Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1913/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par. 7 pkt 3
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1587
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania  przestrzennego
article: art. 3 ust. 1, 14 ust. 1 i 2, art. 15 us. 2 pkt 1, art. 34
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 1085/17 w sprawie ze skargi M. K. i H. Ł. na uchwałę Rady Miejskiej w R. z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 marca 2018 r., II SA/Lu 1085/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. K. i H. Ł. na uchwałę Rady Miejskiej w R. z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Rada Miejska w R. w dniu [...] czerwca 2017 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. (Dz. Urz. Woj. Lub. [...]). Uchwałę tę zaskarżyły M. K. i H. Ł. w części dotyczącej działek nr [...], [...] i [...] w R.. Skarżące zarzuciły, że zaskarżona uchwała jest niezgodna z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania miasta R., które przeznacza całość tych działek pod budownictwo mieszkaniowe i usługowe z wąskim pasem (około 20 metrów od strony stawu) przeznaczonym na tereny zielone. Natomiast zaskarżona uchwała utrzymuje dotychczasowe przeznaczenie części tych nieruchomości – pod usługi turystyczne, co narusza interes prawny skarżących. Skarżące wniosły o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej pozostawienia części działek [...], [...] i [...] z przeznaczeniem pod usługi turystyczne.

W odpowiedzi na skargę Gmina R. wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na jej wniesienie po terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności procesowej. W przypadku zaś nieuwzględnienia tego żądania, Gmina wniosła o oddalenie skargi, podkreślając, iż nie przekroczyła granic władztwa planistycznego podczas uchwalania zmiany planu oraz nie dopuściła się uchybień formalnych w toku procedury planistycznej. Organ wykonawczy gminy wskazał, że Rada Gminy podejmując zaskarżoną uchwałę nie naruszyła zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania miasta R. Objęta zaskarżoną uchwałą część działek skarżących przeznaczona została bowiem – zgodnie ze Studium – pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz usługowej (symbol MN,U).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga nie jest zasadna.

Sąd podkreślił, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935; dalej: ustawa nowelizująca). Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") oraz przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1875 ze zm.; dalej: "u.s.g.") – w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej. W konsekwencji do zaskarżonej uchwały, podjętej po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej zastosowanie mają przepis art. 52 i 53 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. – w nowym brzmieniu. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Istotne znaczenie ma przy tym, że przepis ten w dotychczasowym brzmieniu pozwalał na zaskarżenie uchwały rady gminy wyłącznie "po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa". Obecnie zatem nie budzi wątpliwości, że składając skargę na ten akt strona nie ma obowiązku wyczerpania tego środka zaskarżenia. Ponadto z art. 52 § 2 a p.p.s.a. wynika, że w przypadku innych aktów niż określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a więc w odniesieniu m.in. do uchwał rady gminy, stanowiących akty prawa miejscowego, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Oznacza to, że skarga złożona w niniejszej sprawie mogła zostać wniesiona "w każdym czasie", a zatem całkowicie bezzasadne było wyrażone w odpowiedzi na skargę stanowisko Gminy, iż skarga ta została wniesiona z uchybieniem terminu ustawowego i jako taka podlegała odrzuceniu.

Sąd wskazał, że z art. 101 ust. 1 u.s.g. wynika, że skargę na uchwałę rady gminy w tym trybie może zatem wnieść ta osoba, której interes prawny (uprawnienie) zostały naruszone zaskarżoną uchwałą. Nie budziło wątpliwości Sądu I instancji, że skarżące spełniły powyższy warunek, gdyż w wyniku podjęcia zaskarżonej uchwały naruszony został ich interes prawny wynikający z prawa własności działek [...] oraz [...] (należących do M. K.) oraz działki [...] (należącej do H. Ł).

Odnosząc się merytorycznie do zarzutów skarżących, Sąd I instancji uznał, że zatwierdzone zaskarżoną uchwałą zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. dotyczące działek skarżących nie naruszają ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta R., którego zmiany zostały zatwierdzone uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] czerwca 2015 r. Zaskarżona uchwała nie przeznacza żadnego fragmentu działek nr [...] oraz [...] i [...] (powstałych w wyniku podziału działki nr [...]) w R. pod usługi turystyczne. Niewątpliwie przyjęte tą uchwałą zmiany planu miejscowego objęły jedynie część wspomnianych działek i ta część weszła w "nowym" planie w skład terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej, o symbolu 18 MN,U. Pozostała część działek skarżących nie została objęta zaskarżoną uchwałą, a zatem przeznaczenie tej części działek nie uległo zmianie i zgodnie ze "starym" planem znajdują się one w obszarze usług turystycznych. W ocenie Sądu I instancji, przyjęte w zaskarżonej uchwale przeznaczenie omawianej części działek skarżących pod zabudowę mieszkaniowo-usługową (symbolu "18 MN,U"), nie narusza zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta R., w którym działki te znajdują się w obrębie terenu o funkcji mieszkaniowo-usługowej, oznaczonego na rysunku Studium symbolem "MN,U".

Sąd wskazał, że objęcie opisaną zmianą planu miejscowego jedynie części działek skarżących nie narusza przepisów prawa, gdyż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (bądź jego zmiana) może być uchwalony zarówno dla całego obszaru gminy, jak i dla części tego obszaru, w zależności od zamierzeń planistycznych gminy w tym zakresie. Zasadniczo bowiem od woli gminy zależy, czy przyjęcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winno nastąpić dla całego terenu gminy, czy też dla określonego fragmentu tego terenu. Jedynie wyjątkowo, jak wynika z art. 14 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073; dalej: u.p.z.p.), plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że przepisy odrębnych ustaw nie wprowadzają obowiązku uchwalenia planu miejscowego dla obszaru obejmującego nieruchomości skarżących. Gmina nie miała więc prawnego obowiązku objęcia całości nieruchomości skarżących uchwaloną zmianą dotychczas obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] lutego 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. z [...] ze zm.). Oznacza to, że w ramach przysługującej Gminie – w tym zakresie – swobody planistycznej mieściło się decydowanie o uchwaleniu zmiany przeznaczenia części działek skarżących, w toku procedury kończącej się podjęciem zaskarżonej uchwały w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącej akt prawa powszechnie obowiązującego na terenie Gminy.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła M. K., podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) tj. naruszenie przepisów postępowania polegające na nieodniesieniu się prze Sąd I instancji do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, w szczególności zaś zarzutu braku zgodności uchwały Rady Miejskiej w R. w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. (uchwała z dnia [...] czerwca 2017 roku nr [...] ) ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta R., którego zmiany zostały zatwierdzone uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] czerwca 2015 roku, w zakresie § 33 planu oraz braku odniesienia do zarzutu, iż pozostawienie prawie połowy nieruchomości skarżącej pod rządami planu zagospodarowania Miasta R. z dnia [...] lutego 2004 roku nr [...] oznacza w istocie przeznaczenie jej pod "cele publiczne", a nie jak zostało wskazane w ww. planie "usługi turystyczne";

2. naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy oraz art. 28 ust. 1 z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) przez błędną wykładnię i przyjęcie, iż uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w mieście R. z dnia [...] czerwca 2017 roku nr [...] jest zgodne ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta R., którego zmiany zostały zatwierdzone uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] czerwca 2015 roku w zakresie dotyczącym działki [...] wbrew oczywistej niezgodności przyjętego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium w zakresie obszaru działki, której właścicielem jest skarżąca;

3. art. 140 k.c. w zw. art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 64 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 8 i art. 9 k.p.a., art. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż Rada Miejska w R. nie przekroczyła granic władztwa planistycznego oraz nie uchybiła obowiązkowi wyczerpującego uzasadnienia przesłanek jakimi kierowała się przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały. Zdaniem skarżącej, Rada Miejska w R., podejmując zaskarżoną uchwałę, nadużyła przysługującego gminie władztwa planistycznego, w szczególności przez ograniczenie wnioskowanych przez skarżącą zmian przeznaczenia całej jej nieruchomości pod zabudowę mieszkaniowo usługową (symbol 18 MN,U) jedynie do części jej nieruchomości bez żadnego uzasadnienia podjętej decyzji, wyłączając w istocie przysługujące jej prawo do korzystania z nieruchomości w części nieobjętej nowym planem, co stanowi naruszenie istoty prawa własności;

4. § 7 pkt 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 163, poz. 1587) art. 15 ust. 2 pkt 1, art. 34 i art. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż "podzielenie" nieruchomości skarżącej pomiędzy zapisy nowego oraz starego planu, wbrew składanym przez skarżącą wnioskom, nie ogranicza zakresu wykonywania przez skarżącą przysługującego jej prawa własności, w szczególności poprzez brak możliwości funkcjonalnego zagospodarowania działki.

Powołując się na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części, w jakiej pozostaje ona sprzeczna z uchwałą w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta R. w części dotyczącej pozostawienia działki nr [...] pod rządami planu zagospodarowania przestrzennego Miasta R. z dnia [...] lutego 2004 r., który przewiduje przeznaczenie części tej działki po usługi turystyczne, ewentualnie o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały w tej części. Skarżąca wniosła o przeznaczenie całej nieruchomości pod budownictwo jednorodzinne (MN,U). W skardze kasacyjnej zawarto również alternatywny wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania i nieobciążanie jej kosztami przy ewentualnym niekorzystnym rozstrzygnięciu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że brak objęcia części nieruchomości skarżącej zaskarżoną uchwałą oznacza, iż przeznaczenie tej części działki nie uległo zmianie i obowiązuje w tym zakresie plan zagospodarowania przestrzennego z 2004 roku, a więc działka znajduje się w obszarze "usług turystycznych". W konsekwencji oznacza to sprzeczność z założeniami Studium z 2015 roku, które zakładało przeznaczenie znacząco większej części działki pod budownictwo mieszkaniowe. Ponad powyższe zważyć należy, iż pozstawienie blisko aż 1/2 powierzchni działki [...] pod usługi turystyczne nie tylko znacząco narusza interes skarżącej, ale również stanowi nadużycie tzw. władztwa planistycznego gminy. Z naruszeniem interesu prawnego ustaleniami planu miejscowego mamy do czynienia zarówno wtedy, gdy przeznaczenie nieruchomości ulega zmianie, jak również wtedy, gdy rada gminy, wbrew żądaniom właściciela nie zmienia przeznaczenia nieruchomości. Na nieruchomości nie powstało nic co mogłoby mieć związek z usługami turystycznymi, nie zgłosił się żaden inwestor zainteresowany takim przeznaczeniem działki, a Gmina również przez blisko 50 lat nie jest zainteresowana jakąkolwiek inwestycją w teren. Nieruchomość już od kilkudziesięciu lat nie jest wykorzystywana rolniczo. Z jednej strony uniemożliwiono skarżącej zbudowanie na tej działce domu jednorodzinnego, z drugiej natomiast Gmina w ogóle nie reagowała na wielokrotne wnioski o zmianę przeznaczenia działek bądź wykup terenu. W skardze kasacyjnej zwrócono uwagę, iż przeznaczenie terenu na cele turystyczne jest w istocie swoistym przeznaczeniem tego terenu na potrzeby rekreacyjne miasta, a więc cele publiczne. Zgodnie z art. 6 ust. 9c ustawy o gospodarce nieruchomościami celami publicznymi w rozumieniu ustawy są wydzielanie gruntów pod publicznie dostępne samorządowe: ciągi piesze, place, parki, promenady lub bulwary, a także ich urządzanie, w tym budowa lub przebudowa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Nieuzasadnione są zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 140 k.c. w zw. art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 64 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 8 i art. 9 k.p.a., art. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż Rada Miejska w R. nie przekroczyła granic władztwa planistycznego poprzez objęcie zmianą planu miejscowego jedynie części działki skarżącej kasacyjnie. W tej sprawie skarżąca kasacyjnie jest właścicielem działki nr [...], której część objęto zmianą planu i przeznaczono pod zabudowę mieszkaniowo-usługową (symbol 18 MN,U), natomiast część działki nie została objęta zmianą planu i stosunku do tej części nadal obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. z 2004 r., który ten teren przeznacza pod usługi turystyczne.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. To gminę jako podmiot posiadający tzw. władztwo planistyczne ustawodawca uprawnił do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawa miejscowego, jednocześnie nakładając na nią obowiązki zawarcia w planie kompleksowych ustaleń określających dopuszczalny sposób zagospodarowania przestrzeni na danym terenie. Władztwo planistyczne uprawnia gminę do podjęcia decyzji o uchwaleniu lub zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w przypadkach gdy brak jest ustawowego obowiązku uchwalenia planu) oraz do wyznaczenia granic terenu objętego planem lub jego zmianą. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073) w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej "planem miejscowym", z zastrzeżeniem ust. 6. W myśl art. 14 ust. 2 tej ustawy integralną częścią uchwały, o której mowa w ust. 1, jest załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu. Planem miejscowym może być objęty cały obszar gminy lub jego część, Z powołanych przepisów nie wynika zakaz objęcia przez gminę planem miejscowym jedynie części działki ewidencyjnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się za dopuszczalne objęcie jednej działki obszarami o różnym przeznaczeniu. Tym samym również objęcie jednej działki dwoma różnymi planami zagospodarowania przestrzennego nie może prowadzić do nieważności jednego z tych planów miejscowych. Sąd nie może oceniać dopuszczalności objęcia danego obszaru procedurą planistyczną - jest to bowiem kompetencja organu stanowiącego gminy. Byłaby to bowiem nie tyle ocena legalności zaskarżonego planu miejscowego, ile ocena celowości lub zasadności objęcia danego terenu takim planem. Sąd administracyjny nie może stosować kryteriów innych niż legalność, nawet rozpoznając skargi na plan miejscowy (wyroki NSA: z dnia 11 września 2012 r., II OSK 1405/12, z dnia 14 listopada 2018 r., II OSK 2735/16, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela pogląd, że nie stanowi naruszenia władztwa planistycznego (art. 3 ust. 1 ustawy) objęcie przez gminę planem miejscowym (lub jego zmianą) jedynie części działki ewidencyjnej.

W związku z powyższym nieuzasadnione są również zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji § 7 pkt 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, art. 15 ust. 2 pkt 1 i art. 34 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pierwszy z wymienionych przepisów stanowi, iż projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać granice obszaru objętego planem miejscowym. Niewątpliwie, w tej sprawie wymóg ten został spełniony, gdyż zarówno projekt części graficznej planu, jak i uchwalona już część graficzna planu stanowiąca załącznik do zaskarżonej uchwały takie granice zawierają. Przepis art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy stanowi, iż w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Również ten wymóg został w tej sprawie spełniony. W myśl art. 34 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wejście w życie planu miejscowego powoduje utratę mocy obowiązującej innych planów zagospodarowania przestrzennego lub ich części odnoszących się do objętego nim terenu. Z przepisu tego wynika, że na danym terenie może obowiązywać tylko jeden plan miejscowy. Zasada ta nie została naruszona w przedmiotowej sprawie, gdyż zaskarżona uchwała w § 66 ust. 1 pkt 1 stanowi, iż z dniem jej wejścia w życie w odniesieniu do obszarów wyznaczonych na załącznikach graficznych liniami rozgraniczającymi i oznaczonych numerem oraz symbolem literowym tracą moc wszystkie ustalenia uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] lutego 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. wraz z wyszczególnionymi w tym przepisie zmianami.

Nietrafny jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, w szczególności zaś zarzutu braku zgodności zaskarżonej uchwały ze Studium w zakresie § 33 planu oraz braku odniesienia do zarzutu, iż pozostawienie prawie połowy nieruchomości skarżącej pod rządami planu zagospodarowania publicznego z 2004 roku oznacza w istocie przeznaczenie jej pod "cele publiczne", a nie jak zostało wskazane w ww. planie "usługi turystyczne". Zauważyć należy, iż Sąd I instancji nie odniósł się do tych zarzutów albowiem odnoszą się one do części działki nr [...], co do której nadal obowiązują ustalenia planu z 2004 r., a ten plan nie był przedmiotem skargi w tej sprawie.

Z tych samych względów nietrafny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 20 ust. 1 ustawy oraz art. 28 ust. 1 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, iż uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] czerwca 2017 r. jest zgodne ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta R. w zakresie dotyczącym działki [...]. Co do części działki nr [...] objętej planem (i części pozostałych działek [...] i [...]) Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że przyjęte w zaskarżonej uchwale przeznaczenie tej części działek skarżących pod zabudowę mieszkaniowo-usługową (symbolu "18 MN,U") nie narusza zapisów Studium, w którym części tych działek znajdują się w obrębie terenu o funkcji mieszkaniowo-usługowej, oznaczonego na rysunku Studium symbolem "MN,U". W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano ustaleń Sądu w tym zakresie. Natomiast co do części działki nr [...], co do której nadal obowiązują ustalenia planu z 2004 r., Sąd nie mógł wypowiadać się o zgodności tego planu ze Studium, gdyż plan ten nie był przedmiotem skargi w tej sprawie.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały w wyznaczonym terminie przeprowadzenia rozprawy.