Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 410/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1 § 1, § 2
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 3 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 269 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 310
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Dnia 28 września 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Asesor WSA Robert Talaga (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 września 2021 r. sprawy ze skargi L. S.A. z siedzibą w L. na decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na rok 2018 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącej L. S.A. z siedzibą w L. kwotę [...]zł (słownie: [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] września 2020 roku [...] S. A. z siedzibą w [...] złożyła oświadczenie w celu ustalenia wysokości opłaty retencyjnej dla nieruchomości: działka nr [...], obręb [...], arkusz [...] i działka nr [...], obręb [...], arkusz [...] ([...]). W oświadczeniu wskazano dane podlegające ocenie w zakresie zmniejszenia naturalnej retencji terenowej przedmiotowej nieruchomości. Do oświadczenia dołączono decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], znak sprawy [...] z dnia [...] marca 2019 roku dotyczącą pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne – wprowadzanie ścieków przemysłowych pochodzących z zakładu [...] S.A w [...] do wód rzeki [...] oraz decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2017 roku, znak [...] dotyczącą pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód – wprowadzanie ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, do wód rzeki [...].

Informacją z dnia [...] listopada 2020 roku, znak [...] Burmistrz Miasta ustalił za okres od dnia [...] stycznia 2018 roku – [...] grudnia 2018 roku dla [...] S.A. z siedzibą w [...] opłatę za kwartał 2018 roku w wysokości [...] zł - tj. [...] zł rocznie za zmniejszenie naturalnej retencji dla nieruchomości o nr księgi wieczystej [...] na podstawie złożonego przez spółkę oświadczenia.

Pismem z dnia [...] grudnia 2020 roku pełnomocnik [...] S.A. wniósł reklamację od powyższej informacji wskazując, że zgłoszone w oświadczeniach działki wchodzą w skład nieruchomości, na której spółka prowadzi działalność gospodarczą, a skład zespołu działek do siebie przyległych, stanowi jedną całość pod względem funkcjonalnym, przez co posiadają one wspólną zdolność retencyjną, rozumianą jako zdolność gromadzenia i przetrzymywania wody przez określony czas. Stosowanie w sprawie koncepcji wieczystoksięgowych rozumienia nieruchomości prowadzi do wniosków sprzecznych z działaniami w zakresie gospodarowania wodami, a także z celem i funkcją Prawa wodnego. Zastosowanie koncepcji wieczystoksięgowej rozumienia nieruchomości ułatwia obejście prawa, gdyż pozwala na podzielenie jednej dużej nieruchomości na wiele mniejszych działek o powierzchni poniżej 3500 m˛, co prowadzi do uniknięcia obowiązku uiszczenia odpowiedniej opłaty mimo, że zmniejszenie retencji na całej nieruchomości będzie znaczne. Zasadna jest więc wykładnia celowościowa, która uwzględnia całościowy wpływ wraz z infrastrukturą towarzyszącą na zmniejszenie naturalnej retencji. Jednocześnie strona wskazała, że działki będące przedmiotem niniejszego postępowania podobnie jak druga działka odnośnie której naliczono opłatę objęte są systemem ogólnospławnej kanalizacji deszczowej. Wody opadowe i roztopowe odprowadzane są bowiem do rzeki [...] tzw. wylotem północnym co wyłącza możliwość naliczenia opłaty. Na pozostałej części nieruchomości funkcjonuje wylot południowy, służący też odprowadzaniu wód do rzeki [...]. Za odprowadzanie wód opadowych w powyższy sposób [...] S.A. ponosi już opłaty, przez co na spółkę nałożono kolejną opłatę za to samo zdarzenie.

Decyzja z dnia [...] grudnia 2020 roku, nr [...]., Burmistrz Miasta ustalił dla [...] S. A. z siedzibą w [...] opłatę za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej w wysokości [...] zł (za kwartał) - tj. [...] zł rocznie (za okres od dnia [...] stycznia 2018 roku – [...] grudnia 2018 roku) KW [...]

W ocenie organu uwzględniono, że spółka jest właścicielem działki nr [...], obręb [...], arkusz [...] i działka nr [...], obręb [...], arkusz [...] (KW [...]) o łącznej powierzchni 20 266 m2 położonej przy [...] w [...], które zgodnie z oświadczeniem posiadają powierzchnię uszczelnioną trwale związaną z gruntem zajmującą 18 255 m2, co stanowi około 90,1 % powierzchni nieruchomości. W ocenie organu złożona reklamacja przeczy przyjętemu przez spółkę sposobowi złożenia oświadczenia, w którym wykazano osobno nieruchomość należącą do przedmiotowej księgi wieczystej. Spółka potraktowała w oświadczeniu nieruchomość zgodnie z koncepcją wieczystoksięgową, a nie w rozumieniu funkcjonalnym. W ocenie organu na terenie nieruchomości nie było urządzeń do retencjonowania wód. Organ nie uwzględnił argumentów, iż w jego przypadku pojęcie nieruchomości traktować należy w ujęciu funkcjonalnym i celowościowym, a nie wieczystoksięgowym. Sam reklamujący nie traktuje tego argumentu konsekwentnie, gdyż przedłożył oświadczenie dotyczące nieruchomości objętej [...] w celu wystawienia przez organ informacji, a zatem uznał, że powyższa nieruchomość zarówno w ujęciu wieczystoksięgowym jak i funkcjonalnym jest nieruchomością w rozumieniu art. 269 ust.1 pkt 1 Prawo wodne i w związku z tym spełnione zostały przesłanki do pobrania nałożonej opłaty tak jak wskazano w informacji skierowanej do spółki.

Pismem z dnia [...] stycznia 2021 roku pełnomocnik [...] S.A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] grudnia 2020 roku, sygn. [...] w przedmiocie opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej. W istocie pełnomocnik zarzucił powyższej decyzji:

I. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:

1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) poprzez brak wnikliwej analizy dowodów w niniejszym postępowaniu i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia wszelkich okoliczności i załatwienia sprawy,

2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość jest obszarem nieujętym w systemie kanalizacji otwartej lub zamkniętej, podczas gdy wody opadowe i roztopowe są odprowadzane wylotem północnym oraz południowym do rzeki [...], co kwalifikuje ją jako nieruchomość objętą systemem kanalizacji zamkniętej,

3. art. 107 § 3 w zw. z art. § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niepełne uzasadnienie faktyczne i brak wskazania, które fakty zostały udowodnione, a w konsekwencji niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, w szczególności w zakresie uznania za spełnione przesłanek wynikających z art. 269 ust. 1 pkt. 1 Prawa wodnego,

4. art. 107 § 3 w zw. z art. 140 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niepełne uzasadnienie faktyczne i brak odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, w szczególności do zarzutu ujęcia obszaru w system kanalizacji zamkniętej,

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 269 ust. 1 pkt. 1 Prawa wodnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie wieczystoksięgowej koncepcji nieruchomości podczas gdy z prawidłowej wykładni w.w. artykułu wynika, że pojęcie nieruchomości należy rozumieć w ujęciu funkcjonalnym i celowościowym, co prowadziłoby zaś do przyjęcia, że na nieruchomości należącej do [...] S.A. nie wyłączono więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych, wobec czego [...] SA. nie jest obowiązana do uiszczenia opłaty wodnej, b) art. 269 ust. 1 pkt. 1 Prawa wodnego poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że [...] S.A. jest obowiązana do uiszczenia opłaty wodnej za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej podczas gdy nie została spełniona przesłanka braku ujęcia obszaru w system kanalizacji zamkniętej.

W rezultacie pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zdaniem strony skarżącej łącznie muszą zostać spełnione przesłanki wynikające z przepisu art. 269 ust. 1 pkt 1 P.w., skutkujące obowiązkiem poniesienia przedmiotowej opłaty. W tym względzie organ dopuścił się naruszeń, które zostały już podniesione w reklamacji. Organ przyjął koncepcję wieczystoksięgowego rozumienia nieruchomości i uznał, że jako "nieruchomość" z art. 269 Prawa wodnego należy rozumieć każdą działkę, dla której jest prowadzona odrębna księga wieczysta. Taka interpretacja przeczy jednak celom przedmiotowej ustawy i nie powinna być stosowana, gdyż należało przyjąć wykładnię celowościową i funkcjonalną a następnie uznać, że przedmiotowe działki nie stanowią nieruchomości w rozumieniu art. 269 Prawa wodnego. Ocena, czy zostały spełnione przesłanki z art. 269 Prawa wodnego nie powinna być prowadzona odrębnie dla pojedynczych działek tylko ze względu na to, że są one ujęte w innej księdze wieczystej. Taki sposób działania nie daje poglądu co do tego, jaki jest rzeczywisty wpływ na zmniejszenie retencji na całej nieruchomości (rozumianej jako pewna całość w ujęciu funkcjonalnym). Przedmiotowe działki wchodzą w skład nieruchomości, na której [...] S.A. prowadzi działalność gospodarczą, w skład zespołu działek do siebie przyległych, stanowiących jedną całość pod względem funkcjonalnym, a przez to posiadających wspólną zdolność retencyjną, rozumianą jako zdolność gromadzenia i przetrzymywania wody przez określony czas. Skarżąca otrzymała od organu do wypełnienia gotowy wzór oświadczenia i nie miała możliwości jego modyfikacji, wobec czego sposób jego złożenia i podania informacji został z góry narzucony przez organ, co spowodowało błędne naliczenie spornej opłaty. W sprawie należało wziąć pod uwagę całą nieruchomość w rozumieniu opisanym powyżej, w skład w której wchodzą przedmiotowe działki i ocenić wielkość powierzchni nieruchomości wyłączonej z powierzchni biologicznie czynnej właśnie z perspektywy infrastruktury znajdującej się na całej nieruchomości. Skoro zaś [...] S.A. nie doprowadza do zmniejszenia retencji terenowej ponad dozwolony poziom oraz użytkuje zasoby środowiskowe.

Zdaniem skarżącej jedna z przesłanek wymienionych w art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego skutkującą obowiązkiem poniesienia przedmiotowej opłaty jest nieujęcie obszaru w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Ustawodawca jedynie wskazuje, że ta dana nieruchomość musi znajdować się na obszarze nieujętym w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji sanitarnej. Zatem jeżeli nieruchomość znajduje się na obszarze ujętym w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji sanitarnej, to obowiązek mszczenia opłaty retencyjnej nie powstanie. Działki będące przedmiotem niniejszego postępowania, podobnie jak druga działka skarżącej, wchodzące w skład zakładu [...] S.A., odnośnie której naliczono opłatę, ujęte są systemem ogólnospławnej kanalizacji deszczowej. Wody opadowe i roztopowe odprowadzane są bowiem do rzeki [...] tzw. wylotem północnym w szczególności na podstawie decyzji, co wyłącza możliwość naliczenia opłaty. Na pozostałej części nieruchomości funkcjonuje ponadto wylot południowy, służący również odprowadzaniu wód do rzeki [...]. Skoro przedmiotowe działki są objęte systemem kanalizacji zamkniętej, to nie spełnia się ostatnia przesłanka z przywoływanego artykułu 269 ust. 1 pkt. 1 Prawa wodnego. Wobec tego naliczenie opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej było całkowicie bezpodstawne. Pomimo podniesienia zarzutu dotyczącego niespełnienia się powyższej przesłanki w Reklamacji, organ wydając przedmiotową decyzję nie ustosunkował się do tej kwestii, mimo iż powinna mieć ona decydujący wpływ na rozpatrzenie Reklamacji. Organ nie wypełnił zatem obowiązku odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w reklamacji.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone w szczególności przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. - sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego, a także zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Kierując się powyższymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na podniesiony w niej zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu, organ administracji ustalając stronie skarżącej opłatę za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej nie wyjaśnił bowiem istotnych okoliczności sprawy mających wpływ na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Burmistrza Miasta z dnia [...] grudnia 2020 r., wydana po rozpatrzeniu reklamacji, którą organ ustalił [...] S.A. z siedzibą w [...] opłatę w wysokości [...] zł (za kwartał, tj. [...] zł rocznie, za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na przedmiotowej nieruchomości robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji, przez wyłączenie więcej niż 70 % powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej, na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej, za okres od dnia [...] stycznia 2018 roku – [...] grudnia 2018 roku.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 roku – Prawo wodne (Dz. U. z 2020 roku, poz. 310 z późn. zm.).zwanej dalej u.p.w., w których ujęto regulacje związane z korzystaniem z wód i z usługami wodnymi, z czym wiąże się obowiązek uiszczania opłat, który stanowi jeden z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami. Zgodnie z art. 34 pkt 4 u.p.w., jako szczególne korzystanie z wód zakwalifikowane zostało wykonywanie na nieruchomości o powierzchni powyżej 3.500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie naturalnej retencji terenowej przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej.

Stosownie do postanowień art. 269 ust. 1 pkt 1 u.p.w., opłatę za usługi wodne uiszcza się za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3.500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej.

W rozpatrywanej sprawie, jak wynika z zaskarżonej decyzji, organ uznał, że zostały spełnione przesłanki do pobrania opłaty, o jakiej mowa w ww. przepisie art. 269 ust. 1 u.p.w., wyłącznie w oparciu o złożone przez spółkę oświadczenie z dnia [...] września 2020 roku. Z jego treści wynika, że [...] S.A jest właścicielem działki nr [...], obręb [...], arkusz [...] i działka nr [...], obręb [...], arkusz [...] ([...]). Odnośnie danych dotyczących zmniejszenia naturalnej retencji terenowej wskazano łączną powierzchnię nieruchomości 15 102 m˛, wielkość utraconej powierzchni biologicznie czynnej 13 522 m˛, bez urządzeń do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych.

Tymczasem, zakres postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie determinowany jest treścią przepisu art. 269 ust. 1 pkt 1 u.p.w, w którym wskazano przesłanki skutkujące obowiązkiem poniesienia przedmiotowej opłaty, tj:

- odpowiednia powierzchnia nieruchomości (powyżej 3.500 m˛), na której wykonano roboty lub obiekty budowlane trwale związane z gruntem, mające wpływ na zmniejszenie naturalnej retencji terenowej,

- zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej.

Aby można było przyjąć, że zachodzą przesłanki do określenia wysokości zobowiązania z tego tytułu, wyjaśniony być musi prawidłowo stan faktyczny danej sprawy, z powołaniem źródeł, na podstawie których organ dane ustalenia poczynił. Celem zaś dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, organy mają obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych w tym zakresie działań.

W ocenie Sądu organ w niniejszej sprawie z naruszeniem zasad dotyczących sposobu prowadzenia postępowania dowodowego, wynikających z przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, nie ustaliły istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, pozwalających na przyjęcie, że spełnione zostały wskazane wyżej przesłanki uzasadniające ustalenie stronie skarżącej opłaty. W szczególności, organ nie ustalił, jak również w żaden sposób w zaskarżonej decyzji nie odniósł się w tym zakresie do zarzutów podniesionych w złożonej reklamacji, czy istniejące na terenie nieruchomości przylegających do przedmiotowej nieruchomości urządzenia wodne służące do odprowadzania wód opadowych powinny być zakwalifikowane, jako istniejący system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, którego istnienie, w ocenie skarżącej, wyklucza możliwość naliczenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej tych wód, tj. czy przedmiotowa nieruchomość powinna być zakwalifikowana, jako znajdująca się na obszarze objętym systemem kanalizacji otwartej lub zamkniętej.

W ocenie Sądu, jak wskazano wyżej, powołanie się przez organ w tym zakresie wyłącznie na złożone przez spółkę oświadczenie, nie stanowi dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego, pozwalającego na merytoryczne rozstrzygniecie sprawy.

Rozważając tę kwestię, organ powinien uwzględnić, że ustawodawca w art. 269 ust. 1 pkt 1 u.p.w. posłużył się pojęciem "nieruchomości" oraz odwołał się do jej usytuowania na "obszarach", nieujętych w system kanalizacji. Prawodawca odróżnił zatem powierzchnię samej nieruchomości od powierzchni obszaru tej nieruchomości nieujętego w systemie kanalizacji. Przepisy u.p.w. wielokrotnie odwołują się do pojęcia obszaru rozumianego jako część przestrzeni. Dotyczy to m.in. obszarów dorzeczy (art. 16 pkt 31), obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi (art. 16 pkt 33), obszarów szczególnego narażenia powodzią (art. 16 pkt 34), regionów wodnych (art. 16 pkt 46), zlewni (art. 16 pkt 77). Każde z tych pojęć zasadniczo odnosi się do większych powierzchniowo obszarów (por. M. Białek, D. Chojnacki, T. Grabarczyk, Opłaty za usługi wodne w nowym prawie wodnym, Warszawa 2018, s. 46-47).

Zdaniem Sądu, obszar w rozumieniu art. 269 ust. 1 pkt 1 u.p.w. to pojęcie szersze od samej nieruchomości, której dane postępowanie dotyczy.

W kontrolowanej sprawie brak również ustaleń dotyczących tego, czy obszar, na którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość został ujęty w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Również w tym zakresie, samo wskazanie na wydane spółce pozwolenie wodnoprawne, nie jest wystarczające.

W świetle powyższego uzasadnione są podniesione w skardze zarzuty dotyczące braku podjęcia przez organy wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny Sądu dopiero wówczas, gdy stan faktyczny, stanowiący podstawę zaskarżonej decyzji, został ustalony w sposób prawidłowy, w kontrolowanej sprawie, z uwagi na powyższe tj. brak w sprawie istotnych ustaleń, niezbędnych dla wydania decyzji, ocena Sądu w tym zakresie nie jest możliwa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni poczynione wyżej rozważania, w szczególności, mając na uwadze wskazane wyżej przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310 z późn. zm.), rzetelnie zgromadzi materiał dowodowy niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokona jego wnikliwej oceny, z zachowaniem zasad wynikających z art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec powyższego, uznając, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.