Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 227/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 54 ust. 3
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 217
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Wilczek, po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2009 r w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi D. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] nr [..] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2003 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że wymieniona w pkt I decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżącej D. B. kwotę 297 zł (dwieście dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi D. B. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] Nr [...] uchylająca w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] Nr [...] i określająca wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za październik 2003 r.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikało, że skarżąca w badanym okresie rozliczeniowym prowadziła działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług księgowych, składowania dokumentów finansowo-księgowych, akt osobowych, list płac i kartotek zarobkowych, archiwizacji dokumentacji, brakowania dokumentów, mycia pojazdów i sprzedaży towarów. Opisane usługi skarżąca opodatkowywała 22 % stawką podatku VAT, co znalazło odzwierciedlenie w deklaracji podatkowej za badany okres rozliczeniowy. W toku czynności kontrolnych ujawniono, że skarżąca niezgodnie z art. 6 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 9 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.– dalej VAT) ustalała moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczenia usług archiwizowania dokumentów (przechowywania dokumentów), bowiem w ewidencji sprzedaży prowadzonej dla potrzeb podatku od towarów i usług nie ujmowała całej kwoty wartości faktur sprzedaży tych usług, a jedynie jej część, odpowiadającą 1/60, 1/120, 1/300 bądź też 1/600 obrotu i podatku należnego (jako sprzedaż rozliczaną w czasie), w zależności od długości okresu w jakim miały być przechowywane zarchiwizowane dokumenty.

Przyjmując taki sposób rozliczenia obrotu i podatku w ewidencji sprzedaży ujęła podatek wynikający z faktur z dnia 1 października 2003 r. nr 55/2003 oraz nr 56/2003 wystawionych za prace archiwizacyjne tylko częściowo odpowiednio – na kwotę 224,40 zł i 44,92, podczas gdy podatek VAT z ww. wynosił 880 zł i 220 zł, przez co zaniżyła kwotę podatku należnego za październik 2003 r. Jednocześnie organ podatkowy potwierdził prawidłowość stosowanej przez skarżącą stawki podatkowej z tytułu świadczenia usług archiwizacyjnych. Powołując się na pismo Urzędu Statystycznego z dnia 16 grudnia 2002 r. organ podatkowy wskazał, że świadczone przez stronę usługi przechowywania, niszczenia (...) dokumentów, nie korzystały ze zwolnienia od opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o VAT jako nie wymienione w załączniku nr 2 w brzmieniu obowiązującym do 31 marca 1995 r. W czasie obowiązywania ówczesnych

klasyfikacji były bowiem grupowane do symbolu KU 89301 "usługi reklamowe i obsługi biurowej". Po zmianie z dniem 1 kwietnia 1995 r. obowiązującej nomenklatury w statystyce państwowej z KU na KWiU, sporne usługi zaliczono do symbolu KWiU 92 usługi związane z rekreacją, kulturą i sportem w tym "usługi archiwizacyjne". Jednocześnie, obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 31 marca 1995 r. w sprawie ogłoszenia załączników do ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, z uwzględnieniem nomenklatury wynikającej z KWiU w zakresie usług (Dz. U. Nr 44, poz. 231) ustawodawca ogłosił nowe załączniki do ustawy z uwzględnieniem nowej nomenklatury statystycznej (tj. zarządzenia Prezesa GUS Nr 47 z dnia 29 grudnia 1993r. w sprawie KWiU). W pozycji 27 nowego załącznika nr 2 do ustawy wymieniono usługi klasyfikowane w grupowaniu 92 KWiU. Zgodnie jednak z pkt 2 ww. obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 31 marca 1995 r. - zmiana nomenklatury nie powodowała zmian w wysokości opodatkowania podatkiem VAT po dniu jej wprowadzenia tj. 1 kwietnia 1995 r., co oznaczało, że do wykonywania usług archiwizacji nadal zastosowanie winna mieć stawka 22% obowiązująca przed dniem 1 kwietnia 1995 r. Następna zmiana klasyfikacji statystycznych i zmiany w ustawie o VAT nastąpiły z dniem 1 stycznia 2003 r. (ustawa z dnia 4 grudnia 2002 r. zmieniająca ustawę o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, ustawę o oznaczaniu wyrobów znakami skarbowymi akcyzy oraz ustawę Kodeks karny – skarbowy (Dz. U. Nr 213 poz. 1803) grupując sporne usługi pod symbolem PKWiU 92. Podobnie jak w poprzednich regulacjach, również w tej ostatniej, zawarto normy gwarantujące niezmienność stawek oraz w kwestiach spornych odesłano do grupowań obowiązujących w dniu 31 grudnia 2002 r. Zaś wedle tej zasady, usługi świadczone przez skarżącą obecnie w 2003 r. mieszczące się w załączniku nr 2 do ustawy, we wskazanym dniu nie były tam wymienione, co nakazywało ich opodatkowanie wg stawki 22% jak to uczyniła skarżąca w złożonych deklaracjach podatkowych.

Stwierdził także organ podatkowy naruszenia art. 19 ust. 1 ustawy o VAT poprzez zawyżenie podatku naliczonego w związku z rozliczeniem faktury dokumentującej zakup usług transportowych od firmy "A" S. Ch., które nie były związane z czynnościami opodatkowanymi.

Ze względu na wadliwe ustalenie momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczonych usług archiwizacji dokumentów oraz odliczenie podatku służącego działalności nieopodatkowanej, organ podatkowy - wydaną decyzją skorygował deklarowane przez podatniczkę rozliczenie podatku VAT za październik 2003 r.

Opisane ustalenia znalazły odzwierciedlenie w powołanej na wstępie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W.

W odwołaniu od wskazanej decyzji skarżąca domagała się uchylenia orzeczenia organu I instancji zarzucając naruszenie:

• art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku VAT oraz art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zgodnie z którymi usługi

archiwizacyjne są przedmiotowo zwolnione od podatku VAT, tym samym organ podatkowy błędnie przyjął, że powinny one podlegać opodatkowaniu wg stawki 22%. Zdaniem skarżącej świadczone przez nią usługi w rozumieniu PKWiU to "usługi związane z kulturą" i jako takie winny korzystać ze zwolnienia podmiotowego;

• art. 19 ust. 1 ustawy o VAT poprzez bezpodstawne zakwestionowanie prawa podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Wyjaśniła, że w kontrolowanym okresie prowadziła działalność usługowego mycia pojazdów w obiektach dzierżawionych od PKS, zaś wydatki z tytułu ochrony i monitoringu w ww. pomieszczeniach stanowiły jej koszt uzyskania przychodów i jako związane z czynnościami opodatkowanymi podlegały rozliczeniu w zakresie podatku VAT.

Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej, powołaną na wstępie decyzją uchylił orzeczenie organu I instancji w całości, określając zobowiązanie w niższej wysokości. Powodem takiego rozstrzygnięcia było uwzględnienie podatku naliczonego z faktury dokumentującej zakup usługi transportowej. W pozostałym zakresie podzielił stanowisko organu I instancji, za nietrafne uznając zarzuty dotyczące stawki podatkowej przyjętej dla świadczonych przez podatniczkę usług. W celu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy organ odwoławczy, działając w trybie art. 229 Ordynacji podatkowej, pismem z dnia 25 września 2008 r. (uzupełnionym w dniu 27 listopada 2008 r.) wystąpił do organu statystycznego z prośbą o sklasyfikowanie świadczonych przez skarżącą usług. W odpowiedzi udzielonej w dniu 15 grudnia 2008 r. Departament Metodologii, Standardów i Rejestrów GUS w W. stwierdził, że świadczone przez skarżącą usługi polegające na systematyzacji i porządkowaniu, segregacji, archiwizacji, brakowaniu, wywozie i niszczeniu (za pomocą niszczarki lub spalenia), składowania (przechowywania) akt, mieszczą się w grupowaniu PKWiU

92.51.12-00.00. "Usługi archiwów", co potwierdziło klasyfikację przyjętą przez organ I instancji na podstawie pisma GUS z dnia 16 grudnia 2002 r., zgodnie z którą świadczone przez stronę usługi mieściły się w grupowaniu PKWiU 92.52.12 -00.00. "Usługi archiwów", natomiast wg Klasyfikacji Usług do grupowania KU 89301 "usługi reklamowe i obsługi biurowej". Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 19 ust. 1 ustawy o VAT organ podatkowy wyjaśnił, że w rozpatrywanym miesiącu podatniczka nie dokonywała odliczeń podatku naliczonego z faktur zakupu usług monitoringu, co czyni go bezpodstawnym.

W złożonej skardze strona powieliła zarzut odwołania dotyczący nieprawidłowej jej zdaniem stawki podatku na świadczone przez siebie usługi archiwizacji, domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu wskazywała, że sporne usługi są związane z kulturą, co nakazuje zwolnienie ich z opodatkowania podatkiem VAT, o czym świadczą zapisy załącznika nr 2 poz. 23 ustawy o VAT oraz PKWiU - ex 92 usługi związane z kulturą. Uzasadniając podniesione zarzuty, pełnomocnik wskazywał, że takie grupowanie spornych usług potwierdziło (wydane na wniosek organu odwoławczego) pismo GUS z dnia 15 grudnia 2008 r. Wskazując na powyższe pełnomocnik wywodził w skardze, że skoro świadczone przez skarżącą usługi mieszczą się w symbolu PKWiU 92.51.12-00.00 "usługi archiwów", to w spornym okresie korzystały one ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 w związku z poz. 23 załącznika nr 2 do ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowy pogląd w sprawie i zawartą w zaskarżonej decyzji argumentacją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

W zawisłej przed Sądem sprawie, pierwotny spór dotyczył jedynie momentu powstania obowiązku podatkowego, zaś na etapie postępowania odwoławczego strona podniosła nowy zarzut, domagając się zwolnienia od podatku od towarów i usług świadczonych przez siebie usług archiwizacyjnych, chociaż w składanych przez siebie deklaracjach VAT, sama traktowała te usługi jako opodatkowane stawką podstawową w wysokości 22% VAT.

Na wstępie należy wyjaśnić, że trafnie przyjęły organy podatkowe, że pomimo specyfiki świadczonych przez podatniczkę usług, polegających na świadczeniu ich na

przestrzeni dłuższego okresu czasu, przyjęty przez skarżącą sposób ich rozliczania nie mógł być uznany za właściwy. Podatniczka wystawiała fakturę na pełną wartość usługi, zaś w ewidencji i deklaracji VAT rozliczała odpowiednio 1/60, 1/120, 1/300 lub 1/600 obrotu i podatku - w zależności od długości okresu w jakim miały być przechowywane zarchiwizowane dokumenty. Nie kwestionując prawa strony do wyboru sposobu rozliczania usług o charakterze ciągłym, przyjętą metodę powinna cechować stabilność a sposób rozliczeń powinien wynikać z umowy z klientem. Podatnik może bowiem dokonywać rozliczenia usługi o charakterze ciągłym etapami, dzieląc ją niejako na usługi cząstkowe, może też rozliczyć ją jednorazowo w całości. W stanie faktycznym sprawy, zasadnie organy podatkowe zakwestionowały deklarację VAT, bowiem podatniczka nie wykazała, że z uzgodnień z klientem wynika wola ich rozliczania etapami. Ponadto przyjęty sposób rozliczania powinien wynikać ze sposobu ich (cząstkowego) fakturowania. Dodatkowo należy zauważyć, że ustawa VAT nie przewiduje wobec usługi archiwizowania szczególnego momentu powstania obowiązku podatkowego, jak ma to miejsce przy niektórych usługach ciągłych. Zatem zastosowanie mają w tej sytuacji zasady ogólne, przewidziane w art. 6 ust. 1 i ust. 4 ustawy VAT. Stosownie do powołanych przepisów, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą (...) wykonania usługi (...), a jeżeli wykonanie czynności (wydanie towaru lub wykonanie usługi) powinno być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później niż w 7 dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi. W spornej sprawie skarżąca wystawiła fakturę na całą wartość usługi, przed jej całościowym wykonaniem. Taki sposób fakturowania nie jest zabroniony, bowiem przepis wyraźnie przewiduje jedynie termin końcowy wystawienia faktury, tj. nie później niż 7 dnia od wykonania usługi. Zatem, skoro skarżąca wystawiła fakturę na całkowitą wartość usługi, to faktura ta w myśl art. 6 ust. 4 ustawy VAT - wygenerowła powstanie obowiązku podatkowego wobec pełnej kwoty objętej tą fakturą. Przyjęty więc przez podatniczkę sposób "rozliczenia w czasie" podatku VAT wynikającego z wystawionej faktury, zasadnie został zakwestionowany przez organy podatkowe, które cały podatek VAT - wynikający z wystawionej w danym miesiącu faktury - przypisały jako należny za dany miesiąc rozliczeniowy, korygując jednocześnie rozliczenia za miesiące, w których usługi nie fakturowano. Działania organu podatkowego w tym względzie uznać należy za prawidłowe, fakt ten jednak traci na znaczeniu wobec oceny podnoszonych przez skarżącą na etapie skargi zarzutów dotyczących nieprawidłowej stawki podatku z tytułu

świadczonych przez nią usług. Kwestia ta nie była sporna miedzy stronami w postępowaniu przed organem I instancji, a zarzut co do wysokości opodatkowania usług archiwizacyjnych pojawił się dopiero w odwołaniu. Należy zatem rozważyć, czy świadczone przez skarżącą w październiku 2003 r. usługi archiwizacyjne, były w myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm., zwanej dalej ustawą VAT) zwolnione od podatku VAT, czy też podlegały one opodatkowaniu według stawki podstawowej - wskazanej w art. 18 ww. ustawy.

Klasyfikacja statystyczna usług archiwizacyjnych, świadczonych przez skarżącą, jest między stronami niesporna. Dotyczy to klasyfikacji dokonanej zgodnie z Zarządzeniem nr 30 Prezesa GUS z dnia 28 grudnia 1985 r. (KU - 89301 usługi reklamowe i obsługi biurowej), jak i klasyfikacji dokonanej na podstawie Klasyfikacji Wyrobów i Usług (KWiU 92.52.12-00.00 usługi archiwizacyjne). Poprawność takiego zaklasyfikowania usług wykonywanych przez skarżącą została potwierdzona w postępowaniu podatkowym opiniami organów statystycznych: Urzędu Statystycznego we W. z dnia 16 grudnia 2002 r. i Departamentu Metodologii, Standardów i Rejestrów GUS w W. z dnia 15 grudnia 2008 r.

Zarówno organy podatkowe, jak i skarżąca są zgodni co do tego, że w pierwotnym brzmieniu załączników do ustawy o podatku od towarów i usług, usługi świadczone przez skarżącą nie były wymienione w żadnym z załączników do ustawy jako zwolnione lub objęte preferencyjną stawką podatku VAT. Natomiast nowe brzmienie załączników, wynikające z obowiązującego od 1 kwietnia 1995 r. załącznika Nr 2 w brzmieniu ustalonym obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 31 marca 1995 r. w sprawie ogłoszenia załączników do ustawy ... (Dz. U. z 1995 r. Nr 44, poz. 231) wymienia usługi sklasyfikowane w KWiU 92 - jako przedmiotowo zwolnione od podatku VAT.

Wskazane wyżej obwieszczenie, zostało wydane przez Ministra Finansów jako wykonanie delegacji z art. 54 ust. 3 ustawy o podatku VAT. Przepis ten, rozumiany jako zobowiązujący ministra właściwego do spraw finansów publicznych wyłącznie do obwieszczenia treści załączników do ustawy jest zgodny z art. 87 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Dopuszczalne i zgodne z Konstytucją jest również odwołanie się w ustawie o podatku VAT do klasyfikacji wynikającej z przepisów o statystyce państwowej. Klasyfikacje te należy traktować jako słownik, zawierający pewnego rodzaju zbiór definicji. Pogląd taki wyraził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z

dnia 3 kwietnia 2001 r., sygn. K 32/99 (opubl. w OTK z 2001 r. Nr 3, poz. 53). W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał Konstytucyjny odniósł się do zgodności z Konstytucją wskazanego wyżej obwieszczenia Ministra Finansów, stwierdzając między innymi, że ust. 2 tego obwieszczenia (wskazujący, iż zmiana nomenklatury nie powoduje zmian w wysokości opodatkowania podatkiem VAT po 31 marca 1995 r.) został wydany z naruszeniem ustawowej delegacji i tym samym narusza art. 7 Konstytucji.

W ocenie Sądu omawiana regulacja jest nie tylko przykładem bardzo złej legislacji, ale też podważającej zaufanie do państwa - rażącej kolizji pomiędzy zasadą, że przedmiot opodatkowania należy do materii ustawowej (art. 217 Konstytucji) i zasadą praworządności i zaufania do aktualnie obowiązującego prawa (art. 7 Konstytucji i art. 120 i 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm. - zwana dalej O.P.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie - podziela w pełni pogląd Trybunału Konstytucyjnego w kwestii niezgodności ust. 2 ww. Obwieszczenia Ministra Finansów z Konstytucją i uważa, że przepis ten, jako wydany bez delegacji ustawowej, nie może stanowić podstawy do przyjęcia niekorzystnej dla podatników interpretacji przepisów. Podatnik nie może ponosić negatywnych konsekwencji związanych z faktem, że od 1995 roku załączniki do aktu ustawowego obowiązują w brzmieniu ustalonym aktem prawnym o randze obwieszczenia Ministra Finansów, przy czym, mimo ich "przetłumaczenia" na język Klasyfikacji Wyrobów i Usług, znaczenie rozstrzygające ma nadal formalnie nie obowiązująca Klasyfikacja Usług. Jak trafnie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 października 1999 r. sygn. III SA 5614/98 (LEX nr 39723) "Nie można wymagać od przeciętnego podatnika podatku od towarów i usług, nie zajmującego się profesjonalnie problematyką podatkową, takiej znajomości prawa podatkowego (a w zasadzie takiej jego interpretacji), która zakłada konieczność jednoczesnego stosowania nowej i starej normy prawnej (KWiU i KU)".

Zbliżone są w tym zakresie również poglądy wyrażane w doktrynie prawa podatkowego, m.in. prof. Ryszard Mastalski w artykule "VAT od usług w świetle klasyfikacji GUS" (Przegląd Podatkowy 1996/7/8) wypowiedział tezę, że "Załączniki do ustawy w obecnym brzmieniu w zakresie usług nie całkiem odpowiadają zakresowi przedmiotowemu usług wymienionych w poprzednich załącznikach. Skoro jednak załączniki te zostały opublikowane w takiej formie [obwieszczenie z 31 marca 1995r. w sprawie ogłoszenia załączników do ustawy o podatku VAT, Dz.U.95.44.231] i mają

charakter powszechnie obowiązujący, to należy uznać, iż w całości zakres pojęciowy wymienionych w nich usług korzysta ze zwolnienia od podatku lub z opodatkowania stawką 7%".

Za ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych należy uznać pogląd, że dla oceny, czy dana usługa bądź towar są zwolnione, czy też opodatkowane obniżoną stawką podatku VAT - decydujące znaczenie ma brzmienie załączników do ustawy, obowiązujące w dacie dokonania czynności lub też zawarcia umowy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 1996 r. sygn. I SA/Gd 1307/96, opubl. w LEX nr 28358; z dnia 28 kwietnia 1999 r. sygn. I SA/Wr 1939/96, opubl. w LEX nr 37239; z dnia 29 czerwca 1998 r. sygn. I SA/Wr 1676/96, opubl. w LEX 33636). Podobny pogląd wyrażony został również w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2002 r., sygn. akt III RN 120/01 (teza opubl. w Przeglądzie Podatkowym z 2002 r., Nr 12, s. 63).

W przekonaniu Sądu, nie można zatem wywodzić negatywnych skutków prawnych z faktu, że podatnik oczekuje zastosowania ustawy wraz z załącznikami w treści obowiązującej w czasie dokonania czynności. Przyjęcie stanowiska przeciwnego, prowadziłoby do naruszenia wynikającej z art. 2 Konstytucji zasady demokratycznego państwa i jednocześnie naruszałaby wynikającą z art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych. Właściwą w tej sytuacji drogą prowadzącą do zachowania zasad państwa prawnego jest przyjęcie korzystnej dla podatnika wykładni niejasnych przepisów.

W dacie wykonania spornych usług archiwizacyjnych, tu w październiku 2003 r. obowiązywały załączniki do ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu ustalonym obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 31 marca 1995 r. Zgodnie z ich treścią, usługi świadczone przez skarżącą, sklasyfikowane w grupowaniu KWiU 92.51.12 jako usługi archiwów, wymienione zostały w załączniku nr 2 pod poz. 23, a więc zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy VAT - były zwolnione od podatku od towarów i usług.

Odnosząc poczynione tu rozważania do rozstrzygnięcia organów podatkowych, będącego przedmiotem sporu, w ocenie Sądu w składzie orzekającym w sprawie - organy podatkowe dokonały wadliwej interpretacji przepisów art. 7 ust 1 pkt 2 w związku z załącznikiem nr 2 do ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług, co skutkowało przyjęciem błędnego rozstrzygnięcia sprawy w zakresie odnoszącym się do opodatkowania 22% stawką podatku VAT - świadczonych przez skarżącą usług

archiwizacyjnych. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ powinien uwzględnić ocenę prawną wynikającą z wyroku, do czego obliguje norma art. 153 ustawy z dnia 30

sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwana p.p.s.a.

Z tych względów należało uznać, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne w sposób mający wpływ na wynik postępowania, co w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu uzasadniało jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Na mocy art. 152 p.p.s.a. orzeczono o wstrzymaniu wykonania uchylonej decyzji, zaś o kosztach postępowania sądowego postanowiono na podstawie art. 200 ustawy procesowej.