Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 974/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-02-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przywrócono termin do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86, art. 87
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2008 r. wniosku W. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego specjalnego postanawia przywrócić skarżącej termin do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 września 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 974/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego specjalnego, z powodu wniesienia skargi po upływie terminu do jej wniesienia. Skargę wniosła skarżąca działając osobiście.

Pełnomocnik skarżącej z urzędu otrzymał odpis powyższego postanowienia w dniu 16 października 2007 r., zaś w dniu 23 października 2007 r. skarżącej wniósł skargę na powyższą decyzję SKO, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu podał, że uchybienie terminu do wniesienia skargi przez skarżącą nastąpiło bez jej winy Skarżąca jest osobą niedowidzącą i całkowicie niezaradną życiowo, błędnie przyjęła datę doręczenia zaskarżonej decyzji i nie była w stanie przeczytać pouczenia, ponieważ nie ma możliwości samodzielnego odczytania tekstu pisanego. Żadna z osób opiekujących się skarżącą nie odczytała ani uzasadnienia decyzji, ani pouczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Wniosek o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 w/w ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przepis art. 87 § 2 nakłada na ubiegającego się o przywrócenie terminu obowiązek wskazania na okoliczności świadczące o tym, że nie ponosi on winy w uchybieniu terminu.

W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej został ustanowiony już po upływie terminu do wniesienia skargi. Twierdzenia pełnomocnika dotyczące bezradności życiowej skarżącej oraz jej stanu zdrowia znajdują uzasadnienie w treści dokumentów sprawy administracyjnej. W takiej sytuacji należy uznać, że zaistniały okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu przez skarżącą terminu do wniesienia skargi, w rozumieniu art. 86 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W związku ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi po odrzuceniu przez sąd skargi z powodu uchybienia terminu do jej złożenia stwierdzić należy, że obowiązujące przepisy ustawy ppsa nie dają podstaw do wyłączenia takiej możliwości. W tej kwestii sąd podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2.03.2006 r. III SA/Wa 3288/05 (lex. Nr 197547), oraz powołane w uzasadnieniu tego wyroku stanowisko doktryny. Prawidłowo zatem także, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz ze skargą złożony został za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi - art. 87 § 3 ppsa.

Wobec zaistnienia przesłanek z art. 86 § 1 ppsa, oraz spełnienia przez pełnomocnika skarżącej wymogów z art. 87 § 1 , § 2 i § 3 ppsa, należało w oparciu o powyższe przepisy orzec jak w sentencji.