Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3622/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 410/19 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Wojewody Z. z dnia 8 lutego 2019 r. nr ... w przedmiocie wymeldowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 410/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę J. M. na decyzję Wojewody Z. z dnia 8 lutego 2019 r. nr ... w przedmiocie wymeldowania.

W skardze kasacyjnej J. M. zaskarżył powyższy wyrok w całości.

Na podstawie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie przepisów prawa postępowania mające wpływ na treść wydanego wyroku w postaci:

1. naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.s.a. i 151 p.p.s.a. w zw. z 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. przez brak prawidłowej kontroli legalności decyzji wydanej przez organy I i II Instancji, co przejawiło się w twierdzeniu Sądu, iż w postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje zasada bezpośredniości w zakresie dowodu z zeznań świadków oraz twierdzeniu, że organy nie były zobowiązane do przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie dowodów wnioskowanych przez skarżącego w postaci:

a. dowodów powołanych przez skarżącego w piśmie z dnia 28 marca 2018 r. w zakresie pkt 1, 2 a-d i 6 a-c, popartych w piśmie z dnia 10 sierpnia 2018 r. oraz w odwołaniu od decyzji organu i Instancji;

b. wydruków z korespondencji prowadzonej między skarżącym a L. W., zdjęć mieszkania i rzeczy skarżącego sporządzonych jesienią 2017 r., dowodów opłat za mieszkanie przy ul. S. dokonywanych przez skarżącego, kopii rachunków dokumentujących remont wykonany przez skarżącego i opłat polis ubezpieczeniowych za mieszkanie uiszczanych przez skarżącego;

w sytuacji gdy, w ocenie skarżącego w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada bezpośredniego przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków a zarówno zawnioskowane dowody osobowe jak też pozostałe wnioski dowodowe miały podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i z których to dowodów wynika, iż skarżący zamieszkiwał do 27 stycznia 2018 r. w lokalu położonym przy ul. S. i tam znajduje się centrum jego interesów życiowych oraz błędnym ustaleniu przez Sąd, że przesłuchanie świadków zamieszkałych w Niemczech było zbyt utrudnione w sytuacji gdy organ I Instancji nie doręczył świadkom przed terminem przesłuchania wezwań co pełnomocnik skarżącego wskazała w piśmie z dnia 07.12.2018 r. a także mimo wniosku nie przesłuchał w charakterze świadka L. W. na okoliczność zamieszkiwania J. M. w lokalu przy ul. S.;

2. naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.s.a. i 151 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez brak prawidłowej kontroli legalności decyzji wydanej przez organy I i II Instancji, co przejawiło w braku właściwej oceny przez Sąd prawidłowości oceny materiału dowodowego dokonanej przez organy, w sytuacji gdy ocena ta została dokonana z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, co przejawiło się w ustaleniach, iż:

a. J. M. nie zamieszkuje w lokalu przy ulicy S. a centrum jego interesów życiowych koncentruje się w Niemczech, nie zaś w Polsce, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż J. M. nigdy nie prowadził z A. K. M. wspólnego gospodarstwa domowego, nie mieszka razem z A. K. M., co oznacza, że strony mimo zawarcia związku małżeńskiego są w separacji faktycznej, a J. M. z państwem Niemieckim łączy jedynie fakt wykonywania pracy dla niemieckiego pracodawcy, zaś całe jego centrum spraw życiowych koncentruje się w Polsce, a dokładnie do dnia 27 stycznia 2018 r. w mieszkaniu przy ul. S.;

b. J. M. przedłożył jedynie dowody uiszczenia opłat za mieszkanie do 2016 r., bez uwzględnienia okoliczności, iż jedynie do tych dowodów uiszczenia opłat miał dostęp w toku postępowania administracyjnego, bowiem zostały zdeponowane u pełnomocnika w związku ze sprawami sądowymi jakie były zawisłe przed Sądem Rejonowym S. P. i Z. w S., zaś pozostałe dowody opłat za mieszkanie, których postępowania sądowe nie dotyczyły, pozostały w lokalu przy ul. S., do którego skarżący nie ma dostępu oraz błędne ustalenie, iż skarżący mógł dowody opłat pozyskać od Spółdzielni Mieszkaniowej, których to dokumentów mimo wniosku skarżącego Spółdzielnia mu nie wydała o czym świadczy pismo załączone do niniejszej skargi kasacyjnej;

3. naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit b p.p.s.a. i 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77, 80, 81 i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak prawidłowej kontroli legalności decyzji wydanej przez organy I i II Instancji przez błędną ocenę, iż organ nie musiał odnosić się do wszystkich okoliczności i dowodów podnoszonych w toku postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy miały one znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a w szczególności całkowity brak odniesienia się do zarzutów i twierdzeń skarżącego;

4. art. 106 § 3 p.p.s.a. i art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 227 k.p.c. przez oddalenie przez Sąd wniosku dowodowego skarżącego o przeprowadzanie dowodu z:

a. zaświadczenia od pracodawcy z dnia 22.10.2018 r. wraz z przysięgłym tłumaczeniem;

b. dokumentu rozliczenia podatkowego za kwiecień i maj 2015 r. oraz za czerwiec i lipiec 2015;

c. wyroku Sądu Rejonowego S. P. i Z. w S. z dnia 28.02.2019 r.

d. kopii aktu oskarżenia przeciwko A. G.;

w sytuacji gdy dowody te miały znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ustawy o ewidencji ludności, albowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do jego zastosowania.

Mając na względzie powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniesiono o:

I. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie;

II. przeprowadzanie dowodów z dokumentów załączonych do niniejszej skargi:

a. pisma J. M. z dnia 20.08.2018 r. i pisma S. Spółdzielni Mieszkaniowej z dnia 30.08.2018 r. na okoliczności braku możliwości uzyskania przez skarżącego zaświadczenia o dokonywanych przez niego opłatach za mieszkanie przy ul. S. po 2016 r.;

b. z umowy majątkowej małżeńskiej zawartej między A. K. M. a J. M. na okoliczność, iż małżonkowie faktycznie nie zamieszkują ze sobą i nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego;

III. na podstawie art. 191 p.p.s.a. o rozpoznanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalającego wnioski dowodowe skarżącego zawarte w skardze od decyzji organu II Instancji o przeprowadzenie dowodu z:

a. zaświadczenia od pracodawcy z dnia 22.10.2018 r. wraz z przysięgłym tłumaczeniem;

b. dokumentu rozliczenia podatkowego za kwiecień i maj 2015 r. oraz za czerwiec i lipiec 2015;

c. wyroku Sądu Rejonowego S. P. i Z. w S. z dnia 28.02.2019 r.

d. kopii aktu oskarżenia przeciwko A. G.;

IV. o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie złożonej skargi przez uchylenie decyzji Wojewody Z. z dnia 8 lutego 2019 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. a z dnia 23 sierpnia 2018 r. w całości; ewentualnie o:

V. uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie;

VI. o zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów sądowych w tym kosztów zastępstwa adwokackiego przed Sądami obu instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Wbrew zarzutom kasacyjnym, Sąd Wojewódzki dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody Z. z dnia 8 lutego 2019 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 23 sierpnia 2018 r., którą orzeczono o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w oznaczonym lokalu.

Sąd Wojewódzki, opierając się na ustaleniach faktycznych organów obu instancji przyjął zasadnie, że w sprawie zaistniały przesłanki do wymeldowania skarżącego na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2018 r. poz. 1382, dalej: u.e.l.) stanowiącego, że organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresy pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki zaznaczył, że pobytem stałym, w rozumieniu art. 25 ust. 1 u.e.l., jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. W konsekwencji w sprawie wymeldowania rzeczą organu administracji było wyjaśnienie, czy widniejący w ewidencji adres zameldowania nadal pozostaje miejscem pobytu stałego skarżącego, czy też wystąpiły okoliczności pozwalające na przyjęcie, że nastąpiło opuszczenie adresu stałego zameldowania o charakterze trwałym i dobrowolnym.

Uwzględniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, Sąd Wojewódzki wskazał prawidłowo, że wobec bezspornej okoliczności wymiany drzwi do przedmiotowego lokalu przez właściciela, skarżący od stycznia 2018 r. nie miał doń dostępu, tak więc istotne było wyjaśnienie, czy w okresie poprzedzającym ten fakt skarżący mieszkał w tym lokalu i czy zamieszkiwanie to miało charakter pobytu stałego.

Zgodzić się należało z wnioskowaniem Sądu, że wyniki postępowania dowodowego wykazały, że od roku 2015-2016 przedmiotowe mieszkanie w Szczecinie przestało faktycznie pełnić miejsce stałego pobytu skarżącego, w którym do tego czasy koncentrowało się jego centrum życiowe.

Oceniając prawidłowość postępowania wyjaśniającego Sąd Wojewódzki stwierdził, że usprawiedliwione było zaniechanie przeprowadzenia części dowodów zawnioskowanych przez skarżącego m.in. w piśmie z 28 marca 2019 r., wymienionych szczegółowo w uzasadnieniu wyroku.

Mianowicie Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę, że Kodeks postępowania administracyjnego, wbrew poglądowi skarżącego, nie statuuje wprost obowiązku bezpośredniości dowodów, gdyż zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zaznaczył przy tym, że o ile przepis art. 78 § 1 k.p.a. stanowi, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, to jednak wynikające z tego przepisu uprawnienie do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu przez stronę podlega ograniczenia pod względem celowości i konieczności zapewnienia szybkości postępowania (por. wyrok NSA z 30 sierpnia 2018 r. II GSK 1397/2018).

Kierując się powyższym rozumieniem przepisów art. 75 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a., Sąd Wojewódzki w rezultacie uznał, że nieistotne dla rozpoznawanej sprawy było analizowanie przez organ przyczyn zawarcia umowy darowizny lokalu mieszkalnego. Ponadto zdaniem Sądu Wojewódzkiego istniała podstawa do przyjęcia, że przeprowadzenie dowodu z zeznań żony skarżącego i jej córek (zamieszkałych w N.) było utrudnione, a przy tym niecelowe, skoro do akt złożono kopię protokołu z rozprawy cywilnej w sprawie ... z 31 października 2018 r., na której zeznania złożyli wszyscy świadkowie zgłoszeni przez skarżącego, podając wyjaśnienia korespondujące z przedmiotem niniejszej sprawy.

Stanowisko Sądu Wojewódzkiego w powyższym zakresie nie zostało skutecznie podważone, bowiem w skardze kasacyjnej nie zawarto zarzutu dotyczącego naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a.

Tym samym nieskuteczny okazał się zarzut z punktu I.1 podstawy kasacyjnej. Niezasadne okazały się również pozostałe zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77, 80, 81 i 107 § 3 k.p.a. (punkty I. 2,3 podstawy kasacyjnej) oraz art. 35 u.e.l. (punkt II). Na akceptację zasługiwała ocena Sądu Wojewódzkiego w zakresie materiału dowodowego stanowiącego podstawę ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Sąd Wojewódzki trafnie zaznaczył w uzasadnieniu wyroku, że skarżący przedstawił dokumenty potwierdzające częściowe uiszczenie opłat związanych z przedmiotowym lokalem tylko do 2016 r. Ustalenie to koresponduje ze znajdującym się w aktach sprawy zaświadczeniem Spółdzielni Mieszkaniowej z 18 lipca 2018 r., z którego wynika, że w dniu zawarcia umowy darowizny na rzecz L. W. (12 czerwca 2007 r.) A. i J. M. posiadali zobowiązania wobec Spółdzielni z tytułu eksploatacji i utrzymania lokalu w kwocie 29 862,14 zł. Według postanowień umowy, darczyńcy zobowiązali się uregulować wszelkie należności wobec Spółdzielni Mieszkaniowej, jednak dokonywane przez nich wpłaty były sporadyczne i nie pokryły całości zobowiązania. Z informacji Spółdzielni wynika także, że w latach 2017-2018 nie odnotowano żadnej wpłaty J. M. W kontekście tych danych należy zauważyć, że podnoszone w skardze kasacyjnej trudności skarżącego ze skompletowaniem dokumentacji dotyczącej opłat mieszkaniowych nie miały istotnego znaczenia. Przy tym należy dodać, że okoliczność dokonywania określonych wpłat do Spółdzielni Mieszkaniowej nie musiała świadczyć o zamieszkiwaniu skarżącego w przedmiotowym lokalu, skoro niezależnie od tego ciążył na nim obowiązek spłaty zadłużenia.

Sąd Wojewódzki dokonał również prawidłowej analizy zeznań świadków zawnioskowanych przez skarżącego z konkluzją, że ich wartość dowodowa była znikoma. Z kolei twierdzenia pozostałych świadków i stron postępowania pozwalały na ustalenie podstawowych faktów, wskazujących na to, że przedmiotowy lokal od kilku lat przestał stanowić centrum życiowe dla skarżącego.

Jak słusznie wywiódł Sąd Wojewódzki, dla rozstrzygnięcia sprawy zasadnicze znaczenie miały okoliczności potwierdzone czynnościami o charakterze prawnym, w tym aktami urzędowymi, mianowicie:

- zawarcie w 2014 r. związku małżeńskiego z osobą, która mieszka na terenie Republiki Federalnej Niemiec;

- zameldowanie się w mieszkaniu zajmowanym przez małżonkę w L. w 2015 r.;

- kupno i zarejestrowanie na terenie Niemiec w ... r. prywatnego pojazdu samochodowego;

- zatrudnienie od 2015 r. w firmie niemieckiej.

Zarówno organ odwoławczy, jak też Sąd Wojewódzki, przedstawiły argumentację wykazującą w sposób logiczny niewiarygodność wyjaśnień skarżącego, który utrzymywał, że zawarcie małżeństwa oraz zameldowanie miały charakter fikcyjny (formalny) i służyły wyłącznie uzyskaniu przez małżonkę statusu osoby ubezpieczonej, jak też skorzystaniu przez skarżącego z korzystniejszej stawki podatkowej.

Oczywiście rację ma skarżący, podnosząc w skardze kasacyjnej, że sam fakt wykonywania pracy za granicą, czy też długotrwałe nieprzebywanie w miejscu stałego zameldowania w związku z pracą czy innymi okolicznościami życiowymi nie przesądza jeszcze o trwałym opuszczeniu mieszkania będącego centrum życiowym. Rzecz w tym, że w przypadku skarżącego praca na terenie Niemiec zbiegła się z zawarciem związku małżeńskiego z osobą, która również tam pracuje i mieszka. Ponadto skarżący zameldował się w miejscu zamieszkania małżonki, co pozwalało przyjąć, że właśnie w tym mieszkaniu utworzył ośrodek swoich życiowych, osobistych i materialnych interesów. Natomiast pobyty skarżącego w lokalu przy ul. Majora S. w Szczecinie miały charakter okazjonalny, na co godził się jego właściciel, do czasu kiedy relacje między nimi się pogorszyły, aż doszło do wymiany drzwi wejściowych w celu uniemożliwienia skarżącemu korzystania z tego mieszkania.

W takim stanie sprawy trafnie wskazał Sąd Wojewódzki, że kwestia toczącego się postępowania cywilnego z pozwu skarżącego o przywrócenie posiadania nie miała wpływu na wydanie decyzji w przedmiocie wymeldowania.

W sytuacji, gdy z całokształtu ustalonych okoliczności wynikało, że od kilku ostatnich lat zamieszkiwanie skarżącego w przedmiotowym lokalu nie miało charakteru pobytu stałego, to pozbawienie go wstępu do mieszkania w 2018 r., a w konsekwencji sprawa o przywrócenie posiadania, pozostawały bez znaczenia dla wydania decyzji o wymeldowaniu skarżącego.

Reasumując należy podkreślić, że rzetelna analiza całego materiału dowodowego zebranego w sprawie nie pozwalała uznać za wiarygodne wyjaśnienia skarżącego. Jego twierdzenia odnoszące się do charakteru pobytu w przedmiotowym lokalu są niespójne oraz sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Nie sposób pominąć, że skarżący w sposób wybiórczy przedstawiał dowody, składając przykładowo do akt samą sentencję wyroku w sprawie przywrócenia posiadania, ale bez uzasadnienia, które pozwoliłoby na poznanie stanu faktycznego ustalonego przez Sąd Rejonowy. Z kolei w skardze kasacyjnej zawnioskowano o przeprowadzenie dowodu z umowy majątkowej małżeńskiej, ale nie złożono jej do akt sprawy. Bezskuteczne było też powołanie się w skardze kasacyjnej na fakt złożenia aktu oskarżenia przeciwko A. G. z zarzutem składania fałszywych zeznań w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wymeldowania skarżącego w sytuacji, gdy nie zapadł w tej sprawie prawomocny wyrok. Zgodnie z art. 11 p.p.s.a. wiążące dla sądu administracyjnego są tylko ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa.

W rezultacie zgodzić się należało z oceną Sądu Wojewódzkiego, który stwierdził brak w przeprowadzonym postępowaniu uchybień proceduralnych, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji ustalony w sprawie stan faktyczny stanowił podstawę do zastosowania art. 35 u.e.l. i wydania decyzji o wymeldowaniu skarżącego.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Innymi słowy chodzi o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. O kwalifikacji pobytu oznaczonej osoby w konkretnym lokalu mieszkalnym decyduje nie tylko treść oświadczenia składanego przez stronę postępowania, ale całokształt okoliczności faktycznych sprawy wykazujących jaki jest rzeczywisty zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu (por. wyrok NSA z 6 marca 2014 r., II OSK 2408/12). Zaznaczyć również należy, że celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu danej osoby z miejscem rejestracji. Decyzja ta ma charakter ewidencyjny i służy aktualizacji oraz doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem zameldowania. Decyzja o wymeldowaniu nie powoduje zmiany, ani tym bardziej wygaśnięcia ewentualnych praw do lokalu.

W niniejszej sprawie organy wyjaśniły okoliczności w zakresie wynikającym z unormowania art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Stan faktyczny sprawy oparty został na kompletnym materiale dowodowym, ocenionym zgodnie z wymogami procedury administracyjnej. W konsekwencji uprawnione było oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzekł Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku.

Dla porządku należy wskazać, że mylnie w podstawie kasacyjnej wymieniono art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., podczas gdy jednocześnie nie sformułowano żadnego zarzutu dotyczącego naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.

-----------------------

9