Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 3626/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) - Zdzisław Romanowski Sędziowie WSA - Maria Jagielska (spr.) - Dorota Wdowiak Protokolant - Aleksandra Macewicz po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] lipca 2002 r.


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2002r. cofnął licencję przewozową przyznaną J. K. prowadzącemu działalność pod nazwą PHU "A." na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego. Decyzja zawierała pouczenie o prawie zwrócenia się przez stronę do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Decyzja została wysłana dnia 15 stycznia 2002r. Błyskawiczną Pocztą Kurierską EMS POCZTEX i dnia 16 stycznia 2002r. na dowodzie doręczenia listonosz zapisał, że adresat odmówił przyjęcia, zaś podpis "J. K." umieszczony na dowodzie doręczenia został przekreślony. Skarżący odebrał decyzję osobiście w Ministerstwie Infrastruktury dnia 19. 02. 2002r. i tego samego dnia złożył bezpośrednio w Ministerstwie Infrastruktury - Biurze Obsługi Transportu Międzynarodowego /BOTM/, wniosek o przywrócenie terminu odwołania od decyzji cofającej mu licencję przewozową. W uzasadnieniu podał, iż decyzja nie została doręczona prawidłowo, ponieważ listonosz wręczył przesyłkę mechanikowi warsztatowemu -pracownikowi skarżącego, a ten początkowo podpisał dowód doręczenia nazwiskiem adresata, następnie przekreślił i odmówił przyjęcia przesyłki, nie powiadamiając go o tym. Do wniosku dołączył wyjaśnienie Rejonowego Urzędu Poczty Polskiej S. podpisane przez naczelnika tego urzędu potwierdzające fakt pokwitowania przesyłki przez mechanika oraz jego odmowę przyjęcia przesyłki poleconej. Dodatkowo, skarżący złożył dnia 28 lutego 2002r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy cofnięcia licencji przewozowej.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2002r. Minister Infrastruktury odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uzasadniając to niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku określonego art. 58 kpa. tj. niedopełnieniem czynności, dla której termin był określony. Od postanowienia skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając naruszenie art. 9 i 128 kpa i twierdząc, że jego wniosek o przywrócenie terminu winien był zostać potraktowany przez Ministra jako odwołanie od decyzji, ponieważ sporządzając wniosek został

pouczony przez pracowników BOTM Ministerstwa Infrastruktury, którzy doskonale wiedzieli, iż nie godzi się z decyzją cofającą mu koncesję i dąży do jej zmiany. Dnia [...] września 2002r. Minister Infrastruktury postanowieniem nr [...] utrzymał w mocy poprzednie swoje rozstrzygnięcie powtarzając w uzasadnieniu, że zainteresowany składając wniosek o przywrócenie terminu nie dochował warunku dopełnienia czynności, dla której ustanowiony był termin. Dodał, że nie są wiarygodne wyjaśnienia wnioskodawcy dot. odbioru przesyłki przez mechanika jego zakładu warsztatowego i w ocenie organu administracji przesyłka została doręczona w dniu odmowy jej przyjęcia tzn. 16 stycznia 2002r. Stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia żeby wniosek o przywrócenie terminu można było potraktować jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, bowiem wniosek taki strona złożyła dopiero dnia 27 lutego 2002r.Od postanowienia tego J. K. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego żądając uchylenia tego postanowienia i zarzucając mu naruszenie art. 9 kpa przez błędne poinformowanie skarżącego przez pracowników Ministerstwa, co do sposobu złożenia wniosku o przywrócenie terminu bez potrzeby złożenia jednocześnie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także art. 47 kpa. przez przyjęcie, że decyzję Ministra Infrastruktury skarżący otrzymał dnia 16 stycznia 2002r. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał wcześniej wyrażane stanowisko, iż decyzja cofająca mu koncesję została odebrana przez niego dopiero dnia 19 lutego 2002r. a odmowy odbioru przesyłki dnia tegoż roku dokonał nie on, lecz jego pracownik, który to fakt potwierdził naczelnik urzędu poczty w Siedlcach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Przede wszystkim, Minister Infrastruktury błędnie przyjął, iż wniosek o przywrócenie terminu złożony przez J. K. dnia 19 lutego 2002r. uchybia zasadom złożenia takiego wniosku określonym w art.58 kpa. poprzez niedopełnienie czynności, dla której termin był ustanowiony. Z treści wniosku, sformułowanego w sposób bardzo prosty, wręcz skrótowy wynika jednoznacznie ,iż składający go jest niezadowolony z decyzji nr[...] z dnia [...] grudnia 2002r. dotyczącej

cofnięcia mu licencji przewozowej, a wniosek o przywrócenie terminu dotyczy odwołania od tej właśnie decyzji. Zasada ograniczonego

formalizmu, którą przyjmuje kodeks postępowania administracyjnego powinna skłaniać organ administracji prowadzący postępowanie do egzekwowania od strony dokonującej czynności procesowej tylko tych warunków, których niezachowanie spowoduje bezskuteczność

tej czynności. Skarżący trafnie podniósł w skardze do Sądu, że odwołanie, jak to stanowi art. 128 kpa., nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Tendencją współczesnego procesu administracyjnego jest jego pełne odformalizowanie, a nawet uważa się, że odwołanie nie wymaga uzasadnienia w ogóle (E. Iserzon J.Starościak, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz,, tekst, wzory i formularze, wyd. IV, Warszawa 1970, s. 227 ). Wystarczające jest więc dla uznania że spełnione zostały przesłanki określone art.58 kpa, jeżeli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, do którego z mocy

art. 127 § 3 kpa. stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, wyrażał niezadowolenie z decyzji. Sąd uznał, że pismo skarżącego nazwane wnioskiem o przywrócenie terminu, złożone do Ministra Infrastruktury, poza sformułowaniem samej prośby o przywrócenie terminu, w sposób oczywisty wyraża niezadowolenie z decyzji cofającej licencję, identyfikując tę decyzję, zaś sam tytuł pisma o niczym nie stanowi, decydująca jest zawarta w nim treść ( wyrok NSA z dnia 2 011998r., S.A,/Wr815/87 ). Nie można więc twierdzić, jak to uczynił Minister Infrastruktury, że skarżący, przy złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie dopełnił czynności dla której ustanowiony był termin, czym uchybił wymaganiom określonym art.58 § 2 kpa. Kwalifikując wniosek skarżącego jako niespełniający wymogów odwołania, organ administracji naruszył tym samym art. 128 kpa, a odmawiając z tego powodu przywrócenia terminu naruszył także art. 58 § 1 w związku z § 2 kpa.

Ponadto, Minister Infrastruktury nie wyjaśnił wszystkich okoliczności związanych z doręczeniem pisma , w efekcie czego uznał w sposób swobodny, że doręczenie było prawidłowe, co doprowadziło skarżącego do popadnięcia w zwłokę ze złożeniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd zauważa, że okoliczność, iż decyzja cofająca licencj ę doręczona została skarżącemu w dniu 16 stycznia 2002r. podniesiona została przez Ministra Infrastruktury dodatkowo i dopiero w zaskarżonym postanowieniu. Z postanowienia zaś z dnia [...] lipca 2002r. wynika, iż organ administracji przyjął i

uznał wyjaśnienia strony dotyczące niewłaściwego doręczenia,

jednak odmówił przywrócenia terminu wyłącznie z powodu niedokonania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, czynności dla której był on ustanowiony. Te rozbieżności stanowisk organu administracyjnego winny zostać wyjaśnione w postępowaniu. W szczególności, wyjaśnienia wymaga sprawa autentyczności podpisu skarżącego na dowodzie doręczenia na tle oświadczenia naczelnika urzędu pocztowego, że doręczenie nie nastąpiło do rąk skarżącego. Pomijając wyjaśnienie tych okoliczności, organ nie dochował należytej staranności w zebraniu i ocenie materiału dowodowego, czym naruszył obowiązek wynikający z art. 7 kpa

Wreszcie, Sąd zwraca uwagę, że błędem postępowania było także prowadzenie go na wniosek, który nie spełniał warunku przewidzianego art.63 § 3 kpa dla podań tj. nie został przez wnoszącą go stronę podpisany; na wniosku brak jest również podpisu innej upoważnionej osoby bądź adnotacji o konieczności podpisu przez tę inną osobę. Organ administracyjny przyjmując wniosek i rozpatrując go zaniedbał dokonania zbadania pisma pod kątem ewentualnych braków formalnych i nie dokonał wezwania wnoszącego to podanie do usunięcia braków pisma w terminie 7 dni jak to stanowi art.64 § 2 kpa. Pomijając już konieczność wyeliminowania błędu formalnego, wezwanie strony do skorygowania wniosku było też właściwym momentem d0 poinformowania jej o wątpliwościach dotyczących charakteru wniosku i możliwości traktowania go w kategorii odwołania. Odstępując od tego poinformowania organ wychodził z założenia, że w tym przypadku nie ma potrzeby przedstawiania takiej informacja gdyż jak stwierdza w odpowiedzi na skargę "zasada informowania strony dotyczy wyłącznie toczącego się postępowania, a nie każdej relacji między stroną i urzędem". Tymczasem sytuacja faktyczna polegała na tym, że postępowanie było w toku i w związku z tym organ administracyjny miał obowiązek udzielania informacji i wyjaśnień wszystkich okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na prawa i obowiązki strony będące przedmiotem postępowania, bowiem zgodnie z tym przepisem (art. 9 kpa. por. też wyrok NSA z dmą 2 03 1987r. III SA92/87). Poza tym w tej sprawie, organ powinien w całej rozciągłości kierować się dyspozycją art. 8 kpa. (zasada pogłębiania zaufania do organów Państwa) i prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie strony do organów

Państwa oraz jej świadomość i kulturę prawną. Sąd uznał, że wszczęta na wniosek skarżącego o przywrócenie terminu i prowadzona procedura administracyjna obarczona była błędem skutkującym koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Minister Infrastruktury odmawiając przywrócenia terminu naruszył art. 8, 9, 58 § 1 w związku z § 2, art. 64 § 2 oraz art. 128 kpa. Wskazane naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, z tych tez względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) Sąd orzekł jak w sentencji.