Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 251/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Kierejczyk Sędziowie NSA Jan Bała (spr.) Tadeusz Cysek Protokolant Katarzyna Warchoł po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Ke 980/05 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach z dnia 11 maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Ke 980/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę Z. P. na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 11 maja 2005 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego z dnia 7 kwietnia 2005 r. w przedmiocie odmowy przyznania renty strukturalnej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy.

W dniu 22 marca 2005 r. Z. P. złożył wniosek o przyznanie renty strukturalnej. W wyniku weryfikacji tego wniosku i przedstawionych w tej sprawie dokumentów Kierownik Biura Powiatowego w O. odmówił przyznania tej renty, stwierdzając, że wnioskodawca nie spełnia warunków do jej uzyskania, wymaganych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 114, poz. 1191 ze zm.), m.in. § 4 pkt 2 tego rozporządzenia, albowiem zaprzestał on prowadzenia działalności rolniczej z dniem podpisania umowy dzierżawy na całe swoje gospodarstwo, co nastąpiło przed wniesieniem wniosku. Przepis § 4 pkt 3 rozporządzenia zawiera wymóg, aby producent rolny w dniu złożenia wniosku o rentę podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu, tymczasem z załączonego do wniosku zaświadczenia z KRUS w O. wynika, że Z. P. podlegał ubezpieczeniu społecznemu rolników w okresie od dnia 1 stycznia 1991 r. do dnia 31 czerwca 2001 r., a więc na dzień składania wniosku, tj. 22 marca 2005 r., nie był ubezpieczony w KRUS, czyli nie podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu. Organ I instancji podał również, że zgodnie z § 18 ust. 3 rozporządzenia wniosek składa się po ukończeniu przez wnioskodawcę 55 lat, jednak nie później niż na 6 miesięcy przed osiągnięciem wieku emerytalnego. Tymczasem Z. P. złożył wniosek w dniu, w którym miał ukończone 64 lata i 11 miesięcy, a więc do osiągnięcia wieku emerytalnego brakowało mu jednego miesiąca.

W skardze na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Kielcach skarżący zarzucił, że urzędnik ARiMR udzielił mu błędnej informacji co do warunków otrzymania renty. Podał, że pierwszy raz pytał o rentę w dniu 2 sierpnia 2004 r. i wówczas poinformowano go, że renta mu nie przysługuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach podał, że zgodnie z § 4 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. rentę strukturalną przyznaje się producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną, prowadzącą na własny rachunek działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym położonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli łącznie spełnia on między innymi następujące warunki:

ma ukończone 55 lat, lecz nie osiągnął wieku emerytalnego i nie ma ustalonego prawa do emerytury lub renty z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego lub ubezpieczenia społecznego rolników;

prowadził nieprzerwanie działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym w okresie co najmniej 10 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku o rentę strukturalną i przez okres co najmniej 5 lat podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu, określonemu w przepisach o ubezpieczeniu społecznym rolników;

3) w dniu złożenia wniosku o rentę strukturalną podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu.

Zgodnie z § 20 ust. 3 tego rozporządzenia, jeżeli w wyniku weryfikacji wniosku o przyznanie renty strukturalnej zostanie ustalone, że wnioskodawca nie spełnia któregoś z powyższych warunków, kierownik biura powiatowego ARiMR, w drodze decyzji administracyjnej, odmawia przyznania renty strukturalnej.

Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie okolicznością bezsporną było to, że w 2001 r. skarżący przestał prowadzić działalność rolniczą. Gospodarstwo prowadził nieprzerwanie od dnia 9 lipca 1976 r. do czasu przejścia na zasiłek przedemerytalny, co miało miejsce w 2001 r. W dacie składania wniosku nie spełniał on zatem wymogu prowadzenia nieprzerwanie działalności rolniczej w okresie co najmniej 10 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku, który to wymóg przewidziany jest w § 4 pkt 2 rozporządzenia. Bez znaczenia przy tym jest, że we wcześniejszym okresie skarżący przez wiele lat prowadził własne gospodarstwo.

Na przyznanie dochodzonej renty nie ma wpływu okoliczność, że skarżący spełniał drugą przesłankę przewidzianą w punkcie 2 § 4 rozporządzenia, tzn. podlegał przez okres co najmniej 5 lat - w okresie 10 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku o rentę strukturalną - ubezpieczeniu społecznemu rolników. Sąd nie podzielił stanowiska obu organów, jakoby z § 4 rozporządzenia wynikał obowiązek podlegania w dniu złożenia wniosku ubezpieczeniu społecznemu rolników. Punkt 3 tego paragrafu stwierdza jedynie, że w dniu złożenia wniosku o rentę rolnik musi podlegać ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu, natomiast nie precyzuje, że ma to być ubezpieczenie rolnicze. Z § 4 wynika, iż rozporządzenie rozróżnia rodzaje ubezpieczenia. W pkt 3 § 4 rozporządzenia mówi ogólnie o ubezpieczeniu społecznym, a jak wynika z odwołania złożonego od decyzji organu I instancji, w 2001 r. Z. P. przeszedł na zasiłek przedemerytalny, mógł on w dniu złożenia wniosku podlegać ubezpieczeniu społecznemu. W każdym bądź razie okoliczność ta nie została dostatecznie wyjaśniona. Ponieważ jednak, jak wskazano na wstępie, prawidłowo organy ustaliły, że skarżący nie spełniał przesłanki z § 4 pkt 2 dotyczącej prowadzenia działalności rolniczej bezpośrednio przed złożeniem wniosku, uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

W ocenie Sądu bez znaczenia jest także podnoszona przez skarżącego kwestia przyczyny wystąpienia przez niego z wnioskiem o przyznanie renty strukturalnej z naruszeniem terminu, o jakim mowa w § 18 pkt 3. Zasadnie organ odwoławczy uznał, iż nawet gdyby skarżący zachował ten termin, to skoro w 2001 r. zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej, jego wniosek nie mógłby zostać uwzględniony.

W skardze kasacyjnej Z. P. wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego (radcy prawnego) kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich przez przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje renta strukturalna.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w dniu 22 marca 2005 r., tj. w dacie złożenia wniosku o przyznanie renty strukturalnej, miał ukończone 55 lat i nie osiągnął wieku emerytalnego. Prowadził nieprzerwanie działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym w okresie 45 lat poprzedzających złożenie wniosku o rentę strukturalną i posiadał wymagany okres opłacania składek na KRUS. W dniu złożenia wniosku o rentę strukturalną przebywał na zasiłku przedemerytalnym. Złożenie wniosku na jeden miesiąc przed ukończeniem 65 roku życia, a nie na 6 miesięcy, spowodowane zostało błędnym poinformowaniem skarżącego przez pracowników ARiMR w zakresie prawa do renty strukturalnej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano również, że w przedmiotowej sprawie zachodzą szczególne okoliczności związane z bardzo trudną sytuacją materialną skarżącego, który jest człowiekiem chorym, niedołężnym, niezdolnym do samodzielnej egzystencji, żyjącym na granicy ubóstwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący kwestionuje wyrok Sądu I instancji, zarzucając temu wyrokowi naruszenie § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 114, poz. 1191), bez wskazania jaki punkt tego paragrafu został jego zdaniem naruszony. Przepis ten zaś składa się z siedmiu punktów określających przesłanki wymagane do przyznania renty strukturalnej, których łączne spełnienie uprawnia producenta rolnego do przyznania takiej renty. Jedną z takich przesłanek określonych w pkt 2 § 4 omawianego rozporządzenia jest prowadzenie nieprzerwanie działalności rolniczej w gospodarstwie rolnym w okresie co najmniej 10 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku o rentę strukturalną. W sprawie było bezsporne, że skarżący wniosek o przyznanie takiej renty złożył w dniu 22 marca 2005 r., a działalność rolniczą prowadził do 2001 r., kiedy to wydzierżawił gospodarstwo rolne i przeszedł na zasiłek przedemerytalny. W tej sytuacji Sąd I instancji trafnie uznał, że skarżący nie prowadził działalności rolniczej w gospodarstwie rolnym w okresie bezpośrednio poprzedzającym złożenie wniosku o rentę strukturalną, a zatem nie nabył uprawnień do takiej renty. W skardze kasacyjnej nie przedstawiono żadnej argumentacji pozwalającej na podważenie tego stanowiska Sądu i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).