Postanowienie NSA, sygn. akt I OPP 146/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego
Treść wyniku: Odrzucono skargę na przewlekłość postępowania
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny (spr.) Sędziowie NSA: Zofia Flasińska Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi E. P. na przewlekłość postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi E. P. i B. P. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z [...] kwietnia 2010 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków postanawia: odrzucić skargę na przewlekłość postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżąca E. P. wniosła skargę na przewlekłość postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi E. P. i B. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, żądając stwierdzenia przewlekłości postępowania oraz przyznania od Skarbu Państwa kwoty 20 000 zł. Skarżąca upatruje przewlekłość postępowania w tym, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał jej wniosku z 27 lutego 2012 r. o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 2 lutego 2011 r.

Z akt sprawy wynika, że skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę została przekazana przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w dniu 10 czerwca 2010 r. Postanowieniem referendarza sądowego z 3 września 2010 r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wyrokiem z 27 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony w dniu 29 listopada 2010 r. pełnomocnikowi skarżącej, który sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżąca wystąpiła z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem referendarza sądowego z 3 stycznia 2011 r. umorzono postępowanie w zakresie przyznania prawa pomocy. Skarżąca wniosła sprzeciw od tego postanowienia. Postanowieniem z 2 lutego 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowania w zakresie przyznania prawa pomocy. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 marca 2011 r. sygn. akt I OZ 151/11. Skarżąca wnosiła kolejne wnioski, w szczególności o zmianę postanowienia NSA z 23 marca 2011 r. oraz pisma, z których wynika, że nie zgadza się z zapadłymi w sprawie rozstrzygnięciami. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 4 sierpnia 2011 r. odmówił zmiany postanowienia z 23 marca 2011 r. sygn. akt I OZ 151/11, a postanowieniem z 29 września 2011 r. odmówił zmiany postanowienia z 4 sierpnia 2011 r. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia z 29 września 2011 r., wniosek ten został oddalony postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2011 r. Skarżąca złożyła wniosek o uchylenie tego postanowienia, który został odrzucony postanowieniem z 24 stycznia 2012 r. Następnie skarżąca w dniu 27 lutego 2012 r. złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 2 lutego 2011 r., który następnie ponawiała i na który odpowiedzi kilkakrotnie udzielił Wydział Informacji Sądowej Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W dniu 2 lipca 2013 r. skarżąca wniosła skargę na przewlekłość postępowania, która została odrzucona postanowieniem z 25 lipca 2013 r. w sprawie o sygn. akt I OPP 51/13.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga na przewlekłość postępowania podlega odrzuceniu.

Kolejna skarga na przewlekłość postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym została wniesiona przez skarżącą po zakończeniu postępowania prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 27 października 2010 r. o oddaleniu skargi. Ustanowiony w ramach prawa pomocy adwokat złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku. W tym stanie rzeczy skarga na przewlekłość postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 października 2010 r. jest niedopuszczalna, ponieważ skarga taka, stosownie do przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm., dalej: ustawa), może być wniesiona w toku postępowania.

Nie zmienia tego stanu rzeczy okoliczność, że po wydaniu wyroku skarżąca wystąpiła z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 2 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowania w zakresie przyznanie prawa pomocy. Zażalenie na to postanowienie, zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2011 r. sygn. akt I OZ 151/11. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego nie podlegają zaskarżeniu, a wobec tego stają się prawomocne z chwilą ich wydania. Wszystkie kolejne wnioski zmierzające do podważenia prawidłowości postanowienia WSA w Łodzi z 2 lutego 2011 r. oraz postanowienia NSA z 23 marca 2011 r. są także niedopuszczalne. Kwestia wniosku skarżącej z 27 lutego 2012 r. o uchylenie postanowienia WSA w Łodzi z 2 lutego 2011 r. została już wielokrotnie wyjaśniona przez Wydział Informacji Sądowej. Wymaga ponownego podkreślenia, że Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie, zatem jest ono prawomocne i nie istnieje możliwość jego dalszego zaskarżenia.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. w zw. z art. 178 i 180 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.