Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 927/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędzia WSA Ewa Rynczak Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2012 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana.


UZASADNIENIE

wyroku z dnia 8 października 2012 r.

Prezydent Miasta K. działając na wniosek S.P. wydał w dniu [...] stycznia 2012 r. decyzję Nr [...] (znak: [...] ustalającą warunki zabudowy w zakresie rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego (z dwoma lokalami mieszkalnymi) na działkach nr [...] ,[...] Obr [...] w K.

Wskazać należy, że w/w decyzja została wydana po raz kolejny, gdyż poprzednie decyzje pierwszoinstancyjne z dnia 26 listopada 2009 r. i 17 listopada 2010 r. zostały uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , zaś sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia.

Prezydent Miasta K. w trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia 26 stycznia 2012 r., poddał dodatkowej analizie przeprowadzone dowody w sprawie, w szczególności analizę urbanistyczno - architektoniczną w kierunku wskazanym w decyzji Kolegium z dnia [...] listopada 2010 r. (dopisek Sądu).

Uzasadniając swoją decyzję (z dnia 26 .01.2012 r.) organ I instancji podkreślił brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru objętego wnioskiem oraz dokonane ustalenie, iż wskazany przez inwestora teren spełniał wymogi ustawowe dla ustalenia warunków zabudowy, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 poz. 717 ze zm., dalej "ustawa"). Pozyskano uzgodnienia i opinie innych organów administracji w zakresie szczegółowych warunków inwestycji. W szczególności wskazano na pozytywne opinie projektowanej inwestycji Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 28 września 2009 r. w zakresie ochrony środowiska oraz kolejne stanowisko ZIKiT z dnia 19 grudnia 2011 r. w zakresie terenów przyległych do pasa drogowego, wyjaśniające kwestie istnienia zjazdów na działce nr [...] oraz możliwości obsługi komunikacyjnej przedmiotowej działki.

Organ I instancji odniósł się nadto szeroko do podniesionych w toku postępowania zarzutów M.B. , podając obszerne wyjaśnienia stanu prawnego i faktycznego sprawy oraz wyjaśniając podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia.

Odwołanie od decyzji organu I instancji złożył M.B. który stwierdził, że wydana w dniu 26 stycznia 2012 r. decyzja nie uwzględniała w dalszym ciągu zaleceń Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , w głównej mierze zaś podniósł, że decyzja była dla niego krzywdząca. Ponadto odwołujący podkreślił, że obawia się powiększenia istniejącego budynku do gabarytów, które poważnie przesłonią dostęp światła do jego budynku mieszkalnego, jak również, że istniejący budynek po projektowanej rozbudowie będzie miał charakter bloku. Odwołujący zakwestionował ustalenie w decyzji dotyczące linii zabudowy w odległości 1 m od strony działki drogowej, "dla której zresztą dokonano błędnej kwalifikacji drogi".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. sygn.: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2012 r.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji zlecił wykonanie ponownej analizy urbanistyczno - architektonicznej. Została ona opracowana w dokumencie z daty 17 czerwca 2011 r. Stanowiła podstawowy materiał dowodowy dla badanej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 26 stycznia 2012 r.

W ocenie Kolegium przeglądając poszczególne zapisy w/w dokumentu stwierdzić należało, że został on uzupełniony w stosunku do poprzednich, zgodnie z zaleceniami decyzji Kolegium z dnia [...] stycznia 2011 r. (sygn.: [...]). Mianowicie zostały omówione przesłanki, którymi kierowała się sporządzająca analizę, wyznaczając obszar analizowany. Jego wielkość została zdeterminowana potrzebą analizy całości zabudowy kształtującej się wzdłuż drogi wewnętrznej na działce nr [...] obr. [...] po jej obu stronach tworzącej kwartał zabudowy. Wskazano przy tym, zgodnie z wymogiem przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej pozwalające na określenie wymagań dotyczących gabarytów i parametrów nowej zabudowy. Są to m.in. działki nr [...] ,[...] [...] [...] obr. [...].

W konkluzji SKO stwierdziło, że wbrew twierdzeniom odwołującego jego zarzuty zostały rozpatrzone w kilkukrotnych decyzjach i poprzedzających je postępowaniach administracyjnych, kolejno uzupełniane i wyjaśniane, a zgłoszone w odwołaniu zarzuty nie mogą w obliczu dokonanej kontroli przeprowadzonego postępowania administracyjnego i wydanej decyzji spowodować oczekiwanego przez stronę efektu odmowy ustalenia wnioskowanych przez S.P. warunków zabudowy dla projektowanej rozbudowy swojego domu.

Pismem z dnia 22 maja 2012 r. (data wpływu do organu) M.B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję SKO w K. z dnia [...] kwietnia 2012 r. sygn.: [...]

W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem SKO w K. utrzymującym w mocy – jego zdaniem – krzywdzącą dla niego decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. ustalającą na wniosek S.P. warunki zabudowy dla spornej inwestycji.

W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt.

Skarga skutkuje uchyleniem tak zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W myśl natomiast art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z redakcji zacytowanego art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a. wynika, że tzw. podstawa wznowieniowa jest odrębną od naruszenia prawa materialnego i innego naruszenia przepisów postępowania, przesłanką do uchylenia zaskarżonego aktu i tak jak naruszenie prawa materialnego, jak też inne naruszenie przepisów postępowania, uwzględniana jest przez sąd administracyjny z urzędu. Jak bowiem wynika z wcześniej przytoczonych przepisów, sąd administracyjny zobowiązany jest z urzędu dokonać kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu, w kontekście wszystkich obowiązujących przepisów prawa. Podkreślić przy tym należy, że w myśl art. 145 p.p.s.a., w przypadku naruszenia przez organ prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, Sąd administracyjny zobligowany jest do uchylenia zaskarżonego aktu bez konieczności dokonywania oceny, czy stwierdzone uchybienie miało i ewentualnie jaki wpływ na wynik postępowania administracyjnego. Jak wynika z treści tego przepisu, dokonanie takiej oceny jest konieczne jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a.), czy też w wypadku naruszenia innych przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.).

Przechodząc do niniejszej sprawy należy wskazać, że jak wynika z akt administracyjnych, działka inwestora graniczy m.in. z działką o numerze [...]. Właściciel(le) tej działki nie brali natomiast udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Uwzględniając natomiast takie okoliczności jak wielkość działki inwestora tj działki o numerze [...], działki o numerze [...], rodzaj i charakter występującej na nich zabudowy, odległość kilku metrów jaka dzieli budynki usytuowane na tych działkach oraz okoliczność, że działki te graniczą ze sobą bezpośrednio na całej szerokości ok. 25 metrów, nie może budzić wątpliwości, że w myśl art. 28 k.p.a., przymiot strony w tym postępowaniu przysługuje również właścicielowi(om) działki o numerze [...].

Tak więc przedmiotowe postępowanie administracyjne powinno się toczyć z udziałem właściciela(i) działki o numerze [...] Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych, organ odwoławczy prowadził postępowanie bez udziału w/w podmiotu, a zatem nie ustalił prawidłowego kręgu stron postępowania, co było jego obowiązkiem i czym naruszył przepisy postępowania, w stopniu obligującym Sąd do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji.

Uzupełniająco należy wskazać, że uchylając decyzje, sąd nie dokonał merytorycznej oceny zarzutów skargi i poglądów przedstawionych przez organ, gdyż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, które w myśl art. 153 p.p.s.a. wiązałyby organy i sąd w dalszym toku postępowania, wyrażona zostałaby bez udziału wszystkich stron postępowania, bez zapoznania się z ich stanowiskiem co do wniosku inwestora i w praktyce czyniłaby ich udział w sprawie czysto iluzorycznym.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a. i art. 152 p.p.s.a.