Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 580/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92c ust. 1 , art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2016 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], którą organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), art. 4 pkt 7 i 22, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1b, art. 20 ust. 1, ust. 1a, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) oraz lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 roku, nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8000 zł (słownie: osiem tysięcy złotych) – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] marca 2015 roku w S., na drodze wojewódzkiej przeprowadzono kontrolę drogowa autobusu marki A. o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował J. R.

Po zatrzymaniu pojazdu do kontroli stwierdzono, że w autobusie znajdowało się 6 pasażerów. Kierowca wykonywał przewóz osób z Ł. do J. Do kontroli kierowca okazał m. in. zezwolenie nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii W. – S. – M. – Ł. Podczas kontroli ustalono, że po zakończeniu przewozu osób na linii W. – Ł. z dworca PKS Ł. około godziny 23:10 kierowca kontynuował przewóz osób do J. Przebieg i ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] oraz dokumentacji fotograficznej.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 roku [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. W toku postępowania strona złożyła wyjaśnienia w sprawie pismem z dnia [...] lipca 2015 roku wyjaśniając, że w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny, gdyż autobus nie zatrzymywał się na przystankach w celu wysadzenia lub zabrania pasażerów.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia [...] września 2015 roku nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 8000 zł (słownie: osiem tysięcy złotych).

W dniu [...] września 2015 roku strona złożyła odwołanie od ww. wymienionej decyzji organu wojewódzkiego, w którym wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i umorzenie postępowania. Strona podniosła, że kurs wykonywany w dniu [...] marca 2015 roku miał charakter okazjonalny. Skontrolowany autobus był wyposażony w tablicę o treści "przewóz turystyczny" i nie zatrzymywał się na przystankach, a w drodze powrotnej autobusem nie przewożono żadnego pasażera. Ponadto przewóz był wykonywany na polecenie przełożonych kierowcy, m. in. E. J., którą organ I instancji powinien był przesłuchać. Zatem w ocenie strony był to przewóz okazjonalny określony w definicji zawartej w art. 2 pkt 3.1 rozporządzenia EWG nr 684/92. Skarżąca spółka wskazała także, że informacja zamieszczona na przystanku w S. nie może być uznana za rozkład jazdy, bowiem nie spełniała wymogów rozkładu jazdy określonych w załączniku do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 10 kwietnia 2012 roku (Dz. U. z 2012 roku poz. 451). O okazjonalnym charakterze przewozu wykonanego w dniu kontroli świadczy także wykonanie go w interesie społecznym, interesie publicznym, dla określonej grupy osób (na ich prośbę), ponieważ z powodu likwidacji kursu przez innego przewoźnika zostali pozbawieni możliwości przewozu na trasie z Ł. do J. W ocenie strony nałożona kara jest nieadekwatna do "przewinienia" i nałożono ją nieprawidłowo, ponieważ autobus został zatrzymany do kontroli poza przystankiem, a przesłuchanie świadków odbyło się bez udziału kierowcy. Zgodnie z art. 79 ust. 2 k.p.a. strona (w przedmiotowej kontroli - kierowca) miała prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu z przesłuchania świadków. Zaskarżona decyzja organu I instancji nie zawierała również imienia i nazwiska osoby działającej w imieniu organu wydającego decyzję.

Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektora Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 4 pkt 7 i 22, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1b, art. 20 ust. 1, ust. 1a, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym – utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 roku o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8000 zł.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy.

Stosownie do treści art. 4 pkt 7 ww. ustawy, przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trakami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1173 ze zm.).

Według art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia.

Stosownie do treści art. 18 ust. 1a pkt 1 ww. ustawy, nie wymaga uzyskania zezwolenia tymczasowe wykonywanie przewozów osób w przypadku klęsk żywiołowych lub wystąpienia zakłóceń w przewozach wykonywanych przez podmioty innych gałęzi niż transport drogowy.

W myśl art. 18b ust. 1 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym, przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym są wykonywane zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

Zgodnie z art. 20 ust. 1a ww. ustawy, załącznikiem do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązujący rozkład jazdy.

Według art. 18b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, w przypadku zakłóceń, o których mowa w ust. 1a, przewoźnik drogowy i podmiot, w zastępstwie którego przewozy są wykonywane, obowiązani są zawrzeć pisemne porozumienie określające warunki i termin wykonywania tych przewozów oraz zgłosić ten fakt właściwemu organowi, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

Stosownie art. 87 ust. 1 ww. ustawy, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie o niekierowaniu pojazdem, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy osób przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy.

W myśl art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość, kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym).

Zgodnie z lp. 2.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 8000 złotych.

Organ odwoławczy wskazał, że analiza materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie jednoznacznie potwierdza, że w dniu kontroli strona wykonywała regularny przewóz osób w krajowym transporcie drogowym bez stosownego zezwolenia.

Przewóz regularny został zdefiniowany jako przewóz osób i ich bagażu, który ma charakter publiczny, wykonywany jest w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie o transporcie drogowym i ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - prawo przewozowe (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1173 ze zm.). Publiczność przewozu regularnego oznacza jego ogólnodostępność wynikającą ze skierowania oferty usługi przewozowych do nieokreślonej z góry grupy adresatów. W efekcie oznacza to możliwość korzystania z przewozów przez potencjalnie nieograniczoną liczbę osób. Art. 3 ust. 1 prawa przewozowego nakłada na przewoźnika obowiązek przewozu osób i rzeczy w zakresie podanym do wiadomości publicznej. Przewoźnik wykonujący regularny przewóz osób jest obowiązany podać do publicznej wiadomości rozkład jazdy środków transportowych przez zamieszczenie informacji na wszystkich dworcach i przystankach wymienionych w rozkładzie jazdy (art. 2 ust. 2 prawa przewozowego) oraz okresowo aktualizować i publikować informacje o wykonywanej komunikacji (art. 2 ust. 3 prawa przewozowego). Dla uznania przewozu za przewóz regularny wystarczająca jest możliwość stwierdzenia jego cykliczności i stałej trasy, po której jest wykonywany.

Przewóz wykonywany przez kierowcę Pana J. R. w dniu kontroli miał charakter przewozu regularnego. W tym dniu kierowca o godzinie 20:30 rozpoczął realizację przewozu osób w ramach linii regularnej z W. do Ł., na podstawie zezwolenia nr [...]. Następnie po zakończeniu tego kursu z dworca PKS Ł. kierowca kontynuował przewóz osób na trasie Ł. – J. Wśród pasażerów były osoby podróżujące z W., które w Ł. dokonały zakupu biletu do miejsc docelowych. Pasażerkami kontynuującymi podróż były Pani M. K., która zakupiła bilet do K. oraz Pani Z. S., która udawała się do J. Obie pasażerki i kierowca przesłuchani w charakterze świadków zgodnie zeznali, że bilety na przejazd z Ł. do miejsc docelowych były sprzedawane w Ł. Kierowca zeznał, że sprzedał 6 biletów, w tym także do miejscowości W. N. Kierowca zeznał również, że przewóz osób na tej trasie wykonuje na polecenie przełożonych jako przewóz okazjonalny. Przełożeni kierownik przewozów pasażerskich Pani E. J. i dyspozytor Pan Z. T. polecili mu wykonywać przewóz osób na trasie Ł. – J. i sprzedawać bilety w zależności od potrzeb pasażerów. Pasażerka Pani Z. S. zeznała również, że tym kursem w dniu kontroli jechała po raz trzeci. Przewóz odbywał się w piątek i za każdym razem kupowała bilet u kierowcy. Po raz pierwszy jechała w dniu [...] lutego 2015 r. Z informacji zamieszczonej na przystanku autobusowym w S. wynika, że przewóz osób z W. do J. rozpoczynający się o godzinie 20:30 w W. skarżąca spółka zaczęła realizować w dniu [...] lutego 2015 r. Kurs był realizowany w piątki. Z okazanego do kontroli zezwolenia nr [...] i rozkładu jazdy stanowiącego jego załącznik oraz z zeznań kierowcy jednoznacznie wynika, że strona w dniu kontroli nie posiadała zezwolenia na wykonywanie przewozu osób z Ł. do J. Przewóz osób na tej trasie, wbrew twierdzeniom strony, miał charakter przewozu regularnego, ponieważ jest wykonywany w każdy piątek, pasażerowie są przewożeni do miejscowości znajdujących się na trasie Ł. – J., a informacja o wykonywaniu tego kursu została podana do wiadomości publicznej poprzez umieszczenie jej na przystanku autobusowym. Zatem spółka przewożąc pasażerów na trasie Ł. – J. naruszyła przepisy ustawy o transporcie drogowym, ponieważ na wykonywanie przewozu osób na tym odcinku trasy w dniu kontroli nie posiadała stosownego zezwolenia.

W wyroku z dnia 14 lipca 2009 r. wydanym w sprawie II GSK 1078/08 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że "(...) istotną cechą przewozu regularnego jest powszechność wykonywanego przewozu, rozumiana w ten sposób, iż każdy na równoprawnych warunkach może skorzystać z takiego przewozu. Ta cecha przewozu regularnego dość mocno odróżnia się od przewozu okazjonalnego, z reguły wykonywanego na zlecenie jednego tylko podmiotu na określonej trasie, na wyłączności. Jako przykład można tutaj podać przewóz pracowników przedsiębiorcy na wycieczkę do lasu celem grzybobrania. " GITD stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił, że skarżąca spółka na trasie Ł. – J. wykonywała przewóz osób bez zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych. Ponieważ strona w dniu kontroli nie posiadała zezwolenia na wykonywanie przewozu osób na tej trasie, więc przewóz był wykonywany z naruszeniem art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną na podstawie art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.1 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji podał, że dla uznania przewozu za przewóz regularny wystarczająca jest możliwość stwierdzenia jego cykliczności i stałości trasy, po której jest wykonywany. Powyższe znajduje uzasadnienie w treści przepisów rozporządzenia nr 1073/2009, które posługuje się pojęciem "usług regularnych". Zgodnie z art. 2 pkt 2 tego rozporządzenia usługi regularne oznaczają usługi polegające na przewozie osób w określonych odstępach czasu i na określonych trasach, przy czym pasażerowie są zabierani z określonych z góry przystanków i dowożeni na z góry określone przystanki. Dowody zebrane w sprawie jednoznacznie potwierdzają, że skarżąca spółka nie tylko w dniu kontroli przewoziła pasażerów na trasie Ł. - J. Z zeznań Pani Z. S. i ogłoszenia zamieszczonego na przystanku w S. wynika, że przewozy są wykonywane w piątki i na tej samej trasie. Zamieszczenie ogłoszenia o wykonywanej usłudze przewozu osób świadczy o dostępności usługi dla nieograniczonej liczby osób, co jest zaprzeczeniem charakteru okazjonalnego przewozu. Zatem organ I instancji prawidłowo przyjął, że przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli był przewozem regularnym, a nie przewozem okazjonalnym. Podnoszona przez stronę kwestia dotycząca spełniania określonych warunków przez rozkład jazdy zamieszczany na przystankach nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, ponieważ rozkład jazdy stanowi załącznik zezwolenia, a strona od dnia rozpoczęcia realizowania przewozu osób na trasie Ł. – J. do dnia kontroli nie dysponowała zezwoleniem. Zezwolenie strona uzyskała po przeprowadzonej kontroli w dniu [...] maja 2015 r. Tym samym informacja zamieszczona na przystanku w S. nie musiała spełniać wymogów rozkładu jazdy.

GITD wskazał, że podnoszone przez stronę zarzuty dotyczące miejsca zatrzymania do kontroli i przesłuchania świadków także są niezasadne. Przepisy ustawy o transporcie drogowym dopuszczają możliwość zatrzymania autobusu do kontroli drogowej poza przystankiem. Takiego zatrzymania nie mógłby dokonać inspektor nieumundurowany, ponieważ przepis art. 71 wymienionej ustawy zakazuje zatrzymywania do kontroli przez nieumundurowanych inspektorów. Kontrolujący nie naruszył także art. 79 k.p.a., ponieważ w art. 73 ust. 1a ustawy o transporcie drogowym ustawodawca umożliwił kontrolującym przesłuchanie świadka bez udziału strony z pominięciem przesłanek zawartych w art. 79 k.p.a. Jednak przeprowadzenie takiego dowodu jest możliwe tylko w przypadku stwierdzenia podczas kontroli naruszenia przez kierującego obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Podczas kontroli przeprowadzonej w przedmiotowej sprawie kontrolujący stwierdził naruszenie przez kierującego przepisów ustawy o transporcie drogowym i tym samym mógł przesłuchać kierującego oraz inne osoby w charakterze świadka bez udziału strony lub osoby wyznaczonej przez stronę. Kierujący Pan J. R. nie mógł uczestniczyć w przesłuchaniu pasażerów przesłuchiwanych podczas kontroli, gdyż nie jest stroną postępowania. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania jest P. Sp. z o.o. w Ł.. Dlatego przesłuchanie pasażerów korzystających z usługi przewozu i przesłuchiwanych w charakterze świadków w dniu , kontroli mogło się odbyć tylko z udziałem osób uprawnionych do reprezentowania spółki. Natomiast kierujący w dniu kontroli był jedynie jako pracownik skarżącej spółki uprawniony do wykonywania przewozu osób w jej imieniu. Tym samym zarzut naruszenia art. 79 ust. 2 k.p.a. jest niezasadny.

Zdaniem organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Decyzja organu I instancji zawierała niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie. Wbrew twierdzeniom strony decyzja zawiera także podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.

W przedmiotowej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego: Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (pkt 1) lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ (pkt 2). W rozpatrywanej sprawie żadna z powyższych przesłanek nie została spełniona, gdyż to skarżąca spółka nie uzyskała zezwolenia potrzebnego jej do wykonywania przewozów regularnych na trasie N. Ł. – J., a zatem brak jest podstaw do uchylenia decyzji i umorzenia postępowania.

Na ww. decyzję GITD z dnia [...] grudnia 2015 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło P. w Ł. Sp. z o.o. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] września 2015 r. Skarżąca wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła, iż została ona wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy z naruszeniem art. 7, 8, 9, 77 § 1, 89 i art. 107 § 3 k.p.a.

Strona zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przez uznanie, że skarżący wykonywał przewozy regularne na trasie Ł. – J. Art. 2 ust. 2 prawa przewozowego oraz bezzasadne uznanie, że informacja jaka znajdowała się na przystanku autobusowym w S. była rozkładem jazdy.

GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze.

Rozpoznając zarzuty skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W działaniach organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona argumentacja jest wyczerpująca.

Sąd stwierdza, że analiza materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie jednoznacznie potwierdza, że w dniu kontroli strona wykonywała regularny przewóz osób w krajowym transporcie drogowym bez stosownego zezwolenia.

Przewóz wykonywany przez kierowcę obsługującego autobus strony skarżącej w dniu kontroli miał charakter przewozu regularnego. W tym dniu kierowca o godzinie 20:30 rozpoczął realizację przewozu osób w ramach linii regularnej z W. do Ł., na podstawie zezwolenia nr [...]. Następnie po zakończeniu tego kursu z dworca PKS Ł. kierowca kontynuował przewóz osób na trasie Ł. - J. Wśród pasażerów były osoby podróżujące z W., które w Ł. dokonały zakupu biletu do miejsc docelowych. Pasażerkami kontynuującymi podróż były: M. K., która zakupiła bilet do K. oraz Z. S., która udawała się do J. Obie pasażerki i kierowca przesłuchani w charakterze świadków zgodnie zeznali, że bilety na przejazd z Ł. do miejsc docelowych były sprzedawane w Ł. Kierowca zeznał, że sprzedał 6 biletów, w tym także do miejscowości W. N. Kierowca zeznał również, że przewóz osób na tej trasie wykonuje na polecenie przełożonych jako przewóz okazjonalny. Przełożeni tj. E. J. i dyspozytor Z. T. polecili mu wykonywać przewóz osób na trasie Ł. – J. i sprzedawać bilety w zależności od potrzeb pasażerów. Pasażerka Z. S. zeznała również, że tym kursem w dniu kontroli jechała po raz trzeci. Przewóz odbywał się w piątek i za każdym razem kupowała bilet u kierowcy. Po raz pierwszy jechała w dniu [...] lutego 2015 r. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że z informacji zamieszczonej na przystanku autobusowym w S. wynika, że przewozy osób z W. do J. rozpoczynające się o godzinie 20:30 w W. skarżąca spółka zaczęła realizować w dniu [...] lutego 2015 r. Kurs był realizowany w piątki. Z okazanego do kontroli zezwolenia nr [...] i rozkładu jazdy stanowiącego jego załącznik oraz z zeznań kierowcy jednoznacznie wynika, że skarżąca w dniu kontroli nie posiadała zezwolenia na wykonywanie przewozu osób z Ł. do J. Przewóz osób na tej trasie, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, miał charakter przewozu regularnego, ponieważ był wykonywany w każdy piątek, pasażerowie byli przewożeni do miejscowości znajdujących się na trasie Ł. – J., a informacja o wykonywaniu tego kursu została podana do wiadomości publicznej poprzez umieszczenie jej na przystanku autobusowym. Zatem spółka przewożąc pasażerów na trasie Ł. – J. naruszyła przepisy ustawy o transporcie drogowym, ponieważ na wykonywanie przewozu osób na tym odcinku trasy w dniu kontroli nie posiadała stosownego zezwolenia.

Sąd stwierdza, że dowody zebrane w sprawie jednoznacznie potwierdzają, że skarżąca spółka nie tylko w dniu kontroli przewoziła pasażerów na trasie Ł. – J. Z zeznań Z. S. i ogłoszenia zamieszczonego na przystanku w S. wynika, że przewozy były wykonywane w piątki na tej samej trasie. Zamieszczenie ogłoszenia o wykonywanej usłudze przewozu osób świadczy o dostępności usługi dla nieograniczonej liczby podróżnych, co jest zaprzeczeniem charakteru okazjonalnego przewozu. Zatem organy administracji zasadnie przyjęły, że przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli był przewozem regularnym, a nie przewozem okazjonalnym. Podnoszona przez stronę kwestia dotycząca konieczności spełniania określonych warunków przez rozkład jazdy zamieszczany na przystankach nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, ponieważ rozkład jazdy stanowi załącznik do zezwolenia, a strona od dnia rozpoczęcia realizowania przewozu osób na trasie Ł. – J. do dnia kontroli nie dysponowała zezwoleniem. Zezwolenie strona uzyskała już po przeprowadzonej kontroli tj. w dniu [...] maja 2015 r. Tym samym informacja zamieszczona na przystanku w S. nie musiała spełniać wymogów rozkładu jazdy.

Sąd pragnie zauważyć, że GITD prawidłowo uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego: Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (pkt 1) lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ (pkt 2). W rozpatrywanej sprawie żadna z powyższych przesłanek nie została spełniona, gdyż to skarżąca spółka dopuściła się naruszenia prawa tj. nieuzyskała zezwolenia potrzebnego jej do wykonywania przewozów regularnych na trasie N. Ł. – J., a zatem brak było podstaw do uchylenia decyzji i umorzenia postępowania administracyjnego.

W zaistniałej sytuacji Sąd podziela stanowisko organu, iż zasadnym było nałożenie na skarżącą kary w wysokości ośmiu tysięcy złotych. Kara we wskazanej wysokości jest zdaniem Sądu adekwatna do stwierdzonego deliktu.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nieprawidłowości przy prowadzeniu postępowania administracyjnego, Sąd stwierdza, że organy administracji obu instancji w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności niniejszej sprawy. W zaskarżonej decyzji organ uzasadnił swoje stanowisko w zakresie wymaganym przez przepisy postępowania, w szczególności art. 107 § 3 k.p.a.

Reasumując, w ocenie Sądu organy administracji działające w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania, albowiem podjęły niezbędne czynności w celu pełnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.