Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1944/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 154 ust. 6, art. 153, art. 149, art. 134 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 164 poz 1027
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Protokolant ref. staż. Dominika Mańka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Z. z siedzibą w G. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: Prezes NFZ) na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych (Dz. U.

z 2008 r. nr 164, poz. 1027 ze zm.) - dalej ustawa o świadczeniach, w zw. z art. 5 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1290) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania spółki Z. Sp. z o.o. z siedziba w [...] (dalej: skarżąca) od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ) z [...] stycznia 2014 r., oddalającej odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ambulatoryjna opieka specjalistyczna, w zakresie: logopedii na terenie obejmującym obszar - [...]o kodzie postępowania numer [...], utrzymał w mocy powyższą decyzję.

Decyzję swoją oparł na następującym stanie faktyczny i prawnym.

W dniu [...] lutego 2013 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ ogłosił postępowanie konkursowe w sprawie zawierania umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ambulatoryjna opieka specjalistyczna,

w zakresie logopedii na terenie obejmującym obszar [...]. Przedmiotowe postępowanie odbyło się na zasadach określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania

o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej przez NFZ, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań (Dz. U. nr 273 poz. 2719) dalej rozporządzenie z 15 grudnia 2004 r.

Z załączonego do akt sprawy rejestru ofert wynika, iż do konkursu przystąpiło 17 świadczeniodawców. W części jawnej postępowania konkursowego komisja konkursowa stosownie do dyspozycji art. 142 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy

o świadczeniach, stwierdziła prawidłowość ogłoszenia konkursu oraz ustaliła, które

z ofert spełniają warunki, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. Oferta skarżącej spełniła wymogi formalnoprawne i została przekazana do oceny w części niejawnej postępowania konkursowego.

Ze sporządzonego rankingu końcowego, zawierającego wszystkie oferty niepodlegające odrzuceniu, uszeregowane w kolejności wynikającej z łącznej liczby punktów, komisja konkursowa dokonała wyboru oferentów w kolejności zgodnej

z uzyskaną pozycją w rankingu końcowym. Oferta skarżącej zajęła 15 pozycję

w rankingu końcowym i nie została wybrana z uwagi na wyczerpanie środków finansowych, które zamawiający przeznaczył na świadczenia zdrowotne będące przedmiotem postępowania.

Skarżąca złożyła od rozstrzygnięcia przedmiotowego postępowania odwołanie do Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ, które decyzją nr [...]z dnia [...] czerwca 2013 r. zostało oddalone, z uwagi na brak stwierdzenia naruszenia zasad prowadzenia postępowania konkursowego.

Od powyższej decyzji, skarżąca wniosła odwołanie do Prezesa NFZ, zarzucając naruszenie przepisów art. 134, art. 140, art. 147, art. 142 ust. 5 pkt 1 i ust. 6, art. 148 ustawy o świadczeniach oraz art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1 k.p.a.; domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, przeprowadzenie ponownego postępowania w sprawie zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], Prezes NFZ uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, uznając trafność zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Za takie naruszenie uznano niedołączenie do akt sprawy ofert pozostałych świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu konkursowym.

W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że ograniczono prawo skarżącej do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, naruszając art. 10 § 1 k.p.a. i art. 73 § 1 i § 1a k.p.a.

Kierując się wskazaniami Prezesa NFZ i w oparciu o art. 10 k.p.a., organ I instancji umożliwił skarżącej zapoznanie się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Z powyższego uprawnienia skarżąca skorzystała i w pismach z 6 i 15 stycznia 2014 r. podniosła zarzuty dotyczące udostępnionego materiału dowodowego, wskazując na braki w dokumentacji ofertowej przekazanej przez podmioty konkurujące ze skarżąca.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...]Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ oddalił odwołanie skarżącej, z uwagi na brak stwierdzenia naruszenia zasad prowadzenia postępowania konkursowego.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, ponownie zarzucając naruszenie art. 134 ust. 1 i 2, art. 140 ust. 1 i 2, art. 142 ust. 5 pkt 1 i ust. 6, art. 148 pkt. 1 i 2, art. 149 ust. 3, art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach oraz przepisów postepowania, tj. art. 6, 7, 8, 9, 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., żądając uchylenie ww. decyzji, przeprowadzenie ponownego postępowania w sprawie zawierania umów

o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej oraz wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2014 r., Prezes NFZ nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania.

W uzasadnieniu, organ odwoławczy wyjaśnił, że konkurs w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej prowadzony jest w trybie eliminacyjno - konkurencyjnym, co oznacza, iż oferty niepodlegające odrzuceniu uszeregowane są w rankingu końcowym od oferty najkorzystniejszej do oferty

z najniższą liczbą punktów. Do zawarcia umowy natomiast wybierane są oferty

z najwyższą liczbą punktów aż do wyczerpania wartości zamówienia wskazanego

w ogłoszeniu. Oferta skarżącej nie została wybrana, gdyż w przedmiotowym konkursie złożono oferty, które uzyskały wyższą punktację i jako korzystniejsze zostały wybrane w celu zawarcia umowy. Zawarcie umów ze wszystkimi świadczeniodawcami uczestniczącymi w postępowaniu konkursowym nie jest możliwe ze względu na ograniczone możliwości finansowe Funduszu, który jako jednostka sektora finansów publicznych musi uwzględniać podczas zawierania umów rachunek ekonomiczny. Ponadto na podstawie ustawy o świadczeniach, rola Funduszu sprowadza się do zbierania ofert usługodawców i, ewentualnie, wynegocjowania z nimi odpowiedniej ceny i ilości świadczeń, aby osiągnąć najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia. Jeśli natomiast część oferentów spełnia oczekiwane warunki cenowo - ilościowe i warunki te mieszczą się w przedmiocie zamówienia, to wybór ofert odbywa się na zasadach konkurencyjnych, a oferty z niewystarczającą ilością punktów oceny nie zostają zakwalifikowane do zawarcia umowy.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących przeprowadzonych negocjacji, Prezes NFZ wskazał, że negocjacje telefoniczno – faksowe były prowadzone z wieloma innymi oferentami, nie tylko ze skarżącą. Otrzymanie zaproszenia na negocjacje tuż przed wskazanym terminem w żaden sposób nie wpłynęło na ich przebieg, a tym bardziej nie uniemożliwiło uczestniczenia w negocjacjach na równi z innymi oferentami. W ocenie organu, skarżąca zaakceptowała ten sposób prowadzenia negocjacji i odesłała podpisany protokół końcowy z negocjacji. Dodatkowo Prezes NFZ podkreślił, że komisja konkursowa w ocenie oferty nie pominęła żadnego elementu ankiety.

Odnosząc się do zarzutu braku w aktach postępowania potwierdzeń nadania zaproszeń na negocjacje w trybie telefoniczno-faksowym, Prezes NFZ zauważył, że wobec nieuregulowania zasad prowadzenia negocjacji w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, wobec dużej liczby prowadzonych postępowań,

a tym samym ograniczonego czasu przeznaczonego na negocjacje, metoda ta została zastosowana przez komisję konkursową. Organ odwoławczy podkreślił, że

w sytuacji, gdy oferent nie zgadzał się na prowadzenie negocjacji w ww. trybie, czy też nie zgadzał się na treść warunków zawartych w protokole – mógł dokonać na protokole odpowiedniej adnotacji, a następnie przesłać go do komisji.

Następnie Prezes NFZ szczegółowo objaśnił zasady punktowania poszczególnych elementów oferty złożonej przez skarżącą.

Odnośnie zarzutu nieprzeprowadzenia ponownego postępowania konkursowego po uchyleniu decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ, Prezesa NFZ zaznaczył, że uchylenie decyzji i ponowne postępowanie w sprawie nie nastąpiło z przyczyn określonych w art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach.

W dalszej kolejności Prezes NFZ odniósł się szczegółowo do zarzutów skarżącej dotyczących art. 10 k.p.a., uznając je za bezzasadne.

Za nieuzasadniony Prezes NFZ uznał także zarzut naruszenia art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach, bowiem w przedmiotowym postępowaniu wszelkie wymagania, wyjaśnienia, informacje i dokumenty związane z postępowaniem były udostępniane świadczeniodawcom na takich samych zasadach. Prócz tego,

w stosunku do wszystkich oferentów obowiązywały te same wymagania i kryteria oceny ofert. W toku postępowania komisja stosowała te same zasady i przepisy prawa wobec wszystkich oferentów.

W skardze od powyższej decyzji, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mogących mieć istoty wpływ na wynik sprawy:

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ mimo, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego;

- art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sposób zgodny

z rzeczywistością, zebrania pełnego materiału dowodowego, nieuzupełnienia postępowania dowodowego i materiałów w sprawie oraz lakoniczne odniesienie się

w uzasadnieniu decyzji do zarzutów podniesionych w odwołaniu;

- przepisów prawa materialnego tj. art. 134 w zw. z art. 140 i art. 149 ust. 3 ustawy

o świadczeniach poprzez naruszenie zasady równego traktowania i zachowania uczciwej konkurencji w stosunku do skarżącej poprzez nieodrzucenie ofert oferentów, którzy nie usunęli barków formalnych w terminie wskazanym przez komisję konkursową, brak opisania zamówienia w sposób jednoznaczny

i wyczerpujący za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń.

W związku z powyższymi zarzutami, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wydanej przez Prezes NFZ i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę, Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podkreślając, że w złożonej skardze skarżąca nie podniosła nowych zarzutów aniżeli dotychczas zgłaszane, ani nowej argumentacji mającej wpływ na dokonaną przez organy obu instancji ocenę prawidłowości przeprowadzenia postępowania konkursowego przez komisję konkursową i zgromadzonego materiału dowodowego. Organy obu instancji wyczerpująco i szeroko odniosły się do nich w orzeczeniach wydanych w toku postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec

czego skarga nie została uwzględniona.

Stosowni do przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jednolity Dz. U z 2008 r. nr 164, poz. 1027 ze zm.) umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej może być zawarta wyłącznie ze świadczeniodawcą, który został wybrany do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej (art. 132 ust. 2 powołanej ustawy). Zawieranie umów o udzielanie świadczeń odbywa się, co do zasady, po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert albo rokowań. W celu przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu powołuje komisję (art. 139 ust. 1 i 4). Komisja ogłasza o rozstrzygnięciu postępowania, jeżeli wcześniej nie nastąpiło unieważnienie tego postępowania (art. 151 ust. 1). Ustawa nie określa wprost, co jest treścią ogłoszenia komisji o rozstrzygnięciu postępowania. Z przepisu § 7 pkt 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań (Dz. U. Nr 273, poz. 2719) wynika, że komisja konkursowa wskazuje oferty, które zostały przez nią wybrane.

Przepis art. 154 ustawy stanowi, że świadczeniodawca biorący udział w postępowaniu może złożyć, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia o rozstrzygnięciu postępowania, odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania do Prezesa Funduszu za pośrednictwem dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu. Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu może uwzględnić odwołanie w terminie 7 dni od dnia jego złożenia i udzielić pisemnej odpowiedzi składającemu odwołanie. W przypadku nieuwzględnienia odwołania dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu przekazuje odwołanie do Prezesa Funduszu. Prezes Funduszu rozpatruje odwołanie, w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania, i wydaje decyzję administracyjną w tej sprawie. W przypadku uwzględnienia odwołania, przeprowadza się ponownie postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Od decyzji Prezesa Funduszu świadczeniodawcy przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 154 ust. 8).

Z przedstawionych przepisów ustawy wynika, że postępowanie prowadzone przez komisję, zmierzające do wyłonienia najkorzystniejszej oferty na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, jest wzorowane na czynnościach poprzedzających zawarcie umowy cywilnoprawnej, uregulowanych w kodeksie cywilnym (art. 66 § 1 i nast. oraz art. 72 § 1 k.c.). Rozstrzygnięcie tego postępowania przez komisję nie jest niczym innym, jak wyborem najkorzystniejszej oferty (ofert) przez zamawiającego. Podmiot prowadzący to postępowanie – Narodowy Fundusz Zdrowia reprezentowany przez dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu - jest państwową jednostką organizacyjną, posiadającą osobowość prawną (art. 96 ust.1 ustawy). Nie jest zatem organem administracji publicznej w rozumieniu ustrojowym i nie przyznano mu generalnie kompetencji do stosowania środków prawnych, właściwych organom administracji publicznej. Jedynie na mocy konkretnych przepisów tej ustawy wydaje decyzje administracyjne (np. art. 154 ust. 6). Niewątpliwie więc postępowanie prowadzone przez komisję nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. z 2000 r., Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: k.p.a., a "rozstrzygnięcie" komisji nie jest decyzją administracyjną, ani innym aktem o charakterze administracyjnoprawnym. Sprawa o zawarcie umowy o udzielenie świadczenia staje się sprawą administracyjną z chwilą złożenia przez świadczeniodawcę odwołania od rozstrzygnięcia komisji. Ustawa wyraźnie stanowi bowiem, że po rozpatrzeniu odwołania Prezes Funduszu wydaje decyzję administracyjną (art. 154 ust. 6).

W całym postępowaniu prowadzącym do zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej mamy zatem dwa etapy: cywilnoprawny i administracyjnoprawny.

Postępowanie administracyjne w tej sprawie jest postępowaniem mającym na celu weryfikację rozstrzygnięcia (wyboru lub odrzucenia ofert) dokonanego przez komisję, prowadzonym według zasad Kodeksu postępowania administracyjnego. Obowiązkiem organu, w ramach procedury uruchamianej wskutek wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 154 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej jest weryfikacja w postępowaniu administracyjnym, czy we wcześniejszej, nie administracyjnej fazie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nie doznał uszczerbku interes prawny podmiotu powołującego się na naruszenie zasad postępowania.

Zakres kontroli jest zatem związany ściśle z pojęciem uszczerbku interesu prawnego, powstałego w wyniku naruszenia przepisów prawa.

Na temat rozumienia pojęcia "interes prawny" niejednokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, m. in. w wyroku z dnia 19 marca 2002 r. (IV SA 1132/00, niepubl.). Stwierdzono w nim, co następuje: "Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Może to być norma należąca do prawa administracyjnego bądź do innych gałęzi prawa, na przykład prawa cywilnego." W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony został pogląd, uznawany również w doktrynie, iż podstawą legitymacji procesowej strony jest przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu.

Szczególnymi cechami interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym i w prawie administracyjnym jest po pierwsze bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu a wspomnianą normą prawa materialnego, na której budowany jest interes prawny. Oznacza to, że jeżeli sprawa dotyczy dwóch lub więcej podmiotów, to interes prawny mają tylko te z nich, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Drugą szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność, interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny.

Określone wyżej granice interesu prawnego mają zastosowanie w przedmiotowym przypadku, z zastrzeżeniem jednak, że przepis art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej wprowadza dodatkową przesłankę uszczerbku interesu prawnego uczestnika postępowania w procedurze zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Do uszczerbku interesu prawnego uczestnika postępowania dojść może wówczas, gdy naruszenie zasad postępowania, tj. konkretnego przepisu prawa przez podmiot prowadzący postępowania, ma wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy o świadczenie takich usług. Oznacza to, że konieczne jest stwierdzenie naruszenia zasad postępowania, które musi naruszać rzeczywiście istniejący interes świadczeniodawcy.

Zarządzenie Prezesa NFZ z dnia 13 października 2004 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz załącznik do zarządzenia ustalają kryteria oceny ofert dla postępowań o zawarcie umów na dany rok. Ocena ofert następuje według równoważnych kryteriów, którymi są:

1) jakość oferowanych świadczeń - należy uwzględnić w szczególności:

a) kwalifikacje osób udzielających świadczeń,

b) wyposażenie w aparaturę i sprzęt,

c) bezpieczeństwo udzielania świadczeń, przede wszystkim możliwość zapewnienia prawidłowego postępowania w przypadku wystąpienia zdarzeń niekorzystnych (np. dostęp do intensywnej terapii),

d) potwierdzenie jakości udzielanych świadczeń uzyskanym i ważnym w okresie obowiązywania przyszłej umowy certyfikatem jakości (np. ISO) lub certyfikatem akredytacyjnym (certyfikaty takie wydaje jednostka certyfikująca przy Ministrze Zdrowia);

2) kompleksowość - powinna ona dotyczyć w szczególności zakresu merytorycznego oferowanych świadczeń, zapewnienia świadczeniobiorcy pełnego dostępu do świadczeń diagnostycznych i terapeutycznych wymaganych ze względu na rodzaj realizowanych świadczeń oraz możliwości udzielania świadczeń w innych zakresach;

3) dostępność - regulująca:

a) sposób organizacji udzielania świadczeń, w tym harmonogram udzielania świadczeń, oraz udostępnione świadczeniobiorcom sposoby rejestracji (zapisy telefoniczne, osobiste, internet itp.),

b) dostosowanie infrastruktury do potrzeb osób niepełnosprawnych,

c) sposób kwalifikacji świadczeniobiorców do udzielania świadczeń;

4) oferowana cena - należy tutaj uwzględnić relację ceny oferowanej do ceny ustalonej dla danego świadczenia dla potrzeb postępowania przez dyrektora oddziału wojewódzkiego;

5) ciągłość - w myśl której uwzględnić należy zapewnienie świadczeniobiorcy kontynuacji procesu leczenia.

W ocenie Sądu, w świetle akt spraw, organy NFZ prowadziły postępowanie w sposób prawidłowy, z poszanowaniem zasady równego traktowania uczestników postępowania konkursowego i uczciwej konkurencji. Oferta skarżącego oraz drugiego uczestnika postępowania porównane zostały zgodnie z kryteriami określonymi w art. 148 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Zarówno ww. kryteria oceny ofert, jak i warunki wymagane od świadczeniodawców są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania. Komisja działała w ściśle określonych warunkach wskazanych w zarządzeniu Prezesa NFZ z dnia 13 października 2004 r., jak i złączniku do zarządzenia. Na podstawie tychże szczegółowych dokumentów ustalono punktację przyznawaną za poszczególne aspekty oferty. Nie było tu zatem dowolności. Komisja miała w zasadzie jedynie podzielić ilości możliwych punktów do osiągnięcia za poszczególną kategorię przez ilość kryteriów składających się na tę kategorię wynikających z załącznika ww. zarządzenia.

Analiza postępowania administracyjnego dowodzi, że decyzje: dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu i Prezesa Funduszu wydane zostały po szczegółowej analizie całego materiału dowodowego postępowania i ustosunkowaniu się do zarzutów skarżącego podnoszonych w odwołaniu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono, dlaczego nie została zawarta umowa ze skarżącym. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione. Organ wyjaśnił skarżącemu, w jaki sposób przebiegała ocena zgłoszonych ofert, w tym skarżącego i uczestników postępowania.

Zatem zarzut naruszenia art. 7, 77, 80 i 107 § 3 kpa przez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sposób zgodny z rzeczywistością, zebrania pełnego materiału dowodowego, nieuzupełnienia i materiałów w sprawie oraz lakoniczne odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów podniesionych w odwołaniu nie jest zasadny. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia przyjął w sposób uprawniony, że przedstawione dane są zgodne ze stanem faktycznym i prawnym.

W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 154 ust. 1 u.ś.o.z. odwołanie może dotyczyć jedynie rozstrzygnięcia konkursu, a nie postępowania podczas rozstrzygania. W toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oferent może korzystać z innych instrumentów prawnych przewidzianych w art. 153 u.ś.o.z. - umotywowanego protestu, złożonego do Komisji w terminie 7 dni roboczych od dnia dokonania zaskarżonej czynności. Skarżący z tej formy nie skorzystał. Wszelkie działania, w tym działania Prezesa NFZ, mają na celu - z założenia - zweryfikowanie podanych przez oferentów informacji, a nie ustalanie nowego stanu faktycznego, istotnego dla rozstrzygnięcia, co wynika z treści § 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 25 marca 2003 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych przez NFZ, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej i jej zadań (Dz. U. Nr 55, poz. 493).

Organ administracji publicznej ocenia stan faktyczny sprawy według chwili wydania decyzji administracyjnej. Reguła ta odnosi się także do oceny stanu prawnego sprawy, co oznacza, że organ administracji publicznej wydaje decyzję administracyjną na podstawie przepisów prawa obowiązujących w chwili jej wydania; wyrok NSA z dnia 4 października 2000 r., V SA 283/00, LEX nr 50110, w którym przyjęto, że: "Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie wiążą z datą wszczęcia postępowania podstawy faktycznej i prawnej rozpoznania sprawy. Miarodajny w tym zakresie jest stan obowiązujący w dacie wydania decyzji". Stosownie do art. 1 p.p.s.a. sąd administracyjny kontroluje jedynie legalność zaskarżonego aktu, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Nie czyni własnych ustaleń faktycznych.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego, należy zauważyć, że były one podnoszone, tej samej treści, w postępowaniu odwoławczym. Organ odniósł się do nich. Sąd podziela argumentację organu zawarta w zaskarżonej decyzji.

W ocenie skarżącego organ "ewidentnie" naruszył zasadę równego traktowania i zachowania uczciwej konkurencji, albowiem nie odrzucił ofert oferentów, którzy nie usunęli braków formalnych w terminie. Dokumentacja udostępniona skarżącemu budzi w tym zakresie wątpliwości.

Odnosząc się do tak sprecyzowanego zarzutu skarżącego należy podzielić argumentację organu, co wynika z analizy akt administracyjnych, że oferenci zostali wezwani w sprawie wyjaśnienia rozbieżności w złożonych ofertach oraz w kwestii rozbieżności dotyczących harmonogramu pracy personelu. Braki nie dotyczyły dokumentów wymaganych, które powinny być obligatoryjnie dołączone do oferty, a których brak skutkowałby jej odrzuceniem. Nie dotyczyły zatem braków formalnych w rozumieniu art. 149 ustawy o świadczeniach.

Odmienny sposób traktowania oferentów wynika także, zdaniem skarżącego, z braku w dokumentacji konkursowej oraz braku wyjaśnienia, że część oferentów była o pewnych zdarzeniach informowana telefonicznie, część osobiście, a część listownie, co musi budzić wątpliwości, co do prawidłowości postępowania.

W ocenie sądu, dokumentacja konkursowa nie budzi w tym zakresie żadnych wątpliwości. Organ w zaskarżonej decyzji szczegółowo wskazał tryb i sposób powiadamiania o negocjacjach, wezwaniu do wyjaśnienia rozbieżności w złożonych ofertach każdego z oferentów, uczestniczącego w niniejszym postępowaniu konkursowym. Przede wszystkim podnieść należy, że przepisy nie przewidują, nie regulują zasad prowadzenia negocjacji. Zatem zaproszenia na negocjacje w trybie telefoniczno-faksowym były jak najbardziej uprawnione, zwłaszcza wobec dużej liczby oferentów, dużej liczby postępowań i ograniczonego czasu przeznaczonego na negocjacje.

Skarżący precyzuje zarzut w sposób bardzo ogólny nie wskazując, których oferentów dotyczą podnoszone zarzuty. Powyższa analiza zaskarżonej decyzji także w aspekcie podnoszonych zarzutów dowodzi, że podniesiony zarzut naruszenia art. 134 ust. 1 ustawy nie jest zasadny. W przedmiotowym postępowaniu, w stosunku do wszystkich oferentów, organ stosował te same wymagania i kryteria oceny ofert zgodnie, z którymi ocenione zostały wszystkie oferty, w tym skarżącego.

Mając powyższe rozważania na uwadze i wobec tego, że Prezes NFZ, mając na względzie przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, przy weryfikowaniu informacji zawartych przez stronę w ofercie uwzględnił także słuszny interes świadczeniobiorców usług opieki zdrowotnej - obywateli oraz sprawdził czy Dyrektor[...]Oddziału Wojewódzkiego NFZ dokonał wyboru najkorzystniejszych ofert z punktu widzenia obywateli, na podstawie informacji zawartych w ofercie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę z braku uzasadnionych podstaw.