Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 426/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6553
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Dariusz Czarkowski (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] [...] na decyzję Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowa stwierdzenia nadpłaty oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez Spółdzielnię ... M. (dalej: "Strona", "Spółdzielnia" lub "Skarżąca") jest decyzja Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa (dalej: "Dyrektor Generalny KOWR" lub "organ odwoławczy") z [...] grudnia 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa we W. (dalej: "Dyrektor OT KOWR" lub "organ I instancji") z [...] października 2019 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nadpłaty w wysokości [...] zł.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym.

W dniu 8 sierpnia 2019 roku do Dyrektora OT KOWR we W. wpłynął wniosek Spółdzielni nadany w placówce pocztowej w dniu 5 sierpnia 2019 r. o stwierdzenie nadpłaty wynikającej z poniesionej w nadmiernej wysokości i odprowadzonej przez nią jako podmiot skupujący opłaty za przekroczenie kwot indywidualnych w roku kwotowym 2013/2014 i 2014/2015, ustalonych dla dostawców hurtowych - w łącznej wysokości [...] zł - stosownymi decyzjami indywidualnymi Dyrektora OT ARR we W. wydanymi w roku 2014 i 2015 i decyzjami zamiennymi polegającą na rozłożeniu na nieoprocentowane raty przedmiotowej opłaty wydanymi we wrześniu 2015 r. W uzasadnieniu wniosku Strona podkreśliła, iż wywiązała się z obowiązku przekazania należnej opłaty od wszystkich dostawców hurtowych. Ponadto Strona wskazała, powołując się na art. 28 § 1 O.p., iż przysługuje jej wynagrodzenie z tytułu terminowego wpłacenia podatków pobranych na rzecz budżetu państwa w wysokości 0,3% przekazanej kwoty, która z wyliczeń Strony wynosi [...] zł.

Dyrektor Oddziału Terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa we W. decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nadpłaty w wysokości [...] zł.

Organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że w myśl art. 40 ust. 1 ustawy o organizacji rynku mleka przepisy O.p. stosuje się odpowiednio a nie wprost, co oznacza, że należy zbadać jakie zadania i uprawnienia ma podmiot skupujący i porównać je do praw i obowiązków płatnika i inkasenta. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, iż do podmiotu skupującego muszą mieć zastosowanie przepisy dotyczące płatnika - art. 8 O.p. a nie inkasenta - art. 9 O.p. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 747/17). Świadczenie dokonane przez podmiot skupujący nie przewyższała kwoty, jaka wymagana była przepisami prawa. Pełnomocnik Spółdzielni przyznaje, że opłata za przekroczenie kwot indywidualnych została uregulowana przez Spółdzielnię w prawidłowej wysokości. Opłata nie została uiszczona w kwocie wyższej niż należna. Obowiązek podmiotu skupującego przekazania kwoty wyliczonej (opłaty) był obowiązkiem ustawowym i wynikał z przepisów prawa. Strona dopatruje się zaistnienia faktu nadpłaty w tym, iż przekazała na rzecz organu kwotę wyższą niż powinna o wartość swego wynagrodzenia w wysokości 0,3 % od wpłaconych na rzecz organu kwot. Organ zwrócił nadto uwagę, iż obligatoryjne wynagrodzenie przysługuje wyłącznie tym płatnikom, którzy pobierają podatki stanowiące dochód budżetu państwa. Wynagrodzenie to jest formą rekompensaty dla płatników i inkasentów za czynności obliczenia, poboru i odprowadzenia pobranych podatków do budżetu państwa. Nie ulega zaś wątpliwości, że opłata wyrównawcza na rynku mleka nie stanowi dochodu budżetu państwa, gdyż jest przekazywana docelowo na rzecz Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), finalnie zatem nie zasila budżetu państwa członkowskiego. W obliczu powyższego, w ocenie organu, nie można było przyjąć, iż w wyniku zapłaty przez płatnika opłaty wyrównawczej na konto bankowe ARR/KOWR powstała nadpłata, stanowiąca kwotę wynagrodzenia płatnika, gdyż opłata wyrównawcza nie jest docelowo odprowadzana do budżetu państwa, a budżetu UE.

W dniu 17 października 2019 r. (data stempla pocztowego) Skarżąca złożyła odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia do organu wyższej instancji.

Dyrektor Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa we W. z dnia [...] października 2019 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nadpłaty w wysokości [...] zł.

W podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia, utrzymującego w mocy decyzję organu I instancji, Dyrektor Generalny KOWR przytoczył przepisy: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1419; dalej: ustawa zmieniająca), art. 54, art. 55 i art. 59a ustawy z dnia 10 lutego 2017 r.- Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (Dz. U. z 2017 r. poz. 624 ze zm.; dalej: ustawa wprowadzająca KOWR) oraz art. 8 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 1154 ze zm.; dalej: ustawa o KOWR).

Organ odwoławczy zaznaczył, że stosownie do treści art. 36 ust. 1 ustawy o organizacji rynku mleka, właściwi miejscowo dyrektorzy oddziałów terenowych Agencji do dnia 15 września w stosunku do dostawców hurtowych, ustalają w drodze decyzji, po uwzględnieniu krajowego współczynnika realokacji, wysokość należnych opłat oraz przesyłają do podmiotów skupujących, także w wersji elektronicznej, zbiorcze informacje o wysokości należnych opłaty. Natomiast stosownie do treści ust. 2 ww. artykułu - dostawca hurtowy, w terminie określonym w art. 15 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) 595/2004 z dnia 30 marca 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady nr 1788/2003 ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz. U. L 94 z dnia 31 marca 2004 r., s. 22), jest obowiązany do wniesienia podmiotowi skupującemu opłaty ustalonej w stosunku do niego w drodze decyzji. Z kolei zgodnie z treścią art. 36 ust. 3 ww. ustawy, podmiot skupujący jest obowiązany przekazać opłatę, o której mowa w ust. 2, na rachunek bankowy oddziału terenowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę dostawcy hurtowego w terminie określonym w art. 15 ust. 1 rozporządzenia Komisji(WE) 595/2004. Organ odwoławczy odwołał się również do treści art. 41 ustawy o organizacji rynku mleka, wpływy z tytułu należnej opłaty Agencja przekazuje niezwłocznie na rachunek dochodów budżetu państwa. Natomiast zgodnie treścią art. 3 ust 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych, państwa członkowskie ponoszą odpowiedzialność przed Wspólnotą za opłatę wyrównawczą wynikającą z przekroczenia krajowej ilości referencyjnej określonej w załączniku I, ustalonej na poziomie krajowym, oddzielnie dla dostaw i dla sprzedaży bezpośredniej i wypłacają ją w okresie między 16 października a 30 listopada następującym po upływie danego okresu dwunastomiesięcznego, w granicach 99 % należnej kwoty, na rzecz Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR). W oparciu art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o organizacji rynku mleka, organ wskazał, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie, do opłat stosuje się odpowiednio przepisy działu III O.p. z wyłączeniem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności oraz rozkładania na raty, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 595/2004. Wskazał również jakie kwoty uważa się za nadpłatę w rozumieniu art. 72 § 1 O.p.

Dyrektor Generalny KOWR wyjaśnił, że nadpłata to kwota nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Podatek nadpłacony to podatek zapłacony w kwocie wyższej niż należna, zaś podatek zapłacony nienależnie to kwota uiszczona przez podatnika w sytuacji, gdy nie było ustawowego obowiązku jej zapłacenia albo obowiązek ten istniał, ale wygasł. Zatem istota nadpłaty sprowadza się do tego, że podatnik płaci pomimo braku obowiązku podatkowego, albo płaci za dużo, czyli podatek zapłacony przewyższa kwotę należną.

W treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazano, iż podstawą wynagrodzenia, o którym mowa w art. 28 § 1 O.p., są kwoty pobranych i wpłaconych na rzecz budżetu państwa podatków. Przesłankami, od których łącznego spełnienia uzależnione jest prawo płatnika do wynagrodzenia są:

-pobór podatku od podatnika,

-jego terminowa wpłata na rzecz uprawnionego wierzyciela.

Wynagrodzenie związane z zastosowaniem art. 28 § 1 O.p. ma charakter fakultatywny, zaś środki te płatnik uzyskuje przez potrącenie z dokonywanych wpłat danego podatku, realizowanych w ramach pełnienia funkcji płatnika. Przepisy prawa nie wskazują na inne formy zapłaty tego wynagrodzenia. Należne wynagrodzenie płatnik może potrącić z następnych wpłat lub może zrezygnować przez pewien czas z wynagrodzenia i pobrać je z podatku wpłaconego na rzecz budżetu państwa w późniejszym terminie. Przy czym kwota należnego, a nie potrąconego wynagrodzenia w świetle przepisów Ordynacji podatkowej nie stanowi nadpłaty w rozumieniu art. 72 § 1 O.p.

Abstrahując od powyższego organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z pobraniem podatku na rzecz budżetu państwa. Państwo członkowskie wpłaciło opłatę wyrównawczą w granicach 99 % należnej kwoty na rzecz Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Przedmiotowe opłaty nie stanowią należności budżetowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółdzielnia podniosła zarzuty naruszenia prawa procesowego, które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy:

1) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania przez organ w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej oraz z naruszeniem zasad bezstronności:

2). art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności

niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nieuwzględnienie słusznego interesu społecznego i interesu obywatela oraz zebranie i rozpoznanie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący;

3) art. 72 § 1 i art. 28 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r.. poz. 900 z póżn. zm.) - dalej "O.p.", poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że w okolicznościach niniejszej sprawy płatnikowi - podmiotowi skupującemu - nie przysługuje prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty:

4) art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie polegające na zaniechaniu

wskazania podstawy prawnej zaskarżonej decyzji;

5) art. 41 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (tekst jednolity Dz. U z 2019 r., poz. 1430), poprzez pominięcie jego w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy.

6) art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 3 października 2015 r., (Dz. U z 2013 r., poz. 50 tj. z dnia 14 stycznia 2013 r. z późn. zm.) w związku z art. 72 § 1 O.p. poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż instytucja nadpłaty co do zasady nie może mieć zastosowania w sytuacjach związanych z przekazaniem opłaty za przekroczenie kwoty mlecznej, gdzie żadne wyłączenia nie ograniczają takiego prawa.

7) art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U z 2019 r. poz. 869) poprzez brak jego zastosowania.

W oparciu o powyższe zarzuty Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora OT KOWR, zobowiązanie organu do wydania decyzji zgodnie z żądaniem strony oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny KOWR wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwana dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Mając na uwadze ww. kryteria kontroli sądowej stwierdzić należy, że skarga okazała się niezasadna.

W tym miejscu wskazać również należy, że zgodnie z art. 15zzs (4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374), niniejsza sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skierowanie sprawy do rozpoznania w przywołanym trybie zostało poprzedzone wyrażeniem zgody przez strony w tym zakresie.

Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym.

Odnosząc się do ram prawnych niniejszej sprawy należy przywołać art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz niektórych innych ustaw do postępowań w sprawach indywidualnych związanych z kwotowaniem produkcji mleka, rozstrzyganych w drodze decyzji oraz rozliczenia przez Agencję Rynku Rolnego roku kwotowego 2014/2015 stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z treścią art. 54 ustawy wprowadzającej KOWR aktualnie organami właściwymi do prowadzenia przedmiotowych spraw są organy Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, tj. Dyrektor OT KOWR (jako organ pierwszej instancji) oraz Dyrektor Generalny KOWR (jako organ wyższego stopnia) - stosownie do dyspozycji art. 8 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o KOWR.

Zgodnie z zasadą określoną w art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 595/2004, które znajduje również zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, przed dniem 1 października każdego roku podmioty nabywające i, w przypadku sprzedaży bezpośredniej, producenci odpowiedzialni za opłaty wyrównawcze wpłacają do właściwego organu należną kwotę zgodnie z zasadami ustanowionymi przez państwo członkowskie; podmioty nabywające są odpowiedzialne za pobieranie opłat z tytułu nadwyżek w dostawach uiszczanych przez producentów na podstawie art. 79 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, zgodnie z art. 81 ust. 1 tego rozporządzenia. Bez uszczerbku dla stosowania art. 107-109 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej państwa członkowskie mogą zdecydować, że płatność należnej kwoty związanej z 12-miesięcznym okresem rozpoczynającym się w dniu 1 kwietnia 2014 r. jest dokonywana w trzech rocznych, nieoprocentowanych ratach. Pierwsza roczna opłata, stanowiąca co najmniej 1/3 łącznej należnej kwoty, wpłacana jest do dnia 30 września 2015 r. Do dnia 30 września 2016 r. wpłacana jest kwota stanowiąca co najmniej 2/3 łącznej należnej kwoty. Łączna należna kwota zostaje uregulowana do dnia 30 września 2017 r. Państwa członkowskie zapewniają, by producenci byli beneficjentami takiego systemu płatności ratalnych.

Natomiast w myśl ust. 2 art. 15 rozporządzenia nr 595/2004 w przypadku niewywiązania się z terminu płatności określonego w ust. 1 należne sumy zostają obciążone odsetkami rocznymi, w wysokości równej trzymiesięcznym stopom referencyjnym obowiązującym na dzień 1 października każdego roku, zgodnie z załącznikiem 2, zwiększonym o jeden punkt procentowy.

Z powyższej regulacji wynika, że podmioty skupujące są odpowiedzialne za pobieranie opłat z tytułu nadwyżek w dostawach uiszczanych przez producentów (również opłat rozłożonych na raty), a w przypadku braku dokonania płatności opłaty wyrównawczej w terminie, są obowiązane od kwoty tej zapłacić odsetki. Przepis art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 595/2004 czyni zatem podmioty skupujące odpowiedzialnymi za pobieranie opłat, a nie tylko za ich przekazywanie na rachunek bankowy organu.

Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o organizacji rynku mleka w odniesieniu do dostawców hurtowych, właściwi miejscowo dyrektorzy oddziałów terenowych Agencji do dnia 15 września, na podstawie informacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 5:

1) dokonują rozliczenia wykorzystania kwot indywidualnych przysługujących na dany dzień roku, według stanu na ostatni dzień roku kwotowego;

2) ustalają, w drodze decyzji, po uwzględnieniu krajowego współczynnika realokacji, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1, wysokość należnych opłat;

3) przesyłają do podmiotów skupujących, także w wersji elektronicznej, zbiorcze informacje o wysokości należnych opłat.

2. Dostawca hurtowy, w terminie określonym w art. 15 ust. 1 rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 załącznika, jest obowiązany do wniesienia podmiotowi skupującemu opłaty ustalonej w decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2.

3. Opłatę, o której mowa w ust. 2, podmiot skupujący jest obowiązany przekazać na rachunek bankowy oddziału terenowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę dostawcy hurtowego w terminie określonym w art. 15 ust. 1 rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 załącznika.

4. Jeżeli dostawca hurtowy nie przekazał podmiotowi skupującemu w całości opłaty, o której mowa w ust. 1 pkt 2, podmiot skupujący może rozłożyć opłatę na raty.

5. Decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

6. Upoważnionym do żądania wykonania, w drodze egzekucji administracyjnej, obowiązku wynikającego z decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, jest podmiot skupujący wskazany w tej decyzji.

Według przepisu art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o organizacji rynku mleka, w sprawach nieuregulowanych w ustawie do opłat stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z wyłączeniem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności oraz rozkładania na raty, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 595/2004. W myśl art. 41 powyższej ustawy wpływy z tytułu opłat wynikające z rozliczeń, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2 i art. 37 ust. 1, Agencja przekazuje niezwłocznie na rachunek dochodów budżetu państwa.

W sprawie nie budzi wątpliwości status samej Skarżącej jako płatnika powyższej opłaty, co wynika z konstrukcji przytoczonych powyżej przepisów, jak również z jednolitego w tym względzie orzecznictwa sądów administracyjnych, odnoszącego się do stwierdzenia odpowiedzialności płatnika z tytułu opłaty naliczanej w związku z przekroczeniem przez dostawców hurtowych kwoty dostaw (por. wyroki NSA z dnia 11 lutego 2020 r., sygn. akt I GSK 1648/18 oraz z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. akt I GSK 273/18). W orzecznictwie wskazuje się, że uznanie podmiotu skupującego jako płatnika wynika z zarówno z art. 8 O.p., jak i 36 ustawy o organizacji rynku mleka, gdyż o tym czy dany podmiot jest płatnikiem decyduje treść nałożonych przez przepisy prawa uprawnień i obowiązków oraz ich analiza. Podkreśla się również, że konstrukcja opłaty naliczonej w związku z przekroczeniem przez dostawców hurtowych w roku kwotowym kwoty krajowej przeznaczonej dla dostawców hurtowych różni się od konstrukcji zobowiązań podatkowych. Dlatego też przepisy Ordynacji podatkowej do tych opłat stosuje się odpowiednio, tj. z uwzględnieniem specyfiki tej opłaty, ponieważ podmiot skupujący ma odpowiednie instrumenty prawne do wyegzekwowania należnej opłaty.

Istota sporu Skarżącej z organami KOWR, w rozpatrywanej sprawie, dotyczy natomiast istnienia podstaw do zastosowania względem Skarżącej instytucji nadpłaty uregulowanej w Ordynacji podatkowej. Sąd w składzie uznaje, iż organy słusznie wskazały, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z pobraniem podatku na rzecz budżetu państwa. Państwo członkowskie wpłaca opłatę wyrównawczą w granicach 99 % należnej kwoty na rzecz Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Przedmiotowe opłaty nie stanowią zatem należności budżetowej. Tym samym nie może mieć zastosowanie art. 28 O.p. przewidujący wynagrodzenie, przysługujące płatnikom, z tytułu terminowego wpłacania podatków pobranych, ale na rzecz budżetu państwa. W rezultacie nie może być mowy o jakiejkolwiek nadpłacie również z tego względu. Z tych względów nie doszło zatem do błędnej wykładni art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 3 października 2015 r., w związku z art. 72 § 1 O.p. p, jak zarzuca Skarżąca.

Zarzut Strony dotyczący naruszenia art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych poprzez brak jego zastosowania jest również chybiony. Przedmiotowe normy prawne zawierają katalog środków publicznych oraz katalog dochodów publicznych. W żaden sposób zatem nie mogą zmienić oceny, iż opłaty wyrównawcze nie są pobierane na rzecz budżetu państwa.

Organ wydając zaskarżoną decyzje nie pominął również art. 41 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ nawiązuje do jego treści (strona 5, akapit 2 uzasadnienia decyzji). W myśl tej normy prawnej wpływy z tytułu opłat wynikające z rozliczeń, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2 i art. 37 ust. 1, Agencja przekazuje niezwłocznie na rachunek dochodów budżetu państwa. Przekazanie na rachunek budżetu państwa nie oznacza przekazania na rzecz budżetu państwa, w szczególności mając na uwadze, że Państwo członkowskie wpłaca następnie opłatę wyrównawczą w granicach 99 % należnej kwoty na rzecz Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.

Organy nie odmówiły Skarżącej rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Przeciwnie uznały go za nieuzasadniony z powodów merytorycznych. Tym samym zarzut naruszenia art. 72 § 1 i art. 28 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że w okolicznościach niniejszej sprawy płatnikowi - podmiotowi skupującemu - nie przysługuje prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty jest chybiony.

Za niezasadne należało uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., obligujące organy administracji publicznej do podejmowania wszelkich czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy. Niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a., polegający na zaniechaniu wskazania podstawy prawnej w zaskarżonej decyzji. Wydając zaskarżoną decyzję Dyrektor Generalny KOWR powołał stosowne przepisy upoważniające ten organ do rozpatrzenia odwołania Skarżącej, jak również wskazujące jakie regulacje prawne mają zastosowanie do rozpatrzenia wniosku Skarżącej o stwierdzenie nadpłaty. Sąd, mając powyższe na uwadze, nie dopatrzył się naruszenia również art. 8 k.p.a. Przedmiotowa norma prawna nakazuje organom prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się okoliczności, które nie odpowiadałyby nakazom wywodzącym się z powyższego przepisu prawa.

W świetle przywołanych okoliczności Sąd nie stwierdził żadnego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

Wobec powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę, orzekając jak w wyroku.