Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1725/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 33 pkt 6
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 40 § 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 51, art. 93 ust. 1a
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 2 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2001 nr 80 poz 872
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Maria Myślińska (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kuba Protokolant Dorota Gaj-Mizerska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "A." Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 maja 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 201/11 w sprawie ze skargi "A." Spółki z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 13 maja 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 201/11, oddalił skargę A. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2010 r., w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym i odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia:

W dniu [...] grudnia 2009 r. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w W. wystawił tytuł wykonawczy o numerze [...] obejmujący należność pieniężną z tytułu kary nałożonej na skarżącą Spółkę za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Tytuł wykonawczy został skierowany do Naczelnika Urzędu Skarbowego jako organu egzekucyjnego

Pismem z [...] stycznia 2010 r. pełnomocnik Spółki wniósł do organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wraz z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu podniesiono, że egzekucja prowadzona na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego jest niedopuszczalna z uwagi na niedoręczenie zobowiązanemu ani jego pełnomocnikowi pisemnego upomnienia oraz wystawienie tytułu przez podmiot nieposiadający legitymacji do żądania wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z [...] lutego 2010 r. MWITD uznał zarzuty zobowiązanej za bezzasadne. Po rozpatrzeniu zażalenia A. Sp. z o.o. Główny Inspektor Transportu Drogowego, postanowieniem z [...] kwietnia 2010 r., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Po uzyskaniu stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów, Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał postanowienie z [...] maja 2010 r., którym uznał zarzuty za niezasadne i odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Postanowienie to zostało następnie uchylone przez Dyrektora Izby Skarbowej, zaś sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Postanowieniem z [...] lipca 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, w oparciu o art. 123 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.) w związku z art. 33 pkt 1, 3, 6, 7 i 10 oraz art. 34 § 1 i § 4 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm.; dalej: u.p.e.a.), ponownie uznał wniesione zarzuty za niezasadne i odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny wskazał, że wierzyciel, odnosząc się do zarzutu braku doręczenia pisemnego upomnienia, powołał się na art.. 27 § 3 u.p.e.a. oraz § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 137, poz. 1541 ze zm.) w zw. z art. 15 § 5 u.p.e.a., w myśl których to regulacji postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia dłużnikowi upomnienia, jeżeli należność pieniężna została określona w orzeczeniu. Taka sytuacja, zdaniem wierzyciela, miała miejsce w przedmiotowej sprawie, bowiem ani przepis art. 15 u.p.e.a., ani § 13 pkt 1 cyt. rozporządzenia, nie wprowadzają podziału na decyzje określające i ustalające. Organ stwierdził, że w świetle obowiązujących przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm.; dalej: u.t.d.) brak jest podstaw do kwestionowania uprawnień MWITD do podejmowania czynności w celu egzekwowania wydanych orzeczeń oraz do wydawania decyzji administracyjnych w oparciu o art. 93 u.t.d.

Postanowieniem z [...] listopada 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego stanowisko zajęte przez Naczelnika US jest zgodne z przepisami prawa. W poz. 29 tytułu wykonawczego jako akt normatywny stanowiący podstawę prawną do wydania orzeczenia wskazano art. 93 u.t.d., w poz. 30 podano orzeczenie z [...] października 2009 r. nr [...], natomiast w poz. 42 jako podstawę prawną egzekucji administracyjnej wskazano art. 2 § 1 u.p.e.a., wobec czego nietrafny jest zarzut dotyczący wszczęcia egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego niespełniającego wymogów określonych w art. 27 § 1 ust. 6 u.p.e.a. , tj. tytułu, w którym nie wskazano podstawy prawnej prowadzenie egzekucji administracyjnej. Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż w poz. 50 tytułu wykonawczego MWITD wskazał, że upomnienia nie doręczono wobec braku takiego obowiązku na podstawie § 13 ust. 1 cyt. rozporządzenie Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r. Organ odwoławczy podzielił także stanowisko Naczelnika US, zgodnie z którym nie ma podstaw do kwestionowania ciągłości uprawnień Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu upoważnionego do podejmowania kroków w celu wyegzekwowania swoich orzeczeń oraz do wystawiania decyzji administracyjnych w oparciu o art. 93 u.t.d.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., oddalając skargę na postanowienie Dyrektora izby Skarbowej, podzielił stanowisko organów obu instancji co do prawidłowości wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...].

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego braku legitymacji MWITD do wystawienia tytułu wykonawczego, Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. użyte w ustawie pojęcie "wierzyciela" oznacza podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Z treści art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a. wynika natomiast, iż uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest w odniesieniu do kar pieniężnych wymierzanych przez organy administracji rządowej – właściwy do orzekania organ pierwszej instancji, z zastrzeżeniem pkt 4.

Sąd podkreślił, że zmiana treści art. 51 u.t.d., dokonana na mocy art. 22 ustawy z 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz. U. nr 175, poz. 1462 ze zm.), nie oznacza braku możliwości wydawania decyzji przez wojewódzkiego inspektora transportu drogowego. Stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 u.t.d. wojewódzki inspektor transportu drogowego jest kierownikiem wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego, wchodzącej w skład wojewódzkiej administracji zespolonej. Zgodnie zaś z art. 51 ust. 6 u.t.d. w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji inspekcji organem właściwym jest wojewódzki inspektor, a organem wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. – Główny Inspektor.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że uprawnieni do kontroli drogowej inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego, stosownie do art. 93 ust. 1 u.t.d., mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z przewozem karę pieniężną za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy. Zgodnie zaś z art. 93 ust. 1a cyt. ustawy decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest w imieniu organu właściwego ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli. W świetle powyższych regulacji Sąd pierwszej instancji uznał za prawidłowe stanowisko organów orzekających w sprawie, iż podmiotem uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku wynikającego z decyzji o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej jest MWITD jako właściwy do orzekania organ pierwszej instancji. W ocenie Sądu, tytuł wykonawczy wystawiony przez ten organ spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 u.p.e.a., a zaskarżone postanowienie nie narusza art. 22 cyt. ustawy z 29 lipca 2005 r.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji organy zasadnie przyjęły, że w sprawie ma zastosowanie § 13 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów, zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenie upomnienia w przypadkach, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu. Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i akty wykonawcze do tej ustawy nie wprowadzają bowiem podziału na sposób powstania należności, określając tylko, że obowiązek przesłania upomnienia zobowiązanemu nie jest wymagany, gdy egzekucja dotyczy należności pieniężnej określonej w orzeczeniu. W rozpoznawanej sprawie orzeczeniem tym jest decyzja MWITD nakładająca na Spółkę karę pieniężną.

Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 w zw. z art. 30 u.p.e.a., gdyż dopiero od momentu skutecznego doręczenia odpisu tytułu wykonawczego organ egzekucyjny ma do czynienia ze stroną, której uprawnienia są uregulowane m.in. w art. 32 i 40 k.p.a., a zatem może ona działać przez pełnomocnika, któremu – jeżeli został ustanowiony – doręcza się pisma. W tym kontekście tytuł wykonawczy musi być doręczony bezpośrednio zobowiązanemu, co w sprawie niniejszej miało miejsce. Sąd podniósł ponadto, że o wszczęciu postępowania egzekucyjnego i stosowaniu środków przymusu przez organ egzekucyjny zobowiązany winien być informowany bezpośrednio przez ten organ egzekucyjny, a nie przez pełnomocnika lub inną wskazaną przez niego osobę. Wystawienie przez wierzyciela tytułu wykonawczego, a następnie jego doręczenie organowi egzekucyjnemu, nie wywołuje skutku prawnego w postaci wszczęcia egzekucji. Organ egzekucyjny powinien skierować odpis tytułu wykonawczego bezpośrednio do strony postępowania, nie zaś do pełnomocnika, ustanowionego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Z uwagi na to, że postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanego nie prowadzi się przed doręczeniem mu tytułu wykonawczego, organ egzekucyjny nie ma obowiązku stosowania art. 40 § 2 k.p.a.

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu pierwszej instancji A. Spółka z o.o. wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm..; dalej: p.p.s.a.) naruszenie:

- prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 33 pkt 10 u.p.e.a. w zw. z art. 22 ustawy z 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej oraz art. 51 u.t.d. poprzez uznanie, że tytuł wykonawczy, na podstawie którego przeciwko skarżącej prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, pochodzi od uprawnionego do jego złożenia organu;

- przepisów postępowania, tj. art. 3 § 2 p.p.s.a., art. 141 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 33 pkt 6 u.p.e.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że egzekucja administracyjna przeciwko skarżącej jest dopuszczalna wobec niedoręczenia tytułu wykonawczego pełnomocnikowi skarżących, co miało wpływ na wynik postępowania, bowiem mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka podniosła, że tytuł wykonawczy pochodzi od nieuprawnionego do jego złożenia organu. Od 1 stycznia 2007 r. zadania Inspekcji Transportu Drogowego wykonuje Wojewoda za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, wchodzącego w skład wojewódzkiej administracji zespolonej. Skoro uprawnionym do wydania decyzji jest wojewoda, a inspektor wydaje decyzje tylko w jego imieniu, to wszelkie czynności egzekucyjne mające charakter techniczny mogą być wykonane tylko przez wojewodę. Konsekwencją powyższej zmiany ustawy jest przeniesienie kompetencji do wydawania określonego rodzaju decyzji przez wojewodę. Zdaniem skarżącej do prowadzenia egzekucji uprawniony jest wyłącznie organ, który wydał decyzję stanowiącą przedmiot egzekucji, nie zaś ten, który upoważniony jest jedynie do ich podpisywania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takiej regulacji postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., należy podkreślić, że w ramach tej podstawy autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów dotyczących właściwości sądów administracyjnych, tj. art. 3 § 2 p.p.s.a., oraz odnoszących się do orzeczeń sądowych, tj. art. 141, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c), art. 151 p.p.s.a., w związku z treścią art. 33 pkt 6 u.p.e.a., wskazując jednocześnie, że do naruszenia wyżej wymienionych przepisów prawa doszło na skutek błędnego przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, iż egzekucja administracyjna przeciwko spółce jest dopuszczalna mimo niedoręczenia tytułu wykonawczego pełnomocnikowi strony wnoszącej skargę kasacyjną, co w ocenie Spółki miało wpływ na wynik postępowania i skutkowało oddaleniem skargi.

W związku z powyższym zarzutem podkreślić należy, że w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący winien powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie, odwołując się do treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a., przypomnieć należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem pierwszej instancji. Oznacza to, że obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, wyrok Sądu pierwszej instancji byłby inny. Tymczasem ze skargi kasacyjnej nie wynika, jaki możliwy wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej miało zasygnalizowane w petitum skargi kasacyjnej uchybienie w zakresie przepisów proceduralnych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały całkowicie pominięte zarzuty zgłoszone w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał omawiany zarzut za nieuzasadniony.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 3 § 2 p.p.s.a. Powołany przepis zawiera 8 punktów, a skarga kasacyjna nie przytacza ani jednego z nich. Żaden przepis prawa nie nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązku wybierania bądź domyślania się odpowiedniego przepisu, który mógłby mieć w danej sprawie zastosowanie. Tego rodzaju powinności spoczywają na autorze skargi kasacyjnej. Niezależnie od powyższego, powołany przepis wyznacza właściwość rzeczową sądów administracyjnych, tj. zakres przedmiotowy sprawy sądowoadministracyjnej. O jego naruszeniu można mówić np. w sytuacji, gdy sąd rozpozna skargę na akt lub czynność pomimo braku kognicji, uzna skargę za niedopuszczalną w sytuacji, gdy powinien wydać orzeczenie merytoryczne itp. W niniejszej sprawie tego rodzaju sytuacja nie zachodzi. Zgodnie z przepisem art. 33 pkt 6 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. W petitum skargi kasacyjnej skarżąca stwierdziła, że naruszenie tych przepisów doprowadziło do oddalenia skargi z uwagi na błędne przyjęcie, że egzekucja administracyjna przeciwko niej była dopuszczalna, mimo niedoręczenia tytułu wykonawczego jej pełnomocnikowi. Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że organ w stanie faktycznym i prawnym tej sprawy nie miał obowiązku doręczenia tytułu wykonawczego pełnomocnikowi skarżącej. Z treści art. 40 § 2 k.p.a. wynika, że jeżeli strona ustanowiła w sprawie pełnomocnika, to pisma doręcza się temu pełnomocnikowi. Jest zatem oczywiste, że przepis ten nakłada na organ obowiązek doręczania pism pełnomocnikowi, ale by móc realizować ten obowiązek organ musi powziąć wiedzę o tym, że strona pełnomocnika ustanowiła. W rozpoznawanej sprawie miało to miejsce dopiero wraz ze złożeniem przez skarżącą pisma z dnia [...] stycznia 2010 r. "Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego". Z akt sprawy wynika, że pismo to zostało podpisane przez radcę prawnego B. S., który załączył do niego kopię dokumentu pełnomocnictwa udzielonego mu do działania w imieniu skarżącej. Mając na uwadze tak datę, jak i treść tego pisma, stwierdzić należy, że zostało ono sporządzone w wyniku uzyskania przez skarżącą wiedzy o wystawieniu tytułu wykonawczego. Za całkowicie bezzasadny należało wiec uznać zarzut wadliwej akceptacji przez Sąd pierwszej instancji, że egzekucja administracyjna przeciwko skarżącej była dopuszczalna, skoro powyższy tytuł wykonawczy został doręczony skarżącej. Na marginesie Sąd zauważa, że skarżąca nie podjęła nawet próby wykazania w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, czy zarzucane uchybienie miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a to przecież jest decydujące z punktu widzenia oceny zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Z powołanych wyżej względów, nie są oparte na usprawiedliwionej podstawie zarzuty skargi kasacyjnej w przedmiocie naruszenia w zaskarżonym wyroku przepisów postępowania.

Zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. przepisów prawa materialnego sprowadzają się do kwestionowania przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną właściwości M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do wystawienia tytułu wykonawczego w celu wyegzekwowania obowiązku wynikającego z decyzji wymiarowej tego organu.

Należy podkreślić, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż w wyniku zmiany treści art. 51 u.t.d., która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2007 r., organem właściwym do wystawienia tytułu wykonawczego i skierowania sprawy do egzekucji jest Wojewoda M., a nie Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego. Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że powołany w skardze kasacyjnej przepis art. 22 ustawy z 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej zmienił treść art. 51 u.t.d. Przed nowelizacją przepis art. 51 u.t.d. przewidywał, że zadania inspekcji transportu drogowego wykonuje (poza Głównym Inspektorem Transportu Drogowego) wojewódzki inspektor transportu drogowego. Natomiast po nowelizacji tego przepisu z regulacji wynika, że opisane wyżej zadania wykonuje wojewoda działający za pośrednictwem wojewódzkiego inspektora transportu drogowego, jako kierownika wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego wchodzącej w skład wojewódzkiej administracji zespolonej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w skardze kasacyjnej błędnie przyjęto, że opisana wyżej zmiana oznacza brak podstaw prawnych do wydawania decyzji administracyjnych przez MWITD. Należy tu odwołać się do uzasadnienia projektu ustawy z 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej, gdzie wskazano, że w celu podniesienia sprawności Państwa i jakości wykonywania przypisanych prawem zadań i kompetencji, koniecznym jest między innymi zdefiniowanie pozycji wojewody jako przedstawiciela Rady Ministrów w województwie. Podniesiono także, że w obowiązującym podziale kompetencji nie było (w ocenie autorów projektu) przypadków równoległego wykonywania tych samych zadań i kompetencji przez organy administracji rządowej i jednostki samorządu terytorialnego. W ustawie przyjęto zatem założenie, że zadania przypisane wojewodzie jako przedstawicielowi rządu na danym obszarze powinny ograniczać się między innymi do wykonywania funkcji zwierzchnika zespolonej administracji rządowej oraz funkcji inspekcyjno-kontrolnych. Konsekwencją przesunięcia zadań i kompetencji do samorządu województwa była również konieczność zespolenia służb, inspekcji i straży funkcjonujących na poziomie wojewódzkim i powiatowym, które nie działały w strukturze zespolonej wbrew założeniom reformy z 1999 r. (Państwowa Inspekcja Sanitarna oraz Inspekcja Transportu Drogowego). Sąd pierwszej instancji zasadnie również wskazał, że w art. 2 pkt 2 lit. b) obowiązującej wówczas ustawy z 5 czerwca 1998 roku o administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 80 poz. 872 ze zm.) przewidziano, iż administrację rządową na obszarze województwa wykonują działający pod zwierzchnictwem wojewody kierownicy zespolonej inspekcji, wykonujący zadania i kompetencje określone w ustawach, w imieniu własnym, jeżeli ustawy tak stanowią. Ponadto z art. 93 ust. 1a u.t.d. wynika uprawnienie dla inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego do dokonywania kontroli drogowych, w wyniku której mają prawo do nakładania kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z u.t.d.

Wreszcie wskazać należy, że w art. 51 ust. 1 pkt 2 u.t.d. wprost przewidziano, że wojewoda działa "za pośrednictwem" wojewódzkiego inspektora transportu drogowego. Natomiast w ust. 6 powołanego wyżej przepisu, w brzmieniu obowiązującym do 30 grudnia 2010 r. wskazano, że w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym jest wojewódzki inspektor transportu drogowego, a organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego jest Główny Inspektor Transportu Drogowego.

W tym stanie rzeczy, uwzględniając powyższe uwagi, należy stwierdzić, że brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzutu odnoszącego się do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji wskazanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art.184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.