Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 631/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 77,  art. 79, art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2020 poz 1268
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (obecnie j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 1268 z późn. zm. – dalej u.k.p.), w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – dalej k.p.a.),

1) cofnął M. P. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii AM, B1, B, C1, C, wydane przez Prezydenta Miasta S.;

2) decyzji nadał na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu podano m. in., że na podstawie ostatecznego orzeczenia lekarskiego, wystawionego przez osobę uprawnioną do badań, stwierdzono istnienie przeciwwskazań lekarskich do kierowania pojazdami przez stronę, w zakresie ww. kategorii. W związku z tym spełniona została przesłanka do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.

W odwołaniu od ww. decyzji strona podniosła m. in. naruszenie art. 7 k.p.a. i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Nie wydano bowiem ostatecznego orzeczenia lekarskiego w jego sprawie. Dotychczasowe badania są nieaktualne, a stan zdrowia odwołującego się jest dobry.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (SKO) decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podano m. in., że w rozpatrywanej sprawie wystąpiła przesłanka cofnięcia uprawnienia. Lekarz uprawniony do badań wydał orzeczenie, w którym stwierdził, że u skarżącego istnieją przeciwwskazania do kierowania pojazdami. Opisana wyżej sytuacja nakłada na organ obowiązek wydania decyzji o tej treści. Przy tym orzeczenia wydawane w sprawach badań kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Ośrodek potwierdził, że orzeczenie lekarskie stało się ostateczne, bowiem ww. zrezygnował z badania w trybie odwoławczym. Poddanie się przez stronę kolejnym badaniom lekarskim i złożenie od nich odwołania nie ma wpływu na wydanie decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień. W obrocie prawnym znajduje się bowiem ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia [...] r.

Skargę na powyższą decyzję SKO złożył M. P. Zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. oraz błędne przyjęcie, że zachodzą przesłanki do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych z zakresu psychologii oraz psychiatrii na okoliczność stwierdzenia, czy zachodzą wobec skarżącego przeciwwskazania do kierowania pojazdami i cofnięcia mu uprawnień.

W uzasadnieniu podano m. in., że skarżący do badania wyznaczonego w trybie odwoławczym nie przystąpił, gdyż od pracownika Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy uzyskał informację, że nie może odbyć takiego badania, gdy w jego sprawie toczy się postępowanie instancyjne. Skarżący chciał przeprowadzić badanie w trybie odwoławczym i tym samym kierując się informacją uzyskaną od pracownika WOMP przystąpił do badania w dacie [...] r. Skarżący podnosi, że od daty badania poprzedniego upłynęło 18 miesięcy, istnieje zatem konieczność weryfikacji opinii oraz jej wniosków, tym bardziej że odbywało się ono w czasie leczenia farmakologicznego, w związku z wirusowym [...]. W odniesieniu do skarżącego nie występują poważne, ani uzasadnione wątpliwości, co do stanu jego zdrowia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 – dalej p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

Treść cytowanego przepisu art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a) u.k.p. jest jednoznaczna i nie wywołuje w orzecznictwie większych wątpliwości. Przede wszystkim podkreślić należy, że sformułowanie "starosta wydaje decyzję" wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie, co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku bowiem stwierdzenia przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim istnienia przeciwwskazań zdrowotnych, starosta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami.

Prawidłowe jest także stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że organ administracji jest związany treścią orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, a orzeczenie to nie podlega jego ocenie co do zasadności wydania go o danej treści. Badania lekarskie w przedmiotowym zakresie mogą przeprowadzać jedynie lekarze uprawnieni, spełniający wymagania określone w art. 77 ust. 1 u.k.p. Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 u.k.p. Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7 u.k.p.). Kopię takiego orzeczenia, w przypadku gdy zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, uprawniony lekarz ma obowiązek przesłać staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Przesłanie do organu kopii ostatecznego orzeczenia lekarskiego kończy pierwszy, diagnostyczno – orzeczniczy, etap postępowania w przedmiocie weryfikacji uprawnień kierowcy ze względu na stan jego zdrowia w oparciu o regulacje ustawy o kierujących pojazdami.

Procedura oceny stanu zdrowia kierowcy, wynikająca z cytowanych wyżej przepisów ma charakter szczególny i odrębny od procedury administracyjnej, a zatem nie mają do niej zastosowania ogólne zasady postępowania administracyjnego. Orzeczenia lekarskie wydawane w tym trybie nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Sąd podzielił stanowisko organów orzekających w rozpatrywanej sprawie, że orzeczenia lekarskie wiążą organy administracyjne, które nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy jest prowadzone przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje w tym zakresie.

W szczególności wskazać należy, że wg wyroku NSA z 16 października 2013 r., sygn. I OSK 952/12, "Orzeczenie lekarskie (...) nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., która podlega kontroli organu administracji. Orzeczenie lekarskie stanowi środek dowodowy, o którym mowa w art. 76 § 2 k.p.a. i podlega ocenie organu jak każdy środek dowodowy." Oznacza to, że przedmiotowe orzeczenie stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Skoro kontrola merytoryczna orzeczenia lekarskiego możliwa jest wyłącznie w ramach postępowania odwoławczego prowadzonego przez uprawnione medyczne jednostki orzecznicze, to tam winny były być kierowane konkretne argumenty podważające zasadność wydania orzeczenia (zob. wyrok NSA z 25 października 2011 r., sygn. I OSK 1859/10).

Podnieść należy, że zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a. dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego i w przypadku obalenia domniemania zgodności z prawdą lub domniemania autentyczności dokumentu urzędowego, nie może on być uznany za dowód w sprawie. Skarżący w toku prowadzonego postępowania nie przedstawił dowodu, który mógłby doprowadzić do obalenia domniemania zgodności z prawdą ostatecznego orzeczenia lekarskiego wydanego w jego sprawie. Skoro był pouczony o możliwości złożenia odwołania od orzeczenia lekarskiego, powinien był skorzystać z tej procedury. Powoływanie się na bliżej niesprecyzowane rozmowy z pracownikiem Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy nie mogą skutkować uchyleniem decyzji.

Zaskarżona decyzja zawiera konieczne uzasadnienie faktyczne oraz uzasadnienie prawne i w sposób przejrzysty wyjaśnia motywy podjętego rozstrzygnięcia (art. 107 §3 k.p.a.).

Prowadzenie postępowania dowodowego (przed organami i przed Sądem) w zakresie opisanym w skardze byłoby niedopuszczalne w związku z zastosowaniem szczególnego trybu postępowania w sprawach o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi.

W niniejszej sprawie skarżący podważa treść wydanego w stosunku do niego orzeczenia. Zostało ono jednak wydane, istnieje w obrocie, ma walor ostateczności i trudno przyjmować interpretację prowadzącą do wniosku, że osoba, która nie ma kwalifikacji zdrowotnych do prowadzenia pojazdów, mogłaby je prowadzić. Przeczą temu wymagania bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Fakt zasadności skierowania na badania lekarskie nie podlega obecnie weryfikacji sądowej, jako że w tym zakresie wydawana jest odrębna, zaskarżalna decyzja administracyjna (art. 99 u.k.p.).

Badanie, w świetle art. 77 ust. 1 u.k.p., zostało przeprowadzenie przez uprawniony podmiot. W tej sytuacji brak jest podstaw do podważenia zawartych w zapadłym orzeczeniu ustaleń (wniosków).

Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 8, 77 §1, 78, 80, 107 §3, 138 §1 pkt 1 k.p.a., art. 75, 99, 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.p., art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ani też innych przepisów, uzasadniających uwzględnienie skargi.

Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.).

Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.