Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 589/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 8 pkt 1 art. 9
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 122 art. 180 par. 1 art. 187 par. 1 art. 191 art. 210 par. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Protokolant Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 marca 2011 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2006 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...], II. stwierdza, ze zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] Nr [...] w sprawie określenia J.K. wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2006 r. w kwocie [...].

Rozstrzygnięcie powyższe wydane zostało w następującym stanie faktycznym sprawy:

Prezydent Miasta S. - na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3

i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 8, art. 9 i art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) oraz uchwały z dnia 21 listopada 2005 r. Nr XLVI/886/05 Rady Miasta Szczecina w sprawie podatku od środków transportowych, wydał wobec J.K. decyzję, w uzasadnieniu której wskazał, że podatek od środków transportowych ciąży na osobach fizycznych jak i jednostkach organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, a będących właścicielami środków transportowych. Podatek ten płatny jest w wyniku samoobliczenia podatnika, a więc bez wezwania, w terminach ustawowych, tj. do 15 lutego i 15 września każdego roku. Wobec nieuiszczenia przez podatnika

ww. podatku, organ opodatkował "samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 9 ton a poniżej 12 ton" o numerze rejestracyjnym [...]

i określił J.K. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...].

Pismem z dnia 28 stycznia 2010 r. J.K. wniósł odwołanie, w którym zakwestionował zasadność obciążenia go tym podatkiem. Wskazał, że będący przedmiotem opodatkowania pojazd był w posiadaniu spółki cywilnej "L", której wspólnikami byli M.L. i podatnik. Z uwagi na to, że pojazd był stary, awaryjny i wymagał ciągłych napraw, Spółka w 1999 r. zezłomowała go. Następnie, we wrześniu 2001 r. Spółka została przekształcona w spółkę jawną,

a w czerwcu 2002 r. zakończyła działalność i została wyrejestrowana. Podatnik oświadczył, że od tej daty nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Dodał,

że w Spółce prowadzeniem i przechowywaniem całości dokumentacji związanej

z działalnością gospodarczą, w tym dokumentacją pojazdów, zajmował się M.L., który "zmarł trzy lata temu". Podatnik nie posiada wiedzy, gdzie obecnie znajdują się dokumenty Spółki, ani też dokumentacja związana z likwidacją opodatkowanego pojazdu. Pomimo likwidacji pojazdu, podatnik dopiero z decyzji organu I instancji dowiedział się o jego niewyrejestrowaniu. W związku z tym, wystąpił do właściwego organu z takim wnioskiem ze skutkiem na koniec 1999 r. Jednocześnie podatnik podniósł, że decyzja organu I instancji jest wadliwa w zakresie ustalenia wysokości podatku, gdyż zastosowano błędną stawkę podatku, bowiem rzeczywista masa całkowita pojazdu wraz z ładunkiem nie przekraczała 5,5 tony.

W toku postępowania odwoławczego Kolegium wystąpiło do Urzędu Miasta S. o wydanie odpisu dowodu rejestracyjnego i karty ww. pojazdu oraz ewentualnej decyzji o jego wyrejestrowaniu. W odpowiedzi, organ przesłał kopię pism wewnętrznych, kierowanych z Biura Obsługi Interesantów do Wydziału Podatków, Opłat i Egzekucji Urzędu Miasta S., z których wynika, że organ podatkowy I instancji nie posiada żądanych dokumentów, ponieważ znajdują się one w posiadaniu właściciela pojazdu – J.K. Co do karty pojazdu, wskazano,

że wydawane one były dopiero od 1 lipca 1999 r., a wskazany pojazd został po raz pierwszy zarejestrowany w kraju w dniu 9 marca 1994 r., dlatego brak jest tego dokumentu. Jednocześnie z pism tych wynika, że prowadzone jest postępowanie wyjaśniające w sprawie wyrejestrowania wskazanego pojazdu i, że w przypadku wydania decyzji pozytywnej, jego wyrejestrowanie nastąpi z dniem wydania decyzji,

a nie jak żąda strona ze skutkiem ex tunc.

W wyniku rozpoznania odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w S. uznało zarzuty strony są nieuzasadnione. Powołując się na przepis

art. 9 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, organ wskazał, że obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych wygasa z końcem miesiąca, w którym pojazd został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu lub z końcem miesiąca,

w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono.

Następnie, wskazując na treść art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, Kolegium wyjaśniło, że pojazd podlega wyrejestrowaniu na wniosek jego właściciela w przypadku:

* przekazania pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu albo równoważnego dokumentu wydanego

w innym państwie;

* kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania;

* wywozu pojazdu z kraju, jeżeli pojazd został zarejestrowany za granicą lub zbyty

za granicę;

* zniszczenia (kasacji) pojazdu za granicą;

* udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany

w zakresie prawa własności;

* przekazania niekompletnego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów,

na podstawie zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie.

Według Kolegium, dla wygaśnięcia obowiązku podatkowego w podatku

od środków transportowych w drodze wyrejestrowania nie jest istotne złożenie wniosku z powołaniem się na jedną z podanych wyżej przyczyn, lecz wydanie przez właściwy organ decyzji o wyrejestrowaniu. Dopóki pojazd nie zostanie wyrejestrowany, obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych ciąży na jego właścicielu i żadne inne okoliczności nie mogą skutkować wygaśnięciem obowiązku podatkowego. Kolegium przyjęło, że skoro wniosek o wyrejestrowanie pojazdu, stanowiącego przedmiot zaskarżonej decyzji, został złożony dopiero w dniu 28 stycznia 2010 r., to tym samym podatnik zobowiązany jest uiścić podatek za 2007 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję ostateczną, J.K. zarzucił Kolegium, że nie odniosło się do zarzutu zawyżenia zobowiązania podatkowego w związku z zastosowaniem błędnej stawki podatku, a ponadto, że Kolegium nie przedstawiało w sprawie żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, że to on był właścicielem pojazdu. Wobec tego, skarżący wskazał na brak podstaw do obciążenia go tym podatkiem i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie wyjaśniając jednocześnie, że - zgodnie z przepisem art. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o masie całkowitej powyżej 3,5 tony i poniżej 12 ton, a ponieważ masa pojazdu wynosiła 9,1 tony, to - stosownie do § 2

ust. 1 pkt 1 lit. c ww. uchwały Rady Miasta Szczecina - stawka podatku w 2006 r. wynosiła 936 zł. Kolegium także nie uznało za uzasadniony zarzut co do błędnego wskazania skarżącego jako podatnika, gdyż przyjęło, że skarżący w toku postępowania nie przedstawił żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, że w 2006 r. pojazd był własnością innej osoby lub osób.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte

są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 ostatniej wymienionej ustawy).

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 wyżej wymienionej ustawy).

Rozpoznając sprawę według kryterium legalności zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie z powodu zasadności podniesionych

w niej zarzutów, jak też z przyczyn innych niż w niej podniesione.

Przedmiotem sporu pomiędzy skarżącym, a organami podatkowymi jest obciążenie go za 2006 r. podatkiem od środków transportowych od samochodu ciężarowego o numerze rejestracyjnym [...]. Skarżący kwestionuje zarówno wysokość podatku z uwagi na inny tonaż pojazdu, niż przyjęty przez organy podatkowe, jak również co do zasady, gdyż - w jego ocenie - obowiązek podatkowy nie istnieje, bowiem pojazd został zezłomowany w 1999 r. i ponadto stanowił własność innego podmiotu, tj. Spółki "L". Organy podatkowe przyjęły natomiast, że skoro pojazd nie został wyrejestrowany, to obowiązek podatkowy nie wygasł i ciąży

na skarżącym podatniku.

Według składu orzekającego w sprawie, zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji należało uchylić, gdyż w postępowaniu administracyjnym doszło

do istotnego naruszenia przepisów art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, które to przepisy zobowiązują organy podatkowe do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, do dopuszczenia jako dowód w sprawie wszystkiego co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem, a także do zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, którym to wymogom organ I instancji nie sprostał, zaś Kolegium nie dostrzegło tych nieprawidłowości, a ponadto - wydało decyzję, która nie odpowiada wymaganiom art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Przechodząc do omówienia uchybień, jakich dopuściły się organy podatkowe w toku postępowania administracyjnego, na wstępie wskazać należy, że organy podatkowe rozstrzygając o obowiązku podatkowym, w pierwszej kolejności obowiązane są do ustalenia, co jest przedmiotem opodatkowania, kto jest podatnikiem, a następnie - w sposób wiarygodny i rzetelny - ustalić prawidłową wysokość podatku w oparciu o prawdziwe dane dotyczące przedmiotu opodatkowania.

W rozpoznawanej sprawie zakres przedmiotowy i podmiotowy sprawy określały przepisy art. 8 pkt 1 i art. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.). Zgodnie z obowiązującym w 2006r. stanem prawnym, na podstawie art. 8 pkt 1 ustawy, podatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegały samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton. Natomiast, stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciążył na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktowano również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na których środek transportowy był zarejestrowany.

W kwestii przedmiotu opodatkowania, to bez wątpienia organy podatkowe nie są uprawnione do określania takich parametrów pojazdu, jak jego dopuszczalna masa całkowita, od której wielkości uzależniona jest również stawka podatku. W literaturze podatkowej podkreśla się, iż przy ustalaniu parametrów środka transportowego (w tym dopuszczalnej masy całkowitej) dla celów podatkowych, przede wszystkim należy opierać się na danych wynikających z dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, świadectwa homologacji, wyciągu ze świadectwa homologacji lub karty pojazdu

(por.: wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2007 r., sygn. akt II FSK 157/06, publ.

w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl; także L. Etel,

S. Presnarowicz, Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz, Warszawa 2005, s. 343). Samodzielne klasyfikowanie środków transportowych przez organy podatkowe,

w oderwaniu od zapisów wynikających z dokumentów danego pojazdu, wystawionych przez uprawnione do tego organy, pozostawałoby w sprzeczności z art. 194 Ordynacji podatkowej. Z przepisu tego wynika, że dokumenty urzędowe, sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej, stanowią dowód tego, co w nich zostało urzędowo stwierdzone. Przepis ten oczywiście nie wyłącza przeprowadzenia dowodu przeciwko takiemu dokumentowi.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że dowód rejestracyjny jest decyzją administracyjną, która stwierdza dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego. Warunki jego wydania zostały określone w art. 71 i następnych ustawy - Prawo o ruchu drogowym. W dowodzie rejestracyjnym lub pozwoleniu czasowym organy podatkowe znajdą zatem podstawowe dane dotyczące opodatkowania środków transportowych, takie jak np.: rodzaj pojazdu, rok produkcji, dopuszczalna masa całkowita, dopuszczalna ładowność, liczba osi, największy dopuszczalny nacisk osi, dopuszczalna masa całkowita przyczepy, liczba miejsc, nr karty pojazdu (jeżeli była wydana) i data pierwszej rejestracji. W adnotacjach urzędowych wpisywane są również dane dotyczące właściciela lub współwłaściciela, gdy pojazd stanowi współwłasność większej liczby osób niż dwie. Stosownie natomiast do przepisu art. 72 ust. 4 tej ustawy, w przypadku zagubienia dowodu rejestracyjnego lub karty pojazdu, zamiast tych dokumentów należy przedstawić zaświadczenie wystawione przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji, potwierdzające dane zawarte w zagubionym dokumencie, niezbędne do rejestracji. Pomocne mogą być również dane zawarte w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa jest w art. 80 a powołanej ustawy, prowadzonej obecnie w systemie teleinformatycznym przez ministra właściwego do spraw administracji publicznej.

W aktach administracyjnych sprawy brak jest takich dokumentów. Znajduje się w nich natomiast decyzja organu podatkowego I instancji określająca skarżącemu podatek za lata 2000 – 2002 r. oraz korespondencja pomiędzy Biurem Obsługi Interesantów a Wydziałem Podatków, Opłat i Egzekucji Urzędu Miasta S.,

z której wynika, że organ podatkowy I instancji nie posiada wskazanych powyżej dokumentów, ponieważ znajdują się one w posiadaniu właściciela pojazdu – J.K. Z uwagi zaś na to, że karty pojazdu wydawane były dopiero od 1 lipca 1999r., a wskazany samochód ciężarowy został po raz pierwszy zarejestrowany w kraju w dniu 9 marca 1994 r., nie wydawano takiego dokumentu. Jednocześnie z pism tych wynika, że prowadzone jest postępowanie wyjaśniające w sprawie wyrejestrowania wskazanego pojazdu.

Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania dowodowego, zakreślonymi ustawą - Ordynacja podatkowa, jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 180 Ordynacji podatkowej), organ zaś nie jest zwolniony z obowiązku jego gromadzenia. Nie może jednak stanowić dowodu w sprawie wewnętrzna korespondencja organu, czy też nieostateczna decyzja wymiarowa za poprzednie lata, gdyż z dokumentów tych nie wynika w sposób bezsporny, jaka była dopuszczalna masa całkowita pojazdu oraz, czy został on wyprodukowany przed 1990r. Jeśli zatem sporną kwestią było obciążenie skarżącego podatkiem, którego wysokość uzależniona była od tych parametrów pojazdu, to obowiązkiem organu było przeprowadzenie postępowania dowodowego polegającego na zgromadzeniu rzetelnych dokumentów. A, ponieważ w rozpoznawanej sprawie organ I instancji tego nie uczynił, należało uznać, że organ ten nie zgromadził żadnych wiarygodnych dowodów, na podstawie których ustalił dopuszczalną masę całkowitą pojazdu oraz datę jego produkcji, dlatego też wysokość przyjętej stawki podatku budzi uzasadnione wątpliwości.

Ponadto, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po pierwsze –

w ogóle nie odniosło się do podniesionego przez stronę w odwołaniu zarzutu w kwestii zawyżenia stawki, co stanowi naruszenie przepisu art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, chociaż strona w odwołaniu wskazała, że pojazd posiadał masę całkowitą wraz z ładunkiem nieprzekraczającą 5,5 tony. Natomiast Kolegium, dopiero w odpowiedzi na skargę podało, bez wskazania źródła tych ustaleń, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosiła 9,1 tony, a co za tym idzie, miała zastosowanie stawka wskazana w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. c uchwały Rady Miasta Szczecin z dnia 21 listopada 2005 r. nr XLVI/886/05 w sprawie podatku od środków transportowych za 2006 r. w kwocie 936 zł.

Po wtóre - Kolegium nie dysponowało żadnym dowodem, z którego wynikałoby, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosiła 9,1 tony i, że był to pojazd wyprodukowany przed 1990 r., albowiem tylko taka okoliczność uzasadniałaby w świetle wskazanej uchwały, podwyższenie stawki wskazanej w § 1 ust. 1 pkt 3 uchwały z 852 zł do 936 zł.

Z powyższego wynika, że rozstrzygnięcie kwestii wielkości dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu było istotne, gdyż - zgodnie z przepisem art. 10 ustawy podatkowej w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. - wysokość stawek podatku ustalanych przez radę gminy nie mogła przekroczyć, w przypadku samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton kwot:

- od 3,5 tony do 5,5 tony włącznie – 656,38 zł,

- powyżej 5,5 tony do 9 ton włącznie - 1.093,96 zł,

- powyżej 9 ton – 1.312,75 zł.

Poza wszelką wątpliwością - według składu orzekającego w sprawie - organy podatkowe w sposób oczywisty nie ustaliły również podmiotu zobowiązanego

do uiszczenia podatku. Z treści wniesionego przez stronę odwołania wynika, że sporny pojazd był wykorzystywany do działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika i wspólnika w formie spółki cywilnej. W sprawie nie przedstawiono jednak żadnego z dokumentów, z którego wynikałby, że jego właścicielem był skarżący. Tymczasem, w zależności od tego kto był jego właścicielem, podatnikiem mogła być Spółka (art. 9 ust. 1 zd. 2 ustawy podatkowej), jako jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, lub jeden ze wspólników, który wniósł jako aport do Spółki ww. pojazd lub obaj wspólnicy, w sytuacji gdy pojazd ten stanowił ich współwłasność. Stosownie bowiem do art. 9 ust. 2 tej ustawy, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach, co daje organowi prawo żądania spełnienia świadczenia od skarżącego (z oświadczenia skarżącego wynika, że drugi ze wspólników zmarł). Ustaleń tych, o czym wskazano powyżej, organ mógł dokonać m.in. na podstawie dowodu rejestracyjnego.

Z powyższych względów Sąd uznał, iż organy podatkowe nie zebrały materiału dowodowego w sprawie, nie wyjaśniły spornych okoliczności faktycznych, a zaskarżona decyzja tego organu oraz organu I instancji uchybia prawu.

Nie ma natomiast racji skarżący twierdząc, że fizyczna likwidacja pojazdu, poprzez jego zezłomowanie, stanowi okoliczność świadczącą o wygaśnięciu obowiązku podatkowego. O wygaśnięciu obowiązku podatkowego przesądza art. 9 ust. 5 ustawy podatkowej, zgodnie z którym obowiązek podatkowy wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Oznacza to, że dopiero wydanie przez właściwego starostę decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu spowoduje, iż z końcem miesiąca, w którym dokonano wyrejestrowania pojazdu, nastąpi wygaśnięcie obowiązku podatkowego. Dopóki właściciel nie złoży wniosku o wyrejestrowanie pojazdu i - w konsekwencji - nie zostanie wydana decyzja o jego wyrejestrowaniu, dopóty ciążyć będzie na nim obowiązek podatkowy w podatku

od środków transportowych. Konieczność opłacania podatku od środków transportowych nie jest bowiem uzależniona od użytkowania pojazdu ani od jego fizycznego posiadania, a obowiązek ten wygasa dopiero z chwilą wyrejestrowania pojazdu.

Nie uszło także uwadze Sądu, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium błędnie przytoczyło treść wskazanego przepisu art. 9 ust. 5 ustawy podatkowej, tj. według stanu prawnego obowiązującego od 1 stycznia 2008 r., jednakże uchybienie nie miało wpływu na prawidłowość stanowiska organu w tej kwestii.

Konkludując, należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja jak i decyzja organu

I instancji zostały wydane z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania,

tj. art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem

z prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych może wynikać, iż skarżący nie był właścicielem pojazdu, pojazd posiadał inną niż wskazana w decyzji dopuszczalną masę całkowitą, nie był wyprodukowany przed 1990 r., a konsekwencji, że decyzja nie mogła być skierowana do skarżącego, albo też, że wysokość zobowiązania powinna być określona w innej wysokości.

Na podstawie przepisu art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wskazuje, aby przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ wyeliminował wszystkie wymienione wyżej uchybienia dotychczasowego postępowania i wyjaśnił w sposób niewątpliwy, kto jest podatnikiem oraz, jakie są parametry techniczne pojazdu.

Wobec tego, że zaskarżona decyzja jak też poprzedzająca ją decyzja organu podatkowego I instancji wydane została z naruszeniem ww. przepisów postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - należało orzec jak w sentencji wyroku. O niewykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 152 tej ustawy, zaś o kosztach postępowania, na podstawie art. 200 ustawy.