło to przeszkodę do jej wszczęcia, czym naruszono przepisy art. 6 i art. 62 Kpa w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji;

- nie uwzględnienie, a wręcz zlekceważenie żądania strony wydania przez Wierzyciela - P. z akt uwierzytelnionych odpisów kompletu dokumentów, na podstawie których wysunięto roszczenie oraz wystawiono tytuły wykonawcze, przez co nie zebrano i nie oceniono w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których winno być oparte rozstrzygnięcie;

- nieprawdziwe i nie uzasadnione stwierdzenie w wydanym postanowieniu przez Dyrektora Izby Skarbowej w dniu [...] r. na złożone zażalenie przez skarżącego z dnia [...] lutego 2016 r., w którym organ odwoławczy stwierdza, że: "Wierzyciel w wydanym postanowieniu wypowiedział się w odniesieniu do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez Pana w ww. piśmie." koniec cytatu - co było podstawowym powodem złożenia skargi do WSA [...] z dnia 11 maja 2016 r.

- nieobiektywną, jednostronną, fragmentaryczną, dowolną i dokonaną wyłącznie w kierunku na niekorzyść skarżącego ocenę przeprowadzonych dowodów przez Wierzyciela - P. w wydanych postanowieniach z dnia [...] r. i [...] r., w tym pominięcie i nie rozważenie wszystkich zgłoszonych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, wyrażając ocenę, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli postanowienie, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania. Natomiast na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem jednak postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Z kolei z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem, które nie ma znaczenia w sprawie niniejszej.

Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Zaskarżone postanowienie nie narusza bowiem prawa.

Według treści art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.), podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze pieniężnym może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) (...);

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 (...).

Jak zaś o tym stanowi art. 34 § 1 powołanej wyżej ustawy, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

Wnosząc, zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, zobowiązany powołał się na nieistnienie i brak wymagalności obowiązku, a ponadto brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia oraz niespełnienie w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 ustawy egzekucyjnej. Zgodnie z treścią powołanych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny, zwrócił się do wierzyciela – Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. S.A.- o zajęcie stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów. Stanowisko to zostało wyrażone w ostatecznym postanowieniu wierzyciela z [...] r.

Należy zauważyć, iż ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1204 ze zm.) w art. 7 ust. 1, w brzmieniu mającym zastosowane w sprawie, przewiduje, iż kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (do końca 2012 r. - operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1, w którym z kolei była mowa o operatorze publicznym, w rozumieniu ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe). Zgodnie zaś z treścią art. 7 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych do tej opłaty stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym. Natomiast, jak o tym stanowi ustęp 5 powołanego artykułu, uprawnionymi do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w ust. 1, tj. m.in. uiszczania opłaty abonamentowej, są kierownicy jednostek operatora wyznaczonego (do końca 2012 r. operatora publicznego). Na podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 września 2013 r. (Dz.U. poz. 1140), wydanego na podstawie art. 7 ust. 10 ustawy o opłatach abonamentowych, jednostką P. S.A. uprawnioną do przeprowadzania na terenie kraju kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej za ich używanie jest Centrum Obsługi Finansowej P. (wcześniej taki sam przepis zawierał § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r., Dz.U. Nr 132, poz. 1116 ze zm.). Art. 7 ust. 10 ustawy o opłatach abonamentowych stanowi, że minister właściwy do spraw łączności w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji określi, w drodze rozporządzenia jednostki operatora wyznaczonego przeprowadzające kontrolę określoną w ust. 1. Oznacza to, że Dyrektor Centrum Obsługi P. S.A. był w sprawie uprawniony do wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych oraz podjęcia postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Do załatwiania spraw związanych z poborem abonamentu rtv, zgodnie ze wskazanymi wyżej przepisami ustawy o opłatach abonamentowych oraz wydanego na ich podstawie rozporządzenia, właściwy jest Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej P. .

Jednocześnie ustawa o opłatach abonamentowych nie wskazuje, organu odwoławczego, właściwego do rozpatrywania zażaleń na postanowienia wierzyciela wydane w pierwszej instancji przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. . Natomiast, jak to wynika z treści art. 7 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych nadzór w stosunku do Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. w zakresie wykonywania przez niego kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. Zgodnie z przepisami art. 17 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w odniesieniu do zażaleń na postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, odpowiednie (a zatem w tym przypadku nie wprost, ale z pewnymi modyfikacjami) stosowanie art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że na postanowienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie do tego właśnie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej P. .

Nie można zgodzić się ze stroną odnośnie do zarzutu dotyczącego nieistnienia obowiązku. Sąd stwierdza, że prawidłowo Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej P. , jako wierzyciel, uznał za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej. Odnośnie do tego zarzutu w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że ustawa o opłatach abonamentowych w art. 2 ust. 3 powstanie obowiązku uiszczania opłat wiąże z rejestracją odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Jeśli zatem dany podmiot zarejestrował odbiornik i nie dokonał jego wyrejestrowania, co w rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, to w zasadzie obowiązany jest do uiszczania, bez wezwania, opłaty abonamentowej. Powołana ustawa w art. 4 wprowadza jednak szereg zwolnień od opłat abonamentowych. W brzmieniu pierwotnym w treści art. 4 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych zwolnieniem objęto:

1) osoby, co do których orzeczono o:

a) zaliczeniu do I grupy inwalidów lub

b) całkowitej niezdolności do pracy i samodzielnej egzystencji, na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, lub

c) znacznym stopniu niepełnosprawności, na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, lub

d) trwałej lub okresowej całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym, na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, którym przysługuje zasiłek pielęgnacyjny;

2) osoby, które ukończyły 75 lat;

3) osoby, które otrzymują świadczenie pielęgnacyjne z właściwego organu realizującego zadania w zakresie świadczeń rodzinnych jako zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej lub rentę socjalną z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub innego organu emerytalno-rentowego;

4) osoby niesłyszące, u których stwierdzono całkowitą głuchotę lub obustronne upośledzenie słuchu (mierzone na częstotliwości 2.000 Hz o natężeniu od 80 dB);

5) osoby niewidome, których ostrość wzroku nie przekracza 15 %.

Z dniem 1 marca 2010 r. dodano zwolnienie osób, które ukończyły 60 lat oraz mają ustalone prawo do emerytury, której wysokość nie przekracza miesięcznie kwoty 50 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego oraz osób mających prawo do korzystania ze świadczeń pieniężnych z wskazanych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, spełniających kryteria dochodowe, określone w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, a także osób bezrobotnych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, posiadających prawo do zasiłku przedemerytalnego, określonego w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz posiadających prawo do świadczenia przedemerytalnego, określonego w ustawie z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych.

W niniejszej sprawie wyłącznie podjęcie przez abonenta działań zmierzających do wyrejestrowania odbiorników rtv może doprowadzić do ustania obowiązku opłacania abonamentu rtv. Jeżeli abonent nie dokona skutecznego wyrejestrowania odbiornika to nadal jest zobowiązany do uiszczania opłat abonamentowych. Organ zauważył, że skarżący nie udokumentował, że w kwietniu 2011 r. zawiadomił Urząd Pocztowy na właściwym druku o zaprzestaniu użytkowania odbiornika telewizyjnego.

Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia skarżącemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - przewidującym, że egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią, przy czym postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia - Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej P. , w treści postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, wskazał na dwie okoliczności. Po pierwsze, że upomnienie wzywające skarżącego do zapłaty należności z tytułu abonamentu zostało mu doręczone [...] października 2011 r. Po drugie, działający jako wierzyciel Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej P. odwołując się do treści § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 137, poz.1541 ze zm.) stwierdził, iż Poczta w ogóle nie musi wysyłać upomnienia, a postępowanie egzekucyjne dotyczące opłat abonamentowych może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia gdyż obowiązany ma obowiązek uiszczenia opłat abonamentowych bez wezwania. Uznał przy tym zarzut braku upomnienia za nieuzasadniony.

W ocenie Sądu stanowisko wierzyciela, uznające za nieuzasadniony zarzut w odniesieniu do braku doręczenia upomnienia, jest prawidłowe. Prawidłowe jest jednak stanowisko wierzyciela, które znalazło odpowiedni wyraz w postanowieniu organu egzekucyjnego oraz w treści tytułów wykonawczych (rubryka 80), że w odniesieniu do należności z tytułu opłat abonamentowych rtv nie było obowiązku doręczenia upomnienia, a zatem możliwe było wszczęcie i prowadzenie egzekucji bez uprzedniego doręczenia skarżącemu upomnienia. Zgodnie bowiem z treścią powołanego przepisu rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (które weszło w życie z dniem 30 listopada 2001 r. i obowiązywało do dnia 22 maja 2014 r., a zatem obowiązywało w chwili wystawienia tytułów wykonawczych) postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy: (1) należność pieniężna została określona w orzeczeniu; (2) zobowiązany ma ustawowy obowiązek obliczenia lub uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 3a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W odniesieniu do opłaty abonamentowej zastosowanie znajduje pkt 2 przytoczonego przepisu. Analiza treści przepisów ustawy o opłatach abonamentowych prowadzi bowiem do wniosku, że podmiot posiadający odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika, natomiast używanie takiego odbiornika stanowi przesłankę warunkującą powstanie obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisów prawnych (zob. art. 2 ust. 1-3 ustawy o opłatach abonamentowych) i nie ma podstaw do wymierzenia opłaty za używanie odbiornika formalnym aktem przez podmiot sprawujący kontrolę jej uiszczania. Jednocześnie nie ma do opłaty abonamentowej zastosowania art. 3a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (opata abonamentowa nie wynika bowiem z deklaracji lub zeznania złożonego przez podatnika lub płatnika; ze zgłoszenia celnego złożonego przez zobowiązanego; z deklaracji rozliczeniowej złożonej przez płatnika składek na ubezpieczenie społeczne; z informacji o opłacie paliwowej ani z informacji o dopłatach).

Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o wydanie skarżącemu uwierzytelnionych odpisów z akt celem zapoznania się z nimi Sąd informuje, że zgodnie z treścią art. 12a § 2 P.p.s.a. akta sprawy udostępnia się stronom postępowania. Strony mają prawo przeglądać akta sprawy i otrzymywać odpisy, kopie lub wyciągi z tych akt. Stronom przysługuje zatem uprawnienie do otrzymywania odpisów i wyciągów z akt, niezależnie od tego, że w pewnych sytuacjach sąd administracyjny doręcza im z urzędu odpisy wydanych przez siebie orzeczeń (art. 139 § 4, art. 140 § 2, art. 142 § 1, art. 163) oraz pism procesowych składanych przez inne strony postępowania. Strony mogą zwracać się o wydanie im odpisów orzeczeń w otwartym terminie do wniesienia środka zaskarżenia albo w dowolnym, innym momencie. Za wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt pobiera się opłatę kancelaryjną, jak o tym stanowi art. 234 P.p.s.a. Dysponentem akt administracyjnych jest natomiast organ administracji publicznej i w gestii tego organu pozostają kwestie związane z uzyskiwaniem przez strony odpisów, również uwierzytelnionych, z akt sprawy administracyjnej, w trybie uregulowanym przepisami art. 73 i 74 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Sąd nie znalazł również podstaw do uznania podnoszonego przez stronę zarzutu odnośnie nieprawdziwego i nie uzasadnionego stwierdzenia w postanowieniu wydanym przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej dnia [...] roku w związku ze złożonym przez stronę zażaleniem z dnia [...] lutego 2016 roku. Organ nadzoru prawidłowo stwierdził, że wierzyciel w wydanym postanowieniu wypowiedział się co do całego materiału dowodowego co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.