Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 929/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt 5,
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant - ref. staż. Małgorzata Skomiał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2015 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. w K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oraz odmowy stwierdzenia spełnienia warunków i dokonania wpisu do rejestru grupy producentów rolnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi G. Sp. z o.o. w K. (dalej: Skarżąca, Spółka lub Grupa) jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: Minister, organ odwoławczy lub II instancji) z [...] grudnia 2014 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa W. (dalej: Marszałek lub organ I instancji) z [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia własnej decyzji ostatecznej z [...] września 2013 r. znak [...] oraz odmowie stwierdzenia spełniania przez Skarżącą określonych w ustawie warunków wpisu do rejestru grup producentów rolnych i odmowie dokonania wpisu Spółki do rejestru grup producentów rolnych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Marszałek ostateczną decyzją z [...] września 2013 r. stwierdził spełnienie przez G. Sp. z o.o. warunków określonych w art. 3 oraz przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz.U. Nr 88, poz. 983 ze zm., dalej: ustawa o grupach) i wpisał ją w dniu [...] września 2013 r. do rejestru grup producentów rolnych, pod nr 423 w grupie produktów: świnie żywe, prosięta, warchlaki, mięso wieprzowe: świeże, chłodzone, mrożone.

Pismem z 18 marca 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. poinformował organ I instancji, że jeden z członków G. – P.L., nie był producentem trzody chlewnej na dzień założenia ww. grupy producentów rolnych. Ponadto wskazał również, że inny członek G. – K. R. - także nie prowadzi produkcji trzody chlewnej.

W związku z wystąpieniem nowych okoliczności w sprawie, Marszałek postanowieniem z [...] kwietnia 2014 r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie wpisu do rejestru grup producentów rolnych G. Sp. z o.o. w grupie produktów: świnie żywe, prosięta, warchlaki, mięso wieprzowe: świeże, chłodzone, mrożone.

W odpowiedzi na wezwanie Marszałka do przedstawienia dokumentów potwierdzających prowadzenie produkcji trzody chlewnej lub jej braku P. L. pismem z 14 maja 2014r. wskazał, iż jest hodowcą trzody chlewnej oraz posiada numer identyfikacyjny producenta, nadany przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Wyjaśnił, że w dniu wydania decyzji był producentem trzody chlewnej, ponieważ hodowlę prowadzi w cyklu otwartym, tj. zakupuje do hodowli warchlaki i dalej prowadzi tucz do osiągnięcia wagi właściwej dla tuczników.

Wobec braku przedstawienia dowodów na powyższe okoliczności organ I instancji pismem z 28 maja 2014 r. ponownie wezwał P. L. do przedstawienia dokumentów, które potwierdzałyby jego wyjaśnienia. W odpowiedzi na powyższe P. L. podtrzymał swoje stanowisko. Załączył także zaświadczenie Burmistrza G., iż w dniu 13 września 2013 r. posiadał gospodarstwo rolne.

W odpowiedzi na zapytanie organu I instancji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. pismem z 25 czerwca 2014 r. poinformował, iż P. L. nie posiadał zarejestrowanej siedziby stada w ramach Systemu Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt przed dniem 15 września 2013 r. i nie był producentem trzody chlewnej we wskazanym okresie.

Pismem z 28 lipca 2014r. Skarżąca poinformowała, że z dniem 16 czerwca 2014r. Spółka zwiększyła liczbę udziałowców do 6.

Następnie Marszałek decyzją z [...] lipca 2014r. uchylił swoją ostatecznej decyzji z [...] września 2013 r. znak [...] oraz odmówił stwierdzenia spełniania przez G. Sp. z o.o. określonych w ustawie warunków wpisu do rejestru grup producentów rolnych i odmówił dokonania wpisu G. Sp. z o.o. do rejestru grup producentów rolnych. W opinii organu I instancji, w dacie wydania decyzji o wpisie G. Sp. z o.o. do rejestru grup producentów rolnych było czterech wspólników, a tym samym, ww. Grupa nie spełniała warunków określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy o grupach.

Rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania Minister zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2014r. utrzymał w mocy decyzję Marszałka z [...] sierpnia 2014r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył podstawy prawne mające zastosowanie w sprawie i wyjaśnił, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wypełniając delegację ustawową wskazaną w art. 6 ustawy o grupach wydał rozporządzenie z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 642 oraz z 2014 r., poz. 648). W punkcie 3 załącznika do ww. rozporządzenia ustalono, że minimalna liczba członków grupy producentów rolnych utworzonej w grupie produktów: świnie żywe, prosięta, warchlaki, mięso wieprzowe: świeże, chłodzone, mrożone to 5 podmiotów.

Przekładając powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że członkami G. Sp. z o.o. mogli być jedynie producenci trzody chlewnej (świnie żywe, prosięta, warchlaki) oraz liczba członków tej grupy powinna wynosić minimalnie 5 podmiotów.

Wyjaśnił, że zgodnie z ustawą z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt (Dz. U. z 2008 r. Nr 204, poz. 1281 oraz z 2014 r., poz. 29), każdy posiadacz zwierzęcia gospodarskiego jest obowiązany zgłosić kierownikowi biura powiatowego ARiMR siedzibę stada w celu nadania numeru siedziby stada nie później niż w dniu wprowadzenia pierwszego zwierzęcia gospodarskiego do siedziby stada. Jednocześnie, kierownik biura powiatowego ARiMR wydaje posiadaczowi zwierzęcia gospodarskiego zaświadczenie o nadanym numerze w terminie 7 dni od dnia otrzymania zgłoszenia. Rejestr siedzib stad zwierząt gospodarskich stanowi element Systemu Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt (IRZ), którego celem jest wsparcie w zapewnieniu bezpieczeństwa żywności zgodnie z wymogami Unii Europejskiej. Zaznaczył, iż w ramach systemu IRZ, każdy posiadacz zwierząt, w określonym terminie, jest obowiązany zgłaszać ARiMR, jako podmiotowi prowadzącemu przedmiotowy system, informacje o wszystkich zdarzeniach dotyczących posiadanych zwierząt (np. sprzedaż, kupno). Niewywiązanie się z przedmiotowych obowiązków podlega karze grzywny. W związku z powyższym organ uznał, że fakt posiadania zarejestrowanej siedziby stada świń w ramach systemu IRZ jest potwierdzeniem, prowadzenia produkcji trzody chlewnej w ramach chowu i hodowli, niezależnie od przyjętego cyklu produkcyjnego (otwarty, zamknięty).

Zatem, w ocenie Ministra, faktycznymi producentami trzody chlewnej w dacie wydania decyzji Marszałka z [...] września 2013 r. było czterech członków producentów trzody chlewnej, co oznaczało, że w dacie wydania ww. decyzji G. Sp. z o.o. nie spełniała warunków określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy o grupach co do minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych.

Organ II instancji dokonał analizy pojęcia "producenta trzody chlewnej" oraz "prowadzenia produkcji" i zauważył, że z reguł języka polskiego wynika, iż zwrot "prowadzi produkcję" jest trybem niedokonanym czasownika w czasie teraźniejszym, a nie przyszłym. Zwrócił uwagę, iż status producenta trzody chlewnej przysługuje także podmiotowi, który ze względu na prowadzony cykl produkcyjny czasowo nie posiada fizycznie trzody chlewnej (np. ze względu na fakt ich sprzedaży i wynikającej z tego tytułu przerwy technicznej, w której nastąpi przygotowanie pomieszczeń do wstawienia nowej partii świń). Tym samym przychylił się do stwierdzenia Strony, że producentem trzody chlewnej należy określać osobę, która z uwagi na cykl produkcyjny przerwała tucz. Jednakże zwrócił uwagę, że P. L. dopiero planował rozpoczęcie chowu trzody chlewnej (rozpoczął dostosowywanie posiadanych budynków do prowadzenia chowu trzody chlewnej), gdyż w ramach posiadanego gospodarstwa prowadził inny profil produkcji. Dlatego też w takim przypadku trudno mówić o tym członku Spółki jako producencie trzody chlewnej. Tym samym nie zgodzić się z twierdzeniem Skarżącej, że o fakcie bycia producentem trzody chlewnej decyduje wola danej osoby do prowadzenia hodowli. Oczywistym jest, że bycie producentem trzody chlewnej determinuje wola danej osoby, jednakże fakt bycia producentem trzody chlewnej regulują przepisy prawa. Producentem trzody chlewnej dany podmiot staje się w momencie nabycia rzeczonego zwierzęcia i wypełnieniu wynikających z tego faktu formalności rejestracyjnych i prawnych.

Powyższą interpretację, zdaniem Ministra, potwierdza także wykładnia systemowa i funkcjonalna. W tym kontekście powołał się art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o grupach i zauważył, że podstawową zasadą działania grupy producentów rolnych jest wprowadzanie na rynek produktów wyprodukowanych w gospodarstwach swoich członków, intencją ustawodawcy było umożliwienie zrzeszania się w grupy faktycznych producentów danego produktu lub grupy produktów. Zwrócił uwagę także na cele, ze względu na które mogą organizować się grupy producentów rolnych (art. 2 ustawy o grupach), którymi jest w szczególności koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych. Niewątpliwie ktoś, kto w prowadzonym przez siebie gospodarstwie dopiero planuje produkcję danego produktu lub grupy produktów, nie dysponuje podażą produktu, w związku z czym osiągnięcie ww. celu przez grupę wydaje się być niemożliwie. Tym samym, uznał zarzuty strony w tym zakresie ze niezasadne.

Organu II instancji, nie zgodził się z twierdzeniem Strony, że Marszałek w chwili rejestracji G. Sp. z o.o. dysponował pełnią informacji, niezbędnych do wydania prawidłowej decyzji. Zaznaczył, iż przyczyną wznowienia przez organ I instancji postępowania było pismo skierowane przez ARiMR zawierające informacje, iż jeden z członków Grupy – P. L. - nie prowadził produkcji trzody chlewnej w dniu wydania decyzji administracyjnej o wpisie do rejestru grup producentów rolnych, co zostało udowodnione w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu dowodowym. Powyższe, zatem należało rozumieć jako nowe okoliczności, które są istotne dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy, a które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi I instancji. Tym samym spełniono przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.).

Pismem z 22 stycznia 2015 r. Spółka wniosła skargę na decyzję Ministra z [...] grudnia 2014r. wnoszę o jej uchylenie i uchylenie poprzedzającej ją decyzji Marszałka i umorzenie postępowania w sprawie albo uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. obrazę art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o grupach poprzez nieuzasadnione zastosowanie rozszerzającej wykładni pojęcia producenta rolnego podczas gdy wykładnia literalna brzmienia przepisu uniemożliwia tak dowolną i nieuprawnioną wykładnię.

2. obrazę art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez zastosowanie w sytuacji gdy w sprawie nie ujawniono żadnych nowych okoliczności faktycznych czy dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji i nieznanych organowi, który wydał decyzję.

3. obrazę art. 75 § 1 i art. 77 k.p.a. poprzez pominięcie w toku postępowania dowodu z zeznań świadka P. L., co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych i w konsekwencji bezpodstawnego wznowienia postępowania i odmów.

4. błąd w ustaleniach faktycznych leżący u podstaw wydania zaskarżonej decyzji polegający na dowolnym przyjęciu, że P. L. w chwili wydawania decyzji z [...] września 2013 r. nie był producentem trzody chlewnej, podczas gdy rzeczowa analiza tego pojęcia prowadzi do wniosku, że P. L. spełniał wszystkie kryteria niezbędne do przyjęcia, że w chwili orzekania był on producentem trzody chlewnej.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca szczegółowo uzasadniła powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Oceniając zaskarżoną decyzję według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] grudnia 2014 r. – utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa W. z [...] sierpnia 2014 r. o uchyleniu ostatecznej decyzji Marszałka Województwa W. z [...] września 2013 r. oraz odmawiająca stwierdzenia spełnienia przez G. Spółka z o.o. określonych w ustawie warunków wpisu do rejestru grup producentów rolnych i odmawiająca dokonania wpisu G. Spółka z o.o. do rejestru grup producentów rolnych – nie uchybia regułom proceduralnym w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy [art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.], ani też nie narusza prawa materialnego, które mogłoby oddziaływać na wynik sprawy [art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.]. Nie zaistniały również okoliczności ujęte w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

Należy przede wszystkim zauważyć, że decyzje organów obu instancji zostały wydane w szczególnym trybie wzruszania indywidualnych aktów z zakresu administracyjnej, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego, które jest uruchamiane w przypadkach określonych w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a.

Wznowienie postępowania administracyjnego w rozpoznawanym przypadku dotyczyło sprawy zakończonej ostateczną decyzją Marszałka Województwa W. z [...] września 2013r., nr [...] o: stwierdzeniu, że Skarżąca spełnia warunki określone w art. 3 oraz przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy o grupach; i wpisie w dniu 13 września 2013r. do rejestru grup producentów rolnych, pod nr 523 G. Sp. z o.o. prowadzącą produkcję w grupie produktów: świnie żywe, prosięta, warchlaki, mięso wieprzowe: świeże, chłodzone, mrożone. Powyższa decyzja została wydana na podstawie złożonego przez Skarżącą wniosku.

Natomiast pismem z 18 marca 2014r. ARiMR poinformowała, że jeden członek Grupy – P.L. – na dzień założenia grupy nie był producentem trzody chlewnej. Okoliczność tę organ uznał za – ujętą w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – podstawę wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją w sprawie przyznania skarżącemu płatności na zalesianie gruntów rolnych, gdyż wyszły na jaw istotne dla tej sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji z [...] września 2013r., lecz nieznane organowi, który wydał decyzję.

W kontekście ustalonego w sprawie stanu faktycznego, takiemu postępowaniu organów nie sposób zarzucić naruszenia prawa.

Po pierwsze, nie budzi wątpliwości istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Marszałka z [...] września 2013r.

Po drugie, uzyskano w dniu 25 marca 2014r. (data wpływu pisma z 18 marca 2014r. do Marszałka) informacje wskazujące, że jeden z członków grupy nie był producentem trzody chlewnej w dacie wydania decyzji.

Po trzecie, wskazana informacja, następnie potwierdzona przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w G. ujawniła niewątpliwie istotne dla omawianego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z [...] września 2013r. nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania tej decyzji, jednakże nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) na podstawie deklaracji Skarżącej (patrz wniosek Spółki wraz z załącznikami).

Po czwarte, poczynione ustalenia – odpowiadające przesłance ujętej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – stanowiły dostateczną podstawę do wznowienia postępowania i weryfikacji ostatecznej decyzji o stwierdzeniu spełnienia przez Spółkę warunków określonych dla grup producentów rolnych i o wpisie do rejestru grup producentów rolnych w kontekście nowych okoliczności.

Sądowa kontrola wznowionego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. postępowania administracyjnego nie dostarczyła argumentów do negatywnej oceny czynności proceduralnych organów, albowiem wyliczone wcześniej zdarzenia i kolejność ich występowania w hipotezach przywołanych unormowań znajdują odzwierciedlenie w akta sprawy.

W ustalonym stanie faktycznym organy administracyjne prawidłowo zastosowały dyspozycję art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. uchylił decyzję dotychczasową, gdyż stwierdziły istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i wydały nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Według niewadliwych ustaleń organów, ostateczna decyzja Marszałka o stwierdzeniu spełnienia przez Spółkę warunków określonych dla grup producentów rolnych i o wpisie do rejestru grup producentów rolnych w kontekście nowych okoliczności była wydana tylko i wyłącznie na podstawie wniosku Strony. Jednakże później (informacja ARiMR zawarta w piśmie z 18 marca 2014r.) ujawniono, że w dacie wydania decyzji z [...] wrzenia 2013r. jeden z członków grupy nie był producentem trzody chlewnej. Tym samym gdyby Marszałek wiedział o tej okoliczności faktycznej w dniu wydawania decyzji – okoliczność ta istniała już w tym dniu, a wyszła na jaw dopiero po dacie w której decyzja stała się ostateczna – wówczas rozstrzygnięcie tego organu byłoby zupełnie odmienne. Tym samym niezasadne są zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Skarżąca bowiem ani we wniosku, ani też w załącznikach do tego wniosku nie poinformowała organu, że jeden członek grupy nie jest producentem trzody chlewnej. Przeciwnie z Planu działania na lata 2013-2018 wynika, że producenci (sic) podejmują wspólne działania w zakresie sprzedaży produktu: świnie żywe, prosięta (...). W innym miejscu wskazano, że produkcja trzody chlewnej w gospodarstwach członków za 2012r. wyniosła 13.200 szt. Natomiast w tabeli nr 2 zobrazowano, że w każdym z 5 gospodarstw rolnych prowadzona jest produkcja trzody chlewnej. Zatem ujawniona informacja wskazująca, że na datę wydania decyzji, jeden z jej członków nie jest producentem trzody chlewnej stanowiła dostateczną podstawę do wznowienia postępowania i po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania weryfikacji ostatecznej decyzji.

Obecnie, poza sporem jest, że w dacie wydawania decyzji o stwierdzeniu warunków ustawowych grupy producentów rolnych – P. L. nie miał trzody chlewnej i zarejestrowanego stada (co wymagane jest art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt - Dz. U. z 2008 r. Nr 204, poz. 1281 ze zm.), gdyż dopiero przygotowywał się do jej produkcji. Jednakże zdaniem Spółki powyższe nie oznacza, że osoba ta nie była producentem trzody, gdyż o tym fakcie decyduje wola danej osoby bycia producentem trzody chlewnej i działania faktyczne podjęte w tym celu. Zdaniem Skarżącej w pojęciu "producent" mieszczą się różne przypadki i sytuacje, a nie tylko fizyczna hodowla w czasie rejestracji grupy.

Odnosząc się do powyższego należy w całości podzielić w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o grupach grupa producentów rolnych, zwana dalej "grupą", prowadzi działalność jako przedsiębiorca mający osobowość prawną, pod warunkiem że:

1) została utworzona przez producentów jednego produktu rolnego, zwanego dalej "produktem", lub grupy produktów w celach określonych w art. 2,

2) działa na podstawie statutu lub umowy, zwanych dalej "aktem założycielskim", spełniających wymagania określone w art. 4,

3) składa się z członków, udziałowców lub akcjonariuszy, zwanych dalej "członkami grupy", z których żaden nie może mieć więcej niż 20% głosów na walnym zgromadzeniu lub zgromadzeniu wspólników,

W myśl natomiast art. 6 ustawy minister właściwy do spraw rolnictwa, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Izb Rolniczych oraz organizacji rolniczych o zasięgu krajowym, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz produktów i grup produktów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 3a pkt 1, minimalną roczną wielkość produkcji towarowej oraz minimalną liczbę członków grupy, o której mowa w art. 3, biorąc pod uwagę (...).

Realizując powyższe uprawnienie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w dniu 9 kwietnia 2008 r. wydał rozporządzenie w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych. W załączniku do tego rozporządzenia wskazał, że minimalna liczba członków grupy producentów rolnych dla grypy produktów: świnie żywe, prosięta, warchlaki, mięso wieprzowe: świeże, chłodzone, mrożone wynosi 5 producentów trzody chlewnej (producentów jednego produktu rolnego).

Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego producent to ten kto wytwarza jakiś produkt. Członek grupy – P. L. – natomiast nie wytwarzał tego produktu, gdyż dopiero przygotowywał się do jego wytwarzania. Co więcej sama Skarżąca wskazuje, że podmiot ten prowadził działalność w innym segmencie, a więc dywagacje Strony wskazujące, że w pewnych sytuacja mimo braku stada nadal pozostaje się producentem, są zupełnie nie adekwatne do stanu sprawy. Z akty bowiem wynika, że ten członek grupy nie miał do dania wydania decyzji zarejestrowanego stada, a więc w jego wypadku nie występowała sytuacja np. przerwy technologicznej. Zasadnie wskazał WSA w Warszawie w wyroku z 30 listopada 2010 r., V SA/Wa 1293/10 (orzeczenia.nsa.gov.pl) w odniesieniu do pomocy przyznawanej grupom producentów rolnych, że istotą pomocy przyznawanej w ramach działania "grupy producentów rolnych" jest wsparcie wspólnej produkcji określonego produktu realizowanej za pośrednictwem grupy przez wszystkich producentów zakładających grupę. W sprawie natomiast niewątpliwie mamy do czynienia, że grupę tworzyło 4 producentów trzody chlewnej i jeden podmiot, który produkcji do dnia wydania decyzji nie rozpoczął. Samo bowiem przygotowywanie się do prowadzenia takiej produkcji, w dacie wydania decyzji, stanowiło pewien warunek, który w przyszłości mógł zaistnieć, ale nie musiał. W tym kontekście trzeba również zwrócić uwagę na twierdzenia samej Skarżącej, która wskazywała, że w pewnym czasie na rynku trzody chlewnej wystąpiły określone kłopoty (wystąpienie ognisk afrykańskiego pomoru świń), które wpływały na opóźnienie w rozpoczęciu produkcji trzody chlewnej przez tego członka grupy. Zatem, pomijając fakt, na co zwrócił uwagę Minister, że pierwszy przypadek wirusa afrykańskiego pomoru świń (ASF) został potwierdzony w dniu 17 lutego 2014 r., czyli ponad 5 miesięcy po dniu wpisu G. do rejestru grup producentów rolnych, to Sąd zgadza się z organem, że termin producent trzody chlewnej należy interpretować, jako podmiot który tę działalność faktycznie prowadzi w określonym cyklu produkcyjnym, a nie przygotowuje się do prowadzenia takiej produkcji.

Interpretacja Skarżącej mogłaby prowadzić do absurdu, w którym 5 członków grupy nie prowadzi produkcji w zakresie dla którego grupa została utworzona i dopiero w przyszłości tę działalność chcą rozpocząć. Ustawodawca w rozporządzeniu natomiast jasno wskazał w jakich warunkach taka grupa winna zostać utworzona. Mianowicie przewidział 5 producentów danego produktu rolnego (np. trzody chlewnej) i określił minimalną roczną wielkość produkcji, która dla trzody chlewnej w województwie [...] wynosiła 4000 szt.

Zasadnie także Minister w zaskarżonej decyzji wykładnię literalną przepisu uzupełnił wykładnią systemową i funkcjonalną i zauważył, że podstawową zasadą działania grupy producentów rolnych jest wprowadzanie na rynek produktów wyprodukowanych w gospodarstwach swoich członków, a intencją ustawodawcy było umożliwienie zrzeszania się w grupy faktycznych producentów danego produktu lub grupy produktów. Także cel, ze względu na które mogą organizować się grupy producentów rolnych (art. 2 ustawy o grupach - osoby fizyczne, (...) prowadzące gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym lub prowadzące działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego) wskazuje, że producent trzody chlewnej, to taki podmiot który tą produkcję faktycznie prowadzi. O powyższym świadczy, że przepis ten wskazuje na dostosowanie produkcji do warunków rynkowych, a więc czegoś co już jest produkowane, a nie dopiero będzie w przyszłości. Także wskazanie w tym przepisie, na co zwrócił uwagę organ II instancji, celu koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, również świadczy o prawidłowości dokonanej interpretacji. Jak zasadnie zauważył Minister jeżeli ktoś, kto w prowadzonym przez siebie gospodarstwie dopiero planuje produkcję danego produktu lub grupy produktów, nie dysponuje podażą produktu, dlatego też osiągnięcie ww. celu przez grupę będzie niemożliwe. Tym samym, zarzut naruszenia art. 3 ust.1 ustawy o grupach jest bezzasadny.

Bezzasadne jest także powoływanie się na definicję producenta rolnego zawartą w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, który stanowi, że użyte w ustawie określenia oznaczają: producent rolny - osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będącą:

a) posiadaczem gospodarstwa rolnego lub

b) rolnikiem w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, lub

c) posiadaczem zwierzęcia.

Należy podkreślić, że ustawa o grupach nie odwołuje się do powyższej ustawy w zakresie definicji producenta rolnego i tym samym nie uzależniają członkostwa w grupie producentów rolnych od posiadania statusu producenta rolnego w rozumieniu tej regulacji. Ponadto i najważniejsze ustawa o grupach nie posługuje się terminem producent rolny, tylko producent jednego produktu rolnego (np. trzody chlewnej), a więc nie są to terminy tożsame i już tylko z literalnego brzmienia wynika, że termin producent jednego produktu rolnego jest definicją węższą od definicji producent rolny i się w tej definicji zawiera. Organy nie kwestionowały, że członek grupy jest producentem rolnym, kwestionowały natomiast, że jest producentem trzody chlewnej, czyli jednego produktu rolnego, gdyż dopiero planował rozpoczęcie chowu trzody chlewnej (rozpoczął dostosowywanie posiadanych budynków do prowadzenia chowu trzody chlewnej). Wcześniej bowiem prowadził inny profil produkcji.

Mając na uwadze stan faktyczny i prawny rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] grudnia 2014 r. oraz decyzja Marszałka Województwa W. z [...] lipca 2014 r. zostały wydane na podstawie i w granicach prawa.

Nie usprawiedliwione są także zarzuty dotyczące naruszenia art. 75 § 1 i 77 k.p.a. poprzez nieprzesłuchanie P. L. Należy bowiem podkreślić, że podmiot ten był dwukrotnie wzywany do złożenia wyjaśnień i nadesłania dowodów potwierdzających, że w dniu 13 września 2013r. posiadał on status producenta trzody chlewnej. W odpowiedzi na powyższe osoba ta złożyła stosowne wyjaśnienia, które organ ocenił. Jednakże nie nadesłała żadnych dowodów potwierdzających, że był on producentem trzody chlewnej. Zatem brak było jakiegokolwiek powodu aby organ przesłuchiwał P. L., skoro wszystkie okoliczności wyjaśnił innymi dowodami np. uzyskał informację od Kierownika Biura Powiatowego ARiMR. Co więcej Skarżącą zapoznała się z aktami sprawy i nie wnosiła żadnych uwag ani też nie składała wniosków dowodowych. Dopiero w odwołaniu podniesiono zarzut braku przesłuchania, jednakże nie wskazano, co ten dowód miałby wyjaśnić, skoro bezsporne było, że P. L. nie posiadał trzody chlewnej (patrz 3 strona odwołania, akapit 21-22 od dołu) w dacie wydania decyzji przez Marszałka. Obecnie, tj. dopiero na etapie skargi Strona wskazuje, że osoba ta zakupiła od podmiotu trzeciego 3 sztuki warchlaków. Jednakże jest to sprzeczne z treścią odwołania, jak również samej skargi, gdzie Skarżąca ponowiła twierdzenie, że P. L. nie posiadał trzody chlewnej. W związku z powyższym mając na uwadze zebrany materiał dowodowy brak było podstaw do kontynuowania postępowania wyjaśniającego, w tym przesłuchiwania świadka, skoro zarówno temu świadkowi, jak i samej Stronie zapewniono możliwość swobodnej wypowiedzi i kształtowania postępowania dowodowego.

Mając powyższe na względzie organy orzekające w sposób prawidłowy dokonały ustalenia stanu faktycznego i na jego podstawie wydały prawidłową decyzję.

Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę