Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 583/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 12 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Przewodniczący, Sędziowie Sędziowie, Sędzia NSA Anna Moskała Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca) Sędzia NSA Anna Moskała, Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, , po rozpoznaniu w Wydziale III na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 lutego 2021 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w T. Oddział we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Zarząd Województwa D. (dalej: organ I instancji, ZWD) wymierzył A (dalej: skarżąca, strona, spółka) karę pieniężną w wysokości 1477,26 zł za zajęcie, w terminie od 1 stycznia 2017 r. do 11 marca 2019 r.., pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości C., poprzez umieszczenie urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego – przyłącza gazu, bez zezwolenia zarządcy drogi - z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi z dnia25 kwietnia 2007.

W odwołaniu spółka zakwestionowała zasadność wymierzenia jej kary pieniężnej z tytułu zajęcia pasa drogowego. Podkreśliła, że uzasadnionym jest odstąpienie od wymierzenia jej kary pieniężnej.

Rozpoznając wniesione odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (dalej: organ odwoławczy, SKO, Kolegium) zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr SKO [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium podniosło, że normatywną podstawę orzekania w przedmiotowej sprawie stanowi art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068, z późn. zm.- dalej u.d.p.), wedle którego w przypadku zajęcia pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub umowie o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c wymierza on w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4-6 ustawy. Zgodnie z regułą wyrażoną w art. 40 ust. 1 tejże ustawy, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna wydana w sprawie, o której mowa w art. 40 ust. 12 ustawy, ma charakter związany. Oznacza to, że właściwy organ - zarządca drogi publicznej, w przypadku ustalenia zaistnienia ustawowo określonych okoliczności, jest zobligowany do wymierzenia kary pieniężnej w wysokości ustalanej każdorazowo wedle zasad opisanych w art. 40 ustawy. Mając na względzie brzmienie art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy, wystarczającą przesłanką uzasadniającą wymierzenie kary pieniężnej jest ustalenie, przez zarządcę drogi, faktu zajmowania pasa drogowego bez uprzedniego uzyskania zezwolenia zarządcy drogi.

Przywołano, że decyzją z dnia [...], nr [...] organ pierwszej instancji zezwolił B na umieszczenie od dnia 10 maja 2007 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości C. przyłącza gazu (o powierzchni rzutu urządzenia 3,37m²). W dniu 12 marca 2019 r. skarżąca wystąpiła do zarządcy drogi o wydanie nowej decyzji dotyczącej zezwolenia na umieszczenie urządzenia w pasie drogowym drogi ww. wojewódzkiej nr [...], a decyzją z [...] organ I instancji zezwolił stronie na zajęcie wnioskowanego odcinka pasa drogowego od 25 marca 2019 r. na czas nieokreślony. Zebrany materiał dowodowy dowodzi, w ocenie SKO, że od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 25 marca 2019 r. (a nie, jak wskazał organ I instancji, do 11 marca 2019 r.) strona, jako właściciel przedmiotowego urządzenia infrastruktury technicznej, nie dysponowała decyzją zezwalającą na jego umieszczenie w pasie drogi wojewódzkiej nr [...], co skutkuje po stronie skarżącej odpowiedzialnością o której mowa w art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy i uzasadnia wymierzenie kary za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi.

Kolegium nie znalazło uzasadnionych podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, albowiem okoliczności wskazane w art. 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej k.p.a.) nie wystąpiły. Bezspornie skarżąca zaprzestała naruszania prawa – uzyskała kolejne zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. W ocenie Kolegium nie można przyjąć, że waga naruszenia prawa była w niniejszym przypadku znikoma, bowiem samowolne zajęcie pasa drogowego nie miało charakteru incydentalnego i krótkotrwałego lecz trwało dłuższy okres. Organ wskazał, że w decyzji z dnia [..] r. zarządca drogi zawarł jednoznaczne pouczenie co do skutków zajęcia pasa drogowego po upływie terminu zajęcia określonego w zezwoleniu. Strona przejmując wszelkie prawa i obowiązki podmiotu, który umieścił urządzenie w pasie drogowym miała zatem świadomość skutków niedochowania wymogów ustawowych, a zaniedbania w tym zakresie nie mogą uzasadniać odstąpienia do zastosowania sankcji przewidzianej w art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy. Organ podkreślił, że w sprawie brak jest zbiegu odpowiedzialności, na stronę bowiem nie został uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, jak też strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

W skardze na tę decyzję strona skarżąca podtrzymała stanowisko zawarte w odwołaniu i zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) błędną wykładnię art. 40 ust 1 i 2, art. 40 ust. 12 pkt 1 i 2 u.d.p.;

oraz przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 7, art. 7a, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym przez dowolną a nie swobodną ocenę podanych przez skarżącą okoliczności faktycznych sprawy;

b) art. 189f pkt 1 oraz art. 189d pkt 5 k.p.a. przez ich niezastosowanie, pomimo podawanych przez skarżącą okoliczności uzasadniających zastosowanie przepisów co miało istotny wpływ na wydanie negatywnej decyzji.

Podnosząc powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając swoje zarzuty strona podniosła, że przepis art. 40 ust, 1 i 2 u.d.p. dotyczy umieszczenia (umieszczania) urządzeń infrastruktury technicznej w pasie drogowym a nie infrastruktury sieciowej już legalnie umieszczonej w pasie drogowym. Spółka podnosi, że to nie ona umieszczała urządzenia, lecz przyłącze gazu było już w tym pasie legalnie umieszczone, a jego lokalizacja nie uległa zmianie. Strona zaznaczyła, że pojęcie "umieszczenie" nie zostało zdefiniowane ani w ustawie, ani w rozporządzeniu, natomiast w potocznym rozumieniu oznacza pozostawienie lub ulokowanie w jakimś miejscu czegoś, czego tam wcześniej nie było. Na taką interpretację wskazuje również rozporządzenie Rady Ministrów z 1 czerwca 2004 r. w sprawie określania warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz.U. z 2016 r., poz. 1264), w którym wprost stwierdzono, że wniosek do zarządcy drogi powinien zostać złożony przez zajmującego pas przed jego zajęciem.

Zdaniem strony powołane przepisy – o charakterze represyjnym - nie są jasne, zaś strona nie powinna ponosić konsekwencji naruszenia prawa, o ile jej obowiązki nie zostały precyzyjnie określone. Organy w żaden sposób nie wzięły powyższego pod uwagę, choćby przy ocenie stopnia rzekomego naruszenia przez spółkę art. 40 u.d.p. Dalej skarżąca zarzuciła rażące naruszenie art. 7, art. 7a, art. 77 i art.80 k.p.a. wyrażające się w braku wszechstronnej oceny materiału dowodowego i nieuwzględnieniu okoliczności przemawiających za odstąpieniem od nałożenia kary – znikomego stopnia naruszenia prawa, tego że spółka jest następcą prawnym podmiotu, który umieścił przyłącze w drodze i mogła nie mieć kompletnej wiedzy o braku ważnej decyzji zezwalającej na umieszczenie infrastruktury gazowej w drodze oraz tego, że po uzyskaniu tej wiedzy, spółka niezwłocznie usunęła wszelkie nieprawidłowości w tym zakresie. W tej sytuacji organ dopuścił się również naruszenia art. 189f § 1 przez jego niezastosowanie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżone decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p., zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia. To na podmiocie planującym zajęcie pasa drogowego spoczywa obowiązek uzyskania stosownego zezwolenia, zaś zaniechanie jego uzyskania i zajęcie pasa bez zezwolenia stanowi działanie bezprawne i podjęte niejako "na ryzyko" podmiotu, który go dokonał.

Sąd zauważa, że sprawy skarżącej spółki, w analogicznych stanach faktycznych, były już przedmiotem rozstrzygnięcia przez tutejszy Sąd m.in. w wyrokach: z 1 października 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 338/19, z 10 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Wr 584/19, z 18 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Wr 177/20. Stanowisko wyrażone przez Sąd w tych wyrokach Sąd podtrzymuje również w niniejszej sprawie i w całości podziela argumentację zawartą w uzasadnieniu wyroku o sygn. akt III SA/Wr 584/19 .

Stosownie do art. 40 ust. 12 pkt 1, 2 u.d.p., w przypadku zajęcia pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub umowie o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c wymierza on w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4-6 ustawy.

Z powołanego wyżej przepisu nie wynikają jakiekolwiek dodatkowe warunki nałożenia kary, oprócz stwierdzenia, że pas drogowy był zajmowany bez zezwolenia. Z przepisu tego wynika także, że nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest obligatoryjne. Opłata za zajęcie pasa drogowego ustalana jest - m.in. - w zależności od okresu zajęcia pasa drogowego, a co za tym idzie, w taki sam sposób obliczana i nakładana jest kara pieniężna będąca jej 10-krotnością. Okolicznościami istotnymi w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia są: ustalenie faktu zajęcia pasa drogowego przez dany obiekt, podmiotu który dokonał zajęcia, braku stosownego zezwolenia oraz powierzchni zajętego pasa i liczby dni zajmowania pasa bez zezwolenia. Okoliczności te winny być ustalone w sprawie przez organ zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 K.p.a.), zasadą informowania stron (art. 9 K.p.a.) i z zasadą szybkości i ograniczonego formalizmu postępowania (art. 12 K.p.a.). Nie ma przepisu prawa, który uwalniałby od odpowiedzialności administracyjnej, za zajęcie pasa drogowego lub pozwalał na miarkowanie kary, z uwagi na upływ czasu między stwierdzeniem istnienia obiektu posadowionego w pasie drogowym bez zezwolenia a datą wszczęcia postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Zatem, niezależnie od tego, czy organ wszczął postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary bezzwłocznie, czy też z jakichkolwiek przyczyn zwlekał ze wszczęciem tego postępowania, to za każdy dzień bezprawnego zajęcia pasa drogowego kara musi być wymierzona. Wysokość tej kary nie jest spowodowana ewentualnym niesprawnym działaniem organu, tylko zajęciem pasa drogowego bez zezwolenia.

Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] nr [...] organ pierwszej instancji zezwolił B od dnia 10 maja 2007 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., na zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości C., o powierzchni 3,37 m², w celu budowy przyłącza gazu. Z dniem 1 lipca 2013 r. B została, na podstawie art. 492 § 1 ustawy z 15 września Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2019 r., poz. 505 ze zm.) przejęta przez spółkę C, która w dniu 12 września 2013 r. zmieniła firmę, pod którą działa na A. W dniu 12 marca 2019 r., skarżąca wystąpiła do zarządcy drogi o wydanie nowej decyzji dotyczącej zezwolenia na umieszczenie urządzenia w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] w C. na czas nieokreślony. Decyzją z dnia [...] organ pierwszej instancji zezwolił stronie na zajęcie pasa drogowego ww. drogi wojewódzkiej w celu umieszczenia wskazanego urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego – przyłącza gazu od 25 marca 2019 r.

Powyższe dowodzi, że od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 24 marca 2019 r. strona, jako właściciel przedmiotowego urządzenia infrastruktury technicznej, nie dysponowała decyzją zezwalającą na jego umieszczenie w pasie drogowym drogi wojewódzkiej, co skutkuje po stronie skarżącej odpowiedzialnością o której mowa w art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy i uzasadnia wymierzenie kary za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi.

Wysokość kary stanowi 10-cio krotność opłaty ustalonej na podstawie art. 40 ust. 5 u.d.p., według którego, opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym urządzenia infrastruktury technicznej ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim. Według art. 40 ust. 10 u.d.p. zajęcie pasa drogowego o powierzchni mniejszej niż 1 m² lub powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia mniejszej niż 1 m² jest traktowane jako zajęcie 1 m² pasa drogowego. Jeśli chodzi zaś o wysokość stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, zastosowano przepisy § 3 uchwały nr L/1775/14 Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z dnia 29 maja 2014r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg wojewódzkich (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2014 r., poz. 2913 ze zm.). Sąd podzielił stanowisko organu II instancji, że okres naliczenia kary organ I instancji błędnie wyliczył w 2019 r. na 70 dni (do 11 marca 2019 zamiast do 24 marca 2019r.), jednak z uwagi na treść art. 139 k.p.a. organ odwoławczy nie mógł podwyższyć wymiaru kary (orzec na niekorzyść strony).

Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 oraz art. 189d pkt 5 k.p.a. poprzez - jak wskazano w punkcie 2b) petitum skargi - ich niezastosowanie, pomimo podawanych przez stronę okoliczności uzasadniających zastosowanie tych przepisów.

Trzeba przypomnieć, że zgodnie z art. 189f § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Według § 2, w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. W myśl § 3, organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia.

Brzmienie przepisu wskazuje, że nie zawiera on regulacji normujących zakres stosowania odnośnie do kar pieniężnych, przewidzianych w odrębnych przepisach. Kwestię możliwości stosowania art. 189f k.p.a. w odniesieniu do kar za zajęcie pasa drogowego na podstawie unormowań przewidzianych w ustawie - Prawo o drogach publicznych można natomiast wywieść z treści art. 189a 1 k.p.a.

I tak, zgodnie z § 1 powołanego przepisu, w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu (tj. działu IVa - "Administracyjne kary pieniężne"). Dział ten zawiera regulację materialnoprawną, która nie ma samoistnego charakteru, bowiem stosuje się ją w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnych kar pieniężnych, przewidzianych w przepisach prawa materialnego. Stosownie do art. 189a § 2 k.p.a. przepisów działu IVa nie stosuje się zaś w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych wymienionych enumeratywnie przesłanek, w tym m.in. przesłanek odstąpienia od nałożenia lub udzielenia pouczenia (art. 189 § 2 pkt 2 k.p.a.).

Poza sporem przepisy ustawy o drogach publicznych nie regulują materii odstąpienia od kary i możliwości poprzestania na pouczeniu. Prawidłowo zatem organ uznał, że art. 189f k.p.a. - ustanawiający reguły odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej - ma zastosowanie w przypadku przewidzianych w ustawie o drogach publicznych kar za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia.

Wbrew twierdzeniom skargi organ odniósł się do przepisu art. 189 f k.p.a, uznając, że okoliczności wskazane w art. 189f k.p.a. – w sprawie - nie wystąpiły. Bezspornie skarżąca zaprzestała naruszania prawa – uzyskała kolejne zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. Jest zakładem którego statutowym zadaniem jest budowa i utrzymanie sieci i przyłączy gazowych. Nie można zarzucić Kolegium dowolności w przyjęciu, że waga naruszenia prawa nie była w niniejszym przypadku znikoma, bowiem samowolne zajęcie pasa drogowego nie miało charakteru incydentalnego i krótkotrwałego lecz trwało dłuższy okres. Istotny jest fakt, że w decyzji z dnia [...] zarządca drogi zawarł jednoznaczne pouczenie co do skutków zajęcia pasa drogowego po upływie terminu zajęcia określonego w zezwoleniu. Strona przejmując wszelkie prawa i obowiązki podmiotu, który umieścił urządzenie w pasie drogowym miała zatem świadomość skutków niedochowania wymogów ustawowych, a zaniedbania w tym zakresie nie mogą uzasadniać odstąpienia do zastosowania sankcji przewidzianej w art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy. Organ odniósł się do także do przesłanki z art. 189f § 1 pkt 2 kp.a. wskazując, że w sprawie brak jest zbiegu odpowiedzialności, na stronę bowiem nie został uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, jak też strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

Odnosząc się do kwestii zastosowania w sprawie art. 189d k.p.a. przywołać należy wyrok NSA z dnia 19 maja 2020 r. sygn.. akt II GSK 24/20, w którym wskazano, że przepisy art. 189d i art. 189f to dwie odrębne regulacje, normujące różne kwestie (odpowiednio: wymiar kary i odstąpienie od jej nałożenia). W uzasadnieniu projektu tej ustawy (Druk sejmowy VIII.1183) wskazano, że: "projektowany przepis art. 189d k.p.a. będzie dotyczył jedynie kar administracyjnych, rozumianych jako sankcje, przy wymierzaniu których organ działa w ramach uznania administracyjnego". Przedstawiony fragment uzasadnienia projektu wyraźnie odnosi się jedynie do kwestii "wymiaru" kar. Uznać zatem trzeba, że powołane w uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej k.p.a. działanie organu "w ramach uznania administracyjnego" dotyczy właśnie "uznania" w zakresie wymierzania (wysokości) kary. Pozostaje to w związku z trafnym poglądem, że przepis art. 189d k.p.a. - określający dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej - ma zastosowanie jedynie do kar względnie oznaczonych, czyli przewidzianych w granicach "od... do...". Kary administracyjne, z wysokością określoną w sposób sztywny (czasem przez wskazanie podstaw ich wyliczenia) - a do takich należy kara wymierzana na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p. - nie kwalifikują się do orzekania o ich wymiarze (patrz: A. Krawczyk [w:] Chróścielewski Wojciech (red.), Kmieciak Zbigniew (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Opublikowano: WKP 2019; komentarz do art. 189d).

W świetle powyższych uwag za bezzasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ przepisu art. 189d pkt 5 k.p.a. bowiem przepis ten nie ma zastosowania do kary wymierzanej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p.

W ocenie Sądu organ dokonał wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ocena ta nie była oceną dowolną, tym samym zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 7a, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. należy uznać za chybione.

Z tych względów - stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a. - należało orzec jak w sentencji wyroku i oddalić skargę w całości.