Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 673/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 129 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 28 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżącego T. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Syg. akt VIII SA/Wa 673/18

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. biorąc za podstawę art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego

(DZ.U z 2017 roku, poz. 1289 ze zm. dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym odwołania z dnia [...] maja 2018 roku wniesionego przez T. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo [...] od decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] kwietnia 2018 roku, nr [...], nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nieprzekazanie Wójtowi Gminy P. sprawozdania rocznego za 2015 rok podmiotu prowadzącego punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych – stwierdziło niedopuszczalność odwołania.

Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i dokonana ocena prawna.

Decyzją Wójta Gminy P. z dnia [...] kwietnia 2018 roku, nr [...] nałożono na Przedsiębiorstwo [...] karę pieniężną w wysokości [...] zł za nieprzekazanie organowi sprawozdania rocznego za rok 2015 podmiotu prowadzącego punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych w miejscowości Lipiny.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł T. K. – reprezentowany przez adwokata P. M..

Niedopuszczalność odwołania winno mieć charakter zarówno przedmiotowy, jak

i podmiotowy. Niedopuszczalność z przyczyn przedmiotowych wystąpi między innymi wtedy, gdy brak jest przedmiotu zaskarżenia( np. zaskarżono akt nie będący decyzją czy postanowieniem administracyjnym) albo przedmiot zaskarżenia istnieje, ale nie spełnia określonych wymogów, np. decyzji nie doręczono stronie.

Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania lub zażalenia przez osobę nie posiadającą legitymacji do jej wniesienia.

W przedmiotowej sprawie wystąpiła niedopuszczalność podmiotowa spowodowana brakiem doręczenia zaskarżonej decyzji ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi strony.

Jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja została doręczona bowiem bezpośrednio stronie postępowania, z pominięciem jej pełnomocnika. Naruszona została norma art. 40 § 2 k.p.a. stanowiąca, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.

W przedmiotowej sprawie pełnomocnikiem skarżącego został ustanowiony adwokat P. M. i zaskarżona decyzja winna zostać doręczona pełnomocnikowi, a nie stronie. Zaniechanie doręczenia decyzji pełnomocnikowi strony powoduje, że strona nie miała zapewnionego czynnego udziału w sprawie.

SKO w R. oceniło skutki pominięcia pełnomocnika w sprawie i uznał, że złożone przez niego odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu.

Zaskarżona decyzja została bowiem doręczona adresatowi( stronie) w dniu 6 maja 2018 roku, co potwierdza zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki. Termin do wniesienia odwołania, stosownie do art. 129 § 2 k.p.a. wynosi 14 dni od doręczenia decyzji stronie i upływał w dniu 21 maja 2018 roku.

Odwołanie sporządzone przez pełnomocnika strony zostało złożone bezpośrednio w organie pierwszej instancji w dniu 22 maja 2018 roku czyli

z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

W takiej sytuacji na podstawie art. 134 k.p.a. SKO w R. stwierdziło niedopuszczalność odwołania.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. wniósł T. K..

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucał:

- rażące naruszenie art. 134 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i stwierdzenie niedopuszczalności odwołania w sytuacji gdy adwokat P. M., wnoszący odwołanie w imieniu strony, posiadał stosowne umocowania i mimo niedoręczenia mu odwołania sporządził i wniósł odwołanie, podnosząc w jego treści zarzuty świadczące

o zapoznaniu się z treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, a co za tym idzie organ nie miał podstaw dla przyjęcia, iż brak doręczenia pełnomocnikowi decyzji winien prowadzić do stwierdzenia niedopuszczalności wniesionego przez niego odwołania;

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonego postanowienia, poprzez przyjęcie, że :

- stronie postępowania T. K. i doręczono w dniu 6 maja 2018 roku decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] kwietnia 2018 roku, nr [...],

w sytuacji gdy tego doręczenia dokonano 8 maja 2018 roku za pośrednictwem operatora publicznego Poczty Polskiej SA;

- pełnomocnik strony nie dochował 14 dniowego terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sytuacji gdy wniósł odwołanie w dniu 21 maja 2018 roku, a więc z zachowaniem terminu, który rozpoczął swój bieg w dniu 9 maja 2018 roku i upłynął

z końcem dnia 22 maja 2018 roku.

Z uwagi na powyższe i zaistnienie przesłanek określonych przepisem art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. wnosił na zasadzie art. 145 § 1ust.1 p.p.s.a. – stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, a przypadku uznania niezasadności wniosku wnosił na zasadzie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podnosił, iż faktycznie jako pełnomocnikowi skarżącego T. K. nie doręczono mu decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] kwietnia 2018 roku, nr [...]. Przedmiotową decyzję doręczono bezpośrednio stronie w dniu 8 maja 2018 roku. Pełnomocnik skarżącego mimo to zapoznał się z treścią decyzji i wniósł w ustawowym terminie odwołanie, nie podnosząc zarzutów związanych z wadliwością doręczenia.

Wskazywał, że organ w sposób nieuprawniony ustalił, iż decyzja stronie została doręczona w dniu 6 maja 2018 roku, zwłaszcza, iż ten dzień to była niedziela, która jest dniem wolnym od pracy i Poczta Polska nie dokonuje doręczeń korespondencji. Argumentował, że nawet gdyby przyjąć za prawidłowe ustalenie, że decyzja została doręczona w dniu 6 maja 2018 roku, to odwołanie zostało wniesione z zachowaniem 14 dniowego terminu do jego wniesienia, który upływał z dniem 21 maja 2018 roku. Odwołanie zostało wniesione w dniu 21 maja 2018 roku, za pośrednictwem operatora publicznego w rozumieniu art. 39 k.p.a.

Zdaniem skarżącego w tej sytuacji nie było podstaw do uznania, iż odwołanie skarżącego zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wnosiło o uchylenie zaskarżonego postanowienia

Organ wskazywał, iż podnoszony zarzut błędnych ustaleń, iż przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 6 maja 2018 roku jest zasadny. Faktycznie doręczenie nastąpiło w dniu 7 maja 2018 roku. Termin wniesienia odwołania upływał w dniu 21 maja 2018 roku. Według informacji przekazanej przez organ pierwszej instancji odwołanie zostało złożone w organie w dniu 22 maja 2018 roku.

Ta informacja nie odpowiadała prawdzie ponieważ odwołanie zostało nadane

u operatora pocztowego w dniu 21 maja 2018 roku, co wskazuje, iż termin do wniesienia odwołania został zachowany.

W tej sytuacji zaskarżone postanowienie organu SKO w R. winno być uchylone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2016 roku, nr 718 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.) rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art.135 p.p.s.a.).

Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Dokonując takiej kontroli Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Należy zauważyć, iż SKO w R. wobec przedstawienia dowodu nadania odwołania przez pełnomocnika skarżącego w dniu 21 maja 2018 roku uznał zasadność skargi wniesionej przez T. K..

Należy zauważyć, iż podstawą do uznania, iż zaistniały przesłanki z art. 134 k.p.a. – niedopuszczalności odwołania, było błędne ustalenie, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem 14 dniowego terminu z art. 129 § 2 k.p.a.

Wobec faktu, że odwołanie zostało złożone w ustawowym terminie tj. w dniu 21 maja 2018 roku i nie zachodziły podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, przedmiotowe postanowienie winno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.

Wobec powyższego biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.

W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono natomiast na podstawie art. 200 w zw. art. 202 § 2 i art. 205 § 2 powołanej ustawy oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm).