Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 410/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, Sędziowie NSA Tadeusz Michalik, WSA Stanisław Nitecki (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Alicja Sadowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi H. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. działający

z upoważnienia Prezydenta Miasta T. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 8, art. 41 pkt 1 i art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) odmówił przyznania H. O. specjalnego zasiłku celowego na spłatę kredytu. W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że spłata kredytu nie jest celem pomocy społecznej, ponieważ przy wykorzystaniu tej instytucji zaspokajane są niezbędne potrzeby osób i rodzin.

Pismem z dnia [...] 2005 r. skarżąca wniosła odwołanie od wskazanej decyzji. W odwołaniu tym wyraziła niezadowolenie z otrzymanej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił w pierwszej kolejności przebieg dotychczasowego postępowania, w tym działania podjęte przez organ celem wyjaśnienia sytuacji bytowej rodziny skarżącej. W motywach rozstrzygnięcia organ ten wskazał, że spłata kredytu nie jest celem pomocy społecznej i z tego powodu brak jest przesłanek uzasadniających przyznanie świadczenia na zaspokojenie zgłoszonej potrzeby. Nadto organ odwoławczy zaznaczył, że skoro H. O. wniosła odwołanie i zwróciła się o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji, to tryb zwyczajny ma pierwszeństwo przed trybem nadzwyczajnym, z tego też powodu w tym trybie rozpatrywał wniesione odwołanie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję wniosła H. O.. W skardze tej wystąpiła o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji organu odwoławczego jako wydanej przez organ niewłaściwy, jak również zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy. W motywach wniesionej skargi wskazała, że organy administracji nie udzielając jej wsparcia w formie świadczeń z pomocy społecznej dopuszczają się naruszenia art. 14 konwencji europejskiej, która zapewnia prawo do zabezpieczenia społecznego. Organy administracji dopuściły się także naruszenia przepisów prawa miejscowego, a decyzje wydane zostały bez podstawy prawnej. Zdaniem skarżącej zgłoszona potrzeba zgodna jest z celami pomocy społecznej, ponieważ gdyby przyznano jej pomoc w odpowiednim momencie to nie byłaby zobowiązana do zaciągania kredytu i jego spłaty. Zaistniała sytuacja powstała w wyniku działań organów administracji, zatem w tej sytuacji przyznanie jej świadczenia na wskazany cel zgodne jest z celami pomocy społecznej. Nadto przedstawiła trudną sytuację zdrowotną członków rodziny i stwierdziła, że wysokość środków finansowych jaka pozostaje rodzinie po uiszczeniu innych wydatków jest niewystarczająca na zaspokojenie podstawowych potrzeb rodziny i z tego powodu winna otrzymać stosowną pomoc. W znacznej części skarga poświęcona została przedstawieniu wadliwości działań organu odwoławczego, który nie podjął działań zmierzających do wyjaśnienia nieprawidłowości i uchybień, których dopuszczał się w trakcie prowadzonego postępowania pracownik socjalny. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy w tym zakresie jest bezczynny.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i przywołało analogiczną argumentację do tej jaką zamieściło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia [...] 2006 r. skarżąca odniosła się do odpowiedzi na skargę udzielonej przez organ odwoławczy i podtrzymała swoje stanowisko w sprawie. Wskazała również, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia takich zasad jak : zasad praworządności, zasada prawdy obiektywnej czy wysłuchania stron.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

W pierwszej kolejności przyjdzie zauważyć, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zapoczątkowane zostało wnioskiem skarżącej z dnia [...] 2004 r., w którym to wystąpiła o przyznanie pomocy finansowej na spłatę kredytu. W dniu [...] 2004 r. przeprowadzony został wywiad środowiskowy, który stanowi wypełnienie obowiązku wynikającego z treści art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), że decyzja o przyznaniu bądź odmowie przyznania świadczenia z pomocy społecznej musi być poprzedzona wywiadem środowiskowym.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca nie spełniała wymogów do otrzymania zasiłku celowego, ponieważ dochód jej rodziny wynosi [...] zł i jest wyższy od kryterium dochodowego przewidzianego dla trzyosobowej rodziny wynoszące 948 zł., przy jednoczesnym występowaniu jednej z przesłanek wymienionych w art. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) tj. długotrwała choroba. Zatem skarżąca stosownie do postanowień art. 41 ustawy o pomocy społecznej może ubiegać się o przyznanie specjalnego zasiłku celowego. Zatem przyjdzie zgodzić się z organami administracji, że wniosek skarżącej rozpatrywały w kontekście specjalnego zasiłku celowego, ponieważ rozpatrywanie w kontekście zasiłku celowego było bezprzedmiotowe skoro skarżąca nie spełniała wymogów do jego otrzymania. Podkreślenia wymaga fakt, że przyznawanie specjalnych zasiłków celowych należy do zadań własnych gminy o charakterze nieobowiązkowym, co oznacza, że świadczenia te realizowane są dopiero po zapewnieniu niezbędnych środków na realizację zadań własnych o charakterze obowiązkowym. Konsekwencją tego ustalenia jest stwierdzenie, że przyznanie tego świadczenia jak również jego wysokość uzależnione są od ilości środków wykorzystanych na realizację zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym, zatem wysokość tego typu świadczenia nie musi zaspokajać w całości zgłoszonej potrzeby, a jest limitowana treścią art. 41 ustawy o pomocy społecznej.

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 4 cytowanej ustawy potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że odmowa przyznania świadczenia spowodowana została tym, że zgłoszona potrzeba nie jest zgodna z celami pomocy społecznej. Organ odwoławczy podtrzymał to stanowisko. Stosownie do brzmienia art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, a po myśli art. 3 ust. 1 wskazanej ustawy pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienia im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zdaniem pomocy społecznej jest podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. W świetle przywołanego stanu prawnego zgłoszona przez skarżącą potrzeba, spłata kredytu zaciągniętego na zakup liczników, nie może zostać uznana za niezbędną potrzebę, a tym samym nie może być uznana za zgodną z celami pomocy społecznej. W tej sytuacji rozstrzygnięcie organów administracji jest prawidłowe.

Skarżąca w swojej skardze zwróciła się do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ponieważ jej zdaniem wydana została przez organ niewłaściwy. Otóż z takim stanowiskiem nie można się zgodzić, ponieważ ustawa o pomocy społecznej nie przewiduje by w sprawach z tego zakresu wojewoda dysponował uprawnieniami do rozpatrywania odwołań od decyzji organów pierwszej instancji, nawet w tych sprawach, w których podejmują one rozstrzygnięcia wykonując zadania zlecone z zakresu administracji rządowej. Zgodnie bowiem z treścią art. 17 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organami wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Jak zostało zaznaczone ustawa o pomocy społecznej inaczej nie stanowi.

W świetle analizy akt administracyjnych nie znajduje umocowania zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Otóż skarżąca nie wskazała jakie przepisy zostały przez organy administracji naruszone, natomiast przeprowadzona z urzędu przez Sąd kontrola nie wykazała by organy administracji dopuściły się takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazane w piśmie z dnia [...] 2006 r. naruszenie wymienionych w nim zasad postępowania administracyjnego nie znajduje umocowania w materiale dowodowym. Przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji jak również rozstrzygnięć je poprzedzających organy administracji nie mogły dopuścić się naruszenia aktów prawa miejscowego, ponieważ przepisy te nie stanowiły podstawy prawnej podejmowanych rozstrzygnięć. Zgłaszane zarzuty dotyczące braku aktywności organu odwoławczego w wyjaśnianiu zgłoszonych przez skarżącą nieprawidłowości w funkcjonowaniu organu pierwszej instancji i czynności podejmowanych przez pracowników socjalnych w ramach tego postępowania nie mogą być rozpatrywane, ponieważ nie stanowiły one przedmiotu rozstrzygnięcia ze strony organów administracji.

Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.