Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1786/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1, art. 258 par. 1 i par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. U. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi H. U. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

H. U. (dalej: "skarżąca") w toku postępowania w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie wymeldowania, złożyła na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

We wniosku skarżąca podniosła, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z małoletnim synem J. U. Posiada mieszkanie o pow. 58 m2. Oświadczyła także, że posiada oszczędności w wysokości 15 zł. Jako dochód wpisała kwotę 300 zł (Decyzja nr [...]). Do akt dołączyła decyzję Prezydenta W. z dnia [...] września 2014 r. o ww. numerze, o przyznaniu jej zasiłku celowego – świadczenia pieniężnego na zakup artykułów żywnościowych oraz zaświadczenie z urzędu pracy , z którego wynika, ze jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna od dnia [...] maja 2014 r. i nie posiada prawa do zasiłku.

Zarządzeniem z dnia 14 listopada 2014 r. referendarz sądowy wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku poprzez nadesłanie – w terminie 7 dni:

a) wyciągów z wszystkich posiadanych przez nią rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych oraz lokat terminowych z okresu ostatnich trzech miesięcy, ewentualnie do złożenia oświadczenia o nieposiadaniu kont i rachunków bankowych;

b) jednoznacznego wyjaśnienia czy syn J. U. rzeczywiście pozostaje ze skarżącą we wspólnym gospodarstwie domowym jak wynika z oświadczenia zawartego w rubryce nr 6 formularza PPF, czy też skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe (jak wynika z decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2014 r., dołączonej do wniosku o przyznanie prawa pomocy) oraz, czy J. U. zamieszkuje z ojcem T. U. (jak wynika z postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] w [...] Wydział [...] Rodzinny i Nieletnich z dnia [...] lipca 2012 r., sygn. akt [...] – w aktach administracyjnych sprawy), ewentualnie czy skarżąca jest zobowiązana do świadczenia alimentacyjnego na rzecz syna J. U. (jeśli tak, należy tan fakt udokumentować),

c) oświadczenia, czy T. U. wypłacił na rzecz skarżącej kwotę 70.000 zł (zobowiązanie wynikające z ugody zawartej przed Sądem Rejonowym dla [...] w [...] Wydział [...] Cywilny w dniu [...] kwietnia 2013 r. w sprawie [...] w przedmiocie podziału majątku wspólnego- w aktach administracyjnych sprawy), jeżeli tak, to kiedy oraz czy skarżąca dysponuje aktualnie tą kwota lub jej częścią,

d) oświadczenia w sprawie rodzaju i wysokości wydatków ponoszonych na utrzymanie konieczne (przeciętnie w miesiącu), w tym związanych z utrzymaniem mieszkania w którym aktualnie przebywa

Wezwanie to zostało zwrócone do Sądu, z powodu niepodjęcia w terminie. Jak wynika z adnotacji urzędu pocztowego, przesyłka ta była awizowana po raz pierwszy w dniu 21 listopada 2014 r., oraz powtórnie – w dniu 1 grudnia 2014 r. Pismo to znajdowało się w placówce pocztowej [...], o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Pismo to należy uznać za doręczone w dniu 5 grudnia 2014 r., zatem termin do uzupełnienia wniosku upłynął w dniu 12 grudnia 2014 r.

Stwierdzić należy, że dotychczas skarżąca nie wykonała wezwania Sądu.

Rozpatrując przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy, trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a."), strona wnosząca do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki obowiązana jest do poniesienia kosztów postępowania. Art. 243 i nast. cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy, gdy wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania lub nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika z powyższego, w postępowaniu sądowoadministracyjnym podmiot wnoszący skargę do sądu musi liczyć się z koniecznością poniesienia kosztów postępowania. Z tego punktu widzenia przyznanie prawa pomocy jest instytucją wyjątkową, przysługującą jedynie w sytuacjach, gdy poniesienie kosztów przez stronę spowodowałoby u niej uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego. Rozpatrując niniejszy wniosek, należy także podkreślić, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym uwarunkowane jest wykazaniem przez stronę, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Analiza treści powołanego wyżej przepisu wskazuje, że wnioskodawca powinien wykazać, przedstawiając odpowiednie argumenty i dowody (m.in. z dokumentów źródłowych świadczących o krytycznej sytuacji finansowej), że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.

W rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, że omówiony warunek przyznania prawa pomocy, tj. wykazanie że skarżąca spełnia przesłanki uprawniające do zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, nie został przez nią spełniony.

Z informacji podanych przez skarżącą na urzędowym formularzu PPF wynika, m.in., że mieszka ona z synem, posiada mieszkanie oraz, że w miesiącu wrześniu otrzymała kwotę 300 zł (zasiłek celowy). Jest również zarejestrowana jako osoba bezrobotna.

W związku z rozbieżnościami pomiędzy ww. oświadczeniami zawartymi na urzędowym formularzu PPF a dokumentami znajdującymi się w aktach administracyjnych i sądowych sprawy, należało wezwać skarżącą do wyjaśnienia tych wątpliwości w celu ustalenia rzeczywistego stanu majątkowego oraz jej możliwości finansowych. Przede wszystkim wątpliwości budzi, czy skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, czy też zamieszkuje z małoletnim synem. Jest to niewątpliwie istotna kwestia z punktu widzenia ponoszenia wydatków w budżecie domowym (także w związku z ewentualnym obowiązkiem ponoszenia świadczeń alimentacyjnych na rzecz syna przez skarżącą lub jej byłego męża).

Ponadto z akt administracyjnych wynika, że na podstawie ugody zawartej przed Sądem Rejonowym dla [...] w [...] Wydział [...] Cywilny w dniu [...] kwietnia 2013 r. w sprawie [...] w przedmiocie podziału majątku wspólnego, były mąż skarżącej był zobowiązany do wypłaty na jej rzecz kwoty 70.000 zł. Zatem kwestia ta czy skarżąca otrzymała lub ma otrzymać tę kwotę jest również istotna w postępowaniu w przedmiocie prawa pomocy.

Wreszcie brak jest informacji na temat rodzaju i wysokości wydatków ponoszonych na utrzymanie konieczne, w tym związanych z utrzymaniem mieszkania w którym aktualnie przebywa.

Skarżąca nie odpowiedziała na ww. wezwanie, które zostało prawidłowo dwukrotnie awizowane i należało je uznać za skutecznie doręczone (art. 73 p.p.s.a.) Tym samym należy uznać, że nie wykazała, że jej sytuacja materialna uzasadnia przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, bowiem z przedstawionych informacji i dokumentów nie wynika, aby nie była w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.