Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 2088/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wykładnię wyroku
Powołane przepisy: article: ar 158
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

II FSK 2088/13 P O S T A N O W I E N I E Dnia 02 marca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA del. Anna Maria Świderska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 02 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku B.W. i Z.W. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2015 r. sygn. akt II FSK 2088/13 w sprawie ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1766/12 w sprawie ze skargi B.W. i Z.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 21 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala wniosek o dokonanie wykładni wyroku.


UZASADNIENIE

II FSK 2088/13

Uzasadnienie.

Wyrokiem z 25 września 2015 r. w sprawie II FSK 2088/13 Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. i uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 lutego 2013 roku w sprawie sygn. akt III SA/Wa 1766/12 oraz oddalił skargę B.W. i Z.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z 21 marca 2012 roku uchylającą decyzję w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 rok i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W orzeczeniu tym zostało także zawarte rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego, na mocy którego B.W. i Z.W. zostały zobowiązane do zwrotu na rzecz organu podatkowego kwoty 250 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sadowego. Wyrok ten doręczono skarżącym 16 listopada 2015 roku.

W dniu 19 listopada 2015 roku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo sporządzone przez B.W. i Z.W. zatytułowane "Sprzeciw", w którym skarżące zażądały "podania w treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2015 roku właściwej informacji dotyczącej stanu władania swoimi udziałami podanymi w częściach w nieruchomości położonej przy ul. [...] w W., której są współwłaścicielami". Wniosek ten został potraktowany jak wniosek o uzupełnienie wyroku na podstawie art. 157§1 w zw. z art. 193 p.p.s.a.

Wyrokiem z 2 lutego 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie orzekł o oddaleniu wniosku o uzupełnienie wyroku z 25 września 2015 roku uznając, że wyrok ten zawiera wszystkie wymagane prawem elementy , o których mowa w art. 157§1 p.p.s.a. Złożony wniosek o uzupełnienie wyroku zawierał w istocie żądanie zawarcia w motywach rozstrzygnięcia dodatkowych sformułowań wskazanych przez strony.

Pismem z 5 lutego 2016 roku skarżące zwróciły się do Naczelnego Sądu Administracyjnego z żądaniem dokonania interpretacji wyroku z 25 września 2015 roku. We wniosku o wykładnię domagały się wyjaśnienia powodów zasądzenia od nich kosztów postępowania w sprawie, wyjaśnienia co stało się z pozostałą częścią majątku, skoro ich udział w nieruchomości wynosi: ¼ B.W. i ¼ Z.W., dlaczego wystawiono decyzję w podatku od nieruchomości obejmująca całą działkę o powierzchni 1069 m2, skoro skarżącym przysługuje jedynie prawo do ½ części działki i które mapy przyjęto za podstawę do obliczania podatku od nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Wniosek o wykładnię wyroku nie zasługuje na uwzględnienie.

Wyjaśnienie kwestii rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego zostało zawarte w ostatnim zdaniu uzasadnienia. Jako podstawę prawną orzeczenia o kosztach wskazano art 203 ust. 2 p.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu stronie, która wniosła skargę kasacyjną należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego. Do takich kosztów należą koszty związane z działaniem profesjonalnego pełnomocnika. W przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej stronie, która wniosła tą skargę należy się zwrot kosztów postępowania od skarżącego, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sadu I instancji uwzględniający skargę. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie.

W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wszczętym skargą kasacyjną obowiązują odmienne zasady co do zwrotu kosztów postępowania niż w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. W postępowaniu tym strony (skarżący i organ) mają co do zasady zwrotu kosztów równe prawa (por.B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski: Postępowanie...s. 409-410). Koszty postępowania podlegają zatem zwrotowi w obie strony w zależności od wyniku sprawy. Warunkiem skorzystania z uprawnienia do zasądzenia kosztów postępowania jest złożenie odpowiedniego żądania w terminie, o którym mowa w art. 210§1 p.p.s.a. Wymóg ten został zachowany, bowiem wniosek o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego został zawarty w skardze kasacyjnej.

Przechodząc do pozostałych kwestii zawartych we wniosku o wykładnię wyroku należy odwołać się do treści ar 158 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że Sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Wątpliwości te mogą dotyczyć zarówno sentencji , jak i wyjątkowo jego uzasadnienia. Potrzeba dokonania wykładni zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku bądź też co do innych skutków tego orzeczenia. W żadnym razie wykładnia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego wyroku w zakresie faktycznym ani prawnym.

Tymczasem pytania przedstawione przez podatniczki w piśmie z 5 lutego 2016 roku zmierzają w istocie do nowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i poszerzenia go o inne istotne dla strony elementy. Takie postępowanie jest niedopuszczalne, o czym wielokrotnie wypowiadał się już Naczelny Sąd Administracyjny min. w postanowieniu z 4.02.2005 r.,(OZ 1312/04, niepubl.) czy postanowieniu z

5 .04.2005 r.,(oz 1226/04,. niepubl).

Jednocześnie podatniczki wydają się nie rozumieć zasadniczej treści rozstrzygnięcia sądu odwoławczego , które w istocie swej doprowadzi do przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wtedy też przy ponownym rozpoznaniu sprawy będą miały możliwość zgłaszania swych wątpliwości i zadawania pytań, które bezpodstawnie zawarły we wniosku o wykładnię wyroku NSA.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji