Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1209/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ruch drogowy
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 204 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędzia del. WSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 marca 2017 r. sygn. akt II SAB/Op 38/17 w sprawie ze skargi B. C. na bezczynność Prezydenta Miasta O. w przedmiocie ustalenia kosztów usunięcia i przechowania pojazdu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Prezydenta Miasta O. na rzecz B. C. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z 16 marca 2017 r., II SAB/Op 38/17 po rozpoznaniu skargi B. C. na bezczynność Prezydenta Miasta O. w przedmiocie ustalenia kosztów usunięcia i przechowania pojazdu: 1) zobowiązał Prezydenta Miasta O. do wydania aktu w sprawie wniosku B. C. z 16 stycznia 2009 r. ̶ w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym orzeczeniem, 2) stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) wymierzył Prezydentowi Miasta O. grzywnę w wysokości 500 złotych, 4) przyznał od Prezydenta Miasta O. na rzecz B. C. sumę pieniężną w wysokości 1000 złotych, 5) zasądził od Prezydenta Miasta O. na rzecz skarżącego 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

Oceniając dopuszczalność skargi Sąd uznał, że mieści się ona w granicach kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego. Kwestia wypłaty kosztów usunięcia i przechowania pojazdów stanowi bowiem sprawę administracyjną związaną z wykonywaniem zadań publicznych o charakterze administracyjnoprawnym. Wyczerpany został też tryb zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a., gdyż przed wniesieniem skargi skarżący w piśmie z 5 października 2016 r. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. zażalenie na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. Nie można przy tym zgodzić się z poglądem Kolegium, że kwestionowana przez skarżącego bezczynność odnosiła się tylko do sprawy dotyczącej przepadku pojazdu. Skarżący w zażaleniu wyraźnie bowiem wskazał, że na skutek bezczynności Prezydenta Miasta pozbawiony został prawa do żądania wypłaty wynagrodzenia za holowanie i przechowanie pojazdu. Choć, nie wskazał on wprost, iż wnosi zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy o ustalenie kosztów usunięcia i przechowania pojazdu, to jednak wobec wskazania na brak realizacji przysługującego mu co do tych kosztów prawa, należało uznać, że zażalenie dotyczyło także bezczynności w tym przedmiocie.

Skarga jest zasadna, gdyż istnieją podstawy faktyczne i prawne do stwierdzenia bezczynności Prezydenta Miasta O. w zakresie obowiązku rozpoznania wniosku skarżącego o ustalenie kosztów usunięcia i przechowania pojazdu poprzez wydanie stosownego aktu. Zawiadamiając właściwy urząd skarbowy w piśmie z 16 stycznia 2009 r. o usunięciu pojazdu marki Fiat, nr rej. [...] oraz o bezskutecznym upływie terminu jego odebrania przez właściciela, skarżący jednocześnie wyraźnie określił należność za holowanie i parking samochodu na dzień 16 stycznia 2009 r. w kwocie 1.856,80 zł. Podanie to należało uznać za wniosek o ustalenie kosztów usunięcia i przechowania ww. pojazdu, gdyż niewątpliwie wyrażało zajęte przez skarżącego stanowisko. Zaś kwestia, czy to żądanie zostało sformułowane w sposób zrozumiały dla organu, jest bez znaczenia, gdyż w razie jakichkolwiek wątpliwości co do intencji skarżącego organ powinien podjąć działania zmierzające do ustalenia rzeczywistej treści żądania. Skoro skarżący wskazał kwotę należną za usunięcie i przechowanie pojazdu, to z chwilą złożenia oświadczenia w tym zakresie, z jego wniosku wszczęte zostało postępowanie w sprawie, co zrodziło obowiązek organu ustosunkowania się do tego oświadczenia. Prezydent Miasta O., działający jako starosta miasta na prawach powiatu, otrzymał akta administracyjne przekazane przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. Do chwili rozpoznania sprawy przez Sąd nie został jednak wydany żaden akt administracyjny.

Sąd wskazał, że od czasu usunięcia przez skarżącego pojazdu na podstawie dyspozycji z 26 stycznia 2002 r. i zgłoszenia w piśmie z 16 stycznia 2009 r. żądania zwrotu kosztów usunięcia i przechowania pojazdu, regulacje art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, dotyczące zasad postępowania z pojazdami usuniętymi z drogi, uległy istotnym zmianom na mocy ustawy z 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1018, ze zm.), zwanej nadal ustawą nowelizującą. Ustawa ta weszła w życie 4 września 2010 r., przy czym część jej przepisów weszła w życie dopiero 21 sierpnia 2011 r. Przed zmianą dokonaną przepisem art. 1 pkt 10 lit. j ustawy nowelizującej, art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowił, że pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się i przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Wyrokiem z 3 czerwca 2008 r., P 4/06, Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności tego przepisu – w zakresie, w jakim dopuszczał on utratę prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu – z art. 46, art. 21 ust 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. W następstwie tego wyroku art. 130a Prawa o ruchu drogowym utracił we wskazanym zakresie moc obowiązującą z dniem 12 czerwca 2009 r., natomiast ustawą nowelizującą przepis ten zmieniono w ten sposób, że od 4 września 2010 r. orzeczenie o przepadku własności pojazdu przeszło do właściwości sądu powszechnego, zastrzegając, iż następuje ono na rzecz powiatu, a nie jak dotychczas – na rzecz Skarbu Państwa. Jako organ właściwy do wystąpienia do sądu z wnioskiem o wydanie orzeczenia o przepadku własności pojazdu wskazano starostę, ustalając jednocześnie, że w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, organ ten występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. W tej dacie weszły w życie ustępy 10a-10l, dodane do art. 130a na mocy art. 1 pkt 10 lit. k ustawy nowelizującej, stanowiące m.in., że jednostka prowadząca parking strzeżony, w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w ust. 10, powiadamia o tym fakcie właściwego miejscowo starostę oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu (ust. 10g) oraz że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i, a decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta (ust. 10h).

Natomiast na mocy art. 1 ust. 10 lit d i f ustawy nowelizującej, z dniem 21 sierpnia 2011 r. uchylone zostały m.in. art. 130a ust. 5a, 5b, 5d i 5e Prawa o ruchu drogowym, uprawniające starostę do władczego wyznaczania jednostki organizacyjnej upoważnionej do usuwania pojazdów z drogi oraz prowadzenia parkingu strzeżonego, na którym pojazdy te są przechowywane i ustalające kryteria, jakimi starosta winien kierować się przy tym wyznaczaniu. Jednocześnie, na mocy art. 1 ust. 10 lit. g wprowadzono do art. 130a ust. 5f, zgodnie z którym usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, należy do zadań własnych powiatu.

W okresie, kiedy skarżący usunął z drogi pojazd i kiedy zaczęły powstawać koszty objęte żądaniem ich ustalenia, skarżący wykonywał zadania z zakresu administracji publicznej o charakterze administracyjnoprawnym, za zgodą i wiedzą organu, a więc w ramach stosunku administracyjnego, a więc z tego tytułu miał otrzymywać wynagrodzenie i zwrot kosztów w ramach realizowanych obowiązków. W wyroku z 3 kwietnia 2015 r., I OPS 4/14 NSA wskazał, że w poprzednim stanie prawnym ustawodawca nie dookreślił zarówno materialnoprawnych podstaw orzekania o kosztach związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, trybu orzekania o tych kosztach, jak też charakteru należności przysługującej z tego tytułu podmiotowi prowadzącemu parking. Sąd zaznaczył, że wątpliwości w tym zakresie rozstrzygnięto w uchwale NSA z 29 listopada 2010 r., I OPS 1/10, stwierdzając, że jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 ustawy, nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968, ze zm.) w zw. z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449). Zaakcentowano, że stosunek prawny, którego przedmiotem jest przechowanie usuniętego z drogi pojazdu, jest typowym stosunkiem administracyjnym powstałym na skutek władczych działań organów administracyjnych. Jakkolwiek, należne wynagrodzenie i zwrot kosztów obciąża właściciela pojazdu, to w sytuacji, gdy właściciel nie odbierze pojazdu i nie uiści tych należności, nie można pozbawić jednostki wykonującej zlecone jej zadanie publiczne należnego wynagrodzenia i zwrotu kosztów.

Przedstawiona konstrukcja stosunku administracyjnoprawnego powstałego, tak jak w niniejszej sprawie, na gruncie poprzedniego stanu prawnego, skutkuje tym, że obecnie to starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) jest organem właściwym do załatwienia wniosku dotyczącego kosztów usunięcia i przechowania pojazdu. W kwestii właściwości starosty, na tle sporu kompetencyjnego pomiędzy naczelnikiem urzędu skarbowego a prezydentem miasta na prawach powiatu, Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał, że zgodnie z art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Przepis ten został dodany przez ustawę nowelizującą, w której zamieszone zostały również przepisy międzyczasowe, w tym art. 13, gdzie zawarto unormowania o kosztach przechowywania pojazdów powstałych po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy w brzmieniu dotychczasowym. Rozstrzygając o tych kosztach ustawodawca ogólnie jednak wskazał tylko na Skarb Państwa, bez określenia statio fisci. Jednocześnie nie rozstrzygnięto w sposób odmienny niż wskazany w znowelizowanym przepisie art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym, o organie orzekającym w tego rodzaju przypadkach. Dlatego przyjąć należy, że organem właściwym w sprawie zwrotu wydatków związanych z przechowywaniem pojazdu jest starosta (por. postanowienia NSA: z 17 lipca 2012 r., I OW 95/12; z 13 lipca 2012 r., I OW 94/12; z 25 sierpnia 2011 r., I OW 96/11; z 4 sierpnia 2011 r., I OW 72/11; z 9 listopada 2012 r., I OW 139/12; wyrok WSA w Krakowie z 12 lipca 2016 r., III SAB/Kr 45/16). Właściwość starosty należy przyjąć także wówczas, gdy taki wniosek został złożony przed nowelizacją do naczelnika urzędu skarbowego i nie został przez ten organ załatwiony, a następnie sprawa została przekazana staroście według właściwości. W dacie tego przekazania powstał obowiązek Prezydenta Miasta O. do zakończenia postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego. Milczenie i bierność w podejmowaniu działań skutkujących rozpoznaniem wniosku strony prowadzi natomiast do bezczynności organu (por. wyrok WSA w Lublinie z 25 czerwca 2015 r., III SAB/Lu 1/15).

Z bezczynnością organu mamy bowiem do czynienia, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty. Okoliczności, które spowodowały zwłokę organu oraz sposób działania organu w toku rozpoznania sprawy (czy też zaniechania), w tym stopień przekroczenia terminów, mają jedynie znaczenie dla oceny, czy stwierdzona bezczynność miała charakter rażący. Natomiast, sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność działania, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w sprawie zostało wydane orzeczenie administracyjne albo została dokonana czynność, czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (por. wyrok NSA z 7 maja 2014 r., I OSK 2509/13).

W niniejszej sprawie Prezydent Miasta O. pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego, bo po przekazaniu mu sprawy nie podejmował dostatecznych działań zmierzających do załatwienia wniosku. Nie poinformował też strony o ewentualnym powstaniu przeszkody w rozpoznaniu sprawy, ani też np. nie wyznaczył nowego terminu załatwienia sprawy. Pomimo upływu 6 lat od chwili przekazania akt sprawy, w sprawie o ustalenie kosztów usunięcia i przechowania pojazdu organ nie podjął żadnego rozstrzygnięcia, podczas gdy postępowanie w tym przedmiocie powinno zostać zakończone w ustawowym terminie. Dlatego Sąd stwierdził bezczynność Prezydenta Miasta O. w tej sprawie.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł Prezydent Miasta O., zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 12 ustawy z 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że przekazanie przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. zawiadomienia skarżącego – B. C. z 16 stycznia 2009 r. – organowi postanowieniem z 5 października 2010 r. było dopuszczalne i skutkowało obowiązkiem prowadzenia dalszego postępowania przez organ oraz wydania aktu w zakresie zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu;

2) art. 35, art. 36, art. 61 § 1 i art. 65 § 1 k.p.a. przez uznanie, że a) w sprawie mają zastosowanie art. 35, art. 36 k.p.a., b) pismo skarżącego z 16 stycznia 2009 r. skierowane do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. jest podaniem w rozumieniu art. 61 § 1 k.p.a., oraz że mogło być przekazane Prezydentowi Miasta O. w trybie art. 65 § 1 k.p.a.; a także naruszenie przepisów postępowania:

3) art. 149 ust. 1 pkt. 1, art. 149 § 1a, 149 § 2, 154 § 1 p.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnych ustaleniach faktycznych, tj. ustaleniu, że Prezydent Miasta O. był zobowiązany do wydania aktu w zakresie ustalenia kosztów usunięcia i przechowywania pojazdów w związku z zawiadomieniem skarżącego B. C. z 16 stycznia 2009 r. oraz że pozostawał w bezczynności.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy nowelizującej, postępowania w sprawach przejęcia na rzecz Skarbu Państwa własności pojazdów nieodebranych przez uprawnione osoby w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (przed 4 września 2010 r.) umarza się, a sprawy przekazuje właściwym starostom. Przepis ten nie uprawniał zatem Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. do przekazania sprawy w zakresie zwrotu skarżącemu kosztów usunięcia pojazdu i wynagrodzenia za dozór pojazdu. Przepis ten uprawniał jedynie organ do przekazania spraw związanych z przejęciem prawa własności pojazdu a nie zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór. W konsekwencji, błędne było stwierdzenie, że Prezydent Miasta O. był zobowiązany do prowadzenia dalszego postępowania i wydania aktu w zakresie zwrotu wydatków i wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu. Skoro, sprawa o zwrot wydatków oraz wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu nie jest sprawą administracyjną w rozumieniu k.p.a. – nie mogły mieć zastosowania w sprawie artykuły: 35, 36, 61 § 1, 65 § 1 k.p.a.

Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegało na błędnych ustaleniach faktycznych Sądu I instancji i wynikającym z tego naruszeniu art. 149 ust. 1 pkt. 1, art. 149 § la, 149 § 2, 154 § 1 p.p.s.a. WSA w Opolu orzekł o zobowiązaniu Prezydenta Miasta O. do załatwienia wniosku skarżącego oraz o wymierzeniu grzywny i przyznaniu sumy pieniężnej z art. 154 § 1 i 7 p.p.s.a. WSA w Opolu bezpodstawnie uznał, że Prezydent Miasta O. na podstawie zawiadomienia skarżącego z 16 stycznia 2009 r. był zobowiązany do wydania mu jako dozorcy pojazdu aktu w przedmiocie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu bowiem nie pozostawał on w relacji prawnej ze skarżącym. Jakkolwiek organ egzekucyjny może przyznać na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór zgodnie z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to jednak brak żądania skarżącego w tym zakresie skierowanego do organu powoduje, iż postępowanie w tym przedmiocie nie jest wszczęte. Zawiadomienie skarżącego z 16 stycznia 2009 r. nie zawiera żądania zwrotu należności za holowanie i parking pojazdu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz organu administracji kosztów postępowania według norm przepisanych. Podniesiono w szczególności, że organ administracji podziela w całości interpretację przepisów prawa zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zawarto w niej również obszerną polemikę z zarzutami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. W myśl art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

2. Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie w pełni odpowiada tym wymaganiom.

2.1. Po pierwsze, zarzut naruszenia art. 12 ustawy nowelizującej z 22 lipca 2010 r. nie został dostatecznie sprecyzowany, ponieważ przepis ten zawiera dwa ustępy, i w związku z tym nie wiadomo, której z tych jednostek redakcyjnych dotyczy zarzut naruszenia prawa. To samo dotyczy art. 35, art. 36 k.p.a. Pierwszy z tych przepisów składa się z 5 paragrafów, zaś drugi z 2 paragrafów, nie wiadomo zatem, którą z tych jednostek redakcyjnych obejmują zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej.

2.2. Po drugie, przytoczone wyżej podstawy kasacyjne odnoszące się do art. 35 i art. 36 k.p.a., a także do art. 61 § 1 i art. 65 § 1 k.p.a. nie określają, czy wskazane przepisy zostały naruszone przez błędną ich wykładnię czy też niewłaściwe zastosowanie. Tym samym zarzuty te nie zostały sprecyzowane w stopniu umożliwiającym ustalenie granic skargi kasacyjnej, a tym samym ich rozpoznanie, co jest niezbędne ze względu na wymaganie określone w art. 183 § 1 zd. 1 p.p.s.a., któremu ma czynić zadość kontrola dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny.

2.3. Po trzecie, wskazane w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej przepisy k.p.a. w rzeczywistości są przepisami postępowania, a nie prawa materialnego. W rezultacie sformułowany w tej skardze zarzut ich naruszenia nie spełnia wymagań wynikających z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., ponieważ nie wyjaśnia, w jaki sposób uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego nie można uznać go za zasadny, bo autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował dostatecznie granic wniesionego środka zaskarżenia, czego wymaga art. 183 § 1 zd. 1 p.p.s.a.

3. Podstawy kasacyjne odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania też nie określają, na czym miałoby polegać dane naruszenie, ani też nie wyjaśniają, w jaki sposób uchybienia wskazanym przepisom mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Już tylko z tego powodu należało uznać je za bezzasadne. Poza tym już sama ich treść dowodzi, że uchybienie im nie mogło polegać na "błędnych ustaleniach faktycznych, tj. ustaleniu, że Prezydent Miasta O. był zobowiązany do wydania aktu w zakresie ustalenia kosztów usunięcia i przechowywania pojazdów w związku z zawiadomieniem skarżącego B. C. z 16 stycznia 2009 r. oraz że pozostawał w bezczynności". Przepis art. 149 ust. 1 pkt. 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Natomiast zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei 149 § 2 p.p.s.a. mówi, że Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Wreszcie stosownie do art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

4. Tylko na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, że Prezydent Miasta O. uznając się za organ niewłaściwy do załatwienia niniejszej sprawy, powinien wystąpić z wnioskiem o rozpatrzenie sporu kompetencyjnego przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 22 § 3 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 4 i art. 15 § 1 pkt 5 p.p.s.a.). Skoro tego nie zrobił, to nie ulega najmniejszej wątpliwości, że pozostawał w bezczynności, bo nie podjął czynności niezbędnej do załatwienia sprawy, a jednocześnie uchybił terminowi na załatwienie sprawy, który wynika z art. 35 § 3 k.p.a.

5. Źle postawione zarzuty skargi kasacyjnej uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu związanemu granicami skargi kasacyjnej kontrolę legalności zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w odniesieniu do większości postawionych zarzutów. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

6. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.