Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 326/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-07-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2014 r., w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) lutego 2014 r., nr (...), w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2011 r., w związku z wnioskiem skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych - postanawia - oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w szczególności wpisu od skargi. W związku z tym złożył oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, zgodnie z którym prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i małoletnim synem. Źródłem utrzymania całej rodziny jest prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza, gdyż jego małżonka nie pracuje zawodowo, nie posiada także żadnego źródła dochodów.

Jeżeli chodzi o wysokość dochodów skarżącego to w oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu podał on, że prowadzona przez niego działalność przynosi od początku bieżącego roku jedynie straty, które na dzień złożenia wniosku wynoszą 89 871,52 zł.

Wymieniając składniki zgromadzonego majątku skarżący wykazał: budynek usługowo-mieszkalny o pow. 200 m2, dwie działki rolne o łącznej pow. 0,4 ha, dwa samochody – Seat Toledo, rok prod. 1999 r. i Renault Master, ponad dziesięcioletni.

Z treści wniosku wynika ponadto, że skarżący zaciągnął kredyt inwestycyjny w wysokości 200 000 zł (rata miesięczna tego kredytu wynosi 2 500 zł) oraz pożyczkę w kwocie 80 000 zł (rata pożyczki wynosi 1500 zł).

Przedstawiając wysokość ponoszonych wydatków skarżący wyszczególnił następujące pozycje: prąd 364 zł miesięcznie, telewizja 39,90 zł miesięcznie, telefon 180 zł miesięcznie, a internet 79 zł miesięcznie. Oprócz tego skarżący nadmienił, że pokrywa koszty czesnego za studia żony – 1 800 zł za semestr i opłaty za przedszkole dziecka – 63 zł miesięcznie.

W dodatkowym oświadczeniu o stanie majątkowym skarżący sprecyzował, że za energię elektryczną płaci co dwa miesiące 400 zł, za internet i telefon 80 zł, za telefon komórkowy 200 zł. Koszty zakupu żywności określił na kwotę 1 300 zł miesięcznie, wydatki na leki na 200 zł miesięcznie, a koszty zakupu odzieży i obuwia 800 zł miesięcznie.

Do dodatkowego oświadczenia skarżący dołączył dokumenty źródłowe takie jak: kopie deklaracji składanych na poczet podatku od towarów i usług, za okres od stycznia do marca 2014 r., zgodnie z którymi podstawa opodatkowania tym podatkiem wynosiła odpowiednio 33 819 zł, 22 052 zł i 139 936 zł, kopia zeznania podatkowego za 2013 r., zgodnie z którym skarżący osiągnął w tym roku przychód w wysokości 818 279,76 zł (dochód wyniósł 10 140 zł). Skarżący przedłożył ponadto wyciąg z rachunku bankowego, za okres trzech miesięcy, zgodnie, z którym suma uznań w kwietniu 2014 r. wyniosła 90 170,34 zł, a suma obciążeń 90 230,66 zł.

Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 100 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Jak stanowi art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Na podstawie złożonych przez skarżącego oświadczeń nie sposób jest stwierdzić, że wykazał on iż poniesienie przez niego kosztów sądowych w niniejszej sprawie mogłoby się wiązać z pozbawieniem jego samego, a także jego najbliższych koniecznego utrzymania. Ocena taka wiąże się z tym, że złożone przez skarżącego oświadczenia są sprzeczne, co czyni je niewiarygodnymi. Skarżący twierdzi bowiem, że utrzymując się wyłącznie z prowadzonej działalności gospodarczej nie osiągnął w bieżącym roku żadnych dochodów, gdyż działalność ta generuje wyłącznie straty, jednocześnie przedstawił obszerną listę ponoszonych wydatków bez wyjaśnienia źródła ich finansowania (chodzi tu o wydatki na utrzymanie siebie i rodziny, a także spłatę zaciągniętych kredytów i pożyczek). Zważywszy na fakt, że skarżący nie zadeklarował żadnych oszczędności, a w ubiegłym roku uzyskał, jak sam twierdzi, dochód w wysokości jedynie 10 140 zł, aktualnym pozostaje pytanie o źródło finansowania jego wydatków bytowych a także innych wydatków, takich jak spłata zaciągniętych zobowiązań cywilnoprawnych. Skarżący nie wyjaśnił wyżej wymienionych wątpliwości ani w składanych oświadczeniach, ani też w sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego. W związku z tym jego twierdzenia odnośnie niemożności pokrycia kosztów sądowych w sprawie nie znajdują oparcia w opisie jego stanu majątkowego i zdolności płatniczych.

Na marginesie niniejszych rozważań należy zauważyć, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą znacznych rozmiarów, o czym świadczy wysokość podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług za poszczególne miesiące oraz kwota przychodu za ostatni rok obrotowy, w związku z czym jego twierdzenie o niemożności opłacenia wpisu od skargi w niniejszej sprawie, który nie jest wygórowany, nie znajdują uzasadnionych podstaw. Wartość obrotów skarżącego wielokrotnie przewyższa bowiem wysokość potencjalnych kosztów w przedmiotowej sprawie. Podobnie obroty na jego rachunku bankowym przeczą twierdzeniom o niemożności opłacenia wpisu w sprawie.

W sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego skarżący podkreślił, że pojęcia dochodu nie należy utożsamiać z przychodem, z czym należy się zgodzić, zauważyć jednak należy, że dochód wyliczony dla potrzeb podatkowych jest jedynie różnicą przychodów i kosztów ich uzyskania, wśród których uwzględnia się między innymi takie pozycje jak wartość amortyzacji, której nie można traktować jako rzeczywistych wydatków. Tak więc wyliczony przez skarżącego dochód za 2013 r. nie daje podstaw do stwierdzenia, że faktyczny zysk z prowadzonej działalności zamknął się, w jego przypadku tą właśnie kwotą.

Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., oddalił jego wniosek o przyznanie prawa pomocy.