Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 871/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Asesor WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2007 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

Wojewoda L., decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 145 § 1, art. 147, art. 148, art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 10 ust. 2 pkt 6, ust. 4 pkt 2, art. 150d ust. 1, 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 95, poz. 1001 z późn. zm.), odmówił Z.B. wznowienia postępowania od decyzji Wojewody L. z [...] kwietnia 2003 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty K. z [...] lutego 2003 r., nr [...], odmawiającą Z.B. przyznania zasiłku emerytalnego. W uzasadnieniu podał, że Z.B., składając wniosek w dniu 14 grudnia 2005 r. o wznowienie postępowania od powołanej wyżej decyzji Wojewody L. z [...] kwietnia 2003 r., nie zachował jednomiesięcznego terminu zakreślonego w art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z.B. żądał wznowienia postępowania od tej decyzji, bowiem wydana ona została w oparciu o błędnie wystawione przez ówczesnego jego pracodawcę – K. w K., świadectwo pracy z dnia 27 grudnia 2001 r., które odebrał 3 stycznia 2002 r., stwierdzające, że w dniu 12 stycznia 2002 r. był pracownikiem, aż do marca 2002 r., podczas gdy faktycznie był zatrudniony w okresie od 27 grudnia 2002 r. do dnia 16 stycznia 2002 r., co wynika z treści później otrzymanego świadectwa pracy z dnia 21 marca 2002 r. (odebrał to świadectwo pracy 21 marca 2002 r.) Skoro więc o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania od decyzji Wojewody L. z dnia [...] kwietnia 2003 r. Z.B. wiedział już w dniu 21 marca 2002 r., jego wniosek o wznowienie postępowania z dnia 14 grudnia 2005 r., złożony został po upływie terminu zakreślonego w art. 148 § 1 k.p.a. i z tych względów należało odmówić wznowienia postępowania w tej sprawie.

Minister Pracy i Polityki Społecznej, po rozpoznaniu odwołania Z. B. od decyzji z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...], wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy powołaną decyzję Wojewody L. z dnia [...] grudnia 2006 r. W uzasadnieniu podał, że Z.B. żądał wznowienia postępowania na podstawie art. 145a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego wydanym w sprawie o sygn. akt K 19/02, opublikowanym w dniu 12 kwietnia 2005 r. w Dz. U. Nr 59, poz. 517, orzekającym o niezgodności z Konstytucją RP aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana decyzja Wojewody L., w której o wznowienie postępowania wnosił. Skoro więc wniosek o wznowienie postępowania od tej decyzji złożył on po upływie terminu zakreślonego w art. 145a § 2 k.p.a., zaskarżoną decyzję organu I instancji należało utrzymać w mocy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z.B. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając, że organ II instancji bezpodstawnie przyjął, że podstawą żądania wznowienia postępowania w niniejszej sprawie był art. 145a § 1 k.p.a. Stanowczo temu zaprzecza i podnosi, że jednoznacznie w tej sprawie się wypowiedział, żądając wznowienia postępowania na podstawie jednej z dziewięciu przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 k.pa. Organ II instancji błędnie przyjął, iż podstawą jego wniosku o wznowienie postępowania jest orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005 r., wydane w sprawie o sygn. akt K 19/02, bowiem podstawą odmowy przyznania mu zasiłku przedemerytalnego, decyzją Wojewody L. z dnia [...] kwietnia 2003 r., była okoliczność, której wtedy nie wykazał, a mianowicie fakt, iż w dniu 12 stycznia 2002 r. był osobą bezrobotną. Wobec tego, że decyzję tę wydano na podstawie, istotnych dla wyniku rozstrzygnięcia, fałszywych okoliczności faktycznych, jego zdaniem, zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania w tej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej.

Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Rozpatrując skargę Z.B. pod tym kątem, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ja wynika z treści tego przepisu, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Istota administracyjnego toku instancji polega więc na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia I instancji. Organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy naruszył tę zasadę, o czym świadczy treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a mianowicie nie rozpatrzył żądania skarżącego rozpatrzenia jego wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie zakończonej prawomocną decyzją Wojewody L. z dnia [...] kwietnia 2003 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Ponadto zarzucił w odwołaniu od decyzji organu I instancji, iż brak było podstaw do przyjęcia, że jego wniosek o wznowienie postępowania (z dnia 15 grudnia 2005 r.) złożył po upływie terminu zakreślonego w art. 148 § 1 k.p.a.

Organ odwoławczy, rozpoznając ponownie sprawę w wyniku odwołania skarżącego od decyzji organu I instancji, błędnie przyjął, że Z.B. domagał się wznowienia postępowania w sprawie zakończonej powołaną decyzją Wojewody L. z dnia [...] kwietnia 2003 r. w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005 r., wydanego w sprawie K 19/02, opublikowanego w dniu 12 kwietnia 2005 r.

Sprawa wymaga więc ponownego, bardzo pilnego, wnikliwego i wszechstronnego rozpoznania zgodnie z wiążącymi wskazaniami Sądu.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c w związku z art. 132 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.