Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 273/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.183 par 1, art. 183 par 2, art.174, art. 176, art. 184, art. 204 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art.34, art. 25 par 1 pkt 5, art. 23
journal: Dz.U. 1998 nr 144 poz 930
law: Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
article: art. 70
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia NSA Beata Cieloch (sprawozdawca), Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt I SA/Po 325/11 w sprawie ze skargi S. A. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 17 lutego 2011 r. nr [...], [...] w przedmiocie wygaśnięcie decyzji w sprawie karty podatkowej za 2004 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od S. A. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt I SA/Po 325/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę S. A. ( dalej : Skarżący ) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 17 lutego 2011 r., w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość stawki podatkowej na rok 2004 r.

Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że decyzją z dnia 27 października 2010 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. na podstawie art. 207 i art. 258 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej zwanej: O.p.), art. 25 ust. 1 pkt 5, art. 36 ust. 1, ust. 7 oraz art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.; dalej: u.z.p.d.)) stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia 4 lutego 2004 r. ustalającej wysokość stawki karty podatkowej na rok 2004, z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej przez Skarżącego.

Po przeprowadzonej analizie zebranego materiału dowodowego, organ instancji stwierdził, iż podatnik naruszył art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a) i ust. 7 w/w ustawy, poprzez nie powiadomienie w ustawowym terminie o zaistniałych zmianach tj. o równoczesnym prowadzeniu przez małżonkę działalności gospodarczej w tym samym zakresie co podatnik (usługi fotograficzne). Spowodowało, to iż organ podatkowy nie mając wiedzy o przeszkodach do korzystania przez podatnika ze zryczałtowanej formy opodatkowania wydał decyzję w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na rok 2004.

Zdaniem organu, ustawodawca jednoznacznie wskazał, iż warunkiem opodatkowania podatnika w formie karty podatkowej wymienionym w art. 25 ust. 1 pkt 5 u.z.p.d. ustawy jest nieprowadzenie działalności w takim samym zakresie jak małżonek podatnika. Jednakże małżonka podatnika prowadziła działalność gospodarczą w takim samym zakresie tj. usługi fotograficzne, przez co podatnik nie zachował warunków do opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej.

Decyzją z dnia 17 lutego 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Podatnik wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu podniósł, iż doszło do naruszenia:

1. prawa materialnego tj. art. 25 ust. 1 pkt 5 u.z.p.d. przez osoby fizyczne poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w/w przepisu polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że Skarżący nie spełnił warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej na rok 2004 w sytuacji, gdy małżonka podatnika prowadziła w tym czasie działalność opodatkowaną na zasadach ogólnych i nie korzystała z przywileju opodatkowania swoich dochodów na zasadach karty podatkowej;

2. prawa materialnego tj. art. 34 u.z.p.d. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w/w przepisu polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że małżonka Skarżącego prowadziła działalność w tym samym zakresie co Skarżący w rozumieniu art. 25 ust. 1 pkt 5 u.z.p.d. w sytuacji gdy działalność prowadzona przez małżonkę podatnika opodatkowana była na zasadach ogólnych i nie korzystała z przywileju opodatkowania swoich dochodów na zasadach karty podatkowej;

3. art. 70 i art. 188 w zw. z art. 120 i art. 121 §1 O.p. poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania podatkowego zmierzającego do wyeliminowania z obrotu prawnego ( stwierdzenia wygaśnięcia ) decyzji ustalającej wysokość stawki podatkowej na rok 2004 w sytuacji, gdy ewentualne zobowiązanie podatkowe w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją nieprawomocnej decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. uległo przedawnieniu, co w konsekwencji doprowadziło także do naruszenia zasady praworządności i zaufania do organów podatkowych,

4. naruszenie art. 121 § 2 O. p. poprzez naruszenie zasady informowania podatnika o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem postępowania oraz zasady przekonywania podatnika i zaufania do organów podatkowych.

W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i ustosunkowując się do zarzutów skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, powołując się na treść art. 25 u.z.p.d., uznał, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że skarżący nie zachował warunków do opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej, bowiem małżonka podatnika – J. A. prowadziła działalność gospodarczą w takim samym zakresie tj. usługi fotograficzne.

Sąd podkreślił także, że stan faktyczny niniejszej sprawy został wyczerpująco ustalony na podstawie zebranego materiału dowodowego. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych zgodnie z art. 122 i art. 187 O. p.

Zdaniem Sądu, mając na uwadze treść art. 188 O. p. brak było podstaw do uwzględnienia wniosku strony o przeprowadzenie dowodów z przesłuchań J. A. oraz M. T.

Sąd nie zgodził się także z zarzutami w zakresie naruszenia art. 121§ 2 O. p., poprzez nie informowanie strony o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem postępowania oraz zasady przekonywania podatnika. Analiza niniejszej sprawy wykazała, iż w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.

W skardze kasacyjnej skarżący na podstawie art. 174 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

1) naruszenie prawa materialnego tj. art. 25 ust. 1 pkt 5 u.z.p.d. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w/w przepisu polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że skarżący nie spełnił warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej na rok 2004 w sytuacji, gdy małżonka podatnika prowadziła w tym czasie działalność opodatkowaną na zasadach ogólnych i nie korzystała z przywileju opodatkowania swoich dochodów na zasadach karty podatkowej,

2) naruszenie prawa materialnego tj. art. 34 u.z.p.d. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w/w przepisu polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że małżonka skarżącego prowadziła działalność w tym samym zakresie co Skarżący w rozumieniu art. 25 ust. 1 pkt 5 u.z.p.d. w sytuacji gdy działalność prowadzona przez małżonkę podatnika opodatkowana była na zasadach ogólnych i nie korzystała z przywileju opodatkowania swoich dochodów na zasadach karty podatkowej,

3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy - tj. art. 145 § 1 pkt. 1 a) i c) oraz art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 70 i art. 120 i art. 121 §1 O. p. poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania podatkowego zmierzającego do wyeliminowania z obrotu prawnego (stwierdzenia wygaśnięcia) decyzji ustalającej wysokość stawki karty podatkowej na rok 2005 w sytuacji gdy ewentualne zobowiązanie podatkowe w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją nieprawomocnej decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. uległo przedawnieniu, co w konsekwencji doprowadziło także do naruszenia zasady praworządności i zaufania do organów podatkowych

4. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy - tj. art. 145 §1 pkt. 1 a) i c) oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 2 O. p. poprzez naruszenie zasady informowania podatnika o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem postępowania oraz zasady przekonywania podatnika i zaufania do organów podatkowych.

W konsekwencji wniesiono o uchylenie zaskarżanego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Brak było podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Na początek przypomnieć należy, że na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a., poza wskazanymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których wystąpienia nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne: sformułowane, przedstawione i uzasadnione w sposób spełniający wymogi i standardy prawne wynikające z unormowań art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Wobec powyższego skonstatować należało formalną wadliwość zarzutów kasacyjnych naruszenia art. 34 u.z.p.d. i art. 70 O.p. Wnoszący skargę kasacyjną nie uzasadnił w niej adekwatności zarzutu naruszenia art. 34 u.z.p.d. do rozpoznanej przez Sąd pierwszej instancji sprawy. Podniesienie zarzutu wskazującego ogólnikowo tylko na art. 70 O.p. jest natomiast dalece nieprecyzyjne i niewystarczające. Przypomnieć bowiem wnoszącemu skargę kasacyjną należy, że zapis prawny art. 70 O.p. składa się z ośmiu paragrafów, obejmujących liczne punkty, ze skargi kasacyjnej nie wynika zaś żadną miarą, który z nich naruszony został przez Sąd pierwszej instancji kontrolujący postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej. Związane z omówionym zarzutem naruszenia art. 70 O.p. zarzuty naruszenia art. 120 i art. 121§ 1 O.p. nie zostały w istocie uzasadnione.

Jedynym zarzutem kasacyjny, którego sformułowanie i uzasadnienie umożliwia merytoryczne rozpoznanie, jest zarzut naruszenia art. 25 § 1 pkt 5 u.z.p.d. Zarzut ten jest natomiast niezasadny.

Na podstawie art. 25 § 1 pkt 5 u.z.p.d. podatnicy prowadzący działalność, o której mowa w art. 23, podlegają opodatkowaniu w formie karty podatkowej, jeżeli małżonek podatnika nie prowadzi działalności w tym samym zakresie.

Ze sprawy wnika w sposób pewny i niewątpliwy, że w badanym roku podatkowym skarżący i jego małżonka prowadzili działalność gospodarczą w tym samym zakresie – usług fotograficznych. Ustalenia i oceny takie wynikają również z dotyczącego żony skarżącego wyroku sądu administracyjnego (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 I 2010 r., I SA/Po 979/09 – https://nsa.gov.pl). Powyższe ustalenie faktyczne jest wystarczające do stwierdzenia braku przesłanki zastosowania opodatkowania w formie karty podatkowej, określonej w art. 25 § 1 pkt 5 u.z.p.d. Stwierdzić i podkreślić należy, że wymieniony i przytoczony przepis normuje tylko o nieprowadzeniu działalności gospodarczej w tym samym zakresie, nie stanowi natomiast o nieprowadzeniu działalności gospodarczej w tej samej formie opodatkowania. W powyższym kontekście dodatkowo tylko przypomnieć można, że rozpatrywanym w sprawie okresie podatkowym (od 2002 r.) żona skarżącego rozliczała się jednak również w formie karty podatkowej, dopiero później organy podatkowe wyłączyły ją z opodatkowania w tej formie, jako bezpodstawnie zastosowanego. Wynika to z przywołanego powyżej prawomocnego wyroku WSA w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2010 r.

Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).