Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1736/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 98 ust. 3, art. 95 ust. 1, 2 i 3, art. 96 ust. 3 i 4, art. 81, art. 209 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 1, art. 2 pkt 27, art. 7
journal: Dz.U. 2016 poz 1489
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne - tekst jedn.
article: art. 494 par. 1 i 2, art. 531 par. 1 i 2, art. 553 par. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2013 poz 1030
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych - tekst jednolity
article: art. 68 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2002 nr 108 poz 51  art. 2  lit. c, art. 13 ust. 3, pkt 23 preambuły
law: DYREKTYWA 2002/22/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z  sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. sprawy ze skarg: 1. S. w G., 2. A. S.A. z siedzibą w P., 3. D. Sp. z o.o. z siedzibą w W., 4. E. S.A. z siedzibą w W., 5. E. Sp. z o.o. z siedzibą w W., 6. C. .S.A. z siedzibą w W., 7. I. S.A. z siedzibą w W., 8. T. Sp. z o.o. z siedzibą w P., 9. "T." Sp. z o.o. z siedzibą w L., 10. A. Sp. z o.o. z siedzibą w B., 11. P. z siedzibą w W., 12. N. S.A. z siedzibą w W., 13. U. Sp. z o.o. z siedzibą w W., 14. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., 15. T. Sp. z o.o. z siedzibą w W., 16. "E." Sp. z o.o. z siedzibą w R., 17. S. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty oraz ustalenia wysokości ich udziału w dopłacie oddala skargi


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE, organ) decyzją z [...] czerwca 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz w zw. z art. 98 ust. 1 i 2 w zw. z art. 97 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2016 r., poz. 1489 ze zm.; dalej: p.t.), po rozpoznaniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] stycznia 2017 r., nr [...]. ustalającą przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty w wysokości 63 150 560,64 złotych do kosztów świadczenia w 2009 r. - udogodnień dla osób niepełnosprawnych, z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, - usług telefonicznych za pomocą aparatów publicznych za rok 2009 wchodzących w skład usługi powszechnej świadczonej przez T. S.A. (dalej T.) (obecnie O. S.A.) przyznanej decyzją Prezesa UKE z [...] maja 2011 r., nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Prezesa UKE z [...] września 2011 r., nr [...] (dalej: Dopłata 2009); 2. ustalającą jednolity wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty; 3. umarzającą w części postępowanie administracyjne ustalające przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2009, uchylił zaskarżoną decyzję w pkt 1 i 3 i w tym zakresie ustalił nową listę przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w Dopłacie 2009; umorzył postępowanie wobec niektórych podmiotów, co do których prowadzone było postępowanie w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

[...] maja 2006 r. po przeprowadzeniu konkursu Prezes UKE wydał decyzję, którą wyznaczył T. do świadczenia usługi powszechnej, w skład której wchodziły:

1. przyłączenie pojedynczego zakończenia sieci w głównej lokalizacji abonenta z wyłączeniem sieci cyfrowej z integracją usług (dalej: ISDN);

2. utrzymanie łącza abonenckiego z zakończeniem sieci, o którym mowa w pkt 1, w gotowości do świadczenia usług telekomunikacyjnych;

3. połączenia telefoniczne krajowe i międzynarodowe, w tym do sieci ruchomych, obejmujące także zapewnienie transmisji dla faksu oraz transmisji danych, w tym połączenia do sieci Internet;

4. udzielanie informacji o numerach telefonicznych oraz udostępnianie spisów abonentów;

5. świadczenie udogodnień dla osób niepełnosprawnych;

6. świadczenie usług telefonicznych za pomocą aparatów publicznych,

na obszarze całego kraju, tożsamym z obszarem obejmującym 49 stref numeracyjnych.

Decyzją z z [...] maja 2006 r., a następnie z [...] listopada 2006 r. Prezes UKE określił termin rozpoczęcia oraz okres świadczenia usługi powszechnej. Zgodnie z ww. decyzjami T. była przedsiębiorcą wyznaczonym do świadczenia usługi powszechnej na terenie całego kraju w okresie od [...] maja 2006 r. do [...] maja 2011 r. i miała prawo do uzyskania dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej w przypadku jej nierentowności.

Wnioskiem z [...] czerwca 2010 r. T. wystąpiła o przyznanie dopłaty do kosztu świadczenia usługi powszechnej za 2009 r. w wysokości 236 166 485,33 zł.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego decyzją z [...] maja 2011 r. Prezes UKE przyznał dopłatę w wysokości kosztu netto za 2009 r. z tytułu świadczenia usługi udogodnień dla osób niepełnosprawnych, z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych w kwocie 1 826 517,00 zł oraz świadczenia usługi publicznych aparatów samoinkasujących w kwocie 61 324 043,64 zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją [...] września 2011 r.

W związku z przyznaniem Dopłaty za 2009 r. na podstawie danych uzyskanych w ramach wykonywania obowiązku sprawozdawczości przedsiębiorców telekomunikacyjnych Prezes UKE opracował wstępną listę przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy w 2009 r. osiągnęli przychód z działalności telekomunikacyjnej powyżej 4 mln zł, którą następnie uzupełnił o kolejne podmioty.

Postanowieniem z [...] maja 2014 r. Prezes UKE dopuścił P. (dalej: P.) do udziału w prowadzonym postępowaniu.

Decyzją z [...] stycznia 2017 r. Prezes UKE:

1. ustalił wykaz przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2009: S. S.A. z siedzibą w K.; A. sp. z o.o. z siedzibą w W.; A. Sp. z o.o. z siedzibą w W.; A. AGH z siedzibą w K.; A. sp. z o.o. z siedzibą w W.; A. S.A. z siedzibą w P.; A. sp. z o.o. z siedzibą w W.; A. S.A. z siedzibą w W.; A. sp. z o.o. z siedzibą w B.; B. Psp. z o.o. z siedzibą w W.; B. sp. j. z siedzibą w B.; B. z siedzibą w B.; C. S.A. z siedzibą w W.; C. sp. z o.o. z siedzibą w W.; C. S.A. z siedzibą w K.; C. S.A. z siedzibą w W.; C. z siedzibą w C.; D. S.A. z siedzibą w W.; D. sp. z o.o. z siedzibą w B.; D. sp. z o.o. z siedzibą w W.; D. sp. z o.o. z siedzibą w K.; E. sp. z o.o. z siedzibą w P.; E. sp. z o.o. z siedzibą w R.; E. S.A. w upadłości z siedzibą w W.; E. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w B., E. sp. z o.o. z siedzibą w W.; E. S.A. z siedzibą w G.; E. sp. z o.o. z siedzibą w G.; E. sp. z o.o. z siedzibą w S.; e. sp. z o.o. z siedzibą w W.; E. S.A. z siedzibą w W.; G. sp. z o.o. z siedzibą w G.; G. sp. z o.o. z siedzibą w W.; G. sp. z o.o. z siedzibą w L.; H. S.A. z siedzibą w W.; H. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W.; I. S.A. z siedzibą w P.; I. z siedzibą w P.; I. S.A. z siedzibą w W.; I. sp. z o.o. z siedzibą w W.; I. sp. z o.o. z siedzibą w W.; I. S.A. z siedzibą w W.; J. K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "T."; L. sp. z o.o. z siedzibą w W.; M. sp. z o.o. z siedzibą w G.; M. sp. z o.o. z siedzibą w W.; M. z siedzibą w T.; M. S.A. z siedzibą w W.; M. S.A. z siedzibą w G.; M. S.A. z siedzibą w G.; M. S.A. z siedzibą w W.; N. z siedzibą w W.; N. S.A. z siedzibą w W.; N. S.A. z siedzibą w W.; O. sp. z o.o. z siedzibą w W.; O. S.A. z siedzibą w W.; P. sp. z o.o. z siedzibą w W.; P. K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą E.; P. sp. z o.o. z siedzibą w P.; P. sp. z o.o. z siedzibą w C.; P. Z. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "E."; P. z siedzibą w G.; P. sp. z o.o. z siedzibą w W.; P. S.A. z siedzibą w W.; P. S.A. z siedzibą w W.; P. w P. z siedzibą w P.; E. sp. z o.o. z siedzibą w B.; P. sp. j. z siedzibą w O.; P. z siedzibą w P.; R. sp. j. z siedzibą w N.; S. sp. j. z siedzibą w S.; S. sp. z o.o. i Wspólnicy sp. k. z siedzibą w L.; S. sp. z o.o. z siedzibą w B.; S. S.A. z siedzibą w W.; S. sp. z o.o. z siedzibą w R.; S. w Polsce z siedzibą w W.; S. w G. z siedzibą w G.; S. z siedzibą w T.; S. w L. z siedzibą w L.; S. sp. z o.o. z siedzibą w W.; S. z siedzibą w L.; S. sp. z o.o. z siedzibą w W.; T. sp. z o.o. z siedzibą w W.; T. sp. z o.o. z siedzibą w W.; T. w T.; T. sp. z o.o. z siedzibą w W.; T. sp. z o.o. z siedzibą w W.; T. S.A. z siedzibą w S.; T. sp. z o.o. z siedzibą w W.; T. S.A. z siedzibą w W.; T. sp. z o.o. z siedzibą w B.; T. sp. z o.o. w K. z siedzibą w K.; T. sp. z o.o. z siedzibą w K.; T. sp. z o.o. z siedzibą w W.; T. sp. z o.o. z siedzibą w T.; T. sp. z o.o. z siedzibą w P.; T. sp. z o.o. z siedzibą w W.; T. S.A. z siedzibą w W.; T. sp. z o.o. z siedzibą w L.; T. sp. z o.o. z siedzibą w M.; T. S.A. z siedzibą w W.; T. sp. z o.o. z siedzibą w W.; U. sp. z o.o. z siedzibą w W.; V. sp. z o.o. sp. j. z siedzibą w W.; V. S.A. z siedzibą w G.; V. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w Z.; Z. sp. j. z siedzibą w P.; Z. S.A. (Z. S.A.) z siedzibą w T.;

2. ustalił jednolity wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2009 na poziomie 0,1429178234% oraz

3. umorzył postępowanie w stosunku do T. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W.; S. sp. z o.o. z siedzibą w G.; F. S.A. z siedzibą w W.; B. sp. z o.o. z siedzibą w G.; K. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P.; M. sp. z o.o. z siedzibą w W.; T. sp.j. z siedzibą w W.; T. S.A. z siedzibą w W.; O. S.A. z siedzibą w W.; N. sp. z o.o. z siedzibą w W.; I. sp. z o.o. z siedzibą w W.; M. S.A. z siedzibą w W.; N. sp. z o.o. z siedzibą w L. oraz A. sp. z o.o. z siedzibą w B..

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od ww. decyzji złożyły: C. S.A.; N. S.A.; S.A.; S. sp. z o.o.; T. sp. z o.o.; U. sp. z o.o.; P.; P. sp. j.; E. sp. z o.o.; E. sp. z o.o.; e. sp. z o.o.; S. sp. z o.o. i Wspólnicy sp.k.; I.; S. w G.; B. sp. z o.o.i A. sp. z o.o.

Po rozpatrzeniu powyższych wniosków Prezes UKE uchylił zaskarżoną decyzję w pkt 1 i 3, tj. w części obejmującej listę przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2009 oraz listę podmiotów, w stosunku do których umorzył postępowanie w sprawie udziału w pokryciu dopłaty, jednocześnie ustalił zmienioną listę przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie, wskazując, że do pokrycia Dopłaty 2009 zobowiązani są; S. S.A. z siedzibą w K.; A. sp. z o.o. z siedzibą w W.; A. sp. z o.o. z siedzibą w W.; A. z siedzibą w K.; A. sp. z o.o. z siedzibą w W.; A. S.A. z siedzibą w P.; A. sp. z o.o. z siedzibą w W.; A. S.A. z siedzibą w W.; A. sp. z o.o. z siedzibą w B.; B. sp. z o.o. z siedzibą w W.; B. w B.; B. z siedzibą w B.; C. S.A. z siedzibą w W.; C. sp. z o.o. z siedzibą w W.; C. S.A. z siedzibą w K.; C. S.A. z siedzibą w W.; C. z siedzibą w C.; D. S.A. z siedzibą w W.; D. sp. z o.o. z siedzibą w B.; D. sp. z o.o. z siedzibą w W.; D. sp. z o.o. z siedzibą w K.; E. sp. z o.o. z siedzibą w P.; E. sp. z o.o. z siedzibą w R.; E. S.A. w upadłości z siedzibą w W.; E. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w B.; E. sp. z o.o. z siedzibą w W.; E. S.A. z siedzibą w G.; E. sp. z o.o. z siedzibą w G.; E. sp. z o.o. z siedzibą w S.; e. sp. z o.o. z siedzibą w W.; E. S.A. z siedzibą w W.; G. sp. z o.o. z siedzibą w G.; G. sp. z o.o. z siedzibą w W.; G. sp. z o.o. z siedzibą w L.; H. S.A. z siedzibą w W.; H. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W.; I. S.A. z siedzibą w P.; I. z siedzibą w P.; I. S.A. z siedzibą w W.; I. sp. z o.o. z siedzibą w W.; I. sp. z o.o. z siedzibą w W.; I. S.A. z siedzibą w W.; J. K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "T."; L. sp. z o.o. z siedzibą w W.; M. sp. z o.o. z siedzibą w W.; M. z siedzibą w T.; M. S.A. z siedzibą w W.; M. S.A. z siedzibą w G.; M. S.A. z siedzibą w G.; M. S.A. z siedzibą w W.; N. z siedzibą w W.; N. S.A. z siedzibą w W.; N. S.A. z siedzibą w W.; O. sp. z o.o. z siedzibą w W.; O. S.A. z siedzibą w W.; P. sp. z o.o. z siedzibą w W.; P. K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą E. sp. z o.o. z siedzibą w P.; P. sp. z o.o. z siedzibą w C.; E. sp. z o.o. z siedzibą w P.; P. z siedzibą w G.; P. sp. z o.o. z siedzibą w W.; P. S.A. z siedzibą w W.; P. S.A. z siedzibą w W.; P. S. w P. z siedzibą w P.; P. sp. z o.o. z siedzibą w B.; P. sp. j. z siedzibą w O.; P. z siedzibą w P.; R. sp. j. z siedzibą w N.; S. sp. j. z siedzibą w S.; S. sp. z o.o. i Wspólnicy sp.k. z siedzibą w L.; S. sp. z o.o. z siedzibą w B., S. S.A. z siedzibą w W., S. sp. z o.o. z siedzibą w R.; S. sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w W.; S. w G. z siedzibą w G.; S. z siedzibą w T.; S. w L. z siedzibą w L.; S. sp. z o.o. z siedzibą w W.; S. z siedzibą w L.; S. sp. z o.o. z siedzibą w W.; T. sp. z o.o. z siedzibą w W.; T. sp. z o.o. z siedzibą w W.; T. w T.; T. sp. z o.o. z siedzibą w W.; T. sp. z o.o. z siedzibą w W.; T. S.A. z siedzibą w S.; T. sp. z o.o. z siedzibą w W.; T. S.A. z siedzibą w W.; T. sp. z o.o. z siedzibą w B.; T. sp. z o.o. w K. z siedzibą w K.; T. sp. z o.o. z siedzibą w K.; T. sp. z o.o. z siedzibą w W.; T. sp. z o.o. z siedzibą w T.; T. sp. z o.o. z siedzibą w P.; T. sp. z o.o. z siedzibą w W.; T. S.A. z siedzibą w W.; T. sp. z o.o. z siedzibą w L.; T. sp. z o.o. z siedzibą w M.; T. S.A. z siedzibą w W.; T. sp. z o.o. z siedzibą w W.; U. sp. z o.o. z siedzibą w W.; V. sp. z o.o. sp. j. z siedzibą w W.; V. S.A. z siedzibą w G.; V. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w Z.; Z. sp. j. z siedzibą w P. oraz Z. S.A. (Z. S.A.) z siedzibą w T., a także skorygował listę podmiotów, w stosunku do których umorzył postępowanie w sprawie udziału w pokryciu Dopłaty 2009 wskazując; T. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W.; S. sp. z o.o. z siedzibą w G.; F. S.A. z siedzibą w W.; B. sp. z o.o. z siedzibą w G.; K. P. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą P.; M. sp. z o.o. z siedzibą w W.; T. sp. j. z siedzibą w W.; T. S.A. z siedzibą w W.; O. S.A. z siedzibą w W.; N. sp. z o.o. z siedzibą w W.; I. sp. z o.o. z siedzibą w W.; M. S.A. z siedzibą w W.; N. sp. z o.o. z siedzibą w L.; A. sp. z o.o. z siedzibą w B. oraz M. sp. z o.o. z siedzibą w G. w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, organ wyjaśnił, że aktualizacja listy podmiotów zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty oraz listy podmiotów, w stosunku do których należało umorzyć prowadzone postępowanie, podyktowana była przekształceniami podmiotów biorących udział w postępowaniu. Prezes UKE zastrzegł jednocześnie, że jednolity wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych w Dopłacie 2009 nie uległ zmianie, gdyż zobowiązanie M. sp. z o.o. w całości przejęła V. S.A. i tym samym nie zmieniła się suma przychodów z działalności telekomunikacyjnej stanowiąca podstawę do obliczenia wysokości wskaźnika. Organ wywiódł, że polski ustawodawca przyjął, iż każdy przedsiębiorca telekomunikacyjny, bez względu na rodzaj prowadzonej przez niego działalności telekomunikacyjnej, jest obowiązany do udziału w dopłacie, chyba że jego przychody z działalności telekomunikacyjnej w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, nie przekroczyły lub były równe 4 mln zł. Organ wyjaśnił także, że niezwłocznie po ustaleniu dopłaty należnej przedsiębiorcy wyznaczonemu za określony rok kalendarzowy Prezes UKE rozpoczyna postępowanie w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie oraz ustala jednolity wskaźnik procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty, biorąc pod uwagę wysokość dopłaty, która podlega pokryciu. Wysokość udziału danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w pokryciu dopłaty, nie wyższa niż 1% jego przychodów, ustalana jest proporcjonalnie do wysokości przychodów tego przedsiębiorcy w danym roku kalendarzowym, uzyskanych z tytułu wykonywania działalności telekomunikacyjnej. Powołując się na brzmienie obowiązujących przepisów, argumentował, że wskazane powyżej elementy ustalane są w ramach jednego postępowania z udziałem wszystkich zobowiązanych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, natomiast wskazanie konkretnych kwot udziału w pokryciu dopłaty następuje w drodze indywidualnych decyzji kierowanych do poszczególnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych.

Prezes UKE stwierdził, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym jest przedsiębiorca lub inny podmiot uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej na podstawie odrębnych przepisów, który wykonuje działalność gospodarczą polegającą na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych, świadczeniu usług towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych. Zdaniem organu obowiązku udziału przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w dopłacie nie można wiązać jedynie z wykonywaniem działalności telekomunikacyjnej odpowiadającej swoim przedmiotem usługom, z których tytułu świadczenia Prezes UKE przyznał dopłatę na rzecz przedsiębiorcy wyznaczonego, a obowiązek udziału w dopłacie dotyczy przedsiębiorców telekomunikacyjnych, prowadzących działalność telekomunikacyjną niezależnie od jej rodzaju. Prezes UKE wyjaśnił, że do pokrycia udziału w dopłacie zobowiązani są przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy byli nimi w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata. Argumentował, że postępowanie może toczyć się wyłącznie w stosunku do podmiotów, które w chwili wszczęcia postępowania i wydania decyzji są przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi. Organ wskazał przy tym, że lista podmiotów będących stronami postępowania została ustalona na podstawie Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych (dalej: RPT), gdyż wpis do tego wykazu rodzi skutki prawne zarówno dla podmiotu, którego wpis dotyczy, jak i organów administracji publicznej. Prezes UKE zaznaczył jednocześnie, że ostateczna lista stron uwzględnia połączenia, przejęcia, podziały i przekształcenia spółek będących przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi oraz ewentualne zmiany nazw tych spółek. Organ wyjaśnił przy tym, że w przypadku podziału, jeżeli zgodnie z planem podziału na spółkę wydzieloną przejdą te składniki majątku, które są związane z prowadzeniem całej działalności telekomunikacyjnej, to na spółkę wydzieloną przejdzie także obowiązek udziału w pokryciu dopłaty.

Odnosząc się do powyższej przesłanki nałożenia obowiązku udziału w pokryciu Dopłaty, Prezes UKE wskazał, że w związku z połączeniem V. S.A. z siedzibą w G. z M. sp. z o.o. z siedzibą w G. przez przejęcie drugiego ze wskazanych podmiotów, obowiązek udziału w pokryciu Dopłaty przeszedł na V. S.A. Ponadto organ wyjaśnił, że w związku z przekształceniem przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną w jednoosobową spółkę kapitałową obowiązek udziału w pokryciu Dopłaty przeszedł z P. Z. na E. sp. z o.o.

W zakresie wymogu przychodowego Prezes UKE wyjaśnił, że kryterium 4 mln przychodu z działalności telekomunikacyjnej odnosi się do roku, którego dotyczy dopłata, przy czym nie ma znaczenia czy działalność ta była wykonywana przez cały rok, czy tylko przez jego część, a zsumowaniu podlegają wszystkie przychody z działalności telekomunikacyjnej w tym roku, niezależnie od rodzajów i zakresów prowadzonej działalności telekomunikacyjnej. Organ zaznaczył, że przychody poszczególnych stron postępowania zostały ustalone na podstawie Formularzy 00 składanych przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych w ramach obowiązków sprawozdawczych. Prezes UKE wyjaśnił, że kwoty te były przyjmowane, ilekroć przedsiębiorcy potwierdzili je w ramach przedmiotowego postępowania. W przypadku podania kwot odbiegających od wskazanych w Formularzach 00 bądź niewykonaniu w 2009 r. obowiązku sprawozdawczego do ustalenia przychodu przyjmowane były odpowiednio kwoty ustalone w toku postępowania bądź kwoty przychodów z tytułu działalności telekomunikacyjnej podane przez przedsiębiorców w odpowiedzi na wezwanie wystosowane na podstawie art. 6 p.t.

Rozpatrując ponownie sprawę, Prezes UKE wyjaśnił, że jednolity wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie stanowi stosunek wysokości Dopłaty do sumy przychodów z działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w Dopłacie wyrażony w procentach, przy czym wskaźnik ten nie może być wyższy niż 1%. W toku rozpatrywania sprawy organ odnotował błędne przypisanie w zaskarżonej decyzji wielkości przychodów z działalności telekomunikacyjnej spółkom M. S.A. i M. S.A., przy czym skorygowane kwoty przychodów nie spowodowały zmiany sumy przychodów z działalności telekomunikacyjnej przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty. Z uwagi na powyższe ustalenia Prezes UKE wskazał, że jednolity wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców obowiązanych do udziału w dopłacie po zaokrągleniu do dziesiątego miejsca po przecinku wyniósł: W% = (63 150 560,64 zł : 44 186 623 576 zł) × 100% = 0,1429178234%.

Organ wskazał także, że wyżej omówione przesłanki zostały uwzględnione nie tylko w toku ustalania listy podmiotów zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty, ale także do weryfikacji czy w odniesieniu do wybranych stron postępowania zaszły przesłanki umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość o charakterze podmiotowym.

W wyniku powyższej weryfikacji Prezes UKE ustalił, że:

1. T. S.A., w stosunku do której zostało wszczęte postępowanie, będąca następcą prawnym działającego w 2009 r. O. sp. z o.o., występująca obecnie jako O. S.A. została wykreślona z RPT 30 stycznia 2012 r., w związku z czym nie jest już przedsiębiorcą telekomunikacyjnym;

2. S. sp. z o.o. będąca następcą prawnym P. sp. z o.o. na dzień wydania decyzji nie jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym na skutek wykreślenia jej 8 sierpnia 2013 r. z RPT;

3. T. sp. z o.o. została wykreślona z RPT 26 marca 2012 r. a jej następcy prawni – T. sp. z o.o. S.K.A. i T. sp. z o.o. sp.k. – nie zostali wpisani do RPT;

4. K. P. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P. został wykreślony z RPT 21 grudnia 2019 r. i nie jest obecnie przedsiębiorca telekomunikacyjnym;

5. A. S.A. połączyła się z F. S.A. przez przeniesienie na nią całego majątku spółki; F. S.A. została następnie 30 marca 2016 r. wykreślona z RPT, po czym przekształciła się w F. sp. z o.o.;

6. T. S.A. w toku postępowania wyjaśniła, że jej przychody z tytułu prowadzenia działalności telekomunikacyjnej w 2009 r. nie przekroczyły 4 mln zł, a pierwotnie podana wartość przekraczająca ten próg wynikała z nieprawidłowego zakwalifikowania do działalności telekomunikacyjnej przychodów z najmu transpondera i dwutorów koordynacyjnych;

7. M. sp. z o.o. zaprzestała świadczenia usług telekomunikacyjnych i została 29 maja 2012 r. wykreślona z RPT, tracąc status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego;

8. T. sp. j. 31 sierpnia 2015 r. została wykreślona z RPT, a 9 sierpnia 2016 r. została wykreślona z rejestru przedsiębiorców;

9. B. sp. z o.o. 8 stycznia 2014 r. została wykreślona z RPT, tracąc status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego;

10. w związku z podziałem I. sp. z o.o. przez wydzielenie obowiązek pokrycia udziału w Dopłacie 2009 przeszedł na I. sp. z o.o.; obowiązek ten przeszedł następnie na R. sp. z o.o., z którym połączyła się I. sp. z o.o., a następnie na E. sp. z o.o., która przejęła R. sp. z o.o.;

11. w związku z podziałem N. sp. z o.o. obowiązek udziału w Dopłacie 2009 przeszedł na T. S.A.

12. M. S.A. została wykreślona z RPT 14 września 2016 r., tracąc status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego;

13. w związku z podziałem N. sp. z o.o. przez wydzielenie obowiązek udziału w pokryciu Dopłaty 2009 przeszedł na T. sp. z o.o., a następnie w wyniku przejęcia tej spółki na U. sp. z o.o.;

14. w związku z podziałem A. sp. z o.o. i przekazaniem nowoutworzonej A. sp. o.o. części majątku służącego prowadzeniu działalności komunikacyjnej obowiązek udziału w pokryciu Dopłaty 2009 przeszedł na tę spółkę;

15. w związku z przejęciem M. sp. z o.o. przez V. S.A. obowiązek udziału w pokryciu Dopłaty 2009 przeszedł na spółkę przejmującą.

Odnosząc się do zarzutów postawionych w poszczególnych wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UKE wyjaśnił, że:

1. mechanizm finansowania obowiązku świadczenia usługi powszechnej wspólnie przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych z założenia jest wyjątkiem od zasady nienaruszania warunków konkurencji, w związku z czym możliwość wprowadzenia tego mechanizmu i wymogi, które powinien spełniać, zostały określone w Dyrektywie nr 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (Dz.U.UE.L.2002.108.51), dalej: Dyrektywa UP; tym samym organ uznał za niezasadne przeprowadzenie wnioskowanej analizy ewentualnego naruszenia warunków konkurencji; Prezes UKE podkreślił przy tym, że żaden przepis Prawa telekomunikacyjnego nie zobowiązuje go do przeprowadzenia analizy, czy nieobjęcie obowiązkiem partycypacji w Dopłacie podmiotów, których przychody z tytułu świadczenia w 2009 r. usług uznanych przez organ za usługi telekomunikacyjne kwalifikujące do udziału w Dopłacie, a które na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie są już wpisane do RPT, nie stanowi naruszenia zasad konkurencji na rynku;

2. najprostszymi środkami do ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych, których przychody z działalności telekomunikacyjnej przekroczyły 4 min zł, a którzy w 2009 r. nie wywiązali się z obowiązku sprawozdawczego, będzie wykorzystanie danych o wysokości przychodów z działalności telekomunikacyjnej za lata 2006-2009 przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy w okresie 2006-2009 złożyli Formularze 00, ale nie dla każdego roku oraz wyników kontroli w zakresie przestrzegania przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązku sprawozdawczości za 2010 r.; organ zaznaczył, że wysokość przychodów przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty z działalności telekomunikacyjnej została jednoznacznie określona w zaskarżonej decyzji; Prezes UKE zastrzegł, że kwalifikując poszczególne podmioty do dalszego zbadania pod względem spełnienia kryterium przychodowego, uwzględnił tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, których przychód z działalności telekomunikacyjnej za 2010 r. lub 2011 r. był zbliżony lub wyższy niż 4 mln zł albo przychód ogółem za 2010 r. lub 2011 r. przekraczał 4 mln zł, uznając, że przychód z działalności telekomunikacyjnej osiągnięty w 2009 r. mógł przekroczyć wartość 4 mln zł; organ zaznaczył jednocześnie, że podmioty wskazane przez strony postępowania jako spełniające warunki uczestniczenia w pokryciu Dopłaty nie spełniły kryterium przychodowego, a strony nie wskazały argumentów przemawiających za objęciem ich tym obowiązkiem, w związku z czym prowadzenie dalszego postępowania wobec tych podmiotów stanowiłoby naruszenie zasady szybkości postępowania;

3. określając przychód przedsiębiorców telekomunikacyjnych za 2009 r., zaliczył do przychodów branych pod uwagę przy ustalaniu jednolitego wskaźnika, wszystkie przychody wykazywane w ramach czynności sprawozdawczych; wywiódł, że podmioty prowadzące działalność gospodarczą mają obowiązek określania przychodów z prowadzonej przez siebie działalności, zgodnie z przepisami dotyczącymi rachunkowości, a w przypadku działalności telekomunikacyjnej także zgodnie z przepisami Prawa telekomunikacyjnego, w związku z czym to przedsiębiorca telekomunikacyjny jest odpowiedzialny za to, żeby przychody z działalności telekomunikacyjnej zostały ujęte w odpowiedni i zgodny z prawem sposób i były zgodne z prawdą oraz z klasyfikacją np. usług telekomunikacyjnych; argumentował, że w przypadku, gdy w trakcie postępowania strony podały inne kwoty niż w Formularzach 00 i uzasadniły tę zmianę, organ po analizie materiału i ocenie zasadności zmian, przyjmował kwoty podane w ramach postępowania, a w przypadku, gdy przedsiębiorcy telekomunikacyjni nie wywiązali się w 2009 r. z obowiązku sprawozdawczego, organ przyjął kwoty przychodów z tytułu działalności telekomunikacyjnej podane przez tych przedsiębiorców w odpowiedzi na wezwania skierowane do nich na podstawie art. 6 p.t.; zaznaczył także, że określonych przypadkach na podstawie sprawozdań finansowych przyjął, że przychody niektórych przedsiębiorców były wyższe niż wskazane w Formularzach 00;

4. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, jakie dowody brał pod uwagę oraz jakie fakty wpływały na treść rozstrzygnięcia, a także wskazał źródła, z których korzystał, ustalając dane dotyczące podmiotów będących stronami postępowania; wskazał także, że w zaskarżonej decyzji wyjaśnił, na podstawie jakich dowodów ustalił wysokość przychodów z działalności telekomunikacyjnej;

5. z wykładni językowej definicji przedsiębiorcy telekomunikacyjnego nie wynika obligatoryjny komponent uzyskania wpisu do RPT, ale definicji tej nie można interpretować bez uwzględnienia dyspozycji przepisów art. 10 ust. 1 p.t., które stanowią, że działalność telekomunikacyjna będąca działalnością gospodarczą jest działalnością regulowaną i podlega wpisowi do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych; w ocenie organu oznacza to, że wymogiem prowadzenia działalności telekomunikacyjnej jest uzyskanie wpisu do RPT, który to wpis rodzi skutki prawne zarówno dla podmiotów wpisanych do tej ewidencji, jak i organów administracji; organ zaznaczył, że skoro postępowanie w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty może toczyć się tylko w stosunku do przedsiębiorców telekomunikacyjnych, będących nimi w chwili wszczęcia niniejszego postępowania oraz w chwili wydania decyzji, to przedsiębiorcy, którzy prowadzili działalność telekomunikacyjną w 2009 r. oraz uzyskali w tym roku przychód z działalności telekomunikacyjnej w wysokości powyżej 4 mln zł, a obecnie nie są przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi, nie mogą być stroną tego postępowania; z uwagi na powyższe Prezes UKE za prawidłowe uznał umorzenie postępowania w stosunku do podmiotów, które zostały wykreślone z RPT, gdyż z wykreśleniem z tej ewidencji utraciły one status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego;

6. przepisy Dyrektywy UP ani przepisy Prawa telekomunikacyjnego nie określają wymogu wyznaczenia (określenia) "rynku" ani "rynku telekomunikacyjnego", niemniej jednak organ w treści zaskarżonej decyzji wyjaśnił znaczenie zastosowanej przez niego zasady "najmniejszego uszczerbku dla rynku"; podniósł, że polski ustawodawca, kierując się tą zasadą, przyjął, iż każdy przedsiębiorca telekomunikacyjny, bez względu na rodzaj prowadzonej przez niego działalności telekomunikacyjnej, jest obowiązany do udziału w dopłacie;

7. udział przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w dopłacie uzależniony jest od jego przychodów z działalności telekomunikacyjnej i z żadnego z przepisów nie wynika ograniczenie odpowiedzialności przedsiębiorców telekomunikacyjnej wykonujących poszczególne rodzaje działalności telekomunikacyjnej, tym samym nie można wiązać obowiązku udziału określonego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w dopłacie jedynie z wykonywaniem działalności telekomunikacyjnej odpowiadającej swoim przedmiotem usługom, z których tytułu świadczenia organ przyznał dopłatę na rzecz przedsiębiorcy wyznaczonego; przeciwne podejście prowadziłoby do drastycznego ograniczenia kręgu przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w Dopłacie do przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy w 2009 r. konkurowali z przedsiębiorcą wyznaczonym na rynku usług uznanych przez organ za konkurencyjne do usług wchodzących w zakres usługi powszechnej, oraz powstania sytuacji, w której udział w Dopłacie ustalany wyłącznie na podstawie przychodów uzyskanych na rynkach telefonii, a nie z całej ich działalności telekomunikacyjnej; w konsekwencji Dopłatę byłoby zobowiązanych pokryć co najwyżej kilkunastu przedsiębiorców, w tym głównie sama O. S.A.; w ocenie Prezesa UKE przy określaniu przychodów z działalności telekomunikacyjnej należy posłużyć się pojęciem przychodu w rozumieniu ustawy o rachunkowości, przy czym działalność telekomunikacyjną należy określić na podstawie przepisów Prawa telekomunikacyjnego, a nie Polskiej Klasyfikacji Działalności, o czym przesądza art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. 2016 r., poz. 1068 ze zm.); organ wskazał jednocześnie, że kwestia straty netto za określony rok nie ma wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie, gdyż Prezes UKE jest zobowiązany do ustalenia przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty w oparciu o wysokość przychodu z działalności telekomunikacyjnej;

8. zgodnie z brzmieniem przepisów obowiązujących obecnie i w 2009 r. usługa udostępniania programów telewizyjnych, która polega na przesyłaniu sygnału/transmisji i dostarczaniu zawartości sygnału, jest usługą telekomunikacyjną, a dla uznania określonych usług za usługi telekomunikacyjne nie ma znaczenia rodzaj sieci czy technologii telekomunikacyjnej, za której pomocą następuje przekazywanie sygnałów w tej sieci, w związku z czym usługami telekomunikacyjnymi są także usługi telewizyjne świadczone drogą satelitarną; jednocześnie organ podniósł, że stanowiska publikowane na stronie internetowej urzędu mają na celu prezentowanie informacji zgodnych z aktualną linią orzeczniczą, a nie dokonywanie "wykładni definicji legalnej"; Prezes UKE zastrzegł przy tym, że wydając zaskarżoną decyzję, nie kierował się stanowiskami zamieszczonymi na stronach internetowych urzędu, gdyż nie są to powszechnie obowiązujące przepisy prawa i brak jest podstaw do przyjęcia, że organ powinien przy wydawaniu decyzji postępować zgodnie z treścią informacji publikowanych na stronach internetowych;

9. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 stycznia 2015 r. uchylił decyzję Prezesa UKE z [...] września 2011 r. jedynie w części utrzymującej w mocy pkt III decyzji Prezesa UKE z [...] maja 2011 r., a tym samym nie uchylił tej decyzji w zakresie, w jakim przyznano dopłatę za 2009 r. w wysokości kosztu netto świadczenia usług, w związku z czym decyzja ta w części przyznającej Dopłatę jest wykonalna i ostateczna; w konsekwencji brak jest podstaw do uznania, że wysokość Dopłaty nie została określona lub została skutecznie podważona i brak jest podstaw do zaniechania wydania rozstrzygnięcia dotyczącego ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w Dopłacie i wysokości jednolitego wskaźnika procentowego udziału tych przedsiębiorców w Dopłacie; organ wywiódł, że ustalając wartość dopłaty, a następnie wyznaczając listę przedsiębiorców wyznaczonych do udziału w dopłacie i współczynnik procentowy tego udziału, dokonuje ustaleń dla każdej z usług osobno, co nie wyklucza prowadzenia w przyszłości analogicznego postępowania, w zakresie podziału dopłaty przyznanej za inne usługi wchodzące w skład usługi powszechnej; Prezes UKE zastrzegł przy tym, że dla każdej usługi wchodzącej w skład usługi powszechnej dokonuje osobno analizy zasadności i braku zasadności przyznania dopłaty, również ustalenie listy przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w dopłacie oraz ich udziału procentowego w dopłacie powinno być ustalane osobno, co oznacza, że w przypadku ustalenia, że należna jest dopłata do pozostałych usług, organ zobowiązany będzie do wszczęcie osobnego postępowania, które będzie dotyczyło podziału dopłaty za te usługi;

10. nie można analizować art. 494 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1577; dalej k.s.h.), bez uwzględnienia treści art. 494 § 1 tej ustawy, gdyż § 2 tego artykułu przez zwrot "w szczególności" koresponduje z § 1, w związku z czym przedmiotem sukcesji uniwersalnej mogą być zarówno prawa, jak i obowiązki publicznoprawne w zakresie ograniczonym art. 494 § 2 k.s.h., przy czym Prawo telekomunikacyjne nie zawiera przepisów zawierających ograniczenia w zakresie sukcesji obowiązku publicznoprawnego z art. 97 p.t.; organ zauważył przy tym, że środki dopłaty nie stanowią należności budżetu państwa, ale należność przedsiębiorcy wyznaczonego, w związku z czym nie można do nich stosować zasad sukcesji podatkowej wynikających z przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: o.p.); Prezes UKE podniósł, że w przypadku utworzenia nowej spółki lub jej wydzielenia albo połączenia spółek, jeżeli jest ona kontynuatorką działalności telekomunikacyjnej swojego poprzednika, to na ten podmiot przechodzi obowiązek udziału w pokryciu Dopłaty;

11. postępowanie w sprawie ustalenia listy podmiotów zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty jest obowiązkiem organu, który wykonuje on z urzędu; tym samym za niedopuszczalne należy uznać umorzenie postępowania na wniosek strony, gdyż czynność taka jest dopuszczalna jedynie w przypadku, gdy postępowanie wszczynane jest na wniosek strony;

12. z uwagi na fakt, iż dopłata nie jest należnością przypadającą budżetowi państwa, ale przedsiębiorcy wyznaczonemu, w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej o przedawnieniu należności podatkowych;

13. zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych od postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania nie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, ale możliwe jest podniesienie we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją zarzutów odnoszących się do niezaskarżalnych postanowień; organ wskazał, że w każdym postępowaniu z urzędu bada wystąpienie przesłanek zawieszenia postępowania; Prezes UKE wywiódł, że za zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania nie można uznać kwestii przyszłego rozstrzygnięcia w części, w której odmówił on dotychczas przyznania dopłaty, gdyż nie jest ono niezbędne do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie; zdaniem organu wydanie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie możliwe jest na podstawie decyzji z [...] września 2011 r. utrzymującej w mocy decyzję z [...] maja 2011 r. w zakresie ustalającym wysokość dopłaty za 2009 r. przyznanej przedsiębiorcy wyznaczonemu.

Na powyższe orzeczenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły S. w G. z siedzibą w G.; A. S.A. z siedzibą w P.; D. sp. z o.o. z siedzibą w W.; E. sp. z o.o. z siedzibą w W.; e. sp. z o.o. z siedzibą w W.; C. S.A. z siedzibą w W.; I. S.A. z siedzibą w W.; T. sp. z o.o. z siedzibą w P.; T. sp. z o.o. z siedzibą w L.; A. sp. z o.o. z siedzibą w B.; P.; N. S.A. z siedzibą w W.; U. sp. z o.o. z siedzibą w W.; C. sp. z o.o. z siedzibą w W.; T. sp. z o.o. z siedzibą w W.; E. sp. z o.o. z siedzibą w R. oraz S. sp. z o.o. i Wspólnicy sp.k. z siedzibą w L..

S. w G. zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przejawiające się w szczególności w tym, że organ:

a. nie zgromadził należycie materiału dowodowego niezbędnego do kompletnego ustalenia listy podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie z uwagi na weryfikację przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy nie wykonali obowiązków sprawozdawczych za 2009 r. przy uznaniu za kryterium zaliczenia w poczet podmiotów weryfikowanych posiadania wpisu do RPT w dniu kontroli, a nie kryterium prowadzenia działalności telekomunikacyjnej w 2009 r.;

b. wydając zaskarżoną decyzję, nie dokonał analizy kwestii wpływu podejmowanych przez niego działań na stan konkurencji na rynkach telekomunikacyjnych oraz na ewentualne naruszenie zasad przejrzystości, jak najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności, a także nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania dowodowego;

c. nie ustalił prawidłowo przychodów przedsiębiorców telekomunikacyjnych będących podstawą obliczenia jednolitego wskaźnika udziału w Dopłacie i nie ustalił, w jakim stopniu na przychody przedsiębiorcy składają się przychody ze świadczenia usług wchodzących w skład usługi powszechnej, a nadto nie ustalił kwot przychodów osiągniętych z tytułu świadczenia usług dostarczania programów telewizyjnych oraz świadczenia usługi dostępu do szerokopasmowego Internetu, które nie powinny być brane pod uwagę w niniejszym postępowaniu;

2. naruszenie art. 97 p.t. w zw. z art. 2 pkt 27 p.t. przez zastosowanie przez organ własnej, autonomicznej definicji przedsiębiorcy telekomunikacyjnego z przyjęciem kryteriów niewskazanych w przepisach ustawy, tj. kryterium obowiązku posiadania wpisu podmiotu do RPT, przez co błędnie określono zakres podmiotowy postępowania;

3. naruszenie art. 98 ust. 1 p.t. przez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, że przepis ten ogranicza krąg podmiotów obowiązanych do udziału w Dopłacie do podmiotów będących przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi w dniu wydania decyzji;

4. naruszenie art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 p.t. przez przyjęcie rozszerzającego rozumienia pojęcia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego obowiązanego do udziału w dopłacie oraz związane z tym przyjęcie, że do udziału w Dopłacie zobowiązani są wszyscy przedsiębiorcy telekomunikacyjni, w tym ci, którzy nie świadczyli usług wchodzących w skład usługi powszechnej i nie konkurowali z przedsiębiorcą wyznaczonym na tym polu;

5. naruszenie art. 98 ust. 1 i 2 p.t. przez bezzasadną odmowę umorzenia postępowania bądź jego zawieszania do czasu całkowitego orzeczenia o wysokości Dopłaty;

6. naruszenie art. 531 § 2 oraz art. 494 § 2 k.s.h. w zw. z art. 97 p.t. przez błędne przyjęcie, że w wyniku przekształceń podmiotowych przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w Dopłacie, dokonanych po 2009 r., obowiązki związane z udziałem w Dopłacie przechodzą w całości na następców prawnych tych przedsiębiorców;

7. nieuwzględnienie przedawnienia roszczenia na podstawie art. 3 pkt 3 lit. c oraz art. 68-71 o.p. w zw. z art. 60 i art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1870) i art. 118 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2017 r. poz. 459, ze zm.; dalej: k.c.);

8. naruszenie art. 96 p.t. przez ewentualne zawyżenie kosztów poniesionych przez przedsiębiorcę wyznaczonego w sytuacji, gdy do 2008 r. koszty oscylowały wokół znacznie niższej kwoty a od 2009 r. znacznie wzrosły;

9. pominięcie przy wykładni norm krajowych przepisów prawa unijnego, w tym w szczególności art. 13 Dyrektywy UP oraz treści jej załącznika nr IV, jak również art. 6 ust. 2 dyrektywy 2002/20/WE w sprawie zezwoleń na udostępnianie sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.U.UE.L.2002.108.21; dalej: Dyrektywa o zezwoleniach), skutkujące dokonaniem wykładni przepisów krajowych w sposób prowadzący do przyjęcia rozwiązań sprzecznych z ustalonymi w prawie unijnym zasadami udziału w kosztach świadczenia usługi powszechnej.

Z uwagi na powyższe S. w G. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto wniosła o wystąpienie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) z pytaniem prejudycjalnym, czy zgodnie z art. 13 ust. 3 Dyrektywy UP krajowe organy regulacyjne powinny badać ewentualne naruszenia konkurencji w momencie wyznaczania przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie oraz czy zgodne z kryteriami wskazanymi w art. 13 ust. 3 Dyrektywy UP jest zobowiązywanie podmiotów niekonkurujących z przedsiębiorcą wyznaczonym do świadczenia usługi powszechnej na rynkach usług telekomunikacyjnych wchodzących w zakres usługi powszechnej, do ponoszenia kosztów świadczenia usługi powszechnej.

A. S.A. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27 p.t. przez zastosowanie przez organ własnej, autonomicznej definicji przedsiębiorcy telekomunikacyjnego z przyjęciem kryteriów niewskazanych w ogóle w przepisach ustawy, tj. kryterium obowiązku posiadania wpisu podmiotu do RPT, przez co w sposób błędny zakreślono zakres podmiotowy postępowania;

2. art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 p.t. przez:

a. błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że art. 98 ust. 1 p.t. określa zakres podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej, ograniczając go do podmiotów posiadających status przedsiębiorców telekomunikacyjnych posiadających wpis do RPT w dniu wydania decyzji, podczas gdy zgodnie z art. 97 p.t. obowiązany do udziału w niej jest każdy podmiot posiadający status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w roku, za który należy się dopłata oraz osiągający w tym właśnie roku minimalny próg przychodu z działalności telekomunikacyjnej na poziomie 4 mln zł;

b. przyjęcie rozszerzającego rozumienia pojęcia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego obowiązanego do udziału w dopłacie oraz związane z tym przyjęcie, że do udziału w Dopłacie zobowiązani są wszyscy przedsiębiorcy telekomunikacyjni, w tym ci, którzy nie świadczyli usług wchodzących w skład usługi powszechnej i nie konkurowali z przedsiębiorcą wyznaczonym na tym polu;

c. art. 553 § 1 i 2 k.s.h. w zw. z art. 97 p.t. przez błędne przyjęcie, że w wyniku przekształceń podmiotowych przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w Dopłacie dokonanych po 2009 r. obowiązki związane z udziałem w Dopłacie przechodzą w całości na następców prawnych tych przedsiębiorców;

1. art. 12 k.p.a. przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy;

2. art. 7 i 77 k.p.a. przez:

a. niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia, czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2009 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;

b. przyjęcie, że obowiązek prawidłowego ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ciąży na stronach postępowania, gdy tymczasem jest to obowiązek organu;

c. ustalenie przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za 2009 r. niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, gdy tymczasem wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;

d. niedokonanie szczegółowych ustaleń w zakresie tego, jakie usługi świadczyła T. S.A. pod określeniem "wynajem transpondera i dwutorów koordynacyjnych", co skutkowało przedwczesnym i bezpodstawnym uznaniem, że nie były to usługi telekomunikacyjne. Tymczasem, transponder stanowi rodzaj urządzenia telekomunikacyjnego, wykorzystywanego w szczególności w transmisji satelitarnej, którego wynajem może być w danych okolicznościach uznany za dostarczanie infrastruktury telekomunikacyjnej, będącej usługą telekomunikacyjną;

3. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez odmowę zawieszenia postępowania do momentu wydania przez organ ostatecznej decyzji określającej wysokość Dopłaty oraz wydanie przez organ zaskarżonej decyzji pomimo częściowego uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji o ustaleniu wysokości Dopłaty 2009, co prowadzi do:

a. wszczęcia i prowadzenia postępowania wbrew przesłance uprzedniego ustalenia wysokości dopłaty;

b. naruszenia zasady jednolitości ustalanego wskaźnika procentowego udziału w dopłacie w przypadku, w którym w kolejnym postępowaniu zmierzającym do "dookreślenia" Dopłaty zmianie ulegnie skład podmiotowy przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty;

4. art. 105 k.p.a. w zw. z art. 98 ust. 1 p.t. przez nieumorzenie postępowania i jego dalsze prowadzenie, pomimo niespełnienia materialnoprawnej przesłanki prowadzenia postępowania określonej w art. 98 ust. 1 p.t.

Z uwagi na powyższe A. S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

D. sp. z o.o. zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. nieważność wskazaną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. polegającą na skierowaniu obu decyzji do podmiotu niebędącego stroną w sprawie zamiast do T. sp. z o.o. z siedzibą w W.;

2. naruszenie art. 97 p.t. przez ustalenie, że D. sp. z o.o. jako przedsiębiorca telekomunikacyjny zobowiązany jest do udziału w Dopłacie, podczas gdy w 2009 r. nie prowadziła działalności telekomunikacyjnej;

3. naruszenie art. 531 § 2 k.s.h. przez ustalenie, że D. sp. z o.o. wstąpiła w obowiązek spółki dzielonej w zakresie udziału w pokryciu Dopłaty, mimo że takie następstwo nie wynika z planu podziału.

Z uwagi na powyższe A. S.A. wniosła o stwierdzenie nieważności w całości obu decyzji Prezesa UKE bądź – z ostrożności procesowej – ich uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

E. sp. z o.o. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 494 § 1 i 2 oraz art. 531 § 1 i 2 k.s.h. przez błędne przyjęcie, że stanowią one podstawę prawną dla nieograniczonej sukcesji w zakresie obowiązków publicznoprawnych, w tym w zakresie obowiązków dopłatowych;

2. art. 107 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.Urz.UE. C Nr 326, str. 47) przez wyznaczenie przedsiębiorców telekomunikacyjnych obciążonych udziałem w dopłacie do usługi powszechnej w sposób stanowiący niedozwoloną pomoc publiczną, albowiem grożący zakłóceniem konkurencji, do czego doprowadziło niewyjaśnienie w tym zakresie wszystkich okoliczności stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wszechstronny całego materiału dowodowego;

3. art. 98 ust. 2 w zw. 97 p.t. w zw. z art. 40 ust. 3 ustawy o statystyce publicznej, a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz.U. Nr 251, poz. 1885) oraz art. 3 ust. 1 pkt 30 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2016 r. poz. 1047 ze zm.) przez przyjęcie rozszerzającego rozumienia pojęcia przychodu z działalności telekomunikacyjnej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w odniesieniu do przedmiotu jego działalności usługowej przez bezpodstawne włączenie do przychodu z działalności telekomunikacyjnej również przychodów przedsiębiorców telekomunikacyjnych uzyskiwanych z tytułu nadawania programów radiofonicznych oraz nadawania programów telewizyjnych ogólnodostępnych i abonamentowych;

4. art. 98 ust. 1 i 2 p.t. w zw. z art. 2 § 2 i art. 4 i art. 5 i art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 o.p. przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu ich zastosowania, pomimo że decyzja w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców obowiązanych do pokrycia dopłaty za 2009 r. i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału tych przedsiębiorców w pokryciu tej dopłaty mogła być wydana tylko do [...] grudnia 2013 r.;

5. art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 p.t. w zw. z art. 13 ust. 3 Dyrektywy UP polegające na przyjęciu rozszerzającego zakresu pojęcia przedsiębiorców telekomunikacyjnych w odniesieniu do przedmiotu ich działalności usługowej;

6. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez odmowę zawieszenia postępowania do momentu wydania przez organ ostatecznej decyzji określającej wysokość Dopłaty, co prowadzi do:

a. wszczęcia i prowadzenia postępowania wbrew przesłance uprzedniego ustalenia wysokości dopłaty;

b. naruszenia zasady jednolitości ustalanego wskaźnika procentowego udziału w dopłacie w przypadku, w którym w kolejnym postępowaniu zmierzającym do "dookreślenia" Dopłaty, zmianie ulegnie skład podmiotowy przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty;

1. art. 105 k.p.a. w zw. z art. 98 ust 1 p.t. przez nieumorzenie postępowania i jego dalsze prowadzenie, pomimo niespełnienia materialnoprawnej przesłanki prowadzenia postępowania;

2. art. 9 k.p.a. przez brak wyjaśnienia uczestnikom postępowania, jakie przychody zaliczyć należy do pochodzących z działalności telekomunikacyjnej;

3. art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania celem zaspokojenia roszczenia, które uległo przedawnieniu.

Z uwagi na powyższe E. sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz decyzja ją poprzedzającą oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

e. sp. z o.o. zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. nieważność wskazaną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. polegającą na skierowaniu obu decyzji do podmiotu niebędącego stroną w sprawie zamiast do T. sp. z o.o. z siedzibą w W.;

2. naruszenie art. 97 p.t. przez ustalenie, że e. sp. z o.o. jako przedsiębiorca telekomunikacyjny zobowiązana jest do udziału w Dopłacie, podczas gdy w 2009 r. nie prowadziła działalności telekomunikacyjnej;

3. naruszenie art. 531 § 2 k.s.h. przez ustalenie, że e. sp. z o.o. wstępuje w obowiązek spółki dzielonej w zakresie udziału w pokryciu Dopłaty, mimo że takie następstwo nie wynika z planu podziału.

Z uwagi na powyższe e. sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz decyzja ją poprzedzającą oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

C. S.A. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 98 ust. 1 p.t.;

2. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 206 p.t.;

3. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 101 § 3 k.p.a. i w zw. z art. 206 p.t.;

4. art. 98 ust. 1 p.t. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 206 ust. 1 p.t.;

5. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t.;

6. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t.;

7. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t.;

8. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t.;

9. art. 144 w zw. z art. 134 i art. 127 § 3 k.p.a. i w zw. z art. 206 ust. 1 p.t.;

10. art. 98 ust. 1 i 2 p.t. w zw. z art. 2 § 2 i art. 4 i art. 5 i art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 o.p. przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu ich zastosowania, pomimo że decyzja w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców obowiązanych do pokrycia dopłaty za 2009 r. i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału tych przedsiębiorców w pokryciu tej dopłaty mogła być wydana i doręczona stronom tylko do [...] grudnia 2013 r.;

11. art. 95 ust. 1 i art. 98 ust. 3 p.t. w zw. z art. i, art. 21 ust. 1 pkt 2 i art. 3 pkt 8 p.t. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że art. 95 ust. 1 i art. 98 ust. 3 p.t. dotyczą należności budżetu państwa oraz przez pominięcie w wykładni art. 1, art. 21 ust. 1 pkt 2, art. 3 pkt 8 o.p. definicji legalnej zawartej w art. 3 pkt 8 o.p.;

12. art. 2 pkt 27 p.t. polegające na błędnej wykładni pojęcia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego przez przyjęcie, że jest nim podmiot wpisany do RPT;

13. art. 97 i art. 98 ust. 2 p.t. przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegające na wadliwym wyznaczeniu przez organ administracji publicznej kręgu podmiotów, którym ten organ przypisał cechę przedsiębiorcy telekomunikacyjnego;

14. art. 97 i art. 98 ust. 1 i 2 p.t. polegające na błędnej ich wykładni przez przyjęcie, że określony podmiot powinien być przedsiębiorcą telekomunikacyjnym prowadzącym działalność telekomunikacyjną w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata oraz w chwili wydania decyzji w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do pokryciu dopłaty i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału w dopłacie;

15. art. 97 i art. 98 ust. 1 i 2 p.t. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu do nieprawidłowo wyznaczonego kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych – to jest z pominięciem tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy byli wpisani do RPT w 2009 r., a nie byli wpisani do tego rejestru w momencie wydania zaskarżanej decyzji;

16. art. 97 i art. 98 ust. 1 i 2 p.t. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu do nieprawidłowo wyznaczonych udziałów przedsiębiorców telekomunikacyjnych, to jest udziałów wyznaczonych z pominięciem przychodów tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy byli wpisani do RPT w 2009 r., a nie byli wpisani do tego rejestru w momencie wydania zaskarżanej decyzji;

17. art. 97 i 98 ust. 1 i 2 p.t. w zw. z art. 2 § 2 i art. 3 pkt 8 oraz art. 93 § 1 i 2 i art. 93a § 1 i 2 o.p. przez ich wadliwe zastosowanie polegające na zaniechaniu ich zastosowania, pomimo że w odniesieniu do dopłaty, jako niepodatkowej należności budżetu państwa, w zakresie następstwa prawnego powinny być stosowane tylko przepisy Ordynacji podatkowej, a nie przepisy Kodeksu spółek handlowych;

18. art. 97 i art. 98 ust. 1 i 2 p.t. w zw. art. 13 ust. 3 i w zw. z motywem 23 Dyrektywy UP przez błędną wykładnię polegającą na:

a. zaniechaniu dokonania przez Prezesa UKE wykładni terminu rynek zawartego w art. 13 ust. 3 i w zw. z motywem 23 Dyrektywy UP;

b. zaniechaniu dokonania przez Prezesa UKE wykładni art. 97 i art. 98 ust. 1 i ust. 2 p.t. zgodnie z art. 13 ust, 3 i w zw. z motywem 23 Dyrektywy UP;

1. art. 97 i art. 98 ust 1 i 2 p.t. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu w brzmieniu obowiązującymi na czas wydania zaskarżanej decyzji, a nie w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., to jest w ich prawnie relewantnym brzmieniu dla faktów zaistniałych w 2009 r.;

2. art. 2 pkt 48 p.t. polegające na błędnej wykładni pojęcia usługi telekomunikacyjnej przez pominięcie w tej wykładni wyrażenia "głównie";

3. art. 2 pkt 48 p.t. w zw. art. 2 lit. c Dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że usługa udostępniania programów telewizyjnych zwana także usługą rozprowadzania i rozpowszechniania programów radiowych lub telewizyjnych jest usługą telekomunikacyjną w rozumieniu przepisów "sPt i Pt jak i DUP" pomimo pominięcia w tej wykładni wyrażenia "głównie" i tego, że art. 2 lit. c dyrektywy ramowej ma odmienną treść normatywną, niż powołany przepis prawa krajowego;

4. art. 2 pkt 48 p.t. przez błędną wykładnię polegającą na wykładni terminu ustawowego "usługa telekomunikacyjna", przy czym terminu zdefiniowanego definicją legalną, przez akty wykonawcze do ustawy, w której zawarto definicję legalną tego terminu.

Z uwagi na powyższe C. S.A. wniosła o uchylenie obu decyzji.

I. S.A. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27 p.t. przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do zakwalifikowania danego podmiotu jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnego obowiązanego do udziału w pokryciu dopłaty za 2009 r. konieczne jest wpisanie tego podmiotu do RPT oraz posiadanie statusu podmiotu wpisanego do PRT na dzień wydania decyzji, wskutek czego doszło do nieprawidłowego wyznaczenia zakresu podmiotowego postępowania;

2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i w zw. z art. 80 k.p.a. przez brak wszechstronnego rozważenia przez organ wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności przez pominięcie w dokonanej analizie faktu prowadzenia działalności telekomunikacyjnej przez przedsiębiorców, którzy nie zostali wpisani do RPT, oraz przez brak wszechstronnego zbadania wielkości przychodów uzyskiwanych przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych;

3. art. 8 i art. 9 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady budzenia zaufania obywateli do organów administracji publicznej przez dowolność w prowadzeniu postępowania dowodowego, bezzasadne różnicowanie mocy dowodowej środków dowodowych oraz uzależnianie treści rozstrzygnięcia ujętego w decyzji od momentu jej wydania;

4. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. przejawiające się w bezzasadnym zawężeniu zakresu podmiotowego stron niniejszego postępowania, a co za tym idzie błędne uznanie niniejszego postępowania za bezprzedmiotowe i jego umorzenie w stosunku do podmiotów wskazanych w pkt 1.3 decyzji.

Z uwagi na powyższe I. S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

T. sp. z o.o. zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. nieważność wskazaną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a polegającą na skierowaniu obu decyzji do podmiotu niebędącego stroną w sprawie zamiast do T. Sp. z o.o. z siedzibą w P.;

2. naruszenie art. 97 p.t. przez ustalenie, że T. sp. z o.o. jako przedsiębiorca telekomunikacyjny zobowiązana jest do udziału w Dopłacie, podczas gdy w 2009 r. w ogóle nie prowadziła działalności telekomunikacyjnej;

3. naruszenie art. 531 § 2 k.s.h. przez ustalenie, że T. sp. z o.o. wstępuje w obowiązek spółki dzielonej w zakresie udziału w pokryciu Dopłaty, mimo że takie następstwo nie wynika z planu podziału.

Z uwagi na powyższe T. sp. z o.o. wniosła o stwierdzenie nieważności obu decyzji a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o uchylenie obu decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

T. sp. z o.o. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27 p.t. przez zastosowanie przez organ własnej, autonomicznej definicji przedsiębiorcy telekomunikacyjnego z przyjęciem kryteriów niewskazanych w ogóle w przepisach ustawy, tj. kryterium obowiązku posiadania wpisu podmiotu do RPT, przez co w sposób błędny zakreślono zakres podmiotowy postępowania;

2. art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 p.t. przez:

a. błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że art. 98 ust. 1 p.t. określa zakres podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej, ograniczając go do podmiotów posiadających status przedsiębiorców telekomunikacyjnych i wpisanych do RPT w dniu wydania decyzji, podczas gdy ciężar dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej powinien ponosić każdy podmiot posiadający status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w roku, za który należy się dopłata oraz osiągający w tym właśnie roku minimalny próg przychodu z działalności telekomunikacyjnej na poziomie 4 mln zł;

b. przyjęcie rozszerzającego rozumienia pojęcia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego obowiązanego do udziału w dopłacie oraz związane z tym przyjęcie, że do udziału w Dopłacie zobowiązani są wszyscy przedsiębiorcy telekomunikacyjni, w tym ci, którzy nie świadczyli usług wchodzących w skład usługi powszechnej i nie konkurowali z przedsiębiorcą wyznaczonym na tym polu;

1. art. 12 k.p.a. przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy;

2. art. 7 i art. 77 k.p.a. przez:

a. niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia, czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2009 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;

b. przyjęcie, że obowiązek prawidłowego ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ciąży na stronach postępowania, a nie organie;

c. ustalenie przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za 2009 r. niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, podczas gdy wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;

d. niedokonanie szczegółowych ustaleń w zakresie tego, jakie usługi świadczyła spółka T. S.A. pod określeniem "wynajem transpondera i dwutorów koordynacyjnych", co skutkowało przedwczesnym i bezpodstawnym uznaniem, że nie były to usługi telekomunikacyjne, podczas gdy transponder stanowi rodzaj urządzenia telekomunikacyjnego, wykorzystywanego w szczególności w transmisji satelitarnej, którego wynajem może być w danych okolicznościach uznany za dostarczanie infrastruktury telekomunikacyjnej, będącej usługą telekomunikacyjną;

3. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez odmowę zawieszenia postępowania do momentu wydania przez organ ostatecznej decyzji określającej wysokość Dopłaty oraz wydanie przez organ decyzji ustalającej pomimo częściowego uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji o ustaleniu wysokości Dopłaty, co prowadzi do:

a. wszczęcia i prowadzenia postępowania wbrew przesłance uprzedniego ustalenia wysokości dopłaty;

b. naruszenia zasady jednolitości ustalanego wskaźnika procentowego udziału w dopłacie w przypadku, w którym w kolejnym postępowaniu zmierzającym do "dookreślenia" Dopłaty 2009, zmianie ulegnie skład podmiotowy przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty;

4. art. 105 k.p.a. w zw. z art. 98 ust. 1 p.t. przez nieumorzenie niniejszego postępowania i jego dalsze prowadzenie, pomimo niespełnienia materialnoprawnej przesłanki prowadzenia postępowania.

Z uwagi na powyższe T. sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

A. sp. z o.o. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27 p.t. przez zastosowanie przez organ własnej, autonomicznej definicji przedsiębiorcy telekomunikacyjnego z przyjęciem kryteriów niewskazanych w ogóle w przepisach ustawy, tj. kryterium obowiązku posiadania wpisu podmiotu do RPT, przez co w sposób błędny zakreślono zakres podmiotowy postępowania;

2. art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 p.t. przez:

a. błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że art. 98 ust. 1 p.t. określa zakres podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej, ograniczając go do podmiotów posiadających status przedsiębiorców telekomunikacyjnych i wpisanych do RPT w dniu wydania decyzji, podczas gdy ciężar dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej powinien ponosić każdy podmiot posiadający status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w roku, za który należy się dopłata oraz osiągający w tym właśnie roku minimalny próg przychodu z działalności telekomunikacyjnej na poziomie 4 mln zł;

b. przyjęcie rozszerzającego rozumienia pojęcia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego obowiązanego do udziału w dopłacie oraz związane z tym przyjęcie, że do udziału w Dopłacie zobowiązani są wszyscy przedsiębiorcy telekomunikacyjni, w tym ci, którzy nie świadczyli usług wchodzących w skład usługi powszechnej i nie konkurowali z przedsiębiorcą wyznaczonym na tym polu;

1. art. 494 § 1 i 2 oraz art. 531 § 1 i 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowią one podstawę prawną dla nieograniczonej sukcesji w zakresie obowiązków publicznoprawnych, w tym w zakresie obowiązków dopłatowych;

2. art. 12 k.p.a. przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy;

3. art. 7 i art. 77 k.p.a. przez:

a. dokonaniu niewłaściwych ustaleń faktycznych w zakresie treści planu podziału A. sp. z o.o., przyjmując błędnie, że na jego podstawie A. nabył majątek A. sp. z o.o. służący do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej, podczas gdy nabyty został włącznie wydzielony oddział A. sp. z o.o. w B., a spółka dzielona zachowała natomiast część majątku i infrastruktury telekomunikacyjnej, w oparciu o którą świadczy do chwili obecnej usługi telekomunikacyjne na terenie 25 miejscowości województwa [...], w związku z czym A. sp. z o.o. nie przejęła całości zobowiązań dopłatowych A. sp. z o.o.;

b. niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia, czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2009 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;

c. przyjęcie, że obowiązek prawidłowego ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ciąży na stronach postępowania, a nie organie;

d. ustalenie przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za 2009 r. niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, podczas gdy wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;

e. niedokonanie szczegółowych ustaleń w zakresie tego, jakie usługi świadczyła spółka T. S.A. pod określeniem "wynajem transpondera i dwutorów koordynacyjnych", co skutkowało przedwczesnym i bezpodstawnym uznaniem, że nie były to usługi telekomunikacyjne, podczas gdy transponder stanowi rodzaj urządzenia telekomunikacyjnego, wykorzystywanego w szczególności w transmisji satelitarnej, którego wynajem może być w danych okolicznościach uznany za dostarczanie infrastruktury telekomunikacyjnej, będącej usługą telekomunikacyjną;

1. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez odmowę zawieszenia postępowania do momentu wydania przez organ ostatecznej decyzji określającej wysokość Dopłaty oraz wydanie przez organ decyzji ustalającej pomimo częściowego uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji o ustaleniu wysokości Dopłaty, co prowadzi do:

a. wszczęcia i prowadzenia postępowania wbrew przesłance uprzedniego ustalenia wysokości dopłaty;

b. naruszenia zasady jednolitości ustalanego wskaźnika procentowego udziału w dopłacie w przypadku, w którym w kolejnym postępowaniu zmierzającym do "dookreślenia" Dopłaty 2009, zmianie ulegnie skład podmiotowy przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty;

2. art. 105 k.p.a. w zw. z art. 98 ust. 1 p.t. przez nieumorzenie niniejszego postępowania i jego dalsze prowadzenie, pomimo niespełnienia materialnoprawnej przesłanki prowadzenia postępowania.

Z uwagi na powyższe A. sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

P. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27 p.t. przez zastosowanie przez organ własnej, autonomicznej definicji przedsiębiorcy telekomunikacyjnego z przyjęciem kryteriów niewskazanych w ogóle w przepisach ustawy, tj. kryterium obowiązku posiadania wpisu podmiotu do RPT, przez co w sposób błędny zakreślono zakres podmiotowy postępowania;

2. art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 p.t. przez:

a. błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że art. 98 ust. 1 p.t. określa zakres podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej, ograniczając go do podmiotów posiadających status przedsiębiorców telekomunikacyjnych i wpisanych do RPT w dniu wydania decyzji, podczas gdy ciężar dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej powinien ponosić każdy podmiot posiadający status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w roku, za który należy się dopłata oraz osiągający w tym właśnie roku minimalny próg przychodu z działalności telekomunikacyjnej na poziomie 4 mln zł;

b. przyjęcie rozszerzającego rozumienia pojęcia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego obowiązanego do udziału w dopłacie oraz związane z tym przyjęcie, że do udziału w Dopłacie zobowiązani są wszyscy przedsiębiorcy telekomunikacyjni, w tym ci, którzy nie świadczyli usług wchodzących w skład usługi powszechnej i nie konkurowali z przedsiębiorcą wyznaczonym na tym polu;

3. art. 494 § 1 i 2 oraz art. 531 § 1 i 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowią one podstawę prawną dla nieograniczonej sukcesji w zakresie obowiązków publicznoprawnych, w tym w zakresie obowiązków dopłatowych;

4. art. 12 k.p.a. przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy;

5. art. 7 i art. 77 k.p.a. przez:

a. niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia, czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2009 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;

b. przyjęcie, że obowiązek prawidłowego ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ciąży na stronach postępowania, a nie organie;

c. ustalenie przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za 2009 r. niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, podczas gdy wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;

d. niedokonanie szczegółowych ustaleń w zakresie tego, jakie usługi świadczyła spółka T. S.A. pod określeniem "wynajem transpondera i dwutorów koordynacyjnych", co skutkowało przedwczesnym i bezpodstawnym uznaniem, że nie były to usługi telekomunikacyjne, podczas gdy transponder stanowi rodzaj urządzenia telekomunikacyjnego, wykorzystywanego w szczególności w transmisji satelitarnej, którego wynajem może być w danych okolicznościach uznany za dostarczanie infrastruktury telekomunikacyjnej, będącej usługą telekomunikacyjną;

6. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez odmowę zawieszenia postępowania do momentu wydania przez organ ostatecznej decyzji określającej wysokość Dopłaty oraz wydanie przez organ decyzji ustalającej pomimo częściowego uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji o ustaleniu wysokości Dopłaty, co prowadzi do:

a. wszczęcia i prowadzenia postępowania wbrew przesłance uprzedniego ustalenia wysokości dopłaty;

b. naruszenia zasady jednolitości ustalanego wskaźnika procentowego udziału w dopłacie w przypadku, w którym w kolejnym postępowaniu zmierzającym do "dookreślenia" Dopłaty 2009, zmianie ulegnie skład podmiotowy przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty;

7. art. 105 k.p.a. w zw. z art. 98 ust. 1 p.t. przez nieumorzenie niniejszego postępowania i jego dalsze prowadzenie, pomimo niespełnienia materialnoprawnej przesłanki prowadzenia postępowania.

Z uwagi na powyższe P. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

N. S.A. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27 p.t. przez uznanie, że obowiązani do udziału w pokryciu dopłaty nie są wszyscy przedsiębiorcy telekomunikacyjni, których przychód z działalności telekomunikacyjnej w 2009 r. przekroczył 4 mln zł, a jedynie ci spośród nich, którzy byli wpisani do RPT zarówno w 2009 r., jak i w dniu wydania zaskarżonej decyzji albo mają następców prawnych wpisanych do RPT na dzień wydania zaskarżonej decyzji;

2. art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej przez uzależnienie rozstrzygnięcia ujętego w decyzji od momentu jej wydania oraz od zachowania stron postępowania w czasie jego trwania;

3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy w zakresie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty, w szczególności przez brak pełnej analizy spełnienia przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych kryterium przychodowego.

Z uwagi na powyższe N. S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

U. sp. z o.o. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27 p.t. przez zastosowanie przez organ własnej, autonomicznej definicji przedsiębiorcy telekomunikacyjnego z przyjęciem kryteriów niewskazanych w ogóle w przepisach ustawy, tj. kryterium obowiązku posiadania wpisu podmiotu do RPT, przez co w sposób błędny zakreślono zakres podmiotowy postępowania;

2. art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 p.t. przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że art. 98 ust. 1 p.t. określa zakres podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej, ograniczając go do podmiotów posiadających status przedsiębiorców telekomunikacyjnych i wpisanych do RPT w dniu wydania decyzji, podczas gdy ciężar dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej powinien ponosić każdy podmiot posiadający status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w roku, za który należy się dopłata oraz osiągający w tym właśnie roku minimalny próg przychodu z działalności telekomunikacyjnej na poziomie 4 mln zł;

3. art. 494 § 1 i 2 oraz art. 531 § 1 i 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowią one podstawę prawną dla nieograniczonej sukcesji w zakresie obowiązków publicznoprawnych, w tym w zakresie obowiązków dopłatowych;

4. art. 12 k.p.a. przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy;

5. art. 7 i art. 77 k.p.a. przez:

a. dokonanie dowolnej oceny planu podziału N. sp. z o.o. oraz uznanie, że spółka T. sp. z o.o. przejęła całość majątku N. sp. z o.o. służącego do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej, podczas gdy z planu podziału wynika, że na spółkę powstałą w wyniku podziału przeniesiono tylko część takiego majątku, a N. sp. z o.o. w dalszym ciągu prowadzi działalność telekomunikacyjną i pozostaje wpisana do RPT;

b. niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia, czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2009 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;

c. przyjęcie, że obowiązek prawidłowego ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ciąży na stronach postępowania, a nie organie;

d. ustalenie przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za 2009 r. niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, podczas gdy wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;

e. niedokonanie szczegółowych ustaleń w zakresie tego, jakie usługi świadczyła spółka T. S.A. pod określeniem "wynajem transpondera i dwutorów koordynacyjnych", co skutkowało przedwczesnym i bezpodstawnym uznaniem, że nie były to usługi telekomunikacyjne, podczas gdy transponder stanowi rodzaj urządzenia telekomunikacyjnego, wykorzystywanego w szczególności w transmisji satelitarnej, którego wynajem może być w danych okolicznościach uznany za dostarczanie infrastruktury telekomunikacyjnej, będącej usługą telekomunikacyjną;

6. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez odmowę zawieszenia postępowania do momentu wydania przez organ ostatecznej decyzji określającej wysokość Dopłaty oraz wydanie przez organ decyzji ustalającej pomimo częściowego uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji o ustaleniu wysokości Dopłaty, co prowadzi do:

a. wszczęcia i prowadzenia postępowania wbrew przesłance uprzedniego ustalenia wysokości dopłaty;

b. naruszenia zasady jednolitości ustalanego wskaźnika procentowego udziału w dopłacie w przypadku, w którym w kolejnym postępowaniu zmierzającym do "dookreślenia" Dopłaty 2009, zmianie ulegnie skład podmiotowy przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty;

7. art. 105 k.p.a. w zw. z art. 98 ust. 1 p.t. przez nieumorzenie niniejszego postępowania i jego dalsze prowadzenie, pomimo niespełnienia materialnoprawnej przesłanki prowadzenia postępowania.

Z uwagi na powyższe U. sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

C. sp. z o.o. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27 p.t. przez zastosowanie przez organ własnej, autonomicznej definicji przedsiębiorcy telekomunikacyjnego z przyjęciem kryteriów niewskazanych w ogóle w przepisach ustawy, tj. kryterium obowiązku posiadania wpisu podmiotu do RPT, przez co w sposób błędny zakreślono zakres podmiotowy postępowania;

2. art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 p.t. przez:

a. błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że art. 98 ust. 1 p.t. określa zakres podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej, ograniczając go do podmiotów posiadających status przedsiębiorców telekomunikacyjnych i wpisanych do RPT w dniu wydania decyzji, podczas gdy ciężar dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej powinien ponosić każdy podmiot posiadający status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w roku, za który należy się dopłata oraz osiągający w tym właśnie roku minimalny próg przychodu z działalności telekomunikacyjnej na poziomie 4 mln zł;

b. przyjęcie rozszerzającego rozumienia pojęcia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zobowiązanego do udziału w dopłacie oraz związane z tym przyjęcie, że do udziału w Dopłacie zobowiązani są wszyscy przedsiębiorcy telekomunikacyjni, w tym ci, którzy nie świadczyli usług wchodzących w skład usługi powszechnej i nie konkurowali z przedsiębiorcą wyznaczonym na tym polu;

1. art. 553 § 1 i 2 k.s.h. w zw. z art. 91 p.t. przez błędne przyjęcie, że w wyniku przekształceń podmiotowych przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w Dopłacie dokonanych po 2009 r. obowiązki związane z udziałem w Dopłacie przechodzą w całości na następców prawnych tych przedsiębiorców;

2. art. 12 k.p.a. przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy;

3. art. 7 i art. 77 k.p.a. przez:

a. niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia, czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2009 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;

b. przyjęcie, że obowiązek prawidłowego ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ciąży na stronach postępowania, a nie organie;

c. ustalenie przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za 2009 r. niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, podczas gdy wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;

d. niedokonanie szczegółowych ustaleń w zakresie tego, jakie usługi świadczyła spółka T. S.A. pod określeniem "wynajem transpondera i dwutorów koordynacyjnych", co skutkowało przedwczesnym i bezpodstawnym uznaniem, że nie były to usługi telekomunikacyjne, podczas gdy transponder stanowi rodzaj urządzenia telekomunikacyjnego, wykorzystywanego w szczególności w transmisji satelitarnej, którego wynajem może być w danych okolicznościach uznany za dostarczanie infrastruktury telekomunikacyjnej, będącej usługą telekomunikacyjną;

4. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez odmowę zawieszenia postępowania do momentu wydania przez organ ostatecznej decyzji określającej wysokość Dopłaty oraz wydanie przez organ decyzji ustalającej pomimo częściowego uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji o ustaleniu wysokości Dopłaty, co prowadzi do:

a. wszczęcia i prowadzenia postępowania wbrew przesłance uprzedniego ustalenia wysokości dopłaty;

b. naruszenia zasady jednolitości ustalanego wskaźnika procentowego udziału w dopłacie w przypadku, w którym w kolejnym postępowaniu zmierzającym do "dookreślenia" Dopłaty 2009, zmianie ulegnie skład podmiotowy przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty;

5. art. 105 k.p.a. w zw. z art. 98 ust. 1 p.t. przez nieumorzenie niniejszego postępowania i jego dalsze prowadzenie, pomimo niespełnienia materialnoprawnej przesłanki prowadzenia postępowania.

Z uwagi na powyższe C. sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

T. sp. z o.o. zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. nieważność wskazaną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. polegającą na skierowaniu obu decyzji do podmiotu niebędącego stroną w sprawie zamiast do T. sp. z o.o. z siedzibą w W.;

2. naruszenie art. 97 p.t. przez ustalenie, że D. sp. z o.o. jako przedsiębiorca telekomunikacyjny zobowiązany jest do udziału w Dopłacie, podczas gdy w 2009 r. nie prowadziła działalności telekomunikacyjnej;

3. naruszenie art. 531 § 2 k.s.h. przez ustalenie, że T. sp. z o.o. wstąpiła w obowiązek spółki dzielonej w zakresie udziału w pokryciu Dopłaty, mimo że takie następstwo nie wynika z planu podziału.

Z uwagi na powyższe T. sp. z o.o. wniosła o stwierdzenie nieważności obu decyzji ewentualnie o uchylenie obu decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

E. sp. z o.o. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27 p.t. przez zastosowanie przez organ własnej, autonomicznej definicji przedsiębiorcy telekomunikacyjnego z przyjęciem kryteriów niewskazanych w ogóle w przepisach ustawy, tj. kryterium obowiązku posiadania wpisu podmiotu do RPT, przez co w sposób błędny zakreślono zakres podmiotowy postępowania;

2. art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 p.t. przez:

a. błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że art. 98 ust. 1 p.t. określa zakres podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej, ograniczając go do podmiotów posiadających status przedsiębiorców telekomunikacyjnych i wpisanych do RPT w dniu wydania decyzji, podczas gdy ciężar dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej powinien ponosić każdy podmiot posiadający status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w roku, za który należy się dopłata oraz osiągający w tym właśnie roku minimalny próg przychodu z działalności telekomunikacyjnej na poziomie 4 mln zł;

b. przyjęcie rozszerzającego rozumienia pojęcia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zobowiązanego do udziału w dopłacie oraz związane z tym przyjęcie, że do udziału w Dopłacie zobowiązani są wszyscy przedsiębiorcy telekomunikacyjni, w tym ci, którzy nie świadczyli usług wchodzących w skład usługi powszechnej i nie konkurowali z przedsiębiorcą wyznaczonym na tym polu;

1. art. 12 k.p.a. przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że zasada szybkości postępowania uzasadnia odstąpienie od wnikliwego rozpatrzenia sprawy;

2. art. 7 i art. 77 k.p.a. przez:

a. niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia, czy lista podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie obejmuje wszystkich przedsiębiorców, którzy w 2009 r. świadczyli usługi uznawane przez Prezesa UKE za usługi telekomunikacyjne i osiągnęli z tego tytułu wymaganą kwotę przychodu;

b. przyjęcie, że obowiązek prawidłowego ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ciąży na stronach postępowania, a nie organie;

c. ustalenie przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych za 2009 r. niemal wyłącznie w oparciu o oświadczenia samych przedsiębiorców, podczas gdy wyniki przeprowadzonych w postępowaniu przy pierwszym rozpoznaniu sprawy działań kontrolnych ujawniły, że w przypadku niektórych przedsiębiorców doszło do znacznego zaniżenia podawanych przez nich przychodów z działalności telekomunikacyjnej;

d. niedokonanie szczegółowych ustaleń w zakresie tego, jakie usługi świadczyła spółka T. S.A. pod określeniem "wynajem transpondera i dwutorów koordynacyjnych", co skutkowało przedwczesnym i bezpodstawnym uznaniem, że nie były to usługi telekomunikacyjne, podczas gdy transponder stanowi rodzaj urządzenia telekomunikacyjnego, wykorzystywanego w szczególności w transmisji satelitarnej, którego wynajem może być w danych okolicznościach uznany za dostarczanie infrastruktury telekomunikacyjnej, będącej usługą telekomunikacyjną;

2. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez odmowę zawieszenia postępowania do momentu wydania przez organ ostatecznej decyzji określającej wysokość Dopłaty oraz wydanie przez organ decyzji ustalającej pomimo częściowego uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji o ustaleniu wysokości Dopłaty, co prowadzi do:

a. wszczęcia i prowadzenia postępowania wbrew przesłance uprzedniego ustalenia wysokości dopłaty;

b. naruszenia zasady jednolitości ustalanego wskaźnika procentowego udziału w dopłacie w przypadku, w którym w kolejnym postępowaniu zmierzającym do "dookreślenia" Dopłaty 2009, zmianie ulegnie skład podmiotowy przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty;

3. art. 105 k.p.a. w zw. z art. 98 ust. 1 p.t. przez nieumorzenie niniejszego postępowania i jego dalsze prowadzenie, pomimo niespełnienia materialnoprawnej przesłanki prowadzenia postępowania.

Z uwagi na powyższe E. sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

S. sp. z o.o. [...] sp.k. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 13 w zw. z motywem 23 Dyrektywy UP w zw. z art. 97 i art. 98 ust. 1 i 2 p.t. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w finansowaniu usługi powszechnej mają uczestniczyć przedsiębiorcy działający na innych rynkach niż rynek usługi powszechnej, a do przychodu z działalności telekomunikacyjnej, który stanowi podstawę uznania, że przedsiębiorca telekomunikacyjny zobowiązany jest uczestniczyć w dopłacie, należy wliczyć także przychód z usługi telewizji i Internetu, w sytuacji, gdy z uwagi na przedmiot dopłaty, jakim jest usługa powszechna, do przychodu warunkującego udział w dopłacie należy wliczyć wyłącznie przychód z działalności tożsamej z usługą powszechną;

2. art. 2 pkt 48 p.t. przez jego błędną interpretację i przyjęcie, że usługa telewizji jest usługą telekomunikacyjną;

3. art. 97 w zw. z art. 2 pkt. 27 p.t. przez wadliwą interpretację tych przepisów i błędne przyjęcie istnienia przesłanki posiadania wpisu do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych dla uznania, że podmiot jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, w sytuacji, gdy przesłanka taka nie wynika z obowiązujących przepisów;

4. art. 98 ust. 1 p.t. przez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że przepis ten ogranicza krąg podmiotów obowiązanych do udziału w dopłacie do podmiotów będących przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi w dniu wydania decyzji, podczas gdy przepis ten zawiera wyłącznie normę prawną o charakterze procesowym, a krąg podmiotów obowiązanych do udziału w dopłacie określa art. 97 p.t., wskazując, że są nimi podmioty, które były przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi w roku, za który przyznawana jest dopłata, i które w tym roku osiągnęły odpowiedni przychód z działalności telekomunikacyjnej;

5. art. 7 i art. 77 k.p.a. przez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy w kontekście ustalenia kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w dopłacie, w szczególności przez brak analizy dotyczącej przedsiębiorców, którzy prowadzili działalność telekomunikacyjną bez wpisu do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych, oraz tych, którzy posiadali status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w roku, którego dotyczą dopłaty, zaś obecnie go nie posiadają oraz nieustalenie, w jakim zakresie na przychody przedsiębiorcy składają się przychody ze świadczenia usług wchodzących w skład usługi powszechnej, a w jakim przychody ze świadczenia usługi telewizji i dostępu do Internetu, które nie powinny być brane pod uwagę w niniejszym postępowaniu.

Z uwagi na powyższe S. sp. z o.o. [...] sp.k. wniosła o uchylenie obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedziach na poszczególne skargi organ wniósł o ich oddalenie. Ponadto Prezes UKE zwrócił się o oddalenie wniosku o skierowanie pytań prejudycjalnych do TSUE.

Pismem z [...] sierpnia 2017 r. C. S.A. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie.

O. S.A. w toku postępowania odrębnymi pismami wniosła o odrzucenie skarg złożonych przez E. sp. z o.o., C. S.A., P., N. S.A., U. sp z o.o., C. sp. z o.o. oraz E. sp. z o.o.

Pismem z [...] marca 2018 r. U. sp. z o.o. podsumowała swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Prezesa UKE z [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty w wysokości 63 150 560,64 złotych do kosztów świadczenia w 2009 roku udogodnień dla osób niepełnosprawnych z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, wchodzących w skład usługi powszechnej świadczonej przez T. SA (aktualnie O.), w wysokości 1 826 517,00 złotych oraz usług telefonicznych za pomocą aparatów publicznych za 2009 r. w kwocie 61 324 043,64 złotych; ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych, wskazanych w pkt I niniejszej decyzji, obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2009, na poziomie 0,1429178234%.

Analizując poszczególne zarzuty podniesione przez skarżących, niezależnie od ich odrębności, uznać należy, że koncentrują się one wokół następujących zagadnień:

• pojęcia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, a w tym zakresie czy decydujące znaczenie ma wpis do RPT;

• czy przedsiębiorca telekomunikacyjny musiał być wpisany do RPT w 2008 r. oraz jednocześnie w dniu wydania decyzji przez Prezesa UKE;

• konieczności zawieszenia postępowania do momentu wydania ostatecznej decyzji określającej wysokość Dopłaty 2008;

• definicji usługi telekomunikacyjnej.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżących, w zaskarżonej decyzji organ szczegółowo ustalił okoliczności faktyczne sprawy oraz w sposób wielowątkowy i niezwykle obszernie zaprezentował argumentację na poparcie zajętego stanowiska. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Prezes UKE zastosował właściwe normy prawa materialnego. Nie budzi wątpliwości również ich interpretacja dokonana przez organ, a w szczególności jej kierunek zmierzający do pogodzenia wszystkich wątpliwości pojawiających się w toku postępowania administracyjnego. Organ nie naruszył także przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Na wstępnie podkreślić należy, że przeprowadzone przez organ postępowanie administracyjne jest niejako drugim etapem uregulowanej w przepisach ustawy Prawo Telekomunikacyjne procedury, mającej doprowadzić do ostatecznego zrealizowania ustawowego obowiązku dopłaty dla przedsiębiorcy wyznaczonego, o którym mowa w art. 98 ust. 3 p.t.

Przedmiotowe postępowanie jest zatem częścią większej całości, obejmującej wprowadzoną do ustawy Prawo telekomunikacyjne na podstawie przepisów unijnych, instytucję przedsiębiorcy wyznaczonego i związaną z tym dopłatę.

Zgodnie z art. 95 ust. 1 p.t., przedsiębiorcy wyznaczonemu przysługuje dopłata do kosztów świadczonych przez niego usług, do których świadczenia został wyznaczony, w przypadku ich nierentowności. W myśl ust. 2 art. 95 p.t. dopłatę ustala Prezes UKE w wysokości kosztu netto świadczenia usługi, do której świadczenia przedsiębiorca został wyznaczony. Koszt netto świadczenia tej usługi dotyczy tylko kosztów, których przedsiębiorca wyznaczony nie poniósłby, gdyby nie miał obowiązku jej świadczenia. Jak wskazał NSA w wyroku z 5 sierpnia 2009 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 1042/08 takie rozwiązanie jest prostą konsekwencją wymogu zrekompensowania podmiotowi prowadzącemu nakazaną przez organ władzy państwowej działalność gospodarczą z odstępstwem od zasady wolności (swobody) w wyborze działalności gospodarczej (jej przedmiot) i wbrew ekonomicznemu uzasadnieniu.

W myśl art. 96 ust. 3 p.t. Prezes UKE, w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku, weryfikuje koszt netto i w zależności od wyników tej weryfikacji przyznaje, w drodze decyzji, ustaloną kwotę dopłaty, bądź odmawia jej przyznania. Jednocześnie Prezes UKE odmawia przyznania dopłaty, jeżeli stwierdzi, że zweryfikowany koszt netto nie stanowi uzasadnionego obciążenia przedsiębiorcy wyznaczonego (art. 96 ust. 4 p.t.).

Decyzją z [...] maja 2011 r. Prezes UKE przyznał T. dopłatę w wysokości kosztu netto za rok 2009 z tytułu świadczenia usługi, o której mowa w art. 81 ust. 3 pkt 5 sPt tj. udogodnień dla osób niepełnosprawnych, z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych w kwocie 1 826 517,00 złotych oraz o której mowa w art. 81 ust. 3 pkt 6 sPt tj. świadczenia usługi publicznych aparatów samoinkasujących, w kwocie 61 324 043,64 złotych. Wysokość dopłaty została zatem całościowo ustalona w jednym postępowaniu prowadzonym w ramach dwóch instancji, zakończonym decyzją Prezesa UKE z [...] września 2011 r. W związku z tym, że decyzja o Dopłacie 2009 stała się ostateczna, zdaniem Sądu, organ mógł wszcząć i prowadzić postępowanie, o którym mowa w art. 98 ust. 1 i 2 p.t.

Stosownie do treści ww. przepisu Prezes UKE, niezwłocznie po ustaleniu należnej dopłaty, rozpoczyna postępowanie w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia tej dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie. Według ust. 2 art. 95 p.t. Prezes UKE ustala jednolity wskaźnik procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty, biorąc pod uwagę wysokość dopłaty, która podlega pokryciu. Wysokość udziału danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w pokryciu dopłaty, nie wyższa niż 1% jego przychodów, ustalana jest proporcjonalnie do wysokości przychodów tego przedsiębiorcy w danym roku kalendarzowym, uzyskanych z tytułu wykonywania działalności telekomunikacyjnej. Kwestia ustalenia konkretnej kwoty udziału dla każdego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego obowiązanego do udziału w Dopłacie 2009 zostanie rozstrzygnięta w odrębnych postępowaniach prowadzonych w stosunku do każdego z nich i będzie zakończona odrębnymi decyzjami (art. 98 ust. 3 p.t.).

Jak wynika z akt sprawy prawomocnym wyrokiem z 7 stycznia 2015 r., w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 3878/14, WSA uchylił decyzję Prezesa UKE z [...] września 2011 r. jedynie w części utrzymującej w pkt III decyzji Prezesa UKE z [...] maja 2011 r. Wyrok WSA nie uchylił zatem decyzji Prezesa UKE z [...] września 2011 r., w części przyznającej Dopłatę 2009 w wysokości kosztu netto świadczenia usługi, o której mowa w art. 81 ust. 3 pkt 5 sPt oraz art. 81 ust. 3 pkt 6 sPt. W związku z powyższym przedmiotowa decyzja Prezesa UKE w części przyznającej T. Dopłatę 2009 w wysokości 63 150 560,64 złotych jest wykonalna i ostateczna. Wobec powyższego, wbrew zarzutom podnoszonym w skargach, brak jest podstaw do zaniechania rozstrzygnięcia dotyczącego ustalenia zarówno przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2009, jak również wysokości jednolitego wskaźnika procentowego udziału tych przedsiębiorców w Dopłacie 2009.

Sąd podziela stanowisko Prezesa UKE, że w art. 98 ust. 2 p.t. ustawodawca użył pojęcia "należna dopłata" w znaczeniu - przysługująca, przyznana przez Prezesa UKE w trybie art. 95-96 p.t., co wynika z samej treści i systematyki przepisów art. 95-98 p.t. Ustawodawca użył tego pojęcia w celu odróżnienia należnej dopłaty od dopłaty, o której mowa w art. 96 ust. 1 p.t., tj. dopłaty, o którą wnioskuje przedsiębiorca wyznaczony. Z powyższego wynika, że, jeżeli Prezes UKE przyzna dopłatę w części, w której dotychczas odmówił, będzie musiał dla niej ustalić jednolity wskaźnik procentowy, zgodnie z art. 98 ust. 2 p.t., tj. jednorodny pod względem budowy czyli proporcjonalny do wysokości przychodów każdego z tych przedsiębiorców.

W myśl art. 81 ust 1 p.t. usługę powszechną stanowi zestaw usług telekomunikacyjnych, wraz z udogodnieniami dla osób niepełnosprawnych, świadczonych z wykorzystaniem dowolnej technologii, z zachowaniem dobrej jakości i po przystępnej cenie, które powinny być dostępne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skoro w ustawie mowa jest o zestawie usług, wymienionych następnie w art. 81 ust. 3 p.t., zatem kontynuowanie postępowania przez organ i jego niezawieszenie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia pozostałej części wniosku T. dotyczącego innych/pozostałych usług, nie naruszało art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Wobec powyższego brak było podstaw do zawieszenia przez Prezesa UKE postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie Sądu jako zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie można traktować przyszłego rozstrzygnięcia Prezesa UKE w części, w której Prezes UKE dotychczas odmówił przyznania Dopłaty 2009, albowiem nie było ono i nie jest ono niezbędne dla wydania zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana po zbadaniu przesłanek, o których mowa w art. 98 ust. 2 p.t., w oparciu o pozostającą w mocy na dzień wydania zaskarżonej decyzji - decyzję Prezesa UKE z [...] września 2011 r., utrzymującą w mocy decyzji Prezesa UKE z [...] maja 2011 r. Prezes UKE miał i ma obowiązek wziąć pod uwagę treść obowiązującej decyzji, w brzmieniu na moment wydania decyzji. Zresztą art. 96 ust. 4 p.t. nie wyklucza wydania przez organ decyzji odmownej stanowiąc, że Prezes UKE odmawia przyznania dopłaty, jeżeli stwierdzi, że zweryfikowany koszt netto nie stanowi uzasadnionego obciążenia przedsiębiorcy wyznaczonego. Weryfikacja kosztu netto następuje w drodze decyzji Prezesa UKE, który bądź ustala kwotę dopłaty, bądź odmawia jej przyznania. Możliwe są więc rozstrzygnięcia w decyzji uwzględniające wysokość dopłaty w wysokości kosztu netto przedstawionego we wniosku przedsiębiorcy wyznaczonego, w niższej wysokości, bądź odmawiające jej przyznania.

Odnosząc się do zarzutu użycia przez organ błędnego sposób ustalenia kręgu podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2009, wskazującego że decydujące znaczenie ma wpis do RPT. Zdaniem Sądu zarzut ten jest nieuzasadniony.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 p.t. działalność telekomunikacyjna, będąca działalnością gospodarczą, jest działalnością regulowaną i podlega wpisowi do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych - RPT. Organem prowadzącym ten rejestr jest Prezes UKE (art. 10 ust. 2 p.t.). Z kolei w myśl art. 5 pkt 5 u.s.d.g. działalnością regulowaną jest działalność gospodarcza, której wykonywanie wymaga spełnienia szczególnych warunków określonych przepisami prawa. W przypadku działalności telekomunikacyjnej te szczególne warunki wynikają z ustawy Prawo telekomunikacyjne. Przepis art. 64 ust. 1 u.s.d.g. stanowi, że jeżeli z przepisu odrębnej ustawy wynika, że dany rodzaj działalności jest działalnością regulowaną, to przedsiębiorca może wykonywać tę działalność, jeżeli spełnia szczególne warunki określone przepisami odrębnej ustawy i po uzyskaniu wpisu w rejestrze działalności regulowanej. W przypadku działalności telekomunikacyjnej jest to rejestr przedsiębiorców telekomunikacyjnych - RPT.

Ogólne warunki prowadzenia działalności regulowanej określone zostały w art. 64-73 u.s.d.g., zaś zgodnie z art. 74 u.s.d.g., w sprawach nieuregulowanych w powołanych uprzednio przepisach, stosuje się przepisy ustaw określających wykonywanie działalności gospodarczej, na podstawie wpisu do rejestru działalności regulowanej. Uwzględniając przy tym, że według art. 5 pkt 6 u.s.d.g. właściwym organem jest właściwy w sprawach podejmowania, wykonywania lub zakończenia działalności gospodarczej organ administracji publicznej, samorządu zawodowego oraz inny organ władzy publicznej, stwierdzić należy, że Prezes UKE jest organem właściwym w sprawach podejmowania, wykonywania lub zakończenia działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych.

Po drugie, z przywoływanego także przez organ orzecznictwa wynika, że wpis do RPT niewątpliwie służy temu, by działalność gospodarcza, o statusie działalności regulowanej, była prowadzona przez przedsiębiorców w sposób zgodny z przyjętymi przez prawodawcę szczególnymi wymogami. Wpis do RPT - tak jak i wykreślenie - traktowany jest w piśmiennictwie jako czynność materialno-techniczna. Organ prowadzący RPT nie bada, czy wnioskodawca spełnia owe szczególne warunki, lecz jedynie czy nie istnieją przesłanki odmowy wpisu do RPT (por. M. Strzelbicki, Wpis do rejestru działalności regulowanej, RPEiS 4/2005). Nie mniej wykonywanie przez przedsiębiorcę działalności regulowanej bez jej wpisu do RPT jest nielegalne (por. K. Kohutek, Zasady podejmowania działalności regulowanej, PPH z 2005 r., nr 6, s. 36). Konsekwencje prowadzenia działalności gospodarczej regulowanej, bez stosownego wpisu do rejestru są różnorakie. Z art. 72 ust. 2 u.s.d.g. wynika, że przedsiębiorca, który taką działalność prowadził nie może zostać wpisany do rejestru przez okres 3 lat. Szczególną regulację przewiduje art. 209 ust. 1 pkt 2 p.t., zgodnie z którym karze pieniężnej podlega każdy przedsiębiorca, który wykonuje działalność telekomunikacyjną w zakresie nieobjętym wnioskiem o wpis do RPT. Z powyższego wyprowadza się reglamentacyjny charakter wpisu do RPT działalności regulowanej. Wpis ten nie daje co prawda uprawnienia do pojęcia działalności określonego rodzaju. Nie mniej w trakcie działalności, skutki wpisu do rejestru, nie różnią się niczym od skutków zezwolenia lub koncesji. Przedsiębiorca wpisany do RPT podlega kontroli odpowiedniego organu. Sąd Najwyższy w wyroku w sprawie o sygn. akt III SK 35/13 uznał, że przez wykreślenie z rejestru zainteresowany utracił przymiot przedsiębiorcy telekomunikacyjnego.

Wpis do RPT rodzi skutki prawne zarówno dla podmiotu, którego wpis dotyczy, jak i organów administracji publicznej, w szczególności Prezesa UKE. Zdaniem Sądu organ regulacyjny słusznie przyjął, że wpis do RPT powoduje powstanie praw i obowiązków, wynikających w szczególności z ustawy Prawo telekomunikacyjne, co potwierdzają również przywołane przez organ przepisy art. 10 ust. 1 p.t. i art. 2 pkt 27 p.t., jak również regulacje wspólnotowe przewidziane w przepisach art. 3 ust. 2 i art. 4 DUP.

Prawidłowo też zdaniem Sądu organ uznał, że obowiązkiem Dopłaty 2009 powinno się objąć wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych wpisanych do RPT w 2008 r. oraz według stanu na dzień wydania skarżonej decyzji.

Z treści art. 97 p.t. wynika, że warunkiem udziału w dopłacie jest "bycie’ przedsiębiorcą telekomunikacyjnym w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłat i osiągnięcie w tym roku przychodu z tytułu prowadzenia działalności telekomunikacyjnej w wysokości przekraczającej 4 min złotych. Z kolei z art. 98 p.t. wynika, że biorący udział w dopłacie dodatkowo musi być także przedsiębiorcą telekomunikacyjnym w chwili wydania najpierw decyzji w sprawie ustalenia przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego tego udziału, a następnie decyzji w sprawie ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty.

Sąd podziela stanowisko organu, że zwłaszcza treść art. 98 ust. 3 p.t. przesądza o tym, że zobowiązanym do udziału w pokryciu Dopłaty 2009 jest podmiot, który posiadał status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, zarówno w roku 2009, jak i w dniu wydania decyzji z art. 98 ust. 1 i 2 p.t. Przepis art. 98 ust 3 p.t. stanowi, że Prezes UKE ustala, w drodze decyzji, kwotę udziału w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, a zatem decyzja nie może być skierowana do podmiotu, który w chwili jej wydania nie jest już przedsiębiorcą telekomunikacyjnym. Słuszność omawianego warunku potwierdza także doktryna: "Adresatem decyzji ustalającej obowiązek dopłaty może być jednak tylko przedsiębiorca prowadzący działalność telekomunikacyjną w dacie wydania decyzji. (...)" (Stanisław Piątek "Prawo telekomunikacyjne. Komentarz", 3. wydanie, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2013, str. 613, nb. 4).

Jak trafnie zauważył organ, aby skonkretyzować obowiązek z art. 97 p.t., trzeba ustalić:

• przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2009,

• jednolity wskaźnik procentowego udziału tych przedsiębiorców w pokryciu Dopłaty 2009,

• kwoty udziału w pokryciu Dopłaty 2009 dla poszczególnych zobowiązanych przedsiębiorców telekomunikacyjnych.

Aby ostatecznie uzyskać spójne i prawidłowe rozstrzygnięcie w decyzji z art. 98 ust. 3 p.t., na każdym etapie konkretyzacji obowiązku z art. 97 p.t., muszą być stosowane takie same kryteria, gdyż na kwotę dopłaty poszczególnych zobowiązanych przedsiębiorców telekomunikacyjnych wpływ ma ilość przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w tej dopłacie, wielkość ich przychodów z działalności telekomunikacyjnej (wysokość jednolitego wskaźnika procentowego udziału tych przedsiębiorców w pokryciu dopłaty uzależniona jest m.in. od sumy przychodów z działalności telekomunikacyjnej przedsiębiorców zobowiązanych). Zatem, brzmienie art. 98 p.t., w szczególności ust. 3 tego artykułu, przesądza o tym, że stroną decyzji z art. 98 ust. 3 p.t., może być podmiot, który posiada status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego’.

Zdaniem Sądu, Prezes UKE doszedł więc do prawidłowego wniosku, że podmioty posiadające wpis do RPT, zarówno w 2009 r., jak i w dniu wydania przez niego zaskarżonej decyzji, a także te, które jednocześnie w 2009 r. uzyskały przychody z działalności telekomunikacyjnej przekraczające 4 mln złotych, są obowiązane do udziału w Dopłacie 2009. Jednocześnie organ ustalając listę tych podmiotów, zasadnie pod uwagę wziął wszelkie połączenia, przejęcia, podziały i przekształcenia spółek będących przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi, jak również ewentualne zmiany ich nazw (art. 494, art. 531 i art. 553 k.s.h.).

Sąd zauważa ponadto, że w uzasadnieniu skarżonej decyzji Prezes UKE bardzo szczegółowo omówił zaistniałe w toku postępowania przekształcenia podmiotowe, mające wpływ na ostateczne ustalenie kręgu podmiotów zobowiązanych do pokrycia Dopłaty 2009. Tym samym wyjaśnił dlaczego uznał za konieczne zaktualizowanie listy przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2009, a jednocześnie listy podmiotów, co do których następuje umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie przepisu art. 105 § 1 k.p.a. Zastrzegł jednocześnie, że jednolity wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych w Dopłacie 2009 nie uległ zmianie, gdyż zobowiązanie M. sp. z o.o. w całości przejęła V. S.A. i tym samym nie zmieniła się suma przychodów z działalności telekomunikacyjnej stanowiąca podstawę do obliczenia wysokości wskaźnika.

Kontynuując wątek kręgu podmiotów obowiązanych do pokrycia Dopłaty 2009 Sąd podzielił stanowisko organu jeśli chodzi o wykładnię pojęcia "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" w świetle przepisów ustawy prawo telekomunikacyjne oraz regulacji unijnych. Stosownie do art. 2 pkt 27 p.t. przedsiębiorcą telekomunikacyjnym jest przedsiębiorca lub inny podmiot uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej na podstawie odrębnych przepisów, który wykonuje działalność gospodarczą polegającą na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych, świadczeniu usług towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych. Przy czym przedsiębiorca telekomunikacyjny, uprawniony do:

a) świadczenia usług telekomunikacyjnych, zwany jest "dostawcą usług",

b) dostarczania publicznych sieci telekomunikacyjnych lub świadczenia usług towarzyszących, zwany jest "operatorem".

Odpowiadając zatem na zarzuty skarg dotyczące niewłaściwego rozumienia pojęcia "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" i przyjmowanie, że każda usługa udostępnienia programów telewizyjnych stanowi usługę telekomunikacyjną, przez co błędnie zakreślono krąg podmiotowy postępowania, Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z pkt 3 wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 30 kwietnia 2014 r. C-475/12 (Tytuł: Odpłatne świadczenie warunkowego dostępu do pakietu programów transmitowanych przez satelitę obejmującego programy radiowe i telewizyjne) - usługa polegająca na odpłatnym świadczeniu warunkowego dostępu do pakietu programów transmitowanych przez satelitę, obejmująca usługi rozpowszechniania programów radiowych i audiowizualnych, stanowi świadczenie usług w rozumieniu art. 56 TFUE. W istocie tak długo, jak prawo Unii nie dokonało pełnej harmonizacji sektora usług łączności elektronicznej, prawo państwa członkowskiego powinno być oceniane z punktu widzenia art. 56 TFUE w zakresie kwestii nieobjętych ramami prawnymi Unii, mającymi zastosowanie do omawianych usług (por. pkt 70, 78; pkt 2 sentencji).

Cytowany wyrok TS spotkał się z aprobatą doktryny. W glosie do tego wyroku autorka Marta Kręcisz uważa, że wyrok ów należy ocenić pozytywnie, jako uszczegółowiający wykładnię pojęcia usługi łączności elektronicznej w kontekście celów dyrektywy ramowej oraz z uwzględnieniem konieczności ochrony konsumentów.

Potwierdzeniem prawidłowości stanowiska organu jest także wyrok SOKiK z [...] listopada 2013 r. [...], gdzie wskazano, że usługa telewizji jest usługą telekomunikacyjną w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Dalej zaznaczono, że usługi telewizji świadczone przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych drogą kablową (T.) lub satelitarną (T.), składają się z dwóch podstawowych elementów: przekazywania sygnałów telewizyjnych do odbiorników abonentów oraz oferty programowej, na którą składają się kanały z programami dostępnymi w poszczególnych pakietach (dostęp do treści). Uznając usługę telewizji za usługę telekomunikacyjną SOKiK wskazał, że istotą usługi telekomunikacyjnej jest odbiór lub transmisja sygnałów za pomocą fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, natomiast treści przekazywane w sieci telekomunikacyjnej (programy) pozostają irrelewantne dla oceny charakteru prawnego usługi telewizji kablowej.

Jednocześnie w wyroku z 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SK 21/15, Sąd Najwyższy przyjął, że usługa telewizji kablowej jest usługą telekomunikacyjną w zakresie zmiany zawartości poszczególnych pakietów programów (art. 2 pkt 48 p.t. w zw. z art. 2 lit. c dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej).

W związku z tym, zdaniem Sądu, Prezes UKE prawidłowo przyjął, że usługi polegające na udostępnianiu zawartości sygnału (audiowizualnych składników sygnału) do korzystania przez abonentów oraz usługa polegająca na przesyłaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej są immanentnie ze sobą związane, co przesądza o tym, że przychód z tych usług powinien zostać zakwalifikowany jako przychód z działalności telekomunikacyjnej. W konsekwencji, uznać trzeba, że - wbrew zarzutom - przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne przemawiają za kwalifikacją usługi telewizyjnej do usług telekomunikacyjnych.

Odnosząc się z kolei do zarzutu o niedopuszczalności włączenia przychodów ze świadczenia usług telewizyjnych do podstawy obliczenia poziomu dopłaty do kosztu świadczenia usługi powszechnej, stwierdzić należy, że skoro usługa telewizyjna (tj. usługa rozprowadzania lub rozpowszechniania programów telewizyjnych) stanowi usługę telekomunikacyjną, zaś przepisy dyrektywy o usłudze powszechnej stwarzają poprzez, zasadę najmniejszego uszczerbku dla rynku (art. 13 ust. 3 DUP i pkt 23 preambuły DUP), możliwość nałożenia obowiązku partycypacji w dopłacie na wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych bez względu na to, jaki prowadzą rodzaj działalności telekomunikacyjnej, organ regulacyjny słusznie wskazał w decyzji, że art. 97 p.t. nakłada obowiązek partycypacji w dopłacie przez wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych bez względu na rodzaj prowadzonej działalności telekomunikacyjnej, których przychody z działalności telekomunikacyjnej przekroczyły 4 mln złotych.

Wbrew zarzutom skarg nie było też wadliwe ustalenie kręgu przedsiębiorców zobowiązanych do Dopłaty 2009 poprzez oparcie się przez organ na Formularzu 00.

W tym zakresie, Sąd w składzie orzekającym, zajął podobne stanowisko, jak WSA w sprawie Dopłaty za 2006 r. (sygn. akt VI SA/Wa 4267/14). Organ w celu weryfikacji podjął odpowiednie czynności sprawdzające, które - zdaniem Sądu - pozwoliły na zebranie dowodów umożliwiających uwzględnienie wśród przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2009 także tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy nie wywiązali się z obowiązku sprawozdawczego w 2009 r.

Sąd nie podzielił zarzutów dotyczących braku wnikliwej weryfikacji poprawności wskazywanych przez przedsiębiorców przychodów osiągniętych w 2009 r. i latach następnych oraz poprawności klasyfikowania świadczonych przez nich usług, jako usługi telekomunikacyjne. Organ wyjaśnił, że przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne nie przyznają Prezesowi UKE uprawnień do badania/weryfikowania metodyki/sposobu ustalania przychodów z prowadzonej przez przedsiębiorców działalności gospodarczej, w tym w zakresie działalności telekomunikacyjnej. Podmioty prowadzące działalność gospodarczą, w tym telekomunikacyjną, mają obowiązek określania przychodów z prowadzonej przez siebie działalności, zgodnie z przepisami dotyczącymi księgowości/rachunkowości, np. ustawy o rachunkowości. Dlatego to na przedsiębiorcach telekomunikacyjnych ciąży obowiązek określania przychodów, zgodnie z przepisami dotyczącymi księgowości/rachunkowości, np. ustawy o rachunkowości. To z przepisów ustawy Prawo telekomunikacyjne, art. 7 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 3 p.t. wynika obowiązek przedstawiania Prezesowi UKE danych dotyczących rodzaju i zakresu wykonywanej działalności telekomunikacyjnej oraz wielkości sprzedaży usług telekomunikacyjnych, w tym przychodów z tytułu prowadzenia działalności telekomunikacyjnej (netto). Zgodnie bowiem z rozporządzeniem wydanym na podstawie art. 7 ust. 3 p.t., tj. rozporządzeniem Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 8 lutego 2006 r. w sprawie wzorów formularzy służących do przekazywania danych dotyczących działalności telekomunikacyjnej (Dz. U. z 2006 r., nr 25, poz. 190) wyraźnie określono, że przedsiębiorca telekomunikacyjny jest zobowiązany podać przychody z tytułu prowadzenia działalności telekomunikacyjnej (netto) (Załącznik nr 1 do tego rozporządzenia - Wzór Formularza 00, poz. 00.02.1 wzoru tego formularza).

Ustalenie przedsiębiorców telekomunikacyjnych, których przychody przekroczyły kwotę 4 000 000 złotych nie nastręcza trudności wobec nałożonego w art. 7 ust. 1 obowiązku przedkładania Prezesowi UKE rocznego sprawozdania finansowego i danych dotyczących rodzaju i zakresu wykonywanej działalności telekomunikacyjnej. Podstawowym źródłem informacji niezbędnych do właściwego realizowania obowiązków Prezesa UKE są zatem formularze składane przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych w ramach sprawozdawczości, o której mowa art. 7 ust. 1 pkt 2 p.t. Organ może jedynie ocenić wiarygodność przekazanych danych, na podstawie przedstawionych przez strony informacji i danych znanych Prezesowi UKE z urzędu lub powszechnie znanych, gdyż ustawa Prawo telekomunikacyjne nie nakłada na przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązku przedkładania informacji, danych, dokumentów w zakresie przychodów z działalności telekomunikacyjnej, jak np. przy kalkulacji kosztu netto - art. 96 ust. 2 p.t.

Na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty skarg dotyczące naruszenia zasady przejrzystości, jak najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności. Jak wyjaśnił organ mechanizm finansowania obowiązku świadczenia usługi powszechnej przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych już z założenia nie jest neutralny konkurencyjnie. Dlatego też możliwość jego wprowadzenia przez Państwa Członkowskie została przewidziana w przepisach Dyrektywy o usłudze powszechnej (DUP), pod warunkiem, że spełni on wymogi określone w DUP. Wprowadzony przez polskiego ustawodawcę mechanizm finansowania spełnia te wymogi. Polski ustawodawca, kierując się m.in. zasadą najmniejszego uszczerbku dla rynku, rozumianą zgodnie z pkt 23 preambuły DUP. Koszt netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej może być ponoszony wspólnie przez wszystkie lub niektóre szczególne kategorie przedsiębiorstw. Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby mechanizmy wspólnego ponoszenia kosztów szanowały zasady przejrzystości, najmniejszego uszczerbku dla rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności. Zasada najmniejszego uszczerbku dla rynku oznacza, że wkłady należy odzyskiwać w taki sposób, aby, tak jak dalece jest to możliwe, minimalizować obciążenie finansowe spadające na użytkowników końcowych, na przykład w drodze rozłożenia wkładów tak szeroko, jak to jest możliwe. Polski ustawodawca przyjął, że każdy przedsiębiorca telekomunikacyjny, bez względu na rodzaj prowadzonej przez niego działalności telekomunikacyjnej, jest obowiązany do udziału w dopłacie. Jak zauważa organ w myśl DUP, tak rozumiana zasada najmniejszego uszczerbku rynku nie narusza ani zasady niedyskryminacji, ani zasad przejrzystości i proporcjonalności.

Z tych też powodów Sąd nie dopatrzył się niezgodności polskich przepisów z regulacjami prawa unijnego.

Za nieuzasadnione zdaniem Sądu uznać należy także zarzuty dotyczące przedawnienia należności z tytułu Dopłaty 2009. Zgodnie z art. 68 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Sąd podziela stanowisko organu, że należności z tytułu Dopłaty 2009 stanowią niepodatkowe należności budżetowe. Należy zauważyć, że środki pieniężne z tytułu dopłaty nie stanowią ani opłaty budżetowej, ani niepodatkowej należności budżetu państwa. Przepisy art. 95 ust. 1 i art. 99 ust. 3 p.t. stanowią, że: przedsiębiorcy wyznaczonemu przysługuje dopłata do kosztów świadczonych przez niego usług, do których świadczenia został wyznaczony, zwana dalej "dopłatą", w przypadku ich nierentowności. Prezes UKE po uzyskaniu wpłat na rachunek UKE niezwłocznie przekazuje dopłatę przedsiębiorcy wyznaczonemu, uprawnionemu do jej otrzymania proporcjonalnie do uzyskanych wpłat. A zatem wpłaty z tytułu udziałów w Dopłacie 2009 są dokonywane na rachunek UKE, ale nie na rzecz UKE/Skarbu Państwa, tylko na rzecz przedsiębiorcy wyznaczonego. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że środki te nie stanowią więc należności budżetu państwa, ale należność przedsiębiorcy wyznaczonego. W związku z tym, nie mają do nich zastosowania przepisy art. 68 § 1 o.p. o przedawnieniu.

Na uwzględnienie nie zasługiwały też zarzuty skarg, że w zaskarżonej decyzji Prezes UKE zaniechał wskazania konkretnych dowodów, na których się oparł, tj. nie wskazał kiedy i w jakim akcie administracyjnym oznaczył fakty, które zamierzał stwierdzić danymi środkami dowodowymi i jakie to były środki dowodowe. Wbrew tym zarzutom Sąd stwierdza, że w bardzo szczegółowym uzasadnieniu decyzji Prezes UKE wyjaśnił, w jakim celu weryfikował dane zawarte w rejestrach: RPT, KRS i CEIDG.

Jak wynika z powyższego wpisy w rejestrach: RPT, KRS i CEIDG stanowiły podstawę ustalenia takich faktów jak:

• czy dany podmiot był przedsiębiorcą telekomunikacyjnym w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata oraz w chwili wydania decyzji w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do pokrycia dopłaty i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału w dopłacie,

• czy przedsiębiorca telekomunikacyjny, który uzyskał przychody z działalności telekomunikacyjnej w 2009 r. powyżej 4 milionów złotych, został przejęty, połączył się tworząc nową spółkę, uległ podziałowi lub przekształceniu w inną spółkę prawa handlowego,

• aktualna nazwa i adres firmy przedsiębiorcy telekomunikacyjnego.

Ponadto w zaskarżonej decyzji wyjaśniono, na podstawie jakich dowodów Prezes UKE ustalił wysokość przychodów z działalności telekomunikacyjnej i opis tego, co Prezes UKE ustalił na podstawie tych dowodów. Prezes UKE ponownie przy tym wyjaśnił, że badając zaistnienie przesłanki uzyskania przychodu z działalności telekomunikacyjnej w wysokości powyżej 4 milionów złotych w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, przyjmował kwoty przychodów z działalności telekomunikacyjnej podane w Formularzach 00 przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych, w przypadku, gdy zostały one potwierdzone przez strony lub gdy strony w ramach niniejszego postępowania nie podały innej wysokości tych przychodów. Natomiast w przypadku:

• gdy w trakcie postępowania strony podały inne kwoty niż w Formularzach 00 i uzasadniły tę zmianę, Prezes UKE, po analizie materiału i ocenie zasadności zmian, przyjmował kwoty podane w ramach postępowania,

• przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy nie wywiązali się w 2009 r. z obowiązku sprawozdawczego, o którym mowa w art. 7 p.t. i na liście przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w dopłacie znaleźli się w wyniku podjętych przez Prezesa UKE dodatkowych działań. Prezes UKE przyjmował kwoty przychodów z tytułu działalności telekomunikacyjnej podane przez tych przedsiębiorców w odpowiedzi na wezwania skierowane do nich na podstawie art. 6 p.t.

Wbrew zarzutom skarg, Sąd podzielił ustalenia organu w zakresie przyjętej sukcesji obowiązku pokrycia Dopłaty 2009 w przypadku przekształceń podmiotowych zaistniałych w ramach rozpoznania wniosku T. o przyznanie dopłaty. Szczegółową i obszerną analizę tej kwestii organ przeprowadził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd podzielił stanowisko organu, że sam obowiązek udziału w dopłacie powstaje z mocy prawa (art. 97 p.t.). W związku z tym, że ustawa Prawo telekomunikacyjne nie zawiera przepisów wprowadzających ograniczenia w zakresie sukcesji obowiązku publicznoprawnego z ar. 97 p.t., obowiązek ten podlega sukcesji. Trafna jest także argumentacja organu, że jeżeli z Planu podziału wynika, że na spółkę nową (wydzieloną) przechodzą składniki majątku związane z prowadzeniem całości działalności telekomunikacyjnej, to na spółkę tę przejdzie także obowiązek udziału w pokryciu dopłaty.

Mając to na względzie Prezes UKE w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przeprowadził dokładną analizę każdego z osobna przypadku owej sukcesji.

Badając sprawę pod tym kątem Sąd nie znalazł uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do zakwestionowania dokonanych ustaleń i wyciągniętych wniosków. Nie powtarzając zatem ponownie stanowiska organu należy podkreślić, że dokonana przez organ wykładnia stanowi zabezpieczenie przed dokonywaniem pozornych przekształceń podmiotowych w celu uniknięcia publicznoprawnego obowiązku udziału w dopłacie. Sąd nie dopatrzył się błędów organu w tym zakresie.

Tym samym Sąd uznał za nieusprawiedliwione zarzuty skarg obejmujące naruszenie art. 494 § 1 i § 2 oraz art. 531 § 1 i § 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowią one podstawę prawną dla nieograniczonej sukcesji w zakresie obowiązków publicznoprawnych, w tym w zakresie obowiązków dopłatowych, jak również naruszenia art. 553 § 1 i 2 k.s.h. W zaskarżonej decyzji organ szczegółowo wyjaśnia, iż ustalając, czy w wyniku podziału przez wydzielenie nastąpiło przeniesienie obowiązku udziału w dopłacie, kierował się w pierwszej kolejności art. 531 § 2 ksh, z którego wynika, że na spółkę wydzieloną przechodzą określone prawa i obowiązki, jeżeli pozostają w związku z przydzielonymi jej w planie podziału składnikami majątku spółki dzielonej. Jeżeli z planu podziału wynika, że na spółkę wydzieloną przechodzą składniki majątku związane z prowadzeniem w całości działalności telekomunikacyjnej, na spółkę wydzieloną przejdzie także obowiązek udziału w pokryciu dopłaty. W związku z powyższym zarzuty w tym zakresie Sąd uznał za bezpodstawne.

Pełnomocnik organu, na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. poinformował, że spółka H. SA z siedzibą w W. postanowieniem Sądu Rejonowego dla W., [...] Wydział Gospodarczy z [...] lutego 2018 r. została postawiona w stan upadłości. Jednocześnie złożył do akt odpis ww. postanowienia i wniósł o zawieszenie niniejszego postępowania. Do tego wniosku przyłączyły się C. SA, N. SA oraz E. SA.

O. SA, A. SA, V. SA oraz T. Sp. z o.o. wniosły o oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania.

Sąd nie uwzględnił przedmiotowego wniosku mając na uwadze, że wcześniej, a mianowicie postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. Sąd Rejonowy dla W., [...] Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych (sygn. akt [...]) otworzył postępowanie sanacyjne H. SA z siedzibą w W. i m.in. wyznaczył zarządcę – spółkę P. sp. z o.o. z siedzibą w P. (por. sprawa sygn. akt VI SA/Wa 1506/17). Sąd uznał, że zawiadomienie o rozprawie zostało zatem prawidłowo doręczone ww. zarządcy. Fakt ogłoszenia upadłości miał miejsce już po doręczeniu zawiadomienia o rozprawie. Oddalając wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego Sąd miał na względzie, że podstawienie syndyka w miejsce upadłego odnosi się tylko do postępowań dotyczących masy upadłości, natomiast w sprawach, które masy upadłości nie dotyczą, legitymację bierną zachowuje sam upadły H. SA, reprezentowany wcześniej (przed ogłoszeniem upadłości) przez zarządcę, któremu skutecznie doręczono zawiadomienie o rozprawie. Jednocześnie Sąd uznał, że przedmiotowa sprawa nie dotyczyła masy upadłości.

Wobec niezasadności zarzutów skarg oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu, skargi należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) orzekł jak w sentencji.