Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 2487/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art.61 par 3, art. 184, art.197 par2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Beata Cieloch po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku "A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" S.K.A. z siedzibą w G. i "B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" S.K.A. z siedzibą w G. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej "A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" S.K.A. z siedzibą w G. "B. Polska Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" S.K.A. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 2167/13 w sprawie ze skargi "A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" S.K.A. z siedzibą w G. i "B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" S.K.A. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 30 września 2013 r., nr [...], [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. i 2012 r. postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 2167/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi w/w Spółek na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 30 września 2013 r.

W dniu 18 sierpnia 2014 r. Skarżące złożyły wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji administracyjnych. W uzasadnieniu swojego wniosku Spółki, powołując się na treść art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) wskazały, że w dniu 13 sierpnia 2014 r. odebrały upomnienia od Prezydenta Miasta K., będące wezwaniami do zapłaty zaległych, a zawisłych przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, podatków od nieruchomości – w wymiarze obecnie 174.118,60 zł, solidarnie dla obu Skarżących. Podniosły, że w przypadku zapłacenia lub ściągnięcia tak znacznych środków z majątku Skarżących zachodzi według nich realne niebezpieczeństwo wyrządzenia obu Spółkom znacznych szkód i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśniły, że z rachunku zysków i strat wg stanu na dzień 30 czerwca 2014 r. wynika, że "A Sp. z o.o." S.K.A. notuje stratę netto w wysokości prawie 400 tyś zł (397 278,54 zł), zaś "B. Sp. z o.o." S.K.A. wykazuje stratę w wysokości prawie 100 tyś zł (98 922,07 zł). Spółki wskazały, że tak znaczne obciążenie finansowe może doprowadzić je do upadłości. Wyjaśniły, że wprawdzie posiadają znaczny majątek, ale jest on obciążony równie znacznymi zobowiązaniami (co wynika z przedstawionego przez nie bilansu), a zajęcie np. rachunków bankowych przez komorników spowoduje utratę płynności finansowej i zaprzestanie wykonywania wymagalnych zobowiązań przez Spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że dopuszczalne jest złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA z 2007 r., Nr 4, poz. 77). Uwzględnienie takiego wniosku jest możliwe, jeżeli spełnione są przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwana jako "p.p.s.a."). Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jako takie jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa w powołanym przepisie. Należy podkreślić, że Sąd nie ma możliwości poszukiwania z urzędu faktów mających przemawiać na korzyść ubiegającego się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Władny jest jedynie wyczerpująco ocenić w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. te fakty, które wskazała strona (post. NSA z dnia 18 października 2007 r. II FZ 507/07).

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest więc wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla wykazania, że zachodzą przesłanki o których mowa w § 3 art. 61 p.p.s.a, nie jest wystarczająca sama argumentacja wniosku strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy ( post. NSA z dnia 30 listopada 2004 r. GZ 120/04 niepubl. ). Skoro bowiem podstawą ustaleń faktycznych, pozwalających Sądowi na podjęcie rozstrzygnięcia w ww. przedmiocie, są okoliczności wskazane przez wnioskodawcę, to powinna być to informacja kompletna, pozwalająca na zobrazowanie realnej sytuacji strony. ( post. NSA z dnia 6 lutego 2007 r. sygn. akt I FZ 684/06 niepubl. ). Jeżeli zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to uznać należy, że strona nie wykazała istnienia przesłanek udzielenia jej ochrony tymczasowej przez Sąd.

Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, że wniosek Spółek nie odpowiada wspomnianym wyżej wymogom. Argumentacja w nim przedstawiona jest ogólnikowa i nie pozwala na ocenę prawdopodobieństwa wystąpienia negatywnych dla Spółek konsekwencji o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Spółki wprawdzie załączyły do wniosku kserokopie upomnień wystawionych przez Prezydenta Miasta K. oraz bilanse wraz z rachunkiem zysków i strat (k.208-216 akt sądowych) jednak dokumenty te nie wyjaśniają sytuacji finansowej Spółek w sposób wystarczający. Niezrozumiałe jest też niedołączenie do wniosku sprawozdań finansowych Spółek wraz ze sprawozdaniami zarządu za 2013 r., tym bardziej, że w aktach sprawy znajdują się takie dokumenty za rok 2012 i 2011 r.

Biorąc pod uwagę, że Sąd ocenia wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji na dzień jego złożenia oraz orzeka na podstawie akt sprawy, należy wskazać, że w obie Spółki sprawozdaniu za 2012 r. (k. 128 i k.142) wskazały, że "Pogorszenie warunków działalności na rynku inwestycyjnym i deweloperskim spowodowało utrzymanie się niskich wartości części nieruchomości posiadanych przez spółkę, ale jest to w ocenie zarządu sytuacja przejściowa związana ze spowolnieniem gospodarczym. (..) Po zakończeniu roku obrotowego do dnia zatwierdzenia sprawozdania finansowego nie nastąpiły zdarzenia mogące istotnie wpłynąć na działanie jednostki." Następnie podały, że (k. 129 i k. 142) "Sytuacja płatnicza w 2012 r. była zadowalająca, w rozumieniu pokrycia zobowiązań krótkoterminowych płynnymi środkami pieniężnymi. Spółka posiada odpowiedni środki na pokrywanie bieżących zobowiązań finansowych. Zestawienie powyższych wniosków z twierdzeniami zawartymi przez Spółki we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji a dotyczącymi posiadania przez nie znacznego majątku, obciążonego zobowiązaniami, oraz twierdzenia, że zajęcie rachunków bankowych spowoduje utratę płynności finansowej i zaprzestanie wykonywania wymagalnych zobowiązań przez Spółki powoduje, że wniosek Spółek nie spełnia wymagań z art. 61 § 3 p.p.s.a W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sytuacja finansowa i majątkowa obu Spółek została przedstawiona w sposób niepełny i wybiórczy, a na podstawie przedłożonych dokumentów nie jest możliwa weryfikacja twierdzeń co do różnicy pomiędzy wysokością zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją, a możliwościami płatniczymi Spółek. Podnoszone przez stronę okoliczności, iż wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do sprzedaży ruchomości posiadających jakąkolwiek wartość majątkową są niewystarczające do udzielenia stronie ochrony tymczasowej przez Sąd.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Spółki, w odniesieniu do sytuacji majątkowej, nie wykazały zależności pomiędzy wykonaniem decyzji, a niemożliwością wykonania zadań ustawowych. Wymaga także podkreślenia fakt, że obowiązek zapłaty podatku wynika z przepisów prawa i strona nie może skutecznie bronić się przed ich realizacją sugerując, że ma także inne zobowiązania nałożone do wykonania. Taka argumentacja nie zasługuje na aprobatę, gdyż świadczy o ignorowaniu realizacji zadań publicznoprawnych kosztem innych zadań. W świetle powyższej argumentacji Wnioskodawcy należy wskazać, że nie zostało uprawdopodobnione zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Podkreślenia także wymaga, że sama egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi co do zasady do nieodwracalnych skutków, gdyż w razie uchylenia takiej decyzji wyegzekwowane kwoty są zwracane. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika są zwykłym następstwem takiej decyzji.

W świetle powyższych rozważań, Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się przesłanek uzasadniających wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

i dlatego na mocy art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji