Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 1249/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-09-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji.
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1 i § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w dniu 24 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za sierpień 2011 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. wniosło o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. w przedmiocie podatku akcyzowego za sierpień 2011 r.

W uzasadnieniu wniosku spółka wskazała na prowadzone postępowania egzekucyjne dotyczące nie tylko zaskarżonej decyzji ale i pozostałych rozstrzygnięć wydanych przez organy podatkowe. Argumentowała, że nie jest w stanie funkcjonować, gdyż wszystkie jej rachunki bankowe zostały skutecznie zablokowane, a znajdujące się na nich zasoby przejęte przez organ egzekucyjny, co uniemożliwia stronie dalsze prowadzenie działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem nie mającym w sprawie zastosowania).

Za utrwalone w doktrynie i orzecznictwie uznać należy stanowisko, że przez użyte w przywołanym przepisie pojęcie szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Ponadto dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Strona powinna przekonać Sąd, wskazać na konkretne okoliczności i dowody uzasadniające jej stanowisko, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje względem niej wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt sprawy niniejszej nie sposób nie zauważyć, że z samej argumentacji przedstawionej we wniosku nie można wywieść jego zasadności. Oczywistym też jest, że w sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na Sąd.

Nie mniej jednak, w przedmiotowej sprawie, Sąd stoi na stanowisku, że ocena przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinna być dokonana z uwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy oraz okoliczności znanych sądowi z urzędu, a także przedłożonych na etapie postępowania w przedmiocie prawa pomocy dokumentów i złożonych wyjaśnień obrazujących kondycję finansową skarżącej. Obowiązkiem Sądu, orzekającego w przedmiocie udzielenia ochrony tymczasowej jest bowiem wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy (postanowienie NSA z dnia 18 września 2015 r. , II FZ 673/15 cbois.nsa.gov.pl, a także komentarz do art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi T. Woś, H. Knysiak – Molczyk M. Romańska pod red. T. Woś, LexisNexis 2012, str. 498-499).

W okolicznościach przedstawionego powyżej stanowiska, w pierwszej kolejności należy wskazać na okoliczność zawieszenia z urzędu postępowania sądowego w sprawie niniejszej do czasu rozpatrzenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytań prejudycjalnych przedstawionych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 562/14 (sygn. akt TSUE C-418/14), a więc odroczenia w czasie weryfikacji rozstrzygnięć organów podatkowych w sprawach strony skarżącej zawisłych przed tutejszym Sądem.

Ponadto, jak wynika z akt sprawy (dokumentów dotyczących sytuacji płatniczej i zdolności finansowych spółki w 2014 r. i 2015 r.: między innymi tytułów wykonawczych; zawiadomień o zajęciach; deklaracji na podatek dochodowy od osób prawnych i na podatek od towarów i usług, raportów kasowych, sprawozdania finansowego, postanowienia Sądu Rejonowego o wpisie skarżącej do Krajowego Rejestru Dłużników Niewypłacalnych) w stosunku do skarżącej spółki prowadzonych jest kilkadziesiąt postępowań egzekucyjnych zarówno z inicjatywy podmiotów prywatnych jak i organów podatkowych. Organy egzekucyjne prowadzą egzekucję między innymi poprzez zajęcie rachunków bankowych skarżącej oraz wszystkich posiadanych przez nią nieruchomości i rzeczy ruchomych.

W ocenie Sądu, okoliczność zawieszenia postępowania sądowego oraz wysokość zobowiązań podatkowych ciążących na skarżącej spółce we wszystkich sprawach zawisłych przed tutejszym Sądem, ich egzekucji, to przesłanki, które uzasadniają wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a.

Z tych względów, działając na podstawie z art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.