Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 636/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), asesor WSA Jolanta Sokołowska, asesor WSA Marta Katarzyna Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Karolina Zawadzka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi K. S.A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia ... lutego 2004 r. Nr ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie o podatek od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

III SA/Wa 636/04

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia ... lipca 2003 r. Urząd Skarbowy w W. określił K. S.A. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za listopad 2000 r. i wrzesień 2001 r., kwotę różnicy podatku, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. i styczeń-sierpień 2001 r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za listopad 2000 r. i wrzesień 2001 r.

Urząd Skarbowy, mając na uwadze przepisy art. 145 i 146 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) - dalej : ord.pod., dokonał doręczenia stronie wyżej wskazanej decyzji wymiarowej jej pełnomocnikowi p. S.C., na adres podany na włączonym do akt sprawy dokumencie pełnomocnictwa.

W związku z niemożnością doręczenia pism pełnomocnikowi strony uznał, że została ona doręczona w trybie art. 146 i 150 ord.pod. pod adresem wskazanym przez pełnomocnika z upływem 7 dnia od pozostawienia przez pocztę zawiadomienia o przechowywaniu pism w swojej placówce,tj. z dniem 28 lipca 2003 r. i z takim skutkiem pozostawiono ją w aktach sprawy.

Pełnomocnik strony pokwitował odbiór oryginału decyzji w siedzibie urzędu w dniu 2 września 2003 r.

Wnioskiem z dnia 16 września 2003 r. strona wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w W. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Urzędu Skarbowego i wstrzymanie jej wykonania.

Decyzją z dnia ... grudnia 2003 r. Dyrektor Izby Skarbowej, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Skarbowego w W., a następnie zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia ... lutego 2004 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia ... grudnia 2003 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy kwestii prawomocności decyzji Urzędu Skarbowego w W. z dnia ... lipca 2003 r. i terminu jej skutecznego doręczenia pełnomocnikowi strony.

Z ustaleń wynika, że Prezes Zarządu K. S.A. w dniu 28 listopada 2001 r. udzielił Pani S.C. pełnomocnictwa do występowania w imieniu Spółki we wszystkich sprawach związanych z jej działalnością, przed wszystkimi władzami, urzędami i instytucjami oraz do składania wszelkich oświadczeń i wniosków, a także reprezentowania przed sądami w charakterze strony, wnioskodawcy czy uczestnika postępowania.

Organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w kwestii prawidłowości doręczenia decyzji Urzędu Skarbowego na adres wskazany przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika strony, argumentując, że skoro niemożliwe było doręczenie pisma w trybie art. 148 § 1 ord. pod., to organ podatkowy I instancji zasadnie uznał je za doręczone w dniu 28 lipca 2003 r. – po upływie okresu przechowywania pisma w urzędzie pocztowym.

Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż w związku ze skierowaniem decyzji podatkowej do osoby właściwie umocowanej do reprezentowania Spółki, nie zaszły przesłanki z art. 247 § 1 pkt 5 ord.pod. uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Skarbowego. Stwierdził, że zamiarem strony – mając na uwadze podnoszone przez nią na poparcie swego stanowiska argumenty – wydaje się być dążenie do merytorycznego rozpoznania sprawy – de facto w trzeciej instancji - co jest niedopuszczalne, zważywszy na charakter postępowania w niniejszej sprawie.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia ... lutego 2004r. skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia ... grudnia 2003 r., stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Skarbowego w W. albo stwierdzenie, że decyzja ta jest nieprawomocna, a także wstrzymania jej wykonania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonym decyzjom zarzuciła naruszenie art. 247 § 1 pkt 5 w związku z art. 145 § 2 i art. 151 ord.pod. oraz art. 121, art. 123 §1, art. 124 i 125 ord. pod. ,nierozpatrzenie sprawy co do jej istoty oraz błędne interpretowanie przepisów prawa w zakresie pełnomocnictw. Pogląd organu podatkowego, jakoby nie wniosła nowych argumentów ani nowych wniosków w sprawie, uznała za nieuzasadniony. Podkreśliła, że pozbawiono ją możliwości obrony swych praw nieprzesyłając decyzji wymiarowej na jednoznacznie wskazany na piśmie adres do korenspondencji K. S.A., , jak i adres jej pełnomocnika w postępowaniu podatkowym (tj. Kancelarii Prawnej ...).

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że złożone do akt sprawy pełnomocnictwo – na które powołują się organy podatkowe – nie jest pełnomocnictwem procesowym, lecz ogólnym, w związku z czym w sprawie nie ma zastosowania art. 133 § 3 Kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 137 § 4 ord.pod. Sposób doręczania pism osobom prawnym reguluje art. 151 ord. pod., podobnie jak art. 133 § 2 kpc stanowiąc, że pisma doręcza się w lokalu siedziby osoby prawnej, lub na adres wskazany do doręczeń. Podniosła, że decyzja Urzędu Skarbowego w W. była jedyną korenspondencją skierowaną na prywatny adres pełnomocnika; wszelka wcześniejsza jak i późniejsza korenspondencja urzędowa kierowana była na wskazany jako właściwy do doręczeń adres Kancelarii Prawnej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje .

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 tej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art.247§1 ord.pod. organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, jeżeli jest ona obarczona jedną z wad wymienionych w art.247 §1 pkt 1-8.

W doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd , że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie jest kolejną instancją postępowania podatkowego służącą ponownej, pełnej weryfikacji podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Ramy tego postępowania zostały wyraźnie zakreślone w art. 247§ 1 ustawy. Zaskarżona decyzja nie jest obarczona żadną z wad w tym przepisie wymienionych.

Z akt sprawy bezspornie wynika, że pełnomocnikiem Skarżącej w chwili wydania przez Urząd Skarbowy w W. decyzji z dnia ... lipca 2003 r. była pani S.C. – osoba fizyczna - legitymująca się pełnomocnictwem na którym wskazała również swój adres.

Podnoszone w toku postępowania okoliczności, że adres ten był adresem prywatnym pełnomocnika i wpisany został na żądanie urzędu skarbowego, nie był natomiast adresem pod który należało kierować korespondencję nie mogą stanowić podstawy do zakwestionowania prawidłowości doręczenia przedmiotowej decyzji.

Sąd uznał za uzasadnione stanowisko, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki ekskulpujące pełnomocnika, zobowiązanego do zachowania szczególnej staranności przy podejmowaniu czynności .Wysłanie przez Urząd Skarbowy decyzji do osoby umocowanej do reprezentowania Skarżącej, na adres wskazany na pełnomocnictwie, było konsekwencją podania takiego właśnie adresu przez pełnomocnika.

Argumentacja Skarżącej, co do istnienia przesłanki z art. 247 § 1 pkt 5 ord. pod. do stwierdzenia nieważności decyzji urzędu skarbowego, jest całkowicie chybiona, jak szczegółowo wykazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 i 2 ord. pod. pisma doręcza się stronie, a jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.

Z art. 148 § 1 wynika, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Przez pojęcie osoby fizycznej będącej adresatem, pisma rozumie się nie tylko stronę postępowania podatkowego ale także pełnomocnika. Przepis art. 151 ma natomiast zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy adresatem pisma nie jest osoba fizyczna. Chodzi zatem w nim o doręczenie pisma osobie prawnej albo jednostce organizacyjnej niemającej osobowości prawne (Ordynacja podatkowa Komentarz S.Babiarz, B. Dauter, B.Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat , M. Niezgódka –Medek).

Ze względu na powyższe ,Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.