Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 637/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 68 ust. 3 pkt 7a
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: art. 20, art. 21
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 1, art. 8
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 3 pkt 4
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek /spr./ Sędziowie NSA Gabriela Gorzan as. sąd. WSA Katarzyna Nikodem Protokolant sekr. sąd. Paulina Budzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2008r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie nakazu płatniczego na łączne zobowiązanie pieniężne za 2008r. oddala skargę /-/K.Nikodem /-/S.Małek /-/G.Gorzan


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta i Gminy K. decyzją z dnia (...) na podstawie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r., Nr 13, poz. 969) oraz uchwały Rady Miejskiej K. z (...) w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości ustalił M. G. podatek od nieruchomości za rok 2008 w kwocie (...) zł w tym od drogi o powierzchni (...) m² w kwocie (...) zł przy zastosowaniu stawki (...) zł za metr².

M. G. wniósł odwołanie. Podał, iż w skład jego gospodarstwa wchodzą działki nr (...), (...), (...) i (...) zapisane w ewidencji gruntów jako droga ("dr"). Jest to droga, która służy innym rolnikom jako dojazdowa do gruntów rolnych. Zdaniem podatnika sporne grunty nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż nie służą działalności gospodarczej. Taką działalnością nie jest bowiem działalność rolnicza.

Podatnik powołał się nadto na orzeczenie w sprawie (...), w którym uchylono decyzję Burmistrza dotyczącą opodatkowania spornych działek.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy uznał, iż kwestionowana decyzja jest zgodna z prawem. Wskazał, iż stosownie do art. 2 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają wszystkie użytki gruntowe wykazywane w ewidencji gruntów i budynków poza użytkami rolnymi i gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi na użytkach rolnych oraz lasami. Zgodnie z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Prowadzona przez Starostę Powiatowego w K. ewidencja wskazuje, iż przedmiotowe grunty sklasyfikowane jako "dr", czyli jest to użytek gruntowy stanowiący drogę.

Zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy podatkowej wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości są drogi publiczne i zajęte pod nią grunty.

Przedmiotowa droga nie jest jednak drogą publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.).

Nawiązując do treści załącznika nr 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z 29 marca 2001 r., organ odwoławczy wskazał, iż drogi polne zapewniające wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych nie podlegają przepisom ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w sytuacji, gdy oznaczone są w ewidencji jako użytki rolne.

Odnosząc się do powołanego przez podatnika wyroku w sprawie (...) wskazano, iż orzeczenie w tej sprawie wydane zostało przy uwzględnieniu odmiennego stanu prawnego dotyczącego treści art. 2 ust. 4 pkt 4.

M. G. wniósł skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.

Skarżący zarzuca, iż zgodnie z art. 2 ustawy podatkowej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem podatnika, przedmiotowa droga jest budowlą związaną z prowadzeniem działalności rolniczej, a nie gospodarczej.

W konsekwencji brak było podstaw do opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Podatnik powołał się nadto na orzeczenie wydane w sprawie (...).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zaskarżonej decyzji.

Wyjaśniono, że "w razie wątpliwości to właściciel gruntu kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji winien wszcząć procedurę zmiany w organie prowadzącym ewidencje (starosta). Danych tych nie może zmienić organ podatkowy".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarżący jest właścicielem gospodarstwa rolnego położonego w N. D.

W skład tego gospodarstwa wchodzą działki nr (...), (...), (...) i (...) o łącznej powierzchni (...) m². Sporny grunt w ewidencji gruntów i budynków oznaczony jest symbolem "dr", oznaczającym drogi (§ 68 ust. 3 pkt 7a rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa Dz.U. z 2001 r., Nr 38, poz. 454).

Przepis art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027) stanowi, iż podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do art. 20 powołanej ustawy ewidencja obejmuje między innymi położenie gruntów, granice, powierzchnie, rodzaje użytków gruntowych, klasy gleboznawcze oraz ich właściciela.

W kwestii znaczenia danych zawartych w ewidencji gruntów w procesie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 29 czerwca 2006 r. (sygn. akt II FSK 1507/05 i II FSK 842/05) stwierdzając, iż w świetle art. 21 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcie innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów.

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r., Nr 7) podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1. grunty,

2. budynki lub ich części,

3. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Sporne grunty wobec oznaczenia w ewidencji symbolem "dr" nie są więc gruntami rolnymi wyłączonymi z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Jest to teren komunikacji (droga).

Bezsporne jest, że przedmiotowy teren wykorzystywany jest jako droga wewnętrzna (dojazdowa do gruntów rolnych) w rozumieniu przepisu art. 8 ustawy o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115). Jest to droga polna wykorzystywana wyłącznie dla celów rolniczych.

W świetle powyższego zasadne jest stanowisko organów podatkowych, mimo, iż przedmiotowa droga objęta jest podatkiem od nieruchomości.

Nie jest trafna argumentacja skarżącego, iż sporna droga jest budowlą związaną z działalnością rolniczą.

W stanie prawnym obowiązującym od 01 stycznia 2003 r. pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 pkt 3 i 9 prawa budowlanego. Stosownie do art. 3 pkt 1 prawa budowlanego przez pojęcie obiektu budowlanego należy rozumieć również budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Prawo budowlane nie zawiera jednak definicji budowli, a jedynie stwierdza, że jest nią każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury.

Ustawa zawiera obszerne przykładowe wyliczenie poszczególnych rodzajów budowli, wymieniając między innymi drogi. Jednakże polna droga nie jest budowlą w rozumieniu prawa budowlanego. Nie posiada bowiem żadnej instalacji i urządzeń, które zapewniałyby całość techniczno-użytkową obiektu. W szczególności nie posiada wydzielonego liniami granicznymi pasa drogowego, jezdni, chodnika, korony drogi itp.

Stosownie do art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy podatkowej – opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają również – grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle.

Organ odwoławczy słusznie stwierdził, iż wskazany przepis nie znajduje zastosowania w sprawie, gdyż przedmiotowa droga nie jest droga publiczną w rozumieniu przepisu art. 1 ustawy o drogach publicznych.

Powołane rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z 29 marca 2001 r. w załączniku nr 6 dotyczącym zaliczenia gruntów do poszczególnych użytków gruntowych (ust. 3 pkt 7a) stwierdza, iż grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia. Grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego.

Ewidencje gruntów i budynków prowadzą starostowie, któremu właściciel jest obowiązany zgłosić wszelkie zmiany danych objętych ewidencją (art. 22). Może też domagać się stosownego sprostowania błędnego wpisu do ewidencji.

W świetle wpisu do ewidencji spornych gruntów jako drogi organ odwoławczy nie miał podstaw do przyjęcia, iż grunt ten nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Skarżący niesłusznie powołuje się na wyrok tut. Sądu z (...) (sygn. akt (...)). Przedmiotem rozstrzygnięcia w tej sprawie był bowiem wymiar podatku od nieruchomości za rok 2006. W dacie wydania decyzji przepis art. 2 ust. 3 pkt 4 stanowił, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Po zmianie (Dz.U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844) przepis ten dotyczy gruntów zajętych pod pasy drogowe dróg publicznych.

Z tego względu organ odwoławczy słusznie wskazał, iż powołany wyrok nie ma odniesienia do niniejszej sprawy, gdyż oparty był na odmiennym stanie prawnym.

Uznając, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku.

/-/ K.Nikodem /-/ S.Małek /-/ G.Gorzan

uk