Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1459/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: Art. 61 § 1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 6 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. G. i A. G. o wstrzymanie wykonania postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...] w sprawie ze skargi R. G. i A. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

R. G. i A. G. ("skarżący") wnieśli skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.

Pismem z dnia [...] września 2016 r. skarżący złożyli wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu podkreślili, że kara, która jest im co miesiąc potrącana, została nałożona na nich niesłusznie, ponieważ nie dopuścili się samowoli budowlanej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednak art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r.,

sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1624317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę".

W niniejszej sprawie, wniosek skarżących nie został uzasadniony – skarżący nie przytoczyli w nim okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 P.p.s.a., wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, powołane w skardze zarzuty dotyczące skarżonej decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia dla ww. wniosku. Wynika to zwłaszcza z faktu, że uregulowana w art. 61 § 3 P.p.s.a. ochrona tymczasowa jest odrębną instytucją od kontroli legalności aktu, wydanego przez organ, której w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje sąd.

Skarżący nie przedstawili argumentów, które uzasadniałyby uznanie za wiarygodne twierdzeń, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji, poniosą oni znaczną szkodę czy też zajdą w stosunku do nich trudne do odwrócenia skutki. Ponadto, samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia dla wstrzymania jego wykonania. Należy również podkreślić, że wydane w niniejszej sprawie postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia nie jest rozstrzygnięciem, którego wykonanie może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Dotyczy ono świadczenia pieniężnego, które ma charakter odwracalny.

Ponadto, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, który może zostać wniesiony na każdym etapie postępowania, powinien zawierać materiał dowodowy, na podstawie którego Sąd będzie miał możliwość oceny, jaki wpływ na sytuację materialną skarżącego ma nałożona kara (np. dokumenty potwierdzające wysokość dochodów, ponoszonych regularnie wydatków) i czy zostały spełnione przytoczone powyżej przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a.

Sądowi wiadomo również, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] nakazująca skarżącym zamurowanie pustakami szklanymi otworu okiennego i wykonanie murka ogniowego, utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nr [...], która stała się podstawą wydania zaskarżonego postanowienia, była już poddana kontroli sądowej. Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2267/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę złożoną przez skarżących, stwierdzając, że jest ona niezasadna, a ustalenia dokonane przez organy w postępowaniu administracyjnym – prawidłowe. Podnoszone we wniosku o wstrzymanie tezy odnoszące się do podstaw wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie mogły więc stanowić jego uzasadnienia i doprowadzić do korzystnego dla skarżących rozstrzygnięcia. Po pierwsze ze względu na prawomocność ww. orzeczenia (stwierdzającego prawidłowość wydania przez organy decyzji o nakazie wykonania określonych w niej robót), po drugie – ze względu na fakt, że ich wniosek dotyczył postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i to do tego aktu skarżący powinni się odnieść, wskazując na konieczność wstrzymania jego wykonania.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.