Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 560/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2008-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c", art. 152, art. 200 w zw. z art. 210 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, 136
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 42 ust. 1, art. 92 ust. 1, art. 93 ust. 7,
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, asesor WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 listopada 2008 r. sprawy ze skargi "G." sp. z o.o. w B. na decyzję Komendanta P. Oddziału Straży Granicznej w B. z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Komendanta P. Oddziału Straży Granicznej w B. na rzecz skarżącej spółki z o.o. "G." w B. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Sprawa, na tle której wywiedziono niniejszą skargę dotyczy ukarania skarżącego jako przewoźnika karą za przejazd bez ważnej karty opłaty drogowej

w następstwie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] marca 2007 r. w Placówce Straży Granicznej w B. W wyniku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 15 listopada 2007 r. (sygn. akt: II SA/Bk 686/07), uchylona została pierwsza decyzja ostateczna w sprawie, tj. decyzja Komendanta P. Oddziału Straży Granicznej w B. z [...] lipca 2007 r., utrzymująca w mocy decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 3.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Organ nałożoną karę oparł na ustaleniu, że do kontroli została przedstawiona przez kierowcę pojazdu skarżącego dobowa karta opłaty drogowej z datą ważności na dzień 10 marca 2007 r., tj. nieważna na datę kontroli. Sąd uchylając decyzję uznał, że okoliczności sprawy nie zostały wyjaśnione należycie. Stwierdził, że zakres niezbędnego do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinien obejmować odpowiedź na pytanie, czy kierujący pojazdem w dniu kontroli dysponował ważną dobową kartą opłaty drogowej, czy okazał wyłącznie kartę opisaną w protokole kontroli czy także kartę ważną na dzień [...] marca 2007 r., a jeśli także tę, to czy sposób okazania odpowiadał wymogom § 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministerstwa Transportu i Budownictwa z dnia 08 sierpnia 2006r. w sprawie warunków i trybu wykonywania kontroli w zakresie przewozu drogowego. Niezbędne jest również dokładne przesłuchanie na sporne okoliczności kierowcy pojazdu oraz funkcjonariuszy przeprowadzających kontrolę, a następnie skonfrontowanie w/w materiału dowodowego z dotychczas zgromadzonym. W przypadku ustalenia, że kierowca pojazdu nie dysponował ważną w dacie kontroli kartą opłaty drogowej należy rozważyć, czy miał on możliwość zakupienia karty na trasie W.S., gdzie samochód uległ awarii, do przejścia granicznego, a jeśli nie, czy mógł tę przeszkodę w zakupie karty przewidzieć. W świetle przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, obowiązującego od dnia 20 czerwca 2007r. istotne jest to dla rozstrzygnięcia, czy zaistniały w sprawie przesłanki do ewentualnego odstąpienia od obciążenia skarżącego odpowiedzialnością z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Placówki Straży Granicznej

w B. decyzją z dnia [...] marca 2008 r. (Nr [...]) powtórnie orzekł o nałożeniu na skarżącą spółkę z o.o. "G." kary pieniężnej w kwocie 3.000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Decyzję oparto na następujących ustaleniach.

W dniu [...].03.2007r. około godz. 19:50 w Placówce Straży Granicznej

w B. zgłosił się do kontroli granicznej na kierunku wyjazdowym z Polski R.D., kierujący samochodem marki RENAULT. Kierowca dokonywał transportu na rzecz przedsiębiorcy "G. sp. z o.o. w B.

Kierowca kontrolowanego pojazdu w trakcie kontroli granicznej nie posiadał ważnej w dniu kontroli karty opłaty drogowej. Do kontroli przedstawił odcinek kontrolny dobowej karty opłaty drogowej seria/nr [...] ważny w dniu 10.03.2007r.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym zebrano stosowny materiał dowodowy, dokonano przesłuchania kierowcy pojazdu oraz funkcjonariuszy uczestniczących w procesie kontroli. Ustalono, że R.D., kierujący samochodem marki RENAULT wjechał na teren przejścia granicznego

w B. dnia [...].03.2007r. o godz 19:28 (godzina stawienia się na stanowisku wagowym należącym do Oddziału Celnego w B.). Na podstawie art. 89 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, dokonano kontroli dokumentów wymaganych przy międzynarodowym transporcie drogowym rzeczy. W trakcie kontroli kierowca przedstawił jedynie dobową kartę opłaty drogowej za przejazd po drogach krajowych seria/nr [...] z datą ważności na dzień 10.03.2007r. Winieta samoprzylepna o w/w serii/nr umieszczona była w sposób trwały na szybie wewnątrz pojazdu. Fakt przedstawienia funkcjonariuszowi w momencie kontroli nieważnej karty opłaty drogowej potwierdzony został w protokole przesłuchania świadka zeznaniami funkcjonariusza dokonującego kontroli.

Od powyższej decyzji przewoźnik wniósł odwołanie, w którym zarzucił organowi naruszenie art. 77 kpa, poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy art. 80 kpa poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego sprawy. Zdaniem strony, ustalenia faktyczne organu I instancji są błędne i nie znajdują pokrycia w zebranych w sprawie dowodach.

Strona w odwołaniu podtrzymała okoliczność podniesioną wcześniej, iż

w chwili kontroli mającej miejsce o godz. 19:52 kierowca miał wykupioną o godz. 19:49 kartę opłaty drogowej seria/nr [...] ważną na dzień [...].03.2007r., której kopię wraz z dowodem zakupu dosłał w toku prowadzonego postępowania. Dopiero wskutek nieuznania przez kontrolującego funkcjonariusza ważności tej karty, z uwagi na wykupienie jej na przejściu granicznym, w protokole kontroli uczyniono zapis o braku ważnej karty opłaty drogowej. W uzasadnieniu odwołania strona wykazywała nielogiczność rozumowania organu co do różnic między czasem (ustawieniem zegara) w bazie danych Straży Granicznej, czasem w kasie PZMot, gdzie kierowca nabył o godzinie 19:49 kartę opłaty drogowej ważną na dzień [...].03.2007r.,

a czasem rzeczywistym. W postępowaniu przed organem II instancji skarżący zawnioskował jako świadka kierowcę M.D., który w tym czasie co kierowca kontrolowanego samochodu przebywał na przejściu granicznym w B.

Komendant P. Oddziału Straży Granicznej w B. po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ odwoławczy podtrzymał ustalenia organu I instancji co do braku dostarczenia w momencie kontroli przez kierowcę R.D. ważnej na dzień [...].03.2007 r. karty opłaty drogowej.

Odnosząc się do informacji zawartych w odwołaniu, że kierowca podczas kontroli posiadał ważną dobową kartę opłaty o nr [...], organ zauważył, iż na tę okoliczność przesłuchano osobę kontrolującą jak i kierowcę. Osoba kontrolująca w trakcie przesłuchania zeznała, iż kierowca w trakcie kontroli w dniu [...].03.2007r. okazał jedynie kartę opłaty drogowej nr [...] ważną na dzień 10.03.2007r. oraz przed przystąpieniem do kontroli nie zgłosił braku ważnej karty i chęci jej zakupienia w całodobowym punkcie znajdującym się na terenie Placówki SG w B. Natomiast odnosząc się do zeznań kierowcy organ stwierdził, że są one niespójne, gdyż na początku protokołu zeznał, że okazał do kontroli ważną na dzień [...].03.2007 r. kartę opłaty drogowej, a następnie przytoczył słowa następujące: "Gdy funkcjonariusz wyszedł ze swojego pomieszczenia oświadczyłem, że nie posiadam ważnej winiety bo popsuł mi się samochód w stacji W. no i po naprawie pojazdu nie miałem gdzie jej kupić aż do samego przejścia.". W dalszej części protokołu zeznał, że zakupił ważną na dzień [...].03.2007 r. kartę opłaty drogowej w spedycji tj. na terminalu w B. i okazał ją funkcjonariuszowi Straży Granicznej w trakcie kontroli.

Dodatkowo organ zauważył, że fakt nie wniesienia opłaty drogowej i brak zastrzeżeń co do treści zawartej w protokole kontroli nr [...] sporządzonym w dniu [...].03.2007 r. potwierdził kierowca R.D., podpisując protokół bez uwag. Natomiast dobowa karta opłaty drogowej nr [...] przedziurkowana na dzień [...].03.2007 r., której kserokopię odcinka kontrolnego poświadczonego za zgodność z oryginałem przedsiębiorca dostarczył w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego nie ma wpływu na zmianę rozstrzygnięcia, gdyż w czasie kontroli granicznej w dniu [...].03.2007 r. nie została okazana osobie kontrolującej, a jej część samoprzylepna nie była umieszczona w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu. Zgodnie z załącznikiem do ustawy o transporcie drogowym lp. 4.1 karta dobowa lub siedmiodniowa, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a przedstawiona została w terminie późniejszym, nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty.

Organ odniósł się też do pominięcia przeprowadzenia wnioskowanego

w postępowaniu odwoławczym dowodu z zeznań innego kierowcy – M.D. Stwierdził, że okoliczność wskazana przez stronę jako mająca być wykazana zeznaniami, tj. bandycki sposób działania funkcjonariuszy Straży Granicznej w B., nie jest okolicznością, będącą celem postępowania wyjaśniającego w sprawie. Nadto, organ zauważył, że kierowca M.D. przekraczał granicę w dniu [...].03.2007 r. o godzinie 19:28, a nie o 19:52, jak kierowca firmy skarżącego. Stąd organ uznał, że przesłuchanie M.D. nie wniosłoby nic do sprawy.

W skardze na tę decyzję wywiedzionej przez przewoźnika zostały podniesione następujące zarzuty:

1. naruszenia prawa materialnego - art. 92 i art. 93 ust. 7 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym, polegającego na niewłaściwym zastosowaniu powołanych przepisów prawa wskutek uznania, iż w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy zachodzą podstawy do nałożenia na stronę kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych,

2. naruszenia przepisu postępowania - art. 77 k.p.a., polegającego na nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy,

3. naruszenia przepisu postępowania - art. 80 k.p.a., polegającego na dowolnej ocenie materiału dowodowego sprawy, które to naruszenia miały istotny wpływ na wydaną decyzję.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o :

1/ uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu

I instancji,

2/ zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadnienie zarzutów skargi stanowi powtórzenie argumentacji z odwołania.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skardze nie można było odmówić słuszności, albowiem zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Uchybienia zauważone przez Sąd dotyczą naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 7, 77 § 1, 78 § 1, 80 i art. 107 § 3 kpa regulujących prawidłowe ustalenie podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia z uwzględnieniem wszystkich istotnych w sprawie dowodów, co – zdaniem Sądu – miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd administracyjny sprawuje kontrolę decyzji organów administracji publicznej według kryterium legalności tj. zgodności rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej z przepisami prawa materialnego i procesowego, przy zastosowaniu których decyzję wydano, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną (art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Sąd administracyjny mając uprawnienia wyłącznie kontrolne nie może, zatem czynić samodzielnych ustaleń w sprawie i zastępować organ

w sprawowaniu jurysdykcji administracyjnej. Dostrzeżenie przez sąd, iż w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, zawsze czyni koniecznym uchylenie decyzji.

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30.08.2002r., - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi, że w sprawie doszło do innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej zaś sprawie mamy do czynienia właśnie z naruszeniem przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, 77 § 1, 78 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 kpa, które to naruszenie daje podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się na wstępie do materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia, wskazać należy, że mające w niniejszej sprawie zastosowanie przepisy prawa materialnego zawarte w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.) w brzmieniu do 20 czerwca 2007 r. nie pozostawiały organom je stosującym żadnej swobody oceny okoliczności związanych z wywiązywaniem się z obowiązku wykonywania przewozu drogowego

w sposób wymagany ustawą, tj. po uiszczeniu stosownej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmioty wykonujące na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie, z określonym ustawowo wyłączeniem. Sankcja za naruszenie ww. obowiązku przewidziana została w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające m.in. z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 15.000 złotych. Wykaz naruszeń, obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 art. 92 oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Załącznik ten w poz. 4.1 przewiduje sankcję w wysokości 3.000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Z dniem 20 czerwca 2007 r. weszła w życie zmiana ustawy o transporcie drogowym. Nowelizacja jej przepisów dokonana ustawą z 26 kwietnia 2007r.

o zmianie ustawy o czasie pracy kierowców oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2007 r., Nr 99, poz. 661) dodała w art. 93 ustęp 7, pozwalający organowi na niestosowanie ust. 1 – 3 art. 93, tj. przepisów mówiących o nałożeniu sankcji za naruszenia wymogów ustawy w sytuacji, gdy stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć.

Zdaniem sądu administracyjnego, organy orzekające w niniejszej sprawie nie skorzystały w sposób wyczerpujący ze swoich procesowych uprawnień, by dojść do ustalenia prawdy obiektywnej. Nie poczyniono też żadnych starań w kierunku ustalenia czy wystąpiły w sprawie okoliczności lub zdarzenia wyłączające odpowiedzialność przewoźnika, tym bardziej, że skarżący od początku konsekwentnie je podnosił. Decyzja organu drugiej instancji nie odnosi się bowiem

w żaden sposób do okoliczności wyłączających odpowiedzialność strony skarżącej

w zakresie naruszenia obowiązku przewidzianego ustawą o transporcie drogowym,

o jakich mowa w art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym.

Wskazać należy, że w toku postępowania odwoławczego organ naruszył przepisy postępowania administracyjnego poprzez odmowę dopuszczenia dowodu

w postaci zeznań świadka M.D., uzasadniając powyższe, iż przesłuchanie go nie wniosłoby nic do sprawy (art. 78 § 1 kpa). Zdaniem organu II instancji, postępowanie odwoławcze ma na celu wyjaśnienie czy R.D., kierujący pojazdem skarżącego, w trakcie kontroli posiadał ważną na dzień kontroli kartę opłaty drogowej, a nie "wykazanie bandyckiego sposobu działania funkcjonariuszy Straży Granicznej w B. przeprowadzających kontrole". Ponadto organ wskazał, że wnioskowany przez stronę w postępowaniu odwoławczym świadek, przekraczał granicę w dniu [...].03.2007 r., o godz. 19:28, a nie o godz. 19:52.

O ile – zdaniem sądu – organ odwoławczy winien dążyć w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym do ustalenia okoliczności posiadania bądź nieposiadania przez kierującego pojazdem ważnej na dzień kontroli karty opłaty drogowej, o tyle niezasadnie organ odmówił dopuszczenia dowodu z zeznań M.D., uznając, że zmierza on tylko do wykazania bandyckiego sposobu działania funkcjonariuszy SG w B. Samo stwierdzenie "bandyckiego sposobu działania funkcjonariuszy.." użyte w piśmie procesowym skarżącego, nie powinno zaważyć na ocenie znaczenia tego dowodu w sprawie. Organ winien mieć bowiem na uwadze, że taki środek dowodowy w istocie zmierzał do wykazania okoliczności przeprowadzenia kontroli granicznej w dniu [...].03.2007 r. ok. godz. 19:52 przez funkcjonariuszy Straży Granicznej. Skoro funkcjonariusze kontrolujący pojazd skarżącego mieli możliwość wypowiedzenia się, co do okoliczności tego zdarzenia, to i strona skarżąca oprócz zeznań samego kierującego ma prawo zgłaszać inne dowody na potwierdzenie swojej wersji zdarzenia. Niespójność zeznań obu stron,

a wręcz ich zupełna odmienność, winna uczulić organy administracji na bardziej szczegółowe wyjaśnienie samych okoliczności kontroli, w czym pomóc mogły zeznania zawnioskowanego świadka zdarzenia. Istota sporu sprowadzała się bowiem do ustalenia okoliczności przeprowadzania kontroli w dniu [...].03.2007 r.,

a w szczególności faktu posiadania i okazania przez kierującego R.D. ważnej na dzień [...].03.2007 r., karty opłaty drogowej oraz ewentualnego zakwestionowania przez kontrolującego funkcjonariusza ważności tej karty.

Okoliczność, że M.D. przekraczał granicę państwa w dniu [...].03.2007r., o godz. 19:28, a nie o godz. 19:52, nie ma znaczenia, a wręcz potwierdza, że osoba ta mogła być w tym czasie naocznym świadkiem kontroli pojazdu kierowanego przez R.D. Okoliczności samej kontroli, mogące mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, nie zostały zatem przez organ odwoławczy wyczerpująco wyjaśnione, przez co organ ten naruszył przepisy regulujące postępowanie administracyjne, a w szczególności art. 7, 77 § 1, 78 § 1 kpa oraz 80 kpa, dotyczące zebrania całego materiału dowodowego i swobodnej oceny dowodów.

Przy ocenie działalności organu odwoławczego w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, na uwagę zasługuje też fakt, iż organ ten nie wypełnił zaleceń sądu administracyjnego orzekającego poprzednio w sprawie, przez co naruszył art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Mianowicie w zaleceniach ujętych

w uzasadnieniu wyroku z dnia 15.11.2007 r., II SA/Bk 686/07 sąd wskazał, iż organ

II instancji winien w szczególności rozważyć celowość przeprowadzenia i ewentualny zakres postępowania wyjaśniającego, którego przedmiotem byłoby ustalenie, czy zostały spełnione przesłanki uzasadniające ukaranie skarżącego przewidziane w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Biorąc zaś pod uwagę wyniki nowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego sąd zalecił rozważenie, czy

w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie wystąpiły przesłanki z art. 93 ust. 7 ww. ustawy. Tego zaś zalecenia nie wykonał organ drugiej instancji. W uzasadnieniu kwestionowanej decyzji nie ma bowiem nawet wzmianki o ewentualnym rozpatrywaniu sprawy pod kątem okoliczności wyłączających odpowiedzialność przewoźnika. Organ II instancji dysponuje przecież wystarczającymi środkami prawnymi, aby uzupełnić postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do końcowego rozstrzygnięcia sprawy (art. 136 kpa).

Istota postępowania odwoławczego polegająca na ponownym merytorycznym badaniu przez organ II instancji winna sprowadzać się do obiektywnego

i wyczerpującego ustosunkowania się do zgłoszonych przez stronę zarzutów

i wniosków. Zasada zaufania obywateli do organów państwa ujęta przepisem art. 8 kpa dotyczy zarówno postępowania pierwszoinstancyjnego jak i odwoławczego

i wymaga wydania rozstrzygnięcia, którego motywy przedstawione w uzasadnieniu będą czytelne dla strony, w szczególności w zakresie powodów, dla których organ nie podzielił jej stanowiska i nie przeprowadził określonych dowodów. Powyższemu wymogowi określonemu w art. 107 § 3 kpa organ II instancji uchybił.

W tym miejscu warto też wskazać, iż obiektywna koncepcja odpowiedzialności administracyjnej, nie jest odpowiedzialnością absolutną, tzn., że naruszający przepisy może zwolnić się od odpowiedzialności, jeżeli wykaże, że uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, aby do naruszenia przepisów nie dopuścić (vide: wyrok WSA w Białymstoku z 25.07.2007 r., II SA/Bk 276/07, niepubl.). Stanowisko powyższe zostało wyrażone w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (orzeczenie TK z dnia 1.03.1994 r., sygn. akt U 7/93, OTK 1994, Nr 1, poz. 5; wyrok TK z dnia 4.07.2002, sygn. akt P 12/01, OTK-A 2002, Nr 4, poz. 50). Można je również wywieść z niektórych orzeczeń sądów administracyjnych (wyrok WSA z dnia 16.11.2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 1729). Ponadto zbieżne stanowisko prezentowane jest w literaturze przedmiotu (D. Szumiło – Kulczycka, Prawo administracyjno – karne, Warszawa 2004, s. 140 i n., 177 i n., M. Wincenciak, Sankcje administracyjne i ich stosowanie, maszynopis niepublikowany, Białystok 2006, s. 222 i n.).

Przy powtórnym rozpatrzeniu sprawy, organ administracyjny II instancji powinien uwzględnić treść przepisu odnoszącego się do okoliczności zwalniających

z odpowiedzialności administracyjnej skarżącego (art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym), a także uzupełnić postępowanie wyjaśniające o zgłoszone przez skarżącego środki dowodowe i dokonać wnikliwej analizy całego, zebranego

w sprawie materiału dowodowego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Konsekwencją uwzględnienia skargi było stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku – art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego od organu na rzecz skarżącego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 210 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.