Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2068/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 3 par 1 i 2, 145 par 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, 44, 58 par 1, 74, 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 września 2016 r. sprawy ze skargi (...) na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej także "(...)WINB", postanowieniem z dnia (...) lipca 2015 r., znak: (...), po rozpatrzeniu wniosku (...), zwanej dalej również "skarżącą", odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla (...) (dalej: "PINB") z dnia (...) grudnia 2013 r., znak: (...), umarzającej postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej robót budowlanych prowadzonych w celu ukończenia budynku mieszkalnego, jednorodzinnego z garażem w bryle budynku, na terenie nieruchomości położonej przy ul. (...).

Jako podstawę prawną wydania zaskarżonego postanowienia (...)WINB wskazano art. 59 w zw. z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej "k.p.a." oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), dalej "p.b.".

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Decyzją z dnia (...) grudnia 2013 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy robót budowlanych prowadzonych przy budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w bryle budynku na nieruchomości przy ul. (...) PINB umorzył postępowanie administracyjne, prowadzone w ramach nadzoru budowlanego. Decyzję tę wydano w wyniku uchylenia wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2438/12, zaskarżonego postanowienia (...)WINB nr (...) z dnia (...) sierpnia 2012 r. oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji – Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) nr (...) z dnia (...) czerwca 2012 r. w sprawie dotyczącej robót budowlanych, prowadzonych przy budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w bryle budynku na nieruchomości przy (...).

Pismem z dnia (...) kwietnia 2015 r. skarżąca skierowała do PINB wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, tj. o zakończenie postępowania i wydanie decyzji w sprawie robót przy budowie budynku mieszkalnego na nieruchomości przy ul. (...).

Organ, pismem z dnia (...) maja 2015 r. (doręczonym w dniu (...) maja 2016 r.) poinformował skarżącą, że decyzją PINB z dnia (...) grudnia 2013 r. zostało zakończone postępowanie administracyjne, prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w tej sprawie.

Z kolei Skarżąca, pismem z dnia (...) maja 2015 r., wniosła o doręczenie jej decyzji PINB z dnia (...) grudnia 2013 r. wskazując, że o jej wydaniu dowiedziała się z pisma organu z dnia (...) maja 2015 r., a decyzja, mimo że dotyczy jej interesu prawnego i faktycznego – nie została jej doręczona.

W odpowiedzi na ww. pismo organ, pismem z dnia (...) czerwca 2015 r. (doręczonym w dniu (...) czerwca 2016 r.) przesłał skarżącej, do wiadomości, kserokopię decyzji z dnia (...) grudnia 2013 r. jednocześnie podkreślając, że decyzja ta została skarżącej skutecznie doręczona (dwukrotnie awizowana) i stała się ostateczna.

Od decyzji PINB z dnia (...) grudnia 2013 r., skarżąca, pismem z dnia (...) czerwca 2015 r. (nadanym w dniu 30 czerwca 2016 r.), wniosła zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. We wniosku skarżąca podniosła, że decyzje dotyczące przedmiotowej inwestycji nie były jej doręczane, a ponadto przesyłka zawierająca decyzję PINB z dnia (...) grudnia 2013 r. nie została ani razu awizowana (co w jej ocenie stanowi przykład wadliwego działania urzędu pocztowego).

Postanowieniem z dnia (...) lipca 2015 r. (...)WINB odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB z dnia (...) grudnia 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w art. 58 k.p.a. zostały określone przesłanki, które należy spełnić, by możliwe było przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z tym przepisem, w razie uchybienia terminu organ administracji jest zobowiązany przywrócić ten termin na prośbę zainteresowanego, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: (a) uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, (b) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, oraz (c) zainteresowany jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dopełnił czynności, dla której określony był termin. Jedną z przesłanek, od zaistnienia której uzależnione jest zatem pozytywne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, jest uprawdopodobnienie, że uchybienie to nastąpiło bez winy zainteresowanego. Uprawdopodobnienie zaś prowadzi do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie rzeczywiście miało miejsce.

W niniejszej sprawie skarżąca stwierdziła, że doszło do naruszenia procedury doręczenia, wskazanej w art. 44 k.p.a. jej twierdzenie zostało oparte na przypuszczeniu, że doręczyciel pocztowy nie wywiązał się z obowiązku pozostawienia w jej skrzynce pocztowej zarówno pierwszego, jak i kolejnego awiza, informującego o możliwości odbioru przesyłki zdeponowanej w urzędzie pocztowym.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. zasadą jest, że osobom fizycznym pisma doręcza się w ich mieszkaniu lub w miejscu pracy. Od zasady tej przepisy art. 42 § 2 i § 3, art. 43 oraz art. 44 k.p.a. dopuszczają odstępstwa, tak co do wymogu osobistego doręczania pisma adresatowi, jak i co do miejsca doręczenia. Aby jednak można było przyjąć, że miało miejsce skuteczne doręczenie pisma adresatowi, muszą zostać spełnione określone wymagania przewidziane w ww. przepisach. Jedną z postaci wyjątkowego doręczenia jest tzw. doręczenie zastępcze – art. 44 k.p.a.

Zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Na podstawie art. 44 § 2 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie w myśl art. 44 § 4 k.p.a. uważa się za skutecznie dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Z uregulowania zawartego w art. 44 k.p.a. wynika, że skuteczność tego sposobu doręczania pism została uzależniona od bezwzględnego zachowania wymogów określonych w tym przepisie. Dlatego też zasady i procedury odnoszące się do stosowania instytucji doręczenia zastępczego powinny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, że nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia.

Rozpatrując niniejszą sprawę, organ wojewódzki stwierdził, że w aktach administracyjnych organu pierwszej instancji znajduje się polecona przesyłka listowa o nr (...), zawierająca decyzję PINB z dnia (...) grudnia 2013 r., która została wysłana przez organ powiatowy do skarżącej na prawidłowy adres. Przesyłka ta została nadana w polskiej placówce pocztowej w dniu (...) grudnia 2013 r., co wynika ze stempla pocztowego widniejącego na kopercie. Przesyłka ta została awizowana przez doręczyciela dwukrotnie: po raz pierwszy w dniu (...) grudnia 2013 r., po raz drugi – w dniu (...) grudnia 2013 r. Na kopercie widnieje adnotacja doręczyciela o treści: "Mieszkanie zamknięte - awizo pozostawiono w skrzynce". Oprócz tego, na kopercie widnieje też adnotacja doręczyciela o treści: "zwrot - nie podjęto w terminie" z datą (...) grudnia 2013 r., co wynika ze stempla pocztowego.

W ocenie (...)WINB powyższe adnotacje dokonane przez doręczyciela świadczą o spełnieniu wymogów wynikających z przepisów art. 44 k.p.a. dla tzw. doręczenia zastępczego. Procesowa instytucja doręczenia zastępczego oparta jest na konstrukcji fikcji prawnej poprzez uznanie, że nastąpiło doręczenie pisma, które de facto nie miało miejsca. Doręczyciel utrwalił na kopercie pełną informację wymaganą przez dyspozycją normy prawnej wynikającej z art. 44 k.p.a., czyli utrwalił na ww. poleconej przesyłce listowej informacje o niemożności doręczenia adresatowi pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. (z uwagi na zamknięte mieszkanie) oraz kiedy i gdzie pozostawiono awiza (w dniach 13 grudnia 2013 r. i 20 grudnia 2013 r., w skrzynce). Spełnienie przez doręczyciela ww. wymogów oznacza, że doręczenie zastępcze zostało dokonane prawidłowo.

Organ podkreślił, że doręczenie oparte na domniemaniu prawidłowego doręczenia zastępczego jest domniemaniem usuwalnym – może ono zostać obalone przeciwdowodem przedstawionym przez adresata, do którego wysłano orzeczenie administracyjne. W niniejszym przepadku skarżąca takiego przeciwdowodu nie przedstawiła. W ocenie organu nie można bowiem przyjąć za dowód obalający przedmiotowe domniemanie wyłącznie oświadczenia skarżącej, że nie otrzymała zawiadomień o przechowywaniu przesyłki zawierającej decyzję PINB z dnia (...) grudnia 2013 r. w placówce pocztowej. W ocenie (...)WINB skarżąca nie uprawdopodobniła, w sposób dostateczny do przyjęcia za wiarygodne, własnego twierdzenia, że doręczyciel nie zostawił w jej skrzynce pocztowej stosownych awiz pocztowych. Odwoływanie się natomiast do okoliczności, że w przeszłości urząd pocztowy źle funkcjonował, nie oznacza jeszcze, że miało to miejsce także w omawianym przypadku, skoro informacja o pozostawieniu awiza w skrzynce pocztowej została utrwalona na kopercie przez doręczycieli w postaci odpowiedniej adnotacji na kopercie.

Z wyjaśnień skarżącej nie wynika też, aby wystąpiła ona z reklamacją do Urzędu Pocztowego Nr (...) odnośnie zaistniałej sytuacji. Podkreślenia wymaga, że w niniejszym przypadku to na wnioskodawcy ciąży obowiązek dowiedzenia, lub chociażby wiarygodnego uprawdopodobnienia, że adnotacja dokonana przez doręczyciela o pozostawieniu awiz w skrzynce pocztowej na kopercie nie odpowiadała faktycznym czynnościom doręczyciela, mając na celu jedynie stworzenie pozoru dopełnienia przez niego obowiązujących wymogów. Skarżąca do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB nie załączyła stosownego przeciwdowodu, pozwalającego obalić domniemanie co do skuteczności doręczenia zastępczego wyrozumieniu art. 44 k.p.a. W związku z tym, w ocenie organu, wyjaśnienia złożone przez skarżącą jako uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie są wystarczające dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu do dokonania tej czynności procesowej.

Na postanowienie GINB z dnia (...) lipca 2015 r., (...) złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnioną pismem z dnia (...) września 2016 r.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. przez niepodjęcie czynności niezbędnych do załatwienia sprawy, w tym przez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz niepoczynienie ustaleń na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z uwzględnieniem zasad doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, w szczególności poprzez pominięcie w ocenie, bądź brak wszechstronnej oceny, dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, świadczących o trwałym problemie niedoręczania skarżącej przesyłek poleconych, wynikającym z wadliwego funkcjonowania urzędu pocztowego, odpowiedzialnego za doręczanie przesyłek na adres skarżącej, co w konsekwencji miało wpływ na treść zaskarżonego postanowienia. W efekcie, błędnie ustalono, że decyzja PINB z dnia (...) grudnia 2013 r. została prawidłowo doręczona skarżącej w trybie art. 44 k.p.a. Skutkowało to błędnym przyjęciem, że w związku z nieuprawdopodobnieniem wystąpienia przesłanki z art. 58 § 1 k.p.a. w sprawie nie zachodzą przesłanki do przywrócenia skarżącej terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji PINB z dnia (...) grudnia 2013 r.

W uzasadnieniu skargi wskazano także, że niedoręczenie skarżącej przesyłki zawierającej decyzję z dnia (...) grudnia 2013 r. nie było pierwszą sytuacją, w której mimo adnotacji o dwukrotnej awizacji, przesyłki skarżącej nie doręczono, nie pozostawiając też awiza w skrzynce pocztowej. Problem ten – zdaniem skarżącej – ma charakter trwały, o czym świadczy korespondencja kierowana przez skarżącą do urzędu pocztowego w sprawie kierowanych do niej przesyłek poleconych.

Skarżąca, w niniejszej sprawie, aktywnie uczestniczy w postępowaniu i reaguje na niemal wszystkie podejmowane w jego trakcie czynności, co uprawdopodabnia okoliczność, że skrupulatnie monitoruje przepływ, kierowanej do niej korespondencji. Dowodzi tego złożony przez nią wniosek z dnia (...) kwietnia 2015 r. – wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, a także treść pisma z dnia (...) maja 2015 r. Z treści przywołanych pism wynika, że skarżąca jeszcze w połowie maja 2015 r. oczekiwała na zakończenie przedmiotowego postępowania i wbrew adnotacji na przesyłce zawierającej decyzję PINB z dnia (...) grudnia 2013 r. – przesyłka ta nie została ona awizowana. Gdyby skarżąca miała wiedzę o wydaniu decyzji (gdyby awizacja byłaby prawidłowa), skarżąca podjęłaby stosowne działania wcześniej.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – w odpowiedzi na skargę – wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zadaniem Sądu jest, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 133 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

W niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem przepisów prawa i jako takie podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego.

Kluczową kwestia wymagająca wyjaśnienia jest to, czy skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi do złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło bez jej winy. Przed szczegółowa analizą stanu faktycznego niespornego w niniejszej sprawie Sąd winien jest wskazać sposób właściwej wykładni art. 58 § 1 k.p.a.

Otóż, przede wszystkim należy pamiętać, że zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. brak winy wnioskodawca musi uprawdopodobnić, a nie udowodnić. Oznacza to, że w świetle wskazanego przepisu nie stosuje się art. 75 k.p.a dotyczącego dowodów. Kodeks postępowania administracyjnego nie rozstrzyga też, jaki stopień prawdopodobieństwa jest dostateczny do uznania faktu za uprawdopodobniony (vide: B. Adamiak, Komentarz do art. 58, Nb 8, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 13., Warszawa 2014, s. 303).

Przedstawione stanowisko nauki prawa administracyjnego opiera się przede wszystkim, choć nie wyłącznie, na użyciu w art. 58 § 1 k.p.a. słowa "uprawdopodobni", a nie "udowodni". Skoro zaś ustawa posługuje się różnymi terminami językowymi, to w procesie wykładni prawa należy nadawać im odmienny sens, a nie zacierać między nimi granice. Przyjęta w polskiej (i europejskiej) kulturze prawnej zasada rozumowania prawniczego stanowi, że tam, gdzie ustawodawca nie czyni rozróżnienia między danymi stanami faktycznymi regulowanymi przez określone pojęcie, nie powinien czynić go również interpretator (lege non distinguente nec nostrum est distinguere). Również odwrotnie: tam gdzie ustawodawca wprowadza dwa różne pojęcia (terminy, wyrażenia), nie należy ich utożsamiać (vide: L. Morawski, Zasady wykładni prawa, wyd. II, Toruń 2010, s. 123-124).

Ponadto użycie słowa "uprawdopodobni" wskazuje, że rozumowanie o faktach mających przesądzać o zasadności przyjęcia fikcji prawnej, że doszło do skutecznego doręczenia korespondencji w trybie art. 44 k.p.a., różni się logicznie od procesu dowodzenia. Nie jest to typowe rozumowanie o charakterze indukcyjnym, polegające na wyprowadzeniu wniosku o zaistnieniu określonego faktu (tu: doręczenia przesyłki do adresata) na podstawie udowodnienia innych faktów (tu np.: stwierdzenia, że na zwrotce widnieje podpis z nazwiskiem adresata lub upoważnionej osoby). Praktyka bowiem pokazuje, że niekiedy trudno naszą wiedzę o istnieniu określonych faktów uznać za niezachwianą i pewną, a przez to za bezwzględnie uzasadniającą przesłanki naszych wnioskowań. Już (...) ponad pół wieku temu pisał, że niekiedy posługujemy się tzw. indukcją statystyczną, czyli stwierdzamy wysokie (bądź niskie) prawdopodobieństwo występowania (bądź wystąpienia) określonych faktów stanowiących uzasadnienie naszego twierdzenia. Współcześnie rozumowanie oparte na ocenie prawdopodobieństwa spełnienia przesłanek określonego wniosku rozumowania nazywane jest niekiedy rozumowaniem abdukcyjnym. Nie ma też wątpliwości, że nie jest to myślenie tożsame z przeprowadzeniem dowodu (vide: T. Kotarbiński, Kurs logiki dla prawników, wyd. VIII, Warszawa 1975, s. 154-155; o niepewności indukcji patrz także: T. Bekrycht, M. Korycka-Zirk, K. Dobrzeniecki, Logiczne zagadnienia prawoznawstwa, Toruń 2014, s. 134-135).

Podważanie oceny prawdopodobieństwa dowodu nie jest także przeciwdowodem (dowodem przeciwnym). Dlatego też uprawdopodobnienie wystąpienia określonych okoliczności stanowiące, zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., sposób wykazania, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego, nie prowadzi do obalenia żadnego domniemania prawnego doręczenia co w rozpatrywanej sprawie sugeruje organ wojewódzki. Przeciwdowód w przypadku domniemania wzruszalnego (usuwalnego) musi być bowiem niepodważalny. Omawiane uprawdopodobnienie tworzy tylko podstawę dla wykluczenia winy podmiotu, który z dotrzymania terminu do dokonania czynności wyprowadza skutki prawne. W przypadku stosowania art. 58 § 1 k.p.a. w związku z art. 44 k.p.a. mamy natomiast do czynienia z zakwestionowaniem fikcji prawnej skutecznego doręczenia zastępczego.

Powyższa analiza charakteru instytucji doręczenia zastępczego oraz rozumowań związanych z taką postacią doręczenia pism (przesyłki) oraz z wnioskiem o przywrócenie terminu prowadzi do ważnej konkluzji: wymagania stawiane adresatowi wnoszącemu o przywrócenie terminu ze względu na brak doręczenia korespondencji powinny być zdecydowanie obniżone. Wnioskodawca nie musi niczego udowadniać (gdyż zwykle nie byłoby to możliwe), ani też przedstawiać jakiegoś przeciwdowodu. To raczej art. 58 § 1 k.p.a. stanowi źródło domniemania, że uchybienie terminu przez wnioskodawcę nastąpiło bez jego winy, a w związku z tym termin powinien być przywrócony. Okoliczności wskazywane przez wnioskodawcę powinny być jedynie rozsądnie powiązane z faktem niedotrzymania terminu dla dokonania określonej czynności. Oczywiście spełnione muszą być też warunki przewidziane w art. 58 § 2 k.p.a.

W powyższym świetle należy zatem uznać, że skarżąca w niniejszej sprawie uprawdopodobniła, choć oczywiście nie udowodniła, że korespondencja zawierająca decyzję Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego nr (...), z dnia (...) grudnia 2013 r., nie została jej doręczona. Jej wieloletnie zaangażowanie w spory z organami administracji dotyczące zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy (...), a także w spory z sąsiadami prowadzącymi roboty budowlane na sąsiednich działkach, wskazuje, że skarżąca nie miała żadnego powodu, aby nie odbierać korespondencji adresowanej do niej przez powiatowy organ nadzoru budowlanego. Po stronie skarżącej nie stwierdzono też żadnych okoliczności, ani niezależnych od skarżącej, ani wskazujących na jej winę w uchybieniu terminu. Takie fakty jak techniczne uszkodzenie skrzynki pocztowej należącej do skarżącej mogłoby bowiem wskazywać na jej niedbalstwo, a przez to przemawiać na jej niekorzyść (porównaj np.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 października 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 949/15). Skarżąca wykazała również, że w przeszłości dochodziło do nieprawidłowego funkcjonowania lokalnego urzędu pocztowego odpowiedzialnego za dystrybucję korespondencji na terenie, na którym znajduje się nieruchomość skarżącej. Istnieje zatem nie dające się a priori wykluczyć prawdopodobieństwo, że rzeczywiście przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję PINB nie została doręczona skutecznie na warunkach określonych w art. 44 §§ 1-3 k.p.a.

Ze względu na powyższe fakty, postanowienie organu wojewódzkiego o odmowie przywrócenia terminu jest niezgodne z prawem. W ocenie Sądu organ wojewódzki dopuścił się uchybień polegających na nieuwzględnieniu okoliczności wskazanych we wniosku o przywróceniu terminu, przez co naruszył art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 oraz 80 k.p.a.

Ujawnione naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, musiało prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.