Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1596/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2006 r. sprawy ze skargi "[...]" Sp. z o.o. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Sygn.akt: VII SA / WA 1596 / 06

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] maja 2006r.: [...], od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006r., znak: [...], odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005r., w znak: [...] - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r., znak: [...], Wojewoda [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. W., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażem podziemnym, przy ul. [...], w [...], na działkach o nr ew. [...], w obrębie [...], oznaczonych w projekcie zagospodarowania terenu literami [...] W uzasadnieniu w/w decyzji organ I instancji wskazał ,że decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. stała się ostateczna w dniu 30 kwietnia 2005 r, następnie decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r., znak: [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta [...], przeniesiono ją na rzecz spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] przy ul. [...].

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2005 r. [...] wystąpili do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności wyżej opisanej decyzji nr [...]. Skarżący powołali okoliczności dotyczące utrudnień spowodowanych inwestycją. Ponadto podnieśli, iż decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana cztery i pół miesiąca po utracie ważności decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżących, decyzja o warunkach zabudowy utraciła ważność [...] października 2004 r., a czynności prowadzone przez organ I instancji po tej dacie były bezprzedmiotowe.

Wojewoda [...] wskazał, że zgodnie z art. 157 § 2 Kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu.. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 157 Kpa stroną jest nie tylko strona postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności.

Obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie swojego interesu prawnego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. Jak wskazał NSA min. w postanowieniu z dnia 30 maja 1984 r. (II SA 789/84), interes prawny musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu, a brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stronę.

W opinii, Wojewody [...] w/w dochodzący stwierdzenia nieważności nie posiadaja przymiotu strony w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym wyżej opisanej decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r.

W trakcie postępowania nieważnościowego wnioskodawcy wskazali, iż posiadają " własnościowe garaże " znajdujące się w kompleksie garażowym (jeden długi budynek) położonym przy ul. [...], na działce nr [...]. Budynek garażowy graniczy bezpośrednio z działkami nr [...], objętymi przedmiotową inwestycją.

Wojewoda [...] podniósł, iż przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016, z późn. zm.) wyłącza z postępowania w sprawie pozwolenia na budowę zastosowanie art. 28 Kpa. Tak więc stronami w postępowaniach dotyczących pozwolenia na budowę będą oprócz inwestora wyłącznie właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Wojewoda [...] wskazał, że z odpisu z księgi wieczystej wynika, że właścicielem działki nr [...] znajdującej się przy ul. [...] jest Miasto [...]. Natomiast z wypisu z ewidencji gruntu dla działki nr [...] wynika, iż władającym tą działką oraz jej zarządcą jest Zarząd Budynków Komunalnych [...] . Wnioskujący o stwierdzenie nieważności mają zawarte z Zarządem Budynków Komunalnych bezterminowe umowy najmu. W stosunku do 23 garaży i terenu niezbędnego do ich obsługi został rozpoczęty proces uwłaszczeniowy, który przewiduje oddanie w bezpłatne wieczyste użytkowanie budynku garażowego oraz gruntu niezbędnego do jego obsługi.

Zdaniem Wojewody [...] , zgodnie z brzmieniem przepisu art.28ust. 2 ustawy Prawo budowlane, wnioskodawcom, jako najemcom garaży znajdujących się na działce nr [...], nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Interesu prawnego wnoszących podanie nie można bowiem wywodzić z faktu złożenia wniosku o uwłaszczenie garaży czy też ewentualnego toczącego się postępowania w sprawie uwłaszczenia. Interes prawny musi wynikać z konkretnego przepisu prawa materialnego, a o jego zaistnieniu nie mogą decydować zdarzenia przyszłe i niepewne.

Wojewoda [...] stwierdził, że w świetle powyższych ustaleń wnioskodawcy nie mają w niniejszej sprawie interesu prawnego, skutkującego posiadaniem przez nich przymiotu strony, zatem, nie było podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Wojewoda [...] wskazał, że przypadku gdy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wniósł podmiot nie posiadający przymiotu strony, organ administracji bada podstawy do wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 19 marca 1997 r., sygn. akt. III SA 1802/95 odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma miejsce wtedy, gdy żądanie zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną w sprawie, a w przekonaniu organu nie ma podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu.

Zdaniem Wojewody [...] , w sprawie niniejszej nie zachodzą przesłanki do wszczęcia z urzędu postępowania nieważnościowego dotyczącego przedmiotowej decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. W szczególności okres ważności decyzji o warunkach zabudowy upływał w dniu [...] października 2004 r. Wniosek inwestora o pozwolenie na budowę został złożony w dniu [...] października 2004 r. Do wniosku dołączono cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy. Zatem wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy.

Wojewoda [...] stwierdził ostatecznie , że odmówił wszczęcia postępowania nieważnościowego wobec tego, że wnoszący o stwierdzenie nieważności decyzji nie posiadają przymiotu strony, a brak jest w sprawie przesłanek do wszczęcia postępowania z urzędu.

Pismem z dnia [...] maja 2006r.: [...], wnieśli odwołanie od w/w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006r., zarzucając naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, przez tendencyjne pominięcie części materiału dowodowego, naruszenie przepisów prawa materialnego tj. przepisu art. 28 i 35 i następnych ustawy Prawo budowlane.

Podnieśli, iż nie zgadzają się z oceną Wojewody, iż nie są oni stronami, żądają uchylenia decyzji i wszczęcia postępowania.

W wyniku rozpoznania powyższego odwołanie zapadła zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Organ II instancji stwierdził, że bezspornie prawo żądania wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej przysługuje tylko stronie.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, iż w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z wniosku osoby, która podaje się za stronę, wszczęcie postępowania poprzedzone powinno być uprzednią kontrolą dokonaną przez organ, czy zachodzą formalno-prawne przesłanki do wszczęcia postępowania. Jeżeli organ uzna, że wnioskodawca nie posiada przymiotu strony to jest obowiązany wydać decyzję na podstawie art. 157 § 3 Kpa o odmowie wszczęcia postępowania.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiotowej sprawie Wojewoda [...] takich ustaleń nie przeprowadził.

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jakkolwiek z przepisu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016, z późn. zm.) wynika, iż stronami w postępowaniach dotyczących pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, to ‘’w obowiązku organu I instancji leżało jednoznaczne wyjaśnienie kwestii, czy wnioskodawcy są stronami w przedmiotowym postępowaniu czy też nie’’.

Dopiero przeprowadzenie postępowania w tym zakresie pozwoli, zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na ustalenie czy wniosek skarżących należało rozpoznać merytorycznie czy odmówić wszczęcia postępowania, tym bardziej iż skarżący w piśmie z dnia [...] maja 2006r., podnoszą iż są właścicielami garaży, znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, a w stosunku do gruntu pod garażami toczy się postępowania o stwierdzenie nabycia prawa wieczystego użytkowania.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że przedmiotowej sprawie wątpliwości co do przymiotu strony, muszą zostać w sposób bezsporny rozstrzygnięte, w postępowaniu wyjaśniającym przeprowadzonym przez organ pierwszej instancji, bowiem organ odwoławczy musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające albo w całości albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony, przekroczyłby zakres uprawnień wynikający z art. 136 Kpa, a także naruszyłby zasadę dwuinstancyjności, wynikającą z przepisu art. 15 Kpa.

Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że " jak wynika z dokumentacji technicznej, projektowany budynek posiada XIV kondygnacji naziemnych, a jego powierzchnia zabudowy wynosi 1317 m2, w związku z tym jego obszar oddziaływania wyznaczony będzie na podstawie odrębnych przepisów, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu, do czego organ wojewódzki się nie ustosunkował w swojej decyzji z dnia 20 kwietnia 2006r".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący inwestor [...] Sp. z o.o. w [...] dochodził uchylenia zaskarżonej decyzji.

Skarżący podniósł, że zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez: zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

pominięcie istotnej części zebranego w sprawie materiału dowodowego;

Zdaniem skarżącego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaniechał wyczerpującego zbadania okoliczności mających istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy i nie dokonał szczegółowej analizy akt administracyjnych. Dowody zgromadzone w dotychczasowym postępowaniu jednoznacznie wskazują bowiem na brak przymiotu strony przez wnioskodawców i nieprawdziwość podnoszonych przez nich twierdzeń. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uzasadnił także z jakiej przyczyny odmówił wiarygodności przeprowadzonym dowodom i nie wskazał jakie dowody dla udowodnienia braku lub posiadania przymiotu strony przez wnioskodawców są konieczne.

Skarżący podniósł, że w trakcie przedmiotowego postępowania wnioskodawcy twierdzili, że posiadają "własnościowe" garaże, znajdujące się w kompleksie garażowym (jeden długi budynek), położonym przy ul. [...], na działce nr [...], nie przedstawiając jednocześnie żadnych dowodów na potwierdzenie tej okoliczności. Wnioskodawcy wskazali również, że budynek garażowy graniczy bezpośrednio z działkami nr [...] i [...], objętymi przedmiotową inwestycją. Tymczasem działka ewidencyjna nr [...] nie graniczy bezpośrednio z działkami ewidencyjnymi o nr. [...] i [...], na których ma być realizowana inwestycja. Wymienione powyżej działki rozdziela działka o numerze ewidencyjnym nr [...] stanowiąca własność Miasta [...].

Zdaniem skarżącego organ I instancji, prawidłowo ustalił, że właścicielem działki nr [...] znajdującej się przy ul. [...] jest Miasto [...] zaś władającym tą działką oraz jej zarządcą jest zarząd Budynków Komunalnych [...]. Wnioskodawcy mają podpisane jedynie z Zarządem Budynków Komunalnych bezterminowe umowy najmu. Wprawdzie w stosunku do 23 garaży i terenu niezbędnego do ich obsługi został rozpoczęty proces uwłaszczeniowy, który przewiduje oddanie w bezpłatne wieczyste użytkowanie budynku garażowego oraz gruntu niezbędnego do jego obsługi, proces ten jednakże nie zakończył się do dnia dzisiejszego prawomocnym rozstrzygnięciem, na mocy którego można byłoby uznać w/w osoby za użytkowników wieczystych przedmiotowej działki.

Zdaniem skarżącego Wojewoda [...] przeprowadzając postępowanie wykazał, że zgodnie z brzmieniem art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, wnioskodawcom jako najemcom garaży, znajdującym się na działce [...] nie przysługuje przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. Organ uzasadnił także, że wnioskodawcy nie mogą wywodzić swojego interesu prawnego z faktu złożenia wniosku o uwłaszczenie garaży czy też z ewentualnego, będącego w toku, postępowania w sprawie uwłaszczenia. Interes prawny musi wynikać z konkretnego przepisu prawa materialnego,

W ocenie skarżącego, wbrew opinii Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie ma podstaw do zakwestionowania dokonanych dotychczas ustaleń, oraz uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Skarżący podkreślił ponadto, że zatwierdzony pozwoleniem na budowę projekt budowlany odpowiada wszystkim wymogom przepisów techniczno - budowlanych oraz jest w pełni zgodny z decyzją o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia [...] października 2002 roku. W treści decyzji o warunkach zabudowy - w części pierwszej zatytułowanej "Opis inwestycji", wyraźnie wskazano, że inwestycja ma dotyczyć budynku wysokiego. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny ze wszystkimi wymogami nałożonymi decyzją o warunkach zabudowy i przepisami technicznymi uznającymi budynek za wysoki - od 9 do 18 kondygnacji naziemnych, zaś kwestia wysokości budynku oraz jego kubatury była więc już przedmiotem wcześniejszych szczegółowych analiz i ustaleń.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje .

Zgodnie z dyspozycją art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych(Dz.U.nr153,poz.1269 ) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Skarga jest zasadna. Zaskarżonej decyzji można postawić zarzutu naruszenia prawa, który skutkuje jej uchylenie.

W ocenie Sądu doszło w sprawie do obrazy przepisów art. 7, 77 i 107 kpa wobec braku dokładnego wyjaśnienia sprawy i wobec braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, oraz wobec braku właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji .

Powyższe uchybienia zaistniały w okolicznościach naruszenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego także dyspozycji przepisu art. 138§2 kpa.

Zasadą postępowania administracyjnego jest jego dwuinstancyjność . Organ odwoławczy zobowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzeć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji w jej całokształcie. Wynika to z przepisu art. 138 kpa, który przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a tylko w ograniczonym zakresie kompetencje kasacyjne.

Przepis art.138§2 kpa daje możliwość organowi odwoławczemu uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji tylko wówczas, gdy rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Chodzi tu o sytuację, gdy postępowanie organu I instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a zatem gdy organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego (w takim przypadku organ odwoławczy ma tylko kompetencje kasacyjne ), postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe ( organ odwoławczy musiałby przeprowadzić całe lub w znacznej części postępowanie wyjaśniające).

Dodać należy, że nie wszystkie nawet rażące przypadki naruszenia przepisów prawa procesowego będą podstawą do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego albo w znacznej części albo w całości. Konieczność przeprowadzenia dowodu lub nawet kilku dowodów mieści się w kompetencji organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego (art.136 kpa ), wyłączając dopuszczalność kasacji decyzji.

Skoro przedmiotem postępowania odwoławczego jest co do zasady , ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej rozstrzygniętej już decyzją organu I instancji, to granice postępowania dowodowego generalnie wyznaczają zatem zasady ogólne postępowania administracyjnego, a przede wszystkim opisana wyżej zasada dwuinstancyjności i zasada prawdy obiektywnej.

Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa zobowiązuje organy administracji publicznej prowadzące postępowanie do zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, w ten sposób, by ustalone na jego podstawie okoliczności faktyczne, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego.

Również zasada opisana w przepisie art. 77 § 1 kpa nakłada na organy obowiązek ustalenia prawdziwego stanu faktycznego na podstawie całościowo zebranego materiału dowodowego.

Tylko realizując powyższe zasady organ prowadząc postępowanie administracyjne może trafnie ocenić istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawidłowo rozstrzygnąć o prawach strony .

Odnosząc powyższe rozważania do zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie rozpatrzył i nie rozpoznał ponownie sprawy zakończonej decyzją organu I instancji .

Zdaniem Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wykazał, aby rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia przez niego postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

Organ II instancji właściwie nie odniósł się do materiału dowodowego i opartych na nim ustaleń Wojewody [...].

Bezzasadne jest twierdzenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego , że organ I instancji nie przeprowadził ustaleń co do tego, czy zachodzą formalne przesłanki do wszczęcia postępowania. i nie wyjaśnił jednoznacznie , czy wnioskodawcy są stronami w przedmiotowym postępowaniu.

Zdaniem Sądu powyższej tezie, przeczy wyczerpujące uzasadnienie decyzji Wojewody [...] .

Organ I instancji , ustalił i uznał, że skoro dochodzący stwierdzenia nieważności są najemcami garaży znajdujących się na działce nr [...], to w świetle dyspozycji art.28 ustawy Prawo budowlane nie przysługuje im przymiot strony w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zdaniem Sadu to stanowisko w świetle ustaleń organu I instancji jest trafne, podobnie jak pogląd Wojewody [...], że interesu prawnego nie mogą wnioskodawcy wywodzić z faktu złożenia wniosku o uwłaszczenie garaży czy też z ewentualnego toczącego się postępowania w sprawie uwłaszczenia.

W kontekście uzasadnienia decyzji Wojewody [...] nie jest zrozumiała teza Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, o braku stanowiska organu I instancji co do obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Ta kwestia nie pozostaje w związku z , przyjętą przez organ I instancji, podstawą odmowy przyznania wnioskodawcom przymiotu strony przez organ I instancji .

Uchylając zaskarżoną decyzje Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wskazał z czego wywodzi wadliwość postępowania wyjaśniającego organu I instancji .

W ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie miał podstaw do uchylenia decyzji Wojewody [...] bez ponownego dokonania oceny prawnej przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego, dokonania oceny prawnej zarzutów podniesionych w odwołaniu, z czym może się wiązać ewentualne przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów przez organ odwoławczy (art.136 kpa).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznając sprawę ponownie przeprowadzi postępowanie w powyższym zakresie.

Rozpoznając sprawę ponownie w jej całokształcie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego będzie miał na uwadze to, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia (art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm. ) .

Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm. ).