Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 715/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-10-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (sprawozdawca), Asesor WSA Maciej Kurasz, Protokolant Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu w dniu 2 października 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. spółka komandytowa z siedzibą w K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe


UZASADNIENIE

W dniu 10 września 2007 r. K.Sp. komandytowa (dalej nazywana - "Skarżącą" lub "Spółką") złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie paliwa do samochodu ciężarowego o ładowności powyżej 500 kg z homologacją, zakupionego przed 1 maja 2004 r.

W przedmiotowym wniosku Skarżąca przedstawiła następujący stan faktyczny.

Spółka jest właścicielem samochodu ciężarowego R. zakupionego w 2003 r. Samochód ten jest związany z wykonywaną przez Skarżącą działalnością gospodarczą opodatkowaną podatkiem od towarów i usług. Pojazd ten posiada świadectwo homologacji jako samochód ciężarowy. Ma on również ładowność powyżej 500 kg. Zgodnie z przepisami ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm., dalej - ustawa o VAT z 1993 r.) przed 1 maja 2004 r. możliwe było w odniesieniu do tego samochodu skorzystanie z prawa do odliczania podatku VAT zawartego w fakturach za zakupione paliwo. Wraz z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej weszła w życie ustawa z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej - ustawa o VAT z 2004 r.), w której ograniczono zakres kategorii pojazdów, w stosunku do których możliwe jest odliczanie podatku VAT od zakupionego do nich paliwa. W związku z brzmieniem przepisów ustawy o VAT, Spółka obecnie nie odlicza podatku VAT zawartego w fakturach dokumentujących zakup paliwa służącego na napędu powyższego samochodu.

W związku z powyższym Skarżąca zwróciła się z zapytaniem, czy Spółka ma prawo do odliczania podatku VAT od paliwa zakupionego, do opisanego w stanie faktycznym samochodu ciężarowego, na zasadach obowiązujących przed dniem 1 maja 2004 r.

Zdaniem Skarżącej, zarówno przed 1 maja 2004 r., jak i po tej dacie miała możliwość odliczenia podatku VAT wynikającego z faktur za zakupione paliwo do opisanego w stanie faktycznym samochodu ciężarowego.

Zdaniem Spółki, wprowadzenie do ustawy o VAT z 2004 r. wraz z wejściem Polski do Unii Europejskiej regulacji ustalających mniej korzystne dla podatników zasady odliczenia podatku VAT w odniesieniu do paliwa do samochodów było sprzeczne z obowiązującym Polskę od tego momentu prawem wspólnotowym, w tym w szczególności z Traktatem Akcesyjnym (traktat ateński z 16 kwietnia 2003 r.) oraz Szóstą Dyrektywą Rady z 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku; 77/388/EWG - Dz. U. WE L 145 z 13 czerwca 1977r. ze zm. (dalej - Szósta Dyrektywa).

Spółka zwraca uwagę, że od dnia przystąpienia do Unii Europejskiej, Polska związana jest postanowieniami traktatów założycielskich oraz aktów prawnych przyjętych przez instytucje wspólnot europejskich przed dniem przystąpienia. Ponadto od tego momentu Polska stała się również adresatem dyrektyw i decyzji, o ile takie dyrektywy i decyzje były skierowane do wszystkich państw członkowskich. W zakresie dyrektyw, Polska zobowiązana jest do ich wykonywania w drodze ustanowienia przepisów prawa wewnętrznego zgodnych z zapisami dyrektywy, natomiast w przypadku stwierdzenia, iż norma prawa krajowego stoi w sprzeczności z normą prawa wspólnotowego, norma prawa wspólnotowego ma pierwszeństwo zastosowania nad normą krajową.

W świetle powyższego, zdaniem Skarżącej, przepis art. 88 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 86 ust. 3 i 5 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 maja 2004 r., jak również po dokonaniu kolejnej modyfikacji z dniem 22 sierpnia 2005 r. stoi w sprzeczności z regulacjami Szóstej Dyrektywy, a w szczególności z jej art. 17 ust. 6. Spółka zauważa, iż wskazana powyżej niezgodność występuje w zakresie takich sytuacji, w których nastąpiło rozszerzenie ograniczenia w odliczaniu podatku VAT od nabywanego paliwa w stosunku do opisanego w stanie faktycznym samochodu. Przed wejściem w życie Szóstej Dyrektywy Spółka korzystała z przysługującego jej prawa odliczenia podatku VAT od zakupionego paliwa oraz utraciła to prawo z dniem wejścia Polski do Unii Europejskiej, co stoi w sprzeczności z prawem wspólnotowym.

W związku z tym, zdaniem Spółki, przepis art. 88 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 86 ust. 3 i 5 ustawy o VAT nie będzie miał zastosowania w odniesieniu do paliwa kupowanego do samochodu będącego przedmiotem niniejszego zapytania w zakresie, w jakim ogranicza zakres odliczenia podatku naliczonego rzeczywiście stosowanego przed 1 maja 2004 r. na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 3a ustawy o VAT z 1993 r.

W dniu [...] grudnia 2007 r. Minister Finansów dokonał interpretacji, w której uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe.

Minister Finansów wskazał, iż wejście w życie z dniem 1 maja 2004 r. ustawy o VAT z 2004 r., powoduje konieczność respektowania od tego dnia wszystkich jej postanowień, chyba że w stosunku do danego zagadnienia zostały określone przepisy przejściowe. Z uwagi na brak przepisów przejściowych dotyczących nabytych przed dniem 1 maja 2004 r. samochodów osobowych i innych pojazdów nie spełniających wymogów zawartych w art. 86 ust. 3 i 5, ograniczenie określone w art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT z 2004 r. odnosi się do samochodów, których nabycie w uprzednim stanie prawnym wiązało się z uprawnieniem do odliczenia podatku od paliwa do tych samochodów.

Organ podkreślił, iż od dnia 1 maja 2004 r. obowiązują nowe zasady w zakresie odliczania podatku naliczonego z tytułu zakupu paliwa do samochodów nabytych zarówno przed, jak i po tej dacie. W związku tym, jeżeli nie zostały spełnione przesłanki uprawniające do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu paliwa, wówczas Skarżącej nie przysługuje prawo obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT z 2004 r.

Minister Finansów zauważył również, że zarówno stan prawny obowiązujący od dnia 1 maja 2004 r. jak i po dniu 22 sierpnia 2005 r. nie przewiduje żadnych wyjątków w stosowaniu przepisu art. 86 ust. 3 oraz art. 88 ust. ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy. Przy czym w ostatnich latach uprawnienia w zakresie odliczeń podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych oraz zakupu paliwa do nich wynikające z przepisów o podatku od towarów i usług ulegały pozytywnym zmianom. Zmiany regulacji w powyższym zakresie polegały na rozszerzeniu i zliberalizowaniu preferencji podatkowych w tym zakresie i co do zasady nie wystąpiło "pogorszenie" warunków odliczania podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych oraz paliw nabywanych do ich napędu.

Organ wskazał, iż zgodnie z art. 17(6) Szóstej Dyrektywy oraz art. 176 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r., podatek od wartości dodanej nie może być odliczany od wydatków niebędących wydatkami ściśle związanymi z prowadzoną działalnością. Do czasu przyjęcia przez Radę Unii Europejskiej przepisów określających kategorie wydatków niekwalifikujących się do odliczenia podatku od wartości dodanej państwa członkowskie mogą zachować wyłączenia przewidziane w ich prawie krajowym w dniu ich przystąpienia. Wyłączenia te mogą dotyczyć podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych oraz nabywanych paliw. Istnieje zatem możliwość na gruncie prawa Unii Europejskiej stosowania ograniczeń w odliczaniu podatku naliczonego, pod warunkiem, iż ograniczenia te istniały w prawie krajowym w momencie wejścia w życie Szóstej Dyrektywy. W przypadku Polski, Szósta Dyrektywa Rady weszła w życie w dniu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, tj. 1 maja 2004 r. Przepisy wdrażające Szóstą Dyrektywę Rady w związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej zostały wprowadzone ustawą o VAT z 2004 r., która weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, tj. w dniu 20 kwietnia 2004r., z tym, że przepisy m.in. art. 86-89 stosowane są od dnia 1 maja 2004 r. Zatem przepisy w zakresie odliczania podatku od towarów i usług przy nabyciu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, a także paliw do ich napędu (w brzmieniu nadanym ustawą o VAT z 2004 r.) obowiązywały w dniu wejścia w życie przepisów Szóstej Dyrektywy w Polsce.

Podsumowując Minister Finansów stanął na stanowisku, że jeżeli Skarżąca nabywa obecnie, tj. po dniu 30 kwietnia 2004 r. paliwo do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3 ustawy o VAT z 2004 r., nie przysługuje jej prawo do odliczenia podatku VAT, bez względu na fakt, iż na dzień nabycia tych pojazdów, prawo to przysługiwało na podstawie ówcześnie obowiązujących przepisów w zakresie podatku VAT.

Pismem z 21 grudnia 2007 r. Skarżąca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Spółka powtórzyła swoje stanowisko przedstawione we wniosku o interpretację. Ponadto na jego poparcie powołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z [...] kwietnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 1852/06 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] czerwca 2007 r. sygn. akt VIII SA/Wa 324/07.

W wyniku ponownej analizy sprawy Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Organ wskazał ponadto, iż powołane przez Skarżącą wyroki nie maja charakteru powszechnie obowiązującego prawa.

Pismem z 10 marca 2008 r. Spółka wniosła skargę na powyższą interpretację przepisów prawa podatkowego. Skarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wyniki sprawy tj.:

- art. 17 ust. 6 Szóstej Dyrektywy (obecnie art. 176 Dyrektywy 2006/112/WE),

- art. 249 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, iż posiadany przez Spółkę samochód z homologacją ciężarową jest związany ze sprzedażą opodatkowaną oraz spełnia warunek ładowności powyżej 500 kg, a zatem w stanie prawnym obowiązującym do 30 kwietnia 2004 r. Spółka miała możliwość odliczania podatku VAT zawartego w nabywanym do tego samochodu paliwie.

Wraz z wejściem Polski do Unii Europejskiej zaczęły obowiązywać regulacje nowej ustawy o VAT ograniczające zakres prawa do odliczenia podatku VAT zawartego w cenie paliwa do samochodów ciężarowych. Na gruncie powyższych regulacji samochód posiadany przez Spółkę przestał spełniać warunki uprawniające do odliczenia podatku VAT zawartego w fakturach dokumentujących zakupione do niego paliwo. W związku z tym, w stosunku do samochodu posiadanego przez Skarżącą począwszy od 1 maja 2004 r. wprowadzono mniej korzystne zasady w zakresie odliczania podatku VAT, w porównaniu do tych, które istniały przed tą datą.

Zdaniem Skarżącej powyższe ograniczenie jest niezgodne z przepisami wspólnotowymi, a co za tym idzie nie powinno znaleźć zastosowania w zakresie stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę. Skarżąca podniosła, iż przepis art. 88 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 86 ust. 3 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym 1 maja 2004 r., jak również w brzmieniu obecnie obowiązującym, są sprzeczne z Szóstą Dyrektywą, a w szczególności z art. 17 ust. 6 tej Dyrektywy. Niezgodność ta dotyczy sytuacji, w których rozszerzono zakres faktycznie stosowanego przed wejściem w życie Szóstej Dyrektywy do polskiego porządku prawnego ograniczenia przewidzianego w art. 25 ust. 1 pkt 3a ustawy o VAT z 1993 r. w zakresie podatku naliczonego przy zakupie paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych.

W związku z tym, zdaniem Spółki, przepis art. 88 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 86 ust. 3 i 5 ustawy o VAT z 2004 r. nie będzie miał zastosowania w odniesieniu do paliwa kupowanego przez Skarżącą do samochodu będącego przedmiotem niniejszego zapytania w zakresie, w jakim ogranicza zakres odliczenia podatku naliczonego rzeczywiście stosowanego przed 1 maja 2004 r. na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 3a ustawy o VAT z 1993 r.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępnie należy wyjaśnić, że Sąd ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony.

Stosownie do art. 125 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej - P.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Mając na uwadze treść powyższego przepisu, Sąd rozważył kwestię dopuszczalności zawieszenia postępowania w związku ze skierowaniem do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS) pytania prejudycjalnego w innej - choć dotyczącej tego samego problemu prawnego - sprawie.

Wprawdzie w art. 125 §1 pkt 1 P.p.s.a. nie wymieniono wprost postępowania przed ETS jako przesłanki zawieszenia postępowania, jednakże zdaniem Sądu, nie przesądza to o braku możliwości takiego rozstrzygnięcia, z uwagi na postawione w innej sprawie pytanie prejudycjalne i toczące się w związku z nim postępowanie przed tym właśnie sądem, jeżeli problem prawny w obu sprawach jest identyczny. ETS jest bowiem sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym (A. Wróbel, [w:] pr. zb. Wprowadzenie do prawa Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej), Zakamycze 2002, s. 154), a więc postępowanie prowadzone przed nim jest postępowaniem sądowym, mieści się w pojęciu "postępowania sądowego" użytym w art. 125 §1 pkt 1 P.p.s.a.

W związku z powyższym, w ocenie Sądu, w świetle art. 125 §1 pkt 1 P.p.s.a., sąd administracyjny może zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed ETS. Nadto ustawodawca używając sformułowania "może" pozostawił sądowi swobodę podjęcia decyzji w tym zakresie, pod warunkiem zaistnienia przesłanki wpływu wyniku postępowania przed ETS na rozstrzygnięcie sprawy przed sądem administracyjnym. W przedmiotowej sprawie taka przesłanka zaistniała, ponieważ wykładania przepisów prawa wspólnotowego dokonana przez ETS na użytek sprawy I SA/Kr 603/06 będzie miała decydujące znaczenie także dla niniejszego postępowania, z uwagi na identyczny przedmiot obu spraw.

W sprawie I SA/Kr 603/06, zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, postanowieniem z [...] maja 2007 r., na podstawie art. 234 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zostało skierowane do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pytanie prejudycjalne związane z tożsamym – jak ten który wystąpił w niniejszej sprawie problemem prawnym dotyczącym wykładni następujących przepisów prawa wspólnotowego:

1. Czy art. 17 ust. 2 i 6 Szóstej Dyrektywy stoi na przeszkodzie aby Rzeczpospolita Polska uchyliła całkowicie z dniem 1 maja 2004 r. dotychczasowe przepisy krajowe dotyczące ograniczeń w odliczaniu podatku naliczonego zawartego w zakupach paliwa do samochodów wykorzystywanych w opodatkowanej działalności, a w to miejsce wprowadziła również ograniczenia w odliczaniu podatku naliczonego zawartego w zakupach paliwa do samochodów wykorzystywanych w opodatkowanej działalności ale opisanych przez prawo krajowe przy użyciu odmiennych kryteriów niż to miało miejsce przed dniem 1 maja 2004 r., a następnie od dnia 22 sierpnia 2005 r. ponownie zmieniła powyższe kryteria.

2. W razie udzielenia pozytywnej odpowiedzi na pytanie zawarte w punkcie pierwszym - czy art. 17 ust. 6 Szóstej Dyrektywy stoi na przeszkodzie, aby Rzeczpospolita Polska w ten sposób zmieniała powyższe kryteria, aby w sposób faktyczny ograniczyć zakres odliczeń podatku naliczonego w porównaniu do przepisów krajowych obowiązujących 30 kwietnia 2004 r. lub do przepisów krajowych obowiązujących przed zmianą dokonaną z dniem 22 sierpnia 2005 r.; i czy przy uznaniu, że takie działanie Rzeczypospolitej Polskiej byłoby naruszeniem art. 17 ust. 6 Szóstej Dyrektywy należałoby uznać, że podatnik uprawniony byłby do dokonywania odliczeń ale w granicach, w których zmiany przepisów krajowych, wykraczałyby poza zakres ograniczeń w odliczaniu podatku naliczonego przewidzianych przez obowiązujące w dniu 30 kwietnia 2004 r. i uchylone w tej dacie przepisy krajowe.

3. Czy art. 17 ust. 6 Szóstej Dyrektywy stoi na przeszkodzie, aby Rzeczpospolita Polska powołując się na przewidzianą tym przepisem możliwość ograniczania przez państwa członkowskie odliczania podatku naliczonego zawartego w wydatkach niebędących wydatkami ściśle związanymi z działalnością gospodarczą, takich jak wydatki na artykuły luksusowe, rozrywkowe lub wydatki reprezentacyjne - mogła ograniczyć odliczenia podatku naliczonego w porównaniu do stanu prawnego obowiązującego w dniu 30 kwietnia 2004 r. w ten sposób, że wyłączyła odliczenia podatku naliczonego przy zakupie paliwa do samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony z wyjątkiem samochodów, o których mowa w art. 86 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym od 22 sierpnia 2005 r.

Zdaniem Sądu zadającego pytanie, obowiązujące od 1 maja 2004 r. przepisy art. 17 ust. 2 Szóstej Dyrektywy przewidują wyraźne uprawnienie podatnika do odliczania podatku naliczonego zawartego w dokonywanych zakupach związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jedynym ograniczeniem prawa do odliczania podatku naliczonego są przesłanki sformułowane w art. 17 ust. 6 Szóstej Dyrektywy. Zdaniem Sądu zadającego pytanie, nie budzi wątpliwości, że gdyby przepisy krajowe sprzeczne były z przepisami wspólnotowymi interpretowanymi w sposób opisany poniżej, to podatnik mógłby odliczać podatek naliczony bez ograniczeń, powołując się bezpośrednio na przepis art. 17 ust. 2 Szóstej Dyrektywy jako przepis precyzyjnie normujący jego uprawnienia, a organy administracyjne zobowiązane byłyby również do stosowania wprost przepisu prawa wspólnotowego z pominięciem przepisów prawa krajowego.

Sąd powziął przede wszystkim wątpliwość, czy jeżeli Rzeczypospolita Polska z dniem akcesji do Wspólnoty Europejskiej - tj. z dniem 1 maja 2004 r., uchyliła całkowicie dotychczasowe przepisy ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i wprowadziła w życie nową ustawę z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, to tym samym należy przyjąć, że zrezygnowała w ogóle z ograniczeń w odliczaniu przez podatników podatku naliczonego.

Sąd zadający pytanie wskazał na utrwalony pogląd Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości /C - 305/97, C - 43/96/, że przy prawidłowej wykładni art. 17 ust. 6 Szóstej Dyrektywy, zgodnie z którym najpóźniej w ciągu 4 lat od wejścia w życie Dyrektywy, Rada zobowiązana jest określić, które wydatki nie uprawniają do odliczenia podatku od wartości dodanej /w Polsce: podatku naliczonego/ do czasu wprowadzenia stosownych zasad, państwa członkowskie mogą utrzymać w mocy wszystkie wyjątki określone w przepisach krajowych obowiązujące w momencie wejścia w życie Dyrektywy, nawet jeśli Rada nie zadecydowała w wyznaczonym terminie, które wydatki nie uprawniają do odliczenia. Krajowy system podatku od towarów i usług obowiązujący w chwili wejścia w życie Szóstej Dyrektywy, który wyklucza prawo do odliczenia podatku od środków transportu stanowiących podstawowe narzędzie działalności podatnika, nie jest sprzeczny z art. 17 ust. 2 Dyrektywy, gdyż drugi akapit art. 17 ust. 6 Dyrektywy upoważnia Państwa Członkowskie do utrzymania w mocy wszystkich wyjątków od zasady dotyczącej prawa do odliczeń obowiązujących w ich przepisach krajowych w momencie wejścia w życie Dyrektywy, do czasu wprowadzenia przepisów przyjętych przez Radę.

Zdaniem Sądu pytającego, powyższe poglądy Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości nie mogą być zastosowane w rozstrzyganej sprawie bez uwzględnienia faktu, że z dniem akcesji do Wspólnoty Europejskiej Rzeczpospolita Polska uchyliła obowiązującą do dnia 30 kwietnia 2004 r. ustawę z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a więc też uchylone zostały przepisy art. 25 ust. 1 pkt 3a tej ustawy, przewidującego ograniczenia w odliczaniu podatku naliczonego przy zakupach paliwa do samochodów wykorzystywanych w działalności opodatkowanej. Dotychczasowe ograniczenie określone w art. 25 ust. 1 pkt 3 a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym został zastąpiony ograniczeniami tego samego typu, ale określonymi w oparciu o inne kryteria, co w sposób faktyczny zmniejszyło zakres prawa podatników do odliczania podatku naliczonego w porównaniu do okresu sprzed wejścia w życie Szóstej Dyrektywy,

W tych okolicznościach, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, stoi na stanowisku, że udzielenie odpowiedzi na przytoczone pytania prejudycjalne ma bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Nie można bowiem nie zauważyć, że odpowiedź ETS, którego orzeczenia mają prawotwórczy i harmonizujący charakter, będzie istotnie wpływać na ocenę legalności ograniczenia prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego w rozpoznawanej sprawie.

W ocenie Sądu, zaistniała w niniejszej sprawie sytuacja wyczerpuje przesłankę zawieszenia postępowania, wymienioną w art. 125 §1 pkt 1 P.p.s.a. Podstawa zawieszenia trwać będzie do czasu udzielenia przez ETS odpowiedzi na przedstawione pytania prejudycjalne.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., postanowił o zawieszeniu postępowania.