Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1345/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 14 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: sędzia WSA Jarosław Wichrowski sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2016 roku sprawy ze skargi R. L., M. S. i P. S.. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska w sprawie realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy W. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz R. L. kwotę [...] ([...]) złotych oraz na rzecz M. S. i P. S. solidarnie kwotę [....] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy decyzją z dnia [...] 2010 r., ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie "Farmy Wiatrowej [...] wraz z infrastrukturą techniczną niezbędną do prawidłowego funkcjonowania przedsięwzięcia i GPA", na terenie Gminy [...]. Decyzja ta stała sie ostateczna w dniu [...] 2010 r. (dowód: k. 1 akt administracyjnych).

[...] sp. z o.o., pismem z dnia [...] 2014 r., zwróciła się do Wójt Gminy o przedłużenie ważności ww. decyzji środowiskowej.

Wójt Gminy, postanowieniem z dnia [...].2014 r. przedłużył ważność decyzji środowiskowej o 2 lata, na podstawie art 72 ust 4 i 4a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353, tj.), zwanej dalej: "u.i.ś.".

Postanowienie to zostało uchylone, postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2014 r., do ponownego rozpatrzenia z uwagi na brak podstaw prawnych do podjętego rozstrzygnięcia.

Następca prawny Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o., Przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o., zwane dalej: "uczestnikiem postępowania", pismem z dnia [...] 2015 r., sprecyzowała wniosek poprzedniczki prawnej z dnia [...] 2014 r., wnosząc o zajęcie stanowiska w sprawie stwierdzenia, że realizacja inwestycji, dla potrzeb której została wydana decyzja środowiskowa, przebiega etapowo oraz nie zmieniły się warunki określone w decyzji, tj. wniosło o zajęcie stanowiska o którym mowa w art. 72 ust. 4 u.i.ś. (dowód: k.41 ww. akt).

Wójt Gminy postanowieniem z dnia [...] 2015 r. znak [...], w oparciu o art. 72 ust 4 u.i.ś. 1) zajął stanowisko, iż realizacja przedsięwzięcia polegającego na budowie "Farmy Wiatrowej [...] wraz z infrastrukturą techniczną niezbędną do prawidłowego funkcjonowania przedsięwzięcia GPZ" przebiega etapowo, oraz 2) stwierdził, iż określone w decyzji Wójt Gminy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie: "Farmy Wiatrowej [...] wraz z infrastrukturą techniczną niezbędną do prawidłowego funkcjonowania przedsięwzięcia GPZ" z dnia [...] 2010 r. o numerze [...] warunki jej realizacji nie uległy zmianie.

Zachowując ustawowy termin, wynikający z obwieszczenia przez organ I instancji o wydaniu postanowienia, zażalenia na to postanowienie złożyli R. L., M. S. i P. S., wnosząc jednocześnie o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W zbieżnych w treści zażaleniach, skarżący zarzucili, że organ I instancji nie zastosował się do większości wskazówek Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyrażonych w postanowieniu z [...].2015 r. sygn. akt [...]. W ocenie skarżących, postępowanie zostało przeprowadzone pobieżnie oraz niedokładnie, tj. nie uwzględnia zmian środowiskowych spowodowanych przez już postawione elektrownie wiatrowe, jak też przebieg przedsięwzięcia nie przebiegał etapowo. Podnosili, że organ pominął fakt, że [...].2014 r. decyzja o warunkach zabudowy dotycząca przedsięwzięcia została uchylona przez organ odwoławczy i do chwili obecnej nie została wydana nowa decyzja.

Zdaniem skarżących, Wójt nie mógł stwierdzić, że określone w decyzji środowiskowej warunki nie uległy zmianie z uwagi na fakt, że w rejonie doszło do znacznych zmian środowiskowych, w związku z faktem, iż zostały już usytuowane elektrownie wiatrowe. Wskazali na zmiany w migracji zwierząt, powstanie oraz zmianę dotychczasowych siedlisk oraz terenów łownych i fakt, że Wójt Gminy, mimo licznych zgłoszeń o obserwacji gatunków chronionych, jak i zmian w migracjach, nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] 2015 r., na podstawie z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( j.t. Dz. U. 2013, poz. 267 z późn. zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Wójt Gminy z dnia [...] 2015 r. znak [...].

W ocenie organu odwoławczego, art. 74 ust 3 u.i.ś., nie ma zastosowania w niniejszej sprawie do zawiadamiania o rozstrzygnięciu i innych czynnościach, z uwagi na to, że powołany przepis odwołuje się ściśle do postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. I choć niniejsze postępowanie pozostaje w ścisłym związku z decyzją wydaną w takim postępowaniu, niewątpliwie krąg stron obecnego postępowania jest równie szeroki jak poprzednio i racjonalne wydaje się, że przewidziany w art. 74 ust 3 ustawy sposób doręczeń winien mieć zastosowanie także w rozpoznawanej sprawie, to jednak brak przepisu szczególnego regulującego wprost możliwość zastosowania art. 74 ust 3 w niniejszej sprawie, nie pozwala na skorzystanie w niej z art. 49 k.p.a.

Organ zwrócił uwagę na okoliczność, że obecnie rozpoznawana sprawa nie ma na celu ponownego przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, bowiem postępowanie w tym przedmiocie już zostało przeprowadzone i pozostaje w obrocie prawnym decyzja środowiskowa z [...] 2010 r. Przedmiotem niniejszej sprawy, wynikającym ściśle z art. 72 ust 4 u.i.ś., jest zaś wyłącznie ocena i w efekcie zajęcie stanowiska, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz nie zmieniły się warunki określone w ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Kolegium wskazało, że przepis art. 72 ust. 4 u.i.ś., stanowi o faktycznym etapowym przebiegu realizacji przedsięwzięcia. W chwili upływu pierwszych 4 lat, o których mowa w art. 72 ust. 3 ww. ustawy, etapowa realizacja musi już trwać, aby można było zastosować jej art. 72 ust. 4. Przepisy te nie mają natomiast zastosowania do sytuacji, w której inwestor po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez kolejne 4 lata nie podjął żadnych działań związanych z realizacją inwestycji (zob. E. Florkiewicz, Procedura uznania przedsięwzięcia za realizowane etapowo, ABC nr 148854). Dodatkowo, chodzi w tym wypadku o podjęcie jakichkolwiek działań związanych z realizacją inwestycji, jak choćby kontynuowanie uzyskiwania formalnoprawnych zgód właściwych organów koniecznych do rozpoczęcia robót budowlanych (zob. szerzej wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 489/14).

Organ stwierdził, że inwestor podał, iż posiadając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, wystąpił o: wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla poszczególnych elektrowni wiatrowych, a później także zmianę decyzji (łącznie - 16 postępowań), wnioskował o wyłączenie z produkcji gruntów rolnych przeznaczonych na cele nierolnicze (łącznie -9 postępowań), kolejno, złożył wnioski o zatwierdzenie projektu robót geologicznych dla określenia warunków geologiczno-inżynierskich na potrzeby budowy turbin (łącznie - 4 postępowania), złożył wnioski o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (łącznie 4 postępowania), następnie wnioskował do odpowiednich gestorów o uzgodnienie kolizji w związku z planowaną budową. Wszystkie powyższe działania prowadził w okresie od [...] 2010 roku do [...] 2014 r. Na potwierdzenie przedłożył też kopie wydanych w tych sprawach decyzji administracyjnych o warunkach zabudowy, decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolniczej, a także warunki likwidacji kolizji. Inwestor przedłożył również umowę o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej w zakresie przyłączenia do sieci Farmy Wiatrowej "[...]".

W ocenie Kolegium, dowody przedłożone przez stronę nie budzą zastrzeżeń, organ I instancji miał przy tym z urzędu wiedzę, co najmniej o wydaniu decyzji o warunkach zabudowy. Fakt, że którakolwiek z decyzji nie jest ostateczna nie ma zaś znaczenia dla oceny, czy realizacja przedsięwzięcia przebiega etapowo.

Organ stwierdził, że już z powyższego wynika, że przedsięwzięcie jest w trakcie realizacji, w rozumieniu wyżej przedstawionym i, że ta realizacja przebiega etapowo, w sposób niejako wymuszony koniecznością uzyskania kolejnych, zależnych od siebie, decyzji i zezwoleń. Przedstawiony proces, w ocenie Kolegium, spełnia kryteria uznania za etapowy przebieg przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 72 ust 4 u.i.ś. W ocenie organu, nalezy sądzić, że w kolejnych etapach inwestor będzie ubiegał się o pozwolenia na budowę, a dopiero po ich uzyskaniu będzie uprawniony do rozpoczęcia robót w terenie.

Odnośnie punktu 2 zaskarżonego postanowienia, tj. oceny niezmienności warunków realizacji przedsięwzięcia określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z [...]. 2010 r., Kolegium zauważyło, że uzyskiwanie kolejnych decyzji administracyjnych, w szczególności, na tym etapie -decyzji o warunkach zabudowy (ostatnia ostateczna decyzja z [...] 2015 r.), wydawanych w oparciu o ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach potwierdza, że warunki realizacji przedsięwzięcia nie uległy zmianie.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, że warunki postawione inwestorowi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynikają z rodzaju i miejsca realizacji przedsięwzięcia. Poza tym, że w decyzji organ określił wprost, w ramach warunków, rodzaj i miejsce przedsięwzięcia, to określił również warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, warunki konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym oraz wymogi sporządzenia analiz porealizacyjnych.

Analiza treści tych warunków - biorąc pod uwagę, że zgodnie z powtarzanym oświadczeniem inwestora, ani lokalizacja poszczególnych turbin wiatrowych, ani ich liczba moc i rodzaj, nie uległy zmianie - prowadzi w ocenie Kolegium do wniosku, że nie ma konieczności zmiany warunków środowiskowych realizacji przedsięwzięcia postawionych w decyzji z [...] 2010 r.

Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy uzasadnia wydanie postanowienia zgodnego z oczekiwaniem strony.

Zakres rozstrzygnięcia odpowiada przy tym przedmiotowi sprawy określonemu w art. 72 ust 4 u.i.ś.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w zażaleniach, a także stanowisk stron zgłoszonych w postępowaniu, Kolegium podkreśliło, że przedmiotem rozpoznania nie jest obecnie ocena wpływu przedsięwzięcia na środowisko, dlatego nieuprawnione jest analizowanie czy aktualizowanie dowodów służących takiej ocenie - tj raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ wskazał, że skarżący nie przedłożyli również żadnych dowodów mających potwierdzać wadliwość ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Choć twierdzą o zmianach środowiskowych, związanych z już postawionymi elektrowniami wiatrowymi, nie wykazują tego w żaden sposób. Nie podają również, jaki związek te ewentualne zmiany mają z warunkami ustalonymi decyzją środowiskową.

Jednobrzmiące skargi do Sądu na powyższe postanowienie złożyli R. L. oraz M. i P. S., w których zarzucili naruszenie przepisów u.i.ś., w szczególności obrazę prawa materialnego art. 72 ww.ustawy poprzez przyjęcie, iż pomimo upływu terminu wynikającego z art. 72 ust. 4 tej ustawy, postępowanie nie jest bezprzedmiotowe oraz przepisów art.105 § 1, art. 138 § 1 pkt. 2 oraz 144 k.p.a.,poprzez brak ich zastosowania.

W uzasadnieniu skargi podnieśli, że bezspornym jest, że decyzja środowiskowa z dnia [...].2010 r. [...] stała się ostateczna w dniu [...].2010r., która nie była zaskarżona.

Podali, że w dniu [...].2014 r. Wójt Gminy postanowieniem przedłużył ważność wydanej decyzji znak [...] z dnia [...].2010 r. o następne 2 lata, zatem już w momencie wydania przez organ odwoławczy pierwszego postanowienia w przedmiotowej sprawie z dnia [...].2015 (uchylającego do ponownego rozpoznania decyzję z [...].2014 r.), upłynął jednoznacznie 4 letni termin do uzyskania przez podmiot, który np. uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowiska, iż realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz nie zmieniły się warunki określone we tej decyzji.

Skarżący podkreślili, że ten sam organ w takim samym stanie faktycznym i prawnym uchylił w całości skarżone postanowienia i umorzył postępowanie I instancji w całości z uwagi na jego bezprzedmiotowość (dowód: kopia postanowienia organu z dnia [...] 2015 r. znak [...]).

Jak wskazali skarżący, zdaniem organu w ww. postanowieniu z dnia [...] 2015 r., co również w ocenie skarżących ma zastosowanie do przedmiotowych postanowień organu, termin określony w art. 72 ust, 4 oraz ust. 2 u.i.ś., jest terminem prawa materialnego.

Jak wywodzili, pomimo zatem zachowania przez organ I instancji, tj. Wójt Gminy terminu do wyrażenia stanowiska, doszło wskutek wniesienia przez skarżących środków zaskarżenia, do przekroczenia tego terminu.

W ocenie skarżących, już zatem I postanowienie organu wydane w tym zakresie w dniu [...].2015 r. powinno skutkować umorzeniem postępowania organu I instancji z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Później wydane postanowienie Wójt Gminy z dnia [...] 2015 r. zostało również wydane z naruszeniem dyspozycji art. 72 ust. 4 u.i.ś.

Tym samym w ocenie skarżących organ odwoławczy naruszył dwukrotnie art. 105 § 1 k.p.a., poprzez w pierwszym postanowieniu, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a kolejno w skarżonym postanowieniu.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że podawany przez skarżących termin 4 lat obowiązywał do dnia 4 września 2015 r., to jest do dnia wejścia w życie nowelizacji art. 72 u.i.ś., dokonanej ustawą z 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz ustaw o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. 201 poz. 1211). Wyjaśniono, że uzasadnienie skarżonego postanowienia powołujące się na termin 4-letni jest omyłkowe. W ocenie organu odwoławczego, dokonaną nowelizację omawianego przepisu należało uwzględnić w postępowaniu zakończonym zaskarżonym postanowieniem, albowiem ustawa zmieniająca nie zawiera przepisów przejściowych w zakresie regulacji mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie. W związku z tym więc, że organ odwoławczy uwzględnia stan prawny obowiązujący na dzień orzekania, należ stwierdzić, że na dzień [...] 2015 r. nie upłynął jeszcze termin 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] 2010 r. stała się ostateczna ([...].2010 r.). W tych okolicznościach w dniu [...] 2015 r. nie istniała przeszkoda do wydania postanowienia regulowanego w art. 72 ust 4 ustawy, co oznacza, że nie było podstaw do umorzenia postępowania z przyczyn, na które powołują się skarżący. W związku z tym, w ocenie organu odwoławczego nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia przez Kolegium art. 105 § 1, art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 144 k.p.a., poprzez brak ich zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Ocena zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", potwierdza, że w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu materialnemu, jak i procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie postanowienia organów obu instancji.

Na wstępie należało stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki połączenia do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw ze skarg wszystkich ww. skarżących na to samo postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] 2015 r. i dlatego też Sąd na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a., połączył sprawy o sygn. II SA/Bd 1345/15 oraz II SA/Bd 1347/15 postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Zgodnie z treścią art. 72 ust. 3 u.i.ś., w wersji na dzień orzekania organu I instancji, tj. 5 czerwca 2015 r., decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1. Złożenie wniosku powinno nastąpić w terminie 4 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 4 i 4b. W myśl ust. 4 art. 72 ww. ustawy, złożenie wniosku może nastąpić w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, o ile strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na który została przeniesiona ta decyzja, otrzymali, przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 3, od organu, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowisko, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz nie zmieniły się warunki określone w tej decyzji. Zajęcie stanowiska następuje w drodze postanowienia.

Z treści przytoczonych powyżej przepisów wynika zatem, że złożenie wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 może nastąpić w terminie 6 lat, jeżeli przed upływem 4 lat od dnia, w którym decyzja środowiskowa stała się ostateczna strona otrzyma postanowienie organu zawierające stanowisko, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz nie zmieniły się warunki określone w tej decyzji. Dla prawidłowości i skuteczności postanowienia wydanego na podstawie art. 72 ust. 4 u.i.ś., istotne znaczenie ma data, w której decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach danego przedsięwzięcia stała się ostateczna, gdyż skutki prawne określone w ustawie wywiera jedynie postanowienie, które strona otrzymała przed upływem 4 lat od daty, kiedy decyzja środowiskowa stała się ostateczna.

Bezspornym w przedmiotowej sprawie jest, że decyzja środowiskowa stała się ostateczna w dniu [...].2010r.

Termin przewidziany w art. 72 ust. 4 w zw. z art. 72 ust. 3 u.i.ś., jest terminem prawa materialnego i jako taki wyznacza okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjno-prawnego stosunku materialnego (B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z dnia 26 sierpnia 1999 r., sygn. akt V SA 708/99, OSP 2000, Nr 9, poz. 134, s. 451).

Dla zachowania, więc ww. sześcioletniego terminu, koniecznym było wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 72 ust. 4 u.i.ś., przez organ I instancji w terminie przed upływem czterech lat od uostatecznienia się decyzji środowiskowej, a więc do dnia [...] 2014 r.

Jakkolwiek Wójt Gminy, postanowieniem z dnia [...].2014 r. przedłużył ważność decyzji środowiskowej o 2 lata, na podstawie art 72 ust 4 i 4a u.i.ś., to jednak faktu tego nie można utożsamić ze skutecznie otrzymanym przez poprzednika prawnego uczestnika postępowania stanowiskiem, o którym mowa w art. 72 ust. 4 u.i.ś. że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz nie zmieniły się warunki określone w decyzji środowiskowej. Postanowienie to bowiem wyrażało stanowisko w przedmiocie przedłużenia ważności decyzji środowiskowej, na co brak było podstaw prawnych, a ponadto tego typu rozstrzygnięcie w jakikolwiek sposób nie odnosiło się do przesłanek, o których mowa w stanowisku opartym o przepis art. 72 ust. 4 u.i.ś.

Z tych przyczyn należało stwierdzić, że poprzedniczka prawna uczestnika postępowania nie otrzymała w terminie przed upływem 4 lat od uostatecznienia się decyzji środowiskowej, stanowiska, o którym mowa w art. 72 ust. 4 u.i.ś.

W tych warunkach należało rozstrzygnąć, jakie znaczenie dla przedmiotowej sprawy miała zmiana przepisu art. 72 ust. 3 i 4 u.i.ś., poprzez wydłużenie określonych tam terminów, czteroletniego, na sześcioletni oraz sześcioletniego, na dziesięcioletni, począwszy od 4 września 2015 r., w kontekście wydania przez Wójt Gminy postanowienia z dnia [...] 2015 r., w oparciu o art. 72 ust 4 u.i.ś., będącego pozytywnym stanowiskiem w rozumieniu tego przepisu, które zostało utrzymane w mocy postanowieniem organu odwoławczego, wydanym już w okresie obowiązywania znowelizowanych przepisów art. 72 ust. 3 i 4 u.i.ś. Fakt ten jednak nie ma znaczenia dla sprawy, albowiem czteroletni termin wskazany w art. 72 ust. 4 u.i.ś., w jego redakcji przed dniem [...] 2015 r. jest terminem prawa materialnego, co oznacza, że nie może być on przedłużony, przywrócony, ani w inny sposób reaktywowany przez czynność prawną, w tym złożenie odwołania od aktu wydanego z przekroczeniem tego terminu. Z tych samych też przyczyn, terminu tego nie może reaktywować fakt wprowadzenia przepisu przejściowego począwszy od 24 grudnia 2015 r., który w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 9 października 2015 r., o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1936), stanowi, że do terminu, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana przed dniem wejścia w życie ww.ustawy może być załączona do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 u.i.ś. w art. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się przepisy art. 72 ust. 3 i 4 u.i.ś. w art. 1 w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Dlatego też wydanie postanowienia z dnia [...] 2015 r., przez organ I instancji z przekroczeniem czteroletniego terminu jest bezskuteczne, co oznacza, że organ II instancji rozpoznając zażalenie na ww. orzeczenie winien był uchylić je i na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzyć postępowanie.

Niezależnie jednak od istnienia wskazanej wyżej przyczyny wyeliminowania z obrotu prawnego postanowień organów obu instancji, należy ubocznie zauważyć, że organ odwoławczy przeszedł do porządku nad uchybieniem procesowym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie nad nieprawidłowym doręczeniem stronom postępowania postanowienia z dnia [...] 2015 r., przez organ I instancji, w trybie art. 49 k.p.a. Jak słusznie bowiem wskazano w decyzji Kolegium z dnia [...] 2015 r., przepis art. 74 ust 3 u.i.ś., nie ma zastosowania w niniejszej sprawie do zawiadamiania o rozstrzygnięciu i innych czynnościach, z uwagi na to, że powołany przepis odwołuje się ściśle do postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i choć niniejsze postępowanie pozostaje w ścisłym związku z decyzją wydaną w takim postępowaniu, to jednak brak przepisu szczególnego regulującego wprost możliwość zastosowania art. 74 ust 3 u.i.ś.,w niniejszej sprawie, nie pozwala na skorzystanie w niej z art. 49 k.p.a.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 i 3 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt pierwszym wyroku, a o kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.