Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3278/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej~Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 245 § 1 pkt 2, art. 240 § 1 pkt 1,4 i 5
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (sprawozdawca), Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia WSA (del.) Marek Olejnik, Protokolant Paweł Koluch, po rozpoznaniu w dniu 11 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej V. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 942/16 w sprawie ze skargi V. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od V. L. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z 16 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 942/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę V. L. (dalej: "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z 30 czerwca 2016 r. w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki (pełny tekst uzasadnienia orzeczenia dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej w skrócie "CBOSA").

2. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Gdańsku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący, który zaskarżył ten wyrok w całości. Sformułował także wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej "p.p.s.a.") zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm., dalej "O.p.") poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku przedwcześnie i bezzasadnie utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego,

2. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku art. 123 § 1 w związku z art. 178 § 1 i art. 200 § 1 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy skarżący wykazał, że w toku wznowionego postępowania podatkowego została naruszona zasada zapewnienia stronie czynnego udziału,

3. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. związku z art. 245 § 1 pkt 1, 4 i 5 w związku z art. 243 § 2 w związku z art. art. 122 i art. 187 § 1 i § 2, art. 188, art. 190 § 1 i § 2, art. 191, art. 192, art. 197 § 1, art. 210 § 1 pkt 5 i 6, art. 210 § 4 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi na skutek wadliwego przyjęcia, iż organy podatkowe prawidłowo przeprowadziły wznowione postępowanie podatkowe,

4. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 1, 4 i 5 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy skarżący w skardze wykazał, że organy podatkowe obydwu instancji bezzasadnie odmówiły uchylenia decyzji dotychczasowej, gdyż skarżący wykazał, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły trzy przesłanki wznowienia postępowania określone w przepisach art. 240 § 1 pkt 1,4 oraz 5 O.p. (dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe; strona bez swej winy nie brała udziału w postępowaniu; wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję).,

5. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 w związku z art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 1, 4 i 5 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku uzasadnienia orzeczenia dot. wszystkich zarzutów skargi i nieprawidłowej ocenie, że organy podatkowe trafnie uznały, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki wznowienia postępowania podatkowego stanowiące podstawę do uchylenia decyzji dotychczasowej, objętej wnioskiem o wznowienie postępowania.

2. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

3. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Wnioskiem z dnia 25 listopada 2015 r. skarżący zwrócił się Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 17 lipca 2015 r. w sprawie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu V. Sp. z o. o. z/s w Ł. solidarnie ze spółką za jej zaległe zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. wraz z odsetkami za zwłokę i powstałe koszty egzekucyjne, ponieważ bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu oraz wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W uzasadnieniu podniósł, że organ doręczał w trakcie postępowania pisma na niewłaściwy adres tzn. Ł. ul. B., podczas gdy adresem jego zamieszkania jest Ł. ul. C. Ponadto wskazał, że brak było podstaw do orzeczenia jego odpowiedzialności za zobowiązania

V. Sp. z o. o., gdyż nie jest członkiem jej zarządu, a organ podatkowy nie wykazał, że postępowanie egzekucyjne względem spółki było bezskuteczne.

3.2. Zasadniczym przedmiotem sporu jest to, czy powołane przez skarżącego okoliczności, stanowiące w jego ocenie przesłankę wznowienia postępowania, były wystarczającą merytoryczną podstawą do uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu. Organy oraz sąd pierwszej instancji stanęły na stanowisku, że nie, skarżący natomiast uważa, iż w wyniku wznowienia postępowania należało uchylić decyzję.

Na wstępie sąd poczyni ogólne uwagi dotyczące wznowienia postępowania podatkowego, bowiem jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej część sformułowanych w niej zarzutów jest efektem niezrozumienia charakteru prawnego tej instytucji.

Przepis art. 128 O.p. ustanowił zasadę ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, których uchylenie lub zmiana, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz w ustawach podatkowych. Zasada ta oznacza, że decyzje ostateczne obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną wyeliminowane z obrotu prawnego na podstawie właściwego trybu. Zmiany decyzji ostatecznej może dokonać tylko nowa decyzja, która została wydana w trybie przepisanym prawem, m.in. wznowienia postępowania uregulowanym w art. 240-246 O.p.

Wznowienie postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi enumeratywnie w treści art. 240 O.p. Postępowanie to nie służy do ponownego, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Nie może być ono wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest ono bowiem kontynuacją postępowania zwykłego. Zasady rozpoznawania spraw w trybie nadzwyczajnym, a do takiego należy wznowienie postępowania, są odmiennie od postępowań zwykłych. Organ prowadzący postępowanie wznowione nie może też wyjść poza zakres podstawy wznowienia. Natomiast uchybienia procesowe, które nie wyczerpują przesłanek z art. 240 § 1 O.p., nie oddziałują na treść decyzji kończącej to postępowanie. W związku z tym postępowanie w ww. trybie nadzwyczajnym nie może dotyczyć powtórnego, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Etap pierwszy po złożeniu wniosku, obejmuje czynności wstępne polegające na zbadaniu, czy żądanie pochodzi od strony postępowania, która uczestniczyła w postępowaniu zwykłym na prawach strony, czy strona ma zdolność do czynności prawnych, a żądanie dotyczy postępowania zakończonego ostatecznym rozstrzygnięciem, oraz czy w żądaniu wskazano podstawę wznowienia. Po spełnieniu przesłanek formalnych organ właściwy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, które otwiera etap postępowania wznowionego. Na drugim etapie postępowania organ właściwy bada, czy zaistniały wskazane przez stronę podstawy wznowienia i tylko w tym zakresie prowadzi postępowanie.

3.3. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że najdalej idącym zarzutem skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 w związku z art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 1, 4 i 5 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku uzasadnienia orzeczenia dot. wszystkich zarzutów skargi i nieprawidłowej ocenie przesłanek do wznowienia postępowania. Pomimo przywołania w ramach ww. zarzutu szeregu przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone, uzasadnienie zarzutu ich naruszenia sprowadza się do stwierdzenia, że "Ocena WSA w Gdańsku wyrażona w wyroku z dnia 16.11.2016r. co do przesłanek wznowienia postępowania jest lakoniczna i nieprawidłowa [...] Uzasadnienie skarżonego orzeczenia nie pozwala na jednoznaczne ustalenie przesłanek, jakimi kierował się Sąd I instancji podejmując zaskarżone orzeczenie". Skarżący nie wskazał przy tym do jakich konkretnie zarzutów skargi sąd pierwszej instancji się nie odniósł i co pominął w swoim uzasadnieniu. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd odniósł się w nim do wszystkich istotnych w sprawie kwestii związanych z przedmiotem postępowania. Natomiast zawarta w nim ocena, odmienna od oczekiwań strony, nie stanowi o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a.

3.4. W skardze kasacyjnej jej autor zarzuca także naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w uzasadnieniu wskazując, że ponieważ 22 czerwca 2016 r. skarżący złożył kolejny wniosek o wznowienie postępowania uzasadniając go tym, że w aktach sprawy znajdują się faktury ze sfałszowanymi Jego podpisami, organ odwoławczy przedwcześnie wydał decyzję w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do powyższego zarzutu wskazać należy, że art. 233 §1 pkt 1 O.p. podobnie jak art.145 § 1 pkt 1 li.c i art.151 p.p.s.a. są przepisami ogólnymi (blankietowymi), wynikowymi, stanowiącymi jedynie prawną podstawę rozstrzygnięcia. Dla potwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia tych przepisów niezbędne jest wskazanie naruszenia innych przepisów proceduralnych, którym organ lub sąd uchybił. Wymienione wyżej przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, gdyż błąd co do ustalenia podstaw do uchylenia zaskarżonego aktu albo oddalenia skargi sąd pierwszej instancji popełnia w fazie wcześniejszej niż etap orzekania, czyli w fazie kontroli zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzającej wydanie orzeczenia. Kontroli tej dokonuje w oparciu o konkretne przepisy ustawy proceduralnej (p.p.s.a.). W konsekwencji należy przyjąć, że wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawą skargi kasacyjnej mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, w powiązaniu z konkretnym przepisem wynikowym, a nie przepisy określające samo rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2019 r. sygn. akt I GSK 586/17).

3.5. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia w toku wznowionego postępowania zasady zapewnienia stronie czynnego udziału, a w konsekwencji naruszenia art.123 §1 w zw. z art.178 §1 i art. 200 §1 O.p. oraz art.145 §1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. Skarżącemu nie udostępniono bowiem akt sprawy z przetłumaczonymi na język niemiecki dokumentami, jak również nie miał zapewnionego udziału tłumacza. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał przy tym przepisu prawa, który obligowałby organy do zapewnienia tłumaczenia dokumentów na język obcy oraz zapewnienia tłumacza skarżącemu. W/w zarzut pojawił się po raz pierwszy dopiero w skardze kasacyjnej. Na etapie postępowania przed organami oraz sądem pierwszej instancji skarżący nie wnosił o przetłumaczenie dokumentów czy zapewnienie tłumacza, a ze składanych pism wynika, że dobrze posługuje się językiem polskim.

Zgodnie z art. 83 Konstytucji, każdy ma obowiązek przestrzegania prawa obowiązującego na terytorium RP, a w świetle art. 27 zdanie pierwsze Konstytucji RP - w Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski. Stosownie zaś do art. 5 ust. 2 w związku z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 7 października 1999r. o języku polskim (tj. Dz. U. z 2011r. nr 43, poz. 224) oświadczenia woli, podania i inne pisma kierowane do terenowych organów administracji publicznej powinny być składane w języku polskim. Zatem czynności podejmowane w postępowaniu administracyjnym winny być dokonywane w języku polskim, z czym wiąże się obowiązek nie tylko wydawania orzeczeń w języku polskim, ale również prowadzenia postępowania dowodowego w tym języku.

W polskim systemie prawnym brak jest ogólnego przepisu mówiącego o prawie cudzoziemca do komunikowania się w zrozumiałym języku, czy też prawie do bezpłatnego tłumacza. Przepisy takie rozsiane są po różnych aktach prawnych, które odnoszą się pośrednio lub bezpośrednio do cudzoziemców. Jeśli chodzi o inne przepisy prawne bezpośrednio odnoszące się do "kwestii językowych", można wskazać art. 10 ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006r., Nr 234, poz. 1694 ze zm.), zgodnie z którym urzędy prowadzące określone rodzaje spraw mają obowiązek pouczyć cudzoziemca w języku dla niego zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach. Z innych regulacji warto wymienić art. 11 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1695 ze zm.), zgodnie z którym tłumaczenie na język polski dokumentów sporządzonych w języku obcym, dopuszczonych jako dowód w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy lub azylu, zapewnia, w razie potrzeby, organ, przed którym jest prowadzone postępowanie (ust. 1).

W Ordynacji podatkowej jedynie w art. 174 § 2 O.p. przewidziano, że w protokółach przesłuchania osoby, która złożyła zeznanie w języku obcym, należy podać w przekładzie na język polski treść złożonego zeznania oraz wskazać osobę i adres tłumacza, który dokonał przekładu. Tłumacz powinien podpisać protokół przesłuchania. Taka sytuacja jednak w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła bowiem skarżący nie składał w trakcie postępowania zeznań. Na marginesie zauważa się, że w sytuacji, gdy strona nie może brać udziału w postępowaniu (np. z powodu bariery językowej), ma prawo do ustanowienia pełnomocnika i działania przez niego (art. 138a § 1 O.p.).

W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł zatem podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu.

3.6. W zarzucie oznaczonym w skardze kasacyjnej nr 3 jej autor wskazuje naruszenie na art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. związku z art. 245 § 1 pkt 1, 4 i 5 w związku z art. 243 § 2 w związku z art. art. 122 i art. 187 § 1 i § 2, art. 188, art. 190 § 1 i § 2, art. 191, art. 192, art. 197 § 1, art. 210 § 1 pkt 5 i 6, art. 210 § 4 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi na skutek wadliwego przyjęcia, że organy podatkowe prawidłowo przeprowadziły wznowione postępowanie podatkowe. W uzasadnieniu podnosi, że organy podatkowe nie wyjaśniły, czy skarżący rzeczywiście pełnił funkcje w zarządzie i czy faktycznie zajmował się sprawami V. Sp z o.o. oraz pominęły wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego grafologa w celu wykazania, że akta sprawy zawierają faktury ze sfałszowanymi podpisami. Ponadto organy podatkowe nie dołączyły do akt wznowionego postępowania podatkowego całości akt sprawy karnej, która była prowadzona przez Sąd Rejonowy [...] względem A. L.

Jak wynika z akt sprawy V. Sp. z o.o. została zawiązana na podstawie aktu notarialnego z 19 października 1993 r. oraz została wpisana do rejestru KRS 7 września 2005r. wraz z uwidocznieniem skarżącego jako prezesa zarządu spółki. Z dniem 2 lipca 2015 r. skarżący został wykreślony z rejestru KRS z funkcji prezesa zarządu. Zatem okres samodzielnego pełnienia przez skarżącego funkcji prezesa zarządu spółki, obejmuje swoim zakresem terminy płatności zobowiązań spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. Stosownie zaś do art.116 § 2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.

Jak wskazano już powyżej wznowione postępowanie nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę co do istoty w postępowaniu zwyczajnym. Dlatego niezasadny jest zarzut, że organy podatkowe po wznowieniu postępowania nie wyjaśniły, czy skarżący rzeczywiście pełnił funkcje w zarządzie i czy faktycznie zajmował się sprawami V. Sp. z o.o. Takie ustalenia mogły być poczynione jedynie w postępowaniu zwykłym, a nie wznowieniowym.

Odnosząc się natomiast do zarzutu, że organy pominęły wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego grafologa w celu wykazania, że akta sprawy zawierają faktury ze sfałszowanymi podpisami oraz nie dołączyły do akt wznowionego postępowania podatkowego całości akt sprawy karnej, która była prowadzona przez Sąd Rejonowy [...] względem A. L. zauważyć należy, że w zakresie kolejnego wniosku skarżącego o wznowienie postępowania z 22 czerwca 2016 r. w oparciu o art. 240 § 1 pkt 1 O.p. (dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe) toczyło się odrębne postępowanie, a zatem nie może on być skutecznie podnoszony w niniejszej sprawie.

3.7. W kolejnym zarzucie skarżący podniósł naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 1, 4 i 5 O.p. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności wskazał, że akta sprawy zawierają faktury ze sfałszowanymi jego podpisami. Skarżący od 2005r. nie wystawiał i nie podpisywał w imieniu V. Sp. z o.o. żadnych faktur. Jak wskazano już powyżej w tym zakresie toczyło się odrębne postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia 22 czerwca 2016 r. zatem zarzut naruszenia art. 240 §1 pkt 1 O.p. nie może być przedmiotem oceny w tym postępowaniu.

Skarżący uzasadniał także, że wystąpiła kwalifikowana wada postępowania stanowiącą przesłankę jego wznowienia określoną w art. 240 § 1 pkt 4 O.p., gdyż pozbawiono go czynnego udziału w postępowaniu podatkowym. Skarżącemu na żadnym etapie postępowań podatkowych prowadzonych w trybie zwykłym oraz w trybie nadzwyczajnym nie udostępniono akt z przetłumaczonymi na język polski dokumentami, jak również nie miał zapewnionego udziału tłumacza. Postępowanie podatkowe przeprowadzone w trybie zwykłym zostało nieprawidłowo wszczęte, tzn. postanowienie w przedmiocie jego wszczęcia zostało wysłane na niewłaściwy adres, który nie był jego adresem zamieszkania. W zakresie zarzutu braku tłumaczenia dokumentów na język niemiecki sąd wypowiedział się już powyżej, dlatego nie ma konieczności powtarzania argumentacji w tym zakresie.

Jeżeli natomiast chodzi o zarzut wysyłania korespondencji na niewłaściwy adres to podkreślić należy, że jak wynika z akt sprawy zarówno w złożonym w Urzędzie Skarbowym w P. zgłoszeniu aktualizacyjnym NIP-3 z

3 lipca 2006r., jak również we wszystkich pismach procesowych kierowanych do organu podatkowego w związku z prowadzonymi postępowaniami w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu Spółki V. skarżący wskazywał adres: Ł., ul. B. Zatem organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo kierował wszelką korespondencję na adres zgłoszony w organie podatkowym i wskazany w pismach strony. Podkreślenia przy tym wymaga, że skarżący korespondencję kierowaną na adres: Ł., ul. B. odbierał osobiście i od wydanej decyzji z 17 lipca 2015r. złożył odwołanie wskazując przedmiotowy adres. Dodatkowo ten sam adres skarżący wskazał we wnioskach o wznowienie postępowania, jak również pod tym adresem odebrał decyzje w zakresie odmowy uchylenia decyzji ostatecznych będących przedmiotem postępowania odwoławczego. We wszystkich pismach składanych do organu pierwszej instancji skarżący posługiwał się adresem: Ł., ul. B., jak również na żadnym etapie postępowania przed tym organem nie podał informacji, że adres, na który kierowana była korespondencja, nie jest jego adresem zamieszkania. Biorąc pod uwagę powyższe zarzut w tym zakresie należy uznać za bezzasadny.

3.8. Skarżący podniósł także, że postępowanie zwykłe w sprawie orzeczenia odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania V. Sp. z o.o. nie zostało skutecznie wszczęte, gdyż adresatem postanowienia w tej kwestii powinni być wszyscy członkowie zarządu spółki, którzy sprawowali tę funkcję od daty powstania zadłużenia. W ocenie skarżącego w sprawie dotyczącej orzeczenia odpowiedzialności byłych członków zarządu spółki z o.o. za jej zobowiązania organ podatkowy ma obowiązek prowadzenia jednego postępowania podatkowego wobec wszystkich stron, zakończonego wydaniem jednej decyzji skierowanej do wszystkich stron. Skarżący nie uzasadnił jednak jaki wpływ miałoby ewentualne naruszenie w powyższym zakresie na wystąpienie przesłanki z art.240 § 1 pkt 4 O.p., skoro pierwotne postępowanie w sprawie orzeczenia odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania spółki toczyło się z jego udziałem. Koniecznym elementem prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej jest także uzasadnienie podstaw kasacyjnych, które polega na wykazaniu, że stawiane zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest bowiem zarzutami skargi kasacyjnej, nie może zastępować strony i precyzować, czy konkretyzować zarzutów, bądź też ich uzasadnienia.

4. Z powyższych przyczyn skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, została przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalona na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 tej ustawy w zw. z § 14 ust. 1 pkt lit.c i pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radcowskie (Dz.U. z 2015 r. poz.1084)..