Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2218/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 2, art. 4 pkt 10, art. 111 ust 1, art. 117 ust 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 721
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych
article: § 110 ust 1, § 114 ust 1, § 109 ust 2
journal: Dz.U. 1999 nr 43 poz 430
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skarg A. S. oraz M. K. i P. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargi


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VIISA/Wa 2218/16

UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia 13 lipca 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r, poz. 23), zwanej dalej "Kpa", oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687, ze zm.), zwanej dalej "specustawą drogową", po rozpatrzeniu odwołania A. S. od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., uchylił w części i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w tym zakresie, uchylił w części i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji pn.: "rozbudowa drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku W. - granica Województwa [...] odcinek [...] od km [...] do km [...]".

W uzasadnieniu organ II instancji podał, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wnioskiem z dnia 16 lutego 2015 r., wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "Rozbudowa drogi krajowej Nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku W. - granica województwa pod [...] odcinek [...] od km [...] do km [...]".

Po przeprowadzeniu postępowania, działając na podstawie art. 11a ust. 1, specustawy drogowej, Wojewoda [...] wydał w dniu [...] listopada 2015 r. decyzję nr [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji pn.: "Rozbudowa drogi krajowej Nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku W. - granica województwa [...] odcinek [...] od km [...] do km [...]", nadając jej jednocześnie rygor natychmiastowej wykonalności.

Od decyzji Wojewody [...] odwołanie wniosła A. S., wskazując, że nie została wcześniej poinformowana o toczącym się postępowaniu, nie zostały jej okazane ani doręczone mapy z projektem podziału oraz mapy z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji.

Skarżąca wyjaśniła, że na nieruchomości nr ew. [...], obręb [...] P., której jest współwłaścicielem, działa jej "przedsiębiorstwo tj. stacja paliw, parkingi oraz bar, które posiada status Miejsca Obsługi Podróżnych". Wywłaszczenie tej nieruchomości wraz z działającym przedsiębiorstwem stanowił naruszenie prawa własności, przepisów art. 2 oraz art. 64 Konstytucji RP, art. 140 kodeksu cywilnego, art. 39 i następnych Kpa oraz przepisów specustawy drogowej.

Podnosiła, iż podobne inwestycje realizowane przez inwestora na terenie województwa [...] nie wiązały się z wywłaszczeniem funkcjonujących MOP.

W pismach uzupełniających wskazała, że nie wyraża zgody na przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa całej nieruchomości stanowiącej działającą stację paliw, bar i parkingi. Zdaniem skarżącej specustawa drogowa dotyczy tylko i wyłącznie terenów wywłaszczanych pod drogi i nie powinna ingerować w działające przedsiębiorstwo, powodować wywłaszczenie nieruchomości usytuowanej obok projektowanej trasy, która w nie koliduje z projektowanym odcinkiem trasy [...].

Żądała wyłączenia działki będącej jej własnością z planowanej inwestycji i umorzenia postępowania. Zdaniem skarżącej, przeprowadzenie trasy [...] według założeń decyzji Wojewody [...] jest możliwe z wyłączeniem jej działki.

Ponadto deklarowała dostosowanie swojego przedsiębiorstwa do warunków, jakim powinien odpowiadać MOP II zlokalizowany przy drodze ekspresowej. Wskazała, że zwiększenie powierzchni działki z 2,8 ha na 3,8 ha, jest możliwe, gdyż inwestor stał się właścicielem działek graniczących z przedmiotową stacją benzynową i może sprzedać skarżącej brakującą powierzchnię. Poza tym, zdaniem skarżącej nie ma potrzeby zwiększania obszaru MOP-u do 3,8 ha.

Wskazała, że wywłaszczenie jej nieruchomości stanowić będzie nadużycie finansów publicznych i marnotrawienie środków Skarbu Państwa.

Skarżąca wyjaśniła, że jej nieruchomość wyposażona jest w 180 miejsc parkingowych na samochody ciężarowe i 35 miejsc na samochody osobowe, posiada odpowiednie jezdnie manewrowe, urządzenie wypoczynkowe i sanitarne. Obiekt posiada oświetlenie, monitoring, stanowiska obsługi pojazdów osobowych i ciężarowych, punkt gastronomiczno-handlowy oraz informację turystyczną.

Przedsiębiorstwo spełnia wszystkie warunki niezbędne dla lokalizacji MOP Prosienica. W opinii skarżącej element pasa drogowego (MOP) może stanowić własność prywatną i być wydzierżawiony.

Skarżąca dodała, że wszystkie istniejące obiekty MOP na trasie projektowanej [...] od B. do W. są własnością prywatną i nie zostały przejęte na rzecz Skarbu Państwa.

Po rozpatrzeniu odwołania Minister Infrastruktury i Budownictwa wskazał, że inwestor przed złożeniem wniosku, zgodnie z art. 11 b ust. 1 specustawy drogowej, uzyskał opinie: zarządu Województwa [...] z dnia [...] listopada 2014 r., zarządu Powiatu w O. z dnia [...] listopada 2014 r.

Zgodnie z art. 11b ust 2 specustawy drogowej brak opinii Wójta Gminy [...] w terminie 14 dni od dnia zwrócenia się przez właściwego zarządcę drogi o jej wyrażenie, należy traktować jako brak zastrzeżeń do wniosku.

Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej, do wniosku załączono mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto dołączono analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu.

Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 5 specustawy drogowej, do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.). Zgodnie z art. 20 ust. 4 tej ustawy, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r., o środowiskowych uwarunkowaniach, decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony środowiska w W. z dnia [...] września 2014 r., o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie węzła P. od km [...] do km [...], postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2015 r., uzgadniającym warunki realizacji ww. inwestycji, Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., oraz z dnia [...] kwietnia 2015 r., udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie robót na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią rzeki S., wykonanie urządzeń wodnych w ramach planowanej inwestycji.

Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego Minister stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462, z późn. zm).

Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej, inwestor załączył do wniosku także opinie:

- Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] października 2014 r.,

- Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. z dnia [...] listopada 2014 r.,

- [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2014 r.,

- P. S.A. z dnia [...] października 2014 r.,

- [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] listopada 2014 r.

Co do pozostałych opinii, wskazanych w art. 11d ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej, to inwestor nie miał obowiązku ich przedkładania.

Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 9 specustawy drogowej, do wniosku inwestor dołączył również wymagane przepisami odrębnymi decyzje:

- Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., oraz z dnia [...] kwietnia 2015 r., udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie robót na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią rzeki S., wykonanie urządzeń wodnych w ramach planowanej inwestycji,

- Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r., o środowiskowych uwarunkowaniach oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2014 r., wydłużające ważność ww. decyzji środowiskowej o 2 lata

- Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] stycznia 2014 r., stwierdzającą wygaśnięcie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w części dotyczącej odcinka [...] do km [...],

- Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] września 2014 r., o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie węzła P. od km [...] do km [...].,

W ocenie organu drugiej instancji Wojewoda [...], prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków.

Zgodnie z dyspozycją art. 11d ust. 5 specustawy drogowej, pismem z dnia 11 marca 2015 r., zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości wskazanych we wniosku, wysyłając zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczenia w urzędzie wojewódzkim, w urzędzie gminy właściwym ze względu na przebieg drogi oraz na stronie internetowej tej gmin, a także w prasie lokalnej.

W aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające obwieszczenie o wszczęciu przedmiotowego postępowania W przedmiotowym obwieszczeniu organ pierwszej instancji poinformował o miejscu, gdzie strony lub ich pełnomocnicy mogą zapoznać się z dokumentacją dotyczącą inwestycji oraz o możliwości składania uwag i wniosków.

Z uwagi na wniosek inwestora o przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, pismem z dnia 11 marca 2015 r., zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia pn. "Rozbudowa drogi krajowej Nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku W. - granica województwa [...] odcinek [...] od km [...] do km [...]" w ramach ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Wojewoda [...] postanowieniem NR [...] z dnia [...] marca 2015, zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W., działając na podstawie art. 90 ust. 2 pkt 1 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, pismem z dnia 8 lipca 2015 r., zwrócił się do Wojewody [...] o zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w sprawie przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia drogowego w trybie art. 33-36 i 38 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Wojewoda [...] zawiadomieniem wydanym na podstawie art. 30, art. 33-36, art. 82 ust. 1 pkt 4 i 4a, w związku z art. 90 ust. 2 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz art. 49 i art. 61 § 1 Kpa poinformował o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz składania uwag i wniosków.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] września 2015 r., uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2015 r., Wojewoda [...], podjął zawieszone postępowanie.

Po zebraniu materiału dowodowego, Wojewoda [...] wydał w dniu [...] listopada 2015 r. decyzję o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej.

Zgodnie z art. 11 f ust. 3 specustawy drogowej, Wojewoda [...] doręczył ww. decyzję wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronie internetowej tych gmin, a także w prasie lokalnej.

W zawiadomieniach oraz w obwieszczeniu, zgodnie z art. 11 f ust. 4 specustawy drogowej, zamieszczono informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji.

Analizując decyzję Wojewody [...], organ odwoławczy stwierdził, że kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom art. 11f ust. 1 specustawy drogowej, zawiera, bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie.

Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektami podziałów nieruchomości w skali 1:2000, 1:1000, 1:500 wraz z wykazami zmian gruntowych, stanowiące załącznik nr 2 do decyzji, będące jej integralną częścią).

Ponadto, na jej mocy, zatwierdzono projekt budowlany, stanowiący załącznik nr 1. W decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa, nałożono na inwestora obowiązek przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu oraz dróg innych kategorii, zezwolono na wykonanie tego obowiązku oraz określono ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązku, o którym mowa powyżej, jak również określono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, a także określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Decyzja zawiera również określenie szczególnych warunków prowadzenia robót budowlanych oraz określenie szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie.

Zaskarżona decyzja określa również termin wydania nieruchomości, opróżnienia lokali oraz innych pomieszczeń, o którym mowa w art. 16 ust. 2 specustawy drogowej, choć, termin ten został wyznaczony w sposób niewłaściwy.

Organ II instancji stwierdził, iż wydana decyzja wymagała jednak korekty merytoryczno - reformacyjnej. W trakcie postępowania odwoławczego, inwestor wniósł o zmianę decyzji Wojewody [...], polegającą na wyłączeniu z zakresu przedmiotowej inwestycji drogowej działek nr [...], [...], [...], z obrębu P.oraz działki nr [...] z obrębu P.

Inwestor wyjaśnił, że umorzenie postępowania w zakresie przedmiotowych nieruchomości jest zasadne, z uwagi na brak konieczności wykonywania prac budowlanych na działkach nr [...], [...], [...], z obrębu P. oraz nieuregulowany stan prawny działki nr [...] z obrębu P.

To stanowisko zostało uwzględnione również w dokumentacji nadesłanej przez inwestora w dalszym toku postępowania odwoławczego.

W związku z powyższym, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, w punkcie I decyzji Minister uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] w części dotyczącej działki nr [...], [...], [...], z obrębu P. oraz działce nr [...] z obrębu P. oraz umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w tym zakresie.

Konsekwencją ww. wyłączenia była zmiana niektórych załączników mapowych do zaskarżonej decyzji. Zmiana ta została określona w pkt III rozstrzygnięcia decyzji. Nadto prace określone w decyzji Wojewody [...] jako rozbiórka sieci elektroenergetycznej 0,4kV, rozbiórka sieci wodociągowej, rozbiórka sieci gazowej, rozbiórka sieci teletechnicznej stanowiły w rzeczywistości przebudowę istniejących sieci uzbrojenia terenu. W związku z powyższym w pkt II niniejszej decyzji organ odwoławczy dokonał korekty decyzji Wojewody [...] w tym zakresie

Zgodnie z art. 93 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w decyzjach, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, właściwy organ może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając jej zakres i termin. W związku z tym, iż w decyzji Wojewody [...] obowiązek przeprowadzenia analizy porealizacyjnej nie został nałożony, Minister uczynił to w punkcie IV decyzji, wskazując na obowiązek jej wykonania po upływie roku od dnia oddania obiektu do użytkowania i przedstawienia jej właściwemu organowi w terminie do 18 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania.

Zakres i termin obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej, który został nałożony, uwzględnia treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Ponadto analizując decyzję Wojewody [...] pod kątem spełnienia warunku określonego w art. 16 ust. 2 specustawy drogowej, Minister Infrastruktury i Budownictwa stwierdził, iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w sposób błędny określa termin wydania nieruchomości, dlatego w pkt IV zaskarżonej decyzji zawarł, prawidłowo określone terminy wydania nieruchomości.

Organ odwoławczy dokonując powyższych rozstrzygnięć uznał, że nie naruszają one zasady dwuinstancyjności postępowania z art. 15 Kpa, ponieważ zasadniczym rozstrzygnięciem decyzji Wojewody [...] było m.in. ustalenie przebiegu linii rozgraniczających teren, zatwierdzenie podziału nieruchomości i projektu budowlanego oraz ustaleń dotyczących materii, o której stanowi art. 11 f ust. 1 pkt 8 lit. a, e i g specustawy drogowej, a te pozostają zgodne z wnioskiem inwestora oraz z decyzją organu pierwszej instancji.

Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że czyni zadość innym wymogom specustawy drogowej oraz, że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w pkt l-V.

Odnosząc się zaś do zarzutów podniesionych przez skarżącą, uznał, iż są one bezzasadne.

Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Organy mogą działać tylko w granicach tego wniosku, nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie organu podlega zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy drogowej, bowiem stosownie do art. 11 e specustawy drogowej nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami.

Zadaniem organu było sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają innym regulacjom prawnym, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 2334/15, z dnia 1 kwietnia 2015 r" sygn. akt II OSK 106/15, z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 3221/14, z dnia 2 kwietnia 2014 r" sygn. akt II OSK 2621/12, z dnia 28 lutego 2014 r, sygn. akt II OSK 93/14, z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 762/13, z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 432/13, z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1968/10, z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 2416/10, oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt VII Sa/Wa 585/15, z dnia 20 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2887/14, z dnia 5 lutego 2015 r" sygn. akt VII SA/Wa1987/14, z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1001/14, z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2753/13, z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 561/11, z dnia 14 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1722/09), organ właściwy do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie ww. decyzji. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno- wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości.

Pismami z dnia 10 lutego 2016 r., z dnia 29 lutego 2016 r. oraz z dnia 5 kwietnia 2016 r., organ odwoławczy wezwał inwestora do wypowiedzenia się co do zarzutów podniesionych przez skarżącą. Inwestor ustosunkował się do zarzutów dotyczących przyjętych rozwiązań projektowych, wyjaśniając powody ich przyjęcia oraz przekonując o ich prawidłowości.

Dalej organ wskazał, że MOP stanowi część drogi w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460, z póżn. zm.).

Odnosząc się do twierdzeń skarżącej, że inne inwestycje realizowane przez inwestora na terenie województwa podlaskiego nie wiązały się z wywłaszczeniem istniejących stacji paliw na rzecz MOP, organ wskazał, że to inwestor decyduje o przebiegu inwestycji oraz wielkości terenu niezbędnego do jej realizacji, zaś organ architektoniczno-budowlany wydający decyzję w tym przedmiocie nie jest uprawniony do wyznaczenia i korygowania trasy inwestycji.

Inwestor w piśmie z dnia 11 maja 2016 r., wskazał, że zgodnie z wymogami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przedmiotowa inwestycja zakłada budowę MOP kategorii II z dopuszczeniem adaptacji istniejącej stacji paliw. Obszar istniejącej stacji paliw, będącej własnością skarżącej, nie jest jednak wystarczający, aby zlokalizować na nim docelowy MOP. Aby dostosować stację paliw należącą do skarżącej, do wymogów zawartych w "Wytycznych projektowania i etapowania budowy MOP" oraz rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2016r., poz. 124) , zwanym dalej "rozporządzeniem MTiGM, konieczne jest powiększenie powierzchni stacji paliw o nieruchomość sąsiednią.

Działka nr [...], z obrębu P. posiada powierzchnię 2,81 ha. Objęty przedmiotową decyzją Wojewody [...] projektowany MOP P., kategorii II posadowiony będzie na nieruchomości skarżącej, ale także na sąsiadującej z nią działce nr 251, o powierzchni 2,75 ha, co daje powierzchnię łączną 5.57 ha - zgodną z "Wytycznym projektowania i etapowania budowy MOP" oraz z koncepcją przyjęta w dniu 18 grudnia 2012 r., na posiedzeniu Komisji Oceny Przedsięwzięć Inwestycyjnych, działającej przy Generalnym Dyrektorze Dróg Krajowych i Autostrad.

Odnośnie MOP S., wskazanego przez skarżąca, inwestor wyjaśnił, że powierzchnia należącej do właściciela stacji paliw wynosiła 6,48 ha, czyli zapewniała spełnienie funkcji wymaganych przez MOP kategorii III, a co za tym idzie, możliwa była adaptacja istniejącej stacji paliw i pozostawienie jej przy dotychczasowym właścicielu.

Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie ze stanowiskiem inwestora w ramach przedmiotowego przedsięwzięcia stacja paliw zlokalizowana w rejonie N. (którą skarżącą błędnie utożsamiła z MOP [...]), została przeznaczona w części do rozbiórki. Obsługa komunikacyjna istniejącej stacji paliw zaprojektowana jest od drogi dojazdowej nr [...] i nie ma bezpośredniego skomunikowania z projektowaną drogą ekspresową [...]. W związku z powyższym, zarzuty skarżącej dotyczące tych kwestii były bezzasadne.

Skutek prawny w postaci uzyskania przez podmiot publicznoprawny prawa własności nieruchomości, na których realizowana jest przedmiotowa inwestycja następuje z mocy samego prawa, zgodnie z dyspozycją art. 12 ust. 4 specustawy drogowej, który stanowi o tym, iż nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych, albo własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Oznacza to, iż wskazane podmioty publicznoprawne uzyskują własność nieruchomości lub ich części w granicach wyznaczonych liniami rozgraniczającymi danej inwestycji drogowej.

Nabycie przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości wymienionych w decyzji Wojewody [...], w tym nieruchomości skarżącej, nie jest zależne od woli organów. Za naniesienia i za elementy składowe znajdujące się na przejmowanych działkach właścicielom przejmowanych nieruchomości przysługuje odszkodowanie.

Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za ww. nieruchomości, stosownie do treści art. 12 ust. 4a i 4b specustawy drogowej, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji - Wojewoda [...].

Kwestie dotyczące ustalenia wysokości odszkodowania są przedmiotem odrębnego od zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, rozstrzygnięcia.

Odpowiadając na zarzut naruszenia przepisów specustawy drogowej poprzez objęcie przedmiotową inwestycją nieruchomości nie wchodzących w skład pasa drogowego, lecz usytuowanej obok projektowanej trasy [...] wskazał, że do zajęcia tego terenu dochodzi w zakresie niezbędnym dla realizacji przedmiotowej inwestycji.

Przepis art. 1 ust. 1 specustawy drogowej wyznacza zakres regulacji ustawowej, określając go jako "zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych", a więc zamierzenia budowlanego obejmującego - prócz przygotowania budowy samej drogi - również realizację infrastruktury drogowej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 2168/11, LEX nr 1162398).

Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, do której odsyła art. 1 ust 1 specustawy drogowej, droga stanowi budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Dlatego, decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej mogą zostać objęte wszelkie drogowe obiekty inżynierskie i urządzenia oraz instalacje, o ile stanowią z drogą całość techniczno-użytkową.

Zgodnie z art. 4 pkt 10 ustawy o drogach publicznych droga ekspresowa jest to droga przeznaczona wyłącznie do ruchu pojazdów samochodowych wyposażona w jedną lub dwie jezdnie, posiadającą wielopoziomowe skrzyżowania z przecinającymi ją innymi drogami transportu lądowego i wodnego, z dopuszczeniem wyjątkowo jednopoziomowych skrzyżowań z drogami publicznymi, wyposażona w urządzenia obsługi podróżnych, pojazdów i przesyłek, przeznaczone wyłącznie dla użytkowników drogi.

Działka skarżącej nr [...] z obrębu [...] P., znajduje się w obszarze, w którym została zlokalizowana droga w rozumieniu art. 4 pkt 10 ustawy o drogach publicznych, a na obszarze tej działki docelowo mają zostać zlokalizowane urządzenia obsługi podróżnych, pojazdów i przesyłek, dla których § 109 ust. 2 rozporządzenia MTiGM, używa nazwy Miejsce Obsługi Podróżnych.

Wykonanie Miejsca Obsługi Podróżnych oraz ich wyposażenie w obiekty obsługi podróżnych typu stacje paliw, czy restauracje, wynika z przepisów prawa i jest warunkiem koniecznym do określenia drogi jako droga ekspresowa.

Nie ma możliwości wyłączenia nieruchomości skarżącej z przedmiotowej inwestycji, gdyż na niej zlokalizowany będzie MOP II Prosienica.

W związku z rozbudową drogi krajowej nr [...], inwestor przejął nieruchomość nr [...], w celu zagospodarowania jej pod MOP kategorii II, bowiem stacja paliw zlokalizowana na działce nr [...] nie posiada obszaru wystarczającego, aby zaadaptować go do potrzeb MOP kategorii II.

Nieruchomość stanowiącą współwłasność A. S. nie spełnia wymogów, jakim odpowiadać ma MOP kategorii II, a co za tym idzie nie ma możliwości pozostawienia działki nr [...] obręb P., przy jej dotychczasowym właścicielu. Inwestor wskazał, że rozbudowa istniejącej stacji paliw do MOP kategorii II zostanie wykonana według odrębnego opracowania, zatem kwestia m.in. ilości miejsc parkingowych nie była, doprecyzowana w przedmiotowym dokumencie.

Linie rozgraniczające teren ustalone w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią jednocześnie linie podziału nieruchomości, a znajdujące się w powstałym pasie drogowym działki z mocy prawa stają się własnością Skarbu Państwa.

Nadto organ odwoławczy wskazał, że Wojewoda [...] prawidłowo zawiadomił strony (w tym A. S.) o wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji Wojewody [...]. W zawiadomieniach wysłanych na adres podany w katastrze zamieszczono, zgodnie z art. 11 d ust. 6 oraz 11f ust. 4 specustawy drogowej, informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie oraz z treścią wydanej decyzji, dodatkowo w aktach sprawy znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru zarówno zawiadomienia o wszczęciu postępowania (odebrane przez K. S. - matkę skarżącej w dniu 17 marca 2015 r.) jak i zawiadomienie o wydaniu decyzji (odebrane przez K. S. w dniu 9 grudnia 2015 r.), wysłane na adres znajdujący się w ewidencji gruntów.

Tym samym skarżąca miała zapewniony dostęp do akt sprawy jak i miała możliwość aktywnego uczestniczenia w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...].

A. S. wniosła skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego w Warszawie, na decyzję Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w części i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W skardze skarżąca wskazała, iż nie wyraża zgody na wykup "całego obiektu" na rzecz Skarbu Państwa, wskazując na całkowitą bezcelowość, bezprawność i rażące naruszenie finansów publicznych, poprzez konieczność przyznania odszkodowania w znacznej wartości, którego nie żąda, gdyż chce nadal prowadzić swoje przedsiębiorstwo, zgodnie z wymogami dla miejsc obsługi podróżnych kategorii II.

W opinii skarżącej, dokumentacja projektowa nie wskazuje na celowość i konieczność wykupu przez Skarb Państwa całej działki nr [...], z obrębu [...] P. Nieuzasadnione było objęcie liniami rozgraniczającymi inwestycji całej działki. Skarżąca zadeklarowała chęć wykupu lub wydzierżawienia sąsiedniej działki nr [...], w celu powiększenia obszaru jej przedsiębiorstwa i dostosowania do wymogów MOP kategorii II.

Podniosła, że wywłaszczenie mogło nastąpić to w zakresie niezbędnym pod budowę drogi, zaś pozostała część nieruchomości powinna być wyłączona z wykupu i pozostawiona do funkcjonowania istniejącego obiektu jako miejsca obsługi podróżnych.

Skarżąca wskazała, iż nie zgadza się ze stanowiskiem, iż to inwestor decyduje o kształcie inwestycji i przyjętych rozwiązaniach technicznych. Przejmowanie prywatnej własności na rzecz Skarbu Państwa, nie stanowiącej gruntów pod drogi publiczne, stanowi naruszenie specustawy drogowej i konstytucji.

Zdaniem skarżącej, przy obecnie zatwierdzonym projekcie budowlanym "dzierżawa tej stacji" będzie całkowicie nieopłacalna.

Ponadto skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lipca 2016 r., wnieśli M. K. i P. K.

Domagali się stwierdzenia wydania decyzji Ministra z naruszeniem prawa, względnie jej uchylenia.

Skarżący wskazali, iż realizacja inwestycji pozbawia ich możliwość korzystania z dotychczasowego dojazdu przez bramę na działkę nr [...], z obrębu [...] P., przy jednoczesnym zaprojektowaniu dojazdu do ww. działki w innym miejscu, z którego nie będą jednak mogli korzystać bez uprzedniego poniesienia znacznych nakładów finansowych.

Skarżący zarzucili rażące naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 11f ust. 1 pkt 4 oraz art. 11f ust.1 pkt 8 lit. h ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, poprzez nieuwzględnienie uzasadnionych interesów osób trzecich.

Wskazali, że zaprojektowano dojazd do ich działki nr [...] w innym miejscu niż zjazd dotychczasowy odbywający się przez istniejąca bramę wjazdowa. Wykonanie bramy i zjazdu w nowym miejscu będzie się wiązało z koniecznością kosztownej przebudowy na działce nr [...], a jednocześnie wykluczy na czas przebudowy komunikację tej nieruchomości z drogą publiczną.

Skarżący zarzucili decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj., art. 7 i 77 K.p.a., poprzez nieustalenie stanu faktycznego, pominięcie faktu, że dotychczasowy dojazd do drogi publicznej dla działki nr [...] odbywał się przez działkę nr [...], gdzie skarżący mieli bramę wjazdową w ogrodzeniu, jak również tego, iż przy zastosowaniu rozwiązań przewidzianych zaskarżoną decyzją dojazd do drogi publicznej związany będzie z przeniesieniem lub wybudowaniem nowej bramy wyjazdowej na posesję, wycinką drzew zlokalizowanych bezpośrednio przy ogrodzeniu od ul. S., a nadto przebudową budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...].

W odpowiedzi na skargi Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargi nie są zasadne.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Badając legalność zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Odnosząc się do skarg, stwierdzić należy, że zarzuty w nich zawarte nie przemawiających za ich uwzględnieniem i uchyleniem zaskarżonej decyzji.

W zakresie skargi A. S. podnoszącej, iż wywłaszczanie nieruchomości jest dopuszczalne jedynie w obszarze przeznaczonym pod samą drogę, a także wskazującej na brak celowości wykupu jej nieruchomości, stanowiącej funkcjonującą stację paliw, należy przypomnieć iż przepis art. 1 ust. 1 specustawy drogowej wyznacza zakres regulacji ustawowej, określając go jako "zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych", a więc zamierzenia budowlanego obejmującego - oprócz przygotowania budowy samej drogi - również realizację infrastruktury drogowej (wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 2168/11, Lex nr 1162398).

Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r, poz. 460, ze zm.), do której odsyła art. 1 ust 1 specustawy drogowej, droga stanowi budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej mogą zostać objęte wszelkie drogowe obiekty inżynierskie i urządzenia oraz instalacje, o ile stanowią z drogą całość techniczno-użytkową.

Zgodnie z art. 4 pkt 10 ustawy o drogach publicznych, droga ekspresowa jest to droga przeznaczona wyłącznie do ruchu pojazdów samochodowych wyposażona w jedną lub dwie jezdnie, posiadająca wielopoziomowe skrzyżowania z przecinającymi ją innymi drogami transportu lądowego i wodnego, z dopuszczeniem wyjątkowo jednopoziomowych skrzyżowań z drogami publicznymi, wyposażona w urządzenia obsługi podróżnych, pojazdów i przesyłek, przeznaczone wyłącznie dla użytkowników drogi.

Działka skarżącej nr [...], z obrębu [...] P., znajduje się w obszarze, w którym została zlokalizowana droga w rozumieniu art. 4 pkt 10 ustawy o drogach publicznych, gdyż na obszarze tej działki docelowo mają zostać zlokalizowane urządzenia obsługi podróżnych, pojazdów i przesyłek, czyli zgodnie z § 109 ust. 2 rozporządzenia MTiGM - miejsce obsługi podróżnych.

W myśl § 110 ust. 1 rozporządzenia MTiGM, droga w zależności od potrzeb może być wyposażona w obiekty i urządzenia obsługi uczestników ruchu. Do obiektów tych i urządzeń zalicza się w szczególności miejsca obsługi podróżnych, punkty kontroli samochodów ciężarowych, zatoki postojowe, zatoki autobusowe, perony tramwajowe, pętle autobusowe, place do zawracania, mijanki, przejścia dla pieszych.

Zgodnie z § 114 ust. 1 rozporządzenia MTiGM, w celu określenia cech użytkowych MOP wyróżnia się następujące ich rodzaje:

1) MOP I - o funkcji wypoczynkowej: wyposażony w stanowiska postojowe (parking), jezdnie manewrowe, urządzenia wypoczynkowe, sanitarne i oświetlenie; dopuszcza się wyposażenie w obiekty małej gastronomii,

2) MOP II - o funkcji wypoczynkowo-usługowej: wyposażony w obiekty, o których mowa w pkt 1, oraz w stację paliw, stanowiska obsługi pojazdów, obiekty gastronomiczno-handlowe, informacji turystycznej,

3) MOP III - o funkcji wypoczynkowej i usługowej: wyposażony w obiekty, o których mowa w pkt 2, obiekty noclegowe oraz w zależności od potrzeb w agendy poczty, banku, biur turystycznych, biur ubezpieczeniowych.

Wobec powyższego, miejsca obsługi podróżnych są urządzeniami obsługi podróżnych, stanowiącymi integralny element drogi ekspresowej, bez których droga ta nie może funkcjonować. Zatem wykonanie miejsca obsługi podróżnych oraz ich wyposażenie w obiekty obsługi podróżnych typu stacje paliw, restauracje, wynika z przepisów prawa i jest warunkiem koniecznym do określenia drogi jako droga ekspresowa.

Nie mogło odnieść zamierzonego skutku twierdzenie skarżącej, iż nie zgadza się ze stanowiskiem, że to inwestor jako podmiot wyspecjalizowany posiadający odpowiednią wiedzę, decyduje o kształcie inwestycji i przyjętych rozwiązaniach technicznych.

Przytoczone w decyzji Ministra, orzeczenia sądów administracyjnych potwierdzają przyjęty sposób interpretacji przedmiotowych przepisów. Zarówno organ pierwszej instancji, jak i Minister Infrastruktury i Budownictwa nie są uprawnieni do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań.

Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający w sprawie zezwolenia na realizację tej inwestycji wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji.

Zadaniem organu jest sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy odpowiadają innym regulacjom prawnym, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Ustawodawca precyzyjnie określił zakres wniosku składanego przez inwestora drogi publicznej, dlatego kontrolując przedłożoną dokumentację z ustawowo wyznaczoną treścią decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, określoną w art. 11 f ust. 1 specustawy drogowej, organy orzekające nie mogą modyfikować ustaleń i parametrów zawartych we wniosku o wydanie ww. decyzji, jeżeli nie wynika z przepisów prawa.

Tylko bowiem stwierdzenie przez organ, iż kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej. W niniejszej sprawie organy nie mogły dokonać zmian w przedstawionej przez wnioskodawcę koncepcji przebiegu drogi [...] wraz z infrastrukturą dodatkową.

Niedopuszczalna była również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, gdyż miałaby charakter pozaprawny. To wnioskodawca wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno - wykonawcze.

Oceniając to, czy decyzja w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycje drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Zdaniem Sądu w tej sprawie nie doszło do pozaprawnego naruszenia konstytucyjnie chronionego prawa własności.

W toku postępowania odwoławczego, mając na uwadze zastrzeżenia skarżącej co do przebiegu linii rozgraniczającej teren inwestycji, Minister Infrastruktury i Budownictwa podjął działania mające na celu wyjaśnienie powodów zajęcia terenu skarżącej pod planowany MOP. Biorąc pod uwagę jednoznaczne stanowisko inwestora, iż nie ma możliwości zmiany przebiegu przedmiotowej inwestycji drogowej, w zakresie dotyczącym działki skarżącej, gdyż działka ta została przeznaczona pod budowę Miejsca Obsługi Podróżnych, organ odwoławczy uznał za zasadny sposób zajęcia terenu pod inwestycję określony we wniosku inwestora.

Zgodnie ze stanowiskiem inwestora, lokalizacja MOP Prosienica była przedmiotem uzgodnień i opinii komisji oceny przedsięwzięć inwestycyjnych działającej przy generalnym dyrektorze dróg krajowych i autostrad w dniu 18 grudnia 2012 r., w konsekwencji czego uznano wybraną lokalizację za najbardziej korzystną dla projektowanego odcinka drogi.

W związku z budową drogi [...] inwestor przejął także nieruchomość nr [...], w celu zagospodarowania jej pod MOP kategorii II, bowiem stacja paliw zlokalizowana na działce nr [...] nie posiada obszaru wystarczającego, aby zaadaptować go do potrzeb MOP kategorii II.

Inwestor wykazał, że celowe jest przejęcie nieruchomości skarżącej w związku z budową drogi [...], bowiem miejsce obsługi podróżnych jest elementem drogi w rozumieniu przepisów prawa.

W tym postępowaniu, Sąd nie ma kompetencji do oceny gospodarności i ekonomicznej celowości działań inwestora.

Niewątpliwie w dniu wydania przez Ministra decyzji, nieruchomość skarżącej nie spełniała wymogów jakim powinien odpowiadać MOP kategorii II i niemożliwym było pozostawienie przedmiotowej stacji przy dotychczasowym właścicielu.

Stwierdzić należy, że zgłoszone w toku postępowania odwoławczego zarzuty, uwagi i wnioski stron postępowania zostały wnikliwie przeanalizowane, a zwłaszcza kwestie podnoszone przez skarżącą.

Minister Infrastruktury i Budownictwa w sposób zgodny z art. 107 § 3 kpa uzasadnił swoją decyzję, wskazując przesłanki, które wziął pod rozwagę uznając argumentację skarżącej A. S. za niezasadną.

Okoliczność, że strona nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia, nie oznacza naruszenia norm postępowania.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze M. i P. K., należy stwierdzić, że nie przemawiają za uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Bezzasadny był zarzut naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 4 oraz art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. h specustawy drogowej, poprzez ich niezastosowanie.

Przepis art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej zobowiązuje organ do określenia w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej m.in. wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane "obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy (...) projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno- budowlanych, (...) zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej".

Do uznania, że decyzja jest wadliwa nie wystarcza poczucie właściciela nieruchomości, że poprzez wydanie zgody na realizację obiektu budowlanego doznał krzywdy, o ile nie znajduje to oparcia w konkretnych normach prawa materialnego.

Odnosząc się do twierdzeń M. i P. K. wskazać trzeba, że z projektu budowlanego wynika, iż dojazd do działki [...] w miejscowości P. jest nadal zapewniony od ul. B. poprzez istniejącą bramę, która nie jest przewidziana do rozbiórki. W dokumentacji projektowej pozostawiono część istniejącej jezdni ziemnej ul. B., jako dojazd do istniejącej bramy, celem nie ingerowania w ogrodzenie działki. Natomiast zjazd do działki [...] od ul. S. został zaprojektowany dodatkowo, jako alternatywna możliwość dojazdu i zapewnienie bezpośredniego włączenia się do drogi asfaltowej.

W związku z powyższym, dojazd do działki nr [...] został zapewniony a, nieruchomość nie jest pozbawiona komunikacji z drogą publiczną.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 7 i 77 Kpa, poprzez niewyjaśnienie i nieustalenie okoliczności istotnych dla sprawy, które skutkowało pominięciem przy wydawaniu zaskarżonej decyzji faktu, iż dotychczasowy dojazd do drogi publicznej odbywał się przez działkę nr [...] tj. do ul. B.

Okoliczność, iż skarżący (jak wywodzili w pismach procesowych i na rozprawie) nie będą mogli w pełni korzystać z dotychczasowego wjazdu, wobec zmniejszonej i nieodpowiedniej dla ich pojazdów szerokości drogi po działce nr ew. [...], nie zmienia faktu, iż mają obecnie możliwość zjazdu do działki [...] od ul. S., gdyż zaprojektowano dodatkowy zjazd. Zatem zaprojektowe zmiany komunikacyjne w odniesieniu do relacji z działką skarżących, nie spowodowały pozbawienia ich działki dostępu do drogi publicznej, a tylko taka sytuacja spowodowałaby naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane.

Podniesione w skardze zarzuty nie miały oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, nadto Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargi oddalił.