Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 38/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej
Powołane przepisy: article: art 61 par 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] w sprawie ze skargi T. K., L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r.


UZASADNIENIE

T. K. i L. K. (dalej jako skarżący) złożyli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2017 r.

w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty w wysokości 3 387,10 zł ( trzy tysiące trzysta osiemdziesiąt siedem złotych 10/100) z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,0903 ha w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] – sekcja [...], a wraz z nią skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...].

Uzasadniając wniosek skarżący podniośli, że wykonanie decyzji powinno zostać wstrzymane ze względu na to, że opłata ustalona w decyzji jest rażąco wygórowana. Wskazali, że szkoda w tym zakresie polega na rozporządzaniu przez gminę całą kwotą ewentualnie wniesioną przez skarżących, podczas gdyż z dużym prawdopodobieństwem kwota ta powinna ulec znaczącemu zmniejszeniu. Ponadto skarżący wskazali, że wydatkowanie ustalonej decyzją kwoty odbyłoby się z uszczerbkiem dla prowadzących gospodarstw domowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a.."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji.

Natomiast w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub

w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodą, zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne

i faktyczne skutki, powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku

do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W przypadku gdy skutkiem decyzji jest wyegzekwowanie od danego podmiotu (osoby fizycznej) nałożonej opłaty pieniężnej, sąd nie ocenia na tym etapie postępowania, czy opłata ta została zasadnie nałożona ani czy prawidłowo ustalono jej wysokość a jedynie czy zostały wykazane przez stroną przesłanki ustawowe

do wstrzymania wykonania decyzji.

W przedmiotowej sprawie skarżący nie przedstawili żadnej dokumentacji dotyczącej ich sytuacji majątkowej w kwestii dochodów uzyskiwanych w gospodarstwie domowym, wydatków ponoszonych na jego utrzymanie, a także żadnych dowodów (dokumentów), które pozwoliłyby zweryfikować twierdzenie o tym, że uiszczenie opłaty spowoduje szkodę i uszczerbek dla ich gospodarstw domowych. W rozpatrywanej sprawie – mając na uwadze ogólnikową argumentację powołaną w uzasadnieniu wniosku - brak jest podstaw aby uznać, że wyegzekwowanie nałożonej opłaty w wysokości 3 387,10,00 zł rzeczywiście spowoduje skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a..

Należy wskazać, że sąd, oceniając w sprawie w której powstaje obowiązek zapłaty określonej kwoty, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, bierze pod uwagę nie tylko wysokość nałożonej opłaty ale i całokształt sytuacji finansowej wnoszących o wstrzymanie wykonania decyzji, której skutkiem jest wyegzekwowanie nałożonej kary pieniężnej. Skarżący powinni więc przedstawić konkretne argumenty i dane (dokumenty) wskazujące jak wyegzekwowanie nałożonej opłaty wpłynie na ich sytuację finansową gospodarstw domowych. Zatem ani z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ani z akt sprawy nie wynika, czy obciążenie skarżących kwotą nałożonej opłaty spowoduje kwalifikowaną, tj. znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową,

a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona w późniejszym czasie poprzez przywrócenie do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FSK 450/09). Zatem, dolegliwość w finansach zobowiązanego spowodowana koniecznością uiszczenia należności wynikającej z decyzji, sama z siebie nie uzasadnia zastosowania wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa, gdyż w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, można uzyskać zwrot uiszczonej a wynikającej z tej decyzji kwoty.

Uwzględniając powyższe, sąd stwierdził, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie uprawdopodobnili niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.