Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2091/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 5ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 6 maja 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak /spr./ sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka Protokolant asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej C. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 140/14 w sprawie ze skargi C. A. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 140/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi C. A. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, skargę oddalił.

Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy.

Kwestionowana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] zatwierdzała projekt budowlany i udzielała pozwolenia budowlanego na inwestycję dotyczącą rewitalizacji bulwaru [...] w G. poprzez adaptację infrastruktury technicznej na cele kulturowe, rekreacyjne i turystyczne, na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...] i [...], [...], [...], w G.

W jej ramach zaprojektowano m.in. pawilon typu "Iglo"; pływające fontanny; wolierę; plac zabaw z elementami zabawowymi; altany (4 szt.); zegar słoneczny, sadzawkę, miejsce pod lokalizację sceny głównej z elementów składanych; stanowiska rzeźb plenerowych; plac wydarzeń artystycznych z mapą świata w posadzce (koncerty, teatry uliczne), parking na 40 samochodów, molo, pływające pomosty, kule granitowe, schody terenowe, murki oporowe, balkony z roślinnością, gazony z roślinnością przy filarach wiaduktu, instalacje: elektroenergetyczna zasilana i oświetleniowa z latarniami, monitoringu, nagłośnienia, wody, kanalizacji sanitarnej i deszczowej.

W odniesieniu do zbliżenia projektowanych prac budowlanych do nieruchomości skarżącego, to polegały one między innymi na wykonaniu głębokiego odkopu nasypu, na którym umieszczony jest jego budynek. W projekcie budowlanym zaznaczono, że od strony budynku, wykop należy zabezpieczyć obudową zabezpieczającą przed przesunięciem gruntu, zaś nieprawidłowe wykonanie obudowy może doprowadzić do katastrofy budowlanej. Ponadto prace budowlane obejmują swoim zakresem również działkę nr ew. [...], przez którą wnioskodawca ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Te okoliczności wskazują niewątpliwie, że nieruchomość stanowiąca własność skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę. Fakt, iż skarżący pozbawiony został udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] maja 2010 r. i bez własnej winy nie brał w nim udziału jest jednak przesłanką określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., będącą podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego i nie może jednocześnie stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji.

W przedmiotowym postępowaniu organy wykazały, że kwestionowany projekt budowlany zgodny jest z decyzjami o warunkach zabudowy. Inwestor uzyskał ostateczną decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] maja 2009 r., o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie bulwaru [...] na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] oraz nr ew. [...] z obrębu [...] "[...]" w obszarze od Mostu S. do ul. C. w G. jako inwestycji zmierzającej do zwiększenia potencjału turystyczno-kulturowego miasta, oraz decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] kwietnia 2010 r., o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie bulwaru [...] w części obejmującej dolny poziom bulwaru pod Mostem S. wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu w tym pływające fontanny po zachodniej stronie mostu na działce nr ew. [...] (rzeka W.) z obrębu "[...]" w G.

W toku postępowania wykazano również, że projekt zagospodarowania terenu zgodny jest z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył dokumenty wymagane zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez wnioskodawcę, słusznie organ I instancji wskazał, iż zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz.U. z 1998 r. Nr 126, poz. 839) kategorię geotechniczną obiektu określa projektant w uzgodnieniu z osobą upoważnioną, na podstawie odrębnych przepisów, do ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 34 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, projekt budowlany winien zawierać wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych w sytuacji, gdy zachodzi taka potrzeba.

Podnoszona teoretyczna możliwość, uszkodzenia budynku stanowiącego własność skarżącego, nie mogła być podstawą do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, skoro inwestor wywiązał się ze wszystkich wymagań wynikających z przepisów prawa. Ocenie organu, dokonywanej w trybie stwierdzenia nieważności nie podlega natomiast sposób wykonania kwestionowanego zamierzenia inwestycyjnego.

Wskazywane przez skarżącego uciążliwości inwestycji – zwiększenie ruchu pieszych, nasilenie hałasu, wibracje – zostały wykluczone skoro inwestycja polega na budowie elementów służących celom wypoczynku, rekreacji i propagowania kultury. Imprezy okolicznościowe ze swej natury mają charakter sporadyczny. Poza tym w projekcie budowlanym (str. 33) wskazano, "w trakcie eksploatacji projektowanego obiektu nie przewiduje się ponadnormatywnej emisji, wibracji, promieniowania jonizującego, pola energetycznego, ani innych zakłóceń". Brak spełnienia tych warunków może uzasadniać powstanie po stronie wnioskodawcy odpowiednich roszczeń cywilnoprawnych. W żadnym wypadku nie może jednak skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

W kontekście zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Sąd wskazał, że właściwy do oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko organ stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia (decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia [...] kwietnia 2010 r.). Skoro organ właściwy do oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko, pozytywnie zaopiniował to przedsięwzięcie, organ wydający pozwolenie na budowę nie mógł tego stanowiska podważać i był nim związany.

Przewidziana w projekcie lokalizacja miejsc postojowych nie narusza normy określonej w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U z 2002 r. Nr 75, poz.690 ze zm.). Zgodnie z § 19 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, odległość wydzielonych miejsc postojowych, od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż: 7 m – w przypadku do 4 stanowisk włącznie; 10 m – w przypadku 5 do 60 stanowisk włącznie; 20 m – w przypadku większej liczby stanowisk.

Przepis § 19 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych stanowi, że odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż: 3 m – w przypadku do 4 stanowisk włącznie; 6 m – w przypadku 5–60 stanowisk włącznie; 16 m – w przypadku większej liczby stanowisk.

Parking na 40 samochodów został zlokalizowany w odległości ok. 25 m od budynku (oznaczonego w projekcie zagospodarowania terenu symbolem i3) znajdującego się na działce ew. [...], oraz w odległości 6,23 m od granicy z działką nr ew. [...]. Z kolei od granicy działki nr ew. [...] (działka drogowa ul. N.) planowany parking oddalony jest o ok. 7 m.

Zatem w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego uchybienia przepisom art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

Zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Parametry projektowanej inwestycji nie naruszają ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, co do rodzaju inwestycji i jej lokalizacji. Jak wskazano w decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] maja 2009 r., w punkcie 1c (warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego) z uwagi na fakt, że planowana Inwestycja przewiduje nową zabudowę jedynie w formie pawilonowej (obiekt typu "iglo", woliera) odstąpiono od określenia obowiązującej linii zabudowy, ustalenia szerokości i wysokości elewacji frontowej oraz określenia procentowej zabudowy posesji. Z projektu zagospodarowania terenu, stanowiącego załącznik do kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] maja 2010 r., wynika, że pawilon "iglo" (pawilonu typu szkielet drewniany z wypełnieniem szkłem; obiekt przeznaczony na cele gastronomiczne i punkt miejskiej informacji turystycznej) został zaprojektowany w odległości 5 m od działki nr ew. [...], zaś od działki należącej do C. A. – nr ew. [...], w odległości ok. 190 m (projekt zagospodarowania terenu).

Ponadto decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia [...] maja 2009 r., oraz decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia [...] kwietnia 2010 r., o warunkach zabudowy, przewidywały "uzyskanie decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. zwalniającej z zakazów określonych w art. 82 ust. 2 Prawa Wodnego oraz uzyskanie pozwolenia wodno prawnego, dla którego organem właściwym jest Marszałek Województwa".

Dlatego inwestor uzyskał decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia [...] marca 2010 r., zwalniającą z zakazów określonych w art. 82 ust. 2 pkt 1 i 3 Prawa wodnego i zezwalającą na budowę Bulwaru [...] w G., od Mostu S. do ul. C., znajdującego się na obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią rzeki W. na działkach nr ew. [...], [...], [...],‘[...], [...], [...] obręb [...] [...] oraz działki nr ew. [...] obręb [...] [..].

Nadto dla planowanej inwestycji inwestor uzyskał decyzję Marszałka Województwa L. z dnia [...] kwietnia 2010 r., udzielającą Miastu Gorzów W. pozwolenia wodnoprawnego.

Słuszne były zatem ustalenia organów, że kontrolowana decyzja nie narusza rażąco przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych, zwłaszcza rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto nie stwierdzono, aby wydano ją z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną w sprawie. Decyzja ta nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa.

Planowana inwestycja, nie ogranicza osób uprawnionych do działki nr ew. [...] w możliwości jej zagospodarowania. W szczególności skarżący będzie mógł usytuować budynek z otworami drzwiowymi lub okiennymi skierowanymi w stronę wschodnią w najbliższej dopuszczalnej odległości z działką sąsiednią (4 m od granicy z działką nr ew. [...]).

Zdaniem Sądu organ dokładnie wyjaśnił okoliczności sprawy, ustosunkował się do twierdzeń strony oraz uwzględnił w rozważaniach szczególny charakter postępowania nadzwyczajnego jakie prowadził. W sposób wyczerpujący ocenił cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnił swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 25 § 1 k.p.a. – wobec wydania decyzji z dnia [...] maja 2010 r. przez organ niewłaściwy, skoro stroną postępowania było Miasto G. reprezentowane przez Prezydenta Miasta G., a organem właściwym do wydania pozwolenia na budowę był starosta, którego funkcję sprawuje Prezydent Miasta G., Sąd zauważył, że zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego starosta jest organem administracji architektoniczno-budowlanym. Do jego podstawowych obowiązków należy m.in. wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych ustawą (art. 81 ust.1 pkt 2 ).

Stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o Samorządzie powiatowym prezydent miasta na prawach powiatu posiada uprawnienia do działania jako organ powiatu, tj. starosta, zaś na podstawie art. 26 ust.1 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. jest organem wykonawczym gminy.

W konsekwencji tych rozwiązań prawnych prezydent miasta łączy w sobie uprawnienia do realizacji zadań z zakresu samorządu gminnego jak i samorządu powiatowego. Prezydent miasta na prawach powiatu jest więc jednocześnie starostą a pracownicy urzędu miasta w procesie wydawania decyzji przez starostę stają się pracownikami starostwa (wyrok NSA z dnia 20 lutego 2006 r., sygn. akt OSK 346/05, Lex 1962/90).

Przepisy ustawy – Prawo budowlane nie przewidują wyłączenia prezydenta na prawach powiatu w sprawach, w których stroną stosunku materialnoprawnego, podlegającego konkretyzacji w postępowaniu w indywidualnej sprawie, jest gmina lub inna jednostka samorządu terytorialnego, jak w rozpatrywanej sprawie Gmina-Miasto G. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt. II OSK 703/10).

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz 270 ze zm.), skargę jako nieuzasadnioną oddalił.

C. A. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na podstawie:

1) naruszeniu przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 7 w zw. z art. 77 i 80 k.p.a.: – poprzez dokonanie wadliwej oceny dowodów w szczególności przez brak wszechstronności w rozważeniu zebranego materiału, co wyrażało się zwłaszcza w całkowitym i niczym nieuzasadnionym pominięciu przy ocenie dowodów okoliczności, że skarżący jest właścicielem działki o nr ewid. [...], położonej w G., przy ul. N. [...], bezpośrednio sąsiadującej z działkami, na których wykonywane były prace, których przeprowadzenie stanowiło przedmiot postępowania w sprawie wydania decyzji o wydaniu pozwolenia na przebudowę bulwaru nadwarciańskiego – co w efekcie skutkowało nieprawidłowym ustaleniem, że postępowanie to zostało przeprowadzone bez naruszenia podstawowych uprawnień skarżącego,

b) art. 8 k.p.a. – poprzez błędną wykładnię, która spowodowała rażące naruszenie zasad związania organu obowiązującymi przepisami prawa oraz pogłębiania zaufania obywateli do działania administracji publicznej – poprzez odmowę udziału skarżącego w postępowaniu, w którym mógł być uznany za stronę, co spowodowało szkodę w majątku skarżącego oraz naruszyło zaufanie do organu administracji,

c) art. 9 k.p.a. – poprzez jego niezastosowanie, co spowodowało nie poinformowanie skarżącego o toczącym się postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na przebudowę bulwaru [...] w G., pomimo że postępowanie to dotyczyło praw przysługujących skarżącemu,

d) art. 10 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a., poprzez błędne uznanie, iż postępowanie objęte decyzją Prezydenta Miasta G., nie dotyczyło interesu prawnego i obowiązku skarżącego, co spowodowało nieuprawnione, nieuznanie go przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego za stronę prowadzonego postępowania;

e) art. 25 § 1 k.p.a. – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a co się z tym wiąże, wydanie decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], znak: [...] przez organ niewłaściwy w sytuacji kiedy stroną postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę jest miasto G. reprezentowane przez Prezydenta Miasta G. a organem właściwym do wydania pozwolenia na budowę jest starosta, którego funkcję sprawuje Prezydent Miasta G.,

f) art. 61 § 4 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącego, któremu przysługiwał przymiot strony o wszczęciu postępowania, co spowodowało naruszenie praw skarżącego,

g) art. 156 § 1 w zw. z art. 157 § 1 k.p.a. – poprzez błędną wykładnię i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji, pomimo że w rzeczywistości w okolicznościach sprawy istniały podstawy prawne do zastosowania przedmiotowej instytucji, jako że decyzja, której dotyczył złożony w sprawie wniosek została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości oraz z rażącym naruszeniem prawa,

h) art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. w sytuacji, gdy z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. niezgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 ze zm.) oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.);

2) naruszeniu przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane – poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że nieruchomość należąca do skarżącego, tj. działka o nr ewid. [...], położona przy ul. N. [...] w G. nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, tj. "Rewitalizacja Bulwaru [...] w G. poprzez adaptację infrastruktury technicznej na cele kulturowe, rekreacyjne i turystyczne" na działkach o nr ewid. [...], [...], [...] i [...], [...], [...], obręb [...] oraz nr ewid. [...], obręb [...] w G.,

b) art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego – poprzez niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym skarżącego,

c) art. 61 § 1 ust. 1 z zw. art. 63 § 2 w zw. z art. 64 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wobec nie wykazania przez organy obydwu instancji, że dla zaskarżonej decyzji została wydana wymagana prawem opinia innego organu – regionalnego dyrektora ochrony środowiska.

Na tych podstawach wnosił o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do meritum sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie,

2) zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Postawione zarzuty naruszenia przepisów prawa postępowania nie są zasadne. Brak zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania wynika z przedmiotu rozpoznanej i rozstrzygniętej sprawy zaskarżoną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2013 na znak [...] – odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z [...] maja 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia budowlanego na inwestycję dotyczącą rewitalizacji bulwaru [...] w G. poprzez adaptacje infrastruktury technicznej na cele kulturowe, rekreacyjne i turystyczne, na działkach numer ewidencyjny [...], [...], [...], [...] i [...], [...], [...] w G. Zaskarżona decyzja została wydana zatem w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Przedmiotem tego postępowania jest wyłącznie rozpoznanie i rozstrzygnięcie wystąpienia ciężkiego, kwalifikowanego naruszenia prawa w decyzji administracyjnej. W trybie tym nie rozpoznaje się sprawy rozstrzygniętej decyzją objętą żądaniem stwierdzenia nieważności, a wyłącznie ustala się czy została ona dotknięta ciężkim, kwalifikowanym naruszeniem prawa. Z tego względu ogranicza to rodzaj naruszonych przepisów prawa do naruszenia przepisów prawa materialnego, które były podstawą rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy decyzją objętą żądaniem stwierdzenia nieważności. W tym trybie nie można zatem skutecznie zarzucać naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Taka możliwość jest dopuszczalna tylko gdy są podstawy do wyprowadzenia zastosowania normy prawa materialnego do stanu faktycznego nie zapisanego w tej normie. Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia art. 7 w związku z art. 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie daje podstaw do wyprowadzenia rażącego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności decyzji zarzut nieprawidłowości oceny dowodów. Art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego ustanawia zasadę swobodnej oceny dowodów zgromadzonych przez organ, na podstawie art. 7 w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Do organu administracji publicznej należy ocena, kierując się wiedzą, doświadczeniem życiowym, czy dany dowód ma znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wyklucza kwalifikację naruszenia przepisów postępowania do rażącego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności, skoro rażące naruszenie prawa jest naruszeniem normy prawnej, która nie pozostawia organowi administracji publicznej swobody, a taką swobodę ma organ w ocenie mocy dowodowej.

Nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 8, art. 9, art. 10, art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżącemu został przyznany status strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z [...] maja 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia budowlanego. Skarżący nie brał udziału w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielającej pozwolenia budowlanego. Tego rodzaju naruszenie przepisów prawa procesowego w związku z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego jest podstawą, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, do żądania wznowienia postępowania administracyjnego. Nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca rażącego naruszenia prawa przez objęcie tym rodzajem naruszenia podstaw stanowiących przesłanki wznowienia postępowania. Strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu w sprawie może żądać wyłącznie wznowienia postępowania. Stanowisko przyjęte w zaskarżonym wyroku jest w pełni prawidłowe, Sąd nie miał zatem podstaw do objęcia tego rodzaju naruszenia zakresem rażącego naruszenia prawa.

Nie jest zasadny zarzut do wyprowadzenia podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z naruszenia art. 25 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 25 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie miał zastosowania w sprawie. Prezydent Miasta G. jest organem architektoniczno-budowlanym właściwym rzeczowo i miejscowo do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Artykuł 25 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie daje podstaw do pozbawienia właściwości wynikającej z regulacji materialnoprawnej, co zasadnie zostało wywiedzione przez Sąd w zaskarżonym wyroku. Pozbawienie kompetencji organu może wynikać wyłącznie z regulacji materialnoprawnej. Artykuł 25 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest przepisem prawa procesowego, który ma zastosowanie w razie gdy sprawa dotyczy interesu majątkowego obsady personalnej organu administracji publicznej, a nie przypadków zbiegu właściwości z reprezentacją wspólnoty samorządowej.

Wymaga nadto wskazania, że brak zasadności zarzutu naruszenia art. 25 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wynika również z tego, że podjęcie decyzji przez organ wyłączony (co nie miało zastosowania w sprawie) jest podstawą do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego) a nie do stwierdzenia nieważności.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 156 § 1 w związku z art. 157 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W skardze kasacyjnej nie wywiedziono rażącego naruszenia prawa. Powołanie się na rażące naruszenie prawa, to jest niezgodność decyzji z ustawą – Prawo budowlane oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie bez wyprowadzenia naruszenia konkretnych norm prawa jest zarzutem, który jest polemiką z ustaleniami stanu faktycznego, a nie wyprowadzeniem ciężkiego, kwalifikowanego naruszenia prawa, w tym wyprowadzenia, że stan faktyczny sprawy nie odpowiada normie prawa materialnego.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 3 pkt 20 i art. 5 w ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane. W zaskarżonym wyroku wyprowadzono, że nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, wskazując na naruszenie prawa procesowego przez pozbawienie udziału w postępowaniu. Zastosowano też art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane, wskazując na negatywne oddziaływanie, co nie uzasadniało jednak wyprowadzenia rażącego naruszenia prawa.

Nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 61 § 1 ust. 1 w związku z art. 63 § 2 i art. 64 § 1 pkt 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przepisy te nie zostały naruszone w sprawie skoro organ właściwy Prezydent Miasta G. decyzją z [...] kwietnia 2010 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a należy to do jego właściwości. W skardze kasacyjnej nie podważono obowiązywania w obrocie prawnym tej decyzji, a zatem nie można wywodzić braku opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska jako samoistnej podstawy wyprowadzenia rażącego naruszenia prawa.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.