Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1414/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6148 Działalność badawczo-rozwojowa
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Edukacji i Nauki
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.1 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art.1 i 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec del.WSA Maria Werpachowska (spr.) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 404/08 w sprawie ze skargi [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej opinii w sprawie nadania statusu centrum badawczo –rozwojowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 404/08 oddalił skargę [...] Spółka Akcyjna na postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej opinii w sprawie nadania statusu centrum badawczo-rozwojowego.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2007 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. zwróciła się do Ministra Gospodarki o nadanie, w trybie art. 12 ust. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 179, poz. 1484 ze zm.), statusu centrum badawczo - rozwojowego. Minister Gospodarki pismem z dnia [...] sierpnia 2007 r. zwrócił się do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego o zajęcie, w trybie art. 106 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiska, czy świadczone przez przedsiębiorcę usługi, w postaci przeprowadzonych na zlecenie badań klinicznych, mogą być traktowane jako sprzedaż wytworzonych przez niego wyników badań lub prac rozwojowych, o których mowa w art. 12 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. wyraził negatywne stanowisko w sprawie nadania [...] Sp.

z o.o. statusu centrum badawczo-rozwojowego. W uzasadnieniu stwierdził, że działalność Spółki nie ma charakteru badań naukowych lub prac rozwojowych, a badania wykazane przez wnioskodawcę w opisie działalności Spółki należą do badań klinicznych, które są podejmowane w następstwie zrealizowanych badań naukowych i ograniczają się do dokonywania testów według ściśle określonych reguł. Spółka prowadzi działalność administracyjno-organizatorską w procesie badań klinicznych, nie ma własnych zespołów badawczych, laboratoriów ani wyposażenia badawczego.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka zarzuciła m.in., że Minister nie odniósł się do zagadnienia, czy działalność prowadzona przez Spółkę ma charakter innych badań niż badania naukowe. Nie ustalił także, czy badania kliniczne są badaniami, o których mowa w art. 2 pkt 2 lit.b lub art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. nr 238, poz. 2390 ze zm.). Strona wskazała na definicję badań klinicznych zawartą w ustawie z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2004 r. nr 53, poz. 533), z której wywodziła, że badania te wyczerpują znamiona "badań stosowanych", o których mowa w ustawie o zasadach finansowania nauki. Podniesiono, że argument braku własnego wyposażenia badawczego jest nieistotny, gdyż definicje badań naukowych i przemysłowych nie uzależniają uznania określonej działalności za takie badania od faktu dysponowania przez podmiot wykonujący tę działalność własną bazą materialną. Przy piśmie z dnia [...] października 2007 r. strona nadesłała pismo Komisji Europejskiej z dnia [...] lipca 2005 r. dotyczące pomocy indywidualnej na badania i rozwój na rzecz [...] S.A. ([...]), które jej zdaniem potwierdza uznanie badań klinicznych za badania naukowe. Jednocześnie poinformowała o przekształceniu [...] Sp. z o.o. w spółkę akcyjną.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] wyraził negatywne stanowisko w sprawie nadania statusu centrum badawczo-rozwojowego [...] Sp. z o.o.

W uzasadnieniu podał, że Zespół Nauk Medycznych Rady Nauki (organ opiniodawczo-doradczy Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego) na posiedzeniu w dniu [...] listopada 2007 r. wyraził opinię, że wprawdzie badania kliniczne mogą mieć charakter badań naukowych, ale nie wszystkie podmioty prowadzące badania kliniczne można zaliczyć do jednostek naukowych. Działalność Spółki nie ma charakteru badań naukowych w rozumieniu ustawy o zasadach finansowania nauki. Świadczone przez [...] usługi polegają jedynie na działalności wspomagającej badania naukowe, a nie tworzeniu nowej wiedzy. Są to wyniki pomiarów, które mogą być wykorzystane w dalszych badaniach naukowych. Spółka nie opracowuje nowych hipotez, technik, ani założeń badawczych. Sprzedaż wyników badań klinicznych, na które [...] powołuje się we wniosku o przyznanie statusu centrum badawczo-rozwojowego, nie może być traktowana jako sprzedaż wyników badań naukowych. Spółka nie posiada także patentów i akredytacji.

Z tego względu Minister podtrzymał negatywne stanowisko zawarte

w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2007 r.

[...] Spółka Akcyjna wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] sierpnia 2007 r. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 12 ust. 2 pkt 2 i ust. 6 pkt 6 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, art. 2 pkt 2 ustawy o zasadach finansowania nauki oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w związku z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu wskazano, że Minister w opinii z dnia [...] listopada 2007 r. zmodyfikował stanowisko wyrażone w poprzedniej opinii w ten sposób, że uznał, iż badania kliniczne stanowią badania naukowe. Jednakże Minister podtrzymał stwierdzenie, że działalność Spółki polega na wspomaganiu takich badań, a nie na ich prowadzeniu. Dodatkowo organ wskazał na fakt nieposiadania przez Spółkę patentów i akredytacji, które to zastrzeżenie nie było podnoszone w pierwszej z wydanych opinii.

Skarżący nie zgodził się z organem, że Spółka nie tworzyła nowej wiedzy. Podniesiono, że Minister w zaskarżonym postanowieniu nie ustosunkował się do argumentów i dowodów prezentowanych przez Spółkę w postępowaniu. Minister wskazał jedynie, że jego stanowisko wynika z opinii Zespołu Nauk Medycznych Rady Nauki oraz z opinii właściwych departamentów Ministerstwa, które to opinie wbrew wymaganiom art. 10 k.p.a. nie zostały Spółce udostępnione, co stanowi naruszenie powołanego przepisu. Zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem obowiązku wszechstronnego rozważenia wszelkich okoliczności sprawy (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto strona nie zgodziła się z zarzutem Ministra, iż wniosek [...] nie spełnia wymogów określonych w art. 12 ust. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. z powodu niezamieszczenia w jego treści wykazu posiadanych przez Spółkę patentów i akredytacji. Jej zdaniem wspomniany przepis nie nakłada na wnioskodawcę takiego obowiązku, lecz tylko nakazuje ich ujawnienie w treści wniosku, jeżeli zostały one przez wnioskodawcę uzyskane. Również argumentacja organu odnosząca się do nieposiadania przez Spółkę własnych zespołów badawczych i laboratoriów oraz własnego wyposażenia badawczego, w jej ocenie nie ma istotnego znaczenia dla oceny merytorycznej wniosku, ponieważ nie znajduje podstawy prawnej w art. 12 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. Żaden z tych przepisów nie kształtuje bowiem wymogu wykonywania przez podmiot ubiegający się o status centrum badawczo-rozwojowego działalności badawczej wyłącznie za pomocą własnych pracowników i przy wykorzystaniu wyłącznie własnych laboratoriów i urządzeń technicznych. W piśmie procesowym z dnia 31 lipca 2008 r. Spółka raz jeszcze podniosła, że nie ma przeszkód formalno-prawnych ani merytorycznych, aby badania kliniczne nowych leków zakwalifikować do kategorii badań przemysłowych w rozumieniu art. 2 ust. 2b ustawy o zasadach finansowania nauki. Alternatywnie można rozważyć zakwalifikowanie badań klinicznych produktów leczniczych do kategorii prac rozwojowych, o których mowa w art. 2 pkt 3 lit.c powołanej ustawy. Z tego względu skarżąca zgłosiła dodatkowo zarzut naruszenia powołanego przepisu przy wydaniu zaskarżonego postanowienia.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2008 r. skargę [...] Spółka Akcyjna w uzasadnieniu stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. W ocenie Sądu organ dokonał analizy definicji "badań naukowych" zawartej w art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 października 2005 r. o zasadach finansowania nauki i odniósł się w tym kontekście do opisu działalności skarżącej Spółki. Minister wyraził pogląd, że nie zostały spełnione przez skarżącego kryteria określone w art. 12 ust. 6 pkt. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Zdaniem Sądu pogląd ten organ uzasadnił w sposób wystarczający. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że przy jego wydawaniu wziął pod uwagę opinię Zespołu Nauk Medycznych Rady Nauki (organ opiniodawczo - doradczy Ministra), a więc organu, który składa się z osób posiadających specjalistyczną wiedzę.

Sąd nie stwierdził, aby organ administracji przy wydaniu zaskarżonego postanowienia dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu przy wydaniu zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia zostały wzięte pod uwagę wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zachowane zostały przepisy procedury administracyjnej. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego i ocena podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów doprowadziły do przekonania, że brak jest podstaw do podważenia legalności zaskarżonego postanowienia.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia

13 sierpnia 2008 r. skargę kasacyjną sporządzoną przez radcę prawnego wniosła [...] Spółka Akcyjna. Zaskarżając wyrok w całości pełnomocnik wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono rażące naruszenie:

– art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz

– art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.),

poprzez niedokonanie w wyroku merytorycznej oceny poddanego kontroli Sądu postanowienia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2007 r. oraz nierozważnie zarzutów, które wskazują na popełnienie przy wydaniu zaskarżonego postanowienia uchybień proceduralnych o istotnym znaczeniu dla wyniku sprawy rozstrzygniętej tym postanowieniem.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik ponownie przywołał zarzuty naruszenia prawa postawione zaskarżonemu postanowieniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. W dalszej części uzasadnienia, wskazując art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdził, że żaden z tych przepisów nie stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej jest wykonywana w zakresie ograniczonym do zagadnień natury formalnej, natomiast nie obejmuje zagadnień merytorycznych. Żaden z tych przepisów nie przewiduje, że przy kontroli działań organów administracji sądy administracyjne są uprawnione jedynie do badania, czy w konkretnym wypadku organ zachował obowiązujące zasady postępowania administracyjnego, natomiast nie rozciąga się na badanie, czy działania te odpowiadały prawu pod względem merytorycznym, tzn. czy były zgodne z przepisami prawa materialnego mającymi zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym. Podniesiono, że wbrew stanowisku wyrażonemu w zaskarżonym wyroku nie jest wystarczające dokonanie przez sąd kontroli formalno-prawnej obejmującej zbadanie, czy akt ten został wydany w postępowaniu przeprowadzonym zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego i czy przy jego wydaniu organ wskazał przepisy prawa materialnego uznane przezeń za podstawę dla przyjętego rozstrzygnięcia i czy swoje stanowisko uzasadnił, lecz jest wymagane również dokonanie przez sąd merytorycznej oceny, czy organ powołał odpowiednie przepisy prawa i czy je trafnie zinterpretował oraz zastosował w konkretnym stanie faktycznym oraz czy wydane przez organ rozstrzygnięcie nie koliduje z innymi powoływanymi przez stronę skarżącą przepisami prawnymi. Skarżący kasacyjnie stwierdził, że Sąd jest zobligowany ocenić, czy uzasadnienie zaskarżonego aktu odpowiada stanowi faktyczno-prawnemu sprawy, a zwłaszcza czy jest trafne z punktu widzenia zasad logiki i reguł wykładni prawa. Uchylenie się przez Sąd od przeprowadzenia tak rozumianej kontroli merytorycznej – jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie przy wydaniu zaskarżonego wyroku – nosi w ocenie kasatora znamiona oczywistego naruszenia powołanych na wstępie przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej Spółki nie zgodził się z wyrażoną w zaskarżonym wyroku pozytywną oceną zgodności postępowania przeprowadzonego przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z przepisami normującymi postępowanie administracyjne. Skarżący kasacyjnie wskazał, że Sąd I instancji wyrażając ogólnikową ocenę w tym zakresie nie rozważył zarzutu, że organ naruszył przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wskutek całkowitego pominięcia podnoszonej przez Spółkę w postępowaniu administracyjnym okoliczności, iż prowadzone przez nią badania kliniczne nowych leków mają charakter prac rozwojowych w rozumieniu art. 2 pkt 3 lit. c ustawy o zasadach finansowania nauki. Sąd nie rozważył też zarzutu przeprowadzenia postępowania i wydania postanowienia z naruszeniem art. 10 § 2 k.p.a. wskutek oparcia wyrażonej w tym postanowieniu opinii na nieznanych, nieudostępnionych Spółce dowodach w postaci dokumentów opracowanych przez wewnętrzne jednostki organizacyjne aparatu doradczego Ministra. Pełnomocnik zarzucił, że przeprowadzona w zaskarżonym wyroku kontrola sądowa jest kontrolą ułomną, która nie spełnia wymagań kontroli, o jakiej mowa w powołanych na wstępie przepisach ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ustawa P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której normatywne przesłanki określone zostały w § 2 art. 183 P.p.s.a. Zakres postępowania sądu kasacyjnego jest inny niż sądu administracyjnego I instancji. Ten ostatni sąd, rozpoznając skargę sądowoadministracyjną, nie jest związany granicami skargi i ma obowiązek poddać zaskarżony akt pełnej kontroli pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, niezależnie od zarzutów postawionych w skardze. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny o ile, tak jak w niniejszej sprawie,

nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, może rozpoznać sprawę wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Oznacza to, że nie może podjąć własnej inicjatywy w celu ustalenia innych naruszeń prawa niż wskazane w skardze kasacyjnej. Nie jest też zobowiązany ani uprawniony do zastępowania stron i ich profesjonalnych pełnomocników oraz jakiegokolwiek uzupełniania, modyfikowania lub konkretyzowania podstaw kasacyjnych. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego

w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się wyłącznie do skontrolowania

i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Stosownie do art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego i 2) naruszeniu przepisów postępowania. Naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię sprowadza się do mylnego zrozumienia treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. Uchybienie normom postępowania może mieć taką samą postać jak naruszenia prawa materialnego, z tym że należy dodatkowo wykazać, iż naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kasator nie wskazał, o którą podstawę kasacyjną opiera zarzuty skargi kasacyjnej.

W zakresie zarzutu naruszenia przez Sąd art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 Nr 153, poz. 1269 ze zm. - dalej ustawa P.u.s.a.) oraz art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.), poprzez niedokonanie w wyroku merytorycznej oceny poddanego kontroli Sądu postanowienia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2007 r. oraz nierozważenie zarzutów, które wskazują na popełnienie przy wydaniu zaskarżonego postanowienia uchybień proceduralnych o istotnym znaczeniu dla wyniku sprawy rozstrzygniętej tym postanowieniem, stwierdzić należy, że zarzut ten postawiony został wadliwie. Nie może on być podnoszony w ramach naruszenia wskazanych wyżej przepisów. Przepis art. 1 § 1 P.u.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W myśl zaś § 2 wskazanego art. 1 kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W zakresie pierwszej z powołanych norm stwierdzić należy, że Sąd rozpoznał sprawę dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia i zgodności z prawem postępowania, w wyniku którego zostało ono wydane. Zatem, tego unormowania nie naruszył. Natomiast to, czy ocena legalności postanowienia była prawidłowa czy też błędna nie może być utożsamiane z naruszeniem art. 1 P.u.s.a. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, iż Sąd I instancji nie dokonał kontroli działalności organów administracji publicznej oraz, że badanie to przeprowadził w innym aspekcie niż zgodność z przepisami. Niezależnie od tego zauważyć należy, że art. 1 powołanej ustawy ustrojowej wyznacza jedynie ramy kontroli sądowej. Nie określa natomiast reguł postępowania sądowoadministracyjnego, te bowiem zawarte są w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzut naruszenia art. 1 P.u.s.a. nie może zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Nadto, przepis ten nie jest przepisem prawa materialnego ani procesowego, lecz regulacją o charakterze ustrojowym. Przepis ten sąd mógłby naruszyć tylko wtedy, gdyby skargi w ogóle nie rozpoznał bądź uczynił to z uwzględnieniem kryteriów innych niż zawarte w § 2.

Przepis art. 1 P.p.s.a. określa zakres regulacji zawartej w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stanowi bowiem, że ustawa ta normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Jest to unormowanie ogólne, wskazujące jedynie zakres podmiotowy (postępowanie przed sądami administracyjnymi) i przedmiotowy (w sprawach sądowoadministracyjnych) ustawy. Zawiera zatem definicję sprawy sądowoadministracyjnej i określa przedmiot regulacji zawarty w ustawie. Pozostaje poza sporem, iż sprawa rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie należała do jego kognicji, jest ona bowiem sprawą sądowoadministracyjną. Powołana norma nie może tym samym stanowić samodzielnej podstawy zarzutu skargi kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. bez jednoznacznego powiązania z innymi przepisami postępowania unormowanymi w tej ustawie i to dopiero ewentualne naruszenie powiązanych przepisów decyduje o zasadności uchybienia art. 1 P.p.s.a., z zachowaniem wymogu wykazania, iż naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Pełnomocnik skarżących nie dopełnił powyższego wymogu w sposób należyty. W podstawach kasacyjnych nie powiązał bowiem omawianej normy z żadnymi przepisami procedury sądowoadministracyjnej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wprawdzie zarzucono Sądowi I instancji, że nie rozważył, iż organ naruszył przepisy art. 7, 10 § 2 i 77 § 1 k.p.a. jednakże zarzut ten sformułowany został wadliwie, bowiem naruszenie wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego odnosi się wyłącznie do postępowania prowadzonego przed organem administracji. Sąd administracyjny nie stosuje przepisów tego kodeksu, a jedynie kontroluje prawidłowość ich zastosowania przez organ administracji. Stosuje natomiast ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Prawidłowe postawienie zarzutu naruszenia prawa procesowego wymagało zatem powiązania wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego z przepisami postępowania sądowoadministracyjnego, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd i wykazania, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem treść zarzutu uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jego zasadności.

Wobec nieprawidłowo postawionych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł ocenić ich zasadności, w związku z czym orzekł, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w sentencji wyroku.