Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3480/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na 2010 r. uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: "SKO") decyzją z dnia [...] maja 2014 r. na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.; dalej: "O.p."), po rozpoznaniu wniosku W.W. z dnia 8 listopada 2013 r., stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2009 r. w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] paw. [...] na 2010 r. w wysokości 4.307 zł.

Na podstawie akt sprawy Sąd przyjął następujący stan faktyczny za podstawę do wydania wyroku w niniejszej sprawie.

Skarżący za rok 2010 zapłacił podatek od nieruchomości do budynku służącego działalności gospodarczej położonego w W. przy ulicy [...] pawilon [...]. Podstawę opodatkowania stanowiła powierzchnia budynku wynosząca 210,00 m2.

Pismem z dnia 8 listopada 2013 r. W.W. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2009 r. ustalającej podatek od nieruchomości od wymienionego pawilonu. W uzasadnieniu wniosku W.W. wskazał, że podatek od przedmiotowego pawilonu był naliczany bezprawnie, gdyż pawilon ten nie był nieruchomością i został wzniesiony na gruncie, który W.W. podnajmował. Podnosił, że pawilon ten nie był związany trwale z gruntem, gdyż został wzniesiony nie na fundamentach, lecz na płytach drogowych MON. Został wzniesiony bez pozwolenia na budowę oraz bez wykonania dokumentacji technicznej. W.W. podnosił, że podatek od pawilony był ustalany w sytuacji, gdy nie ustalano mu podatku od gruntu na, którym pawilon był wzniesiony. Okoliczności te świadczą zdaniem wnioskodawcy o tym, że pawilon nie był nieruchomością podlegająca opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, W.W. uzupełnił pismem z dnia 16 grudnia 2013 r., w którym ponownie wskazał, że pawilon, którego dotyczy niniejsza sprawa nie był nieruchomością w sensie prawnym. Pawilon ten jest obiektem nie związanym trwale z gruntem.

SKO w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2014 r. wskazało, że W.W. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą E. zawarł dnia 10 stycznia 2008 r. ze Spółką B. Sp. z o.o. (zwanej w umowie Wydzierżawiającym) umowę poddzierżawy nr [...], w której określono, iż wydzierżawiający oddaje wnioskodawcy w poddzierżawę grunt o powierzchni 100 m2, na którym usytuowane są pawilony wystawienniczo-handlowo-magazynowe o łącznej powierzchni 84 m2 - tymczasowe obiekty budowlane w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), nie związane trwale z gruntem, stanowiące własność poddzierżawcy. Strony w umowie wskazały także, iż niezależnie od czynszu poddzierżawca ponosi wskazane opłaty, między innymi podatek od nieruchomości. 7 grudnia 2010 r. W.W. sprzedał pawilon handlowy oznaczony numerem [...] posadowiony przy ul. [...] w W.

SKO wskazało, że z pisma Prezydenta W. z dnia 22 stycznia 2014 r. wynika, że podatek od nieruchomości od pawilonu wystawienniczo-handlowo-magazynowe w przedmiotowej sprawie ustalany był od 1999 r. do listopada 2000 r. z powierzchni 84 m2 zgodnie ze złożonym przez W.W. oświadczeniem z dnia 12 kwietnia 1999 r., a od grudnia 2000 r. do 2010 r. z powierzchni 210 m2 zgodnie ze złożonym przez niego wykazem nieruchomości z dnia 21 listopada 2000 r.

SKO wyjaśniło, że w dniu 15 listopada 2012 r. zostały wykonane oględziny obiektu w trakcie którego stwierdzono, że obiekt jest wielokondygnacyjny oraz że jest posadowiony na fundamencie. Wydział Architektury i Budownictwa po analizie dokumentacji fotograficznej stwierdził, iż ww. pawilon handlowy jest budynkiem w światłe ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.).

W uzasadnieniu decyzji organ powołując się na art. 2 ust. 1, art. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.; dalej: "u.p.o.l."), podkreślił, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają obiekty budowlane w postaci budynków i budowli nawet wówczas, gdy nie stanowią nieruchomości w rozumieniu prawa cywilnego ani też jej części składowej.

SKO powołując się na definicję obiektu budowlanego zawartą w ustawie Prawo budowlane, wskazało, iż pawilon będący przedmiotem opodatkowania w sprawie jest budynkiem a nie tymczasowym obiektem budowlanym.

SKO wskazało ponadto, iż zasadą jest, że podatek od obiektów stanowiących część składową gruntu płaci właściciel gruntu, na którym znajdują się te obiekty. Budynek w znaczeniu prawnym, dzieli los gruntu - na właścicielu nieruchomości gruntowej, z tytułu własności tegoż budynku ciąży obowiązek w podatku od nieruchomości. Jeżeli nie ma możliwości uznania budynku wzniesionego na cudzej nieruchomości gruntowej oddanej w dzierżawę, nie będącej własnością gminy lub Skarbu Państwa, za część składową rzeczy w rozumieniu art. 47 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.; dalej: "k.c.") oraz uznania, że pozostaje on co najmniej w samoistnym posiadaniu podmiotu, który go wybudował, nie ma możliwości przeniesienia obowiązku podatku w podatku od nieruchomości na ten podmiot.

Jeżeli natomiast nieruchomość została oddana w posiadanie zależne, to co do zasady podmiotem zobowiązanym do uiszczenia podatku będzie właściciel (użytkownik wieczysty, posiadacz samoistny), który oddał rzecz w posiadanie zależne. Od tej zasady został wprowadzony w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit.a u.p.o.l. wyjątek. Jeżeli zatem posiadanie nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego wynika z umowy zawartej z właścicielem lub z innego tytułu prawnego, to podatnikiem podatku od nieruchomości będzie posiadacz nieruchomości. W przedmiotowej sprawie umowę z W. zawarła Spółka T. Sp. z o.o. i to na niej ciąży obowiązek podatkowy.

Zważywszy na powyższe SKO wskazało, iż organ pierwszej instancji rażąco naruszył przepisy art. 3 ust. 1 u.p.o.l. bowiem W.W. nie spełniał przesłanek do uznania go za jednego z wymienionych w art. 3 ust. 1 pkt 1-4 u.p.o.l. podatników podatku od nieruchomości i Prezydent W. nie powinien wydawać wobec niego decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości. Wobec powyższego, SKO stwierdziło, że decyzja Prezydenta W. obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3 O.p.

Prokurator Rejonowy W. (dalej: "Skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję SKO wnosząc o jej uchylenie.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 2 ust.1 w zw. z art. 1a ust.1 pkt.1 w zw. z art. 3 ust 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. poprzez uznanie, iż W.W. nie należał do żadnej z grup podatkowych wymienionych w art. 3 u.p.o.l. wobec czego decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2009 r. obarczona została wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 247§ 1 pkt. 3 O.p., podczas gdy analiza stanu faktycznego w realiach obowiązujących przepisów art. 2 ust. 1 w zw. z art. 1a ust.1 pkt.1 w zw. z art. 3 ust 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. wskazuje, że zgodnie z art. 47 § 2 k.c. właścicielem gruntu i budynku pawilonu jest W., budynek pawilonu stanowi odrębny od gruntu przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, posiadaczem budynku pawilonu do dnia 7 grudnia 2010 roku był W.W. wobec czego objęty był on zakresem podmiotowym art. 3 ustawy u.p.o.l. i ustalenie wobec niego wysokości zobowiązania za nieruchomość położoną przy ulicy [...] było dopuszczalne.

Uzasadniając podniesione zarzuty Skarżący wskazał, że zawarta ze Spółką T. umowa dzierżawy dotyczyła tylko gruntu. Zatem zgodnie z zasadą superficies solo cedit, przedmiotowy budynek stanowi własność W. z uwagi na posadowienie na gruncie jednostki samorządu terytorialnego. W.W. był do dnia 7 grudnia 2010 r. posiadaczem budynku pawilonu, albowiem fizycznie władał rzeczą oraz manifestował zamiar władania rzeczą dla siebie, czego dowodem było dokonanie sprzedaży pawilonu w dniu 7 grudnia 2010 r.

Skarżący powołując się na art. 3 ust. 1 pkt 4 lot. b u.p.o.l. wskazał, że podatnikiem podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy czym posiadacz oznacza również posiadacza zależnego w rozumieniu art. 336 k.c. Wobec powyższego to na W.W. a nie na Spółce T. sp. z o.o., która nie była ani właścicielem ani posiadaczem budynku pawilonu ciążyło zobowiązanie podatkowe na rok 2010 z tytułu podatku od nieruchomości za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...].

Na potwierdzenie zaprezentowanego stanowiska Skarżący powołał się na wyroki sądu administracyjnych, tj. wyrok dnia 14 stycznia 2010r. sygn. III SA/Wa 1703/09, z dnia 17 grudnia 2007r. sygn. III SA/Wa 1599/07 oraz wyroku z dnia 20 lipca 2011r. sygn. akt I SA/Sz 453/11.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest zasadna jednakże nie z powodu zarzutów w niej podniesionych.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, z późn. zm.) dalej powoływanej, jako P.p.s.a. Sąd jest związany granicami skargi jednakże nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać rozstrzygnięcia na niekorzyść skarżącego chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 P.p.s.a.).

Oznacza to, że Sąd ma obowiązek uwzględnić skargę wniesioną do Sądu także z powodu stwierdzonych naruszeń prawa, których nie wskazano w skardze. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie.

Na wstępie należy też wskazać, że zaskarżona decyzja zawiera błędne pouczenie o prawie wniesienia na nią skargi do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego co stanowi naruszenie art. 210 § 1 pkt 7 O.p. Stosownie art. 221 O.p. w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Z przytoczonego przepisu wynika wprost, że w niniejszej sprawie stronie służyło wniesienie odwołania od zaskarżonej decyzji do SKO.

Występujące w rozpoznanej sprawie naruszenie przez SKO art. 210 § 1 pkt 7 O.p. w zw. z art. 221 O.p. nie miało wpływu na możliwość rozpoznania skargi wniesionej w tej sprawie do sądu administracyjnego, gdyż stosownie do art. 52 § 1 P.p.s.a. obowiązek wyczerpania przed wniesieniem skargi administracyjnego toku instancji nie dotyczy m.in. Prokuratora.

Zaskarżoną decyzją organ stwierdził, że decyzja wymiarowa Prezydenta W. z dnia 3 lutego 2009 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W wyroku z dnia 20 grudnia 2005 r. NSA podkreślał, że "stwierdzenie nieważności wywiera skutki od samego początku (ex tunc), co oznacza, że wada decyzji, jak i stan nieważności zaistniały w dacie wydania decyzji, a nie pojawiły się w późniejszym czasie. Organ wydający decyzję stwierdza wadliwości już istniejące wcześniej, a więc ze skutkiem wstecznym, od daty wydania wadliwej decyzji i w takim też czasie pozbawia ją domniemania ważności (legalności)" (wyrok NSA, II FSK 275/05, LEX nr 187439). Istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest to, że przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia tej nieważności istniała już w dacie wydania tej decyzji. Inaczej mówiąc, decyzja, której stwierdzono nieważność, wydana została niezgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, przy czym niezgodność ta spełnia co najmniej jedną z przesłanek, ustawowo określonych, jako przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2008 r., I SA/Sz 75/08, LEX nr 495377). Aby można było mówić o nieważności spowodowanej rażącym naruszeniem prawa, pomiędzy określonym przepisem prawa a podjętym w decyzji rozstrzygnięciem musi zachodzić oczywista sprzeczność, powodująca, że akt taki - pomimo jego ostateczności - nie może pozostawać w obrocie prawnym (wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2010 r., II FSK 1299/09, LEX nr 745613).

W rozpoznanej sprawie W.W. złożył do organu pierwszej instancji oświadczenie z dnia 12 kwietnia 1999 r., oraz wykaz nieruchomości z dnia 21 listopada 2000 r., w których wskazał, że podlega opodatkowaniu od budynku związanego z działalnością gospodarczą. Na podstawie tych dokumentów organ pierwszej instancji wydawał w stosunku do W.W. decyzje ustające podatek od nieruchomości w tym także decyzję ustalająca podatek od nieruchomości na rok 2010. Dokumenty te stosownie do art. 6 ust. 6 u.p.o.l. stanowiły jedyną podstawę faktyczną do ustalenia wnioskodawcy podatku od przedmiotowego pawilonu, gdyż w sprawie tego podatku organ nie prowadził postępowania podatkowego w celu ustalenia podstawy opodatkowania. Na podstawie tych dokumentów organ uznawał, że W.W. jest podatnikiem podatku o nieruchomości wymienionym w przepisach art. 3 ust. 1 u.p.o.l.

Z treści wniosku W.W. z dnia 8 listopada 2013 r. o stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowej w zakresie podatku od nieruchomości na rok 2010 wynika, że wady tej decyzji dopatrywał się on w tym, że podatek od nieruchomości został mu ustalony od budynku w sytuacji, gdy w stanie faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie w rzeczywistości, W.W. nie mógł być uznany za podatnika podatku od nieruchomości z tytułu własności lub posiadania budynku. Swoje stanowisko opierał na twierdzeniu, że pawilon, którego dotyczy sprawa nie jest położony na gruncie stanowiącym jego własność, nie jest trwale związany z gruntem, nie został wzniesiony z zachowaniem wymogów prawnych przewidzianych dla budynków. Z treści tego wniosku wynika, że W.W. nie twierdził, że organ wydając decyzję wymiarową dokonał rażąca błędnej wykładni przepisów u.p.o.l. lub rażąco błędnego zastosowania tych przepisów do stanu faktycznego, który w całej sprawie byłby niekwestionowany. W rozpoznanej sprawie organ wydał decyzję wymiarową w podatku od nieruchomości na rok 2010 na podstawie stanu faktycznego wynikającego z wykazu złożonego przez W.W. 24 listopada 2000 r. Wydając tę decyzję organ działał na podstawie tego wykazu i na jego podstawie uznał, że W.W. jest jednym z podatników, którzy są wymienieni w art. 3 ust. 1 u.p.o.l. w związku z budynkiem związanym z działalnością gospodarczą. Natomiast we wniosku z dnia 8 listopada 2013 r. W.W. wskazał okoliczności faktyczne, które w jego ocenie przesądzały o tym, że nie mógł być on uznany za podatnika podatku od nieruchomości. Okolicznościami tymi były:

- brak związania pawilonu w sposób trwały z gruntem,

-wybudowanie pawilonu bez spełnienia wymogów prawnych i technicznych przewidzianych dla budynków,

- wybudowanie pawilonu na gruncie niebędącym własnością Skarżącego.

Te okoliczności faktyczne należało uznać za nowe, gdyż z pisma organu pierwszej instancji z dnia z dnia 22 stycznia 2014 r. wynika, że wydając decyzję wymiarową ustalał nią skutki podatkowo prawne wyłącznie stanu faktycznego wskazanego w wykazie z dnia z dnia 21 listopada 2000 r. Z akt sprawy wynika, że okoliczności te nie były znane organowi podatkowemu w dniu wydawania decyzji wymiarowej.

Należy podkreślić, że W.W. we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowej na rok 2010 nie wskazał naruszeń prawa przez organ przy wydawaniu decyzji wymiarowej na rok 2010 polegających na błędnej wykładni przepisów lub na błędnym zastosowaniu przepisu prawa do prawidłowo ustalonego przez organ stanu faktycznego, który byłby inny od stanu faktycznego opisanego w hipotezie przepisu prawa, który organ stosował.

Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że SKO uznało, że W.W. nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości wymienionym w art. 3 ust. 1 pkt 1-4 u.p.o.l. wyłącznie ze względu na okoliczności wskazane przez niego we wniosku z dnia 8 listopada 2013 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano w jaki sposób Prezydent W. decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. naruszył prawo w sposób rażący. Stwierdzenie, tak jak uczyniło przez SKO w zaskarżonej decyzji, że W.W. nie był podatnikiem wymienionym w przepisach art. 3 ust. 1 pkt 1-4 u.p.o.l. mogłoby oznaczać rażące naruszenie tego przepisu przez Prezydenta W. wyłącznie po wykazaniu, że w dniu 3 lutego 2009 r. organ ten znał stan faktyczny, który W.W. przedstawił we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji i który zdaniem SKO przesądzał o tym, że W.W. nie był podatnikiem podatku od nieruchomości w związku z przedmiotowym pawilonem. W zaskarżonej decyzji brak jest takiego wskazania co oznacza, że SKO naruszyło art. 210 § 4 O.p., który nakazuje opatrzyć decyzję uzasadnieniem, w którym organ wskaże wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne oraz mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa. Wykazanie w jaki sposób organ naruszył w sposób rażący prawo w dniu wydania decyzji, jest niewątpliwie podstawową okolicznością faktyczną stanowiącą podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Brak wyjaśnienia tej okoliczności w decyzji stwierdzającej nieważność stanowi naruszenie prawa mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż zaskarżona decyzja w istocie nie wskazuje rżącego naruszenia prawa, które zdaniem SKO miało wystąpić w niniejszej sprawie.

Zdaniem Sądu w rozpoznanej sprawie W.W. we wniosku o stwierdzenie nieważności nie wykazał rżącego naruszenia prawa. Powoływanie w tym wniosku nowych okoliczności faktycznych, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, nieznanych Prezydentowi W. w dniu wydania decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. oznaczało powołanie przez Skarżącego przesłanki do wznowienia postępowania wskazanej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Na taką ocenę wniosku W.W. nie mogło mieć wpływu nazwanie go wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji i zawarcie w nim żądania stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż niezależnie od tego wniosek ten oparty był na przesłance do wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Zdaniem Sądu stwierdzenie, że W.W. powołał we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. przesłankę do wznowienia postępowania nie mogło nastąpić na etapie wstępnego badania przez SKO tego wniosku bez prowadzenia innych czynności wyjaśniających w sprawie w szczególności bez zbadania przez SKO postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji w celu wydania decyzji wymiarowej z dnia [...] lutego 2009 r. i podstaw faktycznych na podstawie, których wydano tę decyzję. Ze względu na wynikającą ze sposobu sformułowania wniosku z dnia 8 listopada 2013 r., potrzebę przeprowadzenia w sprawie postępowania wyjaśniającego SKO nie mogło na podstawie art. 249 § 1 O.p. wydać decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z powodu powołania, jako przesłanki stwierdzenia nieważności okoliczności stanowiącej przesłankę do zastosowania wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

W rozpoznanej sprawie Sąd uznał, że wniosek W.W. z dnia 8 listopada 2013 r. i przeprowadzone na jego podstawie postępowanie podatkowe nie dawały podstaw do stwierdzenia, że w sprawie wystąpiła przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2009 r. w sprawie ustalenia W.W. wymiaru podatku na 2010 r. od nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] pawilon nr [...] w postaci rażącego naruszenia prawa. Dlatego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 247 § 1 pkt 3 O.p., które miało wpływ na wynik sprawy. Zakwalifikowanie powołanych przez W.W.w okoliczności, jako podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, podczas gdy w istocie stanowiły one przesłankę wznowienia postepowania podatkowego stanowiło także naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznych, która jest wyrażona w art. 128 O.p.

W tej sytuacji Sąd uznał za bezcelowe rozpatrywanie podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przez SKO zaskarżoną decyzją wskazanych w skardze przepisów u.p.o.l., gdyż ocena ta wobec opisanego powyżej naruszenia przez SKO art. 247 § 1 pkt 3 O.p. nie mogłaby mieć wpływu na wynik sprawy. Ocena podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przez SKO przepisów u.p.o.l. byłaby dopuszczalna w sytuacji, gdyby w sprawie istniały podstawy do oceny decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2009 r. w zakresie wykładni i zastosowania przepisów u.p.o.l. W rozpoznanej sprawie taka możliwość nie istniała, gdyż okoliczności wskazane przez W.W. we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. i w zaskarżonej decyzji, nie stanowiły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji i stwierdzenie tego możliwe było bez badania wystąpienia po stronie W.W. obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uwzględni ocenę prawną sprawy zawartą w niniejszym wyroku.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.