Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1276/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 52  par. 1, 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (spr.), Protokolant Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2008 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi W. B. A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia pełnomocnictwa odrzuca skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Wr 1276/07 UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 26 kwietnia 2007 r. W. B. za pośrednictwem pełnomocnika doradcy podatkowego B. B. zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej we W. o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa. Wnioskodawca wskazał, że w dniu 20 kwietnia 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej wydał postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania wniesionego przez pełnomocnika od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. w przedmiocie podatku od towarów i usług A. W. B. za poszczególne miesiące 2003 r. z uwagi na nie złożenie pełnomocnictwa udzielonego doradcy podatkowemu. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że W. B. nie podjął żadnych działań w celu skutecznego umocowania B. B. jako pełnomocnika, pomimo dwukrotnego doręczenia mu wezwania. Jednakże w piśmie skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej B. B. potwierdził fakt udzielenia mu pełnomocnictwa, jednocześnie informując, że oryginał pełnomocnictwa znajduje się w posiadaniu W. B. Natomiast wezwania skierowane do W. B. nie zostały skutecznie doręczone adresatowi. Natychmiast po otrzymaniu informacji o treści wezwania, mocodawca dostarczył do kancelarii pełnomocnictwo, które zostało złożone w Izbie Skarbowej w dniu 25 kwietnia 2007 r.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. odmówił przywrócenia terminu do złożenia pełnomocnictwa. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że pismem z dnia 16 marca 2007 r. zwrócił się do wnoszącego odwołanie B. B. o przedłożenie w terminie 7 dni skutecznie udzielonego pełnomocnictwa do reprezentowania w postępowaniu odwoławczym W. B. W odpowiedzi na wezwanie B. B. potwierdził fakt udzielenia pełnomocnictwa i poinformował organ podatkowy, że nie posiada oryginału udzielonego pełnomocnictwa ani urzędowo poświadczonej lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa. Jednocześnie B. B. wskazał, że oryginał pełnomocnictwa znajduje się w posiadaniu W. B. Z ostrożności procesowej wezwanie dwukrotnie przesłano również W. B. na adres wskazany przez B. B., jednakże W. B. nie podjął żadnych działań w celu skutecznego umocowania pełnomocnika. Adnotacje widniejące na zwrotnych potwierdzeniach odbioru korespondencji kierowanej do W. B. wskazują, że wezwania odebrała osoba będąca dorosłym domownikiem, która zobowiązała się przekazać korespondencję adresatowi. Organ podatkowy oczekiwał jeszcze przez 16 dni na przedłożenie pełnomocnictwa. Po upływie wyznaczonego terminu do przedłożenia pełnomocnictwa postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził niedopuszczalność wniesionego odwołania. Organ podatkowy nie ma bowiem obowiązku poszukiwania pełnomocnictwa, a pełnomocnictwo złożone w dniu 25 kwietnia 2007 r. nie mogło być uznane za wiążące dla organu odwoławczego z uwagi na zakończenie postępowania podatkowego.

Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że B. B. w żaden sposób nie wykazał, iż uchybienie terminowi do złożenia pełnomocnictwa nastąpiło bez winy wnioskodawcy, a więc z przyczyn od niego niezależnych. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadkach stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Natomiast z akt sprawy nie wynika, aby podjęte zostały próby uzyskania pełnomocnictwa od W. B.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że postanowienie jest ostateczne i służy na nie prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu W. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej. W piśmie skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej pełnomocnik potwierdził bowiem fakt udzielenia pełnomocnictwa i poinformował, że oryginał pełnomocnictwa znajduje się w posiadaniu W. B. Opóźnienie w złożeniu pełnomocnictwa zostało spowodowane nieprawidłowym doręczeniem wezwania W. B. Wezwanie nie zostało doręczone skarżącemu osobiście. Nie zostały również spełnione warunki doręczenia zastępczego, gdyż pisma doręczono osobie nie będącej domownikiem W. B. Pisma odebrała osoba obca, nie mogąca w żadnym wypadku być uznana za dorosłego domownika. Natychmiast po otrzymaniu informacji o treści wezwania, mocodawca dostarczył do kancelarii pełnomocnictwo, które niezwłocznie zostało złożone w Izbie Skarbowej w dniu 25 kwietnia 2007 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie ( art. 52 § 2 cyt. ustawy ).

W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 162 § 1 i § 2 w związku z art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm. ), zwanej dalej Ordynacją podatkową, odmówił w zaskarżonym postanowieniu przywrócenia terminu do złożenia pełnomocnictwa. Na postanowienie w sprawie przywrócenia terminu, stosownie do art. 163 § 3 Ordynacji podatkowej, służy zażalenie. Zażalenie służy więc również na postanowienie w sprawie przywrócenia terminu do złożenia pełnomocnictwa. Wyjątek stanowi jedynie postanowienie w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, które stosownie do art. 163 § 2 Ordynacji podatkowej, jest ostateczne.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, nie został wyczerpany przez skarżącego administracyjny tok sprawy, gdyż skarga na postanowienie została złożona do Sądu pomimo nie wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej.

Należy też zauważyć, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nie zawiera prawidłowego pouczenia odnośnie trybu jego zaskarżenia. Zgodnie z art. 214 Ordynacji podatkowej, znajdującym zastosowanie również do postanowień stosownie do art. 219 Ordynacji podatkowej, nie może szkodzić stronie błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania, wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia. Przepis ten jednak nie obowiązuje wprost w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawierają podobnego uregulowania.

Wobec powyższego, skoro nie został wyczerpany właściwy tryb zaskarżenia postanowienia, skarga jest przedwczesna i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, po myśli art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.