Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SO/Wa 37/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-08-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 46 par 1 pkt 4, art. 47 par 1,2, art. 57 par 1, art. 64 par 3, art. 87 par. 1,2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego wniosku o wymierzenie grzywny poprzez podpisanie wniosku w sprawie z wniosku K. B. o wymierzenie grzywny Ministrowi Skarbu Państwa za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z 30 września 2013 r. na bezczynność Ministra Skarbu Państwa w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] sierpnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia - odmówić przywrócenia terminu do usunięcia braku formalnego wniosku poprzez podpisanie wniosku


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 02 czerwca 2014 r. K. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie grzywny Ministrowi Skarbu Państwa za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z 30 września 2013 r. na bezczynność Ministra Skarbu Państwa w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] sierpnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.

Przedmiotowy wniosek został złożony przez wnioskodawcę bez podpisu wnioskodawcy, w jednym egzemplarzu, a od wniosku nie został uiszczony wpis.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2014 r. sygn. akt II SO/Wa 37/14 wnioskodawca został wezwany do usunięcia braku formalnego wymienionego wniosku, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia wniosku, poprzez uiszczenie wpisu sądowego od ww. wniosku w kwocie 100 zł.

Jednocześnie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2014 r. wnioskodawca został wezwany do usunięcia braków formalnych wymienionego wniosku, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia wniosku, poprzez podpisanie wniosku oraz nadesłanie odpisu wniosku.

Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od wniosku oraz wezwanie z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt II SO/Wa 37/14 do usunięcia braków formalnych wymienionego wniosku poprzez podpisanie wniosku oraz nadesłanie odpisu wniosku, zostały doręczone wnioskodawcy w dniu 01 lipca 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki przez adresata w aktach sądowych sprawy).

W dniu 07 lipca 2014 r. - w terminie zakreślonym przez Sąd - wnioskodawca uiścił wpis sądowy należny od wniosku w przedmiotowej sprawie.

Natomiast pismem z dnia 15 lipca 2014 r. (15 lipca 2014 r. – data stempla pocztowego na kopercie zawierającej przedmiotowe pismo) wnioskodawca złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego wniosku poprzez podpisanie wniosku, jednocześnie nie odnosząc się do wezwania Sądu do nadesłania odpisu wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: ppsa, każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.

Zgodnie z art. 47 § 1 ppsa, do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (art. 47 § 2 ppsa).

Stosownie do treści art. 57 § 1 ppsa, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.

Natomiast zgodnie z art. 64 § 3 ppsa, do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Z treści art. 86 § 1 ppsa wynika, że, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do treści art. 87 § 1 ww. ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 ww. art.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4 ww. art.).

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy wnioskodawca o uchybieniu terminu do usunięcia braku formalnego wniosku poprzez podpisanie wniosku, dowiedziała się w dniu 12 lipca 2014 r. - po tym, jak na adres do doręczeń wnioskodawcy, wrócił list zawierający podpisany wniosek o wymierzenie grzywny, który został nadany przez znajomego wnioskodawcy – B. B., którego wnioskodawca poprosił o nadanie przesyłki zawierającej podpisany wniosek o wymierzenie grzywny do Sądu.

W takim przypadku za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego wniosku należy uznać 12 lipca 2014 r. Natomiast pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego wniosku wnioskodawca wniósł do Sądu w dniu 15 lipca 2014 r. (data stempla pocztowego), tj. zachowując siedmiodniowy termin do dokonania tej czynności, określony w art. 87 § 1 ustawy.

Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca złożyła podpisany wniosek o wymierzenie grzywny.

Wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uzasadnienie, w którym strona uprawdopodobni brak winy w przekroczeniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu wnioskodawca podniósł, iż przyczyną nienadesłania podpisanego wniosku w terminie było nieprawidłowe nadanie przesyłki (pomyłka podczas wprowadzenia danych do automatu pocztowego) - zawierającej podpisany wniosek o wymierzenie grzywny, adresowanej do Sądu - przez znajomego wnioskodawcy – B. B., którego wnioskodawca poprosił o nadanie przesyłki, albowiem on sam, z uwagi na czynności zawodowe, nie mógł samodzielne nadać przesyłki. Powyższe doprowadziło do zwrotu przesyłki - adresowanej do Sądu - do nadawcy - wnioskodawcy. Wnioskodawca wyjaśnił, że uchybienie znajomego nie było działaniem umyślnym, ale przypadkowym i incydentalnym.

W ocenie Sądu, okoliczność, że uchybienie terminu nastąpiło z powodu błędu osoby, której wnioskodawca zlecił nadanie przesyłki zawierającej podpisany wniosek o wymierzenie grzywny do Sądu, nie stanowi o braku winy w uchybieniu terminowi do dokonania tej czynności.

Wyjaśnić należy, że za błędy i zaniechania procesowe podejmowane w toku postępowania przez stronę w szerokim tego słowa znaczeniu odpowiedzialność ponosi strona w wąskim tego słowa znaczeniu. Zaniedbanie osoby, którą posługuje się wnioskodawca obciąża wnioskodawcę. Skoro wnioskodawca zlecił nadanie przesyłki innej osobie, to ciążył na nim obowiązek starannego wyboru tej osoby lub odpowiedniego jej pouczenia. Wnioskodawca nie może bronić się tym, że osoba poproszona o pomoc nie potrafiła prawidłowo nadać przesyłki, nawet jeśli jej działanie nie było działaniem umyślnym.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.