Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 142/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Zobowiązano organ do załatwienia wniosku
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 2, art. 154 par. 6, art. 170, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 35 par. 3, art. 36 par. 2, art. 61a
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 27 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2017 roku sprawy ze skargi S. M. i U. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie legalności i prawidłowości wybudowania i użytkowania sieci kanalizacyjnej 1. zobowiązuje organ do załatwienia wniosku S. M. z dnia [...] w terminie 30 dni liczonych od dnia doręczenia akt organowi; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywnę w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych; 4. przyznaje od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz U. Z. i S. M. sumy pieniężne w kwotach po 500 (pięćset) złotych dla każdego ze skarżących; 5. zasadza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżących U. Z. i S. M. solidarnie kwotę 196,95 (sto dziewięćdziesiąt sześć i 95/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS


UZASADNIENIE

S. M. i U. Z. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie załatwienia sprawy administracyjnej z wniosku skierowanego do organu dnia 23 września 2014r. w przedmiocie legalności i prawidłowości wybudowania i użytkowania sieci kanalizacyjnej, posadowionej na działkach nr 340/43 i nr 643 w obrębie nr [...] miasta B. przy ul. A nr 2. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że dnia 23 września 2014r. skarżący S. M. skierował do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. wniosek w przedmiocie legalności i prawidłowości wybudowania i użytkowania sieci kanalizacyjnej, posadowionej na działkach nr 340/43 i nr 643 w obrębie nr [...] miasta B., przy ul. A nr 2. Skarżąca jest współwłaścicielką tej nieruchomości i posiada interes prawny i przymiot strony w postępowaniu w przedmiocie wniosku. Wobec niepodejmowania przez dwa lata żadnej czynności w sprawie przez organ powiatowy, dnia 7 września 2016r. skarżący wnieśli zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania do organu wojewódzkiego, po czym wnieśli skargi na przewlekłość do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 7 lutego 2017r. sygn. akt II SAB/Łd 282/16 oddalił skargi. Skarżący wyjaśnili, że organ powiatowy podniósł przed Sądem zarzut, że w sprawie przed wniesieniem skargi zapadło rozstrzygnięcie – postanowienie z dnia [...] nr [...] wydane w trybie art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r. poz. 23, obecnie Dz.U. z 2017r. poz. 1257 ze zm.), dalej powoływanej jako "K.p.a.". W ocenie skarżących Sąd, jak i organ odwoławczy zostali wprowadzeni w błąd, że sprawa została rozstrzygnięta inną decyzją administracyjną z dnia [...] nr [...], gdyż zarówno postanowienie, jak i ww. decyzja rozstrzygająca w innym przedmiocie postępowania zostały uchylone w dwóch odrębnych postępowaniach odwoławczych.

Odnosząc się do przedmiotowego postępowania, skarżący wyjaśnili, że przedmiotowe postępowanie dotyczy sieci kanalizacji sanitarnej odprowadzającej ścieki z bloków mieszkalnych w osiedlu [...] w B., wybudowanej w latach 70-tych, natomiast organ powiatowy odrębnie prowadzi postępowanie w przedmiocie prawidłowości wybudowania i użytkowania przyłączy wodociągowo-kanalizacyjnych, wybudowanej w latach 90-tych do pawilonów handlowych. Są to dwie odrębne, niepołączone z sobą inwestycje, zrealizowane w różnym czasie. Pomimo, iż organ o tym wiedział, bo skarżący zaznaczył na mapach dołączonych odrębnie do każdego wniosku przebieg każdej z sieci, celowo wprowadził w błąd i skarżącego i Sąd, że rozstrzygając decyzją w sprawie przyłączy, rozstrzygnął też w sprawie odrębnej sieci kanalizacji. Skarżący podkreślili, że wskutek uchylenia postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania sprawa sieci kanalizacyjnej powróciła do punktu wyjścia, została bowiem przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W ocenie skarżących w niniejszej sprawie nieudolność urzędnicza powoduje przewlekłość prowadzonego postępowania, zainicjowanego wnioskiem skarżącego 2,5 roku temu. Na przewlekłość postępowania składa się bowiem pozostawanie organu długimi okresami w zupełnej bezczynności, jak i pozorne wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, by następnie po jego uchyleniu w dniu [...] przez kolejne dwa miesiące nie dokonywać w sprawie żadnej czynności. Ponieważ Sąd oddalając poprzednią skargę uznał, iż sprawa została załatwiona postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania, natomiast po wydaniu wyroku postanowienie to zostało uchylone, a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania – przewlekłość postępowania w tej sprawie ma miejsce nadal, a powrót sprawy do ponownego rozpoznania uzasadnia przyjęcie, że przewlekłość podlegająca obecnie zaskarżeniu istnieje od momentu złożenia wniosku. Zdaniem skarżących organ w tej sprawie nie podjął żadnej czynności zmierzającej do wyjaśnienia sprawy, nie zbiera materiału dowodowego i w żaden sposób nie rozstrzyga sprawy merytorycznie.

Na marginesie skarżący podnieśli, że w przeszłości organ powiatowy wyrokiem z dnia 8 września 2015r. sygn. akt II SAB/Łd 134/14 został zobowiązany do załatwienia sprawy w ciągu 30 dni od uprawomocnienia się wyroku, jednak organ tego wyroku nie wykonał i wyrokiem z dnia 16 września 2016r. sygn. akt II SA/Łd 536/16 została organowi wymierzona grzywna w wysokości 3000 zł. Ponadto organowi została też wymierzona grzywna z tytułu bezczynności wyrokiem z dnia 16 września 2016r. sygn. akt II SAB/Łd 223/16 w wysokości 500 zł.

Z powyższych względów skarżący wnieśli o zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu administracyjnego; stwierdzenie, że przewlekłość postępowania ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi w trybie art. 149 § 2 w zw. z art. 156 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", grzywny w wysokości nie mniejszej niż 1.000 zł, mając na względzie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; o przyznanie w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a. od organu na rzecz skarżącego S. M. sumy pieniężnej w wysokości nie mniejszej niż 10.000 zł; o przyznanie w trybie art.149 § 2 P.p.s.a. od organu na rzecz skarżącej U. Z. sumy pieniężnej w wysokości nie mniejszej niż 10.000 zł; o zasądzenie w trybie art. 200 P.p.s.a. od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnosząc o wyznaczenie organowi kolejnego terminu do załatwienia sprawy skarżący podnieśli, że termin ten wyznaczony wyrokiem Sądu z dnia 8 września 2015r. został po dwóch latach "skonsumowany" wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Obecnie sprawa wróciła do punktu wyjścia, zatem wniosek o wyznaczenie organowi nowego terminu jest zasadny. W ocenie skarżących także wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest zasadny, zważając na lekceważące zachowanie organu administracji w stosunku do ustawowego obowiązku załatwienia sprawy administracyjnej, a także ze względu na pozbawienie obywatela prawa do skorzystania przez niego z uprawnienia, jakie daje mu Konstytucja RP. W przekonaniu skarżących zasadnym jest także wniosek o przyznanie sum pieniężnych w wysokości, która w pełni zrekompensuje im negatywne przeżycia psychiczne fundowane przez organ państwa przez kilka lat od złożenia wniosku, a wynikające z pozbawienia ich uprawnień konstytucyjnych do załatwienia sprawy administracyjnej. Zdaniem skarżących kwoty te winny zrekompensować im codzienne życie w stresie, że ich sprawa administracyjna jest prowadzona od kilku lat bez żadnego efektu, a długimi okresami nie jest prowadzona wcale. Skarżący podnieśli, że dodatkowym negatywnym przeżyciem dla nich było w tej sprawie wydanie fikcyjnego orzeczenia o odmowie wszczęcia postępowania z uzasadnieniem, że sprawa została rozstrzygnięta w innym postępowaniu.

Zdaniem skarżących bezczynności organu nie przekreśla fakt, że ten musi zapewnić "bezpieczeństwo mieszkańcom 113 tys. powiatu". Podkreślili, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nie jest bowiem organem państwa powołanym do zapewniania obywatelom bezpieczeństwa, gdyż do tego powołane są wojsko i policja. Jednocześnie skarżący wskazali, że nawet jeśliby tak było jak twierdzi organ, to nie jest im wiadomym z jakich powodów tego bezpieczeństwa nie zapewnia od lat skarżącym wiedząc, że na ich nieruchomości znajduje się nielegalnie wybudowany obiekt budowlany. To wykluczenie skarżących powoduje dla nich kolejną traumę, wynikającą z odmiennego traktowania ich przez organ państwa aniżeli innych mieszkańców powiatu. Skarżący podkreślili, że nie zostali nigdy pozbawieni praw publicznych, z których mają pełne prawo korzystać, w tym także prawa do załatwienia swoich spraw przez organy publiczne. Skarżący wskazali również na lekceważący stosunek organu powiatowego do orzeczeń sądowych. Wyjaśnili, że ignorowanie przez organ administracji publicznej stanowiska Sądu, powoduje u nich poczucie, że nie ma skutecznego środka na spowodowanie działania organu w sposób zgodny z prawem. W tym stanie rzeczy skarżący wnieśli również o rozważenie przez Sąd, czy zasądzane kwoty pieniężne w wysokościach, które stanowią ułamek miesięcznego wynagrodzenia urzędnika mogą stanowić rekompensatę za odsunięcie obywatela od administracji państwa, która jest opłacana z podatków. Ustawodawca dał Sądowi umocowanie do zasądzania kwot w wysokości do 10-krotności przeciętnego wynagrodzenia, które wynosi 4.218,00 zł. Zdaniem skarżących wnioskowana kwota 10.000 zł nie jest zatem wygórowana i stanowi tylko 1,5 - krotność wynagrodzenia PINB w B.

W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania. Wyjaśnił, że w dniu 23 września 2014r. do organu wpłynął wniosek S. M. z dnia 22 września 2014r. o wszczęcie postępowania w przedmiocie legalności i prawidłowości wybudowania i użytkowania sieci kanalizacyjnej posadowionej na działkach nr 34/43 i nr 643 w obrębie [...] miasta B., przy ul. A 2. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. postanowieniem z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie legalności i prawidłowości wybudowania i użytkowania sieci kanalizacyjnej wskazanej we wniosku skarżącego. Na powyższe postanowienie w ustawowym terminie wniósł zażalenie S. M., a [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] nr [...] uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Pismem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wystąpił do Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w B. Urzędu Miasta B. Archiwum Zakładowego, Archiwum Państwowego w P. oraz Zakładu Wodociągów i Kanalizacji w B. z prośbą o przekazanie informacji w zakresie posiadanych dokumentów związanych z budową ww. sieci.

Jednocześnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wyjaśnił, iż w toku postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wydał następujące orzeczenia: wyrok z dnia 8 września 2015r. sygn. akt II SAB/Łd 134/15; postanowienie z dnia 6 kwietnia 2016r. sygn. akt II SO/Łd 24/16; postanowienie z dnia 3 sierpnia 2016r. sygn. akt II SO/Łd 77/16; wyrok z dnia 16 września 2016r. sygn. akt II SA/Łd 536/16; wyrok z dnia 7 lutego 2017r. sygn. akt II SAB/Łd 282/16. Na obecnym etapie postępowania na podstawie art. 36 § 2 w związku z art. 35 § 3 K.p.a. organ zawiadomił, iż ww. postępowanie nie może być rozpatrzone w terminie określonym w art. 35 § 3 K.p.a. z uwagi na trwające postępowanie wyjaśniające i zostanie rozpatrzone w terminie 30 dni od daty zgromadzenia całości materiału dowodowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. dodał, że będąc na tym stanowisku podjął intensywne działania zmierzające do usuwania przewlekłości i bezczynności poprzez podejmowanie czynności prowadzących do zakończenia postępowań i wydania aktu kończącego postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r. poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości bada, czy działania podejmowane przez organ administracji publicznej są zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a P.p.s.a. Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania jest zatem dopuszczalna tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia; w sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz w sprawach, w których są wydawane pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach.

W dalszej kolejności wskazać trzeba, iż organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 K.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy, wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 K.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 K.p.a.).

Następnie wyjaśnić należy, że z przewlekłym prowadzeniem postępowania mamy do czynienia w sytuacji prowadzenia sprawy w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (vide: J.P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2012, str. 44; J.Drachal, J.Jagielski, R.Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R.Hausera i M.Wierzbowskiego. Warszawa 2011, str. 70-71), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (vide: J. Borkowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. B. Adamiak, J. Borkowski. Warszawa 2012, str. 239). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Przewlekłość postępowania zachodzi, gdy zwłoka w rozpoznaniu sprawy przez organ przekracza rozsądne granice i nie znajduje uzasadnienia w obiektywnych okolicznościach sprawy. Dla zasadności skargi na przewlekłość postępowania nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy przewlekłość została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu (vide wyroki WSA w Warszawie z dnia 19 września 2013r. sygn. akt I SAB/Wa 243/13 oraz z dnia 12 września 2013r. sygn. akt I SAB/Wa 364/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy, wskazać należy, że prawomocnym wyrokiem z dnia 7 lutego 2017r. sygn. akt II SAB/Łd 282/16 tut. Sąd oddalił skargi S. M. i U. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie legalności i prawidłowości wybudowania i użytkowania sieci kanalizacyjnej posadowionej na działkach nr 340/43 i 643 w obrębie nr [...] miasta B. przy ul. A nr 2. Mając na uwadze powyższe należy wskazać, iż przewlekłe prowadzenie postepowania przez organ było już przedmiotem oceny tutejszego Sądu w ww. wyroku, który z mocy art. 170 P.p.s.a. jest wiążący dla organu, jak i sądu w kolejnych postępowaniach w ramach tej samej sprawy. W niniejszym postępowaniu brak jest zatem podstaw prawnych do ponownej weryfikacji tych samych okoliczności, które legły u podstaw ww. wyroku. Wobec powyższego należy uznać, że przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest przewlekle prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w okresie od dnia zwrotu organowi akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem, tj. od dnia 20 kwietnia 2017r.

Oceniając ten okres prowadzenia postępowania należy stwierdzić, że organ pierwsze czynności w sprawie podjął dopiero po upływie ponad miesiąca od dnia otrzymania akt sprawy, a mianowicie pismem z dnia 29 maja 2017r. powiadomił strony w trybie art. 36 § 2 w zw. z art. 35 § 5 K.p.a., iż sprawa nie będzie rozpatrzona w terminie określonym w art. 35 § 3 K.p.a. z uwagi na trwające postępowanie wyjaśniające i zostanie rozpatrzona w terminie 30 dni od daty zgromadzenia całości materiału dowodowego. Powyższe niewątpliwe stanowiło nieuzasadnioną zwłokę w rozpoznaniu sprawy. Jednocześnie zauważyć trzeba, że w tym samym dniu organ wystąpił do Zakładu Wodociągów i Kanalizacji w B., Archiwum Państwowego w P., Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w B. oraz Archiwum Zakładowego Urzędu Miasta B. o przesłanie dokumentacji związanej z budową spornej sieci kanalizacyjnej posadowionej na działkach nr 340/43 i nr 643 w obrębie nr [...] miasta B. przy ul. A nr 2, a dopiero pismem z dnia 28 sierpnia 2017r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie. Do dnia wyrokowania organ sprawy nie rozstrzygnął. Powyższe dowodzi, że sprawa prowadzona jest w sposób opieszały, a organ podejmuje w jej toku nieskuteczne działania, które nie doprowadziły do ostatecznego zakończenia postępowania. Tym samym uznać należy, że po dniu 20 kwietnia 2017r. organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie legalności i prawidłowości wybudowania i użytkowania sieci kanalizacyjnej, posadowionej na działkach nr 340/43 i 643 w obrębie nr [...] miasta B. przy ul. A nr 2.

Badając natomiast, czy przewlekłe prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie miało charakter rażącego naruszenia prawa wskazać należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Owo przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione racjonalnego uzasadnienia (vide wyroki WSA: w Olsztynie z dnia 5 maja 2016r. sygn. akt II SAB/Ol 31/16; w Łodzi z dnia 14 października 2015r. sygn. akt II SAB/Łd 137/15; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015r. sygn. akt II OSK 652/15 https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W niniejszej sprawie zauważyć należy, że organ wprawdzie dokonał pewnych czynności w sprawie, jednakże czynności te podjęte zostały z oczywistym przekroczeniem terminów załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym, już po wniesieniu przez S. M. i U. Z. skargi do sądu administracyjnego. Czynności te jednocześnie okazały się nieskuteczne, bowiem nie doprowadziły do skutecznego załatwienia sprawy. Należy przy tym zauważyć, że wniosek S. M. o wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie wpłynął do organu dnia 23 września 2014r., a do dnia dzisiejszego sprawa nie została ostatecznie rozstrzygnięta, pomimo zapadłych w sprawie licznych orzeczeń sądowych. Podkreślić w tym miejscu również należy, że organ z mocy ustawy jest zobligowany do takiego zorganizowania prowadzonego postępowania, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, niezależnie od kwestii związanych z funkcjonowaniem danego organu administracji publicznej. Uwzględniając powyższe okoliczności należy stwierdzić, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Na podstawie art. 154 § 6 w zw. z art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd orzekł o wymierzeniu Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywny w wysokości 1000 zł. Ustalając jej wysokość Sąd wziął pod uwagę okres od dnia zwrotu akt po wydaniu wcześniejszego wyroku oceniającego przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie legalności i prawidłowości wybudowania i użytkowania przedmiotowej sieci kanalizacyjnej, oraz rozmiar uchybień w zakresie terminowości prowadzenia postępowania w tym okresie. Powyższe należy odnieść również do kwestii związanych z przyznaniem skarżącym sum pieniężnych przewidzianych w art. 149 § 2 P.p.s.a., uznając kwoty wskazane w sentencji wyroku za adekwatną rekompensatę z tytułu przewlekłego prowadzenia postępowania w badanym okresie.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.

Lp/