Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 110/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Zwrócić uiszczony wpis w sprawie
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 2 i 8, art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 37 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.O. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nierozpoznania skargi na niezałatwienie sprawy w terminie - p o s t a n a w i a - I. odrzucić skargę II. zwrócić D.O. kwotę 100 zł /słownie: stu złotych/ tytułem wpisu od odrzuconej skargi.


UZASADNIENIE

W dniu 22 grudnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sad Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga D.O., w której jako przedmiot zaskarżenia wskazano bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB") w przedmiocie rozpoznania złożonej przez niego skargi.

Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt administracyjnych wynika, że w dniu 21 września 2015 r. D.O. skierował do WINB skargę na niezałatwienie sprawy w terminie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Zdaniem skarżącego, do dnia wniesienia skargi sądowoadministracyjnej, organ nie rozpoznał jego skargi wniesionej w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) – dalej: "Kpa", wobec czego pozostaje w nieusprawiedliwionej bezczynności.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. uznał za nieuzasadnione wniesione przez skarżącego zażalenie (oznaczone jako skarga) na niezałatwienie sprawy w terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 Ppsa).

Stosownie do treści art. 3 § 2 Ppsa, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim określone. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa). Przedmiotem skargi, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa strona może również uczynić bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w m.in. w art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa, tj. niewydanie przez organ postanowienia, jednakże takiego postanowienia, które podlega kontroli sądowoadministarcyjnej.

Na niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania służy stronie zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do przepisów art. 37 § 1 Kpa. Środek ten ma na celu zniesienie stanu bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zarazem wniesienie takiego zażalenia (wezwania) stanowi warunek formalny wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania administracyjnego (por. art. 52 Ppsa).

Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 2 Kpa powinno przyjąć formę postanowienia, na które jednak nie służy zażalenie. Jak bowiem stanowi przepis art. 141 § 1 Kpa, na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, a w przypadku postanowienia podejmowanego w trybie art. 37 § 2 Kpa przepisu takiego nie ma. Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Omawiana instytucja odnosi się wyłącznie do kwestii ściśle procesowej uregulowanej w przepisach art. 35 i 37 Kpa, a rzeczone postanowienie nie kreuje nowej sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2010 r. II GSK 708/09). Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa. W świetle powyższego, bezczynność organu polegająca na niewydaniu takiego postanowienia nie stanowi bezczynności organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa, a zatem skarga jako nie należąca do właściwości sądu administracyjnego podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa.

O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.