Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1150/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi W. Ł. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez W. L. (dalej jako "skarżąca") jest postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej: "organ odwoławczy", "Minister") z [...] czerwca 2014 r., znak: l.dz.[...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

[...].03.2013 r. Miejski Konserwator Zabytków w K. wydał, na wniosek Zarządu Cmentarzy Komunalnych w K., pozwolenie nr [...] na prowadzenie prac konserwatorskich przy zabytku ruchomym na zabytkowych cmentarzach, którym zezwolił wnioskodawcy na prowadzenie prac konserwatorskich przy grobowcu na terenie Cmentarza [...], wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...], decyzją z [...].06.1976 r., zlokalizowanym w pasie [...], rz. wsch, grób po prawej stronie grobowca N., zgodnie z załączonym programem prac konserwatorskich opracowanym przez mgr M. C. w 2012 r. Za strony postępowania zostali uznani: wnioskodawca - Zarząd Cmentarzy Komunalnych w K. oraz wykonawca – M. C. Odpis decyzji o pozwoleniu na prowadzenie prac konserwatorskich został doręczony Zarządowi Cmentarzy Komunalnych w K. 8.03.2013 r., a M. C. 22.03.2013 r. Strony nie wniosły odwołania.

19.07.2013 r. skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem konserwatorskim nr [...] z [...].03.213 r. i uchylenie tego postanowienia oraz wszystkich innych postanowień wydanych uprzednio w sprawie przedmiotowego grobu bez udziału skarżącej.

W piśmie z 14.08.2013 r. skarżąca ponowiła wniosek o wznowienie postępowania oraz oświadczyła, że na wypadek uznania, że w poprzedzającym tygodniu zostało jej doręczone skarżone pozwolenie w trybie k.p.a., odwołuje się od niego i wnosi o jego uchylenie w całości.

Miejski Konserwator Zabytków w K. pismem z 18.09.2013 r. przekazał Ministrowi do rozpatrzenia odwołanie zawarte w piśmie skarżącej z 14.08.2013 r.

Minister postanowieniem z [...].06.2014 r., działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, zwanej dalej "k.p.a."), oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm., zwanej dalej "prawo budowlane"), stwierdził niedopuszczalność odwołania skarżącej. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy powołał się na treść art.36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz art. 129 § 2 i art. 134 k.p.a. Minister wskazał, że skarżąca nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, a termin do wniesienia odwołania dla podmiotów, które w tym postępowaniu uczestniczyły, upłynął najpóźniej 5 kwietnia 2013 r. Organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca wniosła odwołanie od decyzji przez nadanie je w urzędzie pocztowym 14.08.2013 r., a wówczas decyzja ta była już ostateczna.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na postanowienie Ministra z [...].06.2014 r. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Skarżąca podniosła, że o przymiocie strony decyduje interes prawny, a skarżąca ma ten interes jako współuprawniona do grobowca i jej prawo jest sądownie stwierdzone. Według skarżącej pominięcie jej w postępowaniu przez organ nie decyduje o jej przymiocie strony. Skarżąca zakwestionowała stanowisko Ministra, że jej odwołanie zostało wniesione po terminie argumentując iż nieprawidłowy jest pogląd o tym, że termin na odwołanie strony pominiętej należy liczyć od daty doręczenia orzeczenia przeciwnikowi tej strony.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz.718.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, czyli ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Realizując powyższe uprawnienia sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie i opisany we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, i w konsekwencji przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu z [...].06.2014 r. (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 134 k.p.a. oraz art. 129 § 2 k.p.a. W myśl powołanych przepisów odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Termin do wniesienia odwołania liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie, która brała udział w postępowaniu. Termin ten jest wiążący także dla strony, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i dowiedziała się o decyzji, gdy upłynął już termin do wniesienia odwołań dla stron, które brały udział w postępowaniu administracyjnym i którym organ doręczył decyzję. W takiej sytuacji stronie, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, przysługuje wniosek o jego wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Z art. 134 k.p.a. wynika, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie uczestniczyła w postępowaniu o wydanie pozwolenia na prowadzenie prac konserwatorskich i nie była adresatem decyzji, zatem nie można uznać jej za stronę postępowania, o jakiej mowa w art. 129 § 2 k.p.a. Tym samym brak doręczenia skarżącej odpisu decyzji w rozpoznawanej sprawie nie wyłącza wobec niej skutku upływu terminu do wniesienia odwołania z art. 129 § 2 k.p.a.

Podnoszony przez skarżącą zarzut braku dopuszczenia jej przez organ konserwatorski do postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na prowadzenie prac konserwatorskich, podczas gdy w jej ocenie spełnia ona wymogi strony określone w kodeksie postępowania administracyjnego, dotyczy naruszenia przepisów postępowania przy wydawaniu decyzji. Nie może więc być on rozpoznawany na etapie badania przez organ dopuszczalności wniesienia odwołania, gdyż doprowadziłoby to do sytuacji, w której w postępowaniu incydentalnym de facto badana byłaby prawidłowość samej decyzji. W takich więc okolicznościach, gdy skarżąca nie uczestniczyła w postępowaniu przed organem pierwszej instancji i nie udało jej się wnieść odwołania przed datą, w której upłynął termin do wniesienia odwołań dla stron, które brały udział w postępowaniu administracyjnym i którym organ doręczył decyzję, może ona podważać prawidłowość takiej decyzji wyłącznie w trybie nadzwyczajnym.

Reasumując uznać należy, że nie doszło do naruszeń przepisów wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie rozstrzygnięcie zawiera wszelkie określone prawem elementy. Organ w sposób wystarczający wyjaśnił również motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia, a uzasadnienie postanowienia spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.