Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1352/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2, art. 62  ust. 4 i 4b, art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 62 ust. 4 i 4b, art. 140aa
journal: Dz.U. 2017 poz 128
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 140 aa ust. 1, ust. 3 pkt 1,4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 128 ze zm.) zwanej dalej prd, art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm.) zwanej dalej udp, po rozpatrzeniu odwołania H.B. utrzymał w mocy decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 (słownie: piętnaście tysięcy) złotych.

. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu [...] lutego 2017 r. na drodze krajowej nr [...] w L. zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się z trzyosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...], dwuosiowej naczepy ciężarowej o nr rej. [...] i trzyosiowej przyczepy o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował H.B., który jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Usługi Transportowe H.B., wykonywał krajowy przejazd drogowy na trasie Ż. – G. z ładunkiem szkliwa sodowego w dwóch kontenerach (ładunek podzielny).

Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych [...] i [...]. Waga o nr [...] w dniu kontroli legitymowała się ważnym świadectwem zgodności wydanym przez Okręgowy Urząd Miar w P. dnia [...] maja 2016 r. na podstawie Dyrektywy Rady 90/384/EWG zmienionej Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. z okresem ważności na okres trzech lat. Natomiast waga o nr [...] legitymował się w dniu kontroli świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z datą ważności do dnia [...] października 2016 r. Miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] listopada 2016 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach.

Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi, dopuszczalnej masy całkowitej, dopuszczalnej długości, szerokości, wysokości pojazdu. Podczas kontroli stwierdzono, iż ww. zespół pojazdów składał się z więcej niż z dwóch pojazdów.

Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r.

Główny Inspektor przytoczył treść przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia i wyjaśnił, że zgodnie z art. 140aa ustawy Prawo o ruchu drogowym za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.

Zgodnie z art. 62 ust 4 prd, zespół pojazdów może składać się najwyżej z 3 pojazdów, a zespół ciągnięty przez pojazd silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny – z 2 pojazdów.

Jak stanowi art. 64 ust. 4b ww. ustawy, przejazd zespołu pojazdów złożonego z liczby pojazdów większej niż określona w ust. 4 lub o długości większej niż określona w ust. 4a wymaga zezwolenia, o którym mowa w art. 64d.

Organ podkreślił, że przedmiotem kontroli był siedmioosiowy zespół pojazdów składający się z trzyosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...], dwuosiowej naczepy ciężarowej o nr rej. [...] i trzyosiowej przyczepy o nr rej. [...]. Okoliczność nie okazania przez kontrolowanego kierowcę dowodu rejestracyjnego dla naczepy o nr rej. [...] pozostaje bez znaczenia. Podczas kontroli przeprowadzono oględziny w wyniku, których stwierdzono, że na ramach naczepy i przyczepy znajdowała się dwa różne numery VIN tj. na pierwszej części (tj. na naczepie) znajdował się numer VIN: [...], natomiast na przyczepie nr VIN: [...]. W ocenie organu odwoławczego do kontroli został zatrzymany pojazd składający się z trzech członów z odrębnymi numerami VIN i numerami rejestracyjnymi. Pomimo złączenia naczepy i przyczepy, w świetle prawa były to odrębne pojazdy. Naczepa mogła być wykorzystywana jako samodzielny pojazd. Fakt wpisania w treści dowodu rejestracyjnego adnotacji urzędowej o treści, iż naczepa składa się z dwóch części w żaden sposób nie świadczy, iż oba człony w treści dowodu rejestracyjnego określane jako naczepy, tworzą jedną naczepę i należy je kwalifikować konstrukcyjnie jako jedną naczepę. Organ zaznaczył, że w przypadku takiego połączenia pojazdów ten ostatni pojazd w "zestawie" jest typową 3-osiową przyczepą ciężarową z osią centralną, czyli zgodnie z definicją wskazaną w art. 2 pkt 50 prd, pojazdem bez silnika, przystosowanym do łączenia go z innym pojazdem. Tego rodzaju pojazd nie spełnia definicji naczepy podanej w art. 2 pkt 52 prd, zgodnie z którą naczepą jest przyczepa, której część spoczywa na pojeździe silnikowym i obciąża ten pojazd. Jest natomiast pojazdem bez silnika przystosowanym do łączenia go z innym pojazdem, czyli jest przyczepą.

Organ wskazał, że w dowodzie rejestracyjnym kontrolowanego pojazdu znajdują się nie odpowiadające stanowi faktycznemu wpisy określające: 1) rodzaj pojazdu: naczepa ciężarowa oraz 2) liczbę osi (L):5. W rzeczywistości przecież pojazd jest przyczepą o liczbie osi 3. Przepis zawarty w art. 62 ust. 4 prd w sposób jednoznaczny wskazuje, że zespół pojazdów może składać się najwyżej z 3 pojazdów, a zespół ciągnięty przez pojazd silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny z 2 pojazdów. Ponadto organ zaznaczył, że definicja "pojazdu członowego" wskazana w art. 2 pkt 35 prd, w sposób jednoznaczny określa, że jest to zespół pojazdów składający się z pojazdu silnikowego złączonego z naczepą - tj. z jedną naczepą. Zatem w celu "zalegalizowania" tego rodzaju "zestawu" jako pojazdu członowego, diagnosta samochodowy wykonujący badanie techniczne tej przyczepy przed jej pierwszą rejestracją w Polsce - wykonał zabieg, zupełnie niezgodny z obowiązującymi przepisami prawa, że naczepa składa się z dwóch części, określenie nie znane ustawie Prawo o ruchu drogowym i nieodpowiadające definicji pojazdu członowego. W ocenie organu wpisy tego rodzaju, mają na celu uwiarygodnienie przed funkcjonariuszami organów kontroli ruchu drogowego, że zespół pojazdów składa się z ciągnącego pojazdu silnikowego, tj. 3-osiowego ciągnika samochodowego oraz jednej 5-osiowej naczepy ciężarowej, co jednak nie jest zgodnie z treścią przywołanych przepisów.

Organ stwierdził, że nie mógł się kierować zapisami zawartymi w treści dowodu rejestracyjnego, czy też opinią techniczną nr [...] z dnia [...].02.2016 r. przedstawioną przez stronę, skoro w świetle powszechnie obowiązujących regulacji prawnych powiązanych ze stanem faktycznym z kontroli drogowej wynika, że kontrolowany zespół pojazdów składał się z więcej niż dwóch pojazdów, tj. z trzyosiowego ciągnika samochodowego, dwuosiowej naczepy i trzyosiowej przyczepy. Na przejazd takim zespołem pojazdów po drogach publicznych jest wymagane stosowne zezwolenie. Skoro skarżący nie okazał takiego zezwolenia, to organ prawidłowo nałożył karę w wysokości 15000 zł za brak zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach.

H.B. złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając, że kontrolowany pojazd nie nosił cech pojazdu nienormatywnego, w związku z czym nie było konieczności uzyskania zezwolenia na jego przejazd po drodze publicznej.

Zdaniem skarżącego, organ dokonał niewłaściwej oceny stanu faktycznego, a zatem zarówno wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej, jak i również wydanie decyzji administracyjnej, orzekającej o nałożeniu kary pieniężnej za brak zezwolenia kat. VII jest nieuzasadnione. W jego ocenie, organ nie ma podstawy do twierdzenia, by kontrolowany pojazd członowy składał się rzeczywiście z trzech niezależnych pojazdów, tj. ciągnika samochodowego i dwóch naczep. Naczepa kontenerowa o nr rej. [...], wchodząca w skład kontrolowanego pojazdu członowego faktycznie składa się z dwóch części, a nie z dwóch pojazdów, z których pierwsza część posiada dwie osie, natomiast druga część tej naczepy posiada trzy osie. Łącznie ww. naczepa posiada pięć osi. Pierwsza część ww. naczepy posiada swój numer rejestracyjny - [...] i może być używana samodzielnie - po zespoleniu jej bezpośrednio z ciągnikiem samochodowym, ponieważ - jako naczepa kontenerowa z dwoma osiami jest wyposażona we wszystkie niezbędne mechanizmy i spełnia wymagania stawiane pojazdom. Skarżący przyznał, że do tego pojazdu przypisany jest też dowód rejestracyjny, ale jest on niezbędny wyłącznie w przypadku, gdy po zespoleniu z ciągnikiem samochodowym, naczepa dwuosiowa byłaby używana do przewozu drogowego, tworząc pojazd członowy, składający się z ciągnika samochodowego i naczepy dwuosiowej. Jego zdaniem, druga część naczepy natomiast nie może być traktowana jako osobny pojazd. Część ta nie posiada też odrębnego dowodu rejestracyjnego. Może ona utworzyć pojazd - naczepę kontenerową z pięcioma osiami - wyłącznie w przypadku połączenia jej z częścią pierwszą. Po połączeniu dwóch części tej naczepy, nie istnieje już pojazd (naczepa) o nr rej. [...], ponieważ część ta wchodzi w skład naczepy pięcioosiowej o nr rej. [...]. Druga część naczepy nie posiada mechanizmów, umożliwiających jej bezpośrednie zespolenie z ciągnikiem samochodowym. Mechanizmy zespalające umożliwiają wyłącznie połączenie drugiej części z pierwszą częścią naczepy i utworzenie w ten sposób pojazdu - naczepy pięcioosiowej o nr rej. [...]. Skarżący powołał się na wpis w dowodzie rejestracyjnym naczepy o nr rej. [...] wystawiony przez organ administracji publicznej, że pojazd ten składa się z dwóch części.

Skarżący wniósł o uchylenie wydanej decyzji i orzeczenie umorzenia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy organy Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo zakwalifikowały naczepy:

- naczepę o nr rej. [...] nr VIN [...],

- naczepę o nr rej. [...] nr VIN [...] - jako dwa pojazdy, a nie jeden pojazd, jak podnosi skarżący, powołując się na "wpis urzędowy".

Sąd nie ma żadnych zastrzeżeń do prawidłowości poczynionych przez organy ustaleń faktycznych, z których jednoznacznie wynika, że kontrolowany w dniu [...] lutego 2017 r. zespół pojazdów składał się z 3 pojazdów: pojazdu silnikowego o nr rej. [...], naczepy o nr rej. [...], przyczepy o nr rej. [...]. O powyższym świadczą nie tylko zapisy protokołu kontroli, ale też fakt, że każdy pojazd posiadał odrębny numer identyfikacyjny i rejestracyjny. Nie budzą zastrzeżeń również ustalenia, że przyczepy można było rozłączyć i połączyć, czego potwierdzeniem jest dokumentacja fotograficzna oraz zeznania kierowcy. Natomiast twierdzenia skarżącego, że naczepa posiadająca numer rejestracyjny stanowi tylko część naczepy, że może funkcjonować zarówno z tym nr rejestracyjnym jak i bez, bo nie może być traktowana jako osobny pojazd ("po połączeniu dwóch części tej naczepy, nie istnieje już pojazd (naczepa) o nr rej. [...], ponieważ część ta wchodzi w skład naczepy pięcioosiowej o nr rej. [...]") – należy ocenić wyłącznie w oparciu o regulacje ustawowe.

W artykule 2 prd wprowadzono szereg definicji ustawowych dotyczących określeń używanych w ustawie i tak w odpowiednio wskazanych punktach zdefiniowano:

31) pojazd - środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszynę lub urządzenie do tego przystosowane;

32) pojazd silnikowy - pojazd wyposażony w silnik, z wyjątkiem motoroweru i pojazdu szynowego;

35) pojazd członowy - zespół pojazdów składający się z pojazdu silnikowego złączonego z naczepą;

35a) pojazd nienormatywny - pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy;

42a) ciągnik samochodowy - pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie wyłącznie do ciągnięcia przyczepy; określenie to obejmuje ciągnik siodłowy i ciągnik balastowy;

49) zespół pojazdów - pojazdy złączone ze sobą w celu poruszania się po drodze jako całość; nie dotyczy to pojazdów złączonych w celu holowania;

50) przyczepa - pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem;

52) naczepa - przyczepę, której część spoczywa na pojeździe silnikowym i obciąża ten pojazd;

Zasadą jest, stosownie do art. 62 ust. 4 i 4b prd, że zespół pojazdów może składać się najwyżej z 3 pojazdów, a zespół ciągnięty przez pojazd silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny - z 2 pojazdów. Natomiast przejazd zespołu pojazdów złożonego z liczby pojazdów większej niż określona w ust. 4 lub o długości większej niż określona w ust. 4a wymaga zezwolenia, o którym mowa w art. 64d.

Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 prd ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy.

Stosownie do art. 64d ust. 1 prd zezwolenie kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-VI.

W myśl przytoczonej wyżej definicji ustawowej, pojazd jest to środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszyna lub urządzenie do tego przystosowane.

Stwierdzić należy, że każdy, ze stanowiących elementy kontrolowanego pojazdu członowego spełnia definicję pojazdu.

Podnoszony przez skarżącego argument, że naczepa kontenerowa o nr rej. [...], wchodząca w skład kontrolowanego pojazdu członowego faktycznie składa się z dwóch części, a nie z dwóch pojazdów, z których pierwsza część posiada dwie osie, natomiast druga część tej naczepy posiada trzy osie i nie jest w stanie poruszać się samodzielnie po drodze bez podłączenia go do pojazdu poprzedzającego, zdaniem Sądu nie ma znaczenia w sprawie.

Ustawa, zgodnie z przytoczoną definicją, nie wymaga aby pojazd był w stanie samodzielnie poruszać się po drodze. Fakt, że środek transportu o nr rej. [...] nie jest w stanie samodzielnie poruszać się po drodze bez pojazdu poprzedzającego, nie stanowi o możliwości zakwalifikowania tych środków transportu jako osobnych pojazdów.

Podnoszona przez skarżącego kwestia liczby osi także nie może przesądzać o kwalifikacji środka transportu jako osobnego pojazdu. Pojazd ten bowiem, co do zasady, może być sprzęgnięty z inną naczepą o takiej samej konstrukcji jak naczepa stanowiąca element środkowy zespołu pojazdów. Zatem istnieje możliwość połączenia z innym pojazdem o takiej samej konstrukcji zaczepu i utworzenia w ten sposób innego zespołu pojazdów.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że organy Inspekcji Transportu Drogowego dokonały prawidłowego ustalenia, że kontrolowany zespół pojazdów składał się z trzech pojazdów - ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej [...] oraz 2 naczep o nr. rej [...] i [...], zatem składał się z większej liczby pojazdów niż określona w art. 62 ust. 4 prd. Powyższe oznacza to, że skarżący nie legitymował się zezwoleniem kategorii VII, koniecznym na przejazd takim zespołem pojazdów.

Art. 140aa prd stanowi, że: 1. Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.

2. Decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej wydaje właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Straży Granicznej, Służby Celnej lub zarządca drogi.

3. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na:

1) podmiot wykonujący przejazd;

2) podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1.

4. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1:

a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem,

b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub

2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna.

Zgodnie z art. 140ab ust.1 prd karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości:

1) 1.500 zł - za brak zezwolenia kategorii I i II;

2) 5.000 zł - za brak zezwolenia kategorii lll-VI;

3) za brak zezwolenia kategorii VII:

a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,

b) 2.000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,

c) 15.000 zł - w pozostałych przypadkach.

Jak słusznie wywodził organ ustawodawca nie wprowadził legalnych definicji "ładunku sypkiego" oraz "drewna" jednak nie budzi wątpliwości Sądu dokonane w przedmiotowej sprawie ustalenie organów, że przewożone szkliwo sodowe w kontenerach nie stanowiło żadnego z tych materiałów.

Prawidłowo też wywodził organ, że Prawo o ruchu drogowym nie definiuje pojęcia "należytej staranności", czy "braku wpływu", w związku z czym w zakresie należytej staranności należy posiłkować się regulacjami zawartymi w Kodeksie cywilnym.

Zgodnie z art. 355 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.), dłużnik obowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (należyta staranność). Należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności. Pod pojęciem zachowania należytej staranności należy zatem rozumieć sposób postępowania dłużnika odpowiadający wymaganiom zawartym w obiektywnym wzorcu postępowania, który jest tworzony na tle danego stosunku. Kwestia niezachowania należytej staranności może być rozpatrywana wówczas, gdy zachowanie podmiotu stanowiło będzie odstępstwo od tak ukształtowanego wzorca. Budowa wzorca staranności w przypadku podmiotów wykonujących przewozy drogowe musi uwzględniać regulację zawartą w art. 355 § 2 KC. Zgodnie z tym przepisem przy ocenie należytej staranności, w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, należy brać pod uwagę zawodowy charakter tej działalności. Co za tym idzie należyta staranność wymagana w stosunkach danego rodzaju będzie musiała być oceniana przy uwzględnieniu wiedzy, doświadczenia i umiejętności praktycznych, jakie wymagane są od przedsiębiorcy podejmującego w tym przypadku działalność w zakresie przewozu drogowego. Oceniając należytą staranność podmiotu profesjonalnie zajmującego się wykonywaniem przewozów należy mieć zatem na uwadze wyższe wymagania, które związane są z zawodowym charakterem tej działalności. Zaostrzony wzorzec staranności wpływa na zwiększenie wymagań wobec podmiotu wykonującego przewozy. Przewoźnik musi mieć świadomość obowiązków jakie nakładają na niego przepisy prawa. Jakakolwiek niewiedza w tym zakresie stanowi okoliczność obciążającą przewoźnika i wyłącza możliwość zastosowania umorzenia o którym mowa w art. 140aa ust. 4 pkt 1 ww. ustawy. Naruszenie norm prawa bezwzględnie obowiązującego świadczy o niedochowaniu przez stronę należytej staranności oraz o jej wpływie na powstanie naruszenia.

Odnośnie użytego przez ustawodawcę pojęcia "braku wpływu" wskazać należy, że zgodnie z przyjętymi w orzecznictwie poglądami brak wpływu na powstanie naruszenia ma miejsce, gdy naruszenie następuje na skutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot przy dochowaniu należytej staranności nie mógł przewidzieć (vide np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 989/08, wyrok z dnia 6 kwietnia 2011 r. sygn. akt 404/10).

W okolicznościach niniejszej sprawy słusznie ustalił organ, że nie zachodzi możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności. Jak wynika z treści odwołania i skargi do naruszenia doszło na skutek błędnego przekonania strony, że złączone pojazdy o nr rej. [...] i [...] stanowią jeden pojazd, w związku z tym organ prawidłowo ustalił, że nie można przyjąć braku wpływu skarżącego na powstanie naruszenia.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 maja 2016r. sygn. II GSK 2809/14 w podobnym stanie faktycznym wyraził takie samo stanowisko. Stosownie do art. 2 pkt 49 prd zespołem pojazdów są pojazdy złączone ze sobą w celu poruszania się po drodze jako całość. Za pojazd ustawa rozumie zaś środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszynę lub urządzenie do tego przystosowane (art. 2 pkt 31 prd). Także na gruncie tamtej sprawy było bezsporne, że możliwe jest rozłączenie 2 elementów naczepy i korzystanie jedynie z 2 osiowej przedniej części naczepy.

Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stwierdza, że na gruncie niniejszej sprawy organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.