Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 974/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1-5, art54
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 30 czerwca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 13 grudnia 2013 r. X. S.A. wystąpiła do Prezydenta Miasta [...] o ustalenie warunków zabudowy dla przebudowy pomieszczeń w poziomie parteru i piwnicy, wykonania dodatkowego wejścia od strony ogrodu i schodów zewnętrznych w celu wydzielenia pomieszczenia technicznego z istniejącego pomieszczenia biurowego, w budynku znajdującym się na działce nr [...], ark. [...], obręb Ł., położonej przy ul. [...] w P. .

W wyniku przeprowadzonego postępowania Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 8 kwietnia 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm), dalej: u.p.z.p., ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej przebudowy i rozbudowy budynku oraz zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń biurowych na parterze na pomieszczenie techniczne w przedmiotowym budynku. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedmiotowa działka zabudowana jest sześciokondygnacyjnym budynkiem biurowym usytuowanym we frontowej granicy działki z drogą publiczną oraz garażem położonym w głębi posesji (w granicy z działkami nr [...] i [...]). Wskazano, że inwestycja nie skutkuje zmianą linii zabudowy, wzrostem wskaźnika zabudowy działki, ani nie wpłynie na wysokość budynku, szerokość elewacji frontowej i geometrię dachu. Inwestor planuje jedynie przebudowę kondygnacji piwnicy oraz parteru budynku biurowego, wykonanie dodatkowego wejścia do budynku w elewacji północno-wschodniej wraz ze schodami zewnętrznymi oraz zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń biurowych mieszczących się na parterze budynku na pomieszczenie techniczne. Organ zaznaczył, że wymiary projektowanych schodów to ok. 1,5 m x 1,2 m i wys. ok. 0,55 m. Powierzchnia zaś parteru objęta zmianą sposobu użytkowania wynosi ok. 120 m2. Wskazano, iż została przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a w oparciu o nią sporządzono projekt decyzji, który został uzgodniony z Miejskim Konserwatorem Zabytków. Wyjaśniono przy tym, że obszar analizowany wyznaczono w promieniu 60 m od granic terenu objętego wnioskiem, co odpowiada trzykrotnej szerokości frontowej granicy działki. W obszarze znalazły się działki usytuowane przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...]; jest to teren ścisłego śródmieścia, w którym dominuje zabudowa o funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej, uzupełniona o lokale usługowe na parterze budynków i w podwórzach. Budynki usytuowane są równolegle do dróg publicznych, we frontowych granicach działek. Analiza wykazała, że w granicach obszaru znajduje się co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej, która zabudowana jest również zabudową mieszkaniową wielorodzinną z usługami w parterach. Zdaniem organu realizacja pomieszczenia technicznego w budynku w miejscu dotychczasowych pomieszczeń biurowych nie wpłynie negatywnie na istniejącą zabudowę sąsiednią. Nowa funkcja części pomieszczeń znajdujących się na parterze budynku w żaden sposób nie wpłynie na zwiększenie intensywności wykorzystania obiektu. Nie przyczyni się także do zwiększenia liczby samochodów parkujących na posesji. Pozostałe prace przewidziane decyzją polegające na przebudowie piwnicy i parteru budynku biurowego oraz realizacja dodatkowego otworu drzwiowego wraz ze schodami zewnętrznymi (w ramach rozbudowy budynku o element drugorzędny) nie powodują zmian w obowiązującej linii zabudowy, powierzchni zabudowy budynku, jego wysokości, szerokości elewacji frontowej, czy też geometrii dachu. Prezydent Miasta stwierdził, że zamierzenie spełnia zatem wszystkie wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Nieruchomość posiada dostęp do drogi publicznej i jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wyjaśniono też, że wystąpiono o uzgodnienie inwestycji do Miejskiego Konserwatora Zabytków, który nie zajął w terminie stanowisko, co uznaje się za milczącą zgodę (art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Ponadto z uwagi na tożsamość organu rozstrzygającego w sprawie z zarządcą drogi odstąpiono od uzgodnienia projektu decyzji w trybie art. 106 k.p.a.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł P. B., zarzucając naruszenie przy jej wydaniu przepisów:

- art. 7 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego,

- art. 54 pkt 2 lit. c i d) w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez uznanie, że został spełniony warunek określony w tym przepisie,

- art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez uznanie, że uznanie, że został spełniony warunek określony w tym przepisie,

- art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. e) Prawa budowlanego poprzez uznanie, że został spełniony warunek określony w tym przepisie.

W motywach odwołania podniesiono, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny w zakresie charakteru inwestycji, poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Podniósł, iż w niepoprawnie w pkt V decyzji oceniono wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Zdaniem odwołującego nie sposób przyjąć, że decyzja organu I instancji nie uniemożliwia ani w istotny sposób nie ogranicza korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem oraz nie powoduje zmiany wartości nieruchomości, w sytuacji gdy realizacja pomieszczenia technicznego w budynku, w miejscu, w którym dotychczas znajdowały się pomieszczenia biurowe, wpłynie negatywnie na zabudowę sąsiednią. Ponadto niesłusznie wskazano, że inwestycja nie wpłynie na zwiększenie intensywności wykorzystania obiektu. Odwołujący podniósł też, że zaplanowane prace będą uciążliwe dla mieszkańców nieruchomości sąsiednich, a ulokowanie pomieszczeń technicznych w sąsiedztwie jest o wiele bardziej uciążliwe niż pomieszczeń biurowych.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 czerwca 2014 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium stwierdziło, że organ I instancji przeprowadził postępowanie bez naruszenia norm prawa procesowego i prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, co sprawiło, że rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Organ II instancji powołał treść art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.), dalej: rozporządzenie, a następnie wskazał, iż organ I instancji zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia wyznaczył obszar analizowany, w którym znajduje się m.in. zabudowa mieszkaniowa z usługami. Zaznaczył, że wbrew twierdzeniom odwołującego analiza urbanistyczna nie wyklucza innych funkcji, poza mieszkaniową, o ile zabudowa ta nie odstaje znacząco od parametrów zabudowy zastanej. Zdaniem Kolegium rozbudowa, przebudowa i zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń budynku na pomieszczenia dla urządzeń Internetu szerokopasmowego, określona we wniosku X. S.A. może być realizowana na wnioskowanym terenie. Wbrew twierdzeniom odwołującego analiza urbanistyczna nie wyklucza innych funkcji poza mieszkaniową, o ile zabudowa ta nie odstaje znacząco od parametrów zabudowy zastanej. Dopiero z momentem wykazania sprzeczności proponowanej funkcji dla planowanej zabudowy przestaje być ona dopuszczalna. W przypadku, gdy nieruchomości sąsiednie są zabudowane i planowana inwestycja jest dostosowana do dotychczasowej zabudowy pod względem urbanistycznym i architektonicznym, a nadto można ją pogodzić z istniejącą na tym terenie funkcją zabudowy, organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., bowiem ustalił w sposób wyczerpujący stan faktyczny sprawy, a także prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego. Organ odwoławczy powołał przy tym art. 5 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i dodał, że dopiero na tym etapie właściwy organ administracji architektonicznej bada, czy projekt budowlany odpowiada warunkom zawartym w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sama zaś kwestia zapewnienia słusznego interesu społecznego jest przesądzona w samej istocie zamierzenia, gdyż dotyczy to technicznych możliwości korzystania z szerokopasmowego Internetu, który wymaga odpowiedniej infrastruktury technicznej. Kwestia zaś ewentualnej obniżki wartości nieruchomości nie może być podstawą oceny w tym postępowaniu.

P. B. reprezentowany przez r. pr. A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, podtrzymując zarzuty sformułowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, przytaczając swe stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się bezzasadna, albowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z prawem.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja SKO [...] z dnia 30 czerwca 2014 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 8 kwietnia 2014 r. o ustaleniu na rzecz X. S.A. warunków zabudowy dla przebudowy pomieszczeń w poziomie parteru i piwnicy, wykonania dodatkowego wejścia od strony ogrodu i schodów zewnętrznych w celu wydzielenia pomieszczenia technicznego z istniejącego pomieszczenia biurowego w budynku znajdującym się na działce nr [...], ark. [...], obręb Ł., położonej przy ul. [...] w P. .

W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. również przebudowa i rozbudowa, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy, chyba, że zmiana zagospodarowania terenu w tych formach jest tymczasowa lub jednorazowa i trwa do roku (art. 59 ust. 2 u.p.z.p.). Przy czym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy (art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.).

W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Wskazać należy, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany, co oznacza, że organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa. Z kolei ma on obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2014 r., IV SA/Po 1219/13, Lex nr 1488420).

Jednym z istotnych elementów, które planowane zamierzenie inwestycyjne musi kontynuować, jest istniejąca na danym obszarze funkcja zabudowy oraz zagospodarowania terenu (pkt 1). Zaznaczyć przy tym należy, że warunek kontynuacji funkcji zabudowy należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie daje się z nią w praktyce pogodzić, przy czym przez kontynuację funkcji rozumie się także uzupełnienie funkcji dotychczasowej (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 września 2014 r., II SA/Po 414/14, Lex nr 1542257, wyroki NSA: z 02.10.2008 r., II OSK 1104/07 oraz z 04.12.2009 r., II OSK 1909/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; por. też: Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2013, art. 61, Nb 2).

W ocenie Sądu organy orzekające prawidłowo ustaliły, że dopuszczalna jest przedmiotowa przebudowa, rozbudowa i zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego budynku biurowego, w kontekście zmiany funkcji części budynku z biurowej na techniczną. Po pierwsze stosownie do treści § 3 ust. 2 rozporządzenia organ I instancji wyznaczył w prawidłowych granicach obszar analizowany odpowiadający trzykrotnej szerokości frontowej granicy działki objętej inwestycją. Ustalił następnie, że w granicach tego obszaru stanowiącego śródmieście Miasta P. , dominuje funkcja mieszkaniowa wielorodzinna (przy ul. [...] i [...]) oraz mieszkaniowa z towarzyszącymi usługami (przy ul. [...]). Jednocześnie organ stwierdził, że na działce objętej wnioskiem istnieje sześciokondygnacyjny budynek biurowy o pow. zabudowy 241 m2 (objęty wnioskiem) oraz budynek garażowy (pow. 42 m2). Organ zaznaczył, że inwestycja nie skutkuje zmianą linii zabudowy, wzrostem wskaźnika zabudowy działki, nie ulegnie zmianie wysokość budynku, szerokość elewacji frontowej, ani geometria dachu. W rezultacie, w ocenie Sądu nie było konieczności badania, czy poszczególne parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych, linia zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu stanowią kontynuację tych cech, parametrów i wskaźników w obszarze analizowanym, w kontekście art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i przepisów rozporządzenia. Ustalenia wymagało jedynie, czy zmieniona funkcja części obiektu budowlanego odpowiada funkcji obiektów w obszarze analizowanym. Organ I instancji stwierdził, że badany obszar znajduje się na terenie ścisłego śródmieścia, w bezpośrednim sąsiedztwie dominuje funkcja mieszkaniowa wielorodzinna (ul. [...] nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], ul. [...] nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]), zaś przy ul. [...] przeważa zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna uzupełniona o lokale usługowe (partery budynków i podwórza). Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji zasadnie zatem uznał, że nowa funkcja części pomieszczeń znajdujących się na parterze budynku biurowego w żaden sposób nie wpłynie na zwiększenie intensywności wykorzystania obiektu, ani nie przyczyni się do zwiększenia liczby samochodów parkujących na posesji. Z kolei pozostałe prace polegające na przebudowie piwnic i parteru budynku biurowego oraz realizacja dodatkowego otworu drzwiowego wraz ze schodami zewnętrznymi (w ramach rozbudowy budynku o elementu drugorzędny) nie powodują zmian w obowiązującej linii zabudowy, powierzchni zabudowy budynku, jego wysokości, szerokości elewacji frontowej czy też geometrii dachu. W ocenie Sądu, trafnie więc uznano, przedmiotowa inwestycja spełnia wymóg określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jawiąc się jako nieistotna, nie ingerująca zasadniczo w zastany ład przestrzenny.

Dodać należy, iż aktualnie budynek biurowy pełni funkcję usługową, która dominuje w obrębie tej nieruchomości. Po zmianie funkcji w zaplanowanej części obiektu nadal istnieć będzie część budynku o funkcji usługowej z tą różnicą, że w miejsce dotychczasowej funkcji biurowej powstanie część budynku o charakterze technicznym. Tym samym zmiana funkcji obiektu nie jest na tyle istotna (w ramach usługowej z biurowej na techniczną), by mogła zasadniczo wpłynąć na ład przestrzenny ukształtowany w analizowanym obszarze. Zmiana ta nie powoduje również, by nie można było uznać, że zachodzi kontynuacja dominującej w obszarze analizowanym funkcji zabudowy mieszkaniowej. Funkcja usługowa (w tym techniczna, biurowa) uzupełnia bowiem na tym terenie funkcję mieszkaniową. Dlatego słusznie uznały organy orzekające, iż zmiana ta, w kontekście przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest dopuszczalna.

Nie budzi również wątpliwości Sądu, że organy prawidłowo uznały, że inwestycja spełnia pozostałe wymogi wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Działka objęta wnioskiem ma dostęp do drogi publicznej – ul. [...] (błędnie podano w uzasadnieniu decyzji organu I instancji – ul. [...]), przy której jest bezpośrednio położona (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Istniejące na niej uzbrojenie jest wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia, co wynika z wniosku X. S.A. (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Działka nr [...], jako budowlana(wpisy z rejestru gruntów – k. [...] akt adm. I instancji) nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na nierolne lub nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.). Brak jest również podstaw, by uznać, że inwestycja była niezgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.).

W tym miejscu należy wskazać, że trafnie organ odwoławczy trafnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że pozbawiony podstaw jest zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a-d Prawa budowlanego, albowiem dopiero na etapie uzyskania pozwolenia na budowę właściwy organ architektoniczny bada, czy projekt budowlany odpowiada warunkom w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W związku z tym nie można uznać, by przepisy te, jak i przepisy Prawa budowlanego były przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z., znajdują one bowiem zastosowanie dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego. Na etapie ustalania warunków zabudowy, organ nie ma kompetencji do przesądzenia, jakie precyzyjnie mają być parametry inwestycji i zastosowane rozwiązania techniczne. Dopiero organ wydający pozwolenie na budowę (względnie przyjmujący zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych) musi wiążąco wypowiedzieć się m.in. na temat układu istniejących obiektów, ze wskazaniem wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich (art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego), gdyż dopiero ten organ ocenia projekt obiektu, dopiero wtedy zapada rozstrzygnięcie, czy projekt odpowiada warunkom wynikającym z Prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych (vide: wyrok NSA z dnia 8 lipca 2008 r., II OSK 779/07, Lex nr 447869).

W ocenie Sądu nie można też uznać, by wydane w sprawie decyzje naruszały przepisy art. 54 pkt 2 lit. b i d w zw. z art. 64 ust. 1 poprzez brak określenia warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Dodać należy, że w decyzji z 8 kwietnia 2014 r. organ I instancji określając pierwsze z warunków (z pkt b przepisu) wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i dlatego nie było konieczności uzgadniania inwestycji z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska [...]. Co do wymagań w zakresie ochrony interesów osób trzecich organ stwierdził powołując się na przepisy art. 63 ust. 1, 2 i 4 u.p.z.p., że decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zdaniem Sądu zważywszy na niewielką skalę inwestycji powyższe twierdzenia, w kontekście pozostałych wyjaśnień uznać należy za wystarczające. Zważyć przy tym należy, iż skarżący nie wskazał przy tym w jaki sposób przedmiotowa inwestycja może negatywnie wpływać na sąsiednie nieruchomości.

Stwierdzić należy też, że organ I instancji przed wydaniem decyzji uzyskał wymagane uzgodnienie konserwatorskie (milczące zgoda Miejskiego Konserwatora Zabytków – zgodna z art. 53 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Nadto, Prezydent Miasta prawidłowo odstąpił od uzgodnienia inwestycji z właściwym zarządcą drogi (art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) mając na uwadze, że organem uzgadniającym jest Zarząd Dróg Miejskich, będący komunalną jednostką budżetową, przy pomocy której Prezydent Miasta wykonuje swoje obowiązku zarządcy dróg. Gdy bowiem sprawę prowadzi ten sam organ, który jednocześnie jest uprawniony do uzgodnienia decyzji, to ustalenia tego organu poczynione w związku z obowiązującym prawem materialnym, nie przybierając formy postanowienia, powinny stanowić część orzeczenia kończącego postępowanie. Spełniać zatem będą one taką samą rolę jak postanowienie wydane w postępowaniu uzgodnieniowym, przeprowadzonym w trybie art. 106 k.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2013 r., II OSK 1608/12, Lex nr 1433494).

Również, zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierzono osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów tj. mgr inż. arch. K. P. legitymującej się wpisem na listę samorządu [...]

Reasumując, Sąd uznał, że przy wydaniu decyzji w niniejszej sprawie organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa procesowego, ani prawa materialnego i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono w sentencji wyroku.