Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 293/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 16 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 grudnia 2015 r. sygn. akt [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów na prowadzoną egzekucję administracyjną postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić Skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

A Spółka z o.o. z siedzibą w Ł.– dalej jako "Skarżąca" w związku z prowadzonym wobec niej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowaniem egzekucyjnym wniosła zarzuty dotyczące tego postępowania.

Postanowieniem z dnia 2 września 2015 r. Prezydent Miasta – wierzyciel egzekwowanego od Skarżącej obowiązku zapłaty kwoty odsetek z tytułu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione.

Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze– dalej jako "SKO", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) oraz art. 17 § 1, art. 33 i art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619), po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącej na wskazane postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 2 września 2015 r., utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W postanowieniu zamieszczono pouczenie, że przysługuje na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w terminie 30 dni, za pośrednictwem tego organu.

W dniu 27 stycznia 2016 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) Skarżąca wniosła do Sądu skargę na postanowienie SKO, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej odrzucenie, wskazując, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. nadanym ustawą nowelizującą p.p.s.a. na postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela odnośnie zarzutów, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione do orzekania w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo.

Jednakże w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) - zwana dalej "ustawą nowelizującą", którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.

Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Należy też zaznaczyć, że art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, że wskazane regulacje p.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015 r. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po 15 sierpnia 2015 r., nastąpiło to bowiem wraz z wniesieniem skargi, czyli 27 stycznia 2016 r., tak więc zastosowanie do niego znajdzie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, zgodnie z którym skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Zaskarżone w niniejszym przypadku postanowienie dotyczy właśnie stanowiska wierzyciela, odnośnie zgłoszonego zarzutu i pomimo błędnego pouczenia zawartego w postanowieniu SKO nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego.

Z tego więc względu wniesiona skarga na to rozstrzygnięcie nie podlega kognicji Sądu, w związku z czym podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Zaznaczenia wymaga, że ograniczenie kognicji sądów administracyjnych, na mocy ustawy nowelizującej, w zakresie objętym art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. pozostaje bez wpływu na ochronę praw stron w postępowaniu egzekucyjnym, ponieważ nadal mają one możliwość zaskarżania rozstrzygnięć organów egzekucyjnych, dotyczących zgłoszonych zarzutów.

Mając na uwadze powyższe Sąd w punkcie 1 postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucił skargę.

Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd w punkcie 2 postanowienia orzekł o zwrocie wpisu sądowego uiszczonego od skargi.