Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1259/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Wa 1259/05

U Z A S A D N I E N I E

Z. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...] orzekające o uznaniu za nieuzasadnione, na zasadzie art. 37 § 2 kpa, zażalenie Z. i T. S. na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w przedmiocie wzrostu wartości nieruchomości związanej z urządzaniem drogi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i wskazało, że w sprawie o której mowa w zażaleniu i skardze Z. i T. S. Prezydent Miasta Z. uchylił własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] o ustaleniu opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, zatem wobec wydania decyzji Kolegium uznało zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne,

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4. inne niż wymienione w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,

6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,

7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,

8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4.

W sprawie niniejszej złożone przez Z. S. zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na bezczynność organu dokonane było na podstawie art. 37 kpa. Zgodnie z § 2 tego przepisu organ wyższego stopnia, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwienia sprawy w przyszłości.

Zaznaczyć jednak należy, że rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa następuje w formie swoistej czynności nadzorczej, która mimo iż, ujęta została przez Kolegium w formie postanowienia nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego o których mowa w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jest to bowiem szczególny środek zaskarżenia, odrębny od zażalenia przewidzianego w art. 141 do 144 kpa i jako taki ma charakter incydentalny, a prowadzone wskutek wniesienia takiego zażalenia do organu postępowanie nie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym.

Skoro więc zaskarżone do Sądu postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] nie odnosi się do spraw wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to skargę Z. S. należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.