Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 342/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 217
law: Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz  Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.
article: art. 23 ust. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1167
law: Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant specjalista Agnieszka Wita-Łyskawa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2020 r. sprawy ze skargi J. J. na pismo Zarządu Województwa Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich za lata 2014-2020 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym rozstrzygnięciem z [...] r. Zarząd Województwa Śląskiego, działając na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020 (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 217 z późn. zm., dalej także PROW) oraz art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1167 z zm.) — odmówił przyznania J.J.(dalej także: strona wnioskodawca, skarżący) pomocy, o którą ubiegał się we wniosku o przyznanie pomocy w ramach poddziałania 19.2 Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność objętego PROW na lata 2014 – 2020, złożonym [...]r., tytuł operacji: "Rozpoczęcie działalności gospodarczej <[...] >".

Argumentując podjęte rozstrzygnięcie, organ przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach wskazał, że wnioskodawca złożył wniosek o przyznanie pomocy z zakresu "podejmowania działalności gospodarczej", zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020, zwanego dalej rozporządzeniem. Zaznaczył następnie, że zgodnie z art. 23 ust. 5 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności w razie stwierdzenia, że wniosek o udzielenie wsparcia zawiera braki, jest nieprawidłowo wypełniony lub zawiera oczywiste omyłki, zarząd województwa wzywa podmiot ubiegający się o wsparcie do usunięcia tych braków lub nieprawidłowości, lub poprawienia oczywistych omyłek w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni i nie dłuższym niż 14 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Pismem z 6 lutego 2020 r., które organ przytoczył in ecstenso, Wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia wniosku oraz złożenia wyjaśnień, między innymi w zakresie przedstawionej przez niego koncepcji prowadzenia działalności gospodarczej, tj.:

po pierwsze – "Zgodnie z informacjami zawartymi w wniosku o przyznanie pomocy Wnioskodawca planuje uruchomić sieć stacji ładowania dla lekkich pojazdów elektrycznych (rowerów, skuterów, hulajnóg, itp.). W rozumieniu art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. poz. 317, 1356 i 2348) stacja ładowania to:

urządzenie budowlane obejmujące punkt ładowania o normalnej mocy lub punkt ładowania o dużej mocy, związane z obiektem budowlanym, lub

wolnostojący obiekt budowlany z zainstalowanym co najmniej jednym punktem ładowania o normalnej mocy lub punktem ładowania o dużej mocy

— wyposażone w oprogramowanie umożliwiające świadczenie usług ładowania, wraz ze stanowiskiem postojowym oraz, w przypadku gdy stacja ładowania jest podłączona do sieci dystrybucyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne, instalacją prowadzącą od punktu ładowania do przyłącza elektroenergetycznego".

Przytaczając w pełni treść wezwania, przypomniał także, że wskazano w nim, że biorąc pod uwagę art. 30 ust 1 pkt 1a) ustawy z 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm., dalej także Pr.bud.) zgłoszenia organowi administracji architektoniczno –budowlanej wymaga między innymi budowa stacji ładowania w rozumieniu ww. art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, z zastrzeżeniem art. 29a ustawy prawo budowlane. W związku z tym Wnioskodawca zobligowany został na etapie złożenia wniosku o płatność do przedłożenia stosownych dokumentów potwierdzających zgodność realizowanego przedsięwzięcia z obowiązującymi przepisami (w szczególności z ww. ustawami tj. stosowne zgłoszenia/pozwolenia/decyzje; jeżeli będą wymagane), natomiast na etapie składania wniosku o przyznanie pomocy wymagane jest określenie szczegółowej lokalizacji stacji ładowania wraz z stosownymi dokumentami potwierdzającymi możliwość realizacji przedsięwzięcia na danej nieruchomości tzn. dokumentów potwierdzających tytuł prawny do nieruchomości na których realizowana będzie operacja wraz ze zgodami właściciela/współwłaściciela nieruchomości jeżeli Wnioskodawca jest w posiadaniu zależnym nieruchomości na której/których realizowane będzie przedsięwzięcie.

Po drugie, zaś – jak wskazano – ponieważ "W ramach świadczonych usług Wnioskodawca zamierza również prowadzić sprzedaż oraz wynajem stacji ładujących" wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia/wyjaśnienia:

- czy dysponuje odpowiednim zapleczem do prowadzenia sprzedaży/pośrednictwa sprzedaży (odpowiednie zapiecze magazynowe, sklep internetowy itp.). Akcentując, iż należy pamiętać, że sprzedaż powinna być zgodnie z przepisami które mają zastosowanie, tj. prowadzona w obiektach w których można prowadzić działalność gospodarczą zgodnie z przepisami prawa budowlanego;

- czy w związku z uruchomieniem sprzedaży/pośrednictwa w sprzedaży będzie zobligowany do zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części zgodnie z prawem budowlanym,

- jakiego rodzaju oraz ile stacji ładowania przeznaczonych będzie do wynajmu oraz czy możliwe jest prowadzenie wynajmu stacji ładowania typu "wiata rowerowa" biorąc pod uwagę ww. przepisy.

Nadto, jak zaznaczył organ – uzupełnień dotyczących wskazanych w nim szczegółowo załączników oraz wyjaśnienia między innymi:

1) Uzupełnienia/wyjaśnienia dotyczącego przedstawionej koncepcji prowadzenia działalności gospodarczej, przy czym wskazano, że:

- "w wyniku zauważonych zagadnień prawnych zmieniono koncepcję: stacje ładujące zostaną wynajęte zewnętrznym podmiotom i to najemca zobowiązany będzie do rozwiązania ewentualnych problemów prawnych powstających w wyniku instalacji stacji ładowania w terenie,

- mimo dostępowi do terenu i budynków gospodarczych mogących być wykorzystanych do działalności gospodarczej planowana sprzedaż/wynajem prowadzona będzie początkowo w modelu biznesowym zwanym dropshipping, który nie wymaga od sprzedawcy zaplecza i dobrze sprawdza się u nowo powstających podmiotów gospodarczych (...)".

Ponadto, na co także organ zwrócił uwagę, wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia dotyczące załączników: zmiana koncepcji związanej z wynajmem przenosi wymienione zagadnienia na docelowego klienta (...).

Po dosłownym przytoczeniu wezwania organ zacytował § 5 ust. 1 pkt. 3) rozporządzenia wskazując, że pomoc na operację w zakresie podejmowania działalności gospodarczej jest przyznawana między innymi jeżeli koszty planowane do poniesienia w ramach operacji mieszczą się w zakresie kosztów, o których mowa w § 17 ust. 1, do których zalicza się koszty:

ogólne, o których mowa w art. 45 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 1305/2013, zwanego dalej "kosztami ogólnymi",

zakupu robót budowlanych lub usług,

zakupu lub rozwoju oprogramowania komputerowego oraz zakupu patentów, licencji lub wynagrodzeń za przeniesienie autorskich praw majątkowych lub znaków towarowych,

najmu lub dzierżawy maszyn, wyposażenia lub nieruchomości,

zakupu nowych maszyn lub wyposażenia, a w przypadku operacji w zakresie określonym w § 2 ust. 1 pkt 5 – również używanych maszyn lub wyposażenia, stanowiących eksponaty,

zakupu nowych środków transportu, z wyłączeniem zakupu samochodów osobowych przeznaczonych do przewozu mniej niż 8 osób łącznie z kierowcą,

zakupu nowych rzeczy innych niż wymienione w pkt 5 i 6, w tym materiałów,

wynagrodzenia i innych świadczeń, o których mowa w Kodeksie pracy, związanych z pracą pracowników beneficjenta, a także inne koszty ponoszone przez beneficjenta na podstawie odrębnych przepisów w związku z zatrudnieniem tych pracowników – w przypadku operacji w zakresie określonym w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. b i pkt 3,

podatku od towarów i usług (VAT), zgodnie z art. 69 ust. 3 lit. c rozporządzenia nr 1303/2013

– które są uzasadnione zakresem operacji, niezbędne do osiągnięcia jej celu oraz racjonalne.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy podniósł, że analizując przedłożone przez Wnioskodawcę uzupełnienia/wyjaśnienia wniosku stwierdzono, że wydatki związane z zakupem 8 solarnych stacji ładowania w łącznej kwocie [...] zł nie mieszczą się w zakresie kosztów o których mowa w § 17 ust. 1 rozporządzenia, gdyż nie spełniają w tym konkretnym przypadku warunku racjonalności planowanego do poniesienia wydatku. Stwierdził, że scedowanie wszystkich spraw związanych z uruchomieniem stacji ładowania na potencjalnego klienta powoduje, że przedmiotowa usługa jest oparta na nierealnych założeniach, niemożliwych do zrealizowania.

Ponadto wskazał, że Wnioskodawca nie opisał w jaki sposób miałby odbywać się wynajem sprzętu z zastosowaniem modelu "dropshipping".

W jego ocenie Wnioskodawca nie dobrał odpowiednich założeń w stosunku do zamierzonych celów. Skutkiem tego wydatki stanowiące podstawę do wyliczenia kwoty pomocy, po odjęciu wydatków związanych z zakupem 8 stacji solarnych wynoszą poniżej 70% kwoty jaką można przyznać na tę operację, czyli poniżej 70% wnioskowanej kwoty 85 tyś. zł.

Tym samym wyjaśnił, że zgodnie z zapisami §5 ust. 1 pkt 4) rozporządzenia pomoc na operację w zakresie określonym w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a jest przyznawana, jeżeli biznesplan, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 5, jest racjonalny i uzasadniony zakresem operacji, w szczególności, jeżeli suma kosztów planowanych do poniesienia w ramach tej operacji, ustalona z uwzględnieniem wartości rynkowej tych kosztów, jest nie niższa niż 70% kwoty, jaką można przyznać na tę operację.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 –2020 poprzez odmowę przyznania pomocy w sytuacji w której nie zachodziły przesłanki warunkujące odmowę udzielenia takiej pomocy;

2) art. 27 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 –2020 poprzez naruszenie zasady praworządności sprowadzające się do nienależytego uzasadnienia odmowy przyznania pomocy, które uniemożliwia zweryfikowanie intencji Organu w trakcie wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia;

3) art. 23 ust. 3 i 5 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności w zw z § 24 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 –2020 poprzez odstąpienie od jej wezwania do złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących zastrzeżeń Organu w zakresie refundowanych kosztów inwestycji, które to zastrzeżenia po raz pierwszy zostały wyartykułowane dopiero na etapie rozstrzygnięcia Organu i sprowadzały się do kwestionowania racjonalności planowanego wydatku;

4) §17 ust. 1 w zw. z §5 ust. 1 pkt. 4) w zw. z §4 ust. 1 pkt. 5) Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 –2020 poprzez błędne uznanie przez Organ, iż zakup 8 solarnych stacji ładowania nie mieści się w zakresie kosztów, o których mowa w §17 Rozporządzenia, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy prowadzi do odmiennych wniosków, a tym samym prowadzi do wniosku, iż zaplanowane koszty wypełniają dyspozycję §17 ust. 1 Rozporządzenia;

5) art. 30 ust. 1 pkt. 1a) ustawy Prawo budowlane poprzez dokonanie nieprawidłowej wykładni przedmiotowego przepisu z pominięciem art. 29a ustawy prawo budowlane oraz art. 29 ust. 2 pkt. 16) ustawy prawo budowlane – co doprowadziło do nieprawidłowego uznania, iż dla budowy stacji solarnych objętych wnioskiem koniecznym jest dokonanie zgłoszenia do właściwego organu podczas gdy przedmiotowe urządzenia wyłączone zostały z obowiązku dokonania zgłoszenia budowy lub robót budowlanych;

Formułując powyższe zarzuty autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcie i zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania.

W motywach skargi zakwestionował w całości zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia przytaczając rozwinięte argumenty przedstawione w jej petitum. Zaprezentował ocenę prawną podstawy działania organu, podnosząc, że nie znajduje potwierdzenia w treści uzasadnienia rozstrzygnięcia odmowy przyznania pomocy skarżącemu pomocy stanowisko, że zaplanowane przez niego koszty przedsięwzięcia są nieracjonalne. Stwierdził nadto, że Organ w trakcie rozpoznawania wniosku Skarżącego kierował się szeroko pojętym "uznaniem administracyjnym". Jego zdaniem nie sposób przychylić się do twierdzeń Organu, iż zaplanowane przez Skarżącego wydatki nie są racjonalne, gdy dla uzasadnienia przedmiotowej "nieracjonalności" – Organ odwołuje się do twierdzenia "Scedowania wszystkich spraw związanych z uruchomieniem stacji ładowania na potencjalnego klienta powoduje, że przedmiotowa usługa jest opata na nierealnych założeniach, niemożliwych do zrealizowania".

W dalszej kolejności zanegował uznanie organu w zakresie nierealności założeń i niemożliwości ich zrealizowania. Stwierdził, że to stanowisko organu pozostaje bez jakiegokolwiek dalszego uzasadnienia, co z kolei stanowi powoduje, że nie jest w stanie odnieść się do intencji. Nie mniej jednak wskazał, że "gdyby przedmiotowe twierdzenie dotyczyło nierealności przyjętego modelu biznesowego – Skarżący wskazuje, iż jest w posiadaniu dokumentów mających potwierdzać zainteresowanie przedsięwzięciem organizowanym przez Skarżącego przez potencjalnych kontrahentów Skarżącego".

Równocześnie wyjaśnił, że dokumenty te nie zostały przedstawione na etapie postępowania przed Organem, albowiem ten aż do chwili wydania rozstrzygnięcia nie kwestionował racjonalności przyjętych założeń biznesowych. Zaznaczył, że zaplanowane przedsięwzięcie uzyskało maksymalną ilość punktów na etapie wstępnej oceny projektu, a tym samym nie miał świadomości, iż odmowa przyznania pomocy mogłoby zostać oparta na takich okolicznościach. W załączeniu przedłożył dokumenty potwierdzające w jego ocenie niezasadność przyjętych założeń Organu.

Kontynuując zaznaczył także, że takie działanie stanowi naruszenie art. 27 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 –2020 poprzez naruszenie zasady praworządności sprowadzające się do nienależytego uzasadnienia odmowy przyznania pomocy, które uniemożliwia zweryfikowanie intencji Organu w trakcie wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Ponadto stwierdził, że gdyby organ prawidłowo uznał, iż koszt zakupu 8 solarnych stacji ładowania zgodny jest z treścią §17 Rozporządzenia – to spełniłby przesłanki do udzielenia pomocy. Na zakończenie zarzucił organowi, że organ nie wezwał Skarżącego do złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących racjonalności oraz realności planowanego przedsięwzięcia, przez co nie miał wiedzy o wątpliwościach Organu, które zostały wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Zdaniem autora skargo organ miał możliwość wezwania Skarżącego do złożenia dodatkowych wyjaśnień, co przecież uczynił w piśmie z dnia 6 lutego 2020 r. dotyczącym innych zagadnień, na które to wezwanie Skarżący udzielił stosownej odpowiedzi.

Na marginesie przedmiotowych rozważań wskazał, iż organ dokonał nieprawidłowej wykładni art. 30 ust. 1 pkt. 1a) ustawy Prawo budowlane, a to nieprawidłowo uznał, iż dla stacji solarnych objętych wnioskiem Skarżącego koniecznym jest dokonanie zgłoszenia podczas gdy przedmiotowe urządzenia wyłączone zostały z obowiązku dokonania zgłoszenia budowy lub robót budowlanych.

Odpowiadając na skargę organ drugoinstancyjny podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu i stwierdził, że jest ona nieuzasadniona oraz nie zawiera żadnych argumentów, które podważałyby jego merytoryczną prawidłowość. Powtórzył przy tym zasadnicze motywy zawarte w objętym skargą rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Na wstępie wskazania wymaga, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm., dalej: pusa) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej ppsa). Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem jej art. 57 a. W świetle art. 134 § 1 ppsa, Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04). Orzekanie – na podstawie art. 135 ppsa – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Stąd też dołączenie do skargi dokumentów opisanych w niej nie mogło odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych, jak wskazano powyżej, zostały wymienione w art. 3 § 2 ppsa, natomiast po myśli jego § 3 sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Taką ustawą szczególną jest ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 –2020. Zgodnie bowiem z jej art. 35 ust. 2, podmiotowi ubiegającemu się o przyznanie pomocy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa.

W rezultacie rzeczą sądu administracyjnego w realiach badanej sprawy, która dotyczy odmowy przyznania skarżącemu pomocy dla przedsięwzięcia ramach poddziałania 19.2 Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność objętego PROW na lata 2014 – 2020, tytuł operacji: "Rozpoczęcie działalności gospodarczej [...] " było ustalenie, czy dokonujący oceny wniosku o przyznanie pomocy organ prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do stanu faktycznego. Co istotne – zaskarżona czynność jest kontrolowana przez Sąd pod kątem jej zgodności z przepisami prawa materialnego oraz z przepisami postępowania, którymi są regulacje przytoczonej powyżej ustawy oraz rozporządzenia.

Ponadto, co wymaga także podkreślenia, powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa.

Tym samym kontrola sądowa zaskarżonego aktu sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ppsa).

W toku przeprowadzonej sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, na podstawie kryterium jej zgodności z prawem i w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zdaniem Sądu nietrafione są sformułowane w niej wnioski i zarzuty oraz motywy przytoczone na ich poparcie.

Stan faktyczny w sprawie jest istota sporu dotyczy rozstrzygnięcia, czy prawidłowo organ odmówił stronie przyznania pomocy w ramach PROW na lata 2014 –2020. Mając przy tym na uwadze wskazane przez stronę zastrzeżenia przy zaprezentowanym stanie faktycznym Sąd wskazuje, że w pełni go akceptuje i podziela, jak również ocenę prawną organu wyrażoną w objętym skargą rozstrzygnięciu. Kontrolując powołanym zakresie legalność oceny projektu jak również legalność działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej (protestu), które znalazły ostateczny wynik w zaskarżonym rozstrzygnięciu, Sąd stwierdził, że odpowiadają one prawu.

Zdaniem Sądu rację ma organ podnosząc, że skarżący nie dopełnił ciążących na nim obowiązków związanych z dołączeniem do wniosku o przyznanie pomocy niezbędnych dokumentów. Wbrew temu co twierdzi skarżący pomimo szczegółowo określonego w wezwaniu z 6 lutego 2020 r. obowiązku uzupełnienia braków nie wywiązał się z niego – i co ważne – zmienił założenia koncepcji nie przedkładając dokumentów uwiarygodniających nowe założenia zgodnie z zaleceniami ogólnymi informacji pomocniczej przy wypełnianiu biznesplanu. Nie może budzić wątpliwości, a czego zdaje się nie chce dostrzec skarżący, że powinien wykazać we wniosku o przyznanie pomocy wraz z załącznikami, że operacja jest uzasadniona ekonomicznie, a wydatki są racjonalne i będzie realizowana zgodnie z biznesplanem. Zauważyć bowiem należy, że to na Skarżącym ciążył obowiązek przedstawienia dowodów oraz składania wyjaśnień niezbędnych do wyboru operacji do dofinansowania prawem przewidzianej fazie i trybie. Dołączenie na etapie składania skargi dokumentów dowodzi, że organ nie dysponował nimi a tym samym nie były one poddane jego ocenie we właściwym czasie, trybie i na etapie.

Bezspornym w sprawie jest, że Skarżący został wezwany do złożenia wyjaśnień i dokumentacji w sprawie. Niemniej jednak, zamiast przedłożyć brakujące dokumenty i wyjaśnienia we wskazanym zakresie, w celu wyeliminowania wątpliwości, które mogły powstać na etapie oceny pierwszej wersji wniosku o przyznanie pomocy, wskazał – na co zasadnie zwrócił uwagę organ – na całkiem nowe, w stosunku do zakładanych, rozwiązania, co z kolei jak ocenił nie pozwoliło na dokonanie pozytywnej oceny wniosku.

Zdaniem Sądu analiza tak wezwania jak i odpowiedzi uzasadnia ocenę, że Skarżący nie wykonał ciążącego na nim obowiązku przedłożenia wyjaśnień i dokumentów, o które został wezwany. Równocześnie wskazania wymaga, że organ jednak nie miał, jak odmiennie uznaje skarżący, podstaw do wzywania go po raz kolejny do przedłożenia dodatkowych wyjaśnień i dokumentów, gdyż – w świetle art. 21 ust. 1c ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności – w przypadku zastosowania procedury wyjaśnień i uzupełnień ciężar udowodnienia faktów spoczywa na podmiocie, który z tego faktu wywodzi skutki prawne, czyli na wnioskodawcy. Jeżeli wnioskodawca nie przedstawia dokumentów potwierdzających okoliczności niezbędne dla wyboru operacji do finansowania, organ zatem nie ma podstaw by de facto ponawiać wezwanie do poprawiania danego dokumentu po raz kolejny, albowiem taki mechanizm i takie oczekiwanie wnioskodawcy mogłoby prowadzić do nierówności w traktowaniu innych uczestników naboru i odformalizowaniu procedowania albowiem jeden z nich mógłby być wzywany aż do momentu udowodnienia spełnienia okoliczności warunkującej uzyskanie wsparcia. Dlatego dla zachowania równości i konkurencyjności prawodawca wprowadził terminy urzędowe określane w wezwaniu, jak w niniejszej sprawie w terminie 14 dni, z pouczeniem o skutkach jego niedochowania, strona 5 wezwania. Zasada równości przejawia się w tym, m.in., że wszyscy Beneficjenci mają mieć zapewniony zarówno równy dostęp do środków pomocowych, jak i jednakowe podejściu do nich. Konsekwencją tego jest to, że Beneficjenci są jednokrotnie wzywani do uzupełnienia braków i złożenia wyjaśnień. Skoro skarżacy nie zamierzał przedłożyć dokumentów, o które został wezwany powinien, w przypadku zmiany koncepcji, dopilnować by dokumentacja oraz wyjaśnienia wymagane do wniosku o przyznanie pomocy w świetle wprowadzonych zmian były spójne, racjonalne i wiarygodne. Nie może bowiem umknąć uwadze, co także podniesiono powyżej, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek dołączenia do wniosku o przyznanie pomocy dokumentów niezbędnych do ustalenia spełnienia warunków przyznania pomocy. Wnioskodawca, wprowadzając zmiany do wniosku, które miały zastąpić żądaną przez Organ dokumentację, nie uwiarygodnił jednak opłacalności i racjonalności nowej koncepcji.

Zasada praworządności, ustanowiona w art. 27 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 34 ust 2 i art. 3 ust 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 –2020, stanowi dla organu obowiązek działania na podstawie przepisów prawa. Organ powinien podejmować działania zmierzające do załatwienia sprawy zgodnie ze stanem faktycznym, niemniej jednak, zgodnie z jej art. 27 ust. 2, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek udowodnienia spełnienia kryteriów przyznania pomocy. Zgodnie z literalnym brzmieniem art. 27 ust 2, Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ustawodawca ustanowił w przywołanym przepisie jednoznacznie, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy istotnym jest, że odpowiadając na wezwanie organu do złożenia wyjaśnień i uzupełnienie wniosku, skarżący w zakresie uzupełnienia/wyjaśnienia dotyczącego przedstawionej koncepcji prowadzenia działalności gospodarczej oświadczył, że w wyniku zauważonych zagadnień prawnych zmieniono koncepcję: stacje ładujące zostaną wynajęte zewnętrznym podmiotom i to najemca zobowiązany będzie do rozwiązania ewentualnych problemów prawnych powstających w wyniku instalacji stacji ładowania w terenie. W akapicie drugim oświadczył, zaś, że "mimo dostępowi do terenu i budynków gospodarczych mogących być wykorzystanych do działalności gospodarczej planowana sprzedaż/wynajem prowadzona będzie początkowo w modelu biznesowym zwanym dropshipping, który nie wymaga od sprzedawcy zaplecza i dobrze sprawdza się u nowo powstających podmiotów gospodarczych (...)." Z kolei w zakresie uzupełnienia dotyczącego załączników oświadczył: "zmiana koncepcji związanej z wynajmem przenosi wymienione zagadnienia na docelowego klienta (...)".

Zdaniem Sądu zasadnie organ wskazał, że przesłanką odmowy przyznania pomocy jest niespełnienie warunku §5 ust. 1 pkt 4) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r., zgodnie z którym pomoc na operację w zakresie określonym w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a jest przyznawana, jeżeli biznesplan, jest racjonalny i uzasadniony zakresem operacji, w szczególności, jeżeli suma kosztów planowanych do poniesienia w ramach tej operacji, ustalona z uwzględnieniem wartości rynkowej tych kosztów, jest nie niższa niż 70% kwoty, jaką można przyznać na tę operację. Wypełniając wniosek o przyznanie pomocy wraz z dokumentami stanowiącymi obowiązkowe załączniki skarżący, jako beneficjent pomocy publicznej, poddanej kontroli w zakresie wydatkowania środków, zobowiązany do postępowania zgodnie z Instrukcjami i informacjami dotyczącymi tej formy wsparcia. Zgodnie z zaleceniami ogólnymi informacji pomocniczej przy wypełnianiu biznesplanu w ramach poddziałania 19.2 (IP –P_19.2)

1) "Uznanie wskaźników wynikowych może nastąpić jedynie w przypadku pozytywnej oceny biznesplanu w zakresie jego poprawności formalnej, spójności, wiarygodności, celowości i zasadności inwestycji w danej branży, a także realności przyjętych założeń w zakresie wielkości i struktury przychodów i kosztów";

2) "Przyjęcie w biznesplanie nierealnych założeń, może skutkować negatywnymi konsekwencjami. Z jednej strony podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy może mieć trudności w osiągnięciu w wyniku realizacji operacji, określonego w umowie, ilościowego lub wartościowego poziomu sprzedaży produktów, z drugiej zaś – niepoprawnie sporządzony, niespójny, nierealny lub niewiarygodny biznesplan – może być oceniony negatywnie".

Zasadnie organ zwrócił uwagę, co pomija skarżący, że zgodnie z pierwotnym wnioskiem o przyznanie pomocy (i biznesplanem) początkowy model prowadzonej działalności zakładał, że będzie on czerpać przychody między innymi z tytułu sprzedaży abonamentu na ładowanie rowerów oraz reklam umiejscowionych w 8 planowanych do zakupienia stacji ładowania. Ww. założenia wymagały dodatkowych wyjaśnień oraz przedstawienia dokumentów m.in. potwierdzającego tytuł prawny do nieruchomości, na których planowane jest umiejscowienie stacji ładowania, wykazania we wniosku tych nieruchomości, jak również przedstawienia zgody właściciela nieruchomości na realizację operacji, w celu potwierdzenia m.in. realność, wiarygodności i gotowość realizacji tak ujętej koncepcji działalności zgodnie z wymogami formalnymi. W związku z powyższym Skarżący został wezwany do uzupełnień. W toku uzupełnień jednakże, czego dowodzi jego pismo (nieopatrzone datą dzienną jednakże z prezentaty urzędu wynika data wpływu: 4 marca 2020 r., k. 8) nie przedłożył wymaganych dokumentów i wyjaśnień, natomiast poinformował o zmianie koncepcji planowanej do realizacji operacji w części dotyczącej zakupu stacji ładowania w sposób, oświadczając, jak także podano wyżej, że: "W wyniku zauważonych zagadnień prawnych zmieniono koncepcję: stacje ładujące zostaną wynajęte zewnętrznym podmiotom i to najemca zobowiązany będzie do rozwiązania ewentualnych problemów prawnych powstających w wyniku instalacji stacji ładowania w terenie". Zmiana ta, jak słusznie uznał organ a wadliwie ocenił skarżący, wpłynęła na ocenę biznesplanu w zakresie przyjętych założeń. Skarżący nie opisał i nie wyjaśnił w jaki sposób miałby odbywać się wynajem sprzętu z zastosowaniem modelu "dropshipping", który powszechnie przyjętej praktyce rozumiany jest jako model logistyczny wykorzystywany w sprzedaży przez Internet, polegający na przeniesieniu procesu wysyłki towaru na dostawcę. Rola sklepu internetowego w tym modelu logistycznym, sprowadza się do zbierania zamówień i przesyłania ich do dostawcy, który realizuje wysyłkę towaru do klienta. Podobnie jak w przypadku całego handlu detalicznego, sprzedawca osiąga zysk z różnicy pomiędzy ceną hurtową a detaliczną. Tak ujęta metoda i model dropshippingu nie może być stosowany w zakresie planowanego wynajmu stacji ładowania w ramach wnioskowanej pomocy. Zgodnie bowiem z zasadami przyznania i wypłaty pomocy finansowej w ramach poddziałania 19.2 dla wniosków z zakresu podejmowania działalności gospodarczej, po podpisaniu umowy Beneficjent otrzymuje środki finansowe, za które powinien dokonać wszystkich zakupów związanych z realizacją operacji. Jednoznacznie wynika z tego konieczność wydatkowania środków w okresie wskazanym w umowie w celu wykazania realizacji umowy oraz złożenia wniosku o płatność końcową. Strona skarżąca nie może zakładać, że będzie nabywać urządzenia w sytuacji gdy pojawi się potencjalny klient, gdyż powinien w okresie obowiązywania umowy zakupić wszystkie elementy będące przedmiotem wniosku oraz złożyć wniosek o płatność końcową. Ponadto, rację ma organ, że w ramach przedstawionej nowej koncepcji całkowicie niewiadomym jest, czy potencjalny klient dokonałby "rozwiązania ewentualnych problemów prawnych powstających w wyniku instalacji stacji ładowania w terenie", zgodnie z przyjętym założeniem. Nadto to skarżący powinien dysponować odpowiednim zapleczem lokalowym, w którym można przechowywać planowany do wynajmu asortyment. Tym samym zasadnie organ stwierdził, ze wydatki związane z zakupem stacji ładowania nie zostały uznane za racjonale, a co za tym idzie nie mogły stanowić wydatków stanowiących podstawę do wyliczenia kwoty pomocy. Skutkiem tego wydatki stanowiące podstawę do wyliczenia kwoty spadły poniżej minimalnego progu 70% kwoty, jaką można przyznać na tę operację (poniżej 70% wnioskowanej kwoty pomocy). W tej sytuacji nie został spełniony warunek przyznania pomocy, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 4) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r.

Skład orzekający stwierdził, że organ dokonał oceny założeń i wskaźników biznesplanu, prowadzącej do uznania, że nie został spełniony warunek wskazany w §5 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia (racjonalność biznesplanu) . Powyższe ustalenia spowodowały brak możliwości przyznania pomocy na realizację operacji. W tej sytuacji nie sposób uznać, że naruszony został .§ 4 ust. 1 pkt 5., §5 ust. 1 pkt. 4, §17 ust.1 rozporządzenia.

Jednocześnie Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 27 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich poprzez naruszenie zasady praworządności sprowadzające się do nienależytego uzasadnienia odmowy przyznania pomocy. Zaskarżone pismo z dnia [...] r., zawiera szczegółowe wyjaśnienia odmowy przyznania pomocy, jest spójne, wskazuje stan faktyczny oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z uzasadnieniem, w szczególności wyjaśniono, że "Wnioskodawca nie dobrał odpowiednich założeń w stosunku do zamierzonych celów". Wyjaśniono również, że "scedowanie wszystkich spraw związanych z uruchomieniem stacji ładowania na potencjalnego klienta powoduje, że usługa jest oparta na nierealnych założeniach". Wskazano pułapy kwotowe, których osiągnięcie umożliwia przyznanie pomocy na operację. Przy czym na tym racje ma także organ wskazując, że bezprzedmiotowe są podnoszone przez skarżącego w skardze kwestie dotyczące przepisów prawa budowlanego i dokumentacji z nich wynikającej, albowiem z uwagi na stan sprawy nie były analizowane i nie miały wpływu na rozstrzygnięcie, co uzasadnia odstąpienie od rozważań na ten temat.

Zdaniem Sądu nie zostały naruszone procedury dotyczące rozpatrzenia wniosku oraz poinformowania wnioskodawcy o treści rozstrzygnięcia, a treść merytoryczna rozstrzygnięcia znajduje potwierdzenie w przepisach prawa, w tym § 20 ust 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 –2020 postępowanie w sprawie o przyznanie pomocy prowadzi zarząd województwa.

W ocenie Sądu tak zebrany materiał jak i uzasadnienie objętego skargą rozstrzygnięcia dowodzi, że organom nie można zarzucić naruszenia przepisów proceduralnych czy materialnych, ani podzielić zarzutów skargi i argumentów wywiedzionych w niej na jej poparcie. Zaskarżone rozstrzygniecie zostało wydane na podstawie wyczerpująco ustalonego stanu faktycznego, który znajduje pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Przeciwstawne temu wnioskowi twierdzenia skarżącego nie zastały w żaden sposób sprecyzowane przez wskazanie dowodów, które w jego ocenie należałoby dodatkowo przeprowadzić, toteż brak jest możliwości szczegółowego odniesienia się do wywiedzionego w tym zakresie zarzutu, tym bardziej, że materiał dowodowy, w ocenie Sądu był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i umożliwił prawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych, w tym tych mających znaczenie w sprawie. W kontrolowanym postępowaniu właściwie oceniono cały materiał dowodowy, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej.

Podkreślić przy tym należy, że zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez niego materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jak zdaje się to wywodzić strona skarżąca.

Wyrazem należytej oceny dowodowej jest natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację, w której organ prawidłowo umotywował wydane rozstrzygnięcie, przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśnił na podstawie dokonał rozstrzygnięcia. Skarga zaś, poza zaprezentowaną w niej polemiką z ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej, nie zawiera żadnych przekonywujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko. Należy przy tym podkreślić, że ani niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonego aktu nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi.

W wyniku dokonanej kontroli, Sąd doszedł zatem do wniosku, że w zaistniałym stanie faktycznym nie nastąpiło naruszenie powołanych w skardze przepisów prawa, a zatem wszystkie podniesione w skardze zarzuty, okazały się niezasadne. Sąd zaś nie doszukał się innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Podkreślić trzeba także, że obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez ten organ materiałów dowodowych, mających wykazać okoliczności korzystne dla stron postępowania. Zasada ta nie zwalnia strony postępowania administracyjnego z obowiązku przedstawienia takich dowodów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki. W niniejszej sprawie strona skarżąca, negując twierdzenia organów, dowodów takich nie przedstawiła. Natomiast sama argumentacja negująca niewadliwe ustalenia organów nie jest wystarczająca dla podważenia tych ustaleń wynikających ze zgromadzonych dowodów.

Tym samym, w ocenie Sądu zarzuty skarżącego są bezpodstawne, a ponowna ocena projektu, od której skarżący wywiódł skargę, została dokonana w sposób prawidłowy i zgodny z prawem. Końcowo podkreślić należy, że to na osobach ubiegających się o dofinansowanie spoczywa obowiązek sporządzenia spójnej, prawidłowej i przekonującej dokumentacji, zaś wszystkie błędy na tym polu ostatecznie obciążają je, a nie organ oceniający wniosek. Wnioskodawca ubiega się o środki publiczne, powinien znać zasady obowiązujące w naborze i to, że tak naprawdę uczestniczy w rywalizacji z innymi osobami, którym przyświeca podobny cel, przy ograniczonej ilości środków do przyznania. W sytuacji, w której przygotowana przez wnioskodawcę dokumentacja jest pełną luk, niedopowiedzeń i sprzeczności, jego sytuacja pogarsza się w stosunku do konkurentów, którzy na czas opracowali wnioski w sposób należyty, bez tego rodzaju błędów i pominięć. Ignorowanie tego rodzaju wątpliwości co do racjonalności, spójności i kompletności dokumentacji wnioskodawcy, a zwłaszcza biznesplanu stanowiłoby tak naprawdę niczym nieuzasadnione faworyzowanie wnioskodawcy kosztem konkurentów, a więc w zasadzie rodzaj pozytywnej dyskryminacji. Z tych tez względów Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że ocena projektu została z naruszeniem prawa, które miałoby istotny wpływ na wynik oceny.

Z uwagi na powyższe, Sąd – na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej i art. 151 ppsa – skargę jako bezzasadną, oddalił.