Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 288/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 246 par.1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. N. na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 3 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia wpisu punktów karnych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W skierowanej do Sądu skardze G. N. wskazał, że jej przedmiotem jest pismo Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] o sygnaturze [...], które - jak wynika z akt administracyjnych - doręczono skarżącemu w dniu 15 lutego 2010 r. Z treści skargi wynika, że skarżący zarzuca organowi szereg naruszeń, które jego zdaniem dotyczą nieprawidłowego naliczenia punktów karnych za szereg wykroczeń w ruchu drogowym.

Treść zaskarżonego pisma wskazuje, że jest ono odpowiedzią na wniosek skarżącego z dnia 19 stycznia 2010 r. dotyczącego m.in. usunięcia wpisu punktów karnych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

Przed wniesieniem skargi, w dniu 16 marca 2010 r. G.N. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, domagając się usunięcia z ewidencji punktów karnych za okres od 23 stycznia 2008 r. do 6 września 2009 r.

W odpowiedzi na to wezwanie, doręczonej skarżącemu w dniu 30 kwietnia 2010 r. organ poinformował, że wobec braku nowych dowodów w sprawie nie ma podstaw do uwzględnienia żądania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zaważył, co następuje:

Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie ustalenia punktów karnych należy traktować jako akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Należy dodać, że obliczenie punktów przez organy Policji odbywa się w oparciu o delegację ustawową przewidzianą w art. 130 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.), a skonkretyzowaną w przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236 poz. 1998 ze zm.). Nie budzi wątpliwości, iż pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji stanowiące odpowiedź na wniosek o usunięcie wpisu punktów karnych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest aktem z zakresu administracji publicznej. Jednak dla tej czynności nie jest przewidziana forma decyzji administracyjnej.

Zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie przeważa pogląd, iż możliwość załatwienia sprawy w formie decyzji administracyjnej winna wynikać z przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę prowadzonego przez organ postępowania. Bezsporne jest, iż obowiązujące przepisy nie przewidują takiej formy rozstrzygnięcia wniosku o usunięcie punktów karnych z ewidencji. Jednakże odpowiedź na taki wniosek skarżącego w sposób prawnie wiążący wpływało na sytuację skarżącego. Wywoływało bowiem określony skutek prawny - nakładało na Komendanta Wojewódzkiego Policji obowiązek wystąpienia z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Stanowiło więc czynność z zakresu administracji publicznej, a informacja o prawidłowości naliczenia punktów karnych, jest formą zakończenia określonej czynności podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2010 r. sygn. akt I OSK 329/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Nie można jednak tracić z pola widzenia, że warunkiem formalnym przyjęcia skargi do rozpoznania przez sąd administracyjny jest wyczerpanie środków zaskarżenia, a w przypadku, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, warunkiem skutecznego jej wniesienia jest wezwanie na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności (art. 52 § 3 p.p.s.a.).

Strona wnosząca skargę do sądu administracyjnego musi zadbać o spełnienie formalnych wymogów skargi, a więc także wykazać fakty warunkujące możliwość jej wniesienia. Gdy sprawa należy do tej kategorii, w której jest wymagane wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, musi wykazać, że wezwanie to wniesione zostało skutecznie. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa inicjuje czynności organu, zmierzające do weryfikacji poprawności zajętego przez ten organ stanowiska przez skonfrontowanie go z argumentacją podniesioną w wezwaniu.

W niniejszej sprawie skarżący, po doręczeniu w dniu 15 lutego 2010 r. zaskarżonego aktu, wezwał Komendanta Wojewódzkiego Policji do usunięcia naruszenia prawa, jednakże czynności tej dokonał w dniu 16 marca 2010 r. tj. z uchybieniem czternastodniowego terminu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Określony w tym przepisie termin prawa materialnego uważany jest za nieprzywracalny (por. J. P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008 r., str. 169).

Niezależnie od tego co wyżej powiedziano, podkreślić należy, iż zakończenie postępowania administracyjnego w sprawie sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami otworzy skarżącemu drogę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia.

Mając na względzie powyższe okoliczności, skargę jako niedopuszczalną, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a.