Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2387/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 78 par. 1,
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 25 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant spec. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2019 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt:

VI SA/Wa 2387/18

UZASADNIENIE

Urząd Patentowy, zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2018 r, sprawy z wniosku [...] S.A. z siedzibą w B. o unieważnienie patentu na wynalazek pt. "Sposób mocowania kasety rolety materiałowej i zespół mocowania kasety rolety materiałowej" [...] udzielonego na rzecz M. G. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" z siedzibą w R. (dalej jako: skarżąca, strona, uprawniona) na podstawie art. 25 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. nr 119 poz. 1117 ze zm., dalej: p.w.p.) w zw. z art. 89 ust. 1 p.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 ustawy p.w.p. unieważnił patent na wynalazek pt.: "Sposób mocowania kasety rolety materiałowej i zespół mocowania kasety rolety materiałowej" [...].

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

W dniu 16 maja 2017 r. do Urzędu Patentowego wpłynął wniosek [...] S.A. o unieważnienie patentu nr [...] na wynalazek pt.: "Sposób mocowania kasety rolety materiałowej i zespół mocowania kasety rolety materiałowej", udzielonego na rzecz skarżącej. Wnioskodawca zakwestionował nowość przedmiotowego rozwiązania w świetle znanego, wcześniejszego stanu techniki, przeciwstawiając: wzór użytkowy nr [...], wzór użytkowy nr [...], wykaz elementów do montażu rolety firmy [...] ([...]), zrzut strony internetowej oraz wyciąg z katalogu firmy [...] z roku 1997.

Pismem z dnia 15 października 2017 r. uprawniona wniosła o oddalenie wniosku o unieważnienie spornego patentu podnosząc, iż przedmiot wzoru użytkowego nr [...] jest rozwiązaniem jednorazowego użytku w przeciwieństwie do spornego, a zatem rozwiązania są nieporównywalne. Podobnie, odnosząc się do rozwiązania przedstawionego we wzorze nr [...] uprawniona stwierdziła, że sposób montażu nie umożliwia swobodnego i wielokrotnego wpinania i wypinania rolety, jak ma to miejsce w przypadku spornego rozwiązania. Inne materiały dowodowe w jej ocenie również nie wykazują podobieństwa do przedmiotu patentu nr [...], w związku z czym nie mają znaczenia przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy.

Na rozprawie w dniu 14 lutego 2018 r. wnioskodawca podtrzymał wniosek o w unieważnienie spornego prawa i powołując się na wcześniejszą argumentację oświadczył, że w spornym rozwiązaniu przedstawiona została taka sama osłona zewnętrzna jak w spornym patencie, jedynie jest ona w odbiciu lustrzanym.

Uprawniony podtrzymał żądanie oddalenia wniosku o unieważnienie spornego patentu. Wskazał, iż akapit 8 opisu spornego wynalazku świadczy o możliwości bezinwazyjnego wpięcia i wypięcia stanowiącego istotę całego rozwiązania, czego brak jest w opisach bądź zastrzeżeniach przeciwstawionych rozwiązań. Podkreślił, że w przeciwstawieniu [...] wpinanie i wypinanie nie jest możliwe bez ingerencji w roletę, zatem nie zachodzi kolizja z rozwiązaniem spornym.

Uprawniony zakwestionował również publikację firmy [...], stwierdzając, że jest opatrzona datą. Podkreślił, że nie wiadomo, czy dokument był udostępniony publicznie, natomiast zrzut strony internetowej, przedstawiający informacje o przyznanej nagrodzie dotyczy innego rodzaju rolety i nie dowodzi znajomości modelu według spornego patentu w analizowanym okresie. Poddał w wątpliwość udostępnienie do wiadomości publicznej "Podręcznika konstruktora" firmy [...].

Urząd Patentowy oddalił wnioski uprawnionego o przesłuchanie w charakterze świadka J. K. i M. K., zgłoszone w piśmie z dnia 15 października 2017 r.

Organ, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie podał na wstępie treść istotnych w sprawie regulacji prawnych.

W myśl art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p., sprawy o unieważnienie patentu na wynalazek rozpatruje się w trybie postępowania spornego.

Zgodnie z art. 89 ust. 1 p.w.p., patent może być unieważniony w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu.

UP wskazał, iż pojęcie interesu prawnego nie zostało zdefiniowane w ustawie Prawo własności przemysłowej, jednak przyjmuje się, iż jest ono tożsame z interesem prawnym wskazanym w art. 28 Kodeksu prawa administracyjnego, dalej k.p.a. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 1999 roku, sygn. akt III RN 5/99). W świetle art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego (jest nim postępowanie w trybie spornym przed UPRP) pozostaje każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W doktrynie i orzecznictwie dominuje obiektywna koncepcja pojęcia strony postępowania administracyjnego, według której o przyznaniu określonemu podmiotowi statusu strony postępowania administracyjnego decydować może wyłącznie organ administracji publicznej. Stąd pojęcie interesu prawnego jest kategorią istniejącą obiektywnie i wynika z prawa materialnego. Podstawę legitymacji procesowej stanowi interes oparty na prawie, czyli stosunku materialnoprawnym określonym w przepisie prawnym występującym poza Kodeksem postępowania administracyjnego. W związku z tym "stosunek procesowy, który powstaje z chwilą wszczęcia postępowania, nie jest samoistny, jest jakby wtórnym stosunkiem prawnym" (T. Bigo, Ochrona interesu indywidualnego w projekcie Kodeksu postępowania administracyjnego, PiP 1960, Nr 3, s. 467). Istota interesu prawnego polega na jego związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu w ten sposób, że akt stosowania normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (M. Bogusz, Zaskarżenie decyzji administracyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 1997, s. 18 i nast.). W wyroku z dnia 19 stycznia 1995 roku (sygn. akt I SA 1326/93) Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził takie stanowisko stwierdzając, iż "pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 k.p.a. może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli z normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku". Podkreśla się przy tym, że interes prawny powinien być bezpośredni, konkretny, realny oraz znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniały zastosowanie normy prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002 roku, sygn. akt II SA 4000/01 oraz wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002 roku, sygn. akt II SA 3993/01). Natomiast zgodnie z orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2008 (sygn. akt. II GSK 503/08) "interes w zainicjowaniu postępowania dotyczy jego sfery prawnej przez to że jest aktualny, realny, własny, bezpośredni, sprawdzalny i dający możliwość uzyskania określonej korzyści". Ponadto jak wskazał w wyroku z dnia 25 kwietnia 2017 r. (sygn. akt V! SA/Wa 2533/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: "Dla istnienia interesu prawnego norma prawna nie musi przyznawać podmiotowi wywodzącemu z niej swój interes prawny konkretnych uprawnień lub obowiązków, bo wtedy interes prawny przekształciłby się w roszczenie prawne lub publiczne prawo podmiotowe; wystarczy, że daje możliwość ochrony w sformalizowanym postępowaniu i powoduje, że podmiot, którego sfery prawnej bezpośrednio dotyczy, może skutecznie domagać się wydania orzeczenia administracyjnego."

Zdaniem organu, wnioskodawca wykazał posiadanie interesu prawnego w niniejszej sprawie, ponieważ uprawniony w oparciu o sporny patent wystąpił przeciwko niemu z listem ostrzegawczym z dnia 22 lutego 2016 r. W tej sytuacji uzasadnione jest stanowisko, że sporne prawo ogranicza swobodę działalności gospodarczej wnioskodawcy w rozumieniu art. 20 Konstytucji oraz art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo Przedsiębiorców.

UP przypomniał, że w niniejszej sprawie został podniesiony zarzut z art. 25 p.w.p.

W myśl art. 25 ust. 1 p.w.p. wynalazek uważa się za nowy, jeśli nie jest on częścią stanu techniki. Przez stan techniki, zgodnie z art. 25 ust. 2, rozumie się wszystko to, co przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu, zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób.

Wskazał, iż zgodnie z art. 33 ust. 3 p.w.p., zakres przedmiotowy patentu na sporny wynalazek wyznaczają zastrzeżenia patentowe, określające zakres żądanej ochrony w świetle istoty wynalazku, ujawnionej w opisie patentowym (art. 31 ust. 1 pkt 3 p.w.p.) i objaśnionej w oparciu o rysunek (art. 31 ust. 2 p.w.p.), co oznacza, iż podstawę oceny spełnienia ustawowych warunków wymaganych do uzyskania patentu stanowią wyłącznie zastrzeżenia patentowe zawarte w opisie patentowym. Dla wykazania braku nowości rozwiązania konieczne jest przeciwstawienie mu konkretnego rozwiązania niweczącego ten przymiot. Istotne jest, aby przeciwstawione jedno rozwiązanie charakteryzowało się takim samym zestawieniem cech technicznych budowy, co rozwiązanie badane. Nie wystarczy zatem dowieść, że istotne cechy rozwiązania są znane z kilku odrębnych rozwiązań zaliczonych do stanu techniki.

Organ wskazał, iż sporny patent [...] obejmuje dwie kategorie wynalazku dotyczące sposobu i zespołu mocowania kasety rolety materiałowej:

Zastrzeżenie nr 1 "Sposób mocowania kasety rolety materiałowej podczas montażu jej na skrzydle okiennym, znamienny tym, że kasetę (1) rolety sprzęga się jej odpowiednio ukształtowanym profilem (3) dostępnym od zewnątrz z profilem (4) mocowanym bezpośrednio na skrzydle (5) okna, korzystnie poprzez taśmę samoprzylepną (6) dwustronnie klejącą, przy czym korzystnie sprzęgnięcie wymienionych profili (3,4) ma charakter zatrzaskowy."

Zastrzeżenie nr 2: "Zespół mocowania kasety rolety materiałowej podczas jej montażu na skrzydle okiennym, znamienny tym, że obejmuje odpowiednio ukształtowany profil (3) kasety (1) dostępny od zewnątrz i spasowany z nim wzajemnie sprzęgowo profil (4) mocowany bezpośrednio na skrzydle (5) okna, korzystnie przez taśmę samoprzylepną (6) dwustronnie klejącą, przy czym korzystnie profil (4) mocowany bezpośrednio na skrzydle (5) okiennym ma ukształtowanie zatrzaskowe, korzystnie w postaci zatrzasku listwowego.

Organ doszedł do przekonania o zasadności zarzutu braku nowości spornego wynalazku z uwagi na ujawniony z wcześniejszym pierwszeństwem wzór użytkowy nr [...]. Stanowi on w ocenie UP skuteczne przeciwstawienie ze względu na tożsamą budowę i sposób mocowania. Wszystkie cechy podstawowe, mające wyróżniać sporne rozwiązanie ze stanu techniki, tj. sposób, że kasetę rolety sprzęga się z odpowiednio ukształtowanym profilem, ponadto zespół, który obejmuje odpowiednio ukształtowany profil kasety i spasowany z nim wzajemnie sprzęgowo profil mocowany na skrzydle wg przedmiotowego patentu nr [...] (data zgłoszenia 8 lutego 2005 r.), były znane przed datą jego zgłoszenia z polskiego dokumentu patentowego o nr [...] (data zgłoszenia 28 czerwca 2004 r.), który przedstawia konstrukcję tożsamą ze spornym rozwiązaniem, tj. składa się z profili: zatrzaskowego i osłonowego montowanych również zatrzaskowo. UP nie stwierdził też różnic konstrukcyjnych pomiędzy rozwiązaniem wg spornego patentu a przedstawionym we wzorze [...], wskazujących na odmienną krotność możliwego zastosowania obu rozwiązań, co podniósł uprawniony zarówno w odpowiedzi na wniosek (K.52) jak również na rozprawie w dniu 14 lutego 2018 r. Uprawniony zauważył, odnosząc się do akapitu 4 opisu przeciwstawionego wzoru, że główną rolą rozwiązania jest zmniejszenie prześwitu pomiędzy kasetą rolety a powierzchnią, do której jest przymocowana roleta, np. rama okienna a profil osłonowy b wg tego rozwiązania nie może być dowolnie wpinany i wypinany. Kolegium nie podzieliło stanowiska uprawnionego w tym zakresie z uwagi na fakt, że konstrukcja jest tożsama ze spornym rozwiązaniem a zakres żądanej ochrony określają zastrzeżenia patentowe, zatem korzystne cechy tego wynalazku nie są tutaj przesądzające. Ponadto uprawniony również podniósł na rozprawie, że w zakresie przeciwstawienia [...], profil przystawkowy 1 przeciwstawionego wzoru jest w prawdzie połączony rozłącznie z profilem osłonowym 12, ale nie ma tu mowy o swobodnym wpinaniu i wypinaniu całej rolety, bez ingerencji w tę roletę. UP nie podzielił stanowiska uprawnionego w tym zakresie, uznając że z konstrukcji wynika, iż w obu przypadkach zarówno spornym rozwiązaniu jak i we wzorze [...] użyte jest połączenie zatrzaskowe pomiędzy dwoma rozłącznymi elementami. Stwierdził, że żadna z przedstawionych konstrukcji nie sugeruje połączenia jednokrotnego (nierozłącznego). Twierdzenie uprawnionego, że aby wypiąć i wpiąć roletę trzeba zdjąć pokrywę 26 i obudowę 6, co jego zdaniem jest bardzo inwazyjną metodą (K.83), potwierdza, iż możliwość wypięcia i zdjęcia poszczególnych elementów, świadczy o tym, że rozwiązanie to jest rozłączne i konstrukcyjnie umożliwia wielokrotny montaż i demontaż. Należy przy tym zauważyć, że elementów łączonych połączeniem nierozłącznym nie można rozdzielić bez zniszczenia elementów wiążących, co nie ma zastosowania w przedmiotowych rozwiązaniach.

Organ zaznaczył, że określenia typu: "korzystnie", "takie jak", "wybrane z grupy", często stosowane w zastrzeżeniach patentowych, definiują określone postacie wynalazku jako szczególnie korzystne (optymalne) rozwiązania, nie mają przy tym znaczenia cech ograniczających zakres ochrony. Przedmiotowo zastrzeżenia spornego patentu zawierają tego typu określenia poprzedzające cechy techniczne, np.: "odpowiednio ukształtowany", "korzystnie poprzez taśmę", czy "korzystnie sprzęgnięcie wymienionych profili (3,4) ma charakter zatrzaskowy".

W odpowiedzi na wniosek o unieważnienie, uprawniony wniósł o przesłuchanie świadków: J. K. i M. K., na okoliczność nowości rozwiązania według patentu nr [...], na dzień jego zgłoszenia w Urzędzie Patentowym, tj. 8 lutego 2005 r. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu [...] lutego 2018 r. UP oddalił powyższy wniosek dowodowy stwierdzając, że świadkowie nie mogą przesądzić o nowości wynalazku, bowiem instytucja ta nie jest zdarzeniem, o którym dana osoba może zeznawać jako świadek. Zdaniem organu nowość należy do ustawowych warunków wymaganych do udzielenia ochrony (a zarazem stanowi przesłankę unieważnienia prawa wyłącznego), którą Urząd ocenia samodzielnie w oparciu o ustalone okoliczności faktyczne oraz przepisy prawa.

Urząd Patentowy zaniechał analizy pozostałych przeciwstawień, uznając, że ustalenie zasadności zarzutu braku nowości spornego wynalazku w świetle dokumentu patentowego o nr [...], pozwoliło na rozstrzygnięcie sprawy.

W dniu 30 listopada 2018 r. strona zaskarżyła w całości decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] lutego 2018 r., orzeczeniu temu zarzucając:

1. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art.25 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. p.w.p., w zw. z art. 89 ust. 1 p.w.p., w zw. z art. 31, art. 33 i art. 63 ust. 2 p.w.p. z powodu błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania poprzez nieprawidłową ocenę zarzutu braku nowości wynalazku i bezpodstawne uznanie, że w dacie zgłoszenia wspomniany wynalazek chroniony patentem nr [...] nie spełniał ustawowych warunków jego udzielenia;

2. Naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy:

- art. 78 § 1 K.p.a. oraz art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków (w tym twórcy spornego wynalazku) na okoliczność nowości spornego wynalazku względem przeciwstawionych wzorów użytkowych (prawo ochronne nr [...] i [...]) poprzez dokonanie analizy porównawczej wynalazku z tymi wzorami użytkowymi,

- art. 7, 77 i 80 K.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne założenia natury faktycznej i prawnej, nieznajdujące oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym i rzeczywistym stanie sprawy. Ponadto nastąpiło w tym przypadku nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz nie wyjaśniono wszystkich okoliczności mających wpływ na bieg sprawy,

- art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez brak należytego wyjaśnienia stronie przesłanek, którymi Urząd Patentowy kierował się przy rozstrzyganiu sprawy.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Urząd Patentowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. - dalej powoływana jako p.p.s.a.), polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Zdaniem Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] lutego 2018 r. o unieważnieniu patentu na wynalazek pt.: "Sposób mocowania kasety rolety materiałowej i zespół mocowania kasety rolety materiałowej" [...] - odpowiada prawu.

Decyzji stawiane były zarzuty naruszenia prawa materialnego - art. 25 p.w.p. w zw. z art. 89 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 31, 33 i 63 ust. 2 p.w.p. oraz prawa procesowego - art. 78 kpa w związku z art. 7, 10 oraz art. 256 § 1 p.w.p., art. 7, 77 i i 80 kpa w zw. z art.256 ust. 1 p.w.p. i 107 § 1 i 3 kpa w zw. z art.256 ust. 1 p.w.p. oraz art. 107 § 1 i 3 kpa.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów o charakterze procesowym, bowiem ocena prawidłowości subsumpcji przepisów prawa materialnego jest możliwa jedynie w stanie faktycznym, którego niewadliwość została wstępnie przesądzona.

W ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie na etapie postępowania spornego wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków J. K. i M. K. na okoliczność nowości spornego wynalazku względem przeciwstawionych wzorów użytkowych nie może być uznany za zasadny. Przede wszystkim nie można podzielić poglądu zawartego w skardze, aby odstąpienie od przeprowadzenia wnioskowanego dowodu doprowadziło do ustalenia nieprawidłowego stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Sądu, wskazywana przez stronę we wniosku dowodowym przesłanka nowości nie stanowi okoliczności mogącej stanowić samoistną tezę dowodową. Świadkowie stanowią osobowe źródła dowodowe, a okolicznościami, które mogą ewentualnie stwierdzić, są elementy stanu faktycznego podlegającego ocenie ze strony organu (sądu). Innymi słowy, zeznania świadków mogą dotyczyć ich wiedzy w przedmiocie okoliczności faktycznych, relewantnych z punktu widzenia norm materialnoprawnych - determinujących daną materię prawną. Zdaniem Sądu, nie jest dopuszczalne przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków na okoliczności związane ze znajomością okoliczności innych, niż faktyczne. Teza dowodowa, czyli wskazanie okoliczności, na które powoływany jest dany dowód (świadek), musi być na tyle sprecyzowana, by można było wnioskować przy podejmowaniu decyzji w przedmiocie dopuszczenia danego dowodu, jaki fragment stanu faktycznego ma być tymi zeznaniami objęty. Jest to niezbędne w ramach procesu decyzyjnego wymaganego na podstawie art. 78 § 1 kpa, zgodnie z którym żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Podkreślenia wymaga, iż pojęcie "nowości" w kontekście art. 25 pwp jest terminem prawnym, zaś ocena okoliczności faktycznych pod kątem zaistnienia (bądź nie) tej przesłanki zależy do wyłącznej kognicji Urzędu Patentowego i podlega następczej kontroli ze strony sądów administracyjnych na skutek wniesionej skargi. Ocena tej przesłanki przez świadków w ocenie Sądu nie mieści się w zakresie działania wskazanym w art. 78 § 1 kpa, co prawidłowo ocenił organ i co słusznie skutkowało oddaleniem tak sformułowanego wniosku dowodowego.

Za niezasadne należy uznać również pozostałe zarzuty procesowe, gdyż organ ocenił sprawę w sposób prawidłowy i wystarczający do dokonania kontroli sądowoadministracyjnej rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Wywód zawarty w jej uzasadnieniu jest przekonujący i zawiera wszelkie elementy, o których mowa w art. 107 § 3 kpa.

Dokonując oceny prawidłowości decyzji pod kątem materialnoprawnym, należy wskazać, że zgodnie z art. 25 ust. 1 p.w.p. wynalazek uważa się za nowy, jeśli nie jest on częścią stanu techniki. Przez stan techniki, w myśl art. 25 ust. 2, rozumie się wszystko, co przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu, zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób.

Jak wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2017 r. w sprawie sygn. akt: II GSK 3529/15 - dostępne w bazie orzeczeń CBOSA), ustaleń faktycznych do prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, oczywiście po dokonaniu ich właściwej interpretacji, szczególnie co do pojęć "nowości" i "elementu technicznego", mogą dostarczyć wyniki przeprowadzonego badania wynalazku w porównaniu z przeciwstawionym rozwiązaniem - patentem, bądź jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - wzorem użytkowym. Z powyższych zadań ustawowych, zdaniem Sądu, organ wywiązał się należycie.

Tak więc, dokonując oceny cechy nowości spornego patentu, Urząd Patentowy doszedł do wniosku o braku nowości spornego wynalazku z uwagi na przeciwstawiony spornemu patentowi, ujawniony z wcześniejszym pierwszeństwem wzór użytkowy nr [...]. Podstawą powyższej konkluzji było ustalenie, iż powyższy wzór prezentuje tożsamą z nim budowę, jak i sposób mocowania - a więc zasadnicze cechy techniczne. Mianowicie, organ wskazał, że cechy podstawowe, mające wyróżniać sporne rozwiązanie ze stanu techniki, tj. sposób, że kasetę rolety sprzęga się z odpowiednio ukształtowanym profilem, ponadto zespół, który obejmuje odpowiednio ukształtowany profil kasety i spasowany z nim wzajemnie sprzęgowo profil mocowany na skrzydle wg przedmiotowego patentu nr [...] (data zgłoszenia 8 lutego 2005 r.), były znane przed datą jego zgłoszenia z polskiego dokumentu patentowego o nr [...] (data zgłoszenia 28 czerwca 2004 r.), który przedstawia konstrukcję tożsamą ze spornym rozwiązaniem, tj. składa się z profili: zatrzaskowego i osłonowego montowanych również zatrzaskowo. UP nie stwierdził też różnic konstrukcyjnych pomiędzy rozwiązaniem wg spornego patentu a przedstawionym we wzorze [...], wskazujących na odmienną krotność możliwego zastosowania obu rozwiązań, co podniósł uprawniony zarówno w odpowiedzi na wniosek (K.52) jak również na rozprawie w dniu [...] lutego 2018 r. Uprawniony zauważył, odnosząc się do akapitu 4 opisu przeciwstawionego wzoru, że główną rolą rozwiązania jest zmniejszenie prześwitu pomiędzy kasetą rolety a powierzchnią, do której jest przymocowana roleta, np. rama okienna a profil osłonowy b wg tego rozwiązania nie może być dowolnie wpinany i wypinany. Kolegium nie podzieliło stanowiska uprawnionego w tym zakresie z uwagi na fakt, że konstrukcja jest tożsama ze spornym rozwiązaniem a zakres żądanej ochrony określają zastrzeżenia patentowe, zatem korzystne cechy tego wynalazku nie mogły być wzięte pod uwagę jako przesądzające. Organ wskazał, iż jakkolwiek uprawniony podniósł, że w zakresie przeciwstawienia [...], profil przystawkowy 1 przeciwstawionego wzoru jest połączony rozłącznie z profilem osłonowym 12, lecz nie ma tu mowy o swobodnym wpinaniu i wypinaniu całej rolety, bez ingerencji w tę roletę. UP nie podzielił więc stanowiska uprawnionego w tym zakresie, uznając że z konstrukcji wynika, iż w obu przypadkach zarówno spornym rozwiązaniu jak i we wzorze [...] użyte jest połączenie zatrzaskowe pomiędzy dwoma rozłącznymi elementami. Stwierdził, że żadna z przedstawionych konstrukcji nie sugeruje połączenia jednokrotnego (nierozłącznego).

UP zaznaczył, iż twierdzenie uprawnionego, że aby wypiąć i wpiąć roletę trzeba zdjąć pokrywę 26 i obudowę 6, co jego zdaniem jest bardzo inwazyjną metodą (K.83), wręcz potwierdza, iż możliwość wypięcia i zdjęcia poszczególnych elementów, świadczy o tym, że rozwiązanie to jest rozłączne i konstrukcyjnie umożliwia wielokrotny montaż i demontaż. Organ zauważył ponadto, że elementów łączonych połączeniem nierozłącznym nie można rozdzielić bez zniszczenia elementów wiążących, co nie ma zastosowania w przedmiotowych rozwiązaniach. Konstatacjom powyższym nie sposób odmówić logiki.

Jak zasadnie wskazał organ, określenia typu: "korzystnie", "takie jak", "wybrane z grupy", często stosowane w zastrzeżeniach patentowych, definiują określone postacie wynalazku jako szczególnie korzystne (optymalne) rozwiązania, nie mają przy tym znaczenia cech ograniczających zakres ochrony. Zastrzeżenia spornego patentu zawierają tego typu określenia poprzedzające cechy techniczne, np.: "odpowiednio ukształtowany", "korzystnie poprzez taśmę", czy "korzystnie sprzęgnięcie wymienionych profili (3,4) ma charakter zatrzaskowy".

Reasumując - wbrew twierdzeniom skarżącej - rację należy przyznać organowi, który stwierdził, iż żadna z przedstawionych konstrukcji nie sugeruje połączenia jednokrotnego (nierozłącznego). Tym samym, stanowisko skarżącej, iż jej rozwiązanie zastosowane w spornym patencie jest nieporównywalne z innymi, w tym z przeciwstawionym mu wzorem użytkowym [...], należy uznać za nie znajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy.

Z tych względów należy uznać stanowisko organu prowadzące do konkluzji o braku cechy nowości spornego patentu, niezbędnej dla utrzymania jego ochrony, za uzasadnione.

Z uwagi na powyższe, w myśl art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.