Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3362/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 129 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 130
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi spółki W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie prawa ochronnego na znak towarowy słowny 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej spółki W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP") decyzją z [...] października 2015 r. znak: [...], na podstawie art. 245 ust. 1 w związku z art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz.1410, dalej: "P.w.p."), po rozpatrzeniu wniosku spółki W. Sp. Z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Zgłaszający", "Skarżący") z [...] sierpnia 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję UP z [...] maja 2015 r. znak: [...].

Decyzją z [...] maja 2015 r., wydaną na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 145 ust. 1 P.w.p., UP odmówił w całości udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowny Wrocławskie Centrum Rehabilitacji i Medycyny Sportowej, zgłoszony w [...] czerwca 2014 r. przez Stronę, za numerem [...].

Przedmiotowy znak towarowy został zgłoszony do oznaczania usług w klasie:

41: edukacja (nauczanie); gimnastyka (instruktaż); usługi klubów zdrowia (poprawianie kondycji); kultura fizyczna; organizowanie i prowadzenie warsztatów (szkolenia); organizowanie i prowadzenie koncertów; organizowanie i prowadzenie konferencji; organizowanie i prowadzenie kongresów; organizowanie i prowadzenie seminariów; organizowanie i prowadzenie sympozjów; 42: analizy chemiczne; badania bakteriologiczne; badania biologiczne; badania chemiczne; usługi świadczone przez laboratoria naukowe; 44: usługi medyczne; fizjoterapia; fizykoterapia; usługi kliniki medycznej; opieka pielęgniarska, medyczna; opieka zdrowotna; ośrodki zdrowia; pomoc medyczna; porady psychologiczne; usługi doradcze w dziedzinie zdrowia; usługi terapeutyczne; usługi medycyny alternatywnej; usługi logopedyczne.

Podstawą prawną odmowy udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony znak towarowy był art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 P.w.p.

Powodem odmowy udzielenia prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy było stwierdzenie, iż przedmiotowe oznaczenie nie posiada dostatecznych znamion odróżniających. Urząd stwierdził, że zgłoszony słowny znak towarowy jest znakiem opisowym złożonym z opisowych wyrazów rozumianych łącznie, jako Wrocławskie Centrum Rehabilitacji i Medycyny Sportowej. Jest zatem, w stosunku do usług wskazanych w wykazie towarów, oznaczeniem informacyjnym i wskazuje jedynie na przeznaczenie i właściwość towarów(usług) nim oznaczonych. Zważywszy, więc na brak dodatkowych elementów np. graficznych, mogących nadać temu oznaczeniu znamiona odróżniające w stosunku do towarów, dla których znak został przeznaczony, udzielenie prawa wyłącznego w charakterze znaku towarowego jest niedozwolone w rozumieniu powołanych w zaskarżonej decyzji przepisach ustawy Prawo własności przemysłowej.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Zgłaszający przyznał, iż każde ze słów użyte do stworzenia oznaczenia jest wyrazem powszechnie występującym w języku polskim, jednakże ich złożenie jest niepowtarzalne i dystynktywne. Zdaniem Zgłaszającego, przedmiotowy znak towarowy jeszcze przed datą zgłoszenia nabrał, w następstwie używania i intensywnego promowania, charakteru odróżniającego, co uniemożliwia zastosowanie do niego dyspozycji przepisu art. 129 ust. 2 pkt 2 P.w.p. Przedmiotowe oznaczenie głównie na obszarze D., a w szczególności W., ma jednoznacznie kojarzyć się przeciętnemu odbiorcy z firmą Zgłaszającego, która jako jedyna w regionie oferuje usługi związane z medycyną sportową.

UP, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w utrzymanej w mocy decyzji I instancji. UP stwierdził w zaskarżonej decyzji, że dla wszystkich zgłoszonych w sprawie usług przedmiotowe, słowne oznaczenie ma charakter opisowy. Słowo "wrocławskie" wskazuje na miejsce pochodzenia miasto W., słowo "centrum" to miejsce, w którym coś się koncentruje (słownik języka polskiego - http://sjp.pl/centrum). Trzeci elementzgłoszonego znaku "Rehabilitacji" to słowo wprost odnoszące się do słowa rehabilitacja, czyli kompleksowe i zespołowe działanie na rzecz osoby niepełnosprawnej fizycznie lub psychicznie (lub z deficytem w ww. obszarach), które ma na celu przywrócenie tej osobie pełnej lub maksymalnej do osiągnięcia sprawności fizycznej lub psychicznej, a także zdolności do pracy oraz do brania czynnego udziału w życiu społecznym. Rehabilitacja jest integralną częścią procesu terapeutycznego, na równi z innymi metodami leczenia, współdecydującą o jego ostatecznej efektywności. Następny człon znaku "medycyny" słowo odnoszące się do - medycyna 1. nauka o zdrowiu i chorobach ludzi; 2. sztuka (umiejętność) leczenia chorych i zapobiegania chorobom; 3. potocznie: wydział na wyższej uczelni lub osobna uczelnia, na której studiuje się tę naukę (słownik języka polskiego - http://sjp.pl/medycyna). Ostatni element "sportowej" wskazuje na kierunek usług. Zestawienie tych słów i ich tłumaczenie sprowadza się, zdaniem UP, do opisowości znaku towarowego – znak wskazuje na miejsce w mieście W. koncentrujące się na rehabilitacji i usługach związanych z medycyną o charakterze sportowym.

W ocenie UP oznaczenie "Wrocławskie Centrum Rehabilitacji i Medycyny Sportowej" stanowi określony przekaz informacyjny, którego zadaniem jest wzbudzenie u odbiorcy skojarzeń z usługami, dlatego przedmiotowe oznaczenie w postaci słownej nie posiada cech odróżniających tego rodzaju usługi i powinno pozostać ogólnodostępne. Oznaczenie składa się ze słów mających swoje określone znaczenie, niosące konkretną informację i przez potencjalnego odbiorcę będzie postrzegane w kategoriach informacyjnych nie zaś jako wskazówka gospodarczego pochodzenia usług. Kombinacja wyrazów "Wrocławskie Centrum Rehabilitacji i Medycyny Sportowej" nie wykazuje cech oryginalności czy fantazyjności. Zwykłe ich zestawienie ze sobą dalej skutkuje opisowością całego oznaczenia wobec cech i właściwości w ten sposób sygnowanych towarów. Natomiast, by znak towarowy mógł prawidłowo pełnić swoją funkcję w obrocie powinien być jak najbardziej abstrakcyjny lub fantazyjny, tj. nie powinien się bezpośrednio kojarzyć z towarem lub usługą. Zarówno razem, jak i osobno, elementy składające się na przedmiotowe oznaczenie nie posiadają zdolności odróżniającej w odniesieniu do zakresu ochrony.

Zdaniem organu oznaczenie tego rodzaju (oznaczenie informacyjne) może występować obok znaku towarowego, ale samo w sobie nie może być znakiem towarowym.

UP wskazał, że wśród nadesłanych przez Zgłaszającego materiałów wykazujących wtórną zdolność odróżniającą przedmiotowego znaku nie znalazły się wymagane materiały potwierdzające znajomość i rozpoznawalność zgłoszonego oznaczenia wśród odbiorców, do których skierowane są świadczone przez Zgłaszającego usługi. Należą do nich badania opinii publicznej przeprowadzone przez niezależne ośrodki badawcze, które jako jedyne są w stanie określić w sposób miarodajny znajomość znaku na rynku i ich skojarzenia ze źródłem ich gospodarczego pochodzenia. Przy tego rodzaju znaku o wysokim stopniu opisowości, tego rodzaju materiał dowodowy jest, zdaniem UP, niezbędny i jako jedyny byłby w stanie obiektywnie określić w jaki sposób przeciętny odbiorca postrzega to oznaczenie w obrocie i ewentualnie, czy identyfikuje je z jakimś konkretnym przedsiębiorstwem.

W skardze z [...] grudnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję UP z [...] października 2015 r. Skarżący, działając poprzez pełnomocnika, wniósł o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zgodnie z przedstawionym spisem kosztów, a w przypadku jego braku według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1. art. 129 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 130 P.w.p., poprzez ich błędną interpretację oraz niewłaściwe zastosowanie,

2. art. 6, art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.

W uzasadnieniu skargi, Skarżący podniósł, że UP z góry założył, że zgłoszony znak towarowy nie ma zdolności odróżniającej i prowadząc postępowanie dowodowe tak analizował przedłożone dowody, by do tej z góry założonej tezy pasowały. UP w ogóle nie wziął pod uwagę, iż znak towarowy "Wrocławskie Centrum Rehabilitacji i Medycyny Sportowej" jest firmą Skarżącego zarejestrowaną w Krajowym Rejestrze Sądowym, którą Zgłaszający posługuje się nieprzerwanie od 2011 r. Skarżący przedstawił szereg dowodów na to, iż jest jedynym podmiotem posługującym się wskazaną firmą, a długi okres jej używania wpłynął na sposób postrzegania jej przez odbiorców - to jest kojarzenie jej wyłącznie ze Skarżącym. UP skupił się na analizie pojedynczych słów składających się na znak, a tymczasem znak towarowy należy analizować jako całość, co ma szczególne znaczenie, gdy znak towarowy stanowi oznaczenie skompilowane z różnych wyrazów.

UP w ogóle zignorował fakt, iż znak ten został zgłoszony nie tylko dla usług medycznych, ale także dla usług laboratoryjnych i analitycznych oraz dla usług edukacyjnych. UP nie wyjaśnił, dlaczego uznał przedmiotowy znak towarowy za nieposiadający zdolności odróżniającej także w stosunku do tych usług. Tymczasem, o ile jeszcze wątpliwości co do zdolności odróżniającej tego znaku w stosunku do usług z zakresu medycyny i rehabilitacji mogą być w jakimś stopniu zrozumiałe, o tyle takie wątpliwości w stosunku do pozostałych usług, dla których zgłoszono sporny znak, żadnego usprawiedliwienia nie mają.

UP w ogóle pominął kwestię związaną z ustaleniem grupy odbiorców zgłoszonego znaku towarowego. Mówiąc o odbiorcach znaku cały czas posługuje się określeniem "przeciętny odbiorca", nie precyzując w ogóle, co rozumie pod tym pojęciem. Tymczasem jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa ustalenie, kto jest adresatem oznaczenia znajdującego się na towarze bądź usłudze, ma kluczowe znaczenie dla ustalenia w jaki sposób konkretne oznaczenie jest postrzegane.

Zdaniem Skarżącego, nie można zignorować faktu, iż część oferowanych przez Skarżącego usług to usługi medyczne, a co za tym idzie usługi dotyczące leczenia. Przy wyborze usługodawcy takich usług konsument jest wyjątkowo uważny i ostrożny. UP w ogóle pominął fakt, w jaki sposób potencjalny odbiorca dokonuje wyboru konkretnej usługi medycznej i jakie to niesie konsekwencji dla postrzegania przez niego znaków towarowych przeznaczonych do oznaczania takich usług. Tymczasem w związku z wyjątkową uwagą, jaką wykazuje się odbiorca usług tego rodzaju, będzie on wyjątkowo uważnie analizował określone oznaczenie. Nie ma zatem niebezpieczeństwa, iż wybiórczo wybierze on sobie tylko jeden bądź dwa wyrazy z tego oznaczenia, co zdaje się sugerować cała argumentacja UP.

Skarżący wskazał również na zupełny brak analizy dowodów dotyczących nabycia przez znak wtórnej zdolności odróżniającej, przedstawionych przez Skarżącego, a wskazujących na to, iż firma Skarżącego zgłoszona jako znak towarowy jest świetnie znana mieszkańcom W. i jego okolic i kojarzona wyłącznie ze Skarżącym. UP uznał je za nieprzekonujące, nie wyjaśniając jednak dlaczego tak sądzi, przy czym nie wziął w ogóle pod uwagę specyfiki branży medycznej.

Skarżący dodał, że udzielenie ochrony na przedmiotowy znak towarowy w żaden sposób nie będzie prowadziło do zawłaszczenia określeń ogólnoinformacyjnych. Zgłoszony znak towarowy jest znakiem wielowyrazowym i będzie chroniony jako całość. Skarżący wskazał, że większość jednostek działających w branży medycznej posługuje się w obrocie niemal identycznymi nazwami odróżniającymi się od siebie wyłącznie oznaczeniem miejsca prowadzenia działalności.

Skarżący stwierdził, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności, gdyż UP nie rozważył ponownie całego materiału dowodowego i nie odniósł się do wszystkich argumentów strony.

Skarżący podniósł ponadto, że odmowa udzielenia prawa ochronnego na podstawie przepisu art. 129 ust. 1 pkt 2 P.w.p., nie może nastąpić w szczególności, jeżeli przed datą zgłoszenia znaku towarowego w UP, znak ten nabrał, w następstwie jego używania, charakteru odróżniającego w przeciętnych warunkach obrotu.

W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Podstawą prawną odmowy udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony znak towarowy był art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 P.w.p., UP bowiem uznał, że przedmiotowe oznaczenie nie posiada dostatecznych znamion odróżniających, gdyż jest oznaczeniem opisowym.

Zgodnie z obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji art. 129 ust. 1 pkt 2 P.w.p., nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które nie mają dostatecznych znamion odróżniających. Jak wynika natomiast z ust. 2 pkt 2, z zastrzeżeniem art. 130 nie mają dostatecznych znamion odróżniających oznaczenia, które składają się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności (pkt 2).

Przystępując do analizy prawidłowości rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie należy wyjaśnić, że podstawowym warunkiem, jaki musi spełniać oznaczenie aby uznano je za znak towarowy, jest posiadanie przez nie zdolności odróżniającej, a więc cech pozwalających zindywidualizować dany towar/usługę na rynku wśród towarów/usług tego samego rodzaju pochodzących od innych przedsiębiorców. Chodzi o cechy charakterystyczne dla danego oznaczenia, które pozwalają na skojarzenie, że towar/usługa oznaczany tym znakiem pochodzi od konkretnego producenta. Właściwość odróżniająca jest warunkiem spełnienia przez znak towarowy konstytutywnej dla niego funkcji, oznaczenia źródła pochodzenia towaru/usługi od podmiotu uprawnionego do znaku towarowego.

W orzecznictwie wskazuje się na abstrakcyjną i konkretną zdolność odróżniającą znaku towarowego. Abstrakcyjna zdolność odróżniająca, to zdolność odróżniająca w ogóle, w oderwaniu od konkretnych towarów i usług, pozwalająca stwierdzić, czy dane oznaczenie może nadawać się do skojarzenia jakiegokolwiek towaru/usługi z jakimkolwiek przedsiębiorcą. Abstrakcyjną zdolność odróżniającą posiadają oznaczenia postrzegalne zmysłowo i wykazujące odrębność w stosunku do towarów nimi oznaczonych. Co do zasady oznaczenia słowne posiadają abstrakcyjną zdolność odróżniającą są bowiem postrzegalne wzrokowo i są odrębne od towarów. Oznaczenia słowne mają tzw. abstrakcyjną zdolność odróżniającą niezależnie od ich treści. Nie można więc "z góry" przyjąć, że wyrazy należące do języka potocznego, powszechnie znane, choćby wywołujące jednoznaczne skojarzenia z określonymi przedmiotami, czy zjawiskami nie nadają się w ogóle do wykorzystania jako znaki towarowe (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 czerwca 2005 r., sygn. akt II GSK 65/05).

Kwestię posiadania bądź nieposiadania przez znak towarowy dostatecznych znamion odróżniających należy zatem ocenić w odniesieniu do konkretnych towarów i usług, do których oznaczania przeznaczony jest ten znak.

Przedmiotowy słowny znak towarowy Wrocławskie Centrum Rehabilitacji i Medycyny Sportowej został przeznaczony do oznaczania usług w klasie 41, 42 i 44 klasyfikacji nicejskiej. UP, w zaskarżonej decyzji dokonał analizy znaczenia poszczególnych słów wchodzących w skład oznaczenia i doszedł do wniosku, że dla wszystkich zgłoszonych w sprawie usług przedmiotowe, słowne oznaczenie ma charakter opisowy, ponieważ zestawienie tych słów i ich tłumaczenie wskazuje na miejsce w mieście W. koncentrujące się na rehabilitacji i usługach związanych z medycyną o charakterze sportowym.

Należy przypomnieć, że katalog usług objętych zgłoszeniem to: w klasie 41: edukacja (nauczanie); gimnastyka (instruktaż); usługi klubów zdrowia (poprawianie kondycji); kultura fizyczna; organizowanie i prowadzenie warsztatów (szkolenia); organizowanie i prowadzenie koncertów; organizowanie i prowadzenie konferencji; organizowanie i prowadzenie kongresów; organizowanie i prowadzenie seminariów; organizowanie i prowadzenie sympozjów; w klasie 42: analizy chemiczne; badania bakteriologiczne; badania biologiczne; badania chemiczne; usługi świadczone przez laboratoria naukowe; w klasie 44: usługi medyczne; fizjoterapia; fizykoterapia; usługi kliniki medycznej; opieka pielęgniarska, medyczna; opieka zdrowotna; ośrodki zdrowia; pomoc medyczna; porady psychologiczne; usługi doradcze w dziedzinie zdrowia; usługi terapeutyczne; usługi medycyny alternatywnej; usługi logopedyczne.

Podkreślenia też wymaga, że w orzecznictwie wskazuje się, iż opisowy charakter znaku zachodzi wtedy, gdy opisowość ma charakter konkretny i bezpośredni (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 lipca 2010 r., sygn. akt II GSK 703/09). Opisowość ma konkretny charakter gdy wskazuje na konkretne cechy towaru/usługi, do których oznaczania znak jest przeznaczony. Bezpośredniość natomiast opisowego charakteru oznaczenia zachodzi wówczas, gdy znak przekazuje informację o cechach konkretnego towaru/usługi wprost, wyraźnie i jednoznacznie, a nie drogą skojarzeń. Nie można natomiast wyprowadzać wniosku o braku zdolności odróżniającej znaku towarowego z faktu pośredniego wskazywania na pewne właściwości towaru/usługi (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 8 czerwca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 2241/04).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że UP, dokonując oceny zdolności odróżniającej oraz opisowego charakteru przedmiotowego znaku towarowego, nie odniósł się do katalogu usług objętych zgłoszeniem Skarżącego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie można wywnioskować z jakich względów organ uznał, że oznaczenie słowne Wrocławskie Centrum Rehabilitacji i Medycyny Sportowej, przekazuje wprost, wyraźnie i jednoznacznie informację o konkretnych cechach takich usług, jak np. edukacja (nauczanie), organizowanie i prowadzenie warsztatów (szkolenia), organizowanie i prowadzenie koncertów, organizowanie i prowadzenie konferencji, organizowanie i prowadzenie kongresów, organizowanie i prowadzenie seminariów, organizowanie i prowadzenie sympozjów, czy też analizy chemiczne, badania bakteriologiczne, badania biologiczne, badania chemiczne, usługi świadczone przez laboratoria naukowe. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie można też wywieść na jakie to konkretne cech wskazuje przedmiotowy znak towarowy.

UP stwierdził, że przedmiotowe oznaczenie Wrocławskie Centrum Rehabilitacji i Medycyny Sportowej wskazuje na miejsce w mieście W. koncentrujące się na rehabilitacji i usługach związanych z medycyną o charakterze sportowym, z czego jednak nie można wywnioskować, czy zdaniem UP oznaczenie to wskazuje na rodzaj ww. usług, np. na organizowanie i prowadzenie koncertów, organizowanie i prowadzenie konferencji, kongresów, seminariów, sympozjów, czy też na ich pochodzenie, jakość, ilość, wartość, przeznaczenie, sposób wytwarzania, skład, funkcje, czy też ich przydatność.

W decyzji I instancji UP, stwierdził, że układ wszystkich elementów słownych przedmiotowego znaku towarowego wskazuje bezpośrednio m.in. na rodzaj charakter i pochodzenie wszystkich usług w stosunku, dla których został zgłoszony, nie tylko tych o charakterze wyłącznie medycznym, ale także związanych z usługami laboratoriów, usługami edukacyjnymi i szkoleniowymi, a także związanymi z poprawą kondycji fizycznej. Również jednak w decyzji I instancji UP, nie przedstawił argumentacji, w oparciu o którą doszedł do takich wniosków.

Zarówno uzasadnienie decyzji I instancji, jak i drugiej instancji zawiera ogólne stwierdzenia, które nie zostały poparte szczegółową i wnikliwą analizą odnoszącą się do konkretnych usług, do których oznaczania przeznaczony został przedmiotowy znak towarowy. Dotyczy to zdaniem Sądu, tak usług o charakterze medycznym, jak i związanych z usługami laboratoriów, usługami edukacyjnymi i szkoleniowymi, a także związanych z poprawą kondycji fizycznej. Jedyna analiza zawarta w uzasadnieniach decyzji obu instancji, wskazująca na opisowy charakter przedmiotowego znaku towarowego, ogranicza się do zdania, że znak towarowy Wrocławskie Centrum Rehabilitacji i Medycyny Sportowej, oznacza miejsce w mieście W. koncentrujące się na rehabilitacji, usługach rehabilitacyjnych i czynnościach związaną z medycyną, usługach medycznych, informuje o charakterze sportowym tych usług i przeznaczeniu dla osób uprawiających sport i wymagających pomocy medycznej/rehabilitacyjnej. UP nie wskazał jednak, czy i w jaki sposób ten opisowy charakter oznaczenia, bezpośrednio dotyczy rodzaju, charakteru i pochodzenia każdej konkretnej usługi z zakresu przedmiotowego znaku towarowego, w tym choćby takich usług jak: gimnastyka (instruktaż), usługi klubów zdrowia (poprawianie kondycji), kultura fizyczne, które jak należy się domyślać, UP zaliczył do usług związanych z poprawą kondycji fizycznej.

Z tych względów, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. UP, nie przeprowadzając analizy odnoszącej się do konkretnych usług objętych przedmiotowym znakiem towarowym, nie zbadał wszystkich istotnych okoliczności związanych z niniejszą sprawą, co pozwoliłoby na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu Strony, a także z zachowaniem gwarancji prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. UP naruszył przez to art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a. W konsekwencji rozstrzygnięcie ma charakter dowolny, poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 80 K.p.a. Powyższe też doprowadziło do naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., uzasadnienie nie wyjaśnia bowiem w sposób odpowiadający wymogom tego przepisu, dlaczego UP uznał, że przedmiotowy znak towarowy nie posiada konkretnej zdolności odróżniającej odnośnie usług, do których oznaczenia został przeznaczony.

UP ponownie rozpatrując sprawę przeanalizuje konkretną zdolność odróżniającą przedmiotowego znaku towarowego w odniesieniu do poszczególnych, konkretnych usług, do których oznaczania, został przeznaczony znak towarowy.

Sąd zgadza się natomiast z UP, że Skarżący nie wykazał wtórnej zdolności odróżniającej przedmiotowego znaku towarowego, nie przedstawiając wystarczających dowodów na tę okoliczność.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200, w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy.