Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 478/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 66, art. 71
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Dnia 16 czerwca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 roku sprawy ze skargi Stowarzyszenia Zwykłego A w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Prezydent Miasta S. na podstawie art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) a także §3 ust. 1 pkt 22 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku J. K., właściciela firmy "A" z siedzibą w S., określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizacją przedsięwzięcia określonego jako: "Budowa instalacji do produkcji mas bitumicznych zlokalizowanej na działce nr ewid. [...], usytuowanej przy ul. U. [...] w S.".

W uzasadnieniu Prezydent Miasta wyjaśnił, iż w dniu 30 listopada 2009r. J. K., właściciel firmy "A" wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację wyżej określonego przedsięwzięcia. Sprecyzował, iż planowane przedsięwzięcie polegać ma na budowie wytwórni mas bitumicznych o wydajności 160 Mg/h, przy czym wielkość produkcji mas bitumicznych zależy od zamówień na budowę nowych dróg oraz przebudowy i remonty istniejących, jednocześnie przyjmuje się maksymalną produkcję mas bitumicznych na poziomie 120 tys. Mg/rok.

Dalej, iż pismem z dnia 3 grudnia 2009r. organ wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S oraz do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Ł. z zapytaniem o opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W odpowiedzi z dnia [...]r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. postanowieniem z dnia [...]r. wskazali, iż dla w/w przedsięwzięcia zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Postanowieniem z dnia [...]r. tutejszy organ dopuścił Stowarzyszenie Zwykłe A jako stronę w toczącym się postępowaniu.

Prezydent wywiódł dalej, iż po przeanalizowaniu załączonych do wniosku inwestora dokumentów oraz opinii organów postanowieniem z dnia [...]r. nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, w postanowieniu tym Prezydent zaznaczył, że: "Raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko należy sporządzić z uwzględnieniem sumarycznego oddziaływania planowanych i prowadzonych działalności przez firmę " A" na działkach nr [...],[...] (obręb [...]) oraz na działce nr [...] (obręb [...]), w tym Instalacji przemysłowej do produkcji betonu towarowego, na którą wydana została decyzja środowiskowa Nr [...] z dnia [...]r. znak: [...]". Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został dostarczony w dniu 9 marca 2010r. o czym poinformowano zainteresowanych obwieszczeniem z dnia 16 marca 2010r. Obwieszczenie zostało również wywieszone na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miasta S. oraz na stronie internetowej Urzędu. W wyznaczonym okresie, przeznaczonym na zapoznanie się z wnioskiem oraz raportem oddziaływania na środowisko, nie zgłoszono żadnych uwag i sprzeciwów. Organ wskazał dalej, iż warunki realizacji przedsięwzięcia zostały uzgodnione przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. pismem z dnia [...]r. i wszystkie zastrzeżenia zawarte w w/w piśmie zostały uwzględnione w niniejszej decyzji. Z kolei po uzupełnieniu Raportu Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. postanowieniem z dnia [...]r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił ich warunki. Wszystkie warunki zawarte w w/w postanowieniu zawarte zostały w niniejszej decyzji.

Pismem z dnia 7 czerwca 2010r. Prezydent Miasta S. poinformował strony postępowania jak i społeczeństwo biorące w nim udział o możliwości zapoznania się z "Analizą raportu o oddziaływaniu na środowisko wytwórni mas bitumicznych INTRAME 160 oraz możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji na terenie działki nr ewid. [...], w S. przy ul. A" wykonaną przez Wydział Inżynierii Procesowej i Ochrony Środowiska Politechniki [...]. Jednocześnie powyższa analiza została wysłana do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S., Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Ł. oraz do inwestora. W dniu 1 lipca 2010r. do tutejszego urzędu wpłynęło stanowisko pełnomocnika inwestora w sprawie uwag do analizy. Natomiast pismem z dnia 7 lipca 2001r. Prezydent poinformował strony postępowania oraz społeczeństwo o zebraniu wszystkich dowodów i materiałów niezbędnych do wydania niniejszej decyzji i możliwości zapoznania się z nimi oraz o możliwości zgłoszenia ewentualnych żądań w przedmiotowej sprawie. W wyznaczonym terminie nie wniesiono żadnych uwag. Wpłynęły jedynie dwa pisma w sprawie określenia zbyt krótkiego terminu na zapoznanie się z materiałami, na pisma te organ odpisał m.in. Stowarzyszeniu Zwykłemu A oraz W. R. pismami z dnia 20 lipca 2010r. W dniu 2 sierpnia 2010r. wpłynęła uchwała Rady Osiedla A z dnia [...]r. w sprawie: Budowy wytwórni mas bitumicznych INTRAME 160 na działce nr [...] przy ul. A [...] przez firmę A J. K. W przedstawionej uchwale negatywnie oceniono realizację omawianej inwestycji, uznając ją za wielkie zagrożenie dla środowiska i zdrowia ludzi. Przeprowadzone postępowanie nie potwierdziło jednak faktu istnienia zagrożenia inwestycji dla życia i zdrowia mieszkańców, ani nie potwierdziło, iż wpłynie ona negatywnie na środowisko.

Prezydent Miasta w dniu [...]r. wydał decyzję określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację omawianego przedsięwzięcia. Od decyzji tej odwołanie złożyło Stowarzyszenie Zwykłe A, po rozpatrzeniu którego w dniu [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wydało decyzję uchylającą to rozstrzygnięcie w całości i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Ponownie analizując materiał sprawy Prezydent Miasta S. powtórzył, iż Raport o oddziaływaniu omawianego przedsięwzięcia na środowisko został pozytywnie zaopiniowany przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. Wszystkie warunki i zastrzeżenia zawarte w w/w opiniach zostały uwzględnione w niniejszej decyzji. Wskazując na pozytywny wynik analizy poprawności złożonego przez inwestora Raportu organ zwrócił uwagę, iż zawiera on obliczenia przewidywanego stanu zanieczyszczenia powietrza, które wykonane zostały zgodnie z obowiązującą metodyką ogłoszoną w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2010r. Nr 16 poz. 87). Wartości odniesienia zostały ustalone przy współudziale toksykologów i są to stężenia bezpieczne dla ludzi i środowiska. Nadto najwyższe stężenie zanieczyszczeń takimi substancjami jak: SO2 i NOx zgodnie z załączonymi do Raportu prezentacjami graficznymi występują na terenie planowanej wytwórni i są to wartości mniejsze niż 10 % wartości odniesienia. Zgodnie z mapkami stężenia na terenie zabytkowego cmentarza będzie o 40-60% niższe, nie można więc mówić o negatywnym oddziaływaniu emisji powyższymi substancjami. Z kolei obliczenia dotyczące oddziaływania substancji rakotwórczych takich jak: WWA, benzo(a)piren, formaldehyd, a także pozostałych substancji w powietrzu wskazują, że w żadnym punkcie stężenie tych gazów nie przekroczy 10% wartości odniesienia. Nie ma zatem podstaw twierdzić, że substancje te będą w jakikolwiek sposób oddziaływać na ludzi i środowisko. Wyjaśnił, iż ponieważ dostawca instalacji produkcyjnej nie posiada danych dotyczących wskaźników emisji, dla określenia przewidywanego oddziaływania autorzy Raportu posłużyli się danymi literaturowymi z wiarygodnych źródeł. Przy czym po zakończeniu inwestycji konieczne będzie wykonanie pomiarów rzeczywistej emisji substancji w powietrzu i określenie ich oddziaływania na środowisko. Wynik analizy porealizacyjnej może być podstawą do zobowiązania inwestora do ewentualnego zainstalowania urządzeń ograniczających emisję. Pomiary emisji wykonane do analizy porealizacyjnej będą dowodem, że wielkości emisji podane w Raporcie zostały przyjęte prawidłowo i instalacja nie będzie oddziaływać ponadnormatywnie na środowisko. Dalej, iż zgodnie z wyjaśnieniami dr inż. K. D. (załączonymi do pisma firmy "B" z dnia [...]r.) warianty pracy instalacji w zakresie akustycznym zostały w Raporcie przeanalizowane w oparciu o dane przekazane przez inwestora. Zarówno obciążenie przejazdami technologicznymi jak i czas pracy obydwu wytwórni wynikają z przeprowadzonej przez inwestora analizy rynkowej. Przyjęta w analizie według wariantu II pracy instalacji, liczba przejazdów samochodów będzie wiązała się z emisją około 3 min hałasu towarzyszącego przemieszczaniu się pojazdów po terenie działki. Parametry akustyczne wszystkich źródeł hałasu instalacji tj. obsługi komunikacyjnej, źródeł technologicznych dla obydwu wariantów pracy instalacji skutkują 2 dB różnicą poziomu emisji. Przeprowadzona przez autora raportu analiza oddziaływania akustycznego jest zgodna z Prawem Ochrony Środowiska oraz z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Z kolei zgodnie z metodyką ogłoszoną w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu, czas emisji nie ma wpływu na stężenie jednogodzinne, natomiast ma wpływ na średnioroczne.

Ponadto w toku oceny oddziaływania na środowisko stwierdzono, że planowane przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na obszarach wodno-błotnych czy innych obszarach o płytkim zaleganiu wód podziemnych, obszarach wybrzeży, obszarach górskich lub leśnych, obszarach objętych ochroną, w tym strefie ochronnej ujęć wód i obszarach, ochronnych zbiorników wód śródlądowych, obszarach wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt oraz ich siedlisk oraz siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszarach sieci Natura 2000, obszarach na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, obszarach o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne. Dodatkowo Prezydent Miasta zobowiązał inwestora do opracowania i przedstawienia analizy porealizacyjnej zawierającej porównanie ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi w celu jego ograniczenia z uwagi na duże zainteresowanie społeczeństwa i liczne ich obawy. Analiza porealizacyjna w szczególności określać ma emisję hałasu oraz gazów i pyłów emitowanych do powietrza ze wszystkich emitorów wytwórni. Sprawdzenie ich już w terminie przed zakończeniem pierwszego cyklu produkcyjnego pozwoli na porównanie założonych w raporcie danych do wyników osiągniętych podczas pracy zrealizowanego przedsięwzięcia. Po przedłożeniu analizy będzie możliwość zapoznania się i przeanalizowania jej przez wszystkich zainteresowanych. Analizując dane zawarte w Raporcie, a także w analizie sporządzonej do raportu oddziaływaniu na środowisko wytwórni mas bitumicznych INTRAME 160 oraz wytwórni betonu BRS-IOOOM, stwierdził, że funkcjonowanie planowanej inwestycji nie będzie powodować powstawania przekroczeń standardów jakości powietrza oraz oddziaływania na klimat akustyczny na rozpatrywanym terenie. Ponadto należy stwierdzić, że oddziaływanie planowanej inwestycji na powierzchnię ziemi, wody podziemne i powierzchniowe oraz klimat, dobra mineralne i dobra kultury, krajobraz, a także świat roślinny i zwierzęcy nie będzie ponadnormatywny.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Stowarzyszenie Zwykłe A wnosząc o jej uchylenie.

Wskazując na zasadność sformułowanego wniosku strona podała, iż zaskarżona decyzja jest w istocie identyczna w swej treści z decyzją poprzednią Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...]r., organ zupełnie nie zastosował się do wytycznych organu odwoławczego, który uchylił poprzednią decyzję organu I instancji. Bezkrytycznie przyjął stanowisko autorów Raportu, pominął opinię i stanowisko dr hab. inż. G.W. W ocenie odwołującego wszystkie ustalenia organu I instancji zamknięte w 7 punktach są fałszywe, oparte na nierzetelnym Raporcie. Organy nie weryfikowały poprawności wykonania Raportu, nie dostrzegły zaniżonego do granic absurdu czasu pracy wytwórni mas bitumicznych i dokonanych dla tego przyjętego zaniżonego czasu pracy, obliczeń emisji zanieczyszczeń wprowadzanych do atmosfery. Wymienione organy w wydanych postanowieniach określiły tylko warunki realizacji przedsięwzięcia, całkowicie opierając się na stwierdzeniach zawartych w raporcie. Stowarzyszenie zakwestionowało wyniki obliczeń, dokonane dla rażąco zaniżonych czasów pracy wytwórni mas bitumicznych. Inwestor zrezygnował z budowy wytwórni o wydajności 30 Mg/h na korzyść wydajności 160 Mg/h i w piśmie z dnia 18 stycznia 2008r. zadeklarował, że wytwórnia będzie pracowała wyłącznie w porze dziennej na dwie zmiany, średnio l0 h/dzień. W raporcie opracowanym w 2007 roku autor Raportu przyjął realny czas pracy wytwórni 2100 h/rok i dla tego czasu pracy obliczona została wielkość emisji maksymalnej zanieczyszczeń. W piśmie z dnia 7 listopada 2007r. inwestor stwierdził: "Zgodnie z metodyką do obliczeń rozprzestrzeniania emisji zanieczyszczeń w powietrzu przyjęto czas pracy 2100 h/rok. Ponieważ technologicznie niemożliwym jest, aby instalacja pracowała w okresie zimowym, czas 2100 h obejmuje ciepłą porę roku". Stowarzyszenie odnajduje źródło rozbieżności w przyjętych czasach pracy - między Raportem sporządzonym przez firmę C z Ł. i firmę "B" M. S., w zapisach pkt 3.4.1.3 Cel i zakres opracowania (str. 36 raportu), gdzie autorzy raportu z firmy "B" M. S. stwierdzają:

"Celem tej części opracowania jest ocena i określenie warunków eksploatacji instalacji, które nie będą powodować przekroczeń określonych w przepisach o ochronie powietrza standardów". W ocenie strony zapis ten świadczy, iż przyjęto świadomie, czas pracy wytwórni mas bitumicznych w wysokości 4,5 h/dziennie, aby zatuszować rzeczywiste zanieczyszczenia, jakie będą wprowadzane do powietrza. Nadto obliczeń wielkości emisji zanieczyszczeń nie przedstawiono w Raporcie zgodnie z postanowieniem Prezydenta Miasta z dnia [...]r. określającym, co powinien zawierać raport zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Dodatkowym dowodem nierzetelności Raportu są wyliczenia, w których czas pracy wytwórni rozłożono na okres zimowy 300 h i letni 450 h, jednocześnie skoro zimą wytwórnia mas bitumicznych nie pracuje to dlaczego, rozłożono przyjęty czas pracy wytwórni 750 h/rok, na okres zimowy i letni. W ocenie strony posłużenie się wskaźnikami emisji z nieokreślonych wytwórni mas bitumicznych, o nieznanej mocy produkcyjnej, jest świadomym fałszowaniem rzeczywistych stężeń zanieczyszczeń z wytwórni INTRAME 160. Podobnie wyrażona w Raporcie opinia, że "Nowoczesna wytwórnia mas bitumicznych o wydajności 160 Mg/h spełnia także reżimy środowiskowe, dzięki czemu jej eksploatacja nie wpłynie negatywnie na otoczenie", a "emisja spalin otaczarek tego typu jest zgodna z wymogami norm EURO - MOT EPA i CARB, co czyni je liderem na rynku światowym - jest gołosłowna. Stowarzyszenie wniosło o zwrócenie się o opinię do biegłych z niezależnego Stowarzyszenia B, dokonanie analizy Raportu i udzielenie odpowiedzi na pytanie: Czy wytwórnia mas bitumicznych INTRAME 160 o wydajności 160 Mg/h, wybudowana w granicach administracyjnych miasta na terenie zabudowanym, nie spowoduje realnego zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 82 ust. 1 i ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium przypomniało dotychczasowy przebieg postępowania, przechodząc zaś do istoty wskazało, że planowana instalacja, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), które w niniejszej sprawie ma zastosowanie na podstawie §4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), należy do przedsięwzięć, dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Kolegium powtórzyło wszystkie ustalenia poczynione przez organ I instancji a następnie odnosząc się do zarzutów odwołania uznało je za bezzasadne, gdyż obie inwestycje, istniejąca i planowana, usytuowane są na działce o nr. ewid. [...], wytwórnia betonu zajmuje teren o pow. około 250 m2, zaś wytwórnia mas bitumicznych zajmie teren o pow. około 500 m2. Planowana wytwórnia mas bitumicznych jest urządzeniem hiszpańskiej firmy, jest to urządzenie nowoczesne, w pełni zautomatyzowane, stacjonarne, o pracy cyklicznej, w którym proces produkcyjny odbywający się w otaczarce podzielony jest na kilka dopasowanych do siebie procesów częściowych. Wielkość produkcji będzie zależała od zamówień na budowę oraz przebudowę i remonty dróg. Inwestor przyjął maksymalną produkcję roczną mas bitumicznych na poziomie 120 tyś. Mg. Na etapie budowy wytwórni mas bitumicznych przewidziane są: roboty ziemne, betonowanie terenu pod posadowienie wytwórni, montaż urządzeń technicznych, budowa dróg i placu manewrowego, prace wykończeniowe i poprawiające estetykę obiektu oraz transport materiałów budowlanych i urządzeń. Ewentualne zanieczyszczenie powietrza, hałas oraz powstawanie odpadów ograniczone będzie wyłącznie do czasu trwania prac budowlanych i montażowych, które przewidziane są na około jeden miesiąc. Po ich zakończeniu ewentualne pyły emitowane do powietrza opadną, zaś emisja tych zanieczyszczeń nie będzie miała wpływu na jakość powietrza. Hałas związany z pracami budowlano-montażowymi ograniczony będzie do pory dnia i czasu trwania tych robót. Powstałe podczas prac budowlano-montażowych odpady, takie jak gruz, części betonu, zostaną zużyte jako posypka pod powierzchnię dróg komunikacji wewnętrznej oraz placu manewrowego, nadmiar zaś zostanie wywieziony na składowisko odpadów. W Raporcie przeprowadzona została analiza oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie emisji gazów i pyłów do powietrza, hałasu, ścieków oraz odpadów, również w aspekcie kumulowania się oddziaływań z istniejącą na trenie planowanego przedsięwzięcia wytwórnią betonu. Z uwagi na zastosowane rozwiązania konstrukcyjno-technologiczne w obu instalacjach, planowanej wytwórni oraz funkcjonującej (wytwórni betonu), zagwarantowane jest dotrzymanie wszelkich standardów ochrony środowiska, wobec czego eksploatacja obu wytwórni nie będzie powodowała przekroczenia dopuszczalnych norm ochrony środowiska, zaś ewentualna szkodliwość obu instalacji zamykać się będzie w obszarze objętym inwestycją. Jak wskazał autor Raportu, w celu spełnienia wszelkich norm w zakresie ochrony środowiska przedsięwzięcie w fazie jego eksploatacji winno spełniać określone wymagania w zakresie zmniejszenia emisji substancji do powietrza, ograniczenia hałasu, prawidłowej gospodarki odpadami oraz gospodarki wodnej. Zalecenia Raportu w tym zakresie zostały uwzględnione w zaskarżonej decyzji. W Raporcie przeanalizowane zostały warianty realizacji planowanego przedsięwzięcia, tj. wariant proponowany przez inwestora, wariant alternatywny oraz wariant najkorzystniejszy dla środowiska. Analiza wariantu alternatywnego, i to zarówno pod kątem zmiany lokalizacji planowanej inwestycji jak i zakupu innej niż planowania instalacji do produkcji mas bitumicznych, wskazuje niecelowość jego realizacji, głównie z uwagi na koszty. Wariant proponowany przez inwestora zakłada jednoczesną eksploatację istniejącej wytwórni betonu i planowanej wytwórni mas bitumicznych. Przy dwuwariantowym założeniu czasu pracy tych wytwórni (które było przedmiotem analizy przeprowadzonej w raporcie), tj. 7,5h/zmianę (maksymalne obciążenie instalacji) oraz 4,5h/zmianę (zakładany przez inwestora czas pracy instalacji), za najkorzystniejszy wariant dla środowiska autor Raportu uznał wariant 4,5h/zmianę, ze względu na mniejszą emisją zanieczyszczeń. W ocenie autora przy przyjętych dla istniejącego (wytwórnia betonu) i planowanego przedsięwzięcia (wytwórnia mas bitumicznych) rozwiązaniach techniczno - technologicznych, brak jest przesłanek do powstania poważnej awarii przemysłowej, co wynika z wielkości prognozowanych do magazynowania substancji szkodliwych dla środowiska. Dalej, iż przeprowadzona przez rzeczoznawcę Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnych, dr. inż. G. W., analiza Raportu o oddziaływaniu na środowisko, doprowadziła jej autora do wniosku, że realizacja planowanego przedsięwzięcia, przy jednoczesnym funkcjonowaniu wytwórni betonu, nie będzie powodować ponadnormatywnego oddziaływania na powierzchnię ziemi, wody podziemne i powierzchniowe, klimat i dobra kultury, krajobraz a także świat ludzi i zwierząt. Z kolei do zastrzeżeń zawartych w powyższej analizie, dotyczących przyjętego czasu pracy wytwórni mas bitumicznych, autor Raportu odniósł się w piśmie z dnia 30 czerwca 2010 r. Powołując się na obowiązującą metodykę referencyjną określoną w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu, autor Raportu wyjaśnił, że z punktu widzenia oddziaływania emisji substancji do powietrza, nie ma znaczenia czas eksploatacji instalacji w ciągu dnia, ponieważ maksymalny rozkład stężeń substancji emitowanych do powietrza uśredniany jest do jednej godziny oraz jednego roku. Przy takim sposobie obliczeń nie ma znaczenia, czy instalacja będzie pracowała godzinę w roku, w miesiącu, czy w ciągu dnia, ponieważ niezależnie od tego wynik obliczeń będzie zawsze taki sam dla emisji substancji do powietrza w ciągu jednej godziny. Czas pracy instalacji będzie natomiast miał znaczenie dla obliczenia uśrednionego stężenia w ciągu roku. Czas pracy wytwórni mas bitumicznych przyjęty w Raporcie wynika, według autora, z przewidywanego zapotrzebowania na masę bitumiczną i beton (odpowiednio; 120 tyś. Mg/rok i 40 tyś. Mg/rok). Równocześnie autor zaprezentował obliczenia poziomów poszczególnych substancji w powietrzu, które będzie emitowała wytwórnia mas bitumicznych, uśrednione do 1 godziny oraz do 1 roku, przy założeniu pracy instalacji przez 24 godziny na dobę i 8760 godzin w ciągu roku (co odpowiada 365 dniom). Obliczenia te wykazały, że w zakresie substancji emitowanych do powietrza przez wytwórnię mas bitumicznych, nie zostaną przekroczone 10% wartości odniesienia poszczególnych substancji uśrednione do godziny. W zakresie badania wpływu wytwórni mas bitumicznych na klimat akustyczny otoczenia autor Raportu wskazał, że analiza hałasu została przeprowadzona w odniesieniu do wskaźnika hałasu L-Aeq D dotyczącego ośmiu godzin, ponieważ jest to zgodne z art. 112a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz tabelą 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Wobec tego autor uważa za sprzeczne z wymienionymi przepisami sugerowanie w analizie Raportu badania oddziaływania akustycznego planowanego przedsięwzięcia w przedziale czasowym 10-godzinnym. Wyjaśnienia autora raportu w tym zakresie Kolegium uznało za przekonujące. Natomiast eksponowany w toku całego postępowania oraz w odwołaniu zarzut Stowarzyszenia odnosi się głównie do założonego w Raporcie czasu pracy planowanej inwestycji. Odwołujący uważa, że czas pracy instalacji (wytwórni mas bitumicznych) został celowo zaniżony, aby uzyskać korzystne dla inwestora wyniki badań. Stanowisko to należy uznać za chybione, gdyż przyjęte dwa warianty czasu pracy planowanej wytwórni mas bitumicznych (4,5 i 7,5 godziny dziennie), wynikają z założonej przez inwestora maksymalnej produkcji rocznej w wysokości 120 tyś. Mg (por. karta informacyjna załączona do wniosku, raport s. 25-26). Autor dokonał analizy wpływu planowanej inwestycji na środowisko w odniesieniu do tych dwóch wariantów czasu pracy oraz wskazał wariant najkorzystniejszy dla środowiska (4,5 godziny, s. 116 raportu). Skoro, zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko winien odnosić się do planowanego przez inwestora przedsięwzięcia, to za zasadne należy uznać uwzględnienie w nim założeń przyjętych przez inwestora, również w zakresie rozmiarów planowanej przez niego produkcji. Logicznym jest, iż Raport powinien odnosić się do konkretnego przedsięwzięcia o ściśle określonych parametrach, które po myśli art. 74 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a cyt. wyżej ustawy, powinny określać rodzaj i skalę przedsięwzięcia. Ustalenia Raportu winny zatem odnosić się ściśle do określonych przez inwestora parametrów planowanego przedsięwzięcia, nie zaś do parametrów hipotetycznych, oderwanych od zamiarów inwestycyjnych. Przyjęte przez skarżącego założenie, że dane podane przez inwestora, przyjęte następnie w raporcie, są zaniżone, nieprawdziwe lub zgoła fałszywe, należy uznać za całkowicie bezzasadne. Wniosek inwestora co do rodzaju i skali oraz miejsca planowanego przedsięwzięcia wiąże organ wydający decyzję w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, co oznacza, że organ administracji publicznej winien taki wniosek rozpatrzyć w granicach przez niego określonych. Do zarzutów odwołania odnoszących się do sposobu obliczenia stężenia gazów i pyłów emitowanych do środowiska przez wytwórnię mas bitumicznych, w odniesieniu do założonego i nieprawdziwego, zdaniem skarżącego, czasu pracy wytwórni, Kolegium ustosunkowało się wyżej. Wypada jedynie dodać, że zastosowana w raporcie metoda obliczenia stężeń gazów i pyłów uśrednionych do godziny i do roku jest prawnie dopuszczalną, wobec czego nie ma podstaw do jej kwestionowania. Zarzut skarżącego, że inwestor zmienił swój wniosek w zakresie podjęcia realizacji wytwórni mas bitumicznych o wydajności większej (160 Mg/h) w stosunku do poprzednio planowanej (30 Mg/h), należy uznać za bezzasadny. Inwestor miał prawo zmienić swoje plany inwestycyjne i wystąpić z nowym wnioskiem obejmującym przedsięwzięcie o innych parametrach, niż wcześniej zamierzone. Kolegium nie uwzględniło wniosku skarżącego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, ponieważ wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym zdrowie i życie ludzi został już szczegółowo przeanalizowany w toku niniejszego postępowania, zaś skarżący niczym nie uzasadnił swojego wniosku oraz wyboru biegłego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyło Stowarzyszenie Zwykłe A wnosząc o jej uchylenie.

W uzasadnieniu strona powtórzyła argumentację odwołania, ustosunkowując się do argumentów organu odwoławczego wskazała, że organ ten bezkrytycznie oparł się na Raporcie, przyjął informacje w nim zawarte, oraz dodatkowe wyjaśnienia zawarte w pismach za wiarygodne, uprawniające do przyjęcia stwierdzenia, że inwestycja nie zagraża środowisku. Uzasadnienie rozstrzygnięcia nie spełnia wymogów art. 107 §3 k.p.a. Skwitowanie, że Kolegium dało wiarę autorom Raportu, bez odniesienia się szczegółowego zarzutów, jest niewystarczające. Dalej strona powtórzyła swoje wywody z odwołania dotyczące czasookresu pracy spornej wytwórni i podkreśliła, iż w Raporcie winien znaleźć się opis metod prognozowania emisji zanieczyszczeń, jaka zostanie wprowadzona do powietrza. W ocenie strony nie ma możliwości wykonania obliczeń stężeń maksymalnych dla czasu pracy wytwórni większego od jednej godziny. Stężenie maksymalne substancji odnosi się do 1 godziny tylko wyłącznie z powodu określenia maksymalnej ilości masy substancji zanieczyszczającej powietrze, jaka zostanie wyemitowana do powietrza w ilości kilogramów na godzinę [kg/h]. Strona skarżąca dokonała zestawienia emisji maksymalnych przedstawionych w Raporcie opracowanym przez mgr inż. Z. S. w roku 2007 z emisją maksymalną z Raportu sporządzonego przez mgr inż. H. S. w roku 2010. Wyniki zestawiono w tabeli, wraz z dokonanymi wyliczeniami wskaźników emisji, uzyskanymi z podzielenia wielkości maksymalnych emisji zanieczyszczeń przez wydajność wytwórni tj. 160 Mg/h. Analizując zestawione wartości emisji zanieczyszczeń, widać znaczne różnice między wartościami wskaźników emisji zanieczyszczeń, przyjętymi do wyliczeń emisji maksymalnej przez autorów Raportu. W Raporcie z 2010 roku nie dokonano wyliczeń emisji maksymalnej dla wszystkich źródeł emisji przyjęto emisję z nagrzewnicy, zbiornika asfaltu, zbiornika gotowej masy. Nie wyliczono sumarycznej maksymalnej dla węglowodorów aromatycznych i alifatycznych twierdząc, że w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r., określone są wartości dyspozycyjne tylko dla benzo[a]piranu a informacja ta jest nieprawdziwa.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą.

Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r. określającą, na wniosek J. K. właściciela firmy "A" z siedzibą w S., środowiskowe uwarunkowania zgody na realizacją przedsięwzięcia określonego jako: "Budowa instalacji do produkcji mas bitumicznych zlokalizowanej na działce nr ewid. [...], usytuowanej przy ul. A [...] w S.".

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż obecnie kontrolowane postępowanie administracyjne wszczęte zostało w oparciu o nowy wniosek J. K. z dnia 30 listopada 2009r. o wydanie środowiskowych uwarunkowań dla opisanego przedsięwzięcia. Pismo to stało się przyczynkiem do wszczęcia nowego, niezależnego od poprzedniego postępowania wyjaśniającego, a w konsekwencji sporządzenia zupełnie nowego Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który złożony został do akt sprawy w dniu 9 marca 2010r. Oznacza to, iż nie należy doszukiwać się żadnego powiązania pomiędzy materiałem sprawy, w szczególności Raportem, przedłożonym do akt sprawy obecnie, a raportem z 2007 r. sporządzonym na potrzeby poprzedniego postępowania, w ramach którego ostatecznie inwestor wniosek swój wycofał, co było jego wyłącznym uprawnieniem i skutkowało umorzeniem postępowania. Fakt, iż postępowanie administracyjne wszczynane jest w tego typu sprawach na wniosek inwestora powoduje, iż to inwestor wyznacza ramy tegoż postępowania, przynajmniej jeżeli chodzi o założoną wielkość produkcji, czas pracy i inne parametry związane z danego rodzaju przedsięwzięciem. Uwaga ta jest o tyle konieczna, iż właśnie te wielkości, wyznaczone przez inwestora, znajdują, na kolejnym etapie, odzwierciedlenie w sporządzonym na zlecenie tegoż właśnie inwestora Raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, bowiem oczywistym jest, że Raport dotyczyć musi konkretnego, wskazanego zamierzenia inwestycyjnego.

Przechodząc do analizy zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów i wywiedzionych na ich podstawie wniosków, w ocenie Sądu stanowisko znajdujące obszerne odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasługuje w pełni na podzielenie. Kolegium dogłębnie przeanalizowało cały materiał sprawy, mając na uwadze ciężar gatunkowy i oddźwięk społeczny towarzyszący tego rodzaju inwestycji. Ustalając stan faktyczny sprawy organy podjęły niezbędne kroki celem wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, odniosły się do pism składanych przez wszystkie strony postępowania, niewątpliwie także do zarzutów odwołania. Wprawdzie w uzasadnieniu organu I instancji można doszukać się niewielkich uchybień, jednakże organ odwoławczy w ramach własnej, pogłębionej analizy zgromadzonego materiału dowodowego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji i uzasadnił je w sposób wynikający z przepisu art. 107 §3 K.p.a. Uzasadnienie to wskazuje bowiem, iż organ II instancji podjął się ponownego zbadania sprawy, dokonał własnej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do sformułowanej w procesie stosowania prawa wykładni normy prawnej. Podjął się również dogłębnej analizy sporządzonego Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, mając na względzie postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r., w którym organ ten wyznaczył elementy, które obligatoryjnie winny znaleźć się w sporządzonym Raporcie. Kontrola przedłożonego Raportu w tych ramach nie pozostawia wątpliwości, iż wyczerpana została materia wynikająca z przywołanego postanowienia, a jednocześnie organ pochylił się nad każdym zagadnieniem omówionym w nim. Dopiero po takiej własnej kontroli poprawności złożonego dokumentu, mając na względzie przepis art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wydał zaskarżoną decyzję, której prawidłowości nie sposób podważyć.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organ rzetelnie uzasadnił swoje rozstrzygniecie, należycie ustosunkowując się do argumentacji podniesionej w odwołaniu.

Na marginesie zwrócić należy uwagę na charakter decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, która jest elementem, etapem procesu inwestycyjnego i sama w sobie nie umożliwia jeszcze inwestorowi realizacji danej inwestycji. Jak wynika to z przepisu art. 72 w/w ustawy, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, o zatwierdzeniu projektu budowlanego bądź też przed uzyskaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia sama w sobie nie stanowi aktu, który dawałby podstawę rozpoczęcia jakichkolwiek robót i realizacji inwestycji.

Mając na uwadze tak szczegółowo i rzetelnie przeprowadzone postępowanie, zakończone prawidłowo umotywowaną decyzją, a jednocześnie mając na względzie zarzuty skargi wskazać trzeba, iż nie znajdują one podstaw w materiale sprawy. Ustosunkowując się do zarzutów dotyczących rzeczywistego czasookresu pracy obu instalacji – zarówno wytwórni mas bitumicznych jak i wytwórni betonu - powtórzyć trzeba, iż to inwestor zakreśla jego ramy, natomiast zawarte w Raporcie wyliczenia dotyczące wariantu pracy w systemie 4,5 h w ciągu 8 godzinowego wymiaru czasu, ale i w systemie 7,5 h nie wskazują na przekroczenie norm. Z zamieszczonych w Raporcie tabel wynika bowiem, iż nawet przy założeniu dłuższego czasu pracy w systemie 7,5 h nie dojdzie do przekroczenia norm emisji hałasu i wytwarzanych ubocznie substancji. W tym zakresie niedopuszczalne jest porównywanie danych wynikających z aktualnego Raportu z danymi zawartymi w poprzednim Raporcie z 2007 r., gdyż jest to zupełnie nowe postępowanie, wszczęte w oparciu o nowy, niezależny od poprzedniego wniosek inwestora, który jak już było podkreślone sam wyznacza pewne parametry inwestycji, a takim parametrem jest niewątpliwie planowany przez inwestora zakres produkcji i czas pracy obu instalacji. To inwestor decyduje o wielkości produkcji co oznacza, iż dysponując instalacją o określonej maksymalnej wydajności produkcji nie musi takiej maksymalnej produkcji wytwarzać, może w zależności od własnych założeń i potrzeb rynku prowadzić produkcję na określonym przez siebie poziomie. Z punktu widzenia organu istotne jest natomiast, iż nawet przy założeniu dłuższego czasu pracy nadal nie zostaną przekroczone granice norm emisji hałasu i substancji ubocznych, których powstanie wiąże się z tego rodzaju przedsięwzięciem. Podobnie nie sposób dostrzec nieprawidłowości w wyliczeniu ilości pojazdów, które będą obsługiwać instalacje. Z Raportu wynika, iż przy rzeczywistym wykorzystaniu instalacji, przy czasie pracy 4,5 h/zmiana liczba samochodów to 50 pojazdów, z kolei przy wariancie maksymalnym 7,5 h/zmiana ilość pojazdów ma zamknąć się w 85 pojazdach i w przypadku obu wariantów te ilości pojazdów należy przyjąć jako rzeczywiste źródła hałasu. Natomiast wielkości na jakie wskazuje strona skarżąca tj. 100 pojazdów dla 4,5 h/zmiany i 170 dla czasu 7,5 h/zmiana to wielkości wskazane w tabeli obrazującej dane wejściowe do obliczeń emisji hałasu źródeł ruchomych, gdzie wskazane zostało, iż jazda na wprost dotyczy podwojonej ilości przejazdów, stąd wielkości 100 i 170 pojazdów. Informacja taka jest jasno wskazana w tabeli, w następstwie powyższego nie ma mowy o błędzie, a tym bardziej nie jest uzasadniony zarzut, iż inne wielkości deklaruje inwestor a inne zostały podane do Raportu.

Warto także zwrócić uwagę na sporządzony na zlecenie organu dokument -Analizę Raportu o oddziaływaniu na środowisko, sporządzoną przez dr hab.inż. G. W., na którą powołuje się strona skarżąca, gdzie autor w podsumowaniu i wnioskach końcowych stwierdził, czego nie sposób pominąć (jak czyni to skarżący), iż "w zakresie przewidywanego oddziaływania na stan zanieczyszczenia powietrza oraz oddziaływania na klimat akustyczny, oceniany raport został sporządzony prawidłowo i w stopniu wystarczającym do stwierdzenia, że oddziaływanie planowanej inwestycji na powierzchnie ziemi, wody podziemne i powierzchniowe oraz klimat, dobra materialne i dobra kultury, krajobraz, a także świat roślinny i zwierzęcy nie będzie ponadnormatywne". Nadto, iż "z uwagi na oddziaływanie na pozostałe elementy środowiska (na powierzchnię ziemi, wody podziemne i powierzchniowe oraz klimat, dobra materialne i dobra kultury, krajobraz, a także świat roślinny i zwierzęcy) nie ma w obecnej chwili żadnych przeciwwskazań dla realizacji planowanej inwestycji". Zauważyć należy, co akcentuje skarżący, że autor analizy wyrażał wątpliwość co do rzeczywistego czasu pracy instalacji, co może mieć wpływ na rozmiar emisji, ale kwestia ta została szczegółowo wyjaśniona w toku postępowania przez autorów Raportu. Zagadnienie to zostało również szczegółowo omówione w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia, gdzie podkreślono, że organ związany jest zakresem wniosku a Raport podlegający ocenie dotyczy konkretnych zamierzeń inwestora zarówno co do rozmiarów planowanej produkcji jak i czasu pracy instalacji.

Nie sposób pominąć, iż organ określając środowiskowe uwarunkowania dla planowanej inwestycji nałożył na inwestora obowiązek wykonania bardzo dokładnych analiz porealizacyjnych. Do przeprowadzania regularnych kontroli emisji hałasu i substancji stanowiących produkt uboczny instalacji, wykonywanie pomiarów w porze dziennej na granicy terenów chronionych akustycznie przy maksymalnej wielkości produkcji. Wyniki wszystkich pomiarów inwestor obowiązany jest przedkładać właściwym organom administracji, które w przypadku ustalenia, iż poszczególne wielkości zostały przekroczone obowiązany będzie podjąć odpowiednie kroki prawne zmierzające do usunięcia stanu niezgodnego z prawem. Nałożenie na inwestora obowiązku monitorowania przedsięwzięcia oznacza, iż instalacja będzie znajdowała się pod ciągłą kontrolą i najmniejsze odstępstwo będzie generowało określone działania organów administracji publicznej.

Na marginesie zauważyć trzeba, iż strona skarżąca kwestionuje prawidłowość zaskarżonej decyzji a tym bardziej przedłożonego Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a jednocześnie nie przedkłada w toku postępowania administracyjnego żadnego kontroperatu, którego zawartość podważałaby prawidłowość i rzetelność tez zawartych w dokumencie, na którym oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Strona skarżąca nie złożyła nowego Raportu, który obalałby tezy zawarte w tym przyjętym jako podstawa orzekania przez organy administracji. W tym przypadku organ administracji publicznej zobligowany określoną w art. 7 K.p.a. zasadą prawdy obiektywnej wszechstronnie ocenił zebrany materiał dowodowy a przede wszystkim Raport, jego uzupełnienie a także sporządzoną analizę raportu i w świetle tak ustalonego w sprawie stanu faktycznego, dopiero wówczas rozstrzygnął, czy przedłożony przez inwestora Raport jest prawidłowy, i czy uwzględnia wszystkie potencjalne zagrożenia. Przedmiotowy Raport został przyjęty i oceniony przez organy jako prawidłowo sporządzony i zawierający wszystkie elementy wymagane przepisami prawa i ocenę tę podziela Sąd orzekający. Dla potrzeb niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego należy jeszcze raz podkreślić, iż wobec braku innego raportu lub opinii, ekspertyzy podważającej jego ustalenia sporządzonego Raportu a jednocześnie wobec niewątpliwej zgodności tegoż dokumentu z przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, organy administracji nie miały podstawy do zakwestionowania spornego Raportu.

Reasumując powyższe, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa a przytoczona w niej argumentacja organu zasługuje na uwzględnienie. Badając przedmiotową sprawę, Sąd nie stwierdził uchybień stanowiących naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia a tym samym skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

ar