Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 81/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 2, art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 84 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 29 ust. 2 pkt 4, art. 30 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: par. 19 ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 grudnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 5 grudnia 2017 r., znak: [...],Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB), po rozpatrzeniu odwołań Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. N. i R. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) z dnia 9 października 2017 r., znak: [...] nakładającej na ww. Wspólnotę Mieszkaniową – w celu doprowadzenia wykonanych robót polegających na utwardzeniu terenu, który wykorzystywany jest jako miejsce postojowe dla samochodów osobowych na terenie działki nr ew. 424/5 do stanu zgodnego z § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – obowiązek wykonania w terminie do dnia 15 grudnia 2017 r. czynności i robót budowlanych polegających na zamontowaniu wzdłuż wschodniej granicy nieruchomości nr ew. 424/5 metalowych lub betonowych ograniczników parkowania o wysokości min. 0,5 m o rozstawie maks. 1 m, trwale zakotwiczonych w gruncie w linii wyznaczonej w odległości 6 m od granicy działek budowlanych nr ew. 407, 408 przy ul. N. w celu uniemożliwienia parkowania samochodów osobowych

- działając na podstawie m.in. art. 138 § 1 pkt 2 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W dniu 12 września 2017 r., na skutek interwencji K. S., PINB przeprowadził oględziny na działce przy ul. N., stwierdzając, że pod tym adresem usytuowany jest budynek mieszkalny wielorodzinny, położony na trzech działkach, w tym – od strony wschodniej – na działce nr 424/5. Ustalono, że teren tej działki po stronie wschodniej ww. budynku wielorodzinnego jest utwardzony. Wschodnia część działki nr 424/5 została, wg oświadczenia pracownika Przedsiębiorstwa Gospodarki Mieszkaniowej Sp. z o.o. N. S., w okresie od 1 do 30 sierpnia 2017 r. utwardzona płytami ażurowymi na powierzchni około 5,4 x 18,8 m i sąsiaduje z położonymi po stronie wschodniej działkami nr 407 i 408. Natomiast pozostała część działki nr 424/5 utwardzona jest starą trylinką. Utwardzenie to łączy się z utwardzeniem na działkach sąsiednich, w tym z drogą dojazdową prowadzącą do jezdni ul. N. przez działki nr 424/32, 424/25, 424/24/ i 424/23.

W toku oględzin ustalono, że nowe utwardzenie płytami ażurowymi znajduje się w odległości około od 0 do 0,5 m od granicy z działką nr 408, stanowiącą współwłasność R. S. i K. S., a także w odległości około 11,10 m od ściany z oknami zasadniczej części budynku na działce nr 408 oraz w odległości około 6,2 m od wystającej w stronę zachodnią części tego budynku.

Po rozpatrzeniu sprawy organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 9 października 2017 r., powołując w podstawie prawnej m. in. art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ("uPb"). W odwołaniu Wspólnoty Mieszkaniowej zawarto zarzut błędnej wykładni § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) poprzez uznanie, że utwardzony teren spełnia przesłanki wydzielonego miejsca parkingowego. Dodatkowo wskazano, że wykonanie ograniczników może utrudnić ruch na planowanej drodze pożarowej.

Z kolei R. S. w swoim odwołaniu podniósł, że na przedmiotowym terenie parkuje około 16 samochodów osobowych, 8 po stronie wschodniej i 8 po stronie zachodniej. Całość terenu zamykana jest za pomocą szlabanu. W chwili oględzin w dniu 12 września 2017 r. zaparkowane było 5 pojazdów. Zdaniem autora odwołania ograniczniki powinny zostać zamontowane również od strony zachodniej, w odległości 10 m od okien wieżowca. Dodatkowo stwierdzono, że w świetle art. 29 ust. 1 pkt 10 uPb budowa przedmiotowych miejsc parkingowych wymagała pozwolenia na budowę.

R. S. wniósł o przywrócenie stanu sprzed budowy parkingu, przede wszystkim usunięcia krawężników uniemożliwiających usuwanie śmieci z altany śmietnikowej usytuowanej przy granicy z działką nr 424/5. Wniósł również o usunięcie szlabanu uniemożliwianego wjazd śmieciarki.

Organ odwoławczy wskazał, że przepis § 19 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...) obowiązuje w brzmieniu aktualnym od 8 lipca 2009 r. W okresie od 27 maja 2004 r. przepis ten zawierał identyczne regulacje co do odległości od granicy działki i okien. Przed tą ostatnią datą nie istniał zaś w ogóle przepis ograniczający odległość miejsc postojowych od granicy działki. Również w przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także w przepisach rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, nie było uregulowań co do odległości miejsc postojowych od granic działki.

Organ wyjaśnił, że w świetle § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...), przepisy tego rozporządzenia obowiązujące od 27 maja 2004 r. są wiążące dla wszelkich przypadków budowy wydzielonych miejsc postojowych zrealizowanych po tej dacie. Wydzielone miejsca postojowe istniejące wcześniej nie muszą więc spełniać wymogów obecnie obowiązujących warunków technicznych, o ile powstały legalnie.

Na podstawie zdjęć dostępnych w Internecie organ ustalił, że stare utwardzenie terenu z trylinki po stronie wschodniej budynku wielorodzinnego przy ul. N. istnieje co najmniej od 1977 roku, a w formie dokładnie takiej jak obecnie – co najmniej od 2003 roku. Ewentualne miejsca postojowe oznaczone białą farbą na starym utwardzeniu od strony budynku wielorodzinnego nie mogą więc być kwestionowane obecnie, skoro powstały przed pojawieniem się regulacji co do odległości wydzielonych miejsc postojowych od okien.

Organ wyjaśnił, że w świetle art. 29 ust. 2 pkt 5 i art. 30 ust. 1 pkt 2 uPb realizacja utwardzenia powierzchni gruntu nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani nawet zgłoszenia. W konsekwencji, roboty budowlane wykonane w roku 2017 zostały wykonane legalnie. Na utwardzonym terenie nie wydzielono miejsc postojowych dla samochodów osobowych w jakiejkolwiek formie. W konsekwencji błędne jest twierdzenie organu I instancji, że doszło do wybudowania wydzielonych miejsc postojowych i tym samym naruszenia warunków technicznych. W rzeczywistości doszło bowiem do utwardzenie części działki w celu wykorzystania w sposób różnoraki, co nie wyklucza parkowania tam samochodów. Działka nr 424/5 służy nie tylko mieszkańcom Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. N., ale również jako dojazd od garaży innych osób i dojazd do budynku MPEC.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach R. S. zarzucił decyzji organu II instancji naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Na tej podstawie wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, ewentualnie zmianę zaskarżonej decyzji poprzez nałożenie na Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. N. obowiązku doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z § 19 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...) poprzez:

– zamontowanie wzdłuż wschodniej granicy nieruchomości nr ew. 424/5 metalowych lub betonowych ograniczników parkowania o wysokości min. 0,5 m o rozstawie maks. 1 m, trwale zakotwiczonych w gruncie w linii wyznaczonej w odległości 6 m od granicy działek budowlanych nr ew. 407, 408 przy ul. N. w celu uniemożliwienia parkowania samochodów osobowych;

– zamontowanie ograniczników parkowania w odległości 10 m od okien wieżowca, tj. od strony zachodniej;

– przywrócenie stanu sprzed budowy parkingu, przede wszystkich usuniecie krawężników oraz elektronicznego szlabanu parkingowego.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że wzdłuż wschodniej granicy działki nr 424/5 co najmniej od lat 70-tych teren utwardzony był płytami betonowymi i parkowały na nim samochody osobowe, ale znajdowała się tam również altana śmietnikowa dla mieszkańców wieżowca, swobodnie wjeżdżała śmieciarka i teren był ogólnie dostępny. Samochody parkowały zaś w luźny, nieuporządkowany sposób. Od tej strony zawsze usytuowana była altana śmietnikowa skarżącego, do której bez przeszkód podjeżdżała śmieciarka. Na przełomie 2016/17 roku Wspólnota Mieszkaniowa przestawiła swoją altanę śmietnikową poza wspomniany teren i przy wjeździe zamontowała szlaban elektroniczny, który uniemożliwia m.in. dojazd śmieciarki do altany śmietnikowej skarżącego. Następnie, w okresie od 1 do 30 września 201 r. Wspólnota wzdłuż wschodniej granicy działki nr 424/5 wykonała utwardzenie terenu, wydzielając go przy tym wysokimi krawężnikami, które uniemożliwiają otwarcie drzwi do altany śmietnikowej skarżącego.

W skardze wskazano, że na przedmiotowym terenie obecnie może parkować około 16 samochodów osobowych i zazwyczaj tyle jednorazowo parkuje, 8 od strony wschodniej i 8 od strony zachodniej. Od około 2009 roku od strony zachodniej, tj. od strony wieżowca znajdują się miejsca parkingowe dodatkowo oznaczone białymi liniami. Zdaniem skarżącego parkowanie pojazdów na przedmiotowym terenie ewidentnie narusza § 19 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...), ponieważ nie są zachowane odległości od granicy m.in. jego działki i od okien w wieżowcu. Przedmiotowy teren pełni w jego ocenie wyłącznie funkcję parkingu, o czym świadczą załączone do skargi fotografie, fakt zainstalowania szlabanu oraz krawężników. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przywołał wyrok WSA w Gliwicach w sprawie II SA/Gl 410/15. Stwierdził, że to wyłącznie przeznaczenie terenu decyduje o tym czy jest to parking. Wykonane w roku 2017 roboty stanowią więc budowę w rozumieniu art. 3 pkt 3 uPb wymagającą zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 10 tej ustawy. Organowi zarzucano, że nie zajął się w ogóle kwestią ustawienia szlabanu i krawężników.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że do zadań organów nadzoru budowlanego nie należy decydowanie o kwestiach związanych z dostępem do części posesji skarżącego przez teren należący do wspólnoty mieszkaniowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja organu II instancji podjęta na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa stanowiącego, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Umorzenie postepowania organu I instancji jest konsekwencją naruszenia przepisów prawa przez ten organ i związaną z tym wadliwością jego decyzji oraz zaistnieniem przesłanki umorzenia postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 Kpa, tj. bezprzedmiotowości postępowania. Podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie tego przepisu jest zasadne wówczas, gdy organ I instancji podjął - po dokonaniu błędnej oceny - nieprawidłowe rozstrzygnięcie merytoryczne w sytuacji, gdy są podstawy do umorzenia postępowania. W takim tylko przypadku organ odwoławczy zobowiązany jest uchylić decyzję i umorzyć postępowanie pierwszej instancji. Podstawową kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest zatem ustalenie, czy w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy zaistniały przeszkody do jej merytorycznego rozpoznania i wydania orzeczenia co do istoty sprawy.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), dalej jako "uPb", do zadań organów nadzoru budowlanego należy:

1) kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego;

2) kontrola działania organów administracji architektoniczno-budowlanej;

3) badanie przyczyn powstawania katastrof budowlanych;

4) współdziałanie z organami kontroli państwowej.

Z powyższego wynika, że organy nadzoru budowlanego nie są właściwe w sprawach sporów o dostęp do nieruchomości przez teren innej nieruchomości. Spory takie należą bowiem do właściwości sądów powszechnych. W niniejszej sprawie zadaniem organów nadzoru budowlanego była więc jedynie ocena, czy wykonane w sierpniu 2017 r. przez Wspólnotę Mieszkaniową ul. nieruchomości przy ul. N. roboty budowlane na działce stanowiącej jej własność zostały wykonane z naruszeniem przepisów prawa budowlanego, w szczególności § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 14220), który w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanowił, że odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż:

1) 3 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie,

2) 6 m - w przypadku 5-60 stanowisk włącznie,

3) 16 m - w przypadku większej liczby stanowisk.

Organ I instancji, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 uPb, nałożył na ww. Wspólnotę Mieszkaniową obowiązek doprowadzenia robót budowlanych polegających na utwardzeniu terenu, który wykorzystywany jest jako miejsca postojowe dla samochodów osobowych, do stanu zgodnego z cyt. § 19 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...). Powołany art. 51 ust. 1 pkt 2 uPb stanowi, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Przepis ten stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 (art. 51 ust. 7), tj. m.in. w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach (pkt 4).

W ocenie Sądu organ odwoławczy trafnie stwierdził, że wykonanych przez Wspólnotę w sierpniu 2017 r. robót budowlanych przy granicy z działką skarżącego, tj. po stronie wschodniej działki nr 424/5, nie można uznać za sprzeczne z § 19 ust. 2 cyt. rozporządzenia. Powyższy przepis zawiera uregulowanie odnośnie sytuowania wydzielonych miejsc postojowych i dotyczy samego procesu budowlanego, a więc projektowania i wykonania określonego obiektu budowlanego lub budowli. Innymi słowy, konkretne roboty budowlane można poddać ocenie pod kątem zgodności z ww. przepisem tylko w sytuacji, gdy kwalifikują się jako wykonanie określonego obiektu budowlanego lub budowli, np. parkingu czy miejsc postojowych. W niniejszej sprawie do realizacji takiego obiektu nie doszło. Wykonano bowiem utwardzenie, płytami ażurowymi, powierzchni gruntu na działce budowlanej nie wymagające pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 pkt 5 uPb), ani nawet zgłoszenia (art. 30 uPb). Nie można bowiem wykonanych robót budowlanych kwalifikować jako wykonanie parkingu czy miejsc postojowych, ponieważ nie zostały wydzielone miejsca (stanowiska) do parkowania zgodnie z przepisami rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (§ 21). Nawet przyjmując, że na przedmiotowym terenie pozostawiane są samochody, to plac ten wykorzystywany może być też na inne cele, np. dojście, dojazd, miejsce składowania. W sprawie bezsporne jest, że przed wykonaniem kwestionowanego utwardzenia, na terenie tym parkowały samochody, tyle że, wg skarżącego, "w luźny nieuporządkowany sposób". Przeznaczenie utwardzonego terenu w istocie więc nie uległo zmianie, poza tym, że obecnie samochody parkują tam w sposób bardziej "uporządkowany." W konsekwencji, utwardzenie terenu i wydzielenie go krawężnikami nie stanowi o wykonaniu parkingu, czy miejsc postojowych. Okoliczność, że obecny sposób zagospodarowania działki nr 424/5 jest mniej korzystny dla skarżącego z uwagi na sposób parkowania samochodów czy zastosowanie krawężników nie stanowi podstawy do ingerencji organów nadzoru budowlanego. Strona uważająca, że na skutek działań właściciela sąsiedniej nieruchomości jej prawo własności doznało ograniczeń powinna dochodzić swoich roszczeń na drodze postepowania cywilnego przed sądem powszechnym.

Po zachodniej stronie działki nr 424/5, naprzeciw wykonanego w sierpniu 2017 r. utwardzenia, istotnie znajdują się stanowiska do parkowania (miejsca postojowe), na utwardzeniu z trylinki, wydzielone liniami namalowanymi białą farbą. Bezsporne jest, że powyższe utwardzenie z trylinki istnieje co najmniej od roku 1977. Tymczasem regulacje prawne dotyczące odległości wydzielonych miejsc postojowych od okien budynku mieszkalnego pojawiły się dopiero w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1995 r., nr 10, poz. 46 ze zm.), w § 19 ust. 1, a regulacje dotyczące odległości takich miejsc postojowych od granic działki – dopiero po nowelizacji rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, która weszła w życie w dniu 27 maja 2004 r., w § 19 ust. 2 (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r.; Dz.U. nr 109, poz. 1156). W konsekwencji, jak trafnie stwierdził organ odwoławczy, miejsca postojowe istniejące na starym utwardzeniu od strony budynku mieszkalnego wielorodzinnego nie mogą być kwestionowane w chwili obecnej, na podstawie przepisów, które weszły w życie później niż utwardzenie to zostało wykonane. Dodatkowo wskazać należy, że skarżący nie ma interesu prawnego w podnoszeniu zarzutów odnośnie usytuowania miejsc postojowych od okien wieżowca – należącego do Wspólnoty, skoro kwestia ta nie dotyczy odległości usytuowania miejsc postojowych od granicy z działką stanowiącą jego własność.

Odnosząc się natomiast do kwestii szlabanu uniemożliwiającego swobodny wjazd na działkę nr 424/5, wskazać należy, że wykonanie urządzeń dozorowych, tj. bramek elektronicznych i szlabanów wjazdowo-wyjazdowych nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Organ nadzoru budowlanego ma wyłącznie prawo interwencji w przypadku określonym w art. 50 ust. 1 pkt 4 uPb, tj. gdy roboty budowlane wykonano w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała jednak miejsca. Nawet gdyby potraktować przedmiotowy szlaban jako ogrodzenie, to i tak jego instalacja, z uwagi na wysokość poniżej 2,20 m – nie podlegałaby obowiązkowi zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 3 uPb).

Podsumowując, organ nadzoru budowlanego może kontrolować proces budowlany i wydawać określone, wynikające z dokonanych ustaleń i ich prawnej oceny akty administracyjne (decyzje lub postanowienia), np. nakładające obowiązek wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia do zgodności z przepisami, ale nie jest uprawniony do rozstrzygania, w jaki sposób mają być parkowane samochody na działce stanowiącej własność prywatną, w sytuacji gdy wykonanego utwardzenia nie sposób zakwalifikować jako budowy parkingu, czy miejsc postojowych. Nie jest też uprawniony do kwestionowania sposobu, w jaki właściciel ogranicza swobodny dostęp do swojej nieruchomości. Skoro więc nie stwierdzono sprzeczności wykonanych robót budowlanych z przepisami prawa (art. 50 ust. 1 pkt 4 uPb), to wszczęte przez organ I instancji w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne, prowadzone w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 uPb, okazało się bezprzedmiotowe, co spowodowało konieczność jego umorzenia przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.