Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 138/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska /spr./, Protokolant asystent sędziego Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi A.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., działając na podstawie art. 162 § 1 i § 2 oraz art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29.sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. Nr 8 z 2005r., poz. 60 ze zm.), odmówił A.K. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok oraz stwierdził uchybienie terminu do jego wniesienia.

W motywach rozstrzygnięcia wskazano, iż opisana wyżej decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] została doręczona pełnomocnikowi podatnika w dniu 12.czerwca 2006r. , co dokumentuje data i podpis osoby uprawnionej do odbioru przesyłki, znajdujące się na potwierdzeniu jej odbioru. W dniu 31.października 2006r. pełnomocnik A.K. złożył odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem przywrócenie terminu do jego wniesienia, podnosząc iż przedmiotowa decyzja nie została mu doręczona, pomimo adnotacji znajdującej się na potwierdzeniu odbioru przesyłki. W dniu 12.czerwca 2006r. otrzymał bowiem jedynie decyzję, dotyczącą zobowiązania podatkowego T.K., wspólniczki i matki odwołującego, której pełnomocnikiem również pozostaje. Dopiero w miesiącu październiku 2006r. uzyskał natomiast informację o uprawomocnieniu się decyzji, dotyczącej A.K., ustaliwszy, " w aktach postępowania, iż obie decyzje miały być wysłanej w jednej kopercie". Ponieważ wszakże decyzji tej faktycznie nie otrzymał, nie miał możliwości odwołania się w przewidzianym terminie

Odnosząc się do argumentacji, przedstawionej we wniosku o przywrócenie terminu, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał, iż zaskarżona odwołaniem decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...], w sprawie określenia wysokości zobowiązania A.K. w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 doręczona została pełnomocnikowi podatnika w dniu 12.czerwcca 2006r. Doręczenie to dokonane zostało wraz z doręczeniem pełnomocnikowi "bliźniaczej" decyzji, dotyczącej zobowiązania podatkowego T.K. Na potwierdzeniu odbioru przesyłki znajduje się adnotacja o doręczeniu obu wskazanych orzeczeń ( nr [...] i nr [...]) oraz podpis osoby uprawnionej do odbioru korespondencji w kancelarii, prowadzonej przez pełnomocnika obojga podatników. Zgodnie zatem z treścią art. 223 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął skarżącemu w dniu 26.czerwca 2006r. Odwołanie wniesione zostało natomiast w dniu 31.października 2006r., zatem z uchybieniem ustawowemu terminowi do jego wniesienia.

Zgodnie zaś z treścią art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, w razie uchybienia terminu, należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wówczas, gdy uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W ocenie organu odwoławczego, twierdzenia pełnomocnika podatnika, iż w doręczonej kopercie nie było decyzji dotyczącej A.K. nie są wiarygodne, ponieważ przeczy temu treść potwierdzenia odbioru tejże przesyłki. Obowiązkiem jej adresata było sprawdzenie zawartości przesyłki przed jej pokwitowaniem. W sytuacji wystąpienia jakichkolwiek niezgodności winno to znaleźć wyraz w stosownej adnotacji na potwierdzeniu odbioru oraz czynnościach podjętych "w celu dochodzenia braku dokumentów i uzyskania ich od doręczyciela lub nadawcy". Ponieważ zaś odbiór przesyłki ze wskazaną w niej zawartością został potwierdzony, brak jest podstaw do kwestionowania tak dokonanego doręczenia. Niezależnie od tego, w ocenie organu odwoławczego, nie został zachowany siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ponieważ wiedzę o wydanej decyzji pełnomocnik powziął najpóźniej w dniu 9.października 2006r., otrzymując zawiadomienie o zastosowanym środku egzekucyjnym wraz z tytułem wykonawczym, wystawionym w oparciu o decyzję z dnia [...], określającą zobowiązanie A.K. w podatku dochodowym za 2000r. Zasadna jest zatem odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i w konsekwencji stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie, skarżący wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Podniósł, iż "rzeczywisty termin powzięcia wiadomości o treści decyzji był 24.października 2006r., gdyż wtedy ustalono na jakiej podstawie wydany został tytuł wykonawczy". Przesłanie dwóch decyzji w jednej kopercie, bez zaznaczenia tego na tym dokumencie powoduje, "iż potem urząd może powołać się na fakt, iż w tej kopercie było trzy lub więcej decyzji. Ustawowe orzecznictwo wskazuje na fakt, iż dowód nadania jest tylko okolicznością wskazującą na przesłanie przesyłki (...) dowodzenie wszelkich innych okoliczności winno być dokonane przez nadawcę".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji, zawartej w motywach zaskarżonego postanowienia.

Na rozprawie w dniu 11.kwietnia 2006r. pełnomocnik skrzącego sprecyzował, iż przedmiotem zaskarżenia są oba rozstrzygnięcia zawarte w sentencji kwestionowanego postanowienia. Podniósł również, iż nie kwestionuje autentyczności oraz treści zapisów dowodu doręczenia decyzji z dnia [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie zaś wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia orzeczenia, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone postanowienie naruszało przepisy prawa materialnego lub też przepisy postępowania, uregulowane w ustawie z dnia 29.sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. Nr 8 z 2000r., poz. 60 ze zm.), w stopniu określonym w cytowanym przepisie.

Jakkolwiek bowiem można podzielić stanowisko strony skarżącej, że obowiązek udowodnienia należytego doręczenia podatnikowi (względnie ustanowienionemu przezeń pełnomocnikowi art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej) rozstrzygnięcia w sprawie, spoczywa na organie podatkowym, nie można z obowiązku tego wyprowadzać wniosków sprzecznych z logiką.

Zgodnie bowiem z treścią art. 144 Ordynacji podatkowej organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez upoważnione osoby. Brak jest przepisów, regulujących szczegółowo kwestię doręczenia stronie jednorazowo wielu pism (w tym orzeczeń), nieuprawnione jest zatem wnioskowanie generalnie o nieprawidłowości czy niedopuszczalności tego rodzaju doręczania. Przyjąć zatem należy, iż dla oceny prawidłowości dokonanego doręczenia, znaczenie zasadnicze ma potwierdzenie przez stronę skuteczności jego dokonania. Skoro strona potwierdzi doręczenie jej pisma, doręczenie to jest skuteczne, niezależnie od tego, czy podlegające doręczeniu pisma stanowiły jedną przesyłkę pocztową (jak w niniejszej sprawie), zostały przesłane osobno, czy też doręczono je w inny, dopuszczalny przez przepisy, sposób. Doręczeniu, w rozumieniu art. 144 Ordynacji podatkowej, podlega bowiem pismo a nie przesyłka.

W rozpoznawanej sprawie, niekwestionowany przez stronę skarżącą dowód doręczenia decyzji z dnia [...], zawiera adnotacje o rodzaju pism ("decyzja"), numerach pism ([...] i [...]") oraz ich dacie ([...]). Podpis osoby uprawnionej do odbioru korespondencji w kancelarii adwokackiej, prowadzonej przez pełnomocnika skarżącego (legitymującej się pełnomocnictwem nr 16) potwierdza zaś, że przesyłka ze wskazaną zawartością została mu doręczona w dniu 12.czerwca 2006r. Zgodzić się należy ze stanowiskiem, wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki listowej, stosowane w obrocie pocztowym, powinno być uznane za miarodajne dla uznania skuteczności doręczenia. Obalenie jego treści wymaga przeprowadzenia przeciwdowodu, jednakże jego ciężar, co do zasady, spoczywa na adresacie przesyłki, względnie stronie która z faktu tego wywodzi określone skutki prawne. (por. szerzej np. uzasadnienia wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.października 1999r., sygn.akt I SA 431/99, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 48753 i z dnia 20.stycznia 1999.r, sygn.akt III SA 1594/98, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 44831, jak również E.Iserzon, J.Starościak "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1970, str. 120).

Ponieważ zaś pełnomocnik skarżącego nie przedstawił żadnego dowodu, który przeczyłby zapisom, znajdującym się w treści, podpisanego przezeń potwierdzenia odbioru przesyłki, zawierającej m.in. decyzję z dnia [...], nr [...] przeto brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości jej doręczenia, dokonanego w dniu 12.czerwca 2006r. Faktem prawotwórczym, powodującym skutki procesowe lub materialnoprawne, jest, w przypadku czynności doręczania, wyłącznie samo dostarczenie pisma adresatowi albo zapewnienie mu możliwości jego odebrania, natomiast nie jest tym faktem zapoznanie się przez niego z treścią pisma. Jedynie w przypadku naruszenia zasady oficjalności wskutek niezgodności działań organu z przepisami o doręczeniach, czynność której ono dotyczyło, może być uznana za pozbawioną prawnego znaczenia. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5.października 1994r., sygn.akt III ARN 54/94, OSN 1994/12/187).

Odnosząc się natomiast do zarzutu braku adnotacji o zawartości przesyłki na jej kopercie podkreślić należy, że dowodem doręczenia określonego pisma jest potwierdzenie jego odbioru, nie zaś koperta czy koperty, w której zostało doręczone. Informacje znajdujące się na kopercie, zawierającej przesyłkę urzędową, doręczaną przez pocztę, ograniczać się mogą jedynie do określenia nadawcy i adresata, w taki sposób by możliwe było skuteczne dokonanie doręczenia.

Niezależnie od tego, komentarza wymaga niekonsekwencja w stanowisku strony skarżącej. Skoro bowiem skarżący zaprzecza doręczeniu mu rozstrzygnięcia organu I instancji, oznacza to, że kwestionuje też sam fakt rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania (art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej) jak również fakt wprowadzenia kontestowanej decyzji do obrotu prawnego (art. 212 Ordynacji podatkowej). Z tego punktu widzenia, uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności, w sposób który dowodzi, iż termin ten nie rozpoczął biegu, zawiera w swej istocie błąd logiczny, czyniący wniosek bezprzedmiotowym.

Biorąc pod uwagę powyższe, za trafne uznane być musiało stanowisko organu podatkowego tak co do niezasadności wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jak i uchybienia terminu do złożenia wspomnianego środka zaskarżenia.

Skoro bowiem decyzja organu I instancji doręczona została pełnomocnikowi skarżącego w dniu 12.czerwca 2006r., przeto wniesienie odwołania w dniu 31.października 2006r., uznać należało spóźnione, w rozumieniu art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Stojąc natomiast na stanowisku, że skarżący nie uprawdopodobnił by uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy, trafnie też odmówiono uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu, wobec niespełnienia przesłanek z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej.

Ponieważ zatem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi, wobec braku uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia.