Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 432/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 262 par 1 pkt 1, art. 155 par 1, art. 190, art. 159 par 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 29 sierpnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, , Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2018 roku sprawy ze skargi K. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia (...), wydanym na podstawie art. 216, art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Ł. Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z (...) nr (...) w przedmiocie nałożenia na K. G. kary porządkowej w kwocie 1.000 zł.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

Naczelnik Ł. Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. w związku

z prowadzonym postępowaniem w sprawie wymierzenia kary pieniężnej Ax za urządzanie gier poza kasynem gry na czterech automatach do gier o nazwach: "Black Horse" nr (...)", "Black Horse" nr (...), "Multi Gaminator" bez numeru, "VLT" nr (...), w lokalu mieszczącym się przy ul. Bx 17, (...) G., w dniu 5 września 2016 roku, wystąpił do Naczelnika (...) Urzędu Celno – Skarbowego w K. o przesłuchanie w ramach pomocy prawnej K. G. w charakterze świadka.

Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w K., pismem z dnia 12 października 2017 r. nr (...) wezwał K. G. w charakterze świadka w celu osobistego stawiennictwa w dniu 9 listopada 2017 r., o godzinie 09.00 w (...) Urzędzie Celno – Skarbowym w K. przy ulicy Cx 34, (...) K.. Wezwanie zostało odebrane przez adresata w dniu

31 października 2017 r. K. G. nie stawił się w wyznaczonym miejscu

i czasie, tym samym jego przesłuchanie nie odbyło się.

Ponadto Naczelnik (...) Urzędu Celno-Skarbowego w K. pismem z dnia 12 października r. zawiadomił również stronę postępowania, tj. Ax mającym się odbyć dowodzie z przesłuchania świadka K. G.. Przedmiotowe zawiadomienie zostało podjęte przez pełnomocnika Ax w dniu 30.10.2017 r.

W piśmie z dnia 21 listopada 2017 r., skierowanym do Naczelnika Ł. Urzędu Celno-Skarbowego w Ł., Naczelnik (...) Urzędu Celno-Skarbowego w K. wskazał, że K. G. nie kontaktował się z pracownikami urzędu i nie usprawiedliwiał nieobecności na przesłuchaniu w dniu 9 listopada 2017 r.

Postanowieniem z dnia (...) Naczelnik Ł. Urzędu Celno – Skarbowego w Ł. na podstawie art. 262 § 1 pkt 1, art. 262 § 5 oraz art. 263 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) nałożył na K. G. karę porządkową w kwocie 1.000 zł.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że z treści wezwania skierowanego do K. G. wynika, że został on pouczony przez Naczelnika (...) Urzędu Celno – Skarbowego w K., iż niezastosowanie się do wezwania może skutkować nałożeniem na niego kary porządkowej w kwocie 2800 zł. W wezwaniu zostały podane dane teleadresowe do (...) Urzędu Celno – Skarbowego w K., a także bezpośredni numer telefonu do osoby upoważnionej do przeprowadzenia przesłuchania, które mogły zostać wykorzystane przez K. G. do poinformowania o przeszkodach, jeżeli takie zaistniały, uniemożliwiających wykonanie wezwania. K. G. nie kontaktował się ze (...) Urzędem Celno – Skarbowym w K., nie usprawiedliwiał swojego niestawiennictwa, tym samym organ I instancji stwierdził, że bez uzasadnionej przyczyny nie stawił się w wyznaczonym miejscu i czasie, pomimo prawidłowego wezwania. Bezzasadne niewywiązanie się przez K. G. z obowiązków nałożonych wezwaniem z dnia 12 października 2017 r. jest realną przeszkodą do sprawnego prowadzenia postępowania w stosunku do Ax i ustalenia okoliczności faktycznych sprawy. Organ I instancji wskazał także, że kara wymierzona w mniejszej wysokości mogłaby nie przynieść żądanego efektu, natomiast kwota 1.000 zł powinna zdyscyplinować świadka oraz doprowadzić do tego, by na kolejne wezwanie, które zostało do niego wystosowane, prawidłowo zareagował i stawił się w dniu 15.12.2017 r. w (...) Urzędzie Celno – Skarbowym w K. na przesłuchanie. Wysokość kary porządkowej - biorąc pod uwagę maksymalną kwotę kary, jaką może wymierzyć organ podatkowy jest w ocenie Naczelnika Ł. Urzędu Celno – Skarbowego umiarkowana. Organ podkreślił przy tym, iż wymierzonej kary porządkowej nie należy traktować w kategorii kary, sankcji za nieprawidłowe zachowanie, ale stosuje ją jako narzędzie mające wymóc na K. G. prawidłowe zachowanie, aby w rezultacie zrealizować czynności dowodowe.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K.G., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił rażące naruszenie art. 155 § 1 w zw. z art. 190 Ordynacji podatkowej poprzez ukaranie świadka za niestawiennictwo podczas czynności przesłuchania, w sytuacji, w której przesłuchanie nie mogłoby się odbyć z uwagi na okoliczność, iż strona postępowania nie została o terminie czynności zawiadomiona z 7 dniowym wyprzedzeniem.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. po zapoznaniu się ze stanem faktycznym sprawy oraz zarzutami przedstawionymi w zażaleniu z 18 grudnia 2017 r., kierując się dyspozycją art. 122, art. 155, art. 159 § 1, art. 262 § 1-3 ustawy Ordynacja podatkowa, wskazał, że zastosowanie przez organ podatkowy kary porządkowej uzależnione jest od wystąpienia dwóch przesłanek. Pierwszą z przesłanek jest prawidłowe wezwanie danej osoby, zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 155 § 1, w związku z art. 159 § 1 Ordynacji podatkowej. Drugą przesłanką jest bezzasadna odmowa wykonania czynności, o której mowa w przepisie art. 262 § 1-3 tej ustawy, np. odmowa złożenia wyjaśnień lub zeznań. Mając na uwadze powyższe uregulowania organ uznał, że wezwanie skierowane do skarżącego w trybie art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej było uzasadnione i w pełni prawidłowe. Jednocześnie Naczelnik (...) Urzędu Celno-Skarbowego w K. wzywając w piśmie z dnia 12.10.2017 r. do osobistego stawienia się w siedzibie tamtejszego organu uwzględnił w nim wszystkie elementy, jakie powinno posiadać wezwanie, zgodnie z art. 159 Ordynacji podatkowej. Ponadto organ wskazał precyzyjnie, dane osoby wzywanej, w jakiej sprawie (w postępowaniu prowadzonym wobec Ax.) i w jakim charakterze osoba jest wzywana (w charakterze świadka), ze wskazaniem dokładnego terminu w jakim powinna stawić się w siedzibie organu celem złożenia zeznań (9 listopada 2017 r., o godz. 9°°). Ponadto organ poinformował, że niezastosowanie się do przedmiotowego wezwania w oznaczonym terminie może pociągnąć za sobą sankcję przewidzianą w art. 262 Ordynacji podatkowej, tj. ukarania karą porządkową do kwoty 2.800 zł. Zatem treść kierowanego wezwania była jasno sformułowana i nie mogła wywoływać żadnych wątpliwości po stronie wezwanego, nie tylko co do obowiązku jakiego należy dokonać, ale również odnośnie negatywnych skutków jego niewykonania. W wezwaniu wskazano również telefon kontaktowy do osoby upoważnionej do przeprowadzenia przedmiotowego przesłuchania. Świadek K. G. nie usprawiedliwił swojej nieobecności w dniu 9 listopada 2017 r., nie skontaktował się również z pracownikiem urzędu wskazanym w wezwaniu i nie wskazał na okoliczności uniemożliwiające mu wykonanie obowiązku. Niewątpliwie zatem w sytuacji, gdy osoba wzywana, strona czy też świadek nie stosuje się do wezwania organu, organ podatkowy ma prawo podjąć dopuszczalne prawem kroki zmierzające do uzyskania od tej osoby zachowania odpowiedniej postawy, czy to złożenie pisemnych wyjaśnień, czy też osobiste stawiennictwo w celu złożenia zeznań. Takim dopuszczalnym środkiem dyscyplinującym jest przewidziana w art. 262 § 1-3 Ordynacji podatkowej kara porządkowa. Organ II instancji podkreślił przy tym, że złożenie zeznań jest czynnością leżącą w gestii świadka. Nawet, gdy wzywany uzna, iż wezwanie organu jest bezzasadne, bo nie posiada on istotnych informacji dla prowadzonego postępowania, to nie zwalnia to go z obowiązku stawienia się na wyznaczone przesłuchanie. Ewentualnie winien skontaktować się telefonicznie lub pisemnie z organem podatkowym w celu złożenia wyjaśnień lub wskazania przyczyny dla której w wyznaczonym terminie nie mógł uczestniczyć w przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania. Zasadność podjętych przez świadka działań będzie również oceniona przez organ, który wystosował wezwanie. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że działanie K. G. należy rozpatrywać w aspekcie zachowania, o którym mowa w art. 262 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, tj. niestawienia się osobistego bez uzasadnionej przyczyny.

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu wskazał, że organ podatkowy wypełnił wskazania wynikające z art. 190 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zgodnie z którym "strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem", gdyż zawiadomienie o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka z dnia 12.10.2017 r., które miało odbyć się w dniu 9 listopada 2017 r. zostało podjęte przez pełnomocnika Ax w dniu 30.10.2017 r. Zatem strona postępowania została powiadomiona o przesłuchaniu świadka z 10-dniowym wyprzedzeniem. Nie został zatem naruszony art. 190 Ordynacji podatkowej. Na marginesie organ zauważył, że powyższy przepis odnosi się do poinformowania strony postępowania o mającym odbyć się przeprowadzonym dowodzie z zeznań świadka, nie zaś do terminu w jakim należy poinformować świadka o mającym odbyć się jego przesłuchaniu.

Odnosząc się do wysokości nałożonej na stronę kary pieniężnej w kwocie 1.000 zł. organ wskazał, że przyznanie przez przepis art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej organom podatkowym prawa do uznaniowego nałożenia środka dyscyplinującego do kwoty 2800 zł, wskazuje niewątpliwie na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie tylko co do przesłanek wyraźnie wymienionych w tym przepisie z uwagi na podmiot, prawidłowość wezwania, lecz także rodzaju i stopnia zawinienia oraz ewentualnych skutków jakie pociąga w konkretnym przypadku takie niezastosowanie się do wezwania. Niezależnie od powyższego, nie bez znaczenia przy wymiarze tej kary są także okoliczności świadczące o charakterze i wadze poszczególnej sprawy. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że wymiar kary porządkowej winien odpowiadać rodzajowi i stopniowi zawinienia wzywanego w zakresie zaniechania ustawowego obowiązku oraz jego skutkom. Nie ma natomiast żadnych prawnie wyznaczonych kryteriów ustalania wysokości kary porządkowej w konkretnym przypadku. Orzeczenie w tej sprawie ma charakter uznaniowy. Niemniej jednak kara porządkowa winna być adekwatna do przewinienia, a nie stanowić niczym nieuzasadnioną represję w odpowiedzi na odmowę współpracy z organem. W tych okolicznościach organ II instancji stwierdził, że nałożona na K.G. kara porządkowa, w związku z niestawieniem się na wezwanie organu podatkowego celem złożenia zeznań w charakterze świadka, mieści się w granicach określonych przez art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu instancji w zakresie, w jakim wskazał, że kara ustalona kara w wysokości 1.000 zł, a zatem w jej dolnych granicach jest adekwatna do stopnia przewinienia, powinna również zdyscyplinować K. G. aby na następne kierowane do niego wezwanie prawidłowo zareagował i wypełnił nałożone nim obowiązki. W tym kontekście organ odwoławczy uznał wywody skarżącego o braku podstaw do wymierzenia kary porządkowej za całkowicie bezpodstawne.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, skarżący zaskarżył powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania wedle norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił rażące naruszenie art. 155 § 1 w zw. z art. 190 Ordynacji podatkowej poprzez ukaranie świadka za niestawiennictwo podczas czynności przesłuchania, w sytuacji, w której przesłuchanie i tak by się nie odbyło, albowiem strona postępowania i jej pełnomocnik nie zostali powiadomieni o zaplanowanej czynności przesłuchania - w myśl art. 190 Ordynacji podatkowej z siedmiodniowym wyprzedzeniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia, wykazała, że rozstrzygnięcie to nie narusza prawa. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa przez organ odwoławczy.

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia (...) numer (...), utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Ł. Urzędu Celno – Skarbowego w Ł. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie nałożenia na K. G. kary porządkowej w kwocie 1.000 zł.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.). Kwestionując prawidłowość zaskarżonego postanowienia, skarżący zarówno w toku postępowania odwoławczego przed organami administracji, jak i w skardze wniesionej do tut. Sądu wskazał, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 155 § 1 w zw. z art. 190 Ordynacji podatkowej, podnosząc, że zarówno strona postępowania, jak i jej pełnomocnik nie zostali powiadomieni o zaplanowanej czynności przesłuchania świadka w myśl art. 190 ordynacji podatkowej z siedmiodniowym wyprzedzeniem.

Z powyższym stanowiskiem strony skarżącej nie można się zgodzić.

Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 155 § 1 Ordynacja podatkowa organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań, przedłożenia dokumentów lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, w tym także w formie dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy.

Z kolei art. 159 § 1 o.p. określa warunki formalne, jakim powinno odpowiadać pismo, aby można je było uznać za wezwanie. W wezwaniu należy wskazać:

1) nazwę i adres organu podatkowego;

2) imię i nazwisko osoby wzywanej;

3) w jakiej sprawie i w jakim charakterze oraz w jakim celu osoba ta zostaje wezwana;

4) czy osoba wezwana powinna stawić się osobiście lub przez pełnomocnika, czy też może złożyć wyjaśnienie lub zeznanie na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego;

4a) czy dokumenty mogą być przedłożone w formie dokumentu elektronicznego lub na informatycznych nośnikach danych;

5) termin, do którego żądanie powinno być spełnione, albo dzień, godzinę i miejsce zgłoszenia się osoby wzywanej lub jej pełnomocnika;

6) skutki prawne niezastosowania się do wezwania.

§ 1a. W przypadku wzywania strony na przesłuchanie w wezwaniu należy również poinformować o prawie odmowy wyrażenia zgody na przesłuchanie i o związanej z tym możliwości niestawienia się na wezwanie.

§ 2. Wezwanie powinno być podpisane przez pracownika organu podatkowego, z podaniem jego imienia, nazwiska i stanowiska służbowego, a jeżeli jest sporządzone w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym.

Zgodnie z art. 190 § 1 o.p. strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem.

Stosownie zaś do art. 262 § 1 pkt 1 o.p. strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego:

1) nie stawili się osobiście bez uzasadnionej przyczyny, mimo że byli do tego zobowiązani, lub

2) bezzasadnie odmówili lub nie dokonali w terminie wyznaczonym w wezwaniu złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin, przedłożenia tłumaczenia dokumentacji obcojęzycznej lub udziału w innej czynności, lub

2a) bezzasadnie odmówili okazania lub nie przedstawili w wyznaczonym terminie dokumentów, których obowiązek posiadania wynika z przepisów prawa, ksiąg podatkowych, dowodów księgowych będących podstawą zapisów w tych księgach, lub

3) bez zezwolenia tego organu opuścili miejsce przeprowadzenia czynności przed jej zakończeniem,

mogą zostać ukarani karą porządkową do 2800 zł.

Z treści art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że karę porządkową można nałożyć tylko wówczas, jeżeli strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły nie zachowali się w sposób wymagany przez organ, mimo prawidłowego wezwania do określonego zachowania się.

Biorąc pod uwagę treść art. 159 Ordynacji podatkowej, należy stwierdzić, że prawidłowe wezwanie do wymaganego zachowania powinno charakteryzować się, najogólniej rzecz ujmując, całkowitą jasnością co do tego kto jest wezwany do określonego zachowania się i na czym to zachowanie ma polegać (tak wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 1054/16, Lex numer 2293506, dostępne również na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Należy tutaj podkreślić, iż z treści art. 159 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wynika, iż w wezwaniu m.in. należy wskazać w jakiej sprawie i w jakim charakterze oraz w jakim celu osoba ta zostaje wezwana. Przepis ten zatem określa warunki formalne, jakim powinno odpowiadać pismo, aby uznać je za wezwanie. Nie przewiduje on odstępstw co do zawartości wezwania, i to nawet wówczas, gdy dochodzi do wezwania w innej formie niż pisemna. Wszystkie elementy wezwania mają takie samo znaczenie, a więc brak któregokolwiek z nich lub wskazanie danych w sposób odmienny niż stanowi to przepis będą powodowały uznanie takiego wezwania za wadliwe (tak: w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 września 2011 roku, sygn. akt I SA/Rz 467/11, Lex numer 1150536). Konsekwencją nieprawidłowego wezwania jest brak możliwości zastosowania przez organ podatkowy kary porządkowej, o której mowa w art. 262 o.p. (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2017 roku, I FSK 419/16, Lex numer 2412565). Wskazać także należy, że istotne jest także z punktu widzenia prawidłowości wezwań, ich skuteczne doręczenie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, jak wynika z zebranego materiału dowodowego, Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w K. pismem z dnia 12 października 2017 roku wezwał K. G. w charakterze świadka do osobistego stawiennictwa w dniu 9 listopada 2017 roku o godzinie 09.00 w (...) Urzędzie Celno-Skarbowym w K. przy ul. Cx 34, (...) K.. W piśmie tym wskazano także, że niezastosowanie się do wezwania może skutkować nałożeniem - w oparciu o art. 262 Ordynacji podatkowej, kary porządkowej w kwocie 2.800 zł. W piśmie tym podano także informację o osobie upoważnionej do przeprowadzenia przesłuchania wraz z jej numerem kontaktowym. Przedmiotowe wezwanie zostało odebrane przez K.G. w dniu 31.10.2017 r. Ponadto pismem z dnia 12 października 2017 r. Naczelnik (...) Urzędu Celno-Skarbowego w K. o mającym się odbyć przesłuchaniu świadka zawiadomił również podmiot będący stroną prowadzonego postępowania tj. Ax Zawiadomienie dla strony zostało podjęte przez pełnomocnika spółki 30.10.2017 r. Jak wynika z akt sprawy, K. G. nie stawił się na przesłuchanie w wyznaczonym terminie, jak również nie kontaktował się ze (...) Urzędem Celno-Skarbowym w K. w celu usprawiedliwienia swojego niestawiennictwa.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, zarówno organ I, jak i II instancji prawidłowo uznały, że K. G. bez uzasadnionej przyczyny nie stawił się w wyznaczonym miejscu i czasie, pomimo prawidłowego i skutecznego wezwania, co skutkowało nałożeniem na niego kary porządkowej w wysokości 1.000 złotych. Skierowane wezwanie do osobistego stawiennictwa w określonym dniu, miejscu i o określonej godzinie w celu przesłuchania w charakterze świadka, w sprawie prowadzonego postępowania kontrolnego wobec Ax w K., nie narusza warunków wskazanych w art. 159 § 1 Ordynacji podatkowej. Kwestie formalne określone w art. 159 § 1 Ordynacji podatkowej nie były zresztą kwestionowane przez stronę skarżącą w postępowaniu administracyjnym, jak również nie stanowiły przedmiotu zarzutów skargi. W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, nałożenie kary porządkowej na skarżącego w okolicznościach faktycznych i prawnych rozpoznawanej sprawy było legalne.

Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej, co do naruszenia art. 155 § 1 w zw. art. 190 Ordynacji podatkowej. Przede wszystkim, art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej odnosi się do poinformowania strony postępowania o mającym odbyć się przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadka, nie zaś do terminu, w jakim należy poinformować świadka o mającym się odbyć jego przesłuchaniu. Przepis ten nie ma zatem zastosowania do oceny prawidłowości wezwania świadka do osobistego stawiennictwa w organie w celu założenia zeznań. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, zawiadomienie z dnia 12.10.2017 r. o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka, które miało odbyć się w dniu 9 listopada 2017 r. zostało podjęte przez pełnomocnika Ax w dniu 30.10.2017 r. Oznacza to, że strona postępowania została powiadomiona o przesłuchaniu świadka z 10-dniowym wyprzedzeniem, czym zagwarantowano jej prawo czynnego udziału w tej czynności. W myśl bowiem art. 190 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem.

Na powyższą ocenę nie ma wpływu dostrzeżone przez Sąd wadliwe zapisanie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. nazwiska skarżącego: "Dx" zamiast: "G.", co należy zakwalifikować jako oczywistą omyłkę pisarską, automatycznie i wielokrotnie powtórzoną przez organ odwoławczy w związku z komputerową techniką sporządzania pism i decyzji. Postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia (...) utrzymuje w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Ł. Urzędu Celno-Skarbowego w Ł., w którym nazwisko skarżącego zapisane zostało w prawidłowej formie, zatem zarówno strona postępowania, jak i sposób zapisu jej nazwiska nie budzi wątpliwości.

Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

B.K.