Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 230/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 53 § 1, art. 54 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1658/15 o odrzuceniu skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1658/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona A. M. w dniu 13 lutego 2015 r. Zawierała ona pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.

Skargę na wyżej wymienioną decyzję skarżąca złożyła w dniu 30 października 2015 r., kierując ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W tej sytuacji Sąd w dniu 2 listopada 2015 r. przekazał ją na adres właściwego organu, tj. na adres siedziby Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucając skargę powołał się na treść art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." i stwierdził, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego, sąd ten przekazuje ją do właściwego organu administracji publicznej. W takiej sytuacji dla dochowania terminu wniesienia skargi decydująca jest data jej nadania przez sąd administracyjny w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu.

Zaskarżona decyzja zawierająca prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi została doręczona skarżącej w dniu 13 lutego 2015 r. Zatem termin do złożenia skargi upływał z dniem 15 marca 2015 r. (niedziela). Jednakże, mając na względzie treść art. 83 § 2 P.p.s.a., ostatnim dniem na złożenie skargi był 16 marca 2015 r. (poniedziałek).

Sąd I instancji zwrócił uwagę, że A. M. skargę, bezpośrednio złożoną do WSA w Rzeszowie, nadała w urzędzie pocztowym w dniu 30 października 2015 r., a więc po upływie wskazanego terminu. Nadto na kopercie wskazała niewłaściwego adresata tj. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie i to temu adresatowi doręczono przesyłkę, co nastąpiło w dniu 2 listopada 2015 r.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. M., podkreślając swój zły stan zdrowia i trudną sytuację materialną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę należy wnieść, w myśl art. 54 § 1 P.p.s.a., do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Powyższe przepisy wskazują zatem, że do prawidłowego wniesienia skargi niezbędne jest zachowanie terminu i trybu określonego w art. 54 § 1 P.p.s.a, tj. złożenie skargi za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem zaskarżenia.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz piśmiennictwie ukształtowany został pogląd, że w sytuacji wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania tej skargi przez Sąd na adres właściwego organu administracji publicznej, gdyż to właśnie przez złożenie skargi do organu następuje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego (patrz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2015, str. 328 oraz powołane tam orzecznictwo). Wprawdzie żaden z przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wprost nie przewiduje obowiązku Sądu przekazania do organu skargi błędnie skierowanej, to jednak takie działanie jest podejmowane celem nadanie jej właściwego biegu. Nie oznacza to jednak, że strona nie ponosi konsekwencji prawnych wynikających z tego, że skarga nie została złożona zgodnie z wymogami ustawy.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca, wbrew dyspozycji powołanego art. 54 § 1 P.p.s.a., wniosła skargę bezpośrednio do Sądu I instancji, a nie za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po otrzymaniu skargi w dniu 2 listopada 2015 r. przesłał ją do organu w celu udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt administracyjnych. Tę datę Sąd I instancji prawidłowo przyjął jako miarodajną do stwierdzenia, czy strona dochowała ustawowego terminu trzydziestu dni na złożenie skargi.

Należy również podzielić stanowisko Sądu I instancji, że nawet w sytuacji prawidłowego zaadresowania przesyłki zawierającej skargę na adres Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie skarga zostałaby wniesiona z uchybieniem terminu przewidzianego do jej wniesienia, bowiem termin ten upływał z dniem 16 marca 2015 r.

Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.