Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 289/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 187 par. 1 art. 191 art. 122, 123
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 19 ust. 1, 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: par. 48 ust. 1 lit. a, pkt 5 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 27 poz 268
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Gorzan Sędziowie NSA Włodzimierz Zygmont As. sąd. WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Protokolant sekr. sąd. Magdalena Rossa- Śliwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. na rzecz skarżącej spółki kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/ K. Nikodem /-/ G. Gorzan /-/ W. Zygmont


UZASADNIENIE

Na podstawie postanowienia z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. wszczął postępowanie kontrolne w Przedsiębiorstwie B m.in. w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002r. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono szereg nieprawidłowości w zakresie rozliczenia podatku VAT, zarówno podatku należnego jak i naliczonego.

Na podstawie zebranego materiału dowodowego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. decyzją z dnia [...] określił Przedsiębiorstwu B zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególnie miesiące 2002 r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie.

Kontrola podatkowa wykazała, że spółka w poszczególnych miesiącach roku 2002 nie opodatkowaniu otrzymywanych w 2002r. zaliczek wpłaconych na poczet zakupu

lokali mieszkalnych , użytkowych i garaży oraz zaliczek na poczet wykonania usług budowlanych, czym naruszyła art. 6 ust. 7b ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50, ze zm.)- dalej zwaną ustawa o VAT, który stanowi, że w przypadku sprzedaży lokali i budynków obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później niż 30 dnia od dnia wydania, oraz art. 6 ust. 8b pkt 2 lit. d ustawy o VAT, stanowiący, że obowiązek podatkowy w przypadku usług budowlano-montażowych powstaje w chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później niż 30 dnia od dnia wykonania usług.

Nadto spółka zakwalifikowała sprzedaż gruntów do sprzedaży zwolnionej od podatku od towarów i usług, co spowodowało, błędne obliczenie wskaźnika do ustalenia kwoty podatku naliczonego do odliczenia w danym miesiącu. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami organ podatkowy dokonał korekty podatku należnego za poszczególne miesiące badanego roku.

W zakresie podatku naliczonego organ kontrolny na podstawie art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT oraz § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 27 poz. 268, ze zm.) zakwestionował prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących czynności, które nie zostały w rzeczywistości dokonane.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. w decyzji stwierdził, że w czerwcu i sierpniu 2002r. spółka odliczyła podatek naliczony łącznie z 6 faktur wystawionych za usługi transportowe przez firmę R z O. Zdaniem organu postępowanie dowodowe wykazało, że usługi transportowe nie zostały wykonane. Przesłuchany w toku postępowania w charakterze świadka J. R. zeznał, że faktur nie wystawiał i nie wie kto je wystawiał. Podkreślił, że nie świadczył usług transportowych na rzecz spółki B udokumentowanych okazanymi przez organ fakturami. Stwierdził, że pieczątka widniejąca na okazanych fakturach nie jest pieczątką używaną przez jego firmę, jak również nie zgadza się NIP, adres oraz nazwa firmy. Spółka B w toku postępowania sprostowała, że firma R nie świadczyła na rzecz spółki B usług transportowych, faktury dotyczą dostaw kruszywa. Organ podatkowy dał wiarę zeznaniom świadka J. R., uznał, że zeznania te są spójne, składane pod rygorem odpowiedzialności karnej. Ponadto organ wskazał, że w toku przesłuchania obecny był pełnomocnik strony, który nie zadał świadkowi żadnych pytań w celu wyjaśnienia jakichkolwiek wątpliwości. Organ uznał za niewiarygodne wyjaśnienia strony, jakoby zakwestionowane faktury dotyczyły zakupu kruszywa, a nie usług transportu. Przeczy temu bowiem treść spornych faktur, na fakturach oświadczono, że dokumentują usługi transportowe opodatkowane stawką 22%, a nie sprzedaż kruszywa opodatkowanego stawką 7%. Ponadto organ podatkowy skonfrontował materiał dowodowy z treścią wpisów w dzienniku budowy, z których wynika, że w okresie czerwiec- sierpień 2002 na budowie przy ul. K. wykonywano wyłącznie instalację wewnętrzną. Dlatego nie dał wiary stronie, że w tych miesiącach zakupiła 2.160 ton kruszywa na budowę.

Nadto organ kontrolny zakwestionował prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez firmę E. Zdaniem organu podatkowego pierwszej instancji usługi wyszczególnione na fakturach nie zostały wykonane, a towary nie dostarczone do odbiorcy. Organ powołał się na zeznania świadka M.M., która zeznała, że towary wykazane na fakturze nie były dostarczone do spółki B usługa również nie został wykonana, dlatego też firma E wystawiła faktury korygujące. Z dokumentacji spółki wynika, że spółka B nie uwzględniła w ewidencji VAT faktur korygujących. Organ podkreślił, że faktury korygujące zostały odebrane przez K. K. - dyrektora spółki B podpis jego znajduje się wystawionych fakturach, zatem należy przyjąć faktury korygujące zostały odebrane przez kontrolowany podmiot i winny zostać uwzględnione w rozliczeniu podatku naliczonego.

Organ zakwestionował również prawo do odliczenia w miesiącu październiku 2002r. podatku naliczonego z faktur wystawionych przez firmę -M. Przesłuchany w charakterze świadka S. M. zeznał, że nie podpisał okazanych faktur i nie wykonywał usług wyszczególnionych na tych fakturach. Świadek wyjaśnił, że zawsze faktury wystawiał komputerowo, natomiast okazane faktury zostały sporządzone ręcznie, pismo na wskazanych fakturach nie jest jego pismem, a pieczątka różni się od oryginalnej grubością czcionki. Organ podatkowy dał wiarę zeznaniom świadka, uznając, że są one spójne, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej. Organ potwierdził, że pozostałe faktury wystawione przez S. M. nr [...] zostały wystawione komputerowo i wskazują na termin i formę płatności, natomiast na zakwestionowanych fakturach wystawionych ręcznie nie podano ani terminu ani formy zapłaty.

Organ zakwestionował również odliczenie podatku naliczonego z pięciu faktur wystawionych przez firmę S za zakup usług budowlanych. Zdaniem organu postępowanie wykazało, że spółka B nie nabyła usług wykazanych na fakturach. Organ wskazał, że w toku postępowania nie przedłożono umów zawartych ze spółką S ani żadnych innych dokumentów, które mogłyby potwierdzić wykonanie usług. Jak wynika z treści przedłożonych faktur dotyczących robót w K., usługi wykonane były zgodnie z umową z dnia 9 maja 2002 r. Organ przyjął założenie, że umowa została zawarta przed rozpoczęciem robót budowlanych. Z treści faktur i wyjaśnień strony wynika, że firma S miała wykonać na rzecz podatnika spółki B roboty budowlane polegające na postawieniu ścian działowych, ścian konstrukcyjnych, tynków wewnętrznych i posadzek. Organ wyjaśnienia te skonfrontował z treścią dziennika budowy dla inwestycji prowadzonej w K. przy ul. W. i K. Organ stwierdził, że w dziennikach budowy brak jest jakichkolwiek wzmianek o wykonywaniu robót przez firmę S. Ponadto z dzienników budowy dla inwestycji przy ul. W. wynika, że budowa części budynku została zakończona 14 czerwca 2002 r. (W. 7) i 24 czerwca 2002 r. (W. 5), a do 9 maja 2002 r. (do dnia zawarcia umowy ze spółką S) roboty budowlane, które zdaniem spółki wykonywała S. zostały już wykonane. Z dziennika budowy dotyczącego inwestycji przy ul. K. wynika, że po 9 maja 2002 r. wykonane były wyłącznie roboty instalacyjne (woda, c.o. oraz korekty inwestycji). W opinii organu treść dzienników budowy świadczy, że do 9 maja 2002 r. prace budowlane zostały zakończone zatem, spółka S nie mogła wykonać robót wyszczególnionych na fakturach. Organ podważył również wykonanie robót przez spółkę S w G. W toku postępowania ustalono, że inwestorem budowy w G. był I. Na fakturach wystawionych przez spółkę S wskazano, że roboty budowlane wykonane są na podstawie umowy z dnia 9 maja 2002 r. Zatem organ przyjął, że wszelkie roboty zostały wykonane po zawarciu umowy. Z treści faktur i wyjaśnień strony wynika, że firma S wykonała prace związane z postawieniem ścian konstrukcyjnych oraz wylaniem posadzek w hali produkcyjno - magazynowej. Organ skontrolował zapisy na kontach rozrachunków spółki z I oraz ze spółką S. Z zapisów na kontach wynika, że spółka S obciążyła spółkę B kwotą 288.205 zł netto za wykonane usługi, natomiast spółka B wystawiła faktury na rzecz I na kwotę 205.298,60 zł. Organ nie dał wiary temu, że spółka B poniosła tak znaczną stratę w związku z prowadzoną budową. Organ zauważył, że przedłożone przez stronę dowody zapłaty - odbioru gotówki przez Prezesa S na kwotę 788.472 są sprzeczne z dokumentami przekazanymi przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. Na liście dłużników S sporządzonej w związku z wnioskiem o ogłoszenie upadłości tej spółki, znajduje się spółka B której zadłużenie równe jest łącznej kwocie brutto wskazanej na fakturach, pomniejszonej o 10.000 zł. Organ uznał, że wszystkie okoliczności wskazują, że roboty budowlane ujęte w fakturach nie zostały wykonane przez S.

Organ kontrolny w decyzji zakwestionował również odliczenie w miesiącu grudniu 2002 r. podatku naliczonego z faktur wystawionych przez firmę K. Organ ustalił bowiem, że decyzją Burmistrza Gminy i Miasta O. z dnia 20 sierpnia 2002 r. firma K została wykreślona z ewidencji działalności gospodarcze, w związku ze złożonym zawiadomieniem o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej. Organ uznał, że w miesiącu grudniu 2002 r., w którym wystawiono faktury firma K nie istniała.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania bądź uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 121, 122, 181 i 188 Ordynacji podatkowej wyłącznie w zakresie korekty podatku naliczonego oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego.

Dyrektor Izby Skarbowej w P., po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, jak również zarzutów zawartych w odwołaniu, decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał, że materiał dowodowy zebrany w toku postępowania przed organem drugiej instancji został zebrany wyczerpująco i prawidłowo oceniony. Ponadto Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zgodnie z prawem ustalił dodatkowe zobowiązanie VAT, kwestia ta została już przesadzona w orzecznictwie poprzez uchwałę NSA z 12 września 2005 r. sygn. akt I FSP 2/05.

W skardze podatnik wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie lub o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Przedmiotowej decyzji strona zarzuca naruszenie przepisów:

- art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa poprzez sprzeczną z dyspozycją tego przepisu odmowę przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez podatnika.

- art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez ocenę dowodów sprzeczną z dyspozycją tego przepisu oraz naruszenie art. 121 i 125 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa,

- art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej.

Skarżąca spółka podnosi, że w toku postępowania wielokrotnie wnosiła o przeprowadzenie dowodów na poparcie swoich twierdzeń (odmiennych od ustaleń organu kontroli skarbowej). Zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy odmówiły przeprowadzenia zawnioskowanych dowodów, co w ewidentny sposób narusza prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwiło prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, co w konsekwencji stanowi naruszenie art. 188 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem strony nie ma podstaw do zakwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez firmę R. Strona skarżąca podnosi, że twierdzenie organów, że faktury dokumentują czynności, które nie zostały dokonane oparte są wyłącznie na zeznaniu J. R., jednego ze wspólników spółki. Jednakże w ocenie strony dowód ten stoi w jawnej sprzeczności z treścią materiału zgromadzonego w postępowaniu. Strona wskazuje, że w aktach sprawy znajdują się pisma skarżącej spółki, w których wskazywano, że konieczne jest przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie rozliczeń z firmą J. i Ł. R., jak również przesłuchanie w charakterze świadków: B. K. - inspektora nadzoru oraz Z. P. Strona skarżąca podkreśla ponownie, że wystawione faktury dotyczyły dostawy kruszywa, dlatego też na fakturze wskazano usługę transportu kruszywa i te okoliczność organ winien wyjaśnić.

Organ dopuścił się nadto naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej przy ustaleniach związanych z fakturami wystawionymi przez firmę E z K. Organ zakwestionował prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez firmę E wskazując na zeznania M. M. Zdaniem strony organ dokonał błędnej oceny przeprowadzonego dowodu. Wskazał bowiem że "podczas przesłuchania p. M. zeznała, że powodem wystawienia faktur korygujących do faktur ujętych powyższej tabeli było nie wykonanie usług, nie dojście do współpracy (między obiema firmami). Powyższe okoliczności wskazują więc, że usługi nie wyszczególniona na w/w fakturach nie zostały wykonane, a towar nie dostarczone do odbiorcy." Tymczasem zdaniem skarżącej z protokołu z przesłuchania świadka wynika, że M. M., zeznała, że nie pamięta dokładnie tego faktu, gdyż nie zajmowała się bieżącą działalnością firmy. Bieżącą działalnością zajmował się jej ojciec E. M. Dlatego też w opinii strony skarżącej organy nie powinny poprzestać na zeznaniach osoby nie mającej pełnej wiedzy w zakresie rozliczeń, tylko wezwać i przesłuchać w charakterze świadka E. M. Zeznania osoby, która faktycznie nie prowadziła działalności gospodarczej są w ocenie skarżącej mało wiarygodne. Ponadto skarżąca podtrzymuje swoje zarzuty w zakresie niedoręczenia spółce faktury korekta wystawionej przez E. Wskazuje, że faktury korekta nie były podpisane przez upoważnioną osobę. Skarżąca podnosi, że skoro organ uznał, że usługa nie została wykonana, to wyjaśnienia wymaga, dlaczego w ogóle faktury zostały wystawione przez firmę E. skoro zgodnie z przepisami fakturę VAT wystawia się terminie siedmiu dni od daty wydania towaru lub wykonania usługi.

Skarżąca kwestionuje również ustalony stan faktyczny co do usług wykonanych przez spółkę S. Zdaniem strony organ podatkowy dopuścił się naruszenia zasady prawdy obiektywnej. Nie może skarżącą obciążać fakt, że zarówno skarżąca jak i spółka S nie przedłożyły pisemnych umów na realizację prac w obiektach w K. przy ul. K. oraz hali produkcyjni - magazynowej w G. Zdaniem strony nie było przeszkód, by treść tych umów oraz okoliczności dotyczące realizacji umowy ustalić w oparciu o zeznania stron oraz świadków, o co wnioskowała strona w toku postępowania. Skarżąca zwraca również uwagę, że osoba upoważniona do reprezentowania spółki S prezes zarządu spółki S J. S., potwierdził w oświadczeniu wykonanie przez firmę S prac objętych zakwestionowanymi fakturami. Organ odwoławczy wydając zaskarżona decyzję nie odniósł się do tego dokumentu, co świadczy o tym, że nie został on włączony w poczet materiału dowodowego.

Organ pierwszej instancji a następnie organ odwoławczy rozpoznający odwołanie oparł swoje rozstrzygnięcie wyłącznie o ustalenia dokonane na podstawie dowodów przeprowadzonych przez organ kontrolny z urzędu, odmawiając przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej jest dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi oraz trafności ich wykładni.

Zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie, w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c.

W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na naruszenie przez organy podatkowe przepisów prawa procesowego w zakresie prawidłowego zebrania materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie Sądu materiał dowodowy zebrany w toku postępowania nie jest kompletny, zatem niewystarczający do wydania orzeczenia w sprawie. Zgodnie z art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej organy podatkowe są obowiązane zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz ocenić, czy na podstawie zebranego materiału dowodowego dana okoliczność została udowodniona czy też nie, w odniesieniu do prawa materialnego mającego zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.

W sprawie będącej przedmiotem orzeczenia (w zakresie objętym skargą), organy podatkowe zakwestionowały prawo do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego na podstawie art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o VAT i § 48 ust. 1 lit. a i pkt 5 lit a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2002 r. nr 27, poz. 268, ze zm.). Bez wątpienia prawo do odliczenia podatku mają podatnicy, którzy posiadają faktury dokumentujące rzeczywiste nabycie towarów bądź usług. Faktura, która nie dokumentuje rzeczywistego obrotu jest prawnie nieskuteczna (por. wyrok NSA z 14 listopada 2007 r. sygn. akt I FSK 979/06). Organ podatkowe stawiając podatnikowi zarzut odliczenia podatku naliczonego z tzw. "pustych faktur" powinny prowadzić postępowanie dowodowe dokładnie i wnikliwie, z uwzględnieniem wszelkich reguł procesowych dotyczących postępowania dowodowego zawartych w dziale IV rozdziale 11 Ordynacji podatkowej oraz zasad ogólnych postępowania podatkowego w szczególności zasady prawdy obiektywnej, zasady zaufania do organów państwa i czynnego udziału strony w postępowaniu. Tylko tak zgromadzone dowody mogą być podstawą prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej nakłada na organy obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w celu ustalenia prawdziwego stanu faktycznego. Tylko prawidłowo zebrany materiał dowodowy podlega swobodnej ocenie organu (art. 191 Ordynacji podatkowej). Przy braku dokładnego ustalenia stanu faktycznego nie może być mowy o prawidłowej ocenie tego materiału. Na każdym etapie postępowania organy mają obowiązek zapewnić stronie czynny udział w tym postępowaniu, również w zakresie składani wniosków dowodowych (por. teza 1 i 2 do art. 123 O.p. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Ordynacja podatkowa. Komentarz. Warszawa 2005, str. 418-419). W ocenie Sądu organy podatkowe naruszyły zasady prawdy obiektywnej, a więc przepisy art. 122, 187 § 1 oraz 191 Ordynacji podatkowej.

Organ podatkowy uznał, że wystawca faktury K jest podmiotem nieistniejącym, ponieważ decyzją z dnia 20 sierpnia 2002 r. firma ta została na wniosek A. K. wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej, z uwagi na zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie Sądu z faktu wykreślenia podmiotu z ewidencji działalności gospodarczej nie można wnioskować, że wystawca faktury nie istnieje. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o VAT prawo do odliczenia podatku naliczonego ma podatnik przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług (art. 19 ust. 2 ustawy). Otrzymana przez organy podatkowe informacja o treści decyzji Burmistrza Gminy i Miasta O. o wykreśleniu A.K. z ewidencji działalności gospodarczej nie stanowi o tym, że dostawa towaru nie została dokonana przez podatnika VAT i skarżąca nie ma prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z przedłożonych faktur. W wyroku z dnia 14 lutego 2007 r. sygn akt III SA/Wa 3318/06 WSA stwierdził, że o istnieniu podmiotu świadczy nie tylko aspekt formalny, jego zarejestrowanie, a przede wszystkim realność jego działania w obrocie gospodarczym. Zatem w pierwszej kolejności organ podatkowy winien ustalić, czy A.K. prowadził działalność gospodarczą w grudniu 2002 r. i dokonał dostawy towaru udokumentowanej fakturami VAT z 2, 5, 7, 12 i 15 grudnia 2002 r. Nadto organ winien ustalić, w jakim okresie był zarejestrowanym podatnikiem VAT. W tym celu należy przeprowadzić dowód z przesłuchania świadka A.K. oraz dowód z dokumentów: deklaracji VAT - 7 złożonych we właściwym dla wystawcy faktur urzędzie oraz dowód z rejestru podatników VAT.

W ocenie Sądu organy podatkowe nie wykazały również, że faktury wystawione przez spółkę S nie dokumentują rzeczywistego obrotu. Ocena materiału dowodowego nie może być dowolna. Organ podatkowy dokonał porównania treści faktur i zeznań świadka K. K. z treścią dzienników budowy dla inwestycji prowadzonych w K. i G. i stwierdził, że treść dzienników budowy świadczy, że do dnia podpisania umowy ze spółką S wskazane w toku postępowania roboty budowlane, które miała wykonywać spółka S zostały już wykonane. Dowodzi to zdaniem organów, że spółka S nie wykonała robót wyszczególnionych na ww. fakturach. Należy jednak zauważyć, że skarżący podnosił wątpliwości co do kompletności zapisów w dziennikach budowy, organ w toku postępowania tych wątpliwości nie wyjaśnił. Organ zarówno pierwszej jak i drugiej instancji przy uzasadnieniu rozstrzygnięcia nie odniósł się do innych istotnych dowodów zebranych w sprawie. Kontrola krzyżowa przeprowadzona przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. Ośrodek Zamiejscowy w B. wykazała, że spółka S posiadała kopie faktur wystawionych na spółkę B za roboty budowlane. Prezes spółki S nie zakwestionował faktu wystawienia przedłożonych faktur, jak również wykonania robót budowlanych na rzecz spółki B. Nie stwierdzono, aby spółka S nie wykazała w deklaracji VAT - 7 podatku należnego od obrotu wykazanego na fakturze. W aktach znajduje się również lista dłużników spółki akcyjnej S załączonej do wniosku o ogłoszenie upadłości, z której wynika, że spółka B jest dłużnikiem S na kwotę 805.562,10 zł. W aktach znajdują się pokwitowania odbioru gotówki przez Prezesa Spółki S J. S. oraz dowód wpłaty KP za fakturę 50/02 i dowód wypłaty na zapłatę należności z faktury 69/02, polecenie przelewy na częściową zapłatę za fakturę 52/02. Wszystkie te dowody zostały pominięte przez organy zarówno pierwszej jak i drugiej instancji przy ocenie materiału dowodowego, bez podania przyczyn takiego postępowania. Nadto należy zauważyć, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. pismem z dnia [...] zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. o przesłuchanie prezesa zarządu spółki S. Organ wskazał, że celem przesłuchania jest ustalenie, czy usługi ujęte w ww. fakturach zostały faktycznie wykonane, czy też są to puste faktury. Ten dowód nie został przeprowadzony, jednakże wydano decyzję, w której stwierdzono, że materiał dowodowy dowodzi, że spółka S wystawiła "puste" faktury. W związku z powyższym w opinii Sądu konieczne jest przeprowadzenie wnioskowanych przez stronę dowodów z przesłuchania świadków: J.S. i K. Ku. na okoliczność wykonania robót budowlanych przez S na rzecz skarżącej i dokonania ponownej oceny całego zebranego materiału dowodowego. Organ zarzuca stronie, że nie posiada dowodów na wykonanie usług. Należy stwierdzić, że takim dowodem bez wątpienia są faktury VAT, chyba że organ wykaże poprzez zebrany materiał dowody, w sposób nie budzący wątpliwości, że faktury, na które powołuje się strona nie odzwierciedlają rzeczywistego obrotu. Uzupełniając zebrany materiał dowodowy zasadnym byłoby również przesłuchanie w charakterze świadka E. M. na okoliczność wystawionych faktur i faktur korygujących. Świadek M. M. zeznała bowiem, że faktycznie działalność gospodarczą prowadzi jej ojciec. Zeznając nie stwierdziła, że usługa nie została wykonana, a jedynie przekazała organowi przypuszczenie, że faktury korygujące zostały wystawione z uwagi na niewykonanie usług. Konieczne jest wyjaśnienie, czy wykonano usługi na rzecz skarżącej, dlaczego wystawiono faktury VAT, skoro jak przyjęły organy usługa nie została wykonana, kto w imieniu spółki odebrał faktury korygujące i czy osoba ta posiadała upoważnienie do ich odbioru faktur.

Natomiast zarzuty dotyczące rozliczeń z firmą R nie zasługują na uwzględnienie. Organ wykazał, że faktury nie zostały wystawione przez właścicieli tej spółki. Nie budzi wątpliwości fakt, że faktury dotyczą usług transportu a nie dostawy kruszywa. Świadczy o tym zarówno treść faktur jak i przyjęta stawka podatku. Zeznania świadka J. R. wskazują, że faktury nie zostały wystawione zarówno przez J. R. jak i Ł. R., nie zgadza się NIP, adres oraz nazwa firmy. Organ skonfrontował zeznania z bazą danych urzędu skarbowego. Okoliczności powyższe dają podstawę organowi, aby zakwestionować prawo do odliczenia podatku naliczonego ze wskazanych w decyzji faktur.

W związku z powyższym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. oraz art. 200 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz. 1270, ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.

/-/ K. Nikodem /-/ G. Gorzan /-/ W. Zygmont