Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2113/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art 86 §1, art 87§2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska, po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi H. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi -


UZASADNIENIE

Strona pismem z dnia 30 lipca 2010 r. wniosła za pośrednictwem organu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] utrzymującej w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zaskarżone postanowienie zostało doręczone stronie 18 czerwca 2010 r., co wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru. W treści postanowienia zawarto pouczenie o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2010 r. odrzucił skargę.

W dniu 13 września 2010 r. do Sądu wpłynął wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżący wyjaśnił, że opóźnienie terminu do wysłania skargi nastąpiło w przyczyn od niego niezależnych. Wyjaśnił, że od wielu lat leczy się w związku z problemami z krążeniem i innymi chorobami związanymi z wiekiem (prostata, polipy jelita grubego). Ponadto w związku z wysokimi temperaturami w czerwcu i lipcu 2010 r. nie funkcjonował normalnie, leżał w łóżku. Skarżący wskazał, że jest osobą samotną, mieszka na wsi i tylko pomoc sąsiadów ratowała mu życie. Podkreślił, że jest kombatantem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej powoływanej jako "P.p.s.a.") sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od

Sygn. akt III SA/Wa 2113/10

czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu.

Sąd uznał, że w sprawie niniejszej przyjąć należy, że Skarżący wniosek o przywrócenie terminu złożył w terminie zakreślonym art. 87 p.p.s.a. to jest w terminie siedmiu dni od momentu powzięcia wiadomości o wniesieniu skargi z uchybieniem terminu, który to moment powiązać należy z chwilą doręczenia Skarżącemu postanowienia tutejszego Sądu o odrzuceniu skargi.

W tej sytuacji Sąd uznał za właściwe dokonanie oceny zasadności wniosku.

Jako przyczynę uchybienia terminu Skarżący wskazał stan zdrowia oraz niekorzystne warunki atmosferyczne (wysokie temperatury).

Jak podkreśla się w literaturze (por. np. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 328-329) oraz orzecznictwie (por. np. wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99; Lex nr 40381; z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98; Lex nr 39797; z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; Lex nr 55307) o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Powyższe poglądy, aczkolwiek wyrażane na tle przepisów regulujących postępowanie administracyjne, wobec analogicznego unormowania przesłanek przywrócenia terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zachowują tu swoją aktualność. Znajdują one również odzwierciedlenie w piśmiennictwie dotyczącym postępowania sądowoadministracyjnego (zob. H.Knysiak-Molczyk [w:] T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis; Warszawa 2005, s. 333).

Zdaniem Sądu, Skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego,

Sygn. akt III SA/Wa 2113/10

brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody w zachowaniu terminu usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03; Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Wynika z tego, że przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny. Obowiązkiem strony jest więc uwiarygodnienie swojej staranności oraz wykazanie, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, po pierwsze należy podnieść, kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Uchybienie terminu przez skarżącego mogło być poczytane jako niezawinione jedynie w sytuacji wykazania – uprawdopodobnienia, iż nie mógł przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Skarżący powinien był uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność przy dokonywaniu czynności procesowej. Uprawdopodobnienie jest bowiem surogatem dowodu, nie daje ono pewności lecz tylko wiarygodność – prawdopodobieństwo twierdzenia o jakimś fakcie. Jednak należy zauważyć, że różnica pomiędzy udowodnieniem a uprawdopodobnieniem nie polega na mniejszej wiarygodności informacji, lecz na odformalizowaniu czynności związanych z ich uzyskiwaniem.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podniósł jedynie, że z uwagi na długotrwałą chorobę oraz wysokie temperatury nie miał możliwości nadania przesyłki zawierającej skargę w wyznaczonym terminie.

Zdaniem Sądu nie każda długotrwała choroba powoduje niemożność nadania korespondencji. Ponadto stwierdzić należy, że starannie sporządzone uzasadnienia do wniosku o przywrócenie terminu powinno zawierać taki elementy jak np. okres w jakim Skarżący chorował, czy był hospitalizowany oraz informacje pozwalające na ustalenie, czy istotnie Skarżący nie mógł skorzystać z pomocy osób trzecich, skoro jak wskazywał, korzystał z pomocy sąsiadów. Samo natomiast stwierdzenie, że skarżący

Sygn. akt III SA/Wa 2113/10

długotrwale chorował nie przeświadcza o tym, iż nastąpiła przeszkoda nie do przezwyciężenia. Tym bardziej, że § 2 art. 87 P.p.s.a. nakazuje uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy, a nie samo ich wskazanie.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.