Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 567/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-08-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art.61 par.3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak – Sikora po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

W. S. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 lutego 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 listopada 2010 r. o nałożeniu na W. S. kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, polegające na wykonywaniu przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Jednocześnie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, iż wyegzekwowanie od niego nałożonej kary w świetle przepisów prawa wydaje się być bezzasadne, a przynajmniej niewspółmierne do stopnia jego winy, przez co wyrządzi to jemu niepowetowaną szkodę.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ nie odniósł się do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jak wynika z treści powołanego przepisu Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi więc o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, LEX nr 281811). Natomiast przez trudne do odwrócenia skutki należy rozumieć takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FZ 110/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 2587/10, LEX nr 742363).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje oceny zasadności skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie, bowiem samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia (por. postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2008r., sygn. akt I OZ 896/08, LEX nr 564272; postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2011r., sygn. akt I OZ 40/11, LEX nr 741839).

W niniejszej sprawie skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podniósł, iż wyegzekwowanie od niego nałożonej kary w świetle przepisów prawa będzie niewspółmierne do stopnia jego winy, co spowoduje niepowetowaną szkodę. Tak sformułowany wniosek nie zawiera w istocie żadnego uzasadnienia, lecz odnosi się do treści podniesionych w skardze zarzutów. Obowiązkiem strony jest zaś sprecyzowanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący przesłanek uzasadniających zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej nie wykazał.

Należy przy tym zaznaczyć, iż odmowa wstrzymania wykonania decyzji nie pozbawia skarżącego prawa do złożenia kolejnego (poprawnego) wniosku w tej sprawie.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd odmówił wstrzymania wykonania decyzji.