Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 955/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 1997 nr 123 poz 779
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych.
article: art. 43 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2005 nr 249 poz 2104
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych
article: art. 52 par. 1 i  art. 58  par. 1  pkt 6 i  par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 58 i  art. 107 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu mandatu karnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] W. W. zwróciła się

do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o umorzenie należności

z tytułu mandatu karnego z dnia [...], Nr [...] w kwocie

[...] złotych, nałożonego na wnioskodawczynię przez funkcjonariusza Straży Miejskiej w [...] z tytułu parkowania pojazdu w miejscu przeznaczonym dla osób niepełnosprawnych bez wymaganych uprawnień.

Pismem z dnia [...], Nr [...], Prezydent Miasta [...] poinformował W. W. o odmowie umorzenia w/w mandatu.

W dniu [...] W. W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], wnosząc o uchylenie mandatu.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł

o odrzucenie skargi, względnie jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, z późn. zm.).

W przedmiotowej sprawie skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę w związku z odmową umorzenia grzywny

w kwocie [...] złotych nałożonej w postępowaniu mandatowym, zawartą w piśmie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], Nr [...].

W myśl art. 95 § 1 oraz art. 99 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848, z późn. zm.), postępowanie mandatowe prowadzi Policja, a inne organy, gdy przepis szczególny tak stanowi. Na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (Dz. U. Nr 123, poz. 779, z późn. zm.), strażnik gminny (miejski), wykonując określone niniejszym aktem zadania, ma prawo do nakładania grzywien w postępowaniu mandatowym za wykroczenia określone w trybie przewidzianym przepisami o postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

Stosownie do treści art. 100 ustawy Kodeks postępowania w sprawach

o wykroczenia, ściąganie grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego następuje

w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Grzywna

ta stanowi dochód budżetu państwa, a gdy nałoży ją funkcjonariusz organu podległego władzom jednostki samorządu terytorialnego - stanowi dochód tej jednostki samorządu. W rozpatrywanej sprawie dochód Miasta [...].

Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm.), w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem dłużnika lub interesem publicznym należności pieniężne,

do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej, przypadające jednostce samorządu terytorialnego lub jej jednostkom organizacyjnym mogą być umarzane,

a ich spłata odraczana lub rozkładana na raty, na zasadach określonych przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego. W ust. 2 powołanego przepisu ustawodawca zawarł jednocześnie dla organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego upoważnienie do określenia w drodze uchwały szczegółowych zasad, sposobu i trybu udzielania w/w ulg oraz wskazania organów lub osób do tego uprawnionych.

Wykonanie powołanego upoważnienia ustawowego stanowi uchwała Rady Miejskiej w Stargardzie Szczecińskim z dnia 28 marca 2006 r., Nr XLI/455/2006,

w sprawie określenia zasad i trybu umarzania wierzytelności jednostek organizacyjnych miasta z tytułu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa oraz udzielania innych ulg w spłacaniu tych należności, a także wskazania organów do tego uprawnionych (Dz. Urzęd. Wojew. Zachod. Nr 58, poz. 1069).

Zgodnie z § 3 w związku z § 4 uchwały, do umarzania wierzytelności wszystkich jednostek organizacyjnych miasta, w tym w przypadku wierzytelności przewyższających kwotę 350 złotych - na zasadach wyłączności, uprawniony jest Prezydent Miasta Stargardu Szczecińskiego.

Podkreślić należy, że uchwała organu stanowiącego podjęta na podstawie przepisu art. 43 ustawy o finansach publicznych jest aktem prawa miejscowego

i wchodzi w zakres szerokiej podstawy prawnej decyzji administracyjnych dotyczących umarzania czy rozkładania na raty należności z określeniem ich wysokości, skierowanych do indywidualnych dłużników (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 maja 2007 r., II SA/Rz 157/07, wyrok dostępny w internecie na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższego, pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], Nr [...], zakwalifikować należy, pomimo jego uchybień formalnych, jaką decyzję administracyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W sposób władczy i jednostronny rozstrzyga ono bowiem o sytuacji prawnej indywidualnie oznaczonego adresata w konkretnie określonych okolicznościach.

W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z późn zm.), skargę

do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.

Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Od będącej przedmiotem zaskarżenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nie zostało wniesione odwołanie. Nie został tym samym wyczerpany przysługujący w stosunku do niej środek zaskarżenia,

co uzasadnia konieczność odrzucenia skargi przez Sąd.

Podkreślić należy, iż okoliczność, że w stosunku do zaskarżonej decyzji

nie został wniesiony w terminie środek zaskarżenia nie była spowodowana winą strony. Organ I instancji, wbrew regulacjom art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie zawarł bowiem w decyzji z dnia [...] pouczenia o trybie wniesienia odwołania.

Odrzucenie skargi przez Sąd nie stoi jednak na przeszkodzie w wystąpieniu przez skarżącą do organu II instancji z wnioskiem o przywrócenie terminu

do wniesienia odwołania na zasadach i w trybie określonym w art. 58 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.).

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) należało orzec jak w sentencji.