Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 373/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 429/12 w sprawie ze skargi W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego postanawia: 1. umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, 2. zwrócić W. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością – ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 (sto) złotych.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 429/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. Sp. z o. o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia przez W. S.A. prawa użytkowania wieczystego gruntu przy ul. [...] .

Od wyroku tego W. Sp. z o. o., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, wniosły skargę kasacyjną, w której zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

• naruszenie art. 69, art. 73 § 4, art. 91 § 2 oraz art. 109 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także art. 141 § 2 w związku z art. 142 § 2 powołanej ustawy, poprzez pozbawienie L. F. możliwości obrony jego praw na skutek kierowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, korespondencji do uczestnika na adres, pod którym L. F. działający na prawach strony nigdy nie mieszkał i nie był zameldowany, co wyczerpuje zarzut nieważności postępowania przed Sądem I instancji,

• naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit b) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy L. F. bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu, gdyż organ administracji nie powiadomił go o toczącym się postępowaniu i kierował korespondencję na adres, pod którym L. F. nigdy nie mieszkał i nie był zameldowany,

• naruszenie art. 133 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez rozpoznanie sprawy w sytuacji niedysponowania przez WSA kompletnymi aktami administracyjnymi sprawy,

• naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy została ona wydana w wyniku postępowania administracyjnego przeprowadzonego z naruszeniem art. 10 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 97 § 1 pkt 4, art. 100 K.p.a., art. 104 § 1 i § 2 K.p.a., art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. oraz art. 111 K.p.a.,

• naruszenie art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak odniesienia się lub zdawkowe odniesienie w uzasadnieniu wyroku do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego,

2. naruszenie praw materialnego, tj.:

• art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja wydana na podstawie tego przepisu prowadzi do rozporządzenia prawem, a więc ma charakter konstytutywny, a nie deklaratoryjny,

• art. 200 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy nabycie własności i prawa użytkowania wieczystego gruntu przez skarżącego nie naruszało praw osób trzecich, a w szczególności następców prawnych przedwojennych właścicieli nieruchomości.

Ponadto skarżący kasacyjne zaskarżył postanowienia Sądu I instancji z dnia 27 sierpnia 2012 r. i dnia 10 października 2012 r. o odmowie zawieszenia postępowania, zarzucając tym postanowieniom naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W związku z powyższymi zarzutami autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Następnie pismem procesowym z dnia 11 czerwca 2013 r. pełnomocnik wnoszącego skargę kasacyjną, cofnął wniesioną skargę kasacyjną i wniósł o umorzenie postępowania sądowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten ma również odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych na mocy art. 193 P.p.s.a.

Skarżący kasacyjnie może więc rozporządzać skargą kasacyjną po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Natomiast odpowiednie stosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 60 P.p.s.a. oznacza, że należy odmówić uwzględnienia żądania skarżącego w sytuacji, gdy cofnięcie spowodowałoby uprawomocnienie się zaskarżonego orzeczenia wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotkniętym wadą nieważności, którą stosownie do art. 183 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu, niezależnie od granic skargi kasacyjnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 575/07 – Lex nr 479000; z dnia 27 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 573/07 – Lex 475575; z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1517/10 – Lex 741557).

W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzi jakakolwiek z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., jak również cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 postanowienia.

O zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.