Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 621/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska, Teresa Randak (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. – dalej określane też zamiennie "SKO" lub "Kolegium" – decyzją z dnia [...] r., nr [...] działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 z późn. zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925), po rozpatrzeniu odwołania G. K., J. K. i M. C. od decyzji Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...] r. określającej A. O., B. O., G. K., J. K., K. G., M. C., R. S. oraz A S.A. z siedzibą w C. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2015 w kwocie [...] zł, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie SKO wskazało, że za podstawę opodatkowania organ przyjął grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2.

Jak wskazało Kolegium zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają:

1) grunty,

2) budynki lub ich części,

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej,

Z art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.) wynika, że grunty są to części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności. Informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych z mocy art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) objęte są ewidencją gruntów i budynków. Ewidencja ta, ze względu na art. 21 ust. 1 tej ustawy stanowi podstawę wymiaru podatków. Budynki, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, są to obiekty budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, które są trwale związane z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadają fundamenty i dach. Informacje dotyczące budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych, stosownie do art. 20 ust. 1 i 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne również objęte są ewidencją gruntów i budynków.

Zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej ewidencja gruntów i budynków jako dokument urzędowy sporządzony w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej, stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Podważenie zawartych w niej zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt: II FSK 372/07, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt: I SA GL 559/07, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 stycznia 2009 r., sygn. akt: ISA Gd 736/08)

Z kolei, budowlą z mocy art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Dokonując wykładni tego przepisu należy stwierdzić, ze na użytek podatku od nieruchomości ustawodawca podatkowy w terminie "budowli" zamieścił dwojakiego rodzaju desygnaty, a mianowicie "obiekty budowlane nie będące budynkiem lub obiektem małej architektury" oraz "urządzenia budowlane zapewniające możliwość korzystania z obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem", nakazując przy tym, aby desygnaty te rozumieć zgodnie z przepisami prawa budowlanego.

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w zakresie budowli podlegają jedynie te, które są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Obiekty budowlane spełniające definicję budowli, ale nie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nie są w ogóle przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Definicja gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zawarta jest w słowniczku wyrażeń ustawowych w art. 1 a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z nim grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - w rozumieniu ustawy - oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W świetle przytoczonego przepisu uprawnione jest twierdzenie, że opodatkowanie gruntów i budynków odrębną, wyższą stawką przewidzianą dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynika z samego faktu ich posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą i nie zależy od sposobu ich wykorzystywania. W omawianej definicji nie ma warunku wykorzystania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Zasadą jest więc, iż wymienione w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych dobra (z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych) pozostające w posiadaniu przedsiębiorcy generalnie uznawane są przez ustawodawcę za "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej", chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Reasumując, SKO przyjęło, że zasadą wynikającą z treści art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest, iż wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy traktować należy, jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyjątek podyktowany wyłączeniem ich z wykorzystywania do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych - i to wyłączeniem o charakterze trwałym ("przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności") - powinien być interpretowany ściśle. Przyjęło również tezę o obiektywnym, niezależnym od przedsiębiorcy, charakterze przyczyn składających się na "względy techniczne". Niewątpliwie zagadnienie czy dane okoliczności przesądzają o istnieniu "względów technicznych", powinno być badane indywidualnie w każdej sprawie w toku postępowania podatkowego.

W podatku od nieruchomości, dla gruntów podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia (art. 4 ust. 1. pkt 1 u.p.o.l). Dalej, SKO wskazało, że pojęcie przedsiębiorcy oraz działalności gospodarczej precyzuje ustawa o swobodzie działalności gospodarczej z dnia 2 lipca 2004r. (tekst jedn. Dz.U. z 2015r. poz. 584 ze zm.). W rozumieniu art. 4 tej ustawy przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną- wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą, którą zgodnie z art. 2 tej ustawy jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Zgodnie z art. 1 a ust. 2 u.p.o.l. za działalność gospodarczą w rozumieniu tej ustawy nie uważa się działalności rolniczej lub leśnej.

Zakres podmiotowy w podatku od nieruchomości został uregulowany w art. 3 ust. 1 u.p.o.l., zgodnie z którym podatnikami są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami przedmiotów opodatkowania, posiadaczami samoistnymi, użytkownikami wieczystymi gruntów, a także posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa (obecnie Agencją Nieruchomości Rolnych) lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego, za wyjątkiem sytuacji, w których obowiązek podatkowy dotyczący przedmiotów opodatkowania wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - ciąży odpowiednio na jednostkach organizacyjnych Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa i jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych, faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi.

Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach (art.3 ust. 4 u.p.o.l.) Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie (art. 6 ust. 1 i ust. 3 u.p.o.l.).

Art. 6 ust. 9 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w roku 2015) nakładał na osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej, jednostki organizacyjne Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, a także jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe obowiązek złożenia, w terminie do dnia 31 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracji na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku oraz wpłacenia obliczonego w deklaracji podatku od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca, a za styczeń do dnia 31 stycznia. Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub spółek nieposiadających osobowości prawnej, z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową, osoby fizyczne składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne (art. 6 ust. 11 u.p.o.l.).

Jeżeli jednak w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji - w myśl postanowień art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej - wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Decyzja określająca zobowiązanie podatkowe będzie prawidłowa, jeżeli odpowiada wszystkim przesłankom stawianym przez przepisy prawa. Powinna zatem być wydana w oparciu o obowiązujące przepisy prawa materialnego, a także w zgodzie z przepisami regulującymi postępowanie podatkowe. Należy tutaj zaznaczyć, że istotą decyzji jest zakończenie postępowania podatkowego poprzez rozstrzygnięcie sprawy, co do jej istoty(art. 207 Ordynacji podatkowej), a zatem wydanie decyzji jest konsekwencją przeprowadzonego postępowania podatkowego. W toku tego postępowania organ podatkowy powinien kierować się zasadą prawdy wyrażoną w art. 122 Ordynacji podatkowej, która zobowiązuje organ podatkowy do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W celu realizacji tej zasady - wedle postanowień art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej - organ podatkowy winien zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Oznacza to, że materiał ten powinien być zgromadzony do czasu wydania decyzji. Decyzja bowiem kończy postępowanie podatkowe i rozstrzyga sprawę co do jej istoty na podstawie zebranego materiału dowodowego.

Jak wskazał organ podatnikami podatku od nieruchomości w rozpatrywanej sprawie są: A. O., B. O., G. K., J. K., K. G., M. C., R. S. oraz A S.A. z siedzibą w C., jako współwłaściciele w częściach ułamkowych nieruchomości gruntowej, obejmującej działki o numerach [...], [...], [...] i [...] położonych w C. przy [...] oraz Nr [...] i [...] położonych w C. przy [...].

Z uwagi na fakt, że grunt ten znajduje się w posiadaniu osób fizycznych i osoby prawnej, na mocy art. 6 ust. 11 u.p.o.l. w rozpatrywanej sprawie należało zastosować przepisy obowiązujące osoby prawne.

Stanowiący przedmiot opodatkowania grunt posiada łącznie powierzchnię [...]m2 i w 2015 r. w ewidencji gruntów był sklasyfikowany w całości, jako tereny rekreacyjno - wypoczynkowe. Grunt ten nie znajduje się pod jeziorami ani nie został zajęty pod zbiorniki retencyjne lub elektrownie wodne. Grunt znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, jakim jest A S.A. z siedzibą w C., dlatego należy zakwalifikować go, jako grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Kolegium wyjaśniło, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że w razie posiadania przez kilka podmiotów, z których jeden tylko jest przedsiębiorcą cały przedmiot opodatkowania objęty współposiadaniem jest w sensie prawnym związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wynika z tego, że w przypadku, gdy nieruchomość jest w posiadaniu przedsiębiorcy i "nieprzedsiębiorcy", spełniona jest przesłanka z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., gdyż prawodawca nie wymaga, aby grunt był w wyłącznym posiadaniu przedsiębiorcy. Oznacza to, że posiadacz, który nie jest przedsiębiorcą musi płacić taki podatek, jak przedsiębiorca.

Rada Miejska w C. w uchwale z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie miasta C. dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przyjęła stawkę podatku w wysokości [...] zł za m2 powierzchni.

Wobec tego, podatek od nieruchomości należny Gminie C. od w/w nieruchomości wyniósł kwotę [...], po zaokrągleniu [...].

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu wniesionym przez J. K. SKO wyjaśniło, że zgodnie z pierwotnym brzmieniem art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a górną stawkę podatku od nieruchomości w postaci gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej przewidziano w kwocie [...] zł od 1 m. kw. powierzchni. Jednocześnie w art. 20 ust. 1 tego aktu prawnego wprowadzono regulację, że górne granice stawek kwotowych określone m.in. w art. 5 ust. 1 obowiązujące w danym roku podatkowym ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. Jako właściwego do ogłoszenia w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", górnych granic stawek kwotowych na każdy rok podatkowy wskazano ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Minister Finansów, korzystając z tego upoważnienia, obwieszczeniem z dnia 5 sierpnia 2015 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2016 r. (M.P. z 2015 r., poz. 735) określił, że górna stawka podatku od nieruchomości, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a wynosi w roku 2016 - 0,89 zł. Stawka podatku od tego typu przedmiotów opodatkowania dokładnie w tej kwocie została przyjęta przez Radę Miasta w C. w uchwale z dnia [...] r. Nr [...]. Z powyższego wynika, że przyjęta przez Radę Miasta w C. stawka podatku przewidziana dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej mieści się w granicach określonych przepisami prawa, a zastosowana przez organ podatkowy stawka podatku jest właściwa.

Jednocześnie, SKO wyjaśniło, że nie mogło opodatkować wskazanego gruntu podatkiem rolnym, gdyż opodatkowaniu podatkiem rolnym zgodnie z art. 1 ustawy o podatku rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W rozpatrywanej sprawie stanowiący przedmiot opodatkowania grunt w ewidencji gruntów został sklasyfikowany jako tereny rekreacyjno - wypoczynkowe, co oznacza, że nie mieści się w zakresie opodatkowania podatkiem rolnym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, współwłaściciel G. K. zarzucił organom podatkowym:

- wydanie decyzji poza granicami prawa art. 5 ust. 1 punkt 1 litera a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 14 maja 2014. Poz. 849),lub

- wydanie decyzji poza granicami prawa art. 20 ust. 2 u.p.o.l.,

- wydanie decyzji bez podstawy prawa art. 5 ust. 1 punkt 1 litera a) u.p.o.l.

Ponadto skarżący wskazał, że:

- uzasadnienie decyzji jest sprzeczne z treścią postanowienia (strona nr 7 dwudziesta druga linijka od dołu "Minister Finansów, korzystając z tego upoważnienia, obwieszczeniem z dnia 5 sierpnia 2015 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2016 r. (M.P. z 2015 r., poz.735) określił, że górna stawka podatku od nieruchomości, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. a wynosi w roku 2016 - 0,89 zł"), (powinno być M.P. z 27 sierpnia 2014 r. poz. 718 - art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. a wynosi w roku 2014 - 0,90 zł"),

- uzasadnienie decyzji jest sprzeczne z faktami (strona nr 7 dziewiętnasta linijka od dołu "Stawka podatku od tego typu przedmiotów opodatkowanie dokładnie w tej kwocie została przyjęta przez Radę Miasta w C. w uchwale z dnia [...] r. Nr [...] (a ma być uchwała Nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatki od nieruchomości obowiązujących na terenie Miasta C. (Dz. Urz. Woj. Śl. Z 2014 r., poz. 4851) oraz uchwały nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...] w sprawie zmiany uchwały Nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatki od nieruchomości obowiązujących na terenie Miasta C. (Dz. Urz. Woj. Śl. Z 2014 r., poz. 5628).

- wyciągniecie wniosków sprzecznych z faktami i zgromadzonym materiałem dowodowym (strona nr 7 siedemnasta linijka od dołu " Z powyższego wynika, że przez Radę Miasta w C. stawka podatku przewidziana dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej mieści się w granicach określonych przepisami prawa, a zastosowana przez organ podatkowy stawka podatku właściwa).

- pominięcie istotnych dla sprawy granic prawa.

Zdaniem skarżącego pozostawienie decyzji z dnia [...] r. nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w obrocie prawnym oznacza popełnienie czynów zakazanych w kodeksie karnym w tym między innymi:

1) planowanie czynów zakazanych w art. 118a kk, przez likwidację pojęcia Naród Polski,

2) planowanie czynów zakazanych w art. 127 kk, przez likwidację pojęcia suwerenności Rzeczpospolitej Polskiej, likwidację norm zawartych w art. 37 ust. 1, lub art. 7, lub art. 8 ust. 1, lub art. 8 ust. 2, lub art. 9, lub art. 32 ust. 1, lub art. 32 ust. 2, lub art. 46, lub art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z 1997 r,

3) dokonanie czynów zakazanych w art. 118a kk,

4) dokonanie czynów zakazanych w art. 127 kk,

5) zmuszanie Narodu Polski (dowolnego obywatela), do planowania czynów zakazanych w art. 118a kk, przez likwidację pojęcia Narodu Polski,

6) zmuszanie Narodu Polski (dowolnego obywatela), do planowania czynów zakazanych w art. 127 kk.,

7) zmuszanie Narodu Polski (dowolnego obywatela), do dokonania czynów zakazanych w art. 118a kk.,

8) zmuszanie Narodu Polski (dowolnego obywatela), do dokonania czynów zakazanych w art. 127 kk,

W związku z powyższym wniósł o:

1. uchylenie w całości, decyzji z dnia [...] r. nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. i wycofanie jej z obrotu prawnego i unicestwienie skutków tej decyzji,

2. uchylenie w całości decyzji z dnia [...] r. nr [...] Prezydenta Miasta C. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2015 rok i wycofanie jej z obrotu prawnego i unicestwienie skutków tej decyzji,

3. ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego za 2015 rok jak w decyzji z dnia [...] r. nr [...] Prezydenta Miasta C., lecz o wartości [...] zł, po zaokrągleniu podatek za 2015 r. winien wynosić; [...] zł, słownie: jeden złoty.

4. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, przewidzianych prawem.

Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu na okoliczności wymienione w skardze, głównie zaś na istnienie stawki podatku w oparciu jak to nazwał "Międzynarodowy Układ Jednostek Miary" a także na poświadczenia nieprawdy przez Kolegium na stronach 2, 6 i 7 uzasadnienia decyzji.

Skarżący wniósł także o zawiadomienie przez WSA w Gliwicach Prokuratury o możliwości popełnienia przestępstwa przez SKO.

W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętą skargą decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy).

Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.

Przyjdzie wskazać, że niniejsza sprawa nie jest pierwszą sprawą rozpoznawaną w tut. Sądzie, gdyż spór pomiędzy skarżącym a organami podatkowymi dotyczył także lat poprzednich. Z tego też tytułu Sąd odwoła się do prawnej argumentacji zawartej w wyroku tut. Sądu z dnia 20 sierpnia 2015 r., o sygn. 47/15 dotyczącego roku podatkowego 2013, przyjmując jego argumentację za własną.

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje fakt, że działki o numerach [...], [...], [...] i [...] położonych w C. przy [...] oraz Nr [...] i [...] położonych w C. przy [...] stanowią współwłasność w częściach ułamkowych należącą do: A. O., B. O., G. K., J. K., K. G., M. C., R. S. oraz A S.A. z siedzibą w C.. Stanowiący przedmiot opodatkowania grunt posiada łącznie powierzchnię [...]m. kw. i w 2016 r. W ewidencji gruntów był sklasyfikowany w całości, jako tereny rekreacyjno - wypoczynkowe. Grunt znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, jakim jest A S.A. z siedzibą w C., dlatego też zasadnie organ przyjął, że należy zakwalifikować go, jako grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Z uwagi na fakt, że grunt ten znajduje się w posiadaniu osób fizycznych i osoby prawnej, na mocy art. 6 ust. 11 u.p.o.l. w rozpatrywanej sprawie należało zastosować przepisy obowiązujące osoby prawne.

Przedmiotem sporu odnosi się do zastosowanej wysokości stawki podatku od nieruchomości. Skarżący nie zgadza się w tym względzie z organami podatkowymi. W tym zakresie skarżący podniósł dwa argumenty. Pierwszy to taki, że nieruchomość powinna być opodatkowana podatkiem rolnym, drugi natomiast, że podatek ten winien wynosić [...] zł. Obecny na rozprawie uczestnik postępowania J. K. zwrócił natomiast uwagę, na jak to nazwał "windowanie stawki" w celu "przejęcia nieruchomości". Podkreślił ponadto, że osoby prywatne ponoszą odpowiedzialność finansową za decyzje podmiotu, na który nie mają żadnego wpływu i nie pobierają żadnych pożytków z prowadzonej przez ten podmiot działalności gospodarczej.

Oceniając te zarzuty, przyjdzie wskazać, że zasadnie organy podatkowe wymierzyły podatek od nieruchomości w oparciu o przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nie było bowiem jakichkolwiek podstaw, aby w tym względzie miała zastosowanie ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1381 z późn. zm., dalej: u.p.r.). Zgodnie z art. 1u.p.r.opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W rozpoznawanej sprawie grunty zostały oznaczone w ewidencji gruntów jako Bz – rekreacyjno – wypoczynkowe.

Należy podkreślić, że organ podatkowy dokonując wymiaru podatku obowiązany jest opierać się przede wszystkim na danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków - art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 520). Dane te wskazują m.in. na przedmiot opodatkowania. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując tych ustaleń organ jest związany zakresem zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do ich weryfikacji. Pogląd odmawiający uprawnienia organom ustalającym wysokość podatku od nieruchomości do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów, jest ugruntowany w orzecznictwie sądowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2241/10, z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt II FSK 854/08, z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II FSK 652/08, z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 1586/08, wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w Warszawie z dnia 3 października 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 642/14, WSA w Łodzi z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 49/14, WSA w Kielcach z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt I SA/Ke 461/10, WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 955/09, WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Po 363/09).

Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju działań nie jest możliwe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3227/12, wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w Szczecinie z dnia 8 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 1018/14, WSA w Gliwicach: z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 1152/13, z dnia 1 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 1127/13,WSA w Kielcach z dnia 8 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Ke 411/11 ).

Wymaga zaakcentowania, że zakres podmiotowy podatku od nieruchomości określony został w art. 3 u.p.o.l. Natomiast w myśl art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, a także budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b., chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przesądza o tym, że posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że grunt, budynek i budowla jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żaden z wyjątków określonych w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Podkreślenia wymaga fakt, że w rozpoznawanej sprawie nieruchomość stanowi współwłasność, co powoduje, że obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. (art. 3 ust. 4 u.p.o.l). Dla zastosowanej stawki podatkowej nie ma więc znaczenia okoliczność, iż tylko jeden ze współwłaścicieli przedmiotu opodatkowania prowadzi działalność gospodarczą na tej nieruchomości. Nieruchomość pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy i jako taka jest związana z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Zgodnie z art. 6 ust. 11, jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub spółek nieposiadających osobowości prawnej, z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową, osoby fizyczne składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne. Zatem osoba fizyczna będąca współwłaścicielem nieruchomości wraz z prowadzącą działalność gospodarczą osobą prawną, obowiązana jest opłacać podatek od nieruchomości według podwyższonych stawek, obowiązujących dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 501/12). O zastosowaniu konkretnej stawki podatkowej decydują względy przedmiotowe (charakter przedmiotu opodatkowania), a nie względy podmiotowe.

Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, że stawka podatku to de facto należny podatek należy wskazać na trzy regulacje tj. art. 5. ust. 1 pkt 1lit. a, zgodnie z którym rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz na art. art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., który stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Z kolei, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. dla gruntów podstawę opodatkowania stanowi ich powierzchnia. Z zestawienia tych przepisów wynika w sposób jednoznaczny, że stawka podatkowa stanowi wyłącznie element prawnopodatkowego stanu faktycznego a nie wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości, skoro dla gruntów podstawę opodatkowania stanowi ich powierzchnia. Słusznie więc, organy podatkowe określiły wysokość opodatkowania mnożąc metry kwadratowe powierzchni przez ustaloną przez radę stawkę dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyliczenia skarżącego w tym przedmiocie Sąd uznaje za pozbawione podstaw prawnych. Dodatkowo należy wskazać, że chociaż przepis art. 5. ust. 1 pkt 1lit. a u.p.o.l. określa wysokość stawek maksymalnych, to jednak nie zawiera aktualnych maksymalnych stawek rocznych przedmiotowego podatku. W tym zakresie stawki te są corocznie aktualizowane przez stosowne obwieszczenie Ministra Finansów w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych, które publikowane są w Monitorze Polskim. Minister Finansów obwieszczeniem z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2015 r. (M.P. z 2015 r., poz. 735) określił, że górna stawka podatku od nieruchomości, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a wynosi w roku 2015 - 0,89 zł. Stawka podatku od tego typu przedmiotów opodatkowania w tej kwocie została przyjęta przez Radę Miasta w C.. Z powyższego wynika, że przyjęta przez Radę Miasta w C. stawka podatku przewidziana dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej mieści się w granicach określonych przepisami prawa, a zastosowana przez organ podatkowy stawka podatku jest właściwa.

Reasumując o wyborze stawki podatku decyduje gospodarczy charakter przedmiotu opodatkowania, nie zaś właściwości podmiotowe podatników, a zobowiązanie podatkowe obarcza solidarnie wszystkich współwłaścicieli przedmiotu opodatkowania. Solidarny charakter tego zobowiązania wyklucza możliwość rozdzielenia go na poszczególnych podatników, z zastosowaniem zróżnicowanych, z uwagi na właściwości podmiotowe poszczególnych podatników, stawek opodatkowania. Obowiązujące przepisy prawa nie pozwalają na opodatkowanie części nieruchomości, stanowiącej współwłasność, stosownie do udziałów w tej nieruchomości lub zgodnie z faktycznym jej wykorzystywaniem przez poszczególnych współwłaścicieli.

Sąd za pozbawione zasadności uznał badanie pozostałych zarzutów skargi, a to z tej przyczyny, że odbiegają one od przedmiotu rozstrzygnięcia, skupiając się na wskazaniu przepisów Kodeksu Karnego i Konstytucji, które nie były objęte zakresem rozważań organów podatkowych.

Sąd nie uwzględnił także wniosków skarżącego uznając je za bezzasadne.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.