Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 380/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 151a par. 1 i art. 153
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 czerwca 2022 r. sprawy ze sprzeciwu Gminy C. od decyzji Wojewody Śląskiego z dnia 9 marca 2022 r. nr NPII.7082.14.2017 w przedmiocie odmowy zwrotu gminie utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz Gminy C. kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 9 marca 2022 r. nr NPII.7082.14.2017 Wojewoda Śląski (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy, organ II instancji), działając m.in. na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.) uchylił decyzję ,,A’’ w K. (dalej: ,,A’’, ,,A’’, organ I instancji) z dnia [...] r. nr [...] przyznającą Gminie C. (skarżąca, Gmina) kwotę 615 zł tytułem zwrotu utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne za rok 2015 i odmawiającą zwrotu Gminie dalszej kwoty 1.381.865 zł utraconych dochodów z tytułu tego zwolnienia.

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z dnia 17 marca 2016 r. Gmina zwróciła się do ,,A’’ o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne w kwocie 1.382.480 zł za rok 2015.

,,A’’ decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną m.in. na podstawie art. 400p i 400k ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony Środowiska (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 672 z późn. zm., dalej" u.p.o.ś.") art. 7 ust. 1 pkt 8a, ust. 6 i 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1445 z późn. zm., dalej "u.p.o.l.") w zw. z § 2 ust. 1, 3, 6 i 7 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 lipca 2006 r. w sprawie zwrotu gminom utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne (Dz. U. Nr 142, poz. 1023, zwanego dalej "rozporządzeniem") oraz art. 104 § 1 i 2 k.p.a. przyznał Gminie kwotę 615 zł tytułem zwrotu utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne za rok 2015 i odmówił zwrotu Gminie dalszej kwoty 1.381.865 zł utraconych dochodów z tytułu tego zwolnienia.

W wyniku rozpoznania odwołania Wojewoda decyzją z dnia 28 listopada

2019 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Powołując się na uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2014 r. (sygn. akt II GSK 296/14, CBOSA), Wojewoda stwierdził, że odmowa zwrotu utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne następuje w formie decyzji administracyjnej, zaś sam zwrot jest jedynie czynnością materialno-techniczną. Wojewoda przywołał treść art. 138 § 1 i § 2 k.p.a. i wywiódł, iż nie jest możliwym wydanie przez organ odwoławczy decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję i orzeczenie co do istoty sprawy (uwzględnienie wniosku Gminy), ponieważ zwrot utraconych dochodów stanowi czynność materialno-techniczną i w tym zakresie nie istnieje możliwość wydania decyzji administracyjnej. Jednocześnie brak jest podstaw do wydania decyzji o uchyleniu decyzji ,,A’’ i umorzeniu postępowania w pierwszej instancji w całości lub części.

Oceniając zaś możliwość wydania rozstrzygnięcia o charakterze kasatoryjnym, Wojewoda zaznaczył, iż stanowi ono wyjątek od zasady merytorycznego załatwienia sprawy, dopuszczalnego jedynie wówczas, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego wcale lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i tym samym niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. W ocenie Wojewody, postępowanie dowodowe w sprawie zostało przeprowadzone przez ,,A’’ w sposób wyczerpujący.

W końcowej części uzasadnienia decyzji Wojewoda podkreślił, że nie jest dysponentem środków ,,A’’, stąd nawet gdyby uznano, że żądana kwota jest Gminie należna, to nie byłoby możliwe wykonanie czynności materialno-technicznej jaką jest zwrot utraconych dochodów. Dokonać zwrotu może wyłącznie dysponent środków, a zatem ,,A’’. Niedopuszczalne jest bezpośrednie ingerowanie przez organ odwoławczy w proces stosowania prawa przez organ pierwszej instancji, zatem Wojewoda nie ma możliwości nakazania ,,A’’ dokonania czynności zwrotu utraconych dochodów w drodze wydania decyzji kasatoryjnej.

W konsekwencji organ odwoławczy przyjął, że jedynym dopuszczalnym w niniejszym sprawie rozstrzygnięciem okazuje się być utrzymanie decyzji ,,A’’ w mocy.

W wyniku uwzględnienia wniesionej przez Gminę skargi Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 176/20 uchylił decyzję z dnia 28 listopada 2019 r. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podzielił stanowisko i argumentację wyrażoną w wyrokach z dnia 4 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1438/17, z dnia 9 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1659/19 (dotyczących analogicznej sprawy za rok 2012) oraz z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 875/20 (dotyczącej analogicznej sprawy za rok 2013).

Podkreślił, że już w wyroku o sygn. akt I SA/Gl 1438/17 WSA w Gliwicach, uchylając decyzję Wojewody wydaną wobec tej samej Gminy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. wskazał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał organowi odwoławczemu na wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty, tj. decyzji merytorycznej, a ocena zebranych w sprawie dowodów, czy też usunięcie ewentualnych braków dowodowych, pozostawało w kompetencji organu odwoławczego.

Stwierdził, że wbrew twierdzeniu organu odwoławczego w przypadku uznania zasadności wniosku gminy jest możliwe wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. w przedmiocie uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej w całości albo w części i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy albo uchylenia tej decyzję i umorzenia postępowania w całości albo w części.

Odnosząc się natomiast do zakresu prowadzonego przez ,,A’’ postępowania dowodowego w sprawach zwrotu gminom utraconego dochodu z tytułu ww. zwolnienia Sąd wskazał, że kwestia ta została rozstrzygnięta w wyroku NSA z 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt GSK 3444/17. NSA mając na uwadze przepisy u.p.o.l. oraz § 2 rozporządzenia, stwierdził, że jakkolwiek zgodnie z zasadą z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem, to zasada ta może zostać ograniczona w sytuacji wprowadzenia wyjątków przepisem szczególnym. W ocenie NSA, takie przepisy szczególne zawiera cytowane wyżej rozporządzenie z dnia 20 lipca 2006 r. W świetle § 2 tego rozporządzenia nieuprawniona jest teza, że ,,A’’ weryfikuje stosowny wniosek o zwrot utraconych dochodów w zakresie i granicach innych, szerszych niż pod względem formalnym i rachunkowym oraz niż wynikające z decyzji i deklaracji podatkowych odnoszących się do przedmiotowego zwolnienia. Innymi słowy, że przeprowadza postępowanie dowodowe w pełnym zakresie, zgodnie z zasadami z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Za przyjętym stanowiskiem, iż to wskazane unormowania rozporządzenia Ministra Środowiska w zw. z art. 7 ust. 6 u.p.o.l. określają zakres i granice postępowania prowadzonego w sprawie zwrotu utraconych dochodów przemawia również i ten argument, że to gminny organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości jest jedynie właściwy zarówno do wydawania stosownych decyzji podatkowych co do podatku od nieruchomości od osób fizycznych (art. 6 ust. 7 u.p.o.l.), jak i do weryfikowania prawidłowości składanych przez podatników, niebędących osobami fizycznymi, deklaracji (art. 6 ust. 9 tej ustawy). Z wyżej wskazanych względów NSA za niedopuszczalne uznał, aby to ,,A’’ prowadząc postępowanie w przedmiocie zwrotu utraconych dochodów miał ponownie ustalać (i mógł dochodzić do odmiennych od organu podatkowego wniosków), czy w stosunku do gruntów wskazanych we wniosku w rzeczywistości przysługiwało zwolnienie od podatku od nieruchomości.

Wobec uchylenia się przez organ odwoławczy od wydania decyzji merytorycznej i nie odniesienia się do zarzutów odwołania, a tym samym stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uchylił decyzję z dnia 28 listopada 2019 r. Jednocześnie wskazał, że w prowadzonym ponowienie postępowaniu organ odwoławczy powinien uwzględnić przedstawione uwagi i wypowiedzieć się co do zasadności wniosku Gminy w kontekście właściwych przepisów mających zastosowanie w sprawie.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy zaskarżoną decyzją z dnia 9 marca 2022 r. organ odwoławczy uchylił decyzję ,,A’’ z dnia [...] r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy w pierwszej kolejności podkreślił, że nie podziela poglądu NSA wyrażonego w wyroku z 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt GSK 3444/17, a w konsekwencji także wyroku WSA w niniejszej sprawie, co do ograniczonej możliwości przeprowadzania postępowania dowodowego przez ,,A’’ (jak i organ odwoławczy) zwrotu utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne. W pełni zaaprobował natomiast przeciwny pogląd wyrażony w analogicznych sprawach w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2021 roku, sygn. akt I GSK 1797/18 i I GSK 1796/18 oraz wyrokach WSA w Gliwicach z dnia 4 października 2021 roku, sygn. akt III SA/ Gl 967/21 oraz 13 grudnia 2021 roku, sygn. akt III SA/Gl 966/21 (e-CBOSA).

Odnosząc się natomiast do meritum sprawy argumentował, że w treści uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji brak jest jakiejkolwiek informacji, czy ,,A’’ zweryfikował wniosek o zwrot utraconych dochodów w zakresie i granicach innych, szerszych niż pod względem formalnym i rachunkowym o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne o pow. 166,5638 ha w kwocie 1.382.480,00 zł za rok 2015, a zatem czy dokonał oceny wniosku w zakresie niezbędnym do jego rozpatrzenia. Organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniające w istotnej części i to kluczowej dla rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym nie jest możliwe przeprowadzenie kontroli zaskarżonej decyzji bowiem, z uwagi na braki uzasadnienia decyzji organu I instancji w tym zakresie nie sposób stwierdzić, czy ocena wniosku w we wskazanym zakresie została dokonania, a jeśli tak czy dokonana została poprawnie. Stąd też nie jest możliwym wydanie przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie decyzji innej niż decyzja kasatoryjna (art.138 § 2 k.p.a.), bowiem co prawda, Wojewoda na podstawie zebranego materiału jest w stanie ustalić, czy wniosek Gminy o zwrot utraconych dochodów został złożony w terminie oraz czy jest poprawny pod względem formalnym i rachunkowym, jednakże wobec braku oceny w tym zakresie przez organ I instancji, wydanie decyzji "merytorycznej", a więc którejkolwiek z decyzji przewidzianych w przepisie art. 138 § 1 k.p.a., stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Końcowo organ wyraził pogląd, że zaskarżona decyzja ,,A’’ jest wadliwa w zakresie w jakim przyznano Gminie kwotę 615 zł tytułem zwrotu utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne za rok 2015, bowiem jak wskazano powyżej, zwrot stanowi czynność materialno-techniczną, a tym samym orzeczenie w tej sprawie przez ,,A’’ jest niedopuszczalne.

W sprzeciwie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik Gminy wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

- art. 138 § 2 k.p.a. przez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania tego przepisu,

- art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wytycznych zawartych w wydanym w sprawie prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. akt l SA/GI 176/20, co też polegało na uchyleniu się przez Wojewodę Śląskiego od wydania decyzji merytorycznej w sprawie.

W rozwinięciu zarzutów skargi pełnomocnik Gminy wskazał, że materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie pozwalał organowi odwoławczemu na wydanie decyzji merytorycznej, a ocena zebranych w sprawie dowodów, czy też usunięcie ewentualnych braków dowodowych, pozostawało w kompetencji organu odwoławczego. Dodał, że wbrew stanowisku wyrażonemu w zaskarżonej decyzji nie istnieje konieczny do wyjaśnienia przez organ l instancji zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jednocześnie podkreślił, że w świetle wytycznych wiążącego organ odwoławczy wyroku WSA został zobligowany do wypowiedzenia się co, do zasadności złożonego przez Gminę wniosku, czego nie uczynił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Sprzeciw jest zasadny.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., w zw. z art. 64b § 1 tej ustawy, stanowiący, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (sprzeciwu) oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Z powołanego powyżej przepisu art. 64e p.p.s.a. wynika, że instytucja sprzeciwu ma charakter formalny i ograniczony, gdyż służy wyłącznie do zbadania prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy ustawowych przesłanek uchylenia decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Wniesienie sprzeciwu powoduje zatem wszczęcie postępowania o ograniczonym zakresie, obejmującym kontrolę decyzji administracyjnej z uwzględnieniem tylko kryteriów określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Sąd nie rozstrzyga zatem o materialnych prawach i obowiązkach stron, lecz dokonuje oceny spełnienia w sprawie warunków wydania decyzji kasacyjnej.

Na wstępie rozważań należy przypomnieć, iż sprawa była już przedmiotem kontroli tut. Sądu, który to wyrokiem z dnia 24 listopada 2020 r. uchylił decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 28 listopada 2019 r. nr NPII/7082.14.2018. Kontrola zaskarżonej decyzji wymaga zatem zbadania, czy organ wykonał zalecenia zawarte w powołanym wyroku. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Z kolei art. 170 p.p.s.a. przewiduje, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. oznacza, że ani organ administracji ani sąd administracyjny nie mogą, w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy, zaistniałych po wydaniu wyroku, oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego przedmiotowa ocenę. Rozwiązanie to stanowi gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej obowiązku związania orzeczeniem sądu.

W niniejszej sprawie organ był związany oceną prawną wyrażoną w wyroku z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. I SA/Gl 176/20 i nie mógł zatem formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z poglądem wyrażonym w nim wyrażonym. W wyroku tym, Sąd powołując się na orzeczenie NSA z 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt GSK 3444/17 stanął na stanowisku, że w świetle § 2 rozporządzenia z 20 lipca 2006 r. nieuprawniona jest teza, że ,,A’’ weryfikuje wniosek o zwrot utraconych dochodów w zakresie i granicach innych, szerszych niż pod względem formalnym i rachunkowym oraz niż wynikające z decyzji i deklaracji podatkowych odnoszących się do przedmiotowego zwolnienia. Innymi słowy, że przeprowadza postępowanie dowodowe w pełnym zakresie, zgodnie z zasadami z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Reasumując Sąd za niedopuszczalne uznał, aby to ,,A’’ prowadząc postępowanie w przedmiocie zwrotu utraconych dochodów miał ponownie ustalać (i mógł dochodzić do odmiennych od organu podatkowego wniosków), czy w stosunku do gruntów wskazanych we wniosku w rzeczywistości przysługiwało zwolnienie od podatku od nieruchomości. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał organowi odwoławczemu na wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty.

Tym samym organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę i będąc związany poglądami wskazanymi w uzasadnieniach ww. wyroku, zobligowany był do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Ocena postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji dokonana przez WSA, nie dawały podstaw do zastosowania w niniejszym postępowaniu art. 138 § 2 k.p.a., a w konsekwencji żądania od organu pierwszej instancji zweryfikowania wniosku o zwrot utraconych dochodów w zakresie innym, szerszym niż pod względem formalnym i rachunkowym. Zgromadzony materiał dowodowy stanowił bowiem wystarczającą podstawę do wydania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, który nie może uchylać się od merytorycznego rozpoznania sprawy.

Jednocześnie Sąd zawraca uwagę, że w przeciwieństwie do wyroku z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 176/20 powołane przez organ odwoławczy orzeczenia nie wiążą Sądu w niniejszej sprawie, wobec czego Sąd rozpatrujący obecnie sprawę nie miał obowiązku dostosowania się do treści tych rozstrzygnięć. Nadto, organ odwoławczy nie zgadzając się z zajętym przez Sąd stanowiskiem miał możliwość zakwestionowania wyroku jednakże, z uwagi na nieuzupełnienie braków fiskalnych skargi kasacyjnej zrobił to nieskutecznie, w konsekwencji czego wyrok stał się prawomocny.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że zaskarżoną decyzją organ odwoławczy zastosował przepis art. 138 § 2 k.p.a. w sposób nieuprawniony, w wyżej przedstawionych okoliczności sprawy. W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.