Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 276/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2006-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Przekazano według właściwości do innego sądu administracyjnego

SENTENCJA

Dnia 20 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie funkcjonariusz Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego postanawia: uznać się niewłaściwym miejscowo i sprawę przekazać do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako właściwemu.


UZASADNIENIE

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2004 r. w sprawie sygn. II SA/Wa 956/04 uchylono decyzję - rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 26 lipca 2002 r. nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego i zwolnienia ze służby S. M. wraz z poprzedzającą ją decyzją tegoż organu z dnia 29 czerwca 2002 r. nr [...].

Decyzją z dnia [...], nr [...], Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 116 ust. 2, art. 126 ust 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. 2002 r., Nr 74 poz. 676 ze zm.) - zwanej dalej "ustawą", a także na podstawie § 1 i § 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie zasad i trybu zaliczania okresów służby, pracy i innych okresów do wysługi lat (...) (Dz. U 2002 Nr 172 poz. 1407) oraz § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 25 listopada 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby (...) (Dz. U 2002 r., Nr 201 poz. 1697) i na podstawie § 2 ust. 3 zarządzenia Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z 17 lipca 2002 r., w sprawie właściwości przełożonych w niektórych sprawach osobowych utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] z dnia 17 listopada 2004 r., w sprawie zaliczenia S. M. wysługi lat.

Wymienioną decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego podpisał Dyrektor Delegatury ABW w O. powołując się na udzielone mu upoważnienie.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu S. M. określając stronę przeciwną jako Dyrektora Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w O. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z [...] nr [...] oraz zarzucił "niewykonanie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2004".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

W ramach kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne co do zgodności z prawem działalności administracji publicznej sądy przestrzegać muszą swojej właściwości miejscowej.

Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153 poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny na obszarze, którego właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szef Agencji Wywiadu są centralnymi organami administracji rządowej, działającymi odpowiednio przy pomocy ABW i AW, będącymi urzędami administracji rządowej. W myśl art. 19 ust. 1 ustawy Szefowie kierują Agencjami bezpośrednio lub przez swoich zastępców. W myśl ust. 2 tego artykułu Szefowie Agencji mogą upoważnić podległych funkcjonariuszy do załatwiania spraw w ich imieniu w określonym zakresie z wyjątkami o jakich mowa w art. 27 i art. 29 - 31 ustawy.

Do tego ostatniego przepisu nawiązuje uregulowanie art. 50 ust. 1 i ust. 2 ustawy. W ich myśl Szef ABW i Szef AW, każdy w zakresie swojego działania, jest właściwy do przyjmowania do służby w Agencji, mianowania funkcjonariuszy na stanowiska służbowe oraz ich przenoszenia, delegowania, oddelegowania, zwalniania i odwoływania ze stanowisk służbowych, zawieszenia i uchylania zawieszenia w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby oraz stwierdzania wygaśnięcia stosunku służbowego (ust. 1). W sprawach osobowych funkcjonariuszy innych, niż wymienione wyżej są właściwi przełożeni, upoważnieni przez Szefa Agencji (ust. 2).

Przy tym w myśl ust. 3 art. 50 ustawy sprawy osobowe, o których mowa w ust. 1, są załatwiane przez wydanie rozkazu personalnego.

W oparciu o powołane przepisy art. 19 ust. 2 w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wydał 17 lipca 2002 r. zarządzenie nr 27 w sprawie właściwości przełożonych w niektórych sprawach osobowych (Dz. Urz. Nr 3.02). Zarządzenie to upoważnia m.in. Dyrektorów Delegatur ABW w imieniu Szefa ABW do podejmowania decyzji wobec funkcjonariuszy pełniących służbę w delegaturze w niektórych ściśle wymienionych sprawach, w tym zaliczania okresów służby, pracy i innych okresów do wysługi lat do ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego i ustalenia prawa do nagrody jubileuszowej (§ 2 ust. 3 pkt 3 zarządzenia).

Trzeba też zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy Prezes Rady Ministrów nadaje w drodze zarządzeń, każdej z Agencji statut, który określa jej organizację wewnętrzną. W przypadku Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego statut taki nadano zarządzeniem nr 73 Prezesa Rady Ministrów z 26 czerwca 2002 r. (M.P. z 2002 r. Nr 26, poz. 432 ze zm.).

Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy trzeba stwierdzić, że organem w rozumieniu art. 13 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, jako centralny organ administracji rządowej. Dyrektor Delegatury ABW w O. jest tylko kierownikiem jednostki organizacyjnej, który upoważniony jest do podejmowania decyzji w określonych sprawach w imieniu Szefa ABW (por. § 2 ust. 1 i ust. 3 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 25 statutu ABW). Dlatego też upoważnienie przez Szefa Agencji z mocy art. 50 ust. 2 ustawy dla Dyrektora Delegatury ABW w O. w sprawach osobowych funkcjonariuszy innych niż wymienione w art. 50 ust. 1 ustawy nie czyni z tegoż Dyrektora organu.

Powołany przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w cyt. wyżej zarządzeniu nr 27 z 17 lipca 2002 r. art. 268 a k.p.a. jest przepisem o tzw. pełnomocnictwie administracyjnym. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Upoważnienie do wykonywania kompetencji nie powoduje przejęcia przez upoważnionego kompetencji organu upoważniającego. Organ wyposażony w kompetencje nie traci ich, a podmiot upoważniony nie staje się przez to organem administracji. Nie nabywa tych kompetencji jako własne, lecz wykonuje je w imieniu i na rzecz organu, do którego kompetencje należą.

W sprawach osobowych funkcjonariuszy podstawą udzielenia takiego upoważnienia dla Dyrektora Delegatury ABW przez Szefa ABW są cytowane wyżej art. 50 ust. 2 w zw. z art. 19 ust. 2 ustawy oraz wydane na ich podstawie zarządzenie nr 27 Szefa ABW (por. też postanowienie SN z 5 czerwca 2003 r. sygn. akt II CKN 194/01 opubl. Lex 137549).

W konsekwencji Sądem właściwym miejscowo jest w tej sprawie WSA w Warszawie.

Trzeba też zwrócić uwagę, że skarżący zarzuca niewykonanie w całości wyroku WSA w Warszawie z 10 sierpnia 2004 r., w której to sprawie bezspornie organem był Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego mający swą siedzibę na obszarze właściwości tamtego sądu. Co do zasady, to żądanie strony oparte na przepisie art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznać może jako właściwy miejscowo tylko wojewódzki sąd administracyjny, który wydał wyrok. Wobec stwierdzenia swej niewłaściwości Sąd podejmujący niniejsze postanowienie nie może jednak rozstrzygać o zakwalifikowaniu żądań zgłoszonych w skardze. Z tych przyczyn w oparciu o powołane wyżej przepisy należało postanowić jak wyżej.