Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 2045/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 634  Sprawy kombatantów, świadczenia z tytułu pracy przymusowej
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone postanowienie w całości

SENTENCJA

Sygn. akt 4 II SA/Wr 2045/2001 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 października 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: S. NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie: S. NSA Bogumiła Skrzypczak (sprawozdawca) S. WSA Lidia Serwiniowska Protokolant: Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w dniu 6 października 2004 roku sprawy ze skargi M. Ł. na postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy dotyczącej pozbawienia uprawnień kombatanckich; 1. u c h y l a zaskarżone postanowienie; 2. z a s ą d z a od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz skarżącego kwotę 10 złotych (słownie: dziesięć złotych) tytułem kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) pozbawił M. Ł. uprawnień kombatanckich.

Decyzja ta została doręczona M. Ł. w dniu [...] roku.

Pismem z dnia [...] roku (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu [...] roku) M. Ł. zgłosił wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Zarzucił, że w okresie doręczenia decyzji (przez okres pięciu miesięcy) przebywał za granicą i dlatego wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wniósł z opóźnieniem. W piśmie tym wnioskodawca wskazywał także na to, że w szeregach MO był jedynie szeregowym, który sumiennie wykonywał rozkazy przełożonych.

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych postanowieniem z dnia [...] roku (Nr [...]) stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, wskazując na to, że wniosek jest spóźniony, a także, iż strona nie zgłosiła wniosku o przywrócenie terminu.

Postanowienie to zostało zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarżący ponownie zarzucił, że w okresie od [...] roku do dnia [...] roku przebywał w USA, a decyzję I instancji odebrał szwagier. Ponadto skarżący wskazał, że decyzje o pozbawieniu uprawnień kombatanckich uznaje za krzywdzącą.

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i powtórzył wcześniejsze argumenty.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zmn.) do rozpoznania skargi wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004 roku - właściwy obecnie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) sądy administracyjne powołane zostały do badania legalności decyzji, niektórych postanowień i innych aktów organów administracyjnych. W związku z tym kontrolą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi objęta jest zgodność z prawem materialnym zaskarżonych aktów administracyjnych, a także badanie zgodności tych aktów pod względem formalnym, a więc badanie, czy w postępowaniu administracyjnym nie nastąpiło takie naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, które miało wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie organy administracyjne naruszyły przepisy o postępowaniu administracyjnym w stopniu wpływającym na wynik sprawy.

Przede wszystkim uzasadnienie postanowienia jest sprzeczne z oświadczenia skarżącego istniejącymi w sprawie.

Organ przyjął, że skarżący nie zgłosił wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Pogląd ten jest jednak niezgodny z treścią pisma skarżącego z dnia [...] roku. W piśmie tym skarżący wskazywał z jakich powodów wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zgłosił z opóźnieniem. W szczególności podawał, że w dniu doręczenia decyzji z dnia [...] roku przebywał za granicą i z tego powodu nie mógł wnieść tego wniosku w terminie.

Treść oświadczenia skarżącego wskazywała na to, że zamierzał on usprawiedliwić swoje opóźnienie. Tak sformułowane pismo organ powinien był uznać za wniosek o przywrócenie terminu do zgłoszenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

W związku z tym nie jest uzasadnione stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że skarżący nie zgłosił wniosku o przywrócenie terminu.

Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ administracyjny przedwcześnie uznał, że wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy jest spóźniony. Przed wydaniem tego postanowienia organ winien był rozstrzygnąć wniosek o przywrócenie terminu. Dopiero bowiem rozstrzygnięcie tej kwestii mogło dać odpowiedź na pytanie, czy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy jest spóźniony, w rozumieniu art. 134 Kpa. Stosownie bowiem do art. 58 Kpa, przywrócenie terminu do w zgłoszenia określonego rodzaju wniosku powoduje taki stan, jak gdyby opóźnienie nie wystąpiło.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w związku z tym stwierdza, że organy administracyjne naruszyły przepisy o postępowaniu administracyjnym w stopniu wpływającym na wynik sprawy. Zgodnie więc z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zmn.) zaistniały przesłanki do uchylenia zaskarżonych decyzji.

Uchylając zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny jest zobowiązany - zgodnie z art. 200 cyt. ustawy - zasądzić na rzecz skarżącego koszty postępowania. W tej sprawie poniesione przez skarżącego koszty były ograniczone jedynie do wpisu od skargi.

Zgodnie z art. 152 cyt. ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny jest także zobowiązany orzec w jakim zakresie zaskarżony akt może być wykonany przed uprawomocnieniem się wyroku. W tej jednak sprawie nie zachodziła potrzeba orzeczenia w tym przedmiocie, gdyż zaskarżone postanowienia nie posiadało cech orzeczenia podlegającego wykonaniu.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.