Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 77/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w O. Filia w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...], wydaną

po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wójt Gminy R. określił Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w O. Filia w S. wysokość zobowiązania

w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie 9.938,00 zł płatnego w ratach. Organ ten wskazał, że w złożonej [...] stycznia 2012 r. deklaracji na podatek

od nieruchomości na 2012 r., Agencja nie wykazała budynków usytuowanych

na działkach [...], [...], [...], [...] w obrębie wsi G.-W.

2. Po rozpatrzeniu odwołania strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w Ł., decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] uchyliło powyższe rozstrzygnięcie i określiło Agencji wysokość zobowiązania w ww. podatku w kwocie 9.999 zł płatnego w ratach.

3. Organ odwoławczy przedstawił na wstępie przewidziane w ustawie z dnia

12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm. (dalej w skrócie: "u.p.o.l.") zasady opodatkowania podatkiem

od nieruchomości poszczególnych przedmiotów opodatkowania.

Następnie wskazał, że organ I instancji za podstawę opodatkowania przyjął powierzchnię nieruchomości gruntowych wynoszącą 26.696 m2, na które składają się działki o numerach ewidencyjnych: 1) oznaczone symbolem Ba o pow. 15.552 m2 ([...], [...], [...], [...]); 2) oznaczone symbolem dr o pow. 11.144 m2 ([...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]; a także pow. użytkową budynków wynoszącą 3.486,19 m2, na którą składają się budynki znajdujące się na działce nr: [...], [...], [...], [...] (powierzchnię użytkową ww. budynków ustalono podczas oględzin przeprowadzonych w [...] grudnia 2012 r. z udziałem przedstawiciela skarżącej. Określając wysokość podatku Wójt uwzględnił, że w dniu [...] czerwca 2012 r. Agencja sprzedała zabudowaną budynkami o pow. 739,51 m2 działkę nr [...] o pow. 5210 m2.

Kolegium podniosło, że na mocy decyzji Starosty Z. z dnia

[...] marca 2003 r. nr [...] działka o nr ewidencyjnym [...]

(która została podzielona na działki o nr ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] ,[...], [...], [...], [...]) została oznaczona w ewidencji gruntów i budynków pod symbolem Ba - który zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U Nr 38, poz. 454) - oznacza tereny przemysłowe. Zakwalifikowanie działek jako terenów przemysłowych nie uległo zmianie od [...] marca 2003 r. Natomiast działki o nr ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] zostały oznaczone symbolem dr (drogi), a działki o nr ewidencyjnych [...] (...) - symbolem N (nieużytki).

W ocenie Kolegium organ I instancji nie zauważył jednak, że w październiku 2010 r. wygasła umowa dzierżawy z dnia [...] kwietnia 2001 r. [...] w stosunku do działki nr [...] o pow. 1214 m2, co potwierdza protokół zdawczo-odbiorczy z [...] października 2010 r. Okoliczność ta skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego w stosunku do działki o nr [...] o pow. 1214 m2 od listopada 2010 r. do grudnia 2012 r.

Uwzględniając powyższe zmiany Kolegium stwierdziło, że Agencja była dysponentem nieruchomości: 1) od [...] stycznia 2012 r. do [...] stycznia 2012 r.:

a) gruntów pozostałych o pow. 22.264 m2 (Ba - 15.552 m2 + dr - 6712 m2),

b) budynki o łącznej powierzchni użytkowej 3.486,19 m2; 2) od [...] stycznia 2012 r.

do [...] czerwca 2012 r.: a) gruntów pozostałych o pow. 27.910 m2 (Ba - 15.552 m2

+ dr - 12.358 m2), b) budynki o łącznej powierzchni użytkowej 3.486,19 m2;

3) od [...] czerwca 2012 r. do [...] grudnia 2012 r.: a) gruntów pozostałych

o pow. 22.700 m2 (Ba - 10.342 m2 + dr - 12.358 m2), b) budynki o łącznej

pow. 2.746,68 m2.

Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotem sporu jest odpowiedź

na pytanie, czy budynki usytuowane na działkach nr [...], [...], [...], [...] powinny zostać objęte zwolnieniem od podatku od nieruchomości, przewidzianym w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. Dla zastosowania zwolnienia przepis ten wymaga, aby budynek gospodarczy miał wyłączny związek z działalnością rolniczą oraz był położony na gruntach stanowiących gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym. Skoro budynki Agencji znajdują się na gruntach,

które od [...] marca 2003 r. sklasyfikowane są w ewidencji gruntów i budynków

jako tereny przemysłowe, a nie grunty rolne, to nawet jeśli służą działalności rolniczej nie mogą korzystać ze zwolnienia w oparciu o powołany powyżej przepis i należy

je opodatkować stawką właściwą dla budynków pozostałych.

Kolegium zauważyło, że z inicjatywy Agencji przeprowadzono postępowanie zmierzające do zmiany wpisów w ewidencji gruntów. Z zawiadomienia o zmianach

w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia [...] stycznia 2013 r. wynika,

że zmieniono funkcje budynków na działkach nr: [...], [...], [...] "z inne niemieszkalne" na "produkcyjno-usługowe rolnictwa-g". W ocenie organu, zmiany

te nie mogą mieć jednak wpływu na wynik postępowania w sprawie określenia wysokości podatku, ponieważ odnoszą skutek na przyszłość i nie dotyczą klasyfikacji gruntów oznaczonych jako Ba - tereny przemysłowe, a jedynie budynków znajdujących się na tych gruntach. Bez znaczenie dla sprawy pozostaje wobec tego okoliczność, czy i kiedy zawiadomiono Agencję o powyższych zmianach w ewidencji gruntów i budynków.

4. W skardze do Sądu pełnomocnik Agencji wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego. Podniosła zarzuty naruszenia: art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3 w zw. z art. 207, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 197 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 4 i 5, § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.); oraz art. 2 ust. 1 pkt 2,

art. 2 ust. 2, art. 7 ust. 1 pkt 4 b u.p.o.l. i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Agencja nie zgodziła się ze stanowiskiem, że dla zwolnienia z podatku

od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., decydujące znaczenie ma przeznaczenie budynku wyłącznie do działalności rolniczej i położenie na gruntach gospodarstw rolnych. Nie mając wiedzy o dokonanych zmianach strona nie mogła wykazać przedmiotowych budynków w deklaracjach na podatek

od nieruchomości. W tych okolicznościach Agencja nie może ponosić konsekwencji działań organów administracji w postaci naliczenia podatku od nieruchomości

za okres wsteczny, a tym bardziej nie powinna być obciążona odsetkami za zwłokę.

Autorka skargi podniosła, że budynki gospodarcze objęte przedmiotem opodatkowania położone są na gruntach gospodarstwa rolnego i służą wyłącznie

do prowadzenia działalności rolniczej. Z Ewidencji Księgowej Budynków i Lokali Podatnika wynika, że przedmiot opodatkowania dotyczy garaży na ciągniki, szopy

na maszyny oraz szopy-wiaty.

W ocenie strony skarżącej, zapisy w ewidencji gruntów i budynków dotyczące przedmiotu opodatkowania są niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym

i prawnym dotyczącym posiadanych przez Agencję nieruchomości, polegające

na tym, że przedmiotowe grunty powinny być sklasyfikowane jako B-R zamiast Ba, zaś funkcja budynków określona jako "budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa" zamiast "inne niemieszkalne".

Pełnomocnik zwróciła uwagę, że decyzja nie zawiera w sentencji szczegółowego wskazania podstawy opodatkowania z uwzględnieniem numerów poszczególnych działek i ich powierzchni, budynków i ich powierzchni. Ponadto, sentencja szczątkowo podaje podstawę prawną orzeczenia - nie zawiera odesłania do przepisów, na podstawie których określono wysokość zobowiązania podatkowego.

5. W odpowiedzi na skargę Kolegium, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

6. Skarga nie jest zasadna.

Kwestią sporną w sprawie stało się opodatkowanie podatkiem

od nieruchomości budynków usytuowanych na działkach nr [...], [...], [...], [...]. Zdaniem Agencji budynki te powinny zostać objęte zwolnieniem od tego podatku, przewidzianym w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l.

7. Rozstrzygając ten spór wskazać należy w pierwszym rzędzie,

że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej

(art. 2 ust. 1 u.p.o.l.). Zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l., opodatkowaniu tym podatkiem nie podlegają natomiast użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Podstawowe znaczenie dla określenia charakteru gruntu ma ewidencja gruntów

i budynków. Potwierdza to art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. -

Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287),

z którego wynika, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte

w ewidencji gruntów i budynków. Szczególna pozycja ewidencji gruntów i budynków wynika również z samej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, która w art. 1a

ust. 3, przez użyte w ustawie określenia: użytki rolne, lasy, nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, grunty

pod morskimi wodami wewnętrznymi - nakazuje rozumieć, grunty sklasyfikowane

w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków.

Wobec powyższego stwierdzić trzeba, że ustalając stan faktyczny sprawy

i dokonując wymiaru podatku organy podatkowe z uwagi na zasadę praworządności, nie mogły przyjąć innych danych niż wykazane ewidencji. Organy podatkowe

nie mogą kwestionować danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków poprzez własne ustalenia dokonane w postępowaniu podatkowym, z pominięciem zapisów zawartych w tej ewidencji. Dlatego też zasadnie w tej sprawie opodatkowano wymienione w decyzji organu odwoławczego grunty i budynki z uwzględnieniem danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków widniejących od dnia [...] marca 2003 r. Dane te uległy wprawdzie zmianie, ale m.in. w zakresie założenia w 2010 r. ewidencji budynków, a po 2011 r. - jak wynika z decyzji - w zakresie zmiany klasyfikacji budynków na spornych działkach. Ewentualna wadliwość postępowania administracyjnego w przedmiocie dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków (w szczególności nie powiadomienie Agencji o dokonanych zmianach) nie może być przedmiotem badania w postępowaniu podatkowym. Organy podatkowe

nie są uprawnione do badania prawidłowości przeprowadzonej procedury modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Są natomiast, co już wyżej zaznaczono, związane treścią takiej ewidencji. Decyzja Starosty Za. z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] o wprowadzeniu zmian w operacie ewidencji gruntów

i budynków nie została dotychczas wyeliminowana z obrotu prawnego.

8. Przystępując do rozważań w spornym zakresie, należy zauważyć,

że stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., zwalnia się od podatku

od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej.

Ze unormowania tego jednoznacznie wynika, że niezbędnym warunkiem zwolnienia budynku gospodarczego z opodatkowania podatkiem od nieruchomości oprócz jego wykorzystania dla potrzeb działalności rolniczej jest jego położenie

na gruntach gospodarstw rolnych. Sam sposób wykorzystania budynku położonego na terenie gospodarstwa rolnego nie może mieć decydującego znaczenia

dla skorzystania przez podatnika z omawianego zwolnienia. Przepis art. 7 ust. 1

pkt 4 lit. b u.p.o.l. wymaga, aby łącznie zostały spełnione dwie przesłanki.

Po pierwsze musi to być budynek gospodarczy, a po drugie musi być on położony

na terenie gospodarstwa rolnego (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 września 2013 r. sygn. akt II FSK 2564/11, LEX nr 1370480, wyroki: WSA w Białymstoku z dnia

9 października 2013 r. sygn. akt I SA/Bk 326/13 oraz WSA we Wrocławiu z dnia

10 sierpnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 118/11 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W myśl definicji zawartej w art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym,

za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1 (gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych

na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza), o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej.

Sporne budynki położone są na gruntach, które nie są sklasyfikowane

jako użytki rolne. Od [...] marca 2003 r. grunty te oznaczone są w ewidencji gruntów

i budynków symbolem Ba - tereny przemysłowe. Powyższe uniemożliwia zatem objęcie ich zwolnieniem przewidzianym w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. Należy podzielić stanowisko Kolegium, że bez znaczenia jest przy tym zmiana w ewidencji gruntów i budynków dokonana w 2013 r., albowiem odnosi się ona na przyszłość

i nie może mieć wpływu na wymiar podatku od nieruchomości za 2011 r. Podkreślenia ponadto wymaga, na co również zwrócił uwagę organ, że wspomniana zmiana nie dotyczyła klasyfikacji gruntów oznaczonych jako tereny przemysłowe,

a jedynie oznaczenia budynków znajdujących się na tych gruntach. Ustalając wymiar podatku od nieruchomości od budynków znajdujących się na spornych działkach organ prawidłowo zastosował stawkę podatku właściwą budynków dla pozostałych. Za niezasadne należy zatem uznać zarzuty naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 2 i art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l.

9. Zdaniem Sądu pozbawione podstaw są również zarzuty naruszenia wymienionych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej. Organy podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego

oraz załatwienia sprawy. Zebrano i w sposób wyczerpujący rozpatrzono cały materiał dowodowy. Kolegium wyjaśniło, które grunty i budynki podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i od jakiej powierzchni. Powierzchnia użytkowa budynków ustalona została podczas oględzin przeprowadzonych [...] grudnia 2012 r. Klasyfikację poszczególnych gruntów i budynków będących w dyspozycji Agencji ustalono w oparciu o zapisy ewidencji gruntów i budynków.

Okoliczność, że decyzja nie zawiera w swej sentencji wszystkich podstaw prawnych nie świadczy o jej wadliwości wpływającej na wynik sprawy. Istotne jest bowiem, czy podstawa prawna do wydania decyzji w ogóle istnieje, tj. czy istnieje norma prawna stanowiąca podstawę prawną, w oparciu o którą organ mógł wydać określoną decyzję.

W osnowie zaskarżonej decyzji Kolegium powołało się na art. 233 § 1 pkt 2

lit. a Ordynacji podatkowej, który to przepis daje organowi odwoławczemu uprawnienie do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenia co do istoty sprawy. Z tego uprawnienia Kolegium skorzystało w tej sprawie, a brak przywołania w sentencji innych przepisów prawa materialnego i procesowego, nie czyni

tej decyzji wydanej bez podstawy prawnej. Podkreślenia wymaga, że decyzję stanowi zarówno sentencja jak i jej uzasadnienie. Przepisy prawa materialnego zostały w sposób szeroki przytoczone i omówione przez organ odwoławczy

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ ten wskazał na treść art. 21 ust. 3 Ordynacji podatkowej, uprawniający do zweryfikowania poprawności zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości obliczonego przez Agencję, w drodze postępowania podatkowego kończącego się decyzją określającą zobowiązanie podatkowe. Ponadto przytoczył przepisy u.p.o.l. dotyczące przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz podmiotów, którzy są podatnikami tego podatku. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia odpowiada prawu. Wskazuje bowiem na podstawie jakich dowodów organ ustalił stan faktyczny

w sprawie oraz jakie przepisy prawa zostały w sprawie zastosowane.

Mając powyższe na uwadze nie można się zgodzić, że decyzja Kolegium narusza art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3 w zw. z art. 207, art. 120, art. 121 § 1,

art. 122, oraz art. 210 § 1 pkt 4 i 5, § 4 Ordynacji podatkowej.

Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, którego strona w ogóle nie uzasadniła. W toku postępowania podatkowego Agencja nie wnosiła o powołanie biegłego. Nie wiadomo przy tym, jakie okoliczności wymagające specjalnej wiedzy miałyby być przedmiotem dowodu z opinii biegłego.

W rozpatrywanej sprawie organ nie mógł naruszyć art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż przepis ten nie miał w sprawie zastosowania.

10. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).