Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 385/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1 i art.16 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 lipca 2022 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 9 lutego 2022 r. nr SKO.4112.5.2022 w przedmiocie udostępniania informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 25 kwietnia 2022 r. P. G. (dalej: wnioskodawca, lub skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie (dalej: organ II instancji) z dnia 9 lutego 2022r. nr SKO.4112.5.2022r utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy B. (dalej: organ I instancji) z dnia 14 stycznia 2022r. nr [...], odmawiającej udostępnienia informacji publicznej dotyczącej przesłania informacji na temat wszystkich zleceń zleconych firmie Handlowo - Usługowej H. od 1 stycznia 2016r. do dnia odpowiedzi na wniosek, w następującej postaci; nazwa zlecenia, data wykonania zlecenia, kwota przekazana za wykonanie zlecenia.

Z akt sprawy wynika, że skarżący skierował w dniu 9 września 2021 r., do Burmistrza Gminy B. za pośrednictwem platformy e-PUAP wniosek o udostępnienie informacji na temat wszystkich zleceń zleconych firmie Handlowo -Usługowej H. od 1 stycznia 2016r. do dnia odpowiedzi na wniosek, w następującej postaci; nazwa zlecenia, data wykonania zlecenia, kwota przekazana za wykonanie zlecenia z podziałem na: imię i nazwisko, rodzaj wykonanej usługi i kwotę.

Pismem z dnia 21 stycznia 2021r. nr [...], Burmistrz Gminy B. wskazał, iż jest to informacja przetworzona która wymaga wykazania przez niego szczególnie istotnego interesu publicznego stojącego za uzyskaniem tej informacji. Skarżący w odpowiedzi z dnia 23 września 2021r., podniósł, że jest to w istocie informacja prosta i pozostaje w posiadaniu organu I instancji.

Decyzją z dnia 11 października 2021r. nr [...], organ I instancji odmówił zrealizowania ww. wniosku, uznając iż jest to informacja przetworzona a skarżący nie wykazał szczególnej istotności wnioskowanych informacji dla interesu publicznego.

Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Częstochowie decyzją z dnia 24 listopada 2021r. nr [...] r. uchyliło ww decyzję Burmistrza Gminy B. z dnia 11 października 2021r. nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

W wyniku ponownego rozpoznania organ I instancji decyzją z dnia 14 stycznia 2022r. nr [...], odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie określonym we wniosku i stwierdził, że skarżący nie wykazał istotności przedmiotu wniosku dla interesu publicznego.

Skarżący odwołał się od powyższej decyzji organu I instancji co skutkowało wydaniem przez organ II instancji zaskarżonej decyzji z dnia 9 lutego 2022r. nr SKO.4112.5.2022r utrzymującej w mocy ww. decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, że organ I instancji odmówił udostępnienia informacji publicznej przyjmując, że ma ona charakter informacji przetworzonej a skarżący pismem z dnia 23 września 2021r. nie wykazał szczególnej istotności przedmiotowej sprawy dla interesu publicznego.

W ocenie organu II instancji skarżący nie przedstawił wystarczających argumentów przemawiających za wykazaniem szczególnego interesu publicznego. Ponieważ istnienie szczególnego interesu nie może być utożsamiane z samą możliwością upublicznienia informacji np. na portalu internetowym, gdyż wówczas należałoby uznać że w każdym przypadku zachodzi szczególny interes publiczny.

Istotnym jest również, iż pomimo że skarżący kwestionował przetworzony charakter informacji twierdząc, że jest to informacja prosta, to jednak nie był w stanie przedstawić uzasadnienia udostępnienia żądanej informacji publicznej.

Organ nie miał możliwości oceny w jakim celu skarżący chce wykorzystać przedmiotowe informacje i czy jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Kwestia ta była kluczowa do udzielenia lub nie informacji publicznej. Skarżący w żaden sposób nie wykazał, że uzyskane informacje publiczne wykorzysta dla dobra ogółu ani w jaki sposób to uczyni. Organ podjął wysiłki aby dokładnie rozpatrzeć wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej i kierował kilka pism szczegółowo objaśniających o co chodzi.

Nadto organ II instancji wskazał, że wnioskodawca domagający się informacji przetworzonej celem wykazania, w jakim zakresie jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego powinien wyjaśnić w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje dla ochrony interesu publicznego lub poprawy funkcjonowania administracji publicznej, czego skarżący nie wykazał.

W dniu 25 kwietnia 2022 r. do organu wpłynęła skarga wnioskodawcy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 9 lutego 2022r. nr SKO.4112.5.2022r utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy B. (z dnia 14 stycznia 2022r. nr [...], odmawiającej udostępnienia informacji publicznej dotyczącej przesłania informacji na temat wszystkich zleceń zleconych firmie Handlowo -Usługowej H. od 1 stycznia 2016r. do dnia odpowiedzi na wniosek, w następującej postaci; nazwa zlecenia, data wykonania zlecenia, kwota przekazana za wykonanie zlecenia.

Skarżący wniósł o :

uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 9 lutego 2022r. nr SKO.4112.5.2022r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia 14 stycznia 2022r. nr [...], i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów praw a które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1.naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez oparcie ustaleń w sprawie o dowolnie rozpatrzony materiał dowodowy oraz wyciągnięcie wniosków, które stoją w oderwaniu od zebranego w sprawie materiału dowodowego;

2. stanowiące konsekwencję uchybień opisanych w pkt.1 powyżej naruszenie:

a) art. 3 ust. 1 pkt.1 ustawy o dostępie do informacji publiczne (Dz.U. z 2019r poz.1429 z późn. zm. dalej jako: u.d.i.p.) w zakresie w jakim ten normuje pojęcie informacji przetworzonej, przez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że informacja o której udostepnienie zwrócił się skarżący stanowi informację przetworzoną, a co za tym idzie skarżący ma obowiązek wykazać, ze jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego;

b) art. 16 ust.1 i 2 w zw. z art. 3 ust.1 pkt. 1 u.d.i.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie zasadności odmowy udzielenia informacji publicznej w przedmiotowej sprawie z uwagi na niewskazanie przez skarżącego szczególnie istotnego interesu publicznego, w sytuacji gdy wnioskowane przez skarżącego informacje nie stanowią informacji przetworzonej;

c) z ostrożności procesowej naruszenie art. 3 ust.1 pkt. 1 u.d.i.p. w zakresie w jakim prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do informacji przetworzonej w obrębie w jakim jest to istotne dla interesu publicznego, poprzez uznanie, iż skarżący należycie nie uzasadnił, że wnioskowana informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego;

d) z ostrożności procesowej naruszenie art. 16 ust.1 i 2 w zw. z art. 3 ust.1 pkt. 1 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. uznanie zasadności odmowy udostępnienia informacji publicznej w przedmiotowej sprawie, mimo iż wnioskowana informacja stanowi informację publiczną przetworzona a wnioskodawca wskazał szczególnie istotny interes publiczny uzasadniający udostepnienie żądanej informacji w całości bądź w przeważającej części.

3. naruszenie art. 107§ 1, pkt. 6 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 16 ust.2 pkt. 2 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepisy te wskazują, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać określenie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa poprzez brak prawidłowego uzasadnienia skarżonej decyzji, prowadzącego do wyjaśnienia podstaw utrzymania w mocy decyzji Burmistrza B. z dnia 14 stycznia nr [...], stanowiącej odmowe udostępnienia żądanej informacji mającej walor informacji publicznej;

4. naruszenie art.8 § 2 K.p.a. poprzez odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, a w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji, mimo iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, tj. w odniesieniu do analogicznego wniosku skarżącego uprzednio orzekło w zgoła odmienny sposób, tj. wydało decyzję kasacyjną, a decyzją z dnia 28 lutego 2022 r. nr [...] wydając decyzję kasacyjną w analogicznej sprawie nie uznało żądanej informacji za przetworzoną.

W uzasadnieniu skargi podkreślił m.in., że sporny wniosek o udzielenie informacji publicznej przez Burmistrza Gminy B. dotyczy w istocie informacji prostej a nie przetworzonej jak wskazują organy. Na poparcie swojego stanowiska przywołał szereg orzeczeń sądów administracyjnych.

Nadto skarżący wskazał, że realizacja jego wniosku nie zdestabilizuje pracy Urzędu ponieważ dotyczy przejrzenia około 30 faktur.

Skarżący podniósł również, że jako dziennikarz działa w interesie lokalnej społeczności i niejako zastępuje organ którego obowiązkiem jest transparentne działanie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Podnosząc, że argumenty przedstawione w skardze powielają wcześniejszą argumentację skarżącego przedstawioną w odwołaniu od przedmiotowej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j., Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j., Dz.U. z 2021 r. poz. 329, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga została rozpoznana przez WSA w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 2 p.p.s.a.. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

Zdaniem Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie bowiem Sąd dokonując kontroli według wyżej wskazanych kryteriów nie stwierdził że organy naruszyły prawo.

W ocenie Sądu można uznać, że postępowanie, którego dotyczy skarga złożona przez skarżącego, jest postępowaniem do pewnego stopnia odformalizowanym, do którego generalnie nie stosuje się ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej "k.p.a.") (chyba, że miałoby dojść do wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.).

Nie ulega wątpliwości, że Skarżący w sprawie w dniu 9 września 2021 r., wystąpił do Burmistrza Gminy B. za pośrednictwem platformy e-PUAP z wnioskiem o udostępnienie informacji na temat wszystkich zleceń zleconych firmie Handlowo - Usługowej H. od 1 stycznia 2016r. do dnia odpowiedzi na wniosek, w następującej postaci; nazwa zlecenia, data wykonania zlecenia, kwota przekazana za wykonanie zlecenia z podziałem na: imię i nazwisko, rodzaj wykonanej usługi i kwotę.

Zdaniem skarżącego jest on uprawniony do ubiegania się o udostępnienie wnioskowanych informacji w oparciu o u.d.i.p.

W kontrolowanej sprawie bezspornym jest, że skarżący zwrócił się do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w nawiązaniu do ww. zapytania.

Bezsporne jest, że odpowiadając na wniosek skarżącego, organ poinformował skarżącego, co do faktu, że wskazane we wniosku dokumenty są dokumentami archiwalnymi i są przechowywane w oddzielnym budynku a przekazanie żądanych informacji wymaga zaangażowania co najmniej trzech pracowników Urzędu Miejskiego w B. w okresie trzech dni.

Jednocześnie organ wskazał, że w zakresie wniosku nie dysponuje programem, który w prosty sposób pozwoliłby na uzyskanie wnioskowanych dokumentów, gdyż nie są one utrwalone w wersji cyfrowej.

W konsekwencji organ stwierdził, że wnioskowana informacja jest informacją przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.,

Wobec powyższego spór w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy organ zasadnie odmówił skarżącemu udostępnienia informacji obejmującej

wniosek o udostępnienie informacji na temat wszystkich zleceń zleconych firmie Handlowo -Usługowej H. od 1 stycznia 2016 r. do dnia odpowiedzi na wniosek, w następującej postaci: nazwa zlecenia, data wykonania zlecenia, kwota przekazana za wykonanie zlecenia z podziałem na: imię i nazwisko, rodzaj wykonanej usługi i kwotę.

Zdaniem organu strona nie wykazała szczególnego interesu publicznego do czego została zobowiązana, gdyż organ wnioskowaną informację uznał za przetworzoną. Natomiast zdaniem skarżącego domagał się on informacji prostej, która nie wymagała wytworzenia nowej jakościowo informacji wskutek podjęcia działań intelektualnych, których podjęcie w celu stworzenia nowej informacji uzasadniałoby przyjęcie, że przedmiotem wniosku było udostępnienie informacji przetworzonej.

Rozstrzygając powyższy spór należało podzielić stanowisko organów, że zakres wnioskowanej informacji obejmuje obowiązek przetworzenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że informacja publiczna przetworzona jest informacją jakościowo nową, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Wytworzenie takiej informacji wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej. Przetworzeniem informacji jest zebranie lub zsumowanie, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Te pojedyncze wiadomości mogą być ze sobą w różny sposób powiązane i mogą występować w różnej formie. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych. (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 202/12; wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 924/14).

Tym samym żądaną informację w zakresie wszystkich umów zleceń z określonym podmiotem od 16 stycznia 2016 r. do dnia wydania można uznać za informację przetworzoną.

Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z przytoczonej regulacji wynika, że ustawa rozróżnia dwie postaci informacji publicznej: prostą i przetworzoną. Informacja prosta to informacja będąca w posiadaniu zobowiązanego do jej udzielenia, która dla je udzielenia nie wymaga zmiany przed jej udostępnieniem. Z kolei informacja publiczna przetworzona jest informacją jakościową nową, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Zatem obejmuje informację nową, wytworzoną specjalnie na potrzeby skarżącego, a przygotowanie takiej informacji wiąże się z koniecznością analizy posiadanych dokumentów, z uwzględnieniem wskazywanych przez wnioskodawcę kryteriów.

Niewątpliwie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., będąc podstawą do uzyskania informacji publicznej przetworzonej, w istocie ogranicza do niej dostęp, wskazując na konieczność wykazania, że jej udzielenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ograniczenie to dokonane aktem rangi ustawowej przewidziane jest w art. 61 ust. 2 Konstytucji RP i odpowiada regulacji art. 31 ust. 3 ustawy zasadniczej, a ustawodawca, ograniczając w powołanym art. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., dostęp do informacji przetworzonej, czyni to w zgodzie z zasadą proporcjonalności i nie można w tym przypadku mówić o łamaniu konstytucyjnych uprawnień obywatela, skoro przedkładając interes publiczny nad interes strony, prawodawca ma na względzie zapewnienie prawidłowego funkcjonowania organów Państwa i innych podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę w pełni podziela powyższą wykładnię pojęcia informacji przetworzonej i możliwości dostępu do niej.

Odnosząc się do kwestii "szczególnej istotności" dla interesu publicznego przygotowania informacji publicznej w celu jej udostępnienia należy odwołać się do wyroku NSA z 8 lutego 2019 r., którym to orzeczeniu stwierdzano, że pojęcie interesu publicznego jest pojęciem szerokim i nieostrym, nie ulega jednak wątpliwości, że obejmuje ono interes ogółu (określonej wspólnoty), a nie jedynie interesy indywidualne. Warto zwrócić uwagę, że w doktrynie przyjmuje się, że "jest w interesie indywidualnym" bądź "jest w interesie ogółu" oznacza, że wyprowadzona z danego stanu obiektywnego określona korzyść przypada jednostce względnie całemu społeczeństwu. O ile zatem interes indywidualny jest relacją pomiędzy jakimś stanem obiektywnym a oceną tego stanu z punktu widzenia korzyści, jaką on przynosi lub może przynieść jednostce, to interes ogółu oznacza relację między jakimś stanem obiektywnym a oceną tego stanu z punktu widzenia korzyści, jaką on przynosi lub może przynieść ogółowi (zob. J. Lang: Struktura prawna skargi w prawie administracyjnym, Wrocław 1972, s. 98-100).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazywano już na tle analizy unormowań ustawy o dostępie do informacji publicznej, że interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem Państwa, gminy oraz innych ciał publicznych jako prawnej całości, zwłaszcza, jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego a z brzmienia art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że nie wystarczy, aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz ma być szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy kwalifikator, przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania (wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10, LEX nr 951999). Działanie wnioskodawcy nie tylko w interesie indywidualnym, lecz w interesie "ponadindywidualnym" nie jest samoistnie wystarczające dla przyjęcia "szczególnej istotności dla interesu publicznego" takiego działania.

Uzyskanie informacji przetworzonej jest możliwe po wykazaniu przez wnioskodawcę - wezwanego do wykazania powodów, dla których spełnienie jego żądania udzielenia informacji publicznej będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego - szczególnej istotności dla interesu publicznego udostępnienia żądanej informacji (art. 14 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). W związku z tym brak podstaw do udzielenia informacji publicznej przetworzonej podmiotowi, który nie zapewnia, że zostanie ona realnie wykorzystana w celu ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2011 r., I OSK 1737/11; wyrok NSA z dnia 5 marca 2013 r., I OSK 3097/12). Konieczność wykazania przez wnioskodawcę szczególnej istotności dla interesu publicznego żądanej informacji nie oznacza oczywiście zwolnienia podmiotu, do którego kierowany jest wniosek z obowiązku analizy powyższej ustawowej przesłanki na gruncie stanu faktycznego konkretnej sprawy. Chodzi jedynie o podkreślenie, że brak wskazania przez wnioskodawcę, w czym upatruje on szczególnej istotności dla interesu publicznego żądanej informacji publicznej istotnie ogranicza możliwość poczynienia przez podmiot zobowiązany stosownych ustaleń i w konsekwencji uwzględnienia wniosku.

Przenosząc te wywody na grunt rozpoznawanej sprawy za trafne należy uznać stanowisko organów obu instancji, że skarżący domagał się udzielenia informacji publicznej, że zakres jego żądania obejmującego bliżej nieokreśloną ilość wszystkich zleceń zleconych firmie Handlowo -Usługowej H. od 1 stycznia 2016r. do dnia odpowiedzi na wniosek, w następującej postaci; nazwa zlecenia, data wykonania zlecenia, kwota przekazana za wykonanie zlecenia z podziałem na: imię i nazwisko, rodzaj wykonanej usługi i kwotę wskazuje na to, iż żądał on informacji przetworzonej, wykazującej wyżej opisane cechy.

Nie można także nie wziąć pod uwagi tego, że skarżący objął swoim wnioskiem okres od stycznia 2016 ro do dnia udzielenia odpowiedzi. Zatem żądana przez skarżącego informacja publiczna oparta na kilku kluczach weryfikacyjnych, obejmująca znaczny przedział czasowy nie jest informacją prostą, lecz przetworzoną.

A zatem informacja przetworzona, to informacja, którą podmiot zobowiązany na dzień złożenia wniosku nie dysponuje (nie posiada gotowej informacji odpowiadającej żądaniu), w związku z czym jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności połączonych z sięgnięciem do dokumentacji źródłowej oraz zaangażowaniem do tych czynności określonych środków osobowych i finansowych. Przetworzenie informacji jest zebraniem lub zsumowaniem pojedynczych wiadomości będących w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, wymagającym samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez tenże podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez wnioskodawcę samodzielnej interpretacji i oceny. Informacja przetworzona jest więc jakościowo nową informacją powstałą w wyniku czynności technicznych i określonego działania intelektualnego na zbiorze informacji prostych już znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, przygotowaną specjalnie dla wnioskodawczyni według wskazanych przez nią kryteriów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie, wbrew wywodom skargi, nie znajduje podstaw do zakwestionowania zapatrywania organów. Skarżący nie przedstawił bowiem danych, które świadczyłby, że pogląd organów nie odpowiada rzeczywistości.

Zgodzić się także należy z organami, że skarżący nie wykazał szczególnej istotności tej informacji dla interesu publicznego. Jak wyżej wskazano ogólne odwołanie się do konstytucyjnego prawa do otrzymania informacji publicznej nie było wystarczającą przesłanką do otrzymania informacji przetworzonej. Argumentacja skarżącego, że: "Szczególnie ważnym jest, aby obywatele w publicznie dostępnym miejscu - np. na portalu internetowym poruszającym sprawy lokalne, mogli zapoznać się z kompetencjami urzędników, którzy dysponują środkami publicznymi. Informacje dotyczące wykształcenia pracowników instytucji publicznych odzwierciedlają kompetencje i przydatność do wykonywania funkcji publicznych" nie wskazuje na szczególną istotność tej informacji dla interesu publicznego.

Podkreślić w tym miejscu należy, że zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który będzie przeważał nad szeroko rozumianymi kosztami wytworzenia informacji przetworzonej. Innymi słowy, korzyści z upublicznienia tej informacji muszą być większe niż konsekwencje zaabsorbowania środków osobowych, rzeczowych i czasowych organu na jej przetworzenie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący co najwyżej wykazał istnienie interesu publicznego, a nie szczególnie istotnego interesu publicznego, nie spełnił zatem warunku do uzyskania żądanej informacji przetworzonej.

Przyjęcie poglądu skarżącego wręcz umożliwiałoby obejście ograniczenia w dostępie do informacji publicznej zawartego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i niweczyłoby cel jakiemu służyć ma regulacja zawarta w tym przepisie, tj. ograniczenie nałożonych na organy administracji wielu pracochłonnych czynności służących udostępnieniu informacji przetworzonych tylko do sytuacji, gdy jest to uzasadnione szczególnie istotnym interesem publicznym. Ustawodawca, na co zwrócił uwagę Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z 29 października 2020 r. sygn. akt I OSK 969/20, (CBOIS) ustanawiając prawo do informacji publicznej, miał również na względzie potrzebę zapewnienia ładu i porządku publicznego, którego w tym przypadku należy upatrywać w zagwarantowaniu podmiotom zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej możliwości prawidłowego funkcjonowania w ramach przypisanych im kompetencji, tak, by ich powinności nie zostały zdeterminowane jedynie udzielaniem informacji publicznej.

W świetle powyższego zarzuty naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 16 ust.1 i 2 u.d.i.p. należało uznać za bezzasadne. Za nieskuteczne również należy uznać zarzuty naruszenia przepisów procesowych, ponieważ w uzasadnieniu skargi nie zawarto argumentacji pozwalającej w oparciu o akta sprawy stwierdzić, że organy naruszyły przepisy proceduralne i to w stopniu mającym wpływ na wynik spraw.

Podsumowując, skargę, jako niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalono.