Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 117/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-03-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 199, art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi G. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do grudnia 2012 r. p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżący G. D. zastępowany przez zawodowego pełnomocnika wraz ze skargą na wskazaną w sentencji decyzję złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie ma obecnie środków na pokrycie kosztów sądowych. Wszczęta i prowadzona egzekucja przez organy skarbowe w związku z wydanymi decyzjami, spowodowała zajęcie rachunków bankowych i brak możliwości prowadzenia dochodowej działalności. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, skarżący wskazał, że aktualnie z uwagi na sytuację finansową zamieszkuje z rodzicami i siostrą, której źródła utrzymania i zasoby majątkowe pozostają bez wpływu na jego osobisty majątek. W oświadczeniu o stanie majątkowym wskazała dom jednorodzinny, o pow. 160 m2 oraz nieruchomość gruntową (las) o pow. 0.70 ha obciążone kredytem hipotecznym. Skarżący nie wykazał oszczędności, papierów wartościowych, ani innych praw majątkowych. Wskazał natomiast, że jego zobowiązania i wydatki to: raty leasingowe w kwocie 5.200 zł miesięcznie, alimenty w kwocie 3.500 zł miesięcznie, rata kredytu obrotowego w kwocie 2.00 zł miesięcznie i rata kredytu hipotecznego w wysokości 2.700 zł miesięcznie.

Do wniosku skarżący dołączył: wydruki z dwóch rachunków bankowych, deklarację na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2016 r. (odnotowano przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 2.871.981,98 zł, koszt uzyskania przychodu w kwocie 2.995.673,38 zł, strata w kwocie 123.691,40 zł), wykaz środków trwałych na dzień 14 marca 2018 r., deklaracje dla podatku od towarów i usług za okres sierpień 2017 r. - styczeń 2018 r., zawiadomienia o zajęciu wierzytelności na rachunku bankowym na kwotę 79.051,95 zł, nakaz płatniczy łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r. oraz wydruki z ksiąg wieczystych założonych dla nieruchomości skarżącego oraz jego siostry.

Referendarz sądowy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Instytucja prawa pomocy jest odstępstwem od tej reguły. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 21 maja 2015 r. (II FZ 428/15) wprowadzono ją do porządku prawnego w celu zapewnienia możliwości realizacji konstytucyjnego prawa do sądu tym osobom, które, ze względu na trudną sytuację materialną, zmuszone byłyby do rezygnacji z obrony swych praw przed sądem z powodu kosztów sądowych przekraczających ich możliwości finansowe. Udzielenie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą dofinansowania z budżetu państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny, a przez to powinno sprowadzać się do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Dostępność do sądu wymaga bowiem z natury rzeczy posiadania środków finansowych.

Opłaty sądowe stanowią rodzaj danin publicznych, zwolnienie od ich ponoszenia stanowi odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 Konstytucji RP (postanowienie NSA z dnia 19 października 2007 r., II FZ 498/07).

Wyjątkowy charakter instytucji prawa pomocy powoduje, że prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom, których środki są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko niezbędne potrzeby egzystencjalnie, a zatem osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku. Ubiegający się o taką pomoc wnioskodawca powinien w każdym przypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa.

Jak stanowi art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym, czyli takim, jakiego przyznania domaga się skarżący, może zostać przyznane w razie wykazania, że strona nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Odnosząc powyższe do wniosku strony nie znaleziono dostatecznych podstaw do stwierdzenia, że przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że jedynym kosztem sądowym, do którego uiszczenia skarżący jest zobowiązany na obecnym etapie postępowania jest wpis od wniesionej przez profesjonalnego pełnomocnika skargi w kwocie 1.831 zł.

Jak natomiast wynika z akt sprawy skarżący w dalszym ciągu utrzymuje się z przychodów z działalności gospodarczej, prowadzonej aktualnie w zakresie międzynarodowych usług transportowych. Z deklaracji na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2016 r. wynika, że za ten okres skarżący odnotował bardzo duże przychody w wysokości 2.871.981,98 zł, (koszty uzyskania przychodów w kwocie 2.995.673,38 zł, strata w kwocie 123.691,40 zł). Z kolei obroty skarżącego w miesiącach październik 2017 r., listopad 2017 r., grudzień 2017 r. wyniosły odpowiednio: 147.605 zł, 152.353 zł, 47.675 zł. Skarżący kontynuuje działalność, pomimo prowadzonego postępowania egzekucyjnego i zajęcia rachunku bankowego.

Już samo to nie pozwala uznać wnioskodawcy za osobę, która wpisuje się w kanony ubóstwa dla których przeznaczona jest instytucja prawa pomocy nazywanego pierwotnie "prawem ubogich". Jak już wskazano skarżący dysponuje comiesięcznymi środkami pieniężnymi w ramach działalności gospodarczej, odnotowując niemałe przychody i obroty. Nie można zatem mówić w jego przypadku o braku jakichkolwiek możliwości płatniczych. Z przedłożonych dokumentów nie wynika, aby w stosunku do skarżącego toczyły się postępowania upadłościowe, likwidacyjne, układowe lub naprawcze. Wprawdzie wykazuje on brak zysku, ale podkreślić należy, że nawet strata podatkowa (czyli sytuacja finansowa gatunkowo cięższa niż brak dochodu), która powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania i nie świadczy jednoznacznie o braku środków finansowych (por.: postanowienie NSA z dnia 22 marca 2011 r., II GZ 112/11). Dlatego też nie można tylko na tej podstawie oceniać realnych korzyści ekonomicznych z prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie referendarza wysokość wykazanych przychodów świadczy o potencjale skarżącego do gromadzenia środków finansowych w sposób ciągły o czym świadczy chociażby dokonana przez niego na rachunek bankowy w dniu 26 lutego 2018 r. wpłata środków pieniężnych w kwocie 394.188,21 zł. To uzyskiwane przychody z tytułu świadczonych usług, bądź sprzedawanych towarów, a nie dochody (bądź strata), będące wynikiem różnicy pomiędzy przychodami a kosztami działalności, która z kolei jest skutkiem decyzji gospodarczych podejmowanych przez prowadzącego działalność gospodarczą, świadczą w istocie o możliwościach płatniczych. Skoro skarżący osiągał przychody, to kwestią jego wyboru było, czy przeznaczał uzyskane środki na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy na pokrycie kosztów sądowych. Zaznaczyć przy tym należy, że wydatkom na działalność gospodarczą nie można przypisać pierwszeństwa przed kosztami sądowymi.

Kolejną kwestią mająca wpływ na wydane rozstrzygnięcie jest fakt ponoszenia przez skarżącego wydatków na spłatę kredytów i rat leasingu. W tym kontekście wskazać należy, iż nie każdy wydatek, który subiektywnie przez stronę jest postrzegany jako dolegliwy finansowo oznacza, że ponoszony jest jako uszczerbek w koniecznym utrzymaniu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się jednoznacznie, że zobowiązania cywilnoprawne (pożyczka, kredyt, leasing) nie mogą być powodem pokrycia z budżetu Skarbu Państwa kosztów zainicjowanego przez wnioskodawcę postępowania, gdyż w przeciwnym razie dochodziłoby do sytuacji, w której ciężar zaspokajania potrzeb niezasługujących na miano niezbędnych dla utrzymania danej osoby i jej rodziny zostałby przerzucony na pozostałych współobywateli (vide: postanowienie NSA z dnia 23 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 23/06, niepubl.). Innymi słowy brak jest podstaw aby zobowiązania cywilne ponoszone przez skarżącego w znacznej kwocie (5.200 zł + 2.000 zł + 2.700 zł miesięcznie) przedkładać nad obowiązek poniesienia kosztów związanych z zainicjowanym przez niego postępowaniem sądowym.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. referendarz sądowy orzekł jak na wstępie.