Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3098/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 188
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77 par 1, art. 80 oraz art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 3 października 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 2846/18 w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz J. R. kwotę 1707 (jeden tysiąc siedemset siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 maja 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 2846/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. R. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Zaskarżony wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. (zwany dalej: PINB) nałożył na J. R. obowiązek rozbiórki fragmentu ogrodzenia działki nr ew. [...] w miejscowości C., gmina G. (wzdłuż działki sąsiedniej nr ew. [...]) usytuowanego prostopadle i naruszającego linię rozgraniczającą drogi gminnej nr ew. [...] - do zachowania odległości 5,0 m od osi drogi gminnej; skrócenia słupków betonowych ogrodzenia do wysokości nieprzekraczającej 2,20 m, zlokalizowanego na terenie działki o nr 206 wzdłuż granicy z działką nr ew. 207 w miejscowości C., gmina G..

Po rozpatrzeniu odwołania J. R., Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej: WINB) decyzją z dnia [...] września 2018 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257; zwanej dalej: k.p.a.) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz 1202; zwanej dalej: p.b.) uchylił ww. decyzję PINB w całości i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. nałożył na J. R. obowiązek dokonania rozbiórki fragmentu ogrodzenia działki nr ew. [...] w miejscowości C., gmina G. (wzdłuż działki sąsiedniej nr ew. 207) usytuowanego prostopadle i naruszającego linię rozgraniczającą drogi gminnej nr ew. 219 - do zachowania odległości 5,0 m od osi drogi gminnej.

WINB wyjaśnił, że odległość od wyjeżdżonej osi drogi wynosi 4,20 m. Początek spornego ogrodzenia, w miejscu połączenia z ogrodzeniem od strony południowej również znajduje się w odległości 4,20 m. Jak wynika z dołączonego do akt sprawy wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. G. tj. z § 12 ust. 12 pkt 3, odległość ta powinna wynosić 5 m od krawędzi jezdni. WINB uznał więc, że sporny fragment ogrodzenia narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. G.

Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 24 maja 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 2846/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. R. na ww. decyzję WINB z dnia [...] września 2018 r.

Zdaniem Sądu I instancji WINB prawidłowo nakazał skarżącej rozbiórkę fragmentu ogrodzenia działki nr ew. [...] w C., wzdłuż działki sąsiedniej nr ew. [...], usytuowanego prostopadle - jako naruszającego linię rozgraniczającą drogi gminnej nr ew. [...], z uwagi na wymaganą (zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego) odległość 5,0 m od osi drogi gminnej.

Zgodnie z § 6 miejscowego planu zagospodarowania G. G. (uchwała Rady Miasta i G. G. z [...] maja 2005 r. Nr [...]), przedstawione graficznie na rysunku planu linie rozgraniczające dróg są wiążące. Zgodnie z § 7 pkt. 19 planu, na obszarze objętym uchwałą plan wyodrębnia tereny, będące przedmiotem przepisów ogólnych i szczegółowych, w których lokalizuje funkcje, oznaczone na rysunku planu symbolami, w tym tereny dróg publicznych, oznaczone na rysunku planu symbolami KG, KZ, KL, KD, czyli drogi: KG - droga główna, KZ - droga zbiorcza, KL - droga lokalna, KD - droga dojazdowa. Drogi publiczne oznacza się na załączniku graficznym do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kolorem białym (zgodnie z załącznikiem Nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Dz.U. Nr 164, poz. 1587). Plan nie wyodrębniał dróg wewnętrznych, a więc niepublicznych (oznaczanych na załączniku graficznym planu symbolem KDW i zawsze kolorem szarym, zgodnie z ww. załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.). Użyte w planie oznaczenie drogi, wzdłuż której posadowione zostało przedmiotowe ogrodzenie, jako "219 dr. sz. 2,5 m" dotyczy więc drogi publicznej. Ponadto, jak wynika z pisma Urzędu Miasta i G. w G. z dnia 4 grudnia 2017 r., droga oznaczona Nr 219 jest drogą gminną. Zgodnie z § 10 pkt. 2 ppkt. 2 planu dozwolono lokalizowania ogrodzeń bezpośrednio w liniach rozgraniczających dróg, o konstrukcji ażurowej o wysokości do 1,8 m z dopuszczeniem ogrodzeń na podmurówce o nieprzekraczalnej wysokości 60 cm, z zakazem realizacji pełnych ogrodzeń. Zgodnie zaś z § 3 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t. jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 124) przez linie rozgraniczające drogę rozumie się granice terenów przeznaczonych na pas drogowy lub pasy drogowe ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2068). Skoro więc najmniejsza szerokość drogi z liniach rozgraniczających dla drogi o klasie D wynosi 10 m (§ 7 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r.), to logicznym wnioskiem jest, że linie rozgraniczające rozciągają się na szerokość 5 m w obie strony od osi drogi. Tym samym, zgodnie z § 10 pkt. 2 ppkt. 2 planu, przedmiotowe ogrodzenie nie mogło być posadowione w odległości mniejszej, niż 5 m od osi drogi nr 219.

Jak wynika z protokołu oględzin, przeprowadzonych na gruncie przez PINB w dniu 10 października 2017 r., przedmiotowe ogrodzenie zostało posadowione w odległości 3, 6 m. od osi jezdni. Załączone do protokołu kopie zdjęć, wykonanych podczas oględzin, nie pozostawiają złudzenia, co do przebiegu tej drogi gruntowej. Skoro budowa ogrodzenia nie była zgodna z przepisami prawa miejscowego w taki sposób, który uniemożliwiał jej legalizację, to obowiązkiem organu było wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę ogrodzenia.

Dodatkowo Sąd I instancji wyjaśnił, że § 10 pkt. 2 planu zezwala na sytuowanie w liniach rozgraniczających dróg ogrodzeń, ale wyłącznie o konstrukcji ażurowej. Jak wynika natomiast ze znajdujących się w aktach sprawy zdjęć ogrodzenia ma konstrukcję pełną, a nie ażurową. Tym samym ogrodzenie zostało posadowione nie tylko z przekroczeniem linii rozgraniczających drogę, ale posiada konstrukcję niedopuszczoną prawem miejscowym.

W skardze kasacyjnej J. R. zaskarżyła ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie:

1. art. 134 § 1, art. 135, art. 1 oraz art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że organ administracji nie naruszył prawa w stopniu mającym wpływ na decyzję, gdy tymczasem WINB w decyzji z dnia [...] września 2018 r. naruszył w sposób rażący, mające wpływ na rozstrzygniecie przepisy art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez:

- niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, a nadto brak dokonania poprawnej oceny zebranego materiału dowodowego, tj. błędne przyjęcie że przedmiotowe ogrodzenie we fragmencie w sposób istotny odbiega od ustaleń i warunków określonych w przepisach, podczas gdy w niniejszej sprawie organy przyjęły, że chodzi o odległość od krawędzi jezdni podczas gdy ze zgłoszenia jakie zostało załączone do akt sprawy wynika, że przedmiotową odległość należało ustalić od osi drogi, nadto z protokołu oględzin przedmiotowego ogrodzenia wynika bezspornie, iż brak jest możliwości precyzyjnego ustalenia przebiegu drogi, z uwagi na jej rozjeżdżenie, albowiem jest to droga gruntowa tym samym oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym i wybiórczym materiale dowodowym,

- niedostatecznie wnikliwe wyjaśnienie i ustalenia dotyczące charakteru drogi o nr ewidencyjnym [...] w zakresie zaliczenia jej do odpowiedniej kategorii drogi w tym nieuzasadnione zaliczenie jej do drogi gminnej o klasie D pomimo, iż z załącznika graficznego wynika, iż nie została ona oznaczona w sposób jaki wymaga tego rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) (droga publiczna winna być oznaczona kolorem białym, zaś droga nr 219 jest oznaczona kolorem żółtym, takim jak przyległe nieruchomości) oraz bezkrytyczne uznanie, że jest to droga gminna choć z informacji jakie są dostępne na załączniku graficznym wynika, iż jest to droga, której nie można zaliczyć do żadnej kategorii, z uwagi na fakt braku spełnienia kryteriów, jakie nakłada rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarski Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 124) - minimalna szerokość drogi o najniższej kategorii D wynosi bowiem 4,50 m;

2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób pełny i jasny w uzasadnieniu podniesionych w skardze zarzutów, opierając tym samym rozstrzygnięcia na ogólnikach i lakonicznych ustaleniach dokonanych w postępowaniu administracyjnym, w tym oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym, bez wnikliwego i gruntownego ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia faktów, a nadto nie odnosząc się do wszystkich zarzutów, jakie zostały sformułowane w skardze, w tym:

- dotyczących niezawiadomienia jako strony inwestora spornego ogrodzenia pomimo, iż w postępowaniu dotyczącym tego samego płotu tylko od strony południowej sygn. akt VII SA/Wa 2057/18 stroną postępowania był tylko inwestor, bez udziału właściciela działki, tym samym braku ustalenia istotnego elementu jakim jest podmiot, wobec którego toczy się postępowania - czyli kto był inwestorem, tym samym oparciu rozstrzygnięcia na niepełnym materiale;

- braku odniesienia się do zarzutu dotyczącego sprzeczności Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla Gminy Gąbin, a odnoszącego się do wersji tekstowej planu, która nie odpowiada wersji graficznej i tym samym przyjęcie, iż droga nr ewidencyjny 219 jest drogą gminną, podczas gdy z wersji graficznej wynika, iż jest to droga, której nie można zaliczyć jako droga publiczna (droga publiczna winna być oznaczona kolorem białym, zaś droga nr 219 jest oznaczona kolorem żółtym, takim jak przyległe nieruchomości), również z uwagi na fakt braku spełnienia kryteriów, jakie nakłada rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarski Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 124) - minimalna szerokość drogi o najniższej kategorii D wynosi bowiem 4,50 m,

- wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia w zakresie w jakim odnosi się do wyjaśnienia kategorii, jaką posiada droga o nr ewidencyjnym 219, poprzez przyjęcie a priori, że jest to droga publiczna, choć z wyjaśnień do planu w wersji graficznej, nie została ona oznaczona stosownym kolorem dla danej kategorii drogi;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 1-4 w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której obowiązkiem sądu dokonującego kontroli legalności zaskarżonej decyzji było uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, których dopuścił się organ, tj. poprzez niezapewnienie czynnego udziału właścicielce działki nr 206 w toczącym się postępowaniu, poprzez nieustalenie i wyjaśnienie statusu strony postępowanie, w tym kto był faktycznie inwestorem;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c zw. z 151 p.p.s.a., w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której obowiązkiem sądu dokonującego kontroli legalności zaskarżonej decyzji było uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, których dopuścił się organ, tj. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych wątpliwości poprzez:

- przyjęcie, iż odległość od osi drogi jest 3,6 m podczas gdy, dokonane dwukrotnie oględziny miejsca usytuowania płotu dawały za każdym razem inne wartości (od 3,6 m do 4,20 m) zaś w protokole z ostatnich oględzin z dnia 7 czerwca 2018 r. znalazł się zapis o niemożliwości ustalenia jak faktycznie przebiega droga z uwagi na jej rozjeżdżenie;

- pominięcie i nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji do zapisu protokołu o braku możliwości precyzyjnego ustalenia drogi gminnej oraz błędne przyjęcie, iż można ustalić przebieg drogi na podstawie przebiegu drogi w oparciu o przebieg linii niskiego napięcia 110 kV, która to linia przebiega prostopadle do płotu od strony północnej;

- niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w szczególności rozbieżności pomiędzy zgłoszeniem z dnia 6 listopada 2014 roku a załącznikiem graficznym w którym to załączniku wskazano, iż odległość pasa rozgraniczającego przyjmuje się od osi drogi, nie od krawędzi, a który to załącznik stanowi integralną część zgłoszenia;

- niedostatecznie wnikliwe wyjaśnienie i ustalenia dotyczące charakteru drogi o nr ewidencyjnym 219 w zakresie zaliczenia jej do odpowiedniej kategorii drogi w tym nieuzasadnione zaliczenie jej do drogi gminnej o klasie D pomimo, iż z załącznika graficznego wynika, iż nie została ona oznaczona w sposób jaki wymaga tego rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz bezkrytyczne uznanie, że jest to droga gminna choć z informacji jakie są dostępne na załączniku graficznym wynika, iż jest to droga, której nie można zaliczyć do żadnej kategorii, z uwagi na fakt braku spełnienia kryteriów, jakie nakłada rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarski Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - minimalna szerokość drogi o najniższej kategorii D wynosi bowiem 4,50 m;

5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.pa. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której obowiązkiem sądu dokonującego kontroli legalności zaskarżonej decyzji było uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, których dopuścił się organ, tj. niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji wszelkich okoliczności faktycznych w szczególności przemilczenia braku możliwości ustalenia przebiegu drogi gruntowej i tym samym ustalenia rzeczywistej odległości, w jakie został ustawiony płot, a nadto nie wyjaśnienie, jaki charakter ma droga nr ewidencyjny 219 i jakie zapisy Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla G. G. maja zastosowanie do przedmiotowej drogi;

6. art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że rozebranie spornego płotu stanowić będzie doprowadzenie stanu zgodnego z prawem, podczas gdy przy założeniu, że przedmiotowe ogrodzenie usytuowane jest w odległości zgodnej z stanem prawnym wystarczające jest wydanie decyzji dostosowującej wysokość istniejącego ogrodzenia do wysokości jaka wynika z planu zagospodarowania przestrzennego gminy G.;

7. art. 54 ust. 4 p.b. poprzez błędną wykładnię, tj. nieustalenie i wyjaśnienie kto faktycznie był inwestorem spornego ogrodzenia;

8. art. 30 ust. 1 pkt 3 p.b. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że w niniejszej sprawie inwestor miał obowiązek zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia, podczas gdy przy założeniu, że droga nr 219 nie jest drogą publiczną nie wymagało zgłoszenia właściwemu organowi.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie decyzji WINB, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji.

Zasadnie skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi I instancji, niedostrzeżenie wadliwie ustalonego stanu faktycznego. Wybór sposobu doprowadzenia przedmiotowych robót do stanu zgodnego z prawem wymagał ustalenia przez organy nadzoru budowlanego odległości spornego fragmentu ogrodzenia działki nr ew. [...] w miejscowości C., gmina G. od drogi nr [...] oraz kategorii tej drogi. Trafnie skarżąca kasacyjnie wskazuje, że w toku postępowania dwukrotnie dokonywano oględzin przedmiotowej nieruchomości - w dniu 10 października 2017 r. oraz w dniu 7 czerwca 2018 r. i jak wynika z protokołów z tych oględzin, za każdym razem pracownicy organu ustalili inną odległość ogrodzenia od drogi. Ponadto w drugim z protokołów wskazano na brak możliwości ustalenia przebiegu drogi. Rozbieżności tych nie dostrzegł Sąd I instancji, opierając się zasadniczo tylko i wyłącznie na ustaleniach zawartych w protokole z 10 października 2017 r. Uchybienie to jest o tyle istotne, że PINB dokonywał pomiaru od osi drogi, a WINB w uzasadnieniu decyzji odwołuje się do krawędzi drogi. Nie można zatem przyjąć, że w sprawie została ustalona odległość ogrodzenia od drogi, skoro nie został ustalony rzeczywisty przebieg samej drogi. W konsekwencji stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób niebudzący wątpliwości

Nie jest również przekonująca argumentacja Sądu I instancji w kwestii charakteru przedmiotowej drogi. Sąd I instancji uznał, że droga ta sanowi drogę gminną kategorii D mimo, iż nie wynika to wprost z ustaleń planu miejscowego. Z planu wynika jedynie, że droga ta powinna mieć szerokość 2,5 m. Sąd I instancji powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarski Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie nie dostrzegł, że przepisy tego rozporządzenia określają minimalna szerokość drogi kategorii D na 4,50 m. Zatem przedmiotowa droga nie spełnia warunku zaliczenia jej do drogi gminnej.

Niedostrzeżenie przez Sąd I instancji tak istotnych uchybień przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy przez organy nadzoru budowlanego zasadnym czyni podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c zw. z 151 p.p.s.a. w zw z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Zasadny w konsekwencji okazał się także zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. Skoro bowiem stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób prawidłowy, to organ nie mógł w sposób właściwy ocenić w jaki sposób przedmiotowe roboty budowlane powinny zostać doprowadzone do stanu zgodnego z prawem

Niezasadny okazał się natomiast zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten reguluje wymogi uzasadnienia wyroku. Z treści przepisu, którego naruszenia miałby dopuścić się Sąd I instancji wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. Dlatego też o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych warunków. Wbrew argumentacji skargi kasacyjnej Sąd I instancji odniósł się do zarzutów skargi. Natomiast ocena okoliczności sprawy przez Sąd I instancji, w sposób odmienny od argumentacji przedstawionej w skardze, nie świadczy o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powołaniem się na zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można bowiem kwestionować trafności merytorycznej wyroku (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 910/20; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 1-4 w zw. z art. 28 k.p.a. mający polegać w ocenie skarżącej kasacyjnie na błędnym ustaleniu stron postępowania i w konsekwencji niezapewnieniu czynnego udziału w postępowaniu wszystkim jego stronom.

Skarżąc kasacyjnie nie może skutecznie powoływać się na okoliczność niezapewnienia udziału w postępowaniu innym osobom. Brak udziału, bez własnej winy, w postępowaniu administracyjnym, stanowi przesłankę wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 147 zdanie drugie k.p.a., wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie stron. W konsekwencji tylko od woli osoby, która została pominięta w postępowaniu administracyjnym, zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia tego postępowania, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty – jak w niniejszej sprawie wnoszący skargę kasacyjną – nie mają prawa do zastępowania danej osoby w podnoszeniu zarzutu, że nie brała ona udziału w postępowaniu (por. wyroki NSA z 13 czerwca 2022 r., II OSK 1940/19 oraz z 21 czerwca 2022 r., I OSK 1897/21; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odmienną natomiast jest kwestia wyboru adresata decyzji wydanej w trybie art. 51 ust. 1 p.b. W tym zakresie zarówno WINB jak i Sąd I instancji nie poczyniły jednak żadnych wyjaśnień.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku oraz decyzji WINB. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a