Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1327/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 124 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 121
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ WSA Magdalena Józefczyk Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skarg D. H. i J. H. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości -skargi oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody ( dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty ( dalej: "organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że opisaną wyżej decyzją organ I instancji, po rozpatrzeniu wniosku A S.A. z siedzibą w , dalej "Spółka" orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w R. gm. [...] oznaczonej jako działka nr 2963 o pow. 12,77 ha i działka nr 2965 o pow. 7,29 ha, stanowiącej własność J. H. i D. H., przez udzielenie Spółce zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez wyżej opisaną nieruchomość przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej w ramach realizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą "Budowa linii 110 kV relacji N. Ż. – I." w pasie technologicznym oznaczonym na załącznikach graficznych odpowiednio nr 1 i nr 2, stanowiących integralną część decyzji. Jako sposób ograniczenia wskazano: przeciągnięcie nad działką nr 2963 przewodów napowietrznej jednotorowej linii 110 kV, tj. przewodów fazowych AFL-6 240 mm2 i odgromowych OPGW 48J, posadowieniu słupa energetycznego rurowego R11 P o wysokości 23,9 m i wymiarach u podstawy 7,6 m2, podtrzymującego te przewody oraz późniejszym funkcjonowaniu linii elektroenergetycznej wraz z wszelkimi obiektami i urządzeniami niezbędnymi do jej eksploatacji wzdłuż pasa technologicznego o długości 271 m, szerokości 18 m (po 9 metrów od osi linii) i o obszarze 4882 m - zał. nr 1; przeciągnięciu nad działką nr 2965 przewodów napowietrznej jednotorowej linii 110 kV, tj. przewodów fazowych AFL-6 240 mm2 i odgromowych OPGW 48J wzdłuż pasa technologicznego o długości 19 m, szerokości 18 m (po 9 metrów od osi linii) i o obszarze 336 m2 - zał. nr 2. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości polegać ma również na dostępie, wejściu, przechodzie, przejeździe niezbędnym sprzętem osób upoważnionych przez Spółkę w celu dokonywania czynności związanych z robotami projektowo-przygotowawczymi, budową, eksploatacją, konserwacją i usuwaniem awarii linii; zakazie wznoszenia w pasie technologicznym budynków mieszkalnych, budowli, trwałych ogrodzeń bez stałych fundamentów, które będzie umożliwiać Spółce swobodny dostęp do urządzeń, a także na niespowodowaniu istotnych zmian ukształtowania terenu w obrębie pasa technologicznego linii oraz także na korzystaniu z nieruchomości obciążonej w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi linii elektroenergetycznych, ochrony zdrowia i życia ludzkiego oraz ochrony środowiska, zarówno przez okres wykonywania prac budowlano-montażowych, jak i przez cały okres eksploatacji linii; niewykonywaniu w pasie technologicznym linii nasadzeń drzew i krzewów przekraczających 3 m wysokości, zarówno przez okres wykonywania prac budowlano-montażowych, jak i przez cały okres eksploatacji linii; wycince istniejącego na nieruchomości drzewostanu i krzewów w zakresie niezbędnym do wybudowania linii oraz jej eksploatacji. Zobowiązano również inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu inwestycji, a jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego byłoby niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, do zapłaty odszkodowania właścicielom nieruchomości. Odszkodowanie przysługiwać ma za szkody powstałe wskutek realizacji inwestycji i może być dochodzone w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Obowiązek udostępnienia nieruchomości celem wykonania przedmiotowej inwestycji podlega egzekucji administracyjnej. Ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Uzasadniając podjętą decyzję Starosta Krośnieński podniósł, że rokowania o wyrażenie zgody na zajęcie nieruchomości prowadzone przez pełnomocników Spółki nie doprowadziły do zawarcia umowy, bowiem właściciele sprzeciwili się budowie linii nad działkami stanowiącymi ich własność i nie zaakceptowali proponowanej przez inwestora kwoty odszkodowania za zajęcie nieruchomości.

Decyzją z dnia[...] kwietnia 2017 r., po rozpoznaniu odwołania współwłaścicieli nieruchomości, Wojewoda utrzymał w mocy opisane powyżej rozstrzygnięcie Starosty . Organ odwoławczy uznał, że decyzja została podjęta po przeprowadzeniu postępowania w sposób właściwy i po wyjaśnieniu okoliczności istotnych dla jej treści.

Nie budziło wątpliwości organu odwoławczego, że wydane zezwolenie jest zgodne z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., a podnoszone w odwołaniach zarzuty dotyczące, m. in. dewastacji środowiska, smogu elektromagnetycznego i oceny jego wpływu na środowisko, czy też zamieszczenia w BIP decyzji o budowie linii organ II instancji uznał za bezzasadne.

Wyrokiem z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 567/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję Wojewody ego. Sąd wskazał, że w świetle art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. ( DZ.U. z 2020 r., poz. 65; alej: "u.g.n."), decyzja rozstrzygająca w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości powinna określać przedmiot czasowego zajęcia i jego terytorialny zakres w powiązaniu z planem. Ponadto w decyzji należy określić podmiot lub jednostkę organizacyjną, której udziela się zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości, rodzaj zamierzonej inwestycji, oraz termin, na który udziela się zezwolenia. Sąd stwierdził, że decyzja organu rozstrzygająca w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowych nieruchomości zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, poza określeniem terminu zajęcia. WSA uznał, że naruszenie to ma charakter procesowy istotny dla rozstrzygnięcia. Z tego względu uchylił rozstrzygnięcie organu odwoławczego, wskazując, że decyzja jest prawidłowa, wymaga uzupełnienia wyłącznie o element określenia terminu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 września 2019 r., sygn. akt I OSK 2965/17 uchylił wyżej powołany wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że nie budzi wątpliwości w orzecznictwie, że dopuszczalne jest nałożenie na stronę w drodze decyzji administracyjnej dodatkowego obowiązku w postaci warunku, terminu lub zlecenia, tylko w takim przypadku, gdy przepis prawny będący podstawą tej decyzji, wyraźnie na to zezwala.

Z brzmienia art 124 ust. 1 u.g.n. nie wynika, by nakładał on obowiązek zamieszczenia w decyzji terminu ograniczenia sposobu korzystania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.: dalej: "P.p.s.a." ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w art. 145 § 1 P.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu, stosownie do art. 151 P.p.s.a. Ponadto zgodnie z art 153 P.p.s.a.: ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej w R. g. [...] oznaczonej jako działki nr 2963 o pow. 12,77 ha i działka nr 2965 o pow. 7,29 ha, stanowiących własność skarżących, przez udzielenie A S.A. z siedzibą w zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez wyżej opisaną nieruchomość przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej w ramach realizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą " Budowa linii 110 kV relacji N. Ż. – I.".

Decyzje te były już przedmiotem kontroli Sądu. Wyrokiem z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 576/17 tutejszy Sąd uchylił obie decyzje zarzucając organom nie określenie terminu czasowego ograniczenia korzystania z zajętej nieruchomości, jako koniecznego elementu decyzji.

Tego poglądu nie podzielił Naczelny Sąd Administracyjny, który uchylając wyrok zaprzeczył stanowisku Sądu, jakoby decyzja wydana w trybie art 124 ust. 1 u.g.n. wymagała określenia terminu. Wyraźnie wskazał, że ograniczenie własności poprzez zezwolenie na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości urządzeń przesyłowych w trybie art 124 ust. 1 u.g.n. kreuje trwały i bezterminowy stosunek prawny, polegający na ograniczeniu prawa własności nieruchomości poprzez ustanowienie trwałego znoszenia przez właściciela nieruchomości w sferze, w której może być wykonywana własność nieruchomości, stanu ukształtowanego przebiegiem zainstalowanego urządzenia przesyłowego.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o wskazane na wstępie przepisy, jak również mając na uwadze wskazówki Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd stwierdził, że zaskarżana decyzja odpowiada prawu.

Zasady ograniczenia korzystania z nieruchomości celem przeprowadzenia linii energii elektrycznej reguluje art 124 u.g.n

Zgodnie z tym przepisem: starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności (1a).

Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej ( ust. 2 ).

Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań ( ust.3).

Na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4. ( ust. 4 )

5. Jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości.

6. Właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej. Przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio.

7. Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, lub organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli zezwolenie było udzielone na wniosek tej jednostki.

8. W sprawach, o których mowa w ust. 1, w których stroną postępowania jest gmina lub powiat, prezydent miasta na prawach powiatu sprawujący funkcję starosty podlega wyłączeniu na zasadach określonych w rozdziale 5 działu I Kodeksu postępowania administracyjnego.

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zasadnicze znaczenie mają 4 pierwsze ustępy.

Niewątpliwie decyzje wydawane na podstawie art 124 u.g.n ze swej istoty naruszają interes strony, ograniczają bowiem prawa własności, dlatego też istotne jest aby to ograniczenie zostało ściśle określone i mieściło się w granicach dopuszczonych prawem.

Decyzja taka ma po pierwsze uwzględniać albo wcześniejsze ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i jest wydawana w braku zgody właściciela na ograniczenie tego prawa poprzedzonej stosownymi rokowaniami w tym zakresie.

W niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie warunki do wydania decyzji w trybie analizowanego art 124 u.g.n.

Określone zaskarżoną decyzją ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości odpowiada treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2016 r., nr [....] r. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...] linia elektroenergetyczna 110 kV", w którym to planie działki [...] i [...] zostały zakwalifikowane pod symbolem E9- jako tereny infrastruktury elektroenergetycznej.

W § 3 uchwały wskazano, że w obszarze objętym planem dopuszcza się budowę sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz przebudowę istniejącej infrastruktury pod warunkiem, że nie wykluczy to możliwości zagospodarowania terenów zgodnie z ich przeznaczeniem określonym w planie. W dołączonym do planie załączniku graficznym wyraźnie zaznaczono teren infrastruktury elektroenergetycznej.

Przedstawiony na dołączonym do decyzji ograniczającej korzystanie z nieruchomości planie trasy inwestycji celu publicznego - linii 110 Kv N. Ż. – I. sposób i zakres ograniczenia odpowiada przebiegowi trasy linii wyznaczonym w Planie Zagospodarowania Przestrzennego. Z powyższego zatem wynika, że zarówno ograniczenie jak i sposób tego ograniczenia mieszczą się w granicach prawa.

Co istotne także z punktu widzenia niniejszej sprawy, celem tego postępowania nie jest rozstrzygnięcie czy inwestycja w ogóle powstanie albo którędy będzie przebiegać. Kwestie te zostały bowiem sprecyzowane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Za bezzasadne należy również uznać podnoszone w tym zakresie zarzuty naruszenia warunków przyrodniczych i nie przedstawienia przez inwestora decyzji dotyczącej oddziaływania na środowisko. Decyzja ograniczająca korzystanie z nieruchomości daje inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w tym stwarza warunki do wystąpienia o pozwolenie na budowę. Dopiero na etapie udzielenia pozwolenia na budowę organy architektoniczno-budowlane analizują techniczne możliwości zrealizowania sieci oraz tryb, formę i zakres koniecznych działań, których podjęcie będzie niezbędne do usunięcia ewentualnych przeszkód ( tak m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 14 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1069/17).

Akta sprawy przedstawiają również przebieg rokowań, poprzedzających wydanie decyzji, które także nie budzą wątpliwości co do prawidłowości. W aktach znajduje się protokół z rokowań z dnia 10 listopada 2015 r., z którego wynika, że A S.A. zaproponowała skarżącym kwotę 7500 zł tytułem jednorazowego wynagrodzenia z tytułu korzystania z cudzych gruntów, na którą to skarżący nie wyrazili zgody proponując kwotę 80.000 zł. Podczas kolejnych rokowań z dnia 1 czerwca 2016 r. A S.A zaproponowała kotwę 8.600 zł , na co skarżący wskazali, że nie zmieniają swojego dotychczasowego stanowiska odnośnie żądnej kwoty. Do skarżących skierowano również pisma z dnia 21 czerwca 2016 r., w których inwestor powiadomił, tak o zamiarze realizacji przedsięwzięcia odpowiadającego treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i kwalifikacji tego przedsięwzięcia, jego całkowitej długości oraz o związanej z jego realizacją konieczności uzyskania prawnego dostępu do nieruchomości stanowiących ich własność. Jednocześnie zaproponował zawarcie umowy cywilnoprawnej w przedmiocie udostępnienia nieruchomości w celu wykonania prac budowanych, a następnie ustanowienie w formie aktu notarialnego służebności przesyłu na podstawie art 305 ¹i n. k.c. Jednocześnie w sposób szczegółowy opisał, że umowy te będą udzielały A S.A. prawa do wejścia na teren nieruchomości wraz z niezbędnym sprzętem, celem wykonania niezbędnych robót związanych z budową i eksploatacją linii elektroenergetycznej 110 kV N. Ż.–I. oraz usunięcia drzew znajdujących się na nieruchomości w zakresie niezbędnym do budowy eksploatacji obiektów i urządzeń linii elektroenergetycznej 110 kV N. Ż. –I. Wskazał przy tym, że odmowa zawarcia umowy, bądź nie udzielenie odpowiedzi uznane zostaną za nie wyrażenie zgody na realizację inwestycji na nieruchomości, w następstwie czego A S.A. uprawniona będzie do wstąpienia do Starosty z wnioskiem o ograniczenie korzystania z ruchomości na podstawie art 124 u.g.n.

Przepisy nie precyzują jakichkolwiek reguł w zakresie prowadzenie rokowań oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną stronę przeciwnej stosowanego odszkodowania. Ustawodawca w żaden sposób nie formalizuje momentu zakończenia rokowań, co oznacza, że mogą one być zakończone w dowolnym czasie, chociażby w przypadku, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia ( tak np. WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 783/17).

Nie podlega kontroli sam tryb prowadzenia rokowań, a także powody, dla których nie dochodzi do zawarcia umowy ( tak np. wyrok NSA z dnia 4 października 2017 r., I OSK 3182/15).

O przeprowadzeniu rokowań w rozumieniu art 124 ust. 3 u.g.n. można mówić w przypadku, gdy inwestor określił i zaproponował właścicielowi nieruchomości warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o których mowa w art 124 u.g.n. Niemożność uzyskania zgody właściciela ma zaś miejsce, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia (tak WSA w w wyroku z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 143/18 ).

Przeprowadzenie rokowań należy oceniać jako próbę uwzględnienia interesów właścicieli nieruchomości. Warunkiem wydania decyzji jest podjęcie rokowań, a nie ich pozytywne zakończenie, co z oczywistych względów czyniłoby wydanie decyzji w przedmiocie ograniczenia zbędnym, zastępowałaby je umowa cywilnoprawna, na którą zgodę wyraziłyby obie strony.

W sprawie do konsensusu nie doszło, co jednak nie oznacza, że nie uwzględniono interesów stron, co zarzucają skarżący.

Przeprowadzone rokowania obejmowały wszelkie elementy przyszłej umowy, wiążące się z jej realizacją ograniczenia i przewidywane w tym zakresie roszczenia. Bezzasadne w świetle powyższego pozostają zarzuty, że inwestor nie prowadził rokowań "umożliwiających bezkonfliktowe wejście inwestorowi na teren". Rokowania były prowadzone w prawidłowy sposób. Ich negatywny wynik nie może obciążać inwestora, który dochował wszelkich wymogów.

W kontekście opisanych wyżej ustawowych przesłanek wynikających z art 124 ust. 1 i 3 u.g.n., których spełnienie jest niezbędne do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, w okolicznościach sprawy, jak również na tle zapadłego wcześniej wyroku NSA, brak jest uzasadnionych podstaw do zakwestionowano rozstrzygnięcia organów administracji ograniczających sposób korzystania z będącej własnością skarżących nieruchomości w celu przeprowadzenia kablowej linii elektroenergetycznej.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art 151 P.p.s.a.