Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 91/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub dokonania czynności
stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 3 i 13
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Małgorzata Łoboz SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel SWSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Ł. G. na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności w załatwieniu wniosku Ł. G. z dnia [...] kwietnia 2018 r o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. na rzecz skarżącego Ł. G. kwotę [...]zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SAB/Kr [...]

UZASADNIENIE

Ł. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K (dalej także: Dyrektora ZIKiT) polegającą na nierozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 30 kwietnia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej. W skardze wniósł o zobowiązanie do rozpoznania wniosku skarżącego oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 30 kwietnia 2018 roku zwrócił się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie aktualnego wykazu ilości miejsc dla niepełnosprawnych (tj. miejsc pozostających pod nadzorem Organu) na terenie Miasta K. wraz ze wskazaniem adresu oraz zabudowania (infrastruktury), której zostały przyporządkowane. We wniosku zwrócono się również o wskazanie, które miejsca zostały już dostosowane i pomalowane na niebiesko oraz w jakich terminach została zaplanowana zmiana oznaczeń i dostosowanie do obecnie obowiązujących przepisów pozostałych wymagających tego miejsc.

Skarżący poinformował, że do dnia złożenia skargi nie otrzymał żadnej odpowiedzi od organu.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor ZIKiT wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie.

Organ poinformował również, że pismem z dnia 15 maja 2018 r. Kierownik Działu Organizacji i Nadzoru działając z upoważnienia Dyrektora ZIKiT wyjaśnił przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej także: u.d.i.p.), jednocześnie wskazując termin "nie później niż do dnia 30 czerwca 2018 r.", kiedy to wnioskowana informacja miała zostać udostępniona wnioskodawcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 t.j.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że skarga na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, w szczególności zażaleniem wnoszonym w trybie art. 37 k.p.a. Ten pogląd jest poparty utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sadu Administracyjnego w W. (wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. I OSK [...], postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r. sygn. I OSK [...]). Z tego też względu skarga wniesiona w niniejszej sprawie jako spełniająca warunki formalne podlegała merytorycznemu rozpoznaniu.

Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt lub czynność nie została dokonana przez organ.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

Dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 p.p.s.a. Natomiast w sytuacji, gdy już w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała - skargę należy oddalić.

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej został wniesiony w dniu 30 kwietnia 2018 roku (do organu wpłynął w tym samym dniu), zaś skarga na bezczynność została wniesiona w dniu 17 maja 2018 r. (k. 16 akt sądowych).

Pismem z dnia 15 maja 2018 r., przesłanym dnia następnego, organ - w oparciu o art. 13 ust. 2 u.d.i.p. - poinformował, że z uwagi konieczność zebrania wnioskowanych materiałów, dostarczy odpowiedź na wniosek skarżącego w terminie do 30 czerwca 2018 r. (2 miesiące), co stanowi wyjątek od ustawowego terminu 14 dni.

Zauważyć należy jednak, że w momencie, w którym organ poinformował skarżącego o tym, że załatwienie sprawy nie będzie możliwe w terminie podstawowym (14 dni), organ pozostawał już w bezczynności. W sytuacji skorzystania z możliwości przewidzianej przez art. 13 ust. 2 u.d.i.p. tj. z możliwości załatwienia wniosku w terminie 2 miesięcy od złożenia wniosku organ jest zobowiązany poinformować o tym wnioskodawcę w terminie, w którym standardowy powinien załatwić sprawę, tj. w realiach niniejszej sprawy do 14 maja 2018 roku. Tymczasem pismo z daty 15 maja 2018 r. zostało przesłane do skarżącego dnia następnego. Organ pozostawał, więc w bezczynności w załatwieniu wniosku.

Wobec stwierdzenia bezczynności Dyrektora ZIKIT i niezałatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w pkt I. wyroku zobowiązano go do wydania aktu lub dokonania czynności w załatwieniu wniosku skarżącego w terminie 14 dni. Zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. termin ten liczy się od dnia doręczenia akt organowi po uprawomocnieniu się wyroku.

Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd – uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – rozstrzyga ponadto, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w pkt II wyroku na podstawie tego przepisu uznał, że stwierdzona bezczynność Dyrektora ZIKiT nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest, jak wskazuje się w orzecznictwie (por. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 czerwca 2018 roku, sygn. II SAB/Kr [...]), zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Organ o jeden dzień opóźnił się ze sporządzeniem informacji, że wniosek skarżącego zostanie załatwiony w terminie wynikającym z art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a wysłał to pismo 2 dni po terminie. Jest to bardzo krótkie opóźnienie, które w żadnym razie nie może być kwalifikowane, jako rażące naruszenie prawa.

O kosztach postępowania (pkt III sentencji wyroku), orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasadą wyrażoną w art. 200 p.p.s.a. jest, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.