Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 219/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w Olsztynie w dniu 22 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

E.M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 kwietnia 2012 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od daty doręczenia w/w zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został doręczony skarżącej w dniu 27 kwietnia 2012 r..

Wysłanym pocztą w dniu 8 maja 2012r., pismem skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia powyższych braków. Po rozpoznaniu wniosku, postanowieniem z dnia 23 maja 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił skarżącej przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych, stwierdzając, iż uchybienie terminowi z ustalonych w sprawie powodów, tj. wyjazdu zagranicznego już po odebraniu przez stronę wezwania do usunięcia braków, stanowiło przeszkodę możliwą do przezwyciężenia. Nie wystąpiła tym samym konieczna, a jednocześnie podstawowa przesłanka przywrócenia terminu w postaci uprawdopodobnienia braku winy w jego uchybieniu.

Odpis postanowienia Sądu z dnia 23 maja 2012 r. doręczony został stronie skarżącej w dniu 2 czerwca br., a zatem 7 - dniowy termin do wniesienia przez nią zażalenia, stosownie do przesłanego pouczenia, upłynął z dniem 9 czerwca 2012r.. Zażalenie na powyższe postanowienie nie zostało wniesione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty.

Nie wskazanie w treści skargi wartości przedmiotu zaskarżenia, w sytuacji gdy przedmiotem tym jest należność pieniężna, od której pobierany jest wpis stosunkowy, jest tym samym istotnym brakiem formalnym skargi (p. post. NSA z 10.10.2008 r., uchwała NSA z 28.01.2008 r., sygn. akt I FPS 7/07, uchwała NSA z 28.05.2007 r., sygn. akt II FPS 7/06, jak też Komentarz - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod redakcją prof. Romana Hausera str. 315 – 316, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2011r.), którego nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie obliguje sąd do odrzucenia wniesionej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a..

W niniejszej sprawie Sąd wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, jednocześnie pouczając co do terminu wypełnienia nałożonego na stronę obowiązku oraz co do skutków jego niedochowania. W wyznaczonym, siedmiodniowym terminie braki nie zostały usunięte. Już po przewidzianym terminie strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu, który wymienionym wyżej postanowieniem z dnia 23 maja 2012r. nie został uwzględniony. Na postanowienie to nie wniesiono zażalenia.

Wyznaczony przez Sąd pod rygorem odrzucenia skargi termin do uzupełnienia jej braku, upłynął zatem bezskutecznie z dniem 4 maja 2012r..

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.