Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 743/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6341 Pozbawienie uprawnień kombatanckich oraz pozbawienie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Kombatanci
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 1991 nr 17 poz 75
law: Ustawa z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ Sędziowie NSA Jerzy Bujko Marek Gorski Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 2210/01 w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] czerwca 2001 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich 1. prostuje oczywistą omyłkę pisarską w sentencji wyroku Sądu I instancji w numerze zaskarżonej decyzji wpisując w miejsce podanego numeru [...] numer [....], 2. oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 2210/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę S. M. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] czerwca 2001 r. Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich.

Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy : Kierownik Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r. Nr [...] na podstawie art. 25 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego ( Dz. U. Nr 142 z 1997 r. poz. 950 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 127 § 3 kpa po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku S. M. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2000 r. Nr [...] o pozbawieniu uprawnień kombatanckich.

Jak wskazano w uzasadnieniu , kwestionowana decyzja nie narusza prawa gdyż w toku postępowania weryfikacyjnego ustalono, iż uprawnienia kombatanckie zostały przyznane S. M. przez ZBoWiD w K. z tytułu walki zbrojnej o utrwalania władzy ludowej za służbę w Milicji Obywatelskiej i ORMO w okresie od 1 czerwca 1945 r. do 20 maja 1948 r. . W takiej sytuacji podstawą prawną pozbawienia uprawnień jest przepis art. 25 ust. 2 pkt. 2 powołanej ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.

W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję S. M. podniósł, że czuje się nią skrzywdzony. Po okupacji niemieckiej w czasie, której pracował przy robotach przymusowych w O. pod nadzorem okupanta, wyjechał do Z., gdzie rozpoczął pracę, jako milicjant gdyż inaczej by nie uzyskał zameldowania. Kiedy się zorientował dokąd zmierza ta działalność postanowił zrezygnować z tej służby, co mu się udało w czerwcu 1946 r. lecz nie do końca gdyż mógł się zatrudnić, jako piekarz tylko pod warunkiem wstąpienia do ORMO. Nigdy nie brał udziału w utrwalaniu władzy ludowej . Na treść zaświadczenia, które uzyskał z WUSW w J. w 1984 r. nie miał wpływu. Zdaniem skarżącego Urząd nie uwzględnił przymusu pod jakim znajdował się w 1945 r. na Ziemiach Odzyskanych i uwarunkowań stanu wojennego w roku 1984. Zarzuca, że w stosunku do niego powinien być zastosowany przepis art. 25 ust. 3 ustawy o kombatantach z 1991 r.

Na rozprawie w dniu 23 listopada 2005 r. pełnomocnik skarżącego podkreślił, że przed 1948 r. na ziemiach odzyskanych w ogóle nie było władzy ludowej więc nie mogło być mowy o utrwalaniu władzy ludowej lecz o utrzymaniu państwa w jego granicach. Uprawnienia kombatanckie przyznano skarżącemu za utrwalanie władzy ludowej, bo w tym czasie tylko tak przyjmowano. W rzeczywistości skarżący powinien korzystać z uprawnień kombatanckich przyznanych na podstawie art. 1 ust. 2 pkt. 6 ustawy o kombatantach....

W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając skargę na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , w oparciu o przepis art. 151 ustawy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił ją .

W ocenie Sądu I instancji Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie prawidłowo ustalił w oparciu o znajdującą się w aktach dokumentację , że S. M. został przyjęty w poczet członków zwyczajnych ZBoWiD w dniu 20 czerwca 1984 r. i uzyskał uprawnienie kombatanckie wyłącznie tytułu utrwalania władzy ludowej w okresie od 1 czerwca 1945 r. do 20 maja 1948 r. pełniąc służbę w organach Milicji Obywatelskiej i w Ochotniczej Rezerwie Milicji Obywatelskiej.

Jak wynika z akt sprawy skarżący, ubiegając się o przyjęcie w poczet członków zwyczajnych ZBoWiD, w deklaracji członkowskiej podał, że przed wojną nie należał do żadnych organizacji konspiracyjnych. W okresie od dnia 1 czerwca 1945 r. do dnia 30 czerwca 1946 r. pełnił służbę w organach Milicji Obywatelskiej . Po zwolnieniu z Milicji Obywatelskiej działał społecznie w Ochotniczej Rezerwie Milicji Obywatelskiej we wsi D. od dnia 30 lipca 1946 r. do dnia 20 maja 1948 r. gdzie brał udział w walkach z reakcyjnym podziemiem i pozostałymi na tym terenie organizacjami niemieckiego podziemia "Wehrwolf ". W życiorysie załączonym do tej deklaracji skarżący ograniczył się jedynie do wskazania okresu pracy w organach Milicji Obywatelskiej i stażu członkowskiego w ORMO nie podając jakie wykonywał zadania.

W zaświadczeniu WUSW w J., wydanym przez Naczelnika Wydziału Archiwum na prośbę zainteresowanego celem przedłożenia w ZBoWiD, został potwierdzony fakt i okres służby skarżącego w organach Milicji Obywatelskiej oraz okres członkostwa w ORMO. Jednocześnie potwierdzono, że brał on udział w okresie od dn. 1 czerwca 1945 r. do dn. 20 maja 1948 r. w walkach z reakcyjnym podziemiem o utrwalenie władzy ludowej.

W świetle przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego zwanej dalej ustawą, kombatantami są osoby, które brały udział w wojnach, działaniach zbrojnych i powstaniach narodowych, wchodząc w skład formacji wojskowych lub organizacji walczących o suwerenność i niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej. Zaś w ust. 2 ustawy wyszczególniona jest działalność, którą uznaje się za kombatancką a w przepisach art. 2 i art. 3 za działalność równorzędną kombatanckiej. W ocenie Sądu I instancji do żadnej z nich nie można zakwalifikować działalności skarżącego bowiem działalność w szeregach Milicji Obywatelskiej i ORMO nie mieści się w pojęciu działalności kombatanckiej w ujęciu powołanej ustawy. Milicja Obywatelska zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę nie była zmilitaryzowaną służbą państwową tym samym żadna działalność w szeregach MO jako formacji aparatu bezpieczeństwa publicznego nie może być uznana za działalność kombatancką lub równorzędną z tą działalnością .

Skoro skarżący uzyskał na mocy dotychczasowych przepisów uprawnienie kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności o utrwalenie władzy ludowej, a brak jest podstaw do zachowania tych uprawnień z innych tytułów przewidzianych ustawą, to w ocenie Sądu Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów w wyniku postępowania weryfikacyjnego prawidłowo zastosował przepis art. 25 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik S. M. zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucono naruszenie prawa materialnego art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących represji wojennych i okresu powojennego (tj. Dz. U. z 2002 r., Nr 42, poz. 371) poprzez niewłaściwe jego zastosowanie wobec S. M. i w konsekwencji niezasadne pozbawienie go uprawnień kombatanckich mimo, że nie uzyskał on uprawnień kombatanckich wyłącznie jako osoba będąca "uczestnikiem walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej " oraz art. 1 ust. 1 pkt 6 ustawy o kombatantach, poprzez jego niezastosowanie wobec skarżącego S. M., który jak przyznał w uzasadnieniu swego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie , brał udział w walkach z pozostałymi na terenie wsi Dz. organizacjami niemieckiego podziemia "Wherwolf " a zatem wykonywał działalność kombatancką, o której mowa w ustawie o kombatantach;

Ponadto zarzucono wyrokowi Sądu I instancji również naruszenie prawa procesowego art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm.), mające istotny wpływ na wynik sprawy, wobec braku zawarcia w uzasadnieniu wyroku ustaleń, które by w sposób dostateczny przemawiały za oddaleniem skargi oraz art. 151 wskazanej ustawy procesowej , poprzez niezasadne jego zastosowanie w sprawie.

Powołując się na powyższe naruszenie prawa wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie .

W motywach skargi kasacyjnej nie podzielono poglądu Sądu I instancji , iż skarżący uzyskał uprawnienie kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności o utrwalenie władzy ludowej i brak jest podstaw do zachowania tych uprawnień z innych tytułów przewidzianych ustawą o kombatantach. Skarżący nie zgadzając się z powyższym przyznał , iż w okresie od dnia 1 czerwca 1945 r. do dnia 30 czerwca 1946 r. pełnił służbę w organach Milicji Obywatelskiej, zaś po odejściu z tej formacji działał społecznie w Ochotniczej Rezerwie Milicji Obywatelskiej we wsi D. od dnia 30 lipca 1946 r. do dnia 20 maja 1948 r. Okoliczności tej służby nie wypełniają jednak dyspozycji przepisu art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach (...) a wnikliwe zbadanie okoliczności faktycznych sprawy i analiza życiorysu skarżącego, pozwoliłaby Sądowi stwierdzić, iż skarżący nie jest osobą, która uzyskała uprawnienia kombatanckie wyłącznie jako "uczestnik walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej".

Podniesiono , iż w latach 1940 - 1945 skarżący pracował w Zarządzie Dróg Publicznych w O., jako pracownik przymusowy, zaś następnie przebywał w zamkniętym obozie pracy w S., wykonując przymusowe prace przy okopach przeciwczołgowych. Po wyzwoleniu wyjechał do J. w poszukiwaniu pracy. Aby uzyskać możliwość zameldowania postawiono skarżącemu warunek w postaci podjęcia pracy w Urzędzie do Spraw Zasiedlenia, gdzie pełnić miał służbę jako milicjant. Skarżący spełnił ten warunek i podjął służbę, jednak kiedy zorientował się, na czym polega działalność Milicji Obywatelskiej , postanowił zrezygnować ze służby i uczynił to w dniu 30 czerwca 1946 r. Możliwość dalszego zatrudnienia skarżącego w ówczesnym okresie była jednak uwarunkowana wstąpieniem do Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej. Aby zatrudnić się jako piekarz, S. M. musiał spełnić ten warunek i dlatego w okresie 30 lipca 1946 r. – 20 maja 1948 r. był członkiem ORMO. Następnie skarżący powrócił do S., gdzie odmówił pełnienia służby w MO, jak również w ORMO i pracował jako kierowca.

Sam udział skarżącego w MO i ORMO jak podkreślono nie może przesądzać o utracie uprawnień kombatanckich, zwłaszcza, że wynikał z pobudek, o których mowa powyżej. Ponadto, fakt pełnienia niedługiej służby w MO i ORMO nie może przekreślać pozostałych traumatycznych przeżyć wojennych skarżącego, o których mowa powyżej (przymusowa praca w latach 1940 - 1945).

Zdaniem skarżącego, zarówno Sąd I instancji jak i wcześniej organ nie zbadały dokładnie stanu faktycznego sprawy i nie wzięły pod uwagę przymusowych warunków wstąpienia skarżącego do MO i ORMO, ani też pozostałej wojennej działalności skarżącego - jak np. walka z niemieckim podziemiem "Wherwolf", która powinna kwalifikować się do działalności kombatanckiej, o której mowa w art. 1 ust. 1 pkt 6 ustawy o kombatantach i powinno to skutkować zachowaniem uprawnień kombatanckich przez S. M. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie jest zdaniem skarżącego wystarczająco przekonujące i nie spełnia wymogów z art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , albowiem w sposób dostateczny nie przemawia za oddaleniem skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2) naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to , że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) . Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .

Badając stosownie do treści art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaistnienie , którejkolwiek z przesłanek nieważności , w tym zakresie Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń w rozpoznawanej sprawie .

Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżącego oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt . 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania . Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl art. 174 pkt 1 cytowanej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd ( porównaj wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 11 ) . Natomiast zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organy administracji a także , że nie stanowi wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej naruszenia prawa procesowego powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej ( porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12 i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r. sygn. akt GSK1149/04 niepublikowany ) .

Złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna odpowiada przedstawionym wymaganiom lecz podniesione w niej zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie .

W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut . Dopiero bowiem po przesądzeniu , że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo , że nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego .

W zakresie zarzutu naruszenia prawa procesowego w skardze kasacyjnej Sądowi I instancji zarzucono art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 120 ze zm. ) , który to przepis określa , że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy , zarzutów podniesionych w skardze , stanowiska pozostałych stron , podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie . Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji , uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania . Jakkolwiek czynność sporządzenia uzasadnienia , dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter , sama przez się nie może wpłynąć na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy to jednak tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia , że będąca powinnością Sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i , że prowadzone przez Sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa . Przepis ten w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego może stanowić podstawę także podważenia stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji .

Niewątpliwie szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku Sądu zajmuje wskazanie podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie . Powinno ono mieć charakter zwięzły ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie Naczelny Sąd Administracyjny , czy Sąd I instancji nie popełnił błędu w swoim rozumowaniu .

Podkreślić należy , iż kontrola zaskarżonych aktów sprawowana przez wojewódzkie sądy administracyjne powinna polegać na dogłębnej i wszechstronnej analizie stanu faktycznego oraz stanu prawnego sprawy wniesionych do sądu spraw . Sąd I instancji powinien poddać gruntownej ocenie wszystkie aspekty sprawy , w których są wątpliwości , w których ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń stron postępowania . Treść tych ustaleń winna następnie zostać zamieszczona w uzasadnieniu wyroku sądu o jaki wyżej mowa . To z treści uzasadnienia powinno wynikać , że sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze , konfrontując je z ustaleniami organu i materiałami dowodowymi sprawy . Wszelkie wątpliwości ujawnione na etapie postępowania muszą być właściwie i jednoznacznie zinterpretowane w uzasadnieniu wyroku z powołaniem się na konkretne przepisy prawa .

Przy uwzględnieniu powyższych rozważań , wskazać należy , że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 141 § 4 procedury sądowej powołany w skardze kasacyjnej nie zostały naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie albowiem kwestionowane skargą kasacyjną uzasadnienie orzeczenia spełnia wymogi w/w normy prawa procesowego pozwalając przyjąć w okolicznościach tej sprawy , że zapadły wyrok odpowiada prawu .

Przypomnieć bowiem należy ,iż skarżący pozbawiony został uprawnień kombatanckich na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego( Dz. U. Nr 142 z 1997 r. poz. 950 ze zm.) zgodnie , z którym pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby , które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze "uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" lub z innych tytułów nie wymienionych w art. 1 ust.2, art. 2 oraz w art. 4. Uprawienia te zachowują jednak osoby, które uczestniczyły w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939 lub, które uprawnienia te uzyskały z tytułów określonych w ustawie oraz żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę wojskową w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945 r. do 30 czerwca 1947 r.

Przepis art. 25 ust.2 pkt 2 powołanej ustawy o kombatantach określa przesłanki materialno-prawne, które kształtują treść stosunku prawnego. Sposób zestawienia tych przesłanek w jednej normie prawnej na zasadzie przeciwstawienia (pozbawiają uprawnień kombatanckich – zachowują te uprawnienia) – oznacza, że podstawa zachowania uprawnień kombatanckich stanowi przeszkodę do zastosowania przesłanki dotyczącej pozbawienia uprawnień kombatanckich.

Norma prawna wyżej wskazana stanowi samodzielną podstawę do orzekania przez organ administracji publicznej sprawach o pozbawienie uprawnień kombatanckich nabytych zgodnie z dotychczasowymi przepisami przed wejściem w życie wskazanej wyżej ustawy o kombatantach z 1991 r.

Z analizy akt przedmiotowej sprawy w sposób niesporny wynika, iż S. M. uzyskał uprawnienia kombatanckie na tej podstawie, że jako milicjant w szeregach Milicji Obywatelskiej w okresie od 1 czerwca 1945 r. do 30 czerwca 1946 r. oraz jako członek Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej we wsi D. w okresie od 30 lipca 1946 r. do 20 maja 1948 r. brał udział w walkach z reakcyjnym podziemiem o utrwalenie władzy ludowej a uprawnienia kombatanckie przyznano stronie orzeczeniem z dnia 20 czerwca 1984 r. na podstawie ustawy z dnia 26 maja 1982 r. o szczególnych uprawnieniach kombatantów . Ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie pozwala na uznanie, iż S. M. prowadził inną działalność kombatancką , z którą omawiana ustawa wiąże ewentualną możliwość zachowania posiadanych uprawnień.

Uprawnienia kombatanckie są szczególnym wyróżnieniem za zasługi dla Polski, zatem przyznanie tychże uprawnień (ich zachowanie) musi mieć za podstawę albo działalność , z którą ustawa o kombatantach łączy te uprawnienia bądź też być ofiarą w miejscach i z przyczyn określonych w tej ustawie. Niewątpliwie zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt. 6 powołanej ustawy o kombatantach za działalność kombatancką uznaje się uczestniczenie w walkach w jednostkach wojska polskiego oraz zmilitaryzowanych służbach państwowych z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii oraz grupami Wehrwolfu . Wprawdzie skarżący podaje ,iż walczył z grupami Wehrwolfu . Jednakże okoliczność ta nie pozwala na zachowanie przyznanych wcześniej uprawnień kombatanckich albowiem jak powszechnie się przyjmuje w judykaturze na co słusznie zwrócono uwagę w zaskarżonym wyroku , Milicja Obywatelska podobnie jak i ORMO nie były zmilitaryzowanymi służbami państwowymi ( porównaj wyrok NSA z dnia 18 października 2005 r. sygn. akt II OSK 105/05 publikowany zbiór Lex Nr 188685 , wyrok NSA z dnia 22 listopada 2001 r. sygn. akt V SA 3827/00 publikowany zbiór Lex Nr 84362 ,wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2001 r. sygn. akt III RN 59/00 opublikowany OSNP 2001/19/572 , wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2000 r. sygn. akt V SA 1756/99 publikowany zbiór Lex Nr 49298 , uchwała NSA z dnia 12 czerwca 2000 r. sygn. akt OPS 5/00 publikowana ONSA 2001 /1/3 , wyrok NSA z dnia 20 grudnia 1999 r. sygn. akt VSA 2088/98 publikowany w zbiorze Lex Nr 49294 ) . Tym samym wykonywanie i prowadzenie jakichkolwiek działań w ramach służby w Milicji Obywatelskiej oraz działalności w ORMO nie pozwala na zachowanie przedmiotowych uprawnień .

Skoro zatem skarżącemu przyznane zostały uprawnienia kombatanckie na podstawie przepisów prawnych wcześniej obowiązujących , a omawiana ustawa z dnia 24 kwietnia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego ( tj. Dz. U. Nr 42 , poz. 371 ze zm. ) nie uznaje za działalność kombatancką lub z nią równorzędną utrwalania władzy ludowej w ramach struktur Milicji Obywatelskiej i Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej , to w świetle art. 25 ust 2 pkt. 2 tej ustawy wystąpiły przesłanki do pozbawienia skarżącego wcześniej nabytych uprawnień w oparciu o tę podstawę materialnoprawną . Nie doszło więc wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej do naruszenia przepisów prawa materialnego w niej wskazanych .

Na marginesie czynionych rozważań podkreślić należy ,iż w motywach skargi powołano się również na prace przymusową skarżącego w Zarządzie Dróg Publicznych w O. oraz pobyt strony w obozie pracy w Skarżysku Kamiennej w okresie od 1940 – 1945 r. . Okoliczności te również nie mogłyby spowodować zachowania przedmiotowych uprawnień przez skarżącego . Praca przymusowa oraz pobyt w obozie pracy nie została bowiem uznana przez ustawę z 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego za działalność kombatancką . O ewentualnej represji polegającej na osadzeniu w obozach pracy przymusowej w okresie wojny w latach 1939-1945 z przyczyn politycznych narodowościowych , rasowych , religijnych można orzekać na podstawie ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniach pieniężnych przysługujących osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszą i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich ( Dz. U. Nr 87 , poz. 395 ze zm. ) w odrębnym postępowaniu , lecz nie w tym dotyczącym pozbawienia uprawnień kombatanckich .

Przy uwzględnieniu powyższych rozważań za nieusprawiedliwiony należy uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , który nakazuje Sądowi administracyjnemu w razie nieuwzględnienia skargi oddalić ją . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawidłowo zastosował ten przepis i oddalił skargę strony albowiem zasadnie przyjął na podstawie materiału dowodowego , iż skarżący uzyskał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu utrwalania władzy ludowej nie mając innych podstaw pozwalających na zachowanie przedmiotowego uprawnienia .

Z tych względów należało dojść do wniosku , iż zarzutu skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie jako nieusprawiedliwione nie zasługiwały na uwzględnienie .

Wobec oczywistej omyłki pisarskiej w numerze zaskarżonej decyzji wskazanej w wyroku Sądu I instancji na podstawie art. 156 § 1 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny dokonał sprostowania w tym zakresie .

Zważywszy zatem , że skarga nie ma uzasadnionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleni skargi kasacyjnej .