Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 517/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska Sędziowie NSA Ewa Kwarcińska NSA Zbigniew Romała /spr./ Protokolant Claudia Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 stycznia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2000 i 2001 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 517/02

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia 18.12.2001 r. Burmistrz Miasta określił "A" Spółce z o.o. w B. wysokość zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za okres od sierpnia do grudnia 2000 r. w kwocie [...] zł, za okres od stycznia do grudnia 2001 r. w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę od określonych zaległości w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu do decyzji organ podatkowy wskazał, że podatnik utracił status zakładu pracy chronionej i począwszy od dnia 1 sierpnia 2000 r. ciąży na nim obowiązek podatkowy od nieruchomości położonej w [...]. W związku z tym, iż Spółka traktowana jest jako przedsiębiorca zastosowano wobec niej podwyższone stawki podatku od nieruchomości. Opodatkowaniem objęto tylko grunty traktując je za grunty związane z działalnością gospodarczą. Organ ponadto uznał, że obiekty położone na działce nie podlegają podatkowi od nieruchomości, ponieważ nie są zadaszone. W uzasadnieniu wyjaśniono również, że trudna sytuacja podatnika (wszczęcie postępowania układowego i upadłościowego) nie ma wpływu na określenie statusu prawnego podatnika – podatnik jest przedsiębiorcą.

W odwołaniu od decyzji podatnik zarzucił organowi wydającemu decyzję nieprawidłowe zastosowanie stawki w podatku od nieruchomości przewidzianej dla działalności gospodarczej w sytuacji, której Spółka istnieje tylko "na papierze", bowiem nie prowadzi działalności, ponieważ faktycznie upadła, a jedynie zapisy prawa upadłościowego powodują, że nie ogłoszono jej upadłości z powodu braku pieniędzy na postępowanie sądowe. Tym samym z powodu braku pieniędzy nie nastąpiło wykreślenie z rejestru przedsiębiorców. Zdaniem odwołującego się opodatkowanie gruntów jest tylko próbą mechanicznego zastosowania przepisów bez merytorycznego przeanalizowania istniejącego w sprawie stanu faktycznego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 stycznia 2002 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 1997 r. grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości, są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatkowymi określonymi w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 ze zm.).

W sytuacji w jakiej się znajduje obecnie podatnik nie można zakwestionować faktu, że w dalszym ciągu jest przedsiębiorcą. Nie istnieje pojęcie faktycznej upadłości, która skutkowałaby utratą przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością statusu przedsiębiorcy. Okolicznością taką może być wykreślenie przedsiębiorstwa z rejestru.

Wątpliwości związane ze stosowaniem art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych były przedmiotem uchwały składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2001 r. Nr FPK 3/00. Sąd stwierdził, że wszystkie grunty znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy uważa się za grunty związane z działalnością gospodarczą.

Podatek od nieruchomości nie nawiązuje w swej konstrukcji do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przez jej wykorzystywanie. Decydujące znaczenie ma tu bowiem to, że podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia, a nie wykorzystywanie tych nieruchomości, i jakie to przynosi efekty.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie tej decyzji.

Skarżąca nie zgadza się na ustalenie jej podatku jak dla przedsiębiorcy w sytuacji, gdy nie prowadzi faktycznie żadnej działalności gospodarczej. Spółka istnieje bez swojej woli (brak środków nawet na upadłość), a zaskarżona decyzja prowadzi jedynie do generowania zobowiązań.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wiosło o oddalenie skargi, albowiem nie istnieje pojęcie "faktycznej upadłości", która skutkowałaby utratę przez Spółkę statusu przedsiębiorcy. Efekt taki wywołuje dopiero wykreślenie przedsiębiorstwa z rejestru.

Właściwy dla rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Przedmiotem sporu jest opodatkowanie gruntu będącego w posiadaniu przedsiębiorcy. Ustawowa definicja gruntów związanych z działalnością gospodarczą znajdowała się w art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 ze zm.).

Były to grunty zabudowane i nie zabudowane znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy.

Skoro zatem strona skarżąca – bez względu na powody – była przedsiębiorcą, to była też zobowiązana do opłacania podatku od nieruchomości w zwiększonej wysokości. Bez znaczenia jest fakt czy dany podmiot rzeczywiście prowadzi działalność gospodarczą.

Podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy w tym znaczeniu, że opodatkowaniu podlega posiadanie nieruchomości bez względu na to czy przynosi ona dochody, czy też na tą nieruchomość należy ponosić jedynie nakłady w celu jej utrzymanie (por. wynik NSA z dnia 9 marca 1994 r. SA/Gd 1200/93 – Wspólnota 1994/35/18).

Nie może nasuwać wątpliwości trafność uchwały 5 sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2001 r. FPK 3/00 (ONSA 2001/4/150), że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 1997 r. grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości, są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatkowymi określonymi w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Mając powyższe na względzie należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

Nr 153, poz. 1270).

AW