Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 994/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 61 a, art 156 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2019 r. sprawy ze skargi A. Z. i I. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ( dalej: "WINB", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego ( dalej: "PINB" lub "organ I instancji") z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...]odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zgodności wykonania przyłącza kanalizacji sanitarnej do budynku mieszkalnego D. i S. G. na działce nr ewid. 1180 położonej w S. z zatwierdzonym projektem budowlanym.

Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 29 maja 2019 r. I. i A. Z. zwrócili się z wnioskiem do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie przyłącza kanalizacji sanitarnej, grawitacyjnej umieszczonej na terenie należącej do nich działki nr ewid. 1181/4 w S. przez D. i S. G. na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] i decyzji o zmianie pozwolenia z dnia [...] września 2012 r., nr [...].

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania. W podstawie prawnej postanowienia powołał art 61 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "K.p.a."), w uzasadnieniu podając, że w sprawie zgodności wykonania przyłącza kanalizacji sanitarnej do budynku mieszkalnego D. i S. G. toczyło się postępowanie i zakończono je prawomocną decyzją.

Decyzją z dnia [...] maja 2017 r., PINB umorzył postępowanie w sprawie zgodności wybudowanego przyłącza kanalizacji sanitarnej na działce nr ewid. 1180 położonej w S.. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że na podstawie oddzielnej inwentaryzacji geodezyjnej budynku mieszalnego i budynku garażowego po porównaniu ich lokalizacji z projektem zagospodarowania działki stwierdzono, że budynki usytuowane zostały na działce zgodnie z projektem. Do zawiadomienia o zakończeniu inwestor dołączył protokół odbioru przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego dysponenta sieci tj. Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej sp. z o.o. w S.. Zgodnie z protokołem, sprawdzenie dotyczyło:

- kontroli zgodności wykonania przyłączy z dokumentacją projektową oraz obowiązującymi przepisami i normami,

-kontroli jakości wykonania robót i użytych materiałów,

-kontroli szczelności przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego.

Jakość wykonanych robót oceniono jako dobrą, przyłącza wodociągowe i kanalizacji sanitarnej dopuszczono do eksploatacji. Zawiadomienie o zakończeniu budowy zostało przyjęte i budynek mieszkalny wpisany został do ewidencji obiektów oddanych do użytkowania w dniu 5 sierpnia 2014 r. W związku z powyższym zdaniem organu postępowanie w sprawie zgodności wybudowanego przyłącza kanalizacji sanitarnej do budynku mieszkalnego stało się bezprzedmiotowe.

Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie.

Organ II instancji wyjaśnił, że stwierdzona w trakcie postępowania zmiana w trasie przyłącza z linii łamanej na prostą i niewykonanie studzienki zaprojektowanej na załamaniu, w żaden sposób nie wpływa na zagospodarowanie działki, nie zmienia też charakterystycznego parametru obiektu liniowego, jakim jest długość oraz nie stanowi żadnego z przypadków istotnego odstąpienia, określonych w art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane.

W decyzji tej organ również wyjaśnił, że z inwentaryzacji powykonawczej wykonanego przyłącza kanalizacji sanitarnej, jak również odrębnych inwentaryzacji powykonawczych budynku mieszkalnego i gospodarczego, przyłącza wodociągowego, kanalizacji deszczowej, przyłącza gazowego nie wynika, aby nastąpiła zmiana ukształtowania terenu działki nr 1180, spowodowana, jak podnoszą odwołujący, zmianą trasy przyłącza i niewykonywaniem studzienki. Inwentaryzacja powykonawcza stanowi, jak podkreślił dokument urzędowy, jest sporządzona przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje i uprawnienia, która w świetle prawa odpowiada za jej treść, w związku z czym brak jest podstaw do kwestionowania treści inwentaryzacji,. Z akt nie wynika również aby zrealizowany i użytkowany przyłącz zagrażał bezpieczeństwu ludzi, mienia, bądź środowiska.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego odmawiając wszczęcia postępowania z wniosku skarżących z dnia 29 maja 2019 r. w sprawie przyłącza kanalizacji sanitarnej, grawitacyjnej i związanych z tym żądań, postanowieniem z dnia 6 czerwca 2019 r. stwierdził, że w sprawie zachodzi powaga rzeczy osądzonej. Organ II instancji podzielił stanowisko, że w sprawie zgodności wykonania przyłącza kanalizacji sanitarnej do budynku mieszkalnego D. i S. G. na działce nr ewid 1180 poł. w S. z zatwierdzonym projektem budowlanym zapadła już decyzja, która ma walor ostatecznej – decyzja z dnia [...] maja 2017 r. znak: [...].

W skardze do Sądu skarżący wnieśli o uchylenie postanowienia organu II instancji. W uzasadnieniu wskazali, że w dniu 29 maja 2019 roku zwrócili się do właściwego miejscowo Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli terenowej działki 1180 odnoście ustalenia rzeczywistej jej wysokości, w związku z nawiezioną w 2012 roku przez inwestorów znaczną ilością ziemi i zmianą jej ukształtowania w postaci wykonania spadku w kierunku należącej do nich działki 1181/4, oraz skierowaniem wszystkich wód opadowych ze swojej o połowę większej nieruchomości 1180 na teren ich posesji, oraz wizji lokalnej przyłącza kanalizacyjnego wybudowanego przez inwestorów niezgodnie z projektem, z pominięciem jednej studzienki. Ich zdaniem należało rozważyć czy nie doszło do samowolnego wykonania przedmiotowego przyłącza przez inwestorów i jego odbioru w takim kształcie jak wybudowano, bez wdrożenia działań naprawczych i poniesienia przez inwestorów stosownych kar pieniężnych za jego samowolne wykonanie. Uzasadnioną w ich ocenie wątpliwość budziła również kwestia zachowania bezpiecznych odległości od wykonanych przyłączy.

Mając na uwadze powyższe okoliczności wnieśli o wydanie decyzji zakazującej zrzutu ścieków przez inwestorów na teren ich nieruchomości i nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Podnieśli, że podjęte przez nich działania w kierunku wznowienia decyzji o pozwoleniu na budowę mają charakter otwarty i są na etapie skarg kasacyjnych, co jest procesem długotrwałym, natomiast z pisma Rzecznika Praw Obywatelskich do którego zwrócili się wynikało, że od przeprowadzenia kontroli terenowej są organy nadzoru budowlanego, które mają obowiązek czuwać nad prawidłowym przebiegiem procesu inwestycyjnego. Końcowo wnieśli o nałożenie stosownej kary pieniężnej na inwestorów D. i S. G. za nielegalny zrzut ścieków przez okres dwóch lat (od sierpnia 2012 do sierpnia 2014 roku) oraz nadesłania kopii decyzji poświadczonej za zgodność z oryginałem zmieniającej w całości pierwotne pozwolenie na budowę ponieważ istnieje uzasadniona wątpliwość co do jej wiarygodności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, jak wynika z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdza, że nie narusza ono prawa.

Skarga została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (...).

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie PINB o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zgodności wykonania przyłącza kanalizacji sanitarnej do budynku mieszkalnego D. i S. G. na działce nr 1180 położonej w S. z zatwierdzonym projektem budowlanym.

Zgodnie z art. 61 a Kodeksu postępowania administracyjnego, będącym podstawą materialnoprawną obu rozstrzygnięć, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania gdy żądanie, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte.

W przepisie tym ustawodawca wprowadził dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną (występuje np. w interesie innej osoby, czy w interesie społeczności lokalnej, nie mając uprawnień do reprezentowania tych podmiotów). Natomiast drugą przesłanką do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Uzasadnioną przyczyną odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego jest ponowne żądanie jego wszczęcia w sprawie już raz rozstrzygniętej. Nie budzi wątpliwości, że ta sama sprawa administracyjna nie może być rozstrzygana kilka razy. Wynikająca z art. 16 § 1 k.p.a. zasada trwałości decyzji administracyjnych w swoim formalnym aspekcie wyraża się w tym, że ostateczne decyzje obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Z uwagi na swoją doniosłość zasada ta, zapewniająca stabilizację i pewność obrotu prawnego, została zabezpieczona sankcją nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.) - tzw. res iudicata, przed ponownym rozstrzygnięciem tożsamej sprawy. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 listopada 2019 r. II SA/Gd 204/19 ( to i wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o spawachorzeczenia.nsa.gov.pl.).

Decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Ponadto res iudicata następuje w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy". Zgodnie zaś z wyrokiem NSA z 9.06.2010 r., II OSK 931/09, stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 możliwe jest tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Istotne jest, że aby zaistniała tożsamość sprawy, konieczne jest, aby obie decyzje dotyczyły tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego i faktycznego. Por. też wyrok WSA w Warszawie z 13.11.2013 r., VIII SA/Wa 651/13, LEX nr 1412288, w którym zaznaczono, że z tożsamością sprawy mamy do czynienia w przypadku występowania tych samych podmiotów w sprawie, tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy oraz tego samego przedmiotu, rozumianego jako interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (jego brakiem) lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów.

I. i A. Z. wnioskiem z dnia 29 maja 2019 r. zwrócili się do organu nadzoru budowlanego w sprawie przyłącza kanalizacji sanitarnej, grawitacyjnej umieszczonej na terenie stanowiącej ich własność działki 1181/4.

Z podobnie brzmiącym wnioskiem wystąpili w dniu 15 listopada 2016 r. domagając się sprawdzenia zgodności wykonania przyłącza kanalizacyjnego do budynku mieszkalnego D. i S. G. na działce nr ewid. 1180 położonej w S., z zatwierdzonym projektem budowlanym.

Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art 105 § 1 K.p.a. umorzył w całości postępowanie dotyczące tego wniosku, a organ odwoławczy utrzymał tą decyzję w mocy.

W świetle powyższego aktualne stało się pytanie, na które odpowiedź przesądza o wyniku sprawy: czy wniosek I. i A. Z. z dnia 29 maja 2019r. o sprawdzenie przyłącza kanalizacji sanitarnej, grawitacyjnej umieszczonego na terenie działki 1181/4 przez D. i S. G. na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 2010 r. i zmianie tego pozwolenia z dnia 17 września 2012 r. stanowi de facto to samo żądanie które było już przedmiotem rozpoznania i czy zachodzi w związku z tym powaga rzeczy osądzonej.

Rozpoznając sprawę z poprzedniego wniosku z dnia 15 listopada 2016 r. organy ustaliły, że decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] wydaną na rzecz D. i S. G., J. i J. F. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku garażowego wraz z urządzeniami technicznymi na działkach nr ewid. 1180, 1135/5, 1155/2, 1181/4 położonych w S.. Decyzja ta została przeniesiona na D. i S. G. – decyzja z dnia [...] marca 2012 r.

Następnie decyzją z dnia [...]września 2012 r., nr [...], Starosta zatwierdził projekt zmian do projektu budowlanego obejmujący zmiany w zakresie lokalizacji utwardzenia terenu na działce nr 1180 i zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych kanalizacji deszczowej i zbiorników wody na działce nr 1180 położone w S. z zachowaniem warunków zgodnie z treścią art 36 ust. 1 oraz art 42 ust. 2 i 3 P.b. poprzez zawiadomienie właściwego organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy co najmniej 21 dni przed zamierzonym terminem przystąpienia do użytkowania obiektu.

D. i S.G. złożyli w PINB zawiadomienie z dnia 14 lipca 2014 r. o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 1180 położonej w S. i zamiarze przystąpienia do jego użytkowania. Ze złożonego przez kierownika budowy pisemnego oświadczenia wynikało, że wykonanie obiektu nastąpiło zgodnie z projektem i warunkami pozwolenia na budowę. Stwierdzona zmiana trasy przyłącza kanalizacji sanitarnej do budynku została oceniona jako nienosząca cech znacznego odstępstwa. Polegała na wykonaniu prostego odcinka przyłącza bezpośrednio z budynku mieszkalnego do sieci kanalizacji sanitarnej biegnącej przez działkę nr 1184/4, zamiast trasy składającej się z dwóch odcinków prostych i dodatkowej studzienki. Zgodnie z zatwierdzonym projektem zagospodarowania działki miejsce wpięcia przyłącza do sieci miała być studzienka kanalizacyjna o rzędnych:229.44/227.98, usytuowana na działce nr ewid. 1181/4. Wskazano przy tym, że miejsce wpięcia do studzienki sieci kanalizacyjnej nie uległo zmianie. W związku ze zmianą trasy przyłącza dołączono kopię projektu zagospodarowania działki wchodzącego w skład zatwierdzonego projektu budowlanego z naniesionymi zmianami i z uzupełniającym opisem. Z dołączonej inwentaryzacji geodezyjnej, powykonawczej przyłącza kanalizacji sanitarnej wynikało, że stwierdzone odstępstwo nie jest istotne. Zmiany naniesiono w dokumentacji powykonawczej dołączonej do zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego. Z dołączonego zaś do zawiadomienia o zakończeniu budowy protokołu odbioru przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego dysponenta sieci tj. Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej sp. z o.o. w S. z dnia 17 lipca 2014 r. wynikało, że jakość wykonanych i robót i użytych materiałów oceniono jako dobrą, dopuszczono do eksploatacji przyłącza: wodociągowe i kanalizacji sanitarnej. Kontroli poddano zgodność wykonania przyłączy z dokumentacją projektową, obowiązującymi przepisami i normami; jakość wykonanych robót i użytych materiałów, szczelność przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego. Jednocześnie stwierdzono, że złożone zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego i zamiarze przystąpienia do użytkowania jest kompletne i zgodne z wymaganiami przepisów prawa. Dokonując powyższych ustaleń organ I instancji stwierdził, że wobec zakończonego prawidłowo procesu inwestycyjnego i dopełnienia przez inwestorów wymogów P.b., bezprzedmiotowa stała się kontrola legalności jego wykonania.

Organ II instancji dodatkowo przesądził, że stwierdzone odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie zmiany w trasie przyłącza kanalizacji z łamanej na prosty a także niewykonanie zaprojektowanej w miejscu załamania studzienki nie spełnia przesłanek, o których mowa w art 36 a ust. 5 P.b., co do których przepis ten przewiduje wymóg uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, uzupełniając w tym zakresie uzasadnienie decyzji organu I instancji. Analizie poddał przebieg trasy, jak też charakterystyczne parametry w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego Oceniając stwierdzone zmiany lokalizacji przyłącza stwierdził, że przebiega on zgodnie z projektem przez działki 1180 i 1181/4 i nie wychodzi poza jego zakres, nie uległa zmianie średnica przyłącza, jak i miejsce wpięcia ( rzędna) do studzienki, a stwierdzona różnica w długości 1,69 m nie jest znaczna. Stwierdził, że w takich okolicznościach nie można zarzucić inwestorowi, że dokonał istotnych odstępstw od warunków pozwolenia. Wykonane zmiany w trasie z linii łamanej na prostą i nie wykonanie studzienki zaprojektowanej na załamaniu nie wpływa na zagospodarowanie działki ani też nie zmienia charakterystycznego parametru obiektu liniowego jakim jest długość, nie stanowi też żadnego z przypadków istotnego odstępstwa z art 36a ust. 5 P.b. Zakres rzeczowy i funkcjonalny przedmiotowego przyłącza jest taki sam jak w projekcie. Wskazał przy tym, że realizowany i użytkowany przyłącz nie zagraża bezpieczeństwu ludzi bądź środowiska.

Te ustalenia uzasadniały zaakceptowanie przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji o bezprzedmiotowości postępowania w sprawie kontroli przyłącza kanalizacji sanitarnej do budynku.

Sąd stwierdza, że aktualnie złożony wniosek dotyczy tego samego stanu faktycznego i prawnego.

Skarżący ponownie domagają się kontroli czy nie doszło do samowolnego wykonania przyłącza, jego odbioru w kształcie jak wybudowano, bez wdrożenia działań naprawczych i poniesienia stosownych kar.

Tymczasem jak wykazano w prawomocnych rozstrzygnięciach organów przesądzone zostało, że sprawa odstępstwa od realizacji przebiegu trasy przyłącza kanalizacyjnego, jako nieznaczna, została oceniona i zaakceptowana z punktu widzenia legalności takiego działania. W poprzednio toczącym się postępowaniu organy w sposób wyczerpujący wyjaśniły, że inwestorzy dokonali zawiadomienia o zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania, zawiadomienie zostało przyjęte i zaakceptowane bez zastrzeżeń, stwierdzona zmiana została naniesiona w dokumentacji powykonawczej, nie stwierdzono przy tym, aby nastąpiła zmiana w ukształtowaniu terenu działki nr ewid. 1180 spowodowana zmianą przebiegu trasy przyłącza i niewykonaniem studzienki.

Do powyższych wniosków organ doszedł na podstawie wszechstronnie i wyczerpująco zebranego materiału dowodowego i jego oceny, co nakazuje przyjąć, że poprzednio wydana w sprawie decyzja była decyzją merytoryczną.

W aktualnie złożonym wniosku, skarżący nie podnieśli żadnych nowych okoliczności. Wynika z niego, że w dalszym ciągu nie zgadzają się z realizacją przyłącza w sposób, którego legalność została zatwierdzona tak w przyjętym bez zastrzeżeń zawiadomieniu o zakończeniu budowy, jak też w opisywanej decyzji z dnia [...] maja 2017 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia 23 sierpnia 2017 r.

Decyzja z dnia[...]maja 2017 r. rozstrzygająca kwestię legalności przyłącza jest decyzją ostateczną. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał ją w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniami z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 977/17 i z dnia 5 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 237/18 odrzucił skargi na ostatnio wymienioną decyzję.

Podsumowując, stwierdzić należy, że w sprawie z wniosku skarżących z dnia 29 maja 2019 r. zostały spełnione wszystkie ustawowe przesłanki do uznania, że mamy do czynienia z powagą rzeczy osądzonej. Tej samej treści żądanie, dotyczące tych samych podmiotów, znajdujące oparcie w tej samej podstawie prawnej zostało skierowane do tego samego organu, który prawomocnie przesądził o jego wyniku. Ponowne rozstrzyganie o żądaniach skarżących: samowolnego wykonania przyłącza, jego odbioru, zachowania bezpiecznych odległości oznaczałoby naruszenie zasady powagi rzeczy osądzonej. Należy jeszcze raz podkreślić, że proces inwestycyjny został zakończony. W sposób legalny przystąpiono do użytkowania. Kwestionowanie zatem przesądzonych już prawomocnie kwestii z nim związanych nie może odnieść skutku.

Bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostają podnoszone przez skarżących kwestie wznowienia postępowania w sprawie decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę z dnia [...] maja 2010 r., zmienionej decyzją z dnia [...] września 2012 r. Na obecnym etapie decyduje to, że decyzje te są ostateczne, a co za tym idzie wykonalne.

Brak jest podstaw prawnych nakazujących inwestorom zaniechania procesu inwestycyjnego do czasu zakończenia wszystkich uruchomionych przez uczestników postępowania nadzwyczajnych środków zaskarżenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji rozstrzygnięcia na podstawie art 151 P.p.s.a.