Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 61/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia prawa do świadczenia wychowawczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2019 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej też jako "SKO" lub "organ II instancji"), po rozpoznaniu odwołania M. P., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] sierpnia 2019 r. (nr [...]) w sprawie uchylenia prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko, M. P..

Zaskarżona decyzja SKO, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu [...] lipca 2019 r. M. P. (dalej też jako "Wnioskodawca" lub "Skarżący") złożył wniosek o świadczenie wychowawcze na rzecz córki, M. P. (zwanej też dalej "Małoletnią").

Pismem z [...] lipca 2019 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] (dalej też jako "Burmistrz" lub "organ I instancji") poinformował Wnioskodawcę o przyznaniu mu prawa do świadczenia wychowawczego na Małoletnią na okres od [...] lipca 2019 r. do [...] maja 2021 r.

Przywołaną wyżej decyzją z [...] sierpnia 2019 r. Burmistrz "uchylił prawo do świadczenia wychowawczego" na M. P.. Organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] lipca 2019 r. otrzymał informację o tym, że zgodnie z wyrokiem Sądu z [...] lutego 2016 r. sygn. akt: XII C [...] wykonywanie władzy rodzicielskiej nad Małoletnią powierzono matce. Z tej przyczyny, w oparciu o treść art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2018 r. poz. 2134, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.p.p.w.d."), uchylił świadczenie wychowawcze.

Odwołanie od tej decyzji Burmistrza złożył Wnioskodawca, który – zarzuciwszy:

1) naruszenie art. 4 ust. 2 pkt 1 i art. 5 ust. 2a u.p.p.w.d. przez jego niezastosowanie, w związku z błędną interpretacją przepisów prawa, gdyż ustawodawca wyjaśnił pojęcie "opieki naprzemiennej", wskazując, że chodzi tu o opiekę sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach. Zdaniem Skarżącego organ wydający decyzję poprzestał wyłącznie na literalnym rozumieniu wyroku rozwodowego bez zbadania jego skutków;

2) naruszenie art. 32 Konstytucji RP przejawiające się w dyskryminacyjnym potraktowaniu rodzica, który realizuje opiekę naprzemienną nad dzieckiem na podstawie orzeczenia sądu;

3) sprzeczność w ustaleniu stanu faktycznego z zebranym materiałem w sprawie, co skutkowało naruszeniem m.in. art. 28 k.c.;

4) niedopełnienie obowiązków służbowych przez Kierownika Świadczeń Wychowawczych, polegające na bezpodstawnym formułowaniu treści uzasadnienia decyzji bez uprzedniego wykonania wywiadu środowiskowego i zastosowanie błędnej wykładni prawa w wydanej decyzji;

5) naruszenie:

- art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. przez nieustalenie przez organ rzeczywistego sposobu sprawowania opieki nad Małoletnią przez Skarżącego, co wpłynęło na przyjęcie, że córka Skarżącego zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu wyłącznie matki oraz wykonywanie władzy rodzicielskiej powierzono tylko i wyłącznie matce dziecka,

- art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a. przez niepoinformowanie Skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie oraz nieumożliwienie mu wypowiedzenia się odnośnie do zebranego materiału dowodowego,

- art. 77 i art. 80 k.p.a. przez niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całości materiału w sprawie, co wpłynęło na przyjęcie, że ojciec nie sprawuje w ogóle opieki nad Małoletnią, choć wszelkie okoliczności zostały udowodnione przez Skarżącego

– wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Burmistrza i ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko w kwocie [...]zł z wyrównaniem od [...] lipca 2019 r.

Zdaniem autora odwołania należy uwzględnić przede wszystkim skutki wyroku orzekającego rozwód, a nie jego literalne brzmienie. Skarżący podniósł, że nie zabrano mu prawa do wykonywania władzy rodzicielskiej, a w wyroku rozwodowym uregulowano jego kontakty z córką. Podkreślił, że są to powtarzające się okresy, a Małoletnia spędza porównywalny czas z matką, jak i ojcem. Zdaniem Skarżącego spełnia on wszystkie kryteria, o których mowa w art. 5 ust. 2a u.p.p.w.d. Autor odwołania powołał się również na orzeczenia sądów administracyjnych, z których wynika, że zwrot o "opiece naprzemiennej" nie musi się znajdować wprost w sentencji orzeczenia sądu powszechnego.

Utrzymując w mocy decyzję Burmistrza z [...] sierpnia 2019 r. – przywołaną na wstępie decyzją z [...] listopada 2019 r. – SKO oceniło jako nieuzasadnione zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 70 i art. 80 k.p.a., gdyż zdaniem tego organu Burmistrz wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, ustalając wszystkie okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. SKO stwierdziło, że w aktach sprawy brak jest wprawdzie odrębnego pisma informującego stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału przed wydaniem decyzji, jednakże nie miało to wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Dalej organ II instancji wskazał, że zaskarżona decyzja Burmistrza została wydana w trybie określonym w art. 27 ust. 1 u.p.p.w.d. Jednocześnie – z uwagi na to, że organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż uchylił świadczenie wychowawcze od [...] lipca 2019 r. – SKO wyjaśniło, że rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 27 ust. 1 u.p.p.w.d. ma charakter konstytutywny, co oznacza, że kształtuje ono sytuację prawną strony wyłącznie na przyszłość, od chwili jej podjęcia (ex nunc). W konsekwencji uchylenie bądź zmiana decyzji nie może nastąpić z mocą wsteczną. Zdaniem SKO powyższe nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, gdyż data [...] lipca 2019 r. została wskazana w uzasadnieniu decyzji, natomiast kluczowa dla organu odwoławczego jest sentencja zaskarżonej decyzji i jej rozstrzygnięcie, które w niniejszej sprawie jest prawidłowe.

Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 4 ust. 2 pkt 1 i art. 5 ust. 2a u.p.p.w.d., organ II instancji wskazał, że kwestia opieki naprzemiennej – wzmiankowanej w ostatnim z wymienionych przepisów – była przedmiotem licznych orzeczeń sądów administracyjnych, które prezentowały różne stanowiska odnośnie do okoliczności przesądzających, czy w danej sprawie opieka naprzemienna występuje. SKO w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podzieliło pogląd – prezentowany, według organu, w ugruntowanym już w tym względzie orzecznictwie NSA – zgodnie z którym rozpatrywanie spraw dotyczących opieki naprzemiennej należy do kognicji sądu powszechnego. Przyjmuje się bowiem, że organy administracji publicznej realizujące zadania w zakresie świadczenia wychowawczego nie są uprawnione do badania, w jaki sposób w danym przypadku jest faktycznie sprawowana opieka nad dzieckiem przez jego rodziców. Zagadnienia związane ze sprawowaniem opieki nad małoletnimi dziećmi i uregulowaniem kontaktów pomiędzy rodzicami i dziećmi – jako ściśle powiązane z funkcjonowaniem rodziny – są sprawami cywilnymi, rozpatrywanymi w oparciu o przepisy prawa rodzinnego i opiekuńczego. Oznacza to, że – na zasadzie art. 2 § 1 k.p.c. – ustanowienie opieki naprzemiennej obojga rozwiedzionych rodziców nad dzieckiem należy do kompetencji sądu powszechnego, a w braku takiego orzeczenia sądowego, istnienia tego rodzaju opieki nie można – w toku postępowania o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego – domniemywać.

Tymczasem w okolicznościach niniejszej sprawy – jak dalej wyjaśniło SKO – Sąd Okręgowy w [...] w wyroku z [...] lutego 2016 r. sygn. akt XII C [...]: po pierwsze – rozwiązał małżeństwo M. P. i A. P. przez rozwód; po drugie – wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką stron M. P. powierzył matce, pozostawiając ojcu prawo współdecydowania o najważniejszych sprawach dziecka; po trzecie – kosztami wychowania i utrzymania Małoletniej obciążył obie strony i zasądził od M. P. na rzeczy córki rentę alimentacyjną w kwocie po [...] zł miesięcznie, i po czwarte – uregulował kontakty ojca z córką. Zdaniem SKO z powyższego wynika, że w ww. wyroku nie orzeczono, aby opieka nad Małoletnią była sprawowana naprzemiennie. Orzeczenie ustalające alimenty oraz orzekające o władzy rodzicielskiej i kontaktach ojca z córką nie stanowi, w ocenie organu, podstawy do uznania, że rodzicom przyznano opiekę naprzemienną.

W świetle powyższego SKO wskazało, że w związku z brakiem orzeczenia, z którego wprost wynikałoby, iż nad Małoletnią sprawowana jest opieka naprzemienna, zasadnie organ I instancji nie zastosował w niniejszej sprawie art. 5 ust. 2a u.p.p.w.d. Ustalenie w sprawie opieki naprzemiennej powinno wynikać z orzeczenia sądu (wyroku rozwodowego, czy postanowienia w przedmiocie ustalenia kontaktów z dzieckiem). Nie może natomiast wynikać z oświadczenia (wyjaśnienia) wnioskującego o przyznanie świadczenia wychowawczego. Badanie przez organ administracji faktycznego sposobu wykonywania władzy rodzicielskiej, utrzymywania kontaktów z dzieckiem przez rodzica, miejsca pobytu dziecka, wywiązywania się przez rodzica z obowiązku alimentacyjnego, nie zastępuje wymaganego przez ustawę orzeczenia sądu. W związku z powyższym – zdaniem SKO – wbrew twierdzeniom Skarżącego, organ I instancji nie miał obowiązku przeprowadzania wywiadu środowiskowego w celu ustalenia, czy Małoletnia w istocie pozostaje pod opieką naprzemienną ojca i matki.

Skargę na opisaną decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł M. P., który – z powołaniem się na w większości te same zarzuty, co w odwołaniu, tj. na:

1) naruszenie art. 4 ust. 2 pkt 1 i art. 5 ust. 2a u.p.p.w.d. przez jego niezastosowanie, w związku [z] błędną interpretacją przepisów prawa, gdyż ustawodawca wyjaśnił pojęcie "opieki naprzemiennej", wskazując, że chodzi tu o opiekę sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach. Organ wydający decyzję poprzestał tylko i wyłącznie na literalnym rozumieniu wyroku rozwodowego, bez zbadania przede wszystkim skutków tego wyroku;

2) naruszenie art. 32 Konstytucji RP, przejawiające się w dyskryminacyjnym potraktowaniu rodzica, który realizuje opiekę naprzemienną nad dzieckiem na podstawie orzeczenia sądu;

3) sprzeczność w ustaleniu stanu faktycznego z zebranym materiałem w sprawie. Zdaniem Skarżącego materiał przezeń zebrany i dostarczony nie został w ogóle wzięty pod uwagę, co skutkowało naruszeniem m.in. art. 28 k.c.;

4) naruszenie:

- art. 6, art. 7 oraz art. 8 k.p.a. przez nieustalenie przez organ administracji rzeczywistego sposobu sprawowania opieki nad Małoletnią przez Skarżącego, co wpłynęło na przyjęcie, że córka Skarżącego zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu tylko i wyłącznie matki oraz [że] wykonywanie władzy rodzicielskiej powierzono tylko i wyłącznie matce dziecka;

- art. 77 oraz art. 80 k.p.a. [organ] nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całości materiału w sprawie, co wpłynęło na przyjęcie, że ojciec nie sprawuje w ogóle opieki nad Małoletnią, choć wszelkie okoliczności zostały udowodnione przez Skarżącego;

5) to, że Skarżący nie brał udziału, bez swojej winy, w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, jak również w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji, co stanowi przyczynę wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

– autor skargi wniósł o uchylenie kwestionowanych aktów organów obu instancji oraz o zasądzenie do organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzono in extenso argumentację przedstawioną wcześniej w motywach odwołania.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

W taki sposób kontrolując zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] listopada 2019 r. ([...]) – utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] sierpnia 2019 r. ([...]) w sprawie uchylenia prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko Skarżącego – Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W kontrolowanej sprawie jest poza sporem, że Skarżący w określonym wymiarze opiekuje się swoją córką, M. P., z matką której jest rozwiedziony, na mocy wyroku Sądu Okręgowego w [...] z [...] lutego 2016 r. sygn. akt XII C [...] (k. 11 akt adm. I inst.; dalej też jako "Wyrok SO"). Sporne jest natomiast to, czy opieka ta ma charakter opieki naprzemiennej w rozumieniu przepisu art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2018 r. poz. 2134, z późn. zm.; w skrócie "u.p.p.w.d."), w myśl którego: "W przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego za dany miesiąc świadczenia wychowawczego".

Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "opieka naprzemienna" użytego w cytowanym art. 5 ust. 2a u.p.p.w.d. W przepisie tym zawarł jednak pewne, językowe wskazówki interpretacyjne. Po pierwsze, przez samo użycie określenia "naprzemienna", co oznacza – zgodnie z definicją słownikową tego określenia – że chodzi tu o opiekę "występującą na przemian, zmieniającą się kolejno" (zob. Uniwersalny słownik języka polskiego, pod red. S. Dubisza, Warszawa 2003). Po drugie, że owe zmieniające się kolejno okresy opieki sprawowanej przez każdego z rodziców mają nie tylko się powtarzać, ale być ponadto "porównywalne", czyli mają być "podobne do siebie na tyle, aby można je ze sobą porównywać, dające się porównać" (por. Uniwersalny słownik języka polskiego, pod red. S. Dubisza, Warszawa 2003).

Należy zauważyć, że definicji opieki naprzemiennej nie zawierają również przepisy ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 2086, z późn. zm.; w skrócie "k.r.o."). Jednakże uznaje się, że instytucja odpowiadająca w istocie opiece naprzemiennej została wprowadzona do ww. kodeksu z dniem 29 sierpnia 2015 r. – a więc, zauważymy, przed wyrokiem rozwodowym Skarżącego (który został wydany [...] lutego 2016 r.) – przez ustawę z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz ustawy - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. poz. 1062). Zmianie uległy bowiem wówczas przepisy art. 58 § 1a k.r.o. i art. 107 § 2 k.r.o., do których ustawodawca wprowadził możliwość rozstrzygania przez sąd o sposobie wspólnego wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem.

Z powyższego wynika, że – jak trafnie stwierdził to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 21 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Po 1059/18 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie "CBOSA") – opieka naprzemienna związana jest ze wspólnym wykonywaniem przez oboje rodziców władzy rodzicielskiej i utrzymywaniem kontaktów z dzieckiem. Nie jest utożsamiana z obowiązkiem alimentacyjnym (art. 133 § 1 k.r.o.), który jest niezależny od tego, czy danemu rodzicowi powierzona została władza rodzicielska nad dzieckiem, czy też nie. Nie można jej również utożsamiać z ustaleniem miejsca pobytu, czy zamieszkania dziecka u jednego z rodziców. Takie rozstrzygnięcie związane jest bowiem nie tyle z opieką, co z celami ewidencyjnymi i normą z art. 28 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 1145, z późn. zm.; w skrócie "k.c."), zgodnie z którą można mieć tylko jedno miejsce zamieszkania. Tym samym o opiece naprzemiennej można mówić w sytuacji, gdy w wyroku czy postanowieniu sądu dotyczącym władzy rodzicielskiej nad dzieckiem rozstrzygnięto o sposobie wspólnego wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem, choćby nie zostało w niej użyte sformułowanie "opieka naprzemienna". Uregulowanie kontaktów z dzieckiem (art. 113 i nast. k.r.o.), choć nie jest zależne od powierzenia władzy rodzicielskiej, w przypadku opieki naprzemiennej jest formą jej powierzenia i ich częstotliwość ma wpływ na ustalenie, czy opieka rodzica nad dzieckiem spełnia wymogi pieczy naprzemiennej. W konkluzji cytowany WSA stwierdził, że "z opieką naprzemienną mamy do czynienia w sytuacji wspólnego wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem przez oboje rodziców, co winno wynikać z orzeczenia sądu" (wyrok WSA z 21.03.2019 r., II SA/Po 1059/18, CBOSA).

Sąd w niniejszym składzie w pełni ten pogląd podziela i zauważa, że – konsekwentnie – nie sposób mówić o sprawowaniu opieki naprzemiennej przez oboje małżonków w sytuacji, gdy władza rodzicielska jednego z nich została orzeczeniem sądu ograniczona. W takim przypadku nie może być już bowiem mowy o "wspólnym wykonywaniu władzy rodzicielskiej", którego dotyczyły wcześniejsze rozważania. Wynika to jasno z art. 58 § 1a k.r.o., który stanowi, że: "W braku porozumienia, o którym mowa w § 1, sąd, uwzględniając prawo dziecka do wychowania przez oboje rodziców, rozstrzyga o sposobie wspólnego wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie. Sąd może powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców, ograniczając władzę rodzicielską drugiego do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku do osoby dziecka, jeżeli dobro dziecka za tym przemawia." W treści cytowanego przepisu wyraźnie przeciwstawiono wspólne wykonywania władzy rodzicielskiej przez obydwojga rodziców sytuacjom, gdy jej wykonywanie zostaje powierzone jednemu z rodziców, z jednoczesnym ograniczeniem władzy rodzicielskiej drugiego z nich.

W rezultacie jako trafne należy ocenić stanowisko zaprezentowane w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym: "W sytuacji gdy w orzeczeniu sądu rodzinnego wykonywanie władzy rodzicielskiej zostało powierzone tylko jednemu z rodziców, to nie mamy do czynienia z opieką naprzemienną, mimo iż udział skarżącego w wychowaniu dzieci jest porównywalny z udziałem matki dzieci. Organy administracji nie mogą zastępować sądu rodzinnego w kwestii orzeczenia o władzy rodzicielskiej – jej zakresie i sposobie wykonywania" (wyrok WSA z 06.12.2018 r., VIII SA/Wa 471/18, CBOSA).

Z tego rodzaju sytuacją – powierzenia w wyroku rozwodowym władzy rodzicielskiej nad dzieckiem jednemu z rodziców, z jednoczesnym ograniczeniem władzy rodzicielskiej drugiego z nich – mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie. Albowiem z treści pkt 2 Wyroku SO (rozwodowego) – w brzmieniu: "[Sąd Okręgowy w [...] XII Wydział Cywilny] Wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnim dzieckiem stron M. urodzoną [...] r. powierza powódce, pozostawiając pozwanemu prawo współdecydowania o najważniejszych sprawach dziecka" – odczytywanego przez pryzmat regulacji art. 58 § 1a zd. 2 k.r.o., jasno wynika, że władza rodzicielska Skarżącego nad córką, M. P., została ograniczona. Wyrazem tego ograniczenia jest właśnie owo "pozostawienie pozwanemu [tj. M. P.] prawa współdecydowania o najważniejszych sprawach dziecka".

Już z tych względów jako chybione należy ocenić podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 4 ust. 2 pkt 1 oraz art. 5 ust. 2a u.p.p.w.d. (pkt 1 petitum skargi). Nie sposób bowiem uznać, że Skarżący sprawuje "opiekę naprzemienną" nad córką w rozumieniu art. 5 ust. 2a u.p.p.w.d., a w każdym razie – że sprawuje taką opiekę "zgodnie z orzeczeniem sądu", jak tego wymaga ww. przepis. Przeciwnie, z treści Wyroku SO jasno wynika wola niepowierzania Skarżącemu tego rodzaju opieki, skoro Sąd Okręgowy nie zdecydował się zawrzeć w tym orzeczeniu rozstrzygnięcia o sposobie "wspólnego wykonywania władzy rodzicielskiej" przez obydwojga rodziców Małoletniej, lecz postanowił tę władzę powierzyć matce dziecka, z jednoczesnym ograniczeniem władzy rodzicielskiej ojca.

W tym kontekście jako niezasadną należy uznać, oczekiwaną przez Skarżącego, szczegółową analizę częstotliwości i czasookresu kontaktów Skarżącego z Małoletnią, w tym materiałów i twierdzeń przedstawianych na tę okoliczność przez Skarżącego, a także rzekomą sprzeczność tychże z ustaleniami organów (por. pkt 3 petitum skargi).

W konsekwencji również zarzucane w skardze nieprzeprowadzenie przez organy administracji wywiadu środowiskowego odnośnie do "rzeczywistego sposobu sprawowania opieki nad Małoletnią przez Skarżącego" (zob. pkt 4 tiret pierwsze petitum skargi) nie tylko, że nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, ale było wręcz usprawiedliwione z punktu widzenia ekonomiki postępowania (art. 12 § 1 k.p.a.).

Dlatego jedynie ubocznie godzi się zauważyć, że również w świetle postanowień pkt 4 Wyroku SO, w którym szczegółowo uregulowane zostały kontakty Skarżącego z Małoletnią, nie sposób uznać, że opieka sprawowana przezeń nad córką jest "porównywalna" (w rozumieniu art. 5 ust. 2a u.p.p.w.d.) z pieczą sprawowaną przez jej matkę. Na tle tych postanowień, podana w uzasadnieniu skargi "ilość dni sprawowania opieki nad małoletnią przez Ojca w miesiącu" jawi się jako wyliczona w sposób co najmniej nierzetelny, prawdopodobnie w oparciu o błędne założenie, że dzień, w którym zgodnie z Wyrokiem SO, Skarżący choćby przez krótki czas (np. przez 3 godziny: od 16.00 do 19.00) sprawuje opiekę nad córką, jest liczony za cały dzień opieki.

Sąd nie dopatrzył się również innych zarzucanych w skardze naruszeń prawa procesowego (zob. pkt 4 tiret drugie petitum skargi), które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podobnie jako chybiony – a wręcz niezrozumiały – jawi się zarzut z pkt 5 petitum skargi, jakoby Skarżący nie brał udziału (bez swojej winy) w postępowaniach prowadzonych przez organy obu instancji. W tym zakresie należy w pełni podzielić argumentację przedstawioną w odpowiedzi na skargę, że Skarżący został zawiadomiony przez organ I instancji o wszczęciu przedmiotowego postępowania i miał prawo do czynnego w nim udziału. Została mu też doręczona decyzja tego organu, jak i decyzja SKO, którą następnie zaskarżył (podobnie jak decyzję pierwszoinstancyjną). Brak jest zatem podstaw do uznania, że Skarżący nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym na którymkolwiek z jego etapów. Poza tym wypada jeszcze dodać, że Skarżący nie wykazał, iżby wytykane przezeń w uzasadnieniu skargi niepoinformowanie go o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie oraz nieumożliwieniu mu wówczas wypowiedzenia się odnośnie do zebranego materiału dowodowego miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy – na co trafnie zwróciło uwagę SKO w motywach swej decyzji.

W ocenie Sądu również niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP, zwłaszcza statuowanej w nim zasady niedyskryminacji (pkt 2 petitum skargi), skoro usprawiedliwiona podstawa do różnicowania sytuacji prawnej Skarżącego oraz jego byłej żony, jeśli idzie o charakter i zakres opieki sprawowanej przez każdego z nich nad Małoletnią, wynika z treści uprzednio zapadłego Wyroku SO.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.