Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 2844/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Sygn, akt 4/II SA/Po 2844/03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Paweł Miładowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w Poznaniu w dniu 7 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2003 r. nr. [...] w przedmiocie dodatku do uposażenia oddala skargę /-/ P. Miładowski H/


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2003 r. Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] działając m. in. na podstawie art.48 ustawy z dnia 26 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (tj. Dz. U. nr 42 z 2002 r., poz. 368 - dalej zwaną ustawą) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 28 września 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad oraz trybu zwrotu kosztów dojazdu do miejscowości, w której pełnią służbę żołnierze zawodowi ( Dz.U. nr 118 poz. 1265 ) oraz załącznika do zarządzenia Ministra Obrony Narodowej nr 25 z 6 czerwca 2002 r. w sprawie nadania statutu ... wstrzymał kapitanowi K. J. wypłatę zwrotu kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do miejscowości, w której pełni służbę od [...]sierpnia 2003 r.. Organ argumentował, że stronie przydzielona została kwatera stała w [...] przy ul. [...] o strukturze 2 pokoje z kuchnią, powierzchni użytkowej 37,32 i 27,44 powierzchni mieszkalnej. W sytuacji gdy K. J. otrzymał kwaterę w miejscu pełnienia służby utracił prawo do zwrotu kosztów dojazdu. Rozpoznając odwołanie strony Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] decyzją z [...]listopada 2003 r. znak [...] orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Generalnie organ odwoławczy podzielił wywody i wnioski organu I instancji. Nadto z ustaleń poczynionych w uzasadnieniu decyzji wynika, że K. J. pełniąc zawodową służbę wojskową jako służbę stałą w Wyższej Szkole Oficerskiej w [...] wynajmował lokal mieszkalny przy ul. [...]w miejscowości [...], gmina [...].[...]czerwcu 1997 r. wystąpił on z wnioskiem o przydzielenie osobnej kwatery stałej w miejscowości pełnienia służby tj. w garnizonie [...]. Z powodu braku możliwości przydzielenia kwatery służbowej zainteresowany pobierał od [...]lipca 1997 r. zwrot kosztów przejazdu do miejsca pełnienia służby. Skoro stronie przydzielono decyzją nr [...]z [...] lipca 2003 r. osobną kwaterę stała przy ul. [...]w [...] to brak podstaw do wypłacania zwrotu kosztów dojazdu. Za takim rozumowaniem opowiada się brzmienie art. 48 ust. 1 ustawy. Dodatkowo organ argumentował, iż stosownie z art. 21 ust. 4 ustawy wydanie decyzji o przydziale kwatery oznacza realizację prawa do kwatery w rozumieniu art. 24 ust. 1 omawianej ustawy. Tym samym przepis precyzuje również moment utraty uprawnień do zwrotu przedmiotowych kosztów dojazdu. Decyzja o przydziale kwatery stałej w [...]stała się ostateczną w toku postępowania administracyjnego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K.J. zarzucił zaskarżonej decyzji nieważność. W ocenie strony decyzja pozbawia go konstytucyjnego prawa do sądu z uwagi na jej ostateczny charakter oraz art. 130 kpa według, którego przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. Nadto skarżący zarzucił naruszenie art. 48 ust. 1, art. 24 ust. 1 i art. 32 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.

W odpowiedzi na skargę Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...]wniósł o jej oddalenie. Ponadto skarżący domagał się rozpoznania w trybie uproszczonym, żądaniu temu nie sprzeciwił się organ orzekający.

Skargę wniesiono jeszcze pod rządami ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. nr 74 poz. 368 z późn. zm) . W międzyczasie doszło do reformy sądownictwa administracyjnego. W myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dnie 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sady administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 - dalej p.p.s.a.).

Nadto zgodnie z art. 119 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jezeli, między innymi, strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosownie do art. 120 omawianej ustawy w trybie uproszczonym Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z zakwestionowanych ustaleń organu wynika, że w następstwie realizacji listy kolejności osób oczekujących na przydział osobnej kwatery stałej K. J. przydzielono decyzją nr [...] z [...].07 2003 r. osobną kwaterę stałą położoną w [...]przy ul. [...].

Rozpoznając odwołanie strony Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...]działając jako organ II instancji decyzją z [...].08.2003 r. utrzymał w mocy w/w decyzję o przydziale kwatery. Zatem decyzja organu z [...].08.2003 r. stała się ostateczną w administracyjnym toku instancji. Prawidłowo organy obu instancji przyjęły że z chwilą otrzymania decyzji przyznającej kwaterę stałą o przewidzianych ustawą normatywach brak podstaw do wypłaty zwrotu przedmiotowych kosztów dojazdu. Niewadliwie bowiem organy orzekające przyjęły, że prawo do kwatery w myśl art. 24 ust. z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz.U. nr 42, poz 368 z 2002 r. z późn. zm.) realizuje się między innymi przez przydział kwatery. Zgodnie nadto z brzmieniem art. 48 ust. 1 ustawy uprawnienie do otrzymania omawianego świadczenia przysługuje żołnierzom zawodowym nie mieszkającym w miejscowości w której stale pełnią służbę wojskową. Stosownie do art. 21 ust. 4 wydanie decyzji o przydziale kwatery oznacza realizację prawa do kwatery, to generalnie ma umocowanie teza przywołana przez organ odwoławczy, że realizacja prawa do kwatery następuje momencie wydania ostatecznej decyzji o przydziale. Można podzielić pogląd organu odwoławczego, iż z tym też momentem następuje utrata uprawnień do zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby. Ma rację skarżący, że taka kwatera winna odpowiadać także standardom, o których mowa w art. 32 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (dalej : ustawa o zakwaterowaniu). Z akt wynika, że kwatera została wyremontowana i miała podłączone media (woda, c.o., gaz, prąd, kanalizacja). Jakkolwiek z akt wynika, że występowały usterki (kłopoty z otwieraniem zamka patentowego, konieczność naprawy klamki w drzwiach łazienkowych, przeciek wody z syfonu umywalkowego , konieczność wymiany starych zaworów grzejnikowych), to jednak ma rację organ odwoławczy, że tego typu niedociągnięcia (usterki) pozwalały na jej zasiedlenie. Wskazywany przez skarżącego protokół ma na celu ustalenie stanu technicznego kwatery w chwili objęcia jej przez nowego lokatora i między innymi w tymże protokole wyszczególnia się wszystkie wady, w tym także i usterki. Generalnie przyjmuje sie, że na zajęcie lokalu nie pozwalają jedynie poważne niedociągnięcia techniczne, a drobne usterki jeśli nawet nie obciążają wynajmujących , to nie stanowią przeszkody do zasiedlenia. Zatem skarżący mógł objąć kwaterę już z datą decyzji ostatecznej przyznającej mu kwaterę stałą tj. od [...].08.2003 r..

Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z 28 marca 2001 r. w sprawie przejściowych zasad oraz trybu zwrotu kosztów dojazdu do miejscowości, w której pełnią służbę żołnierze zawodowi (Dz. U. z 15.10.2001 r.) obowiązujące w dacie podjęcia kwestionowanych rozstrzygnięć wyraźnie w § 1 stanowi, że tylko żołnierzom spełniającym warunki określone w art. 48 ust 1 ustawy przysługuje zwrot kosztów dojazdu najdogodniejszym publicznym środkiem transportu, w wysokości ceny miesięcznego biletu imiennego na ten środek. Wyraźnie też w § 2 pkt 1 rozporządzenie stanowi, że zwrot kosztów dojazdu nie przysługuje jeżeli żołnierz zawodowy w służbie stałej odmówił przyznania osobnej kwatery stałej, kwatery zastępczej lub innego pomieszczenia mieszkalnego w miejscowości, w której pełni czynną służbę wojskową lub otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery.

Zastosowanie wyżej wymienionych regulacji wskazuje na poprawność wnioskowania organu, że z chwilą przydziału kwatery dającej się zasiedlić żołnierz zawodowy w służbie stałej traci uprawnienia do żądania zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby.

Jakkolwiek organ pierwszoinstancyjny użył nie przystającego do treści normatywnej zwrotu ,,wstrzymują wypłatę zwrotu kosztów dojazdu ...--, to generalnie odpowiada on rozstrzygnięciu o odmowie zwrotu kosztów o których mowa w § 3 rozporządzenia MON z 28 września 2001 r. i nie stanowi uchybienia powodującego konieczności wyeliminowania tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

W tych warunkach zważyć należy, że skarżący nie wykazał skutecznie legalności zaskarżonej decyzji, co z mocy przytoczonych wyżej przepisów i przeprowadzonej argumentacji, oraz nadto art. 151 p.p.s.a. prowadzi do oddalenia skargi.

/-/ P. Miładowski

IH/