Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SO/Łd 3/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 0002
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 2, art. 55
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu w dniu 23 września 2011r. na rozprawie sprawy z wniosku M. A. o wymierzenie Prezydentowi Miasta R. grzywny postanawia: - wymierzyć Prezydentowi Miasta R. grzywnę w wysokości 1.000 (jeden tysiąc) złotych za nieprzekazanie skargi M. A. na bezczynność Prezydenta Miasta R. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 6 czerwca 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynął wniosek M. A. o ukaranie Prezydenta Miasta R. grzywną za nieprzekazanie skargi na bezczynność w przedmiocie wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu, z załącznikami i odpowiedzią na skargę.

W uzasadnieniu skargi M. A. wyjaśniła, iż w piśmie z dnia 14 kwietnia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny przesyłając do Prezydenta Miasta R. skargę na bezczynność tegoż organu, pouczył Prezydenta Miasta o obowiązkach wynikających z przepisu art. 54 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec braku reakcji ze strony Prezydenta Miasta skarżąca wnosi o jego ukaranie.

W wykonaniu zarządzenia Sądu z dnia 28 czerwca 2011r. wniosek skarżącej został przesłany do Prezydenta Miasta R. z wezwaniem do wypowiedzenia się w sprawie.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu, w piśmie procesowym z dnia 6 lipca 2011r., Prezydent Miasta R. oświadczył, iż skarga M. A. na bezczynność w przedmiocie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ponieważ po przeanalizowaniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...]r., wniosek skarżącej o ustalenie warunków zabudowy został przekazany do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu pisma Prezydent Miasta dodatkowo wyjaśnił, iż decyzją z dnia [...]r. odmówił skarżącej ustalenia warunków zabudowy. Od decyzji tej, w dniu [...]r., strona złożyła odwołanie. Natomiast w dniu [...]r. przy piśmie z dnia [...]r. do organu I instancji wpłynęła skarga strony na bezczynność organu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...]r. uznało zażalenie za nieuzasadnione. Przy piśmie z dnia 6 kwietnia 2011r. Prezydent Miasta przesłał do Sądu akta sprawy wraz z wyjaśnieniami. Następnie, w dniu 19 kwietnia 2011r., Sąd z pismem przewodnim z dnia 14 kwietnia 2011r. ponownie przesłał do organu skargę. W dniu 22 kwietnia 2011r. wpłynęła z kolei decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. uchylająca w całości decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia. Prezydent Miasta mając na uwadze wytyczne organu odwoławczego przygotował projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy na wniosek strony. Dla potwierdzenia swej argumentacji Prezydent Miasta załączył kserokopię decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., projekt decyzji organu I instancji oraz pisma z dnia [...]r., które złożył do sprawy ze skargi M. A. na bezczynność organu.

Na rozprawie w dniu 23 września 2011r. pełnomocnik organu złożył m.in. potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...]r. Jak wynika z pieczęci urzędowej przedmiotowa decyzja jest ostateczna i podlega wykonaniu od dnia 1 sierpnia 2011r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako "p.p.s.a." zasadą jest, że organ winien przekazać wniesioną do sądu administracyjnego za jego pośrednictwem skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia.

Jednocześnie, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa powyżej, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 §6 p.p.s.a. Grzywna taka może zatem zostać orzeczona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a).

Przywołany przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. zawiera regulację zmierzającą do dyscyplinowania organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Ma niewątpliwie charakter represyjny. Wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest bowiem sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu w terminie, bez względu na przyczyny mające uzasadniać zwłokę w zaniechaniu tej powinności. Przyczyny te mogą zostać uwzględnione przez sąd wyłącznie dla potrzeb ustalenia wysokości nakładanej na organ grzywny. Istotne jest, iż dopełnienie obowiązku wynikającego z cytowanej normy prawnej, lecz z uchybieniem terminu przez organ nie skutkuje oddaleniem wniosku o wymierzenie grzywny. Sąd może wymierzyć grzywnę w każdym przypadku stwierdzenia uchybienia terminu przez organ, choćby organ już spełnił niewykonany w terminie obowiązek (por. postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2006r., sygn. akt II OSK 1024/06, opubl. ONSAiWSA 2006/6/156; postanowienia NSA: z dnia 6 stycznia 2010r. o sygn. akt I OZ 1108/09, z dnia 20 października 2010r. o sygn. akt I OZ 668/10, z dnia z dnia 10 grudnia 2010r. o sygn. akt I OZ 936/10 oraz z dnia 6 maja 2005r. o sygn. akt II OZ 171/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Użyte w art. 55 § 1 p.p.s.a. sformułowanie "sąd (...) może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny wskazuje natomiast, że podejmując rozstrzygnięcie w tej kwestii sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a także okres, jaki upłynął od wniesienia skargi i właśnie to, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (tak: T. Woś, H. Knysiak – Molczyk. M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarze, Warszawa 2005, s. 259).

Powracają na grunt niniejszej sprawy przypomnieć należy, iż skarga M. A. na przewlekłość postępowania Prezydenta Miasta R. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w dniu 7 marca 2011r. Przy piśmie z dnia 8 marca 2011r. Sąd przekazał skargę do organu wraz z pouczeniem o treści art. 54 p.p.s.a. i wynikającym z niego obowiązku. W piśmie z dnia 6 kwietnia 2011r. organ I instancji poinformował Sąd, iż akta sprawy zostały przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego celem rozpatrzenia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...]r. Przy kolejnym piśmie z dnia 14 kwietnia 2011r. Sąd ponownie przesłał skargę na przewlekłość postępowania do organu I instancji i powtórzył treść przepisu art. 54 p.p.s.a. W dniu 23 sierpnia 2011r. Prezydent Miasta R. złożył "odpowiedź na skargę", opatrzoną datą 19 sierpnia 2011r. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wyjaśnił, iż decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję organu I instancji z dnia [...]r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Na rozprawie w dniu 23 września 2011r. pełnomocnik organu złożył kserokopię decyzji Prezydenta Miasta R[...] ustalającej warunki zabudowy na wniosek M. A.

Z powyższego wywieść należy, iż skarga M. A. na bezczynność organu przekazana przez Sąd do Prezydenta Miasta R. przy piśmie z dnia 8 marca 2011r. została wniesiona w dniu 9 marca 2011r. W tym bowiem dniu nadana została przez Sąd. Natomiast skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., decydująca jest data jej nadania w urzędzie pocztowym przez sąd (postanowienie WSA z dnia 25 kwietnia 2008r., sygn.akt III SA/Wa 788/08, niepubl., dostępne w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 440111; postanowienie NSA z dnia 29 maja 2008r., I FSK 631/08, dostępny Lex nr 505351).

Jak wynika ze stempla pocztowego odpowiedź na skargę Prezydent Miasta R. złożył dopiero w dniu 23 sierpnia 2011r.

Nie budzi wątpliwości Sądu, iż organ uchybił obowiązkowi wynikającemu wyraźnie z przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a. Uczynił to pomimo dwukrotnych pism, z dnia 8 marca 2011r. oraz z dnia 14 kwietnia 2011r., w których Sąd przytaczał pełne brzmienie przepisu art. 54 p.p.s.a. A jednocześnie w każdym z pism Sąd zobowiązywał Prezydenta Miasta do udzielenia odpowiedzi na skargę M. A. na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu.

Reasumując, w ocenie Sądu organ nie wykonał ustawowego obowiązku przekazania skargi w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przy czym przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi pozostają bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny. Oznacza to, iż wyjaśnienia organu dotyczące postępowania międzyinstancyjnego oraz ostateczne załatwienie sprawy poprzez wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy zostały uwzględnione na etapie ustalania kwoty orzeczonej grzywny.

Wysokość wymierzonej grzywny jest adekwatna do stopnia zaniedbania powyższych obowiązków i stanowi należytą sankcję za naruszenie prawa strony do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Dodać przy tym należy, że przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2010r., o jakim stanowi powołany wyżej art. 154 §6 p.p.s.a. umożliwiający nałożenie grzywny w wysokości do jego dziesięciokrotności, wyniosło 3.224,98 zł (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2011r. - M.P. Nr 11, poz. 120).

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 55 §1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. i art. 64 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.

ar

,