Wyrok NSA oz. w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 962/99
NSA oz. w Krakowie
Data orzeczenia: 2000-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153, art. 223 par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Teza: Z treści art. 151 i art. 153 Ordynacji podatkowej wynika jednakże, iż osobom prawnym pisma doręcza się w lokalu ich siedziby. Zaś w przypadku odmowy przyjęcia przez adresata uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata.

W tej sytuacji zarzut skarżącej Spółki odnośnie pominięcia podstawowej zasady doręczeń poprzez pocztę, tj. nie pozostawienie awizo w przypadku nieobecności adresata jest bezzasadny. Zwłaszcza, że skarżąca nie przedstawiła na powyższe okoliczności żadnego dowodu przeciwnego.

TEZY

Z treści art. 151 i art. 153 Ordynacji podatkowej wynika jednakże, iż osobom prawnym pisma doręcza się w lokalu ich siedziby. Zaś w przypadku odmowy przyjęcia przez adresata uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata.

W tej sytuacji zarzut skarżącej Spółki odnośnie pominięcia podstawowej zasady doręczeń poprzez pocztę, tj. nie pozostawienie awizo w przypadku nieobecności adresata jest bezzasadny. Zwłaszcza, że skarżąca nie przedstawiła na powyższe okoliczności żadnego dowodu przeciwnego.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "M." S.A. w K. na postanowienie Izby Skarbowej w K. z dnia 26 kwietnia 1999 r. (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania - skargę oddala.


UZASADNIENIE

Drugi Urząd Skarbowy w K. decyzją z dnia 17 grudnia 1998 r. (...) działając na podstawie art. 21 par. 1 i 3. art. 51 par. 1, art. 53 par. 1 i 4, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, art. 10 ust. 2, art. 25 ust. 1 pkt 3 oraz art. 6 z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ w związku z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i o zmianie ustawy karnej skarbowej /Dz.U. nr 137 poz. 640/, określił kwotę podatku, nadwyżki podatku, wysokości zaległości podatkowej, oraz wysokość odsetek za miesiąc wrzesień 1995 r. względem Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "M." S.A. w K. z siedzibą przy ul. M. 121.

Decyzję tę Drugi Urząd Skarbowy w K. w dniu 18 grudnia 1998 r. wysłał w formie listu poleconego wyżej opisanemu przedsiębiorstwu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, lecz nie została ona przez Spółkę odebrana (...). Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje adnotacja Urzędu Pocztowego "awizo nie podjęto w terminie" z datą 19 grudnia 1998 r.

Ponownie w dniu 23 grudnia 1998 r. w Urzędzie pocztowym złożono wyżej opisaną decyzję, która również nie została podjęta w terminie. Na potwierdzeniu odbioru odnotowano przez doręczyciela poczty odmowę przyjęcia korespondencji przez pełnomocnika Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "M." S.A. w dniu 23 grudnia 1998 r.

W związku z powyższym organy podatkowe uznały, iż zgodnie z art. 151 i art. 153 Ordynacji podatkowej decyzja została doręczona w dniu odmowy przyjęcia jej przez adresata tj. 23.12.1998 r.

W konsekwencji tego stanu rzeczy Izba Skarbowa w K. ostatecznym postanowieniem z dnia 26 kwietnia 1999 r. (...), działając na podstawie art. 228 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ pozostawiła bez rozpatrzenia odwołanie Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "M." S.A. w K. ul. M. 121, złożone w dniu 10 lutego 1999 r. od opisanej decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 17.12.1998 r. (...) - ze względu na uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia przytoczono przedstawiony wyżej stan faktyczny uznając, iż zgodnie z art. 223 par. 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 6.01.1999 r.

Wskazano, że zaskarżona decyzja zawierała wymagane przepisami pouczenie. Natomiast odwołanie Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "M." zostało złożone osobiście w Drugim Urzędzie Skarbowym w K. w dniu 10 lutego 1999 r. co oznacza, zdaniem Izby Skarbowej, iż odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu.

Z postanowieniem tym nie zgodziła się wyżej opisana Spółka, która działając na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ zaskarżyła postanowienie Izby Skarbowej w sprawie odmowy rozpatrzenia odwołanie od decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z uwagi na stwierdzone uchybienie terminu do jego wniesienia i wniosła o:

- uchylenie zaskarżonego postanowienia,

- nakazanie Izbie Skarbowej w K. rozpatrzenia odwołania od decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 17 grudnia 1998 r. (...) i uznanie terminu odwołania od tej decyzji oraz

- zasądzenie od Izby Skarbowej w K. zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W treści złożonej skargi strona skarżąca zarzuciła pominięcie podstawowej zasady doręczeń poprzez pocztę, tj. nie pozostawienie awizo w przypadku nieobecności adresata oraz nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie. Strona skarżąca podniosła przy tym. iż w okresie od 23.12.1998 r. do 3.01.1999 r. Spółka "M." nie prowadziła działalności gospodarczej, nie było czynne biuro zarządu spółki, o czym poinformowany został Urząd Skarbowy.

W odpowiedzi na skargę organ administracyjny II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoją argumentację zawartą w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Rozpoznając opisaną wyżej skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "M." S.A. z siedzibą przy ul. M. 121 w K. jest nieuzasadniona, gdyż przeprowadzona kontrola nie wykazała niezgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, a konieczność jego uchylenia zachodziłaby jedynie w takim przypadku /art. 16 ust. 1 pkt 2, art. 21 i art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74. poz. 368/.

Zgodnie z treścią dyspozycji art. 223 par. 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż decyzja Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 17.12.1998 r., (...) została wysłana w dniu 18.12.1998 r. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, o czym informuje pieczątka Drugiego Urzędu Skarbowego w K. (...).

Z akt sprawy wynika także, iż doręczycielka poczty w dniu 19.12.1998 r. udała się do siedziby Spółki, a tam poproszono ja o awizowanie przesyłki. Ponownie udała się tam w dniu 22.12.1998 r. Z adnotacji dokonanej na kopercie (...) wynika, że pełnomocnik nie odebrał poczty, zaś doręczycielkę skierowano do nieobecnego dyrektora. Sposób i okoliczności doręczenia ww. decyzji wynikają także z oświadczenia pracownika Urzędu Pocztowego K. 2 - Teresy R. (...). W oświadczeniu tym doręczycielka podaje, iż w gabinecie Prezesa Spółki poinformowano ją. że "Przedsiębiorstwu zależy na tym, aby poczta doręczona była po dniu 4.01.1999 r.".

Trafnie zaznaczono w odpowiedzi na skargę, że zgodnie z art. 45 ustawy z dnia 23.11.1990 r. o łączności /Dz.U. nr 117 poz. 564 ze zm./ potwierdzenia nadania przesyłek pocztowych (...) mają moc dokumentów urzędowych. Natomiast z materiału dowodowego wynika, że przesyłkę awizowano dwa razy. tj. w dniach 19 i 23.12.1998 r. co zostało ujęte w dokumentach załączonych do akt sprawy (...).

Z treści art. 151 i art. 153 Ordynacji podatkowej wynika jednakże, iż osobom prawnym pisma doręcza się w lokalu ich siedziby. Zaś w przypadku odmowy przyjęcia przez adresata uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata.

W związku z powyższym należy uznać, iż w przedmiotowej sprawie organy podatkowe trafnie uznały, że decyzja Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 17.12.1998 r. (...) zgodnie z art. 151 i art. 153 ww. ustawy została doręczona stronie w dniu odmowy przyjęcia jej przez adresata tj. 23.12.1998 r.

W tej sytuacji zarzut skarżącej Spółki odnośnie pominięcia podstawowej zasady doręczeń poprzez pocztę, tj. nie pozostawienie awizo w przypadku nieobecności adresata jest bezzasadny. Zwłaszcza, że skarżąca nie przedstawiła na powyższe okoliczności żadnego dowodu przeciwnego.

Należy również zaznaczyć, iż w aktach sprawy brak jakichkolwiek informacji od Spółki o zgłoszonej przerwie świątecznej w okresie od 23.12.1998 r. do 3.01.1999 r. Natomiast z oświadczenia Teresy R. - doręczycielki Urzędu Pocztowego K. 2 wynika, iż w dniu 23.12.1998 r. urzędowano w gabinecie Prezesa Spółki "M." (...).

Należy zresztą uznać, iż urządzanie sobie przez skarżącą Spółkę takiej przerwy pozostaje całkowicie bez znaczenia dla istoty rozważanego problemu, skoro od 19 grudnia 1998 r. wiedziała ona o awizowanych przesyłkach, których sposób i czas odbioru jest wewnętrzną sprawą spółki, a ich nieodebranie względnie odmowa przyjęcia jej ryzykiem.

Zasadnym argumentem w sprawie nie jest również sugerowana okoliczność braku pełnomocnika do przyjmowania korespondencji.

Po pierwsze należy zauważyć, iż z treści art. 151 Ordynacji podatkowej nie wynika komu takie pismo w lokalu siedziby podatnika ma zostać doręczone, a po drugie awizowanie przesyłki pocztowej w dniu 19 grudnia 1998 r. potwierdzone przez stronę skarżącą było dla niej dostateczną informacją o nadejściu przesyłek pocztowych i sprawa ich odbioru stanowiła od tego momentu wewnętrzną sprawę organizacyjną ich odbioru przez ewentualne odpowiednio upoważnione osoby.

Po drugie zaś podjęta w dniu 23 grudnia 1998 r. kolejna próba doręczenia przedmiotowych przesyłek i towarzyszące tej czynności ujawnione w sprawie okoliczności świadczą dobitnie nie o braku osób upoważnionych do odbioru pism, lecz o odmowie przyjęcia przedmiotowych pism i zdradzają rzeczywisty zamiar adresata.

Z oświadczenia doręczyciela poczty Teresy R. wynika bowiem, że w dniu 23 grudnia 1998 r. w gabinecie Prezesa dowiedziała się, że "przedsiębiorstwu zależy na tym aby poczta doręczona była po dniu 4 stycznia 1999 r." Zresztą i wówczas doręczyciel niezależnie od znaczenia tego faktu, działając niejako poza prawnymi wymogami ponownie pozostawił awizo i przez dalsze 7 dni przesyłki przechowywane były w urzędzie pocztowym, oczekując na odbiór przez adresata, który jednak nie nastąpił. Rzeczywisty swój zamiar skarżąca Spółka zdradziła kolejny raz w dniu 4 stycznia 1999 r. kiedy to Prezes Spółki zupełnie bezpodstawnie odmówił przyjęcia kolejnego pisma Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 4.01.1999 r. (...) doręczonego mu przez pracowników tegoż Urzędu Joannę K. i Walentynę K. Okoliczność tę potwierdza treść notatki.

W tym stanie rzeczy należy przyjąć, iż Izba Skarbowa działając na podstawie art. 228 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ wydała w pełni zasadne postanowienie pozostawiając bez rozpatrzenia odwołanie skarżącej od opisanej na wstępie decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 17 grudnia 1998 r.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone postanowienie prawa nie narusza i dlatego też rozpoznaną skargę Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "M." S.A. przy ul. M. 121 w K. jako nieuzasadnioną oddalił, orzekając na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ w części dyspozytywnej wyroku.