Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1356/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-02-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie ulg płatniczych – umorzenia zaległości podatkowej w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym postanawia 1) zwolnić skarżącą od kosztów sądowych; 2) ustanowić dla skarżącej radcę prawnego.


UZASADNIENIE

Wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony w tej sprawie na urzędowym formularzu z dnia 24 stycznia 2018 r. W tych ramach skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W motywach wniosku wskazała, że w ostatnim czasie poniosła wydatek w kwocie 400 zł na renowację grobu rodzinnego. Dalsze konieczne wydatki skarżąca oszacowała na łączną kwotę 7.000,00 zł. Oszacowała, że łączne wydatki w gospodarstwie domowym wynoszą około 1.367,64 zł. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe (mieszkanie spółdzielcze własnościowe o pow. [...] m2) wraz z mężem. Łączny dochód rzeczonego gospodarstwa zdeklarowano w kwocie 2.381,64 zł netto.

W oparciu o dokumenty źródłowe nadesłane przy piśmie strony skarżącej z dnia 17 lutego 2018 r. (w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego), jak również na gruncie oświadczeń złożonych przez stronę w tymże piśmie, ustalono, co następuje. Aktualny dochód gospodarstwa domowego strony skarżącej kształtuje się na poziomie 2.478,10 zł netto. Ustalono, że stałe miesięczne wydatki wynoszą około 1.400,00 zł z wyłączeniem kosztów zakupu żywności oraz środków higieny.

Wpis sądowy od skargi stanowi w tym przypadku kwotę 500 zł. Równolegle prowadzone jest przed tutejszym Sądem postępowanie ze skargi męża skarżącej, w którym opłatę sądową ustalono na tożsamym poziomie.

Po rozpoznaniu wniosku zważono, co następuje:

Prawo pomocy jest instytucją o wyjątkowym charakterze, której zadaniem jest zapewnienie dostępu do Sądu podmiotom, którym brak środków finansowych nie pozwala na prowadzenie postępowania. Konstytucyjne prawo do sądu, wyrażone w art. 45 Konstytucji RP, pozostaje także w zgodzie z zasadami wyrażonymi w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych praw wolności (sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3,5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 – Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.), w szczególności jej art. 6 regulującym prawo do rzetelnego procesu sądowego.

Prawo to może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), przy czym przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym (zgodnie z zakresem wyznaczonym przez skarżącą) następuje wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy).

Zdaniem rozpoznającego wniosek, w stosunku do strony skarżącej zachodzi przesłanka przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy pozwolił stwierdzić, że z uzyskiwanych dochodów nie będzie ona w stanie uiścić należnych w tej sprawie opłat sądowych, jak również zatrudnić pełnomocnika z wyboru.

W toku rozpoznania wniosku dostrzeżono wprawdzie mankament dowodowy sprowadzający się do braku wyciągów z dwóch rachunków bankowych strony skarżącej. Niemniej jednak przyjęto, że już na etapie postępowania administracyjnego na rachunkach walutowych zgromadzone były środki w relatywnie niewielkiej wysokości, które nawet w globalnym ujęciu nie wystarczyłyby na pokrycie opłaty sądowej inicjującej niniejsze postępowanie sądowe. Przyjęto nadto, że dochód uzyskiwany w gospodarstwie domowym strony skarżącej nie pozwoliłby na dalsze gromadzenie środków pieniężnych.

Nie bez znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia pozostaje także zły stan zdrowia skarżącej. Taki stan rzeczy generuje bowiem wydatki związane z zakupem medykamentów, czy koniecznością poddania się zabiegom rehabilitacyjnym.

W tych okolicznościach, działając na podstawie art. 245 § 1 i art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.