Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 606/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-07-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A." Spółki cywilnej J. M.-P., D. P. z siedzibą w Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A." Spółki cywilnej J. M.-P., D. P. z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za okres od sierpnia do grudnia 2010r. p o s t a n a w i a : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. a.ł.


UZASADNIENIE

W dniu 29 maja 2015r. "A." Spółka cywilna J. M.-P., D. P. z siedzibą w Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za okres od sierpnia do grudnia 2010r.

W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku spółka wskazała, że prowadzona obecnie działalność gospodarcza polega głównie na świadczeniu usług transportowych, natomiast do grudnia 2014r. spółka prowadziła także działalność w zakresie sprzedaży paliw na stacji benzynowej, jednakże z uwagi na wygaśnięcie koncesji, zaprzestała prowadzenia działalności w tym zakresie. Ponadto spółka uzyskuje dodatkowe dochody z tytułu wynajmu pomieszczeń należących do firmy. Aktualnie spółka zatrudnia 6 pracowników. Stałe miesięczne koszty prowadzenia działalności gospodarczej wynoszą łącznie około 96 520 zł, na które składają się m.in.; koszty pracownicze (11 182,79 zł), media, czynsz, podatki (5 837,43 zł), obsługa księgowa (650 zł), usługi leasingowe (7 363,19 zł), usługi telekomunikacyjne (462,60 zł), usługi bankowe (388,72 zł), kredyty bankowe (1 500 zł), usługi świadczone przez podwykonawców (10 000 zł), koszty paliwa (40 000 zł), usługi pocztowe (301,83 zł). W roku 2013 i w 2014 spółka osiągnęła zysk wynoszący odpowiednio 250 966,42 zł i 282 778 zł, natomiast za pierwsze cztery miesiące roku 2015 wygenerowała stratę w wysokości 297 433,08 zł. Tym samym aktualna sytuacja finansowa spółki nie pozwala na uregulowanie ciążącego na stronie zobowiązania w łącznej kwocie 236 496, 00 zł. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę płynności finansowej spółki, a co za tym idzie niemożność regulowania bieżących zobowiązań spółki. Zaprzestanie spłaty rat leasingowych oraz rat kredytów spowoduje utratę środków transportu, a w dalszej konsekwencji doprowadzi do konieczności rozwiązania umów o pracę z zatrudnionymi pracownikami, podwykonawcami i kontrahentami spółki. Rozwiązanie umów z kontrahentami w trybie natychmiastowym spowoduje utratę zaufania przez klientów i niekorzystnie wpłynie na wizerunek firmy, co w dalszej przyszłości będzie trudne lub wręcz niemożliwe do odbudowania. W ocenie spółki powyżej przedstawiona argumentacja wskazuje na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co uzasadnia udzielenie stronie ochrony tymczasowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) –dalej p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w cyt. powyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. W tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne (por. postanowienie NSA z dni 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 140/12, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11, postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1116/10, postanowienie NSA z dnia 6 listopada II OZ 975/09, postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168, Tarno J.P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2010, s. 207).

Odnosząc powyższe uwagi do argumentacji zaprezentowanej przez stronę w toku niniejszego postępowania wpadkowego sąd uznał, że strona skarżąca wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżąca spółka aktualnie prowadzi działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług transportowych i uzyskuje dodatkowe dochody z tytuły wynajmu pomieszczeń należących do spółki. W roku 2013 i w 2014 spółka osiągnęła zysk wynoszący odpowiednio 250 966,42 zł i 282 778 zł, natomiast za pierwsze cztery miesiące roku 2015 wygenerowała stratę w wysokości 297 433,08 zł. Stałe miesięczne koszty prowadzenia działalności gospodarczej spółki wynoszą łącznie około 96 520 zł. Wykonanie zaskarżonej decyzji (tj. zapłata zobowiązania w podatku akcyzowym w łącznej kwocie 236 496, 00 zł) spowoduje utratę płynności finansowej spółki, a co za tym idzie niemożność regulowania bieżących zobowiązań. Zaprzestanie spłaty rat leasingowych oraz rat z tytułu zaciągniętych kredytów spowoduje utratę środków transportu, a w dalszej konsekwencji doprowadzi do konieczności rozwiązania umów o pracę z 6 pracownikami, podwykonawcami i kontrahentami spółki. Rozwiązanie umów z kontrahentami w trybie natychmiastowym spowoduje utratę zaufania przez klientów i niekorzystnie wpłynie na wizerunek firmy, co w dalszej przyszłości będzie trudne lub wręcz niemożliwe do odbudowania.

Zdaniem Sądu przedstawione okoliczności uprawniają do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględniając wniosek strony skarżącej sąd miał przede wszystkim na uwadze ewentualne skutki wynikające z wykonania zaskarżonej decyzji obejmującej zobowiązanie podatkowe w kwocie 236 496,00 zł, wysokie koszty prowadzonej działalności gospodarczej (około 96 000 zł miesięcznie) i wygenerowaną w pierwszych czterech miesiącach bieżącego roku stratę w kwocie 297 433,08 zł. Należy podzielić stanowisko strony skarżącej wskazujące, że realnym (bezpośrednim) następstwem wykonania decyzji jest ograniczenie zakresu prowadzonej działalności gospodarczej, a w dalszej konsekwencji utrata płynności finansowej i brak możliwości regulowania ciążących na spółce zobowiązań. Rozwiązanie umów z kontrahentami i podwykonawcami spółki niewątpliwie podważy zaufanie do firmy, niekorzystnie wpłynie na jej wizerunek i może spowodować konieczność redukcji zatrudnienia, a nawet brak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej.

Skarżąca spółka uprawdopodobniła więc, że w jej konkretnej sytuacji zaistniały okoliczności faktyczne, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku.

Podkreślić jednak należy, że wstrzymanie wykonania decyzji jest instytucją procesową i nie ma nic wspólnego z kontrolą zaskarżonej decyzji, służy jedynie zabezpieczeniu interesów strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny. Ocena, czy decyzja jest, czy nie jest legalna (zgodna z prawem), a także czy adresat decyzji naruszył prawo zostanie przeprowadzona przez sąd po rozpoznaniu wniesionej przez spółkę. Na tym etapie postępowania sąd administracyjny, rozpatrując wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie bada tej kwestii. Przepis ten upoważnia sąd tylko do oceny złożonego wniosku, w której to ocenie nie mieści się weryfikacja prawidłowości zaskarżonej decyzji.

Z powyższych względów, sąd uznał wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji za zasadny i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.

a.ł.