Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1519/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 2, art. 3, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 3,6
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1519/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 marca 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędziowie: WSA Ewa Michna, WSA Maria Zawadzka (spr.), Protokolant: Daniel Marzec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2010r., sprawy ze skargi L. S., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 4 września 2009 r. Nr [....], w przedmiocie łącznego zobowiązanie pieniężnego za rok 2008, I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 152, 00 zł (sto pięćdziesiąt dwa złote 00/100).


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 4 września 2009r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia 21 maja 2009r., Nr [...] w sprawie zmiany decyzji z dnia 13 lutego 2008r., Nr [...] dotyczącej wymiaru względem skarżącej L. S. łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2008 w kwocie 49,00 zł. oraz ustalenia nowego wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2008 w kwocie 3.799,00 zł.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia 13 lutego 2008 r. Wójt Gminy O. ustalił skarżącej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2008 w kwocie 49 zł.

W dniu 6 lutego 2009r. skarżąca złożyła w organie podatkowym l instancji informację w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2008, w której wskazała m.in., że powierzchnia gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi 15 681 m². W informacji tej skarżąca sprecyzowała, że działalność gospodarcza na powierzchni 15 681 m² prowadzona była od dnia 1 marca 2008r. do dnia 31 sierpnia 2008r. W tym samym dniu, tj. 6 lutego 2009r. skarżąca złożyła korektę informacji podatkowej w treści której wskazała, iż powierzchnia gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi 10000 m², przy czym sprecyzowała, że działalność gospodarcza na pow. 10000 m² była prowadzona w okresie od dnia 1 września 2008r. do dnia 31 grudnia 2008r. Na przedmiotowych gruntach, działalność gospodarczą, prowadziła firma "M" Sp. z o.o., na podstawie umowy dzierżawy zawartej między spółką, a skarżącą w dniu 14 lutego 2008r. Działalność ta polegała na eksploatacji złoża piasków. Pismem z dnia 15 kwietnia 2009r. skarżąca wskazała, iż błędnie wypełniła w/w informacje podatkowe złożone z dnia 6 lutego 2009r. i zgodnie z jej obecną wiedzą działalność gospodarcza prowadzona jest na gruncie o powierzchni 1000 m², a wydzierżawiająca teren spółka zakończyła działalność.

W związku powyższym organ podatkowy I instancji postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2009r. wszczął postępowanie w sprawie zmiany decyzji określającej wymiar łącznego zobowiązana pieniężnego za rok 2008. Wypowiadając się odnośnie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w piśmie z dnia 27 kwietnia 2009r. skarżąca oświadczyła, że w dniu 14 kwietnia 2009r. zostały zakończone prace eksploatacyjne na należącej do niej działce, o nr [...] w związku z czym powierzchnia działki podlegającej podwyższonemu opodatkowaniu zmniejszyła się z 1000 m² do 100 m².

Decyzją z dnia 21 maja 2009r. organ podatkowy I instancji dokonał zmiany decyzji z dnia 13 lutego 2008r. dotyczącej wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2008 w kwocie 49,00 zł. oraz ustalił nowy wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2008 w kwocie 3.799 zł.

W uzasadnieniu decyzji powołując się na treść art. 254 Ordynacji podatkowej oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych podniesiono, że w sprawie zaszły przesłanki uzasadniające zmianę decyzji wymiarowej. Wyjaśniono, że zobowiązanym do opłacania podatku od nieruchomości nie jest przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą na dzierżawionym gruncie ale właściciel gruntu. Naliczając podatek uwzględniono, że na przedmiotowym gruncie w 2008 r. działalność gospodarcza była prowadzona na powierzchni 15681 m² w okresie od dnia 1 marca 2008 r. do dnia 31 sierpnia 2008 r. oraz na powierzchni 10 000 m² od dnia 1 września 2008 r do dnia 31 grudnia 2008 r.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, naruszeni art. 187 § 1, art. 200 a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i ustalenie zobowiązania w stosunku do powierzchni faktycznie wykorzystywanej na prowadzenie działalności gospodarczej lub jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Decyzją z dnia 4 września 2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu l instancji. Organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że w sprawie wystąpiły przesłanki do zmiany decyzji wymiarowej z dnia 13 lutego 2008 r. albowiem po jej doręczeniu skarżącej, nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Organ stwierdził, że skoro na działce rolnej rozpoczęto z dniem 1 marca 2008 r. działalność gospodarczą należało dokonać weryfikacji uprzednio wydanej decyzji. Stwierdzono, że złożone informacje w sprawie podatku od nieruchomości wraz z ewidencją gruntów stanowią dokumenty, w oparciu o które organ podatkowy ustala przedmiot opodatkowania. Stwierdzono, że oświadczenie skarżącej z dnia 15 kwietnia 2009 r., w który wskazała, iż rzeczywista powierzchnia, na której była prowadzona działalność gospodarcza wynosiła 1000 m², złożone zostało po zakończeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez firmę "M" czyli w praktyce jest ono niemożliwe do zweryfikowania.

Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając zaskarżonej decyzji:

• naruszenie art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez nie przeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego,

• naruszenie art. 200a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie przeprowadzenie rozprawy administracyjnej z udziałem osób prowadzących działalność na gruncie strony.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi zarzucono, że organ pierwszej instancji całkowicie pominął jej oświadczenie z dnia 15 kwietnia 2009 r., w którym korygowała wcześniej podane informacje, a które zostało złożone jeszcze przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji. Zdaniem skarżącej organy nie dopełniły obowiązku należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wskazując na odpis koncesji oraz dowody wpłat opłaty eksploatacyjnej z tego tytułu zaznaczyła, że istniały podstawy do oceny areału, na którym prowadzono wydobycie kopaliny, a tym samym do oceny powierzchni gruntu zajętej na prowadzenie działalności. Zdaniem skarżącej organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie areału gruntów wykorzystywanych na prowadzenie gospodarczej w 2008 r. Skarżąca zarzuciła też, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów odwołania dotyczących nie wyjaśnienia stanu faktycznego. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała wybrane orzecznictwo Wojewódzkich Sądów Administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) - zwanej w dalszej części "p.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając na względzie wskazane powyżej kryteria oceny Sąd doszedł do przekonania, iż decyzje zarówno w pierwszej, jak i drugiej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego, a to normy wynikającej z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, co w istotny sposób wpłynęło na wynik sprawy, powodując konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Dla przejrzystości rozważań zaznaczyć należy, że decyzje organów obu instancji zapadły w trybie art. 254 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 05 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Zgodnie z treścią powołanego artykułu decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Zmiana decyzji ostatecznej może dotyczyć tylko okresu, za który ustalono lub określono wysokość zobowiązania podatkowego. W niniejszej sprawie pierwotna decyzja wymiarowa z dnia 13 lutego 2008 r. ustalająca wymiar łącznego zobowiązania podatkowego za 2008 r. została doręczona skarżącej w dniu 29 lutego 2008 r. Natomiast w skutek złożenia przez skarżącą informacji w sprawie podatku od nieruchomości w dniu 6 lutego 2009 r., po doręczeniu decyzji wymiarowej, doszło do zmiany okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania, a skutki tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji.

Zaistnienie przesłanek z art. 254 Ordynacji podatkowej nie było przedmiotem sporu między stronami. Także Sąd nie dopatrzył się naruszeń w tej kwestii. Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie obszaru powierzchni działki skarżącej, na której wykonywana była działalność gospodarcza w 2008 r.

Kwestię podatku od nieruchomości reguluje ustawa z dnia 1 stycznia 1991 r., o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. Nr 121, póz. 844 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust 2 cyt. ustawy, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalność gospodarczej. Stosownie natomiast do treści art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006r. Nr 136, póz. 969 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunt sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalność gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

Stosownie do treści art. 3 w/w ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych nie stanowiących odrębnych nieruchomości lub jest bez tytułu prawnego.

W niniejszej sprawie skarżąca, będąc właścicielem gruntu, wydzierżawiła go spółce "M", która prowadziła na nim działalność gospodarczą. Zatem to skarżąca jako właściciel była osobą zobowiązaną do zapłaty podatku. Fakt wykorzystywania gruntu przez przedsiębiorcę na podstawie zawartej umowy dzierżawy skutkuje tym, że na gruncie prowadzona jest działalność gospodarcza jednakże dzierżawca gruntu nie jest zobowiązany do zapłaty podatku, bowiem jest jedynie posiadaczem zależnym. Posiadacz zależny natomiast, nie został wymieniony w katalogu z art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi powierzchnia. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 3 i 6 cyt. ustawy, jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, mającego wpływ na wysokość opodatkowania w danym roku.

W niniejszej sprawie do momentu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji z dnia 21 maja 2009r., skarżąca przekazała organowi cztery informacje dotyczące obszaru powierzchni działki, na której była wykonywana działalność gospodarcza w 2008 r. Pierwsze dwie złożone zostały w dniu 6 lutego 2009 r. na formularzach "IN-1" w formie informacji złożonej po raz pierwszy oraz korekty uprzednio złożonej informacji. Jednocześnie zaznaczyć należy, że formularz złożony jako korekta uprzednio złożonej informacji nie zmieniał danych zawartych w pierwszym formularzu, a jedynie je uzupełniał albowiem z pierwszej informacji wynikało, że w 2008 r. od dnia 1 marca 2008 r. do dnia 31 sierpnia 2008 r. działalność gospodarcza prowadzona była na powierzchni 15 681 m², a z drugiej informacji że w dniach od 1 września 2008 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. działalność gospodarcza prowadzona była na powierzchni 10 000 m². Następnie pismem z dnia 15 kwietnia 2009 r. skarżąca skorygowała poprzednio podane informacje twierdząc, że powierzchnia działki, na której prowadzona byłą działalność gospodarcza w 2008 r. to 1000 m², a podane wcześniej dane uważa za nieważne.

Ponadto w piśmie z dnia 27 kwietnia 2009 r. skarżąca podała, że w dniu 14 kwietnia 2009 roku na jej działce zakończono prowadzenie działalności gospodarczej, a powierzchnia podlegająca podwyższonemu opodatkowaniu zmniejszyła się z 1000 m² do 100 m². Zaznaczyć jednak należy, że pismo to dotyczy stanu rzeczy istniejącego w 2009 r., a przedmiotem badania w niniejszej sprawie jest stan istniejący w roku 2008 r. Z tej przyczyny Sąd uznał, że pismo z dnia 27 kwietnia 2009 r. nie będzie brane pod uwagę gdyż nie ma znaczenia w niniejszej sprawie.

Organy podatkowe obu instancji wydane decyzje w zakresie podatku od nieruchomości dotyczącego gruntu, na którym prowadzona była działalność gospodarcza, oparły się jedynie na informacjach wynikających z pism złożonych w dniu 6 lutego 2009 r., pomijając zupełnie informacje wskazaną w piśmie z dnia 15 kwietnia 2009 r. Organ pierwszej instancji nie odniósł się w ogóle do tego pisma w uzasadnieniu decyzji, a organ odwoławczy stwierdził, że "oświadczenie to zostało złożone już po zakończeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez firmę "M" czyli w praktyce jest ono niemożliwe do zweryfikowania".

Zdaniem Sądu organy obu instancji dopuściły się naruszenia zasady prawdy obiektywnej i prawdy materialnej, wyrażonych w art. 122 i 187§1 Ordynacji podatkowej. Obowiązek składania informacji w sprawie podatku od nieruchomości wynikający z art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie zwalnia organów podatkowych z obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, wynikającego z art. 122 Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, że do momentu powstania zobowiązania (doręczenia decyzji) podatnik jest zobowiązany do informowania organu podatkowego o wszystkich okolicznościach mających wpływ na wysokość podatku. Obowiązek ten podatnik realizuje najczęściej, zmieniając dane zawarte we wcześniej złożonych deklaracjach. Korekty te dokonywane są w związku z realizacją obowiązku dostarczenia niezbędnych danych do ustalenia kwoty podatku (por. Komentarz Ordynacja podatkowa, C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, LEX 2009, wyd. III). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Skarżąca pismem z dnia 15 kwietnia 2009 r. poinformowała o okolicznościach istotnych dla wymiaru podatku, natomiast organy podatkowe nie wzięły tego pod uwagę. Obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie z rzeczywistym stanem, a jeżeli okaże się to niemożliwe, dokonanie ustaleń zbliżonych do stanu rzeczywistego. Skoro zatem otrzymały informację o innej powierzchni wykorzystywanej na działalność gospodarczą niż uprzednio zadeklarowana, powinny powziąć kroki w celu wyjaśnienia podstawy opodatkowania i dokonania właściwego wymiaru podatku. Tymczasem organ stwierdził, że oświadczenie to jest nieweryfikowalne albowiem działalność gospodarcza na gruncie skarżącej została zakończona. Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 8.04.08 r., sygn. akt I SA/Po 222/08, gdzie stwierdzono, że każda korekta deklaracji podatkowej - także ta złożona w trybie art. 6 ust. 3 i 8 pkt 3 u.p.o.l. - winna podlegać ocenie i sprawdzeniu przez organ podatkowy. Organ podatkowy zobligowany jest w tej sytuacji do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy I instancji nie wyjaśnił, czy korekta deklaracji była zasadna, a jeżeli uznał, że nie (jak można sądzić) winien był wydać decyzję w sprawie określenia spółce podatku od nieruchomości zgodnie z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej np. w wysokości wynikającej z pierwszej deklaracji. Pozostawienie korekty deklaracji w aktach sprawy bez podjęcia stosownych działań wyjaśniających jej zasadność uznać należy za nieprawidłowe i nie znajdujące uzasadnienia. Z tych względów nie ustalono w należyty sposób jaka faktycznie była prawidłowa wysokość omawianego podatku. Podobne stanowisko wyrażono w wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 1466/05, zgodnie z którym " skoro podatnik twierdził, że dane wynikające z poprzedniej deklaracji nie są aktualne czy też nie są zgodne z rzeczywistym stanem to organ podatkowy mógł albo wezwać go do złożenia aktualnej deklaracji podatkowej albo też w ramach wszczętego postępowania podatkowego ustalić faktyczną podstawę opodatkowania".

W ocenie Sądu stanowisko organów jest niespójne i nie posiada uzasadnionych podstaw. Z jednej strony organ stwierdza, że nie mógł wziąć pod uwagę informacji zawartych w oświadczeniu skarżącej z dnia 15 kwietnia 2009 r. gdyż jest ono nieweryfikowalne, a z drugiej, na podstawie tego samego oświadczenia przyjął, że działalność gospodarcza prowadzona na przedmiotowym terenie została zakończona. Ponadto organy mogły podjąć próbę wyjaśnienia tej kwestii chociażby poprzez przesłuchanie w charakterze świadka reprezentanta spółki dzierżawiącej ten teren.

Na marginesie zaznaczyć należy, że fakt, iż skarżąca nie złożyła organowi podatkowemu informacji w terminie 14 dni od dnia wystąpienia zdarzenia, mającego wpływ na wysokość opodatkowania w danym roku (skarżąca uczyniła to po upływie wskazanego w ustawie 14 dniowego terminu, odpowiadając na wezwanie organu) nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a jedynie wywołuje sankcje wynikające z ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz.U., Nr 83, poz. 930 ze zm.).

W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy nie zgromadził i nie zbadał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. W tym stanie rzeczy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, jest zdaniem Sądu, dowolna.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał także za zasadny zarzut naruszenia art. 200a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym Organ odwoławczy przeprowadzi w toku postępowania rozprawę z urzędu jeżeli zachodzi potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin, lub sprecyzowania argumentacji prawnej prezentowanej przez stronę w toku postępowania. W niniejszej sprawie przesłanka taka niewątpliwie zaistniała chociażby co potrzeby wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy przy udziale świadków, a zatem organ odwoławczy był zobligowany do przeprowadzenia rozprawy z urzędu.

Konkludując Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło art. 122 w związku z art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez nieustalenie w sposób nie budzący wątpliwości powierzchni nieruchomości, będącej podstawą wymiaru podatku. Powyższe zaniechanie stanowi naruszenie przepisów procedury, które miało wpływ na wynik sprawy i spowodowały konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i ponownego rozpatrzenia sprawy.

W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), orzekł jak w sentencji.