Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 74/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.51 ust. 1 pkt 2b
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Marek Wroczyński, , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 7 kwietnia 2022 r. sprawy ze skarg J. K., Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2021 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania robót budowlanych oddala skargi.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja M.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB, organ odwoławczy, organ II instancji) Nr [...] z 1 grudnia 2021 r., wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2020 poz. 1333 ze zm., dalej p.b.), po rozpatrzeniu odwołania J. K. i Prokuratora Prokuratury Okręgowej

w R. (dalej Prokurator) od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. (dalej: PINB, organ I instancji) nr [...] z 7 października 2021 r., którą WINB uchylił w całości zaskarżoną decyzję i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 p.b. nakazał G. K.(dalej: inwestor, skarżąca, strona)

- wykonanie, w terminie do dnia 30.09.2022 r., robot budowlanych mających na celu doprowadzenie budynku gospodarczo-garażowego usytuowanego na działce o nr ew. [...]położonej w miejscowości J. [...] gm. P. do stanu zgodnego

z prawem poprzez doprowadzenie tylnej - tj. wschodniej ściany przedmiotowego budynku do takiego stanu, by jej odległość od granicy pomiędzy działkami o nr ew. [...]i [...]spełniała warunki określone w § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. aby jego tylna - podłużna ściana usytuowana była bezpośrednio w granicy pomiędzy działkami o nr ew. [...]i [...]. Powyższe najeży wykonać poprzez obłożenie tylnej ściany płytami

z wełny skalnej z pokryciem ich wyprawą tynkarską cienkowarstwową w taki sposób, aby sumaryczna grubość warstwy płyt i wyprawy wynosiła 16 cm w narożu północnowschodnim i 9 cm w narożu południowo-wschodnim.

Zaskarżona decyzja wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Postępowanie administracyjne w sprawie budynku gospodarczo-garażowego, położonego na działce nr [...]w miejscowości J. [...], zostało wszczęte w 2006 r. W toku tego postępowania ustalono, że skarżąca zrealizowała sporną inwestycję na podstawie decyzji Wójta Gminy P. z 18 marca 1998 r., znak: Bp [...], udzielającej pozwolenia na budowę budynku warsztatowo - garażowego, której nieważność stwierdził Wojewoda M. decyzją nr [...] z 18 października 2005 r. Nieruchomość ta sąsiaduje z nieruchomością nr [...], będącą w posiadaniu J.

i S. małżonków K..

Z akt administracyjnych wynika, iż PINB postanowieniem nr [...]

z 1 września 2010 r. nakazał stronie przedłożyć zaświadczenie o zgodności lokalizacji przedmiotowego budynku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz ekspertyzy technicznej dotyczącej oddziaływania zrealizowanej inwestycji. Następnie WINB postanowieniem z 29 października 2010 r. uchylił w całości ww. rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, a WSA wyrokiem z 30 czerwca 2011 r. w sprawie VIII SA/Wa 30/11 uchylił powyższe postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) wyrokiem z 7 marca 2013 r. w sprawie II OSK 2125/11 oddalił skargę kasacyjną Jana K.. Na tym etapie postępowania zostało przesądzone, że w przedmiotowej sprawie należy zastosować tryb legalizacji budynku na podstawie art. 51 p.b.

Następnie PINB decyzją nr [...] z 8 listopada 2013 r. udzielił inwestorowi pozwolenia na użytkowanie budynku garażowego, zlokalizowanego na działce położonej w miejscowości J. [...], gmina P., zaś WINB decyzją nr [...] z 23 grudnia 2013 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Decyzją nr [...] z 18 lutego 2015 r. PINB nakazał inwestorowi przedłożyć projekt budowlany zamienny dla budynku gospodarczo-garażowego, zlokalizowanego na działkach o numerach: [...] i [...], uwzgledniającego zmiany wynikające

z dotychczas wykonanych robót budowlanych. WINB decyzją Nr ...] z 13 kwietnia 2015 r. uchylił jednak ww. rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Kolejną decyzją Nr [...] z 17 czerwca 2015 r. PINB nakazał skarżącej rozbiórkę budynku warsztatowo-garażowego, położonego na ww. dwóch działkach

i również to rozstrzygnięcie zostało przez WINB uchylone - decyzją Nr [...]z 10 sierpnia 2015 r., którą organ II instancji uchylił decyzję PINB i nakazał rozbiórkę budynku gospodarczo-garażowego, położonego na działkach nr [...] i [...].

WSA wyrokiem z 5 maja 2016 r. w sprawie VIII SA/Wa 880/15 uchylił ww. obie decyzje, a NSA wyrokiem z 27 czerwca 2017 r. w sprawie II OSK 1865/16 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez Prokuratora Okręgowego w R.. Sądy uznały, że organy nadzoru budowlanego w ponownym postępowaniu winny potwierdzić, na jakich działkach usytuowany jest sporny budynek. Ponadto zaznaczono, że w dacie wydania pozwolenia na budowę spornego budynku (18 marca 1998 r.) obowiązywało rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46 z późn. zm., dalej: rozporządzenie z 1994 r.), w szczególności § 12 ust. 6, który dopuszcza sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy

i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej

i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela.

Rozpoznając sprawę po wyrokach WSA i NSA, PINB ustalił, że zakwestionowany budynek znajduje się na działce nr [...], a po przeprowadzonych oględzinach, stwierdzono, że budynek obecnie jest użytkowany jako budynek gospodarczo-garażowy, a nie warsztatowo-garażowy. W tej sytuacji PINB postanowieniem Nr [....] z 27 listopada 2017 r. nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia ekspertyzy architektoniczno-budowlanej przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego, usytuowanego na działce nr [..], położonej w J., gmina P., czy zostały zachowane odległości pomiędzy ww. istniejącym budynkiem a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej nr [...], określone w rozporządzeniu z 1994 r. Organ odwoławczy postanowieniem Nr [...] z 11 stycznia 2018 r. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji, natomiast WSA wyrokiem z 25 kwietnia 2018 r. w sprawie VIII SA/Wa 227/18 uchylił oba ww. postanowienia. Sąd uznał, że organ nadzoru budowlanego winien we własnym zakresie ustalić poprzez przeprowadzenie oględzin i wykonanie pomiarów, czy zostały zachowane odległości wynikające z § 12 ust. 6 rozporządzenia z 1994 r.

Po przeprowadzeniu oględzin w dniu 30 sierpnia 2018 r. Organ I instancji ustalił, że na terenie działki nr [...]znajduje się budynek gospodarczy, który usytuowany jest dłuższą ze ścian wzdłuż linii ogrodzenia z działką nr [..]. Odległość naroża północno-wschodniego budynku od ogrodzenia pomiędzy działkami (płyty żelbetowej) wynosi do osi ogrodzenia 49 cm, natomiast odległość naroża południowo-wschodniego od osi ogrodzenia (ażurowe płyty żelbetowe) wynosi 8 cm. Podczas oględzin inwestorka oświadczyła, że ogrodzenie w stosunku do granicy prawnej nie jest równoległe i nie pokrywa się z nią.

Następnie PINB decyzją Nr [...] z 18 września 2018 r. odmówił nałożenia na skarżącą obowiązku wykonania jakichkolwiek czynności lub robót budowlanych

w sprawie dotyczącej spornego budynku gospodarczo-garażowego, zaś WINB decyzją Nr [...] z 8 listopada 2018 r. uchylił decyzję organu I instancji, a WSA wyrokiem z 4 lutego 2019 r. w sprawie VIII SA/Wa 866/18 oddalił sprzeciw inwestora w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie odmowy nałożenia obowiązku. NSA wyrokiem z 14 czerwca 2019 r. w sprawie II OSK 1634/19 oddalił skargę kasacyjną.

Kolejne oględziny przeprowadzone 22 listopada 2019 r. doprowadziły organ I instancji do ustaleń, że sporny budynek garażowo-gospodarczy oddalony jest swym narożem od innego budynku gospodarczego na działce położonej w miejscowości J. L. 43 o 11,85 m. Budynek ten przylega jedną z bocznych ścian do dobudowanej kotłowni i wiatrołapu przedsionka na długości ok. 2,10 m. Pokrycie dachu wykonane jest z płyt eternitu falistego. Tylna ściana tego budynku wykonana jest z pustaków żużlobetonowych o wymiarach 20 cm x 20 cm x 40 cm na zaprawie cementowo-wapiennej. Wewnątrz pomieszczenia ściana tylna jest otynkowana, natomiast od strony granicy z działką nr [...]ściana nie jest otynkowana. Tylna ściana nie posiada ścianki kolankowej wymurowanej ponad poziom pokrycia dachu z eternitu falistego. Odległość tylnej ściany od ogrodzenia nie uległa zmianie od oględzin z 30 sierpnia 2018 r. Skarżąca podczas oględzin oświadczyła, że nie jest jej znany faktyczny przebieg granicy pomiędzy jej posesją a działką nr [...].

W związku z powyższym PINB decyzją Nr [...] z 9 grudnia 2019 r., działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b., nakazał inwestorowi rozbiórkę budynku gospodarczo-garażowego, usytuowanego na działce nr [...]. W uzasadnieniu decyzji PINB podał, że kierując się wytycznymi zawartymi w wyroku WSA z 4 lutego 2019 r., za wiążące przyjęto odległości budynku od granicy pomiędzy działkami takie, jak ustalono w protokole oględzin z 30 sierpnia 2018 r., tj. 8 cm i 49 cm. Powodem zajęcia przez PINB takiego stanowiska było nieprzedłożenie przez strony postępowania żadnej dokumentacji potwierdzającej, że granica między działkami o numerach: [...]i [...]nie pokrywa się z ogrodzeniem pomiędzy nimi. PINB podkreślił przy tym, że organ nadzoru budowlanego nie ma możliwości geodezyjnego określenia granicy. Mając na uwadze przepis § 12 ust. 6 rozporządzenia z 1994 r. PINB stwierdził, że istnienie spornego budynku w tej lokalizacji jest niedopuszczalne (8 cm i 49 cm od granicy działki), również nie jest możliwe nakazanie rozbiórki części obiektu bez uszczerbku dla pozostałej części.

Rozpoznając odwołanie inwestora decyzją Nr [...] z 31 stycznia 2020 r. WINB uchylił w całości decyzję organu I instancji i orzekł nakaz rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego uznając, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 p.b., ponieważ roboty budowlane zostały wykonane i nie są prowadzone. WINB ocenił, że w sprawie istnieje niedające się usunąć naruszenie prawa, którego nie można usunąć na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b.

WSA wyrokiem z 26 sierpnia 2020 r. w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 201/20, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję PINB o rozbiórce budynku gospodarczo-garażowego do ponownego rozpoznania. Sąd stwierdził, że inwestor w toku postepowania sądowego przedłożył dokument – w postaci mapy do celów projektowych, sporządzonej przez geodetę uprawnionego 20 lutego 2020 r., która powinna być zbadana przez organ nadzoru budowlanego w przedmiotowym postępowaniu jako uzupełnienie istniejącego materiału dowodowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, PINB pobieżnie wykonał wytyczne sądów administracyjnych, a tym samym nie zebrał w pełni koniecznego w sprawie materiału dowodowego i przedwcześnie orzekł o rozbiórce obiektu, która jest najbardziej rygorystyczną konsekwencją postępowania naprawczego.

Za konieczne Sąd uznał ustalenie, czy budynek gospodarczo-garażowy jest usytuowany bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określnej w § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 1994 r., lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy. Dodatkowo należy również ponownie odnieść się do przesłanki z § 274 ust. 2 ww. rozporządzenia z 1994 r.. Wydając rozstrzygnięcie organ nadzoru budowlanego winien je uzasadnić zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

Rozpoznając zatem sprawę w niniejszym postępowaniu, (po wyroku VIII SA/Wa 201/20), PINB wyjaśnił, iż inwestor przedłożył w dniu 26.01.2021 r. mapę z 20.02.2020 r. sporządzoną przez geodetę uprawnionego inż J. D.z której wynika iż, odległość naroża północno - wschodniego rozpatrywanego budynku od granicy z działką nr ewid. [...] wynosi 16 cm natomiast naroża południowo - wschodniego 9 cm. W świetle ustaleń opartych na analizie powyższej mapy PINB zauważył, że tylna ściana budynku gospodarczo-garażowego od granicy z działką nr ewid. [...]wynosi od 9 - 16 cm. Zatem zdaniem organu I instancji budynek nie jest usytuowany bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 1994 r., lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granic.

Ustalono również w trakcie postępowania, że przebieg granicy pomiędzy działkami ewidencyjnymi nr [...]i [...]położonymi w miejscowości J. gmina P. nie był przedmiotem ustalenia w postępowaniu rozgraniczeniowym administracyjnym ani w drodze sądowej.

Analizując zebrany materiał dowodowy, w tym wnioski i wytyczne wynikające

z dotychczasowych orzeczeń, a także wykorzystując mapę sporządzona przez geodetę uprawnionego J. D., w zakresie przebiegu linii granicznej pomiędzy działkami [....](działka inwestora) i [...](działka małż. K.), PINB stwierdził, że odległości naroży budynku gospodarczo – garażowego od linii granicznej wynoszą 16 cm dla naroża północno - wschodniego i 9 cm dla naroża południowo-wschodniego.

By doprowadzić budynek do stanu zgodnego z prawem, w ocenie PINB należy jego tylną ścianę obłożyć materiałem nierozprzestrzeniającym ognia tj. płytami wełny skalnej z wyprawą tynkarską cienkowarstwową w taki sposób by jej linia pokrywać się będzie z granicami działki i przylegać bezpośrednio do działki sąsiedniej. W ten sposób jak podał organ nastąpi dostosowanie budynku do stanu zgodnego z prawem, tj. § 12 ust. 6 rozporządzenia z 1994 r.

Ponadto jak stwierdził PINB powyższe stanowisko wynika z faktu, że tylna ściana przedmiotowego budynku jest obecnie oddalona o ok. 6,62 - m od ściany budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ew. [...]. Dalej wyjaśnił, że z uwagi, iż linia wymiarowa określająca odległość pomiędzy budynkami na w/w mapie naniesiona jest

w połowie długości ściany, to uwzględniając średniej warstwy płyt z wełny skalnej zmniejszy tę odległość o 12,5 cm do 6,50m. Tym samym wymóg zachowania minimalnej - 5,00 m odległości pomiędzy ścianami budynków zostanie spełniony.

Jednocześnie stwierdził, że tylna ściana przedmiotowego budynku wykonana jest z pustaków żużlowo - betonowych o wymiarach 20 x 20 x 40 cm, została otynkowana od strony wewnętrznej, zaś dodatkowe obłożenie jej płytami wełny skalnej o gr. od 9 - 16 cm spełni w zupełności wymagania odporności ogniowej 60 min określone w tabeli przepisu § 233.

Za powyższym stanowiskiem jak stwierdził organ I instancji przemawiają "Wytyczne oceny odporności ogniowej elementów konstrukcji budowlanych" opracowane przez Ministerstwo Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych - Instytut Techniki Budowlanej. Według tych wytycznych ściana z pustaków betonowych posiada drugą klasę odporności ogniowej. PINB uznał również, że pokrycie dachu wykonane jest z płyt eternitu falistego, a zatem jest wykonane z materiału niepalnego.

Końcowo stwierdził, że nie zachodzą przesłanki wynikające z § 235 ust. 3 rozporządzenia z 1994 r., nadto w jego ocenie obłożenie tylnej ściany płytami wełny skalnej o grubości od 9 – 16 cm umożliwi doprowadzenie przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył J.K. (skarżący) i Prokurator.

Rozpoznając odwołania, WINB wydał powołaną na wstępie zaskarżoną decyzję.

Po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, WINB przypomniał, że rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. zgodnie z którym: "Przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa wart. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania". Wyjaśnił dalej, że roboty budowlane w omawianej sprawie zostały zakończone, stąd brak było podstaw do ich wcześniejszego wstrzymywania.

PINB w toku postępowania ustalił, że sporny budynek gospodarczo-garażowy znajduje się w odległości od 9 cm do 16 cm od granicy z działką o nr ew. [...]położoną w miejscowości J. [...] gm. P.. Powyższa okoliczność wynika z mapy do celów projektowych działki o nr ew. [...]położonej w miejscowości J. gm. P., sporządzonej przez geodetę uprawnionego w dniu 20.02.2020 r. Wobec powyższego jak podał organ odwoławczy, sporny obiekt budowlany nie jest usytuowany bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej.

Następnie WINB odniósł się do treści odwołania Prokuratora, w którym wskazano na trwałą niewykonalność zaskarżonej decyzji Nr [...] z uwagi na rozbieżność sentencji rozstrzygnięcia a jej uzasadnieniem. W sentencji zaskarżonego rozstrzygnięcia Nr [...] organ powołał § 12 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia z 1994 r., jednakże w w/w rozporządzeniu brak jest tego rodzaju jednostki redakcyjnej. WINB wyjaśnił, że organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołał prawidłowe przepisy wykonawcze tj. § 12 ust. 6 w/w rozporządzenia z 1994 r. i mając na uwadze brak § 12 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia (jak wskazano w sentencji decyzji PINB), organ odwoławczy wydał orzeczenie reformatoryjne, stwierdzając jednocześnie, że powyższe uchybienie nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji Nr [...] z dnia 07.10.2021r.

i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi powiatowemu.

WINB przywołał treść § 12 ust. 6 w/w rozporządzenia z 1994 r., wskazując na słuszne stanowisko PINB w zakresie konieczności wykonania przez inwestora obowiązku doprowadzenia spornego obiektu budowlanego do stanu zgodnego

z prawem poprzez obłożenie tylnej ściany budynku (która znajduje się w zmiennej odległości 9 cm i 16 cm od granicy z działką skarżącego), materiałem nierozprzestrzeniającym ogień tj. płytami z wełny skalnej z wyprawą tynkarską cienkowarstwową, w taki sposób by jej linia pokrywała się z granicami działki i będzie przylegała do działki sąsiedniej.

Podał, iż zgodnie z § 274 ust. 2 rozporządzenia z 1994 r. (w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie): "Jednokondygnacyjny garaż o powierzchni użytkowej powyżej 100 m² powinien mieć konstrukcję nośną o odporności ogniowej co najmniej 30 min. Odległość tego garażu od innych budynków nie może być mniejsza niż 5 m, jeżeli nie zastosowano ściany oddzielenia przeciwpożarowego o odporności ogniowej co najmniej 120 min", zaś § 272 ust. 3 w/w rozporządzenia; "Odległości określone w ust. 1 i 2, w zależności od klasy odporności ogniowej i wielkości powierzchni oszklenia ściany od strony sąsiedniego budynku:

1) mogą być pomniejszone o 50% - jeżeli ściana ma odporność ogniową co najmniej 60 min i znajdują się w niej tylko jedne drzwi o odporności ogniowej co najmniej 30 min,

2) powinny być powiększone o 50% - jeżeli ściana ma oszklenie szkłem zwykłym na 35-70%, jej powierzchni, a ściana sąsiedniego budynku nie spełnia warunków,

o których mowa w pkt 1,

3) powinny być powiększone o 100%, - jeżeli ściana ma oszklenie szkłem zwykłym na ponad 70% powierzchni, a ściana sąsiedniego budynku nie spełnia warunków, o których mowa w pkt 1 ".

Natomiast w myśl § 270 w/w rozporządzenia: "ust. 1 Jednorodzinne domy mieszkalne oraz budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych, ze ścianami i dachami nie rozprzestrzeniającymi ognia, mogą być sytuowane

w odległościach od granicy działki określonych w § 12 ust. 6. ust. 2 Budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć ścianę oddzielenia przeciwpożarowego od strony sąsiedniej działki, o odporności ogniowej określonej w § 233, a dla budynków wymienionych w § 213 - o odporności ogniowej 60 min".

W ocenie WINB tylna ściana spornego budynku oddalona jest o 6,62 m od ściany budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o nr ew. [...](skarżącego

J. K.), co wynika z mapy do celów projektowych sporządzonej przez geodetę uprawnionego w dniu 20.02.2020 r. Tym samym zdaniem organu odwoławczego został spełniony wymóg zachowania minimalnej 5,0 m odległości pomiędzy ścianami budynków zlokalizowanych na działce o nr ew. [...]i o nr ew. [...].

Dalej wywiódł, iż zgodnie z art. 51 ust. 3 p.b.: "Po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku,

o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję:

1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo

2) w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego". Z powyższego uregulowania wynika, jak wywiódł WINB, że decyzja stwierdzająca wykonanie obowiązku kończy postępowanie naprawcze, przewidziane w art. 50 i 51 p.b., czyniąc tym samym zadość powinności doprowadzenia wykonanych robot budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego, WINB wskazał, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.06.2010 r. sygn. akt II OSK 1014/09, że wobec utraty mocy prawnej przez przepis § 12 ust. 6 rozporządzenia z 1994 r., w zakresie wymogu zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy dziatki budowlanej w/w przepis w tej części nie ma zastosowania. Ponadto przepisy prawa dopuszczają możliwość sytuowania obiektów budowlanych bezpośrednio w granicach działek, stąd żądanie oddalenia obiektu na odległość 1,5 m od granicy z działką skarżącego jest bezpodstawne.

Z kolei zarzuty podniesione w odwołaniu przez Prokuratora dotyczące naruszenia przez organ powiatowy art. 7, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., organ wojewódzki uznał za bezzasadne. W jego ocenie ciężar udowodnienia pewnych kwestii spoczywa nie tylko na organie, ale również na podmiocie, który wywodzi z tych okoliczności określone skutki, zaś zadaniem organu nie jest dalsze poszukiwanie materiału dowodowego, który będzie zaprzeczał wcześniejszym ustaleniom organu tylko dlatego, że zebrany do tej pory materiał dowodowy jest niekorzystny dla jednej ze stron postępowania, która się z nim nie zgadza i kwestionuje ustalenia. Końcowo organ odwoławczy dodał, że ocena wiarygodności dowodów i ich mocy nastąpiła na podstawie wszechstronnej analizy zebranego materiału dowodowego.

W skardze skierowanej do WSA w Warszawie, skarżący (J. K.) zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., polegające na nierozważeniu całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skutkującego błędem w ustaleniach stanu faktycznego, a w konsekwencji również prawnego, i pozbawionym racjonalnych podstaw błędnym przyjęciu, iż wykonanie przez inwestora nakazanych robot budowlanych, konsekwencją których będzie usytuowanie budynku gospodarczo-garażowego bezpośrednio w granicy pomiędzy działkami o nr ew. [...]i [...]jest zgodne z prawem;

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. polegające na nierozważeniu całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego,

a w szczególności brak odniesienia się przez organy do istotnej okoliczności, iż dla budynku gospodarczo-garażowego nie wydano decyzji o warunkach zabudowy, zaś dla obszaru, na którym położona jest nieruchomość brak Jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który pozwalałby na usytuowanie budynku w granicy. Tym samym budynek gospodarczo-garażowy

o wymiarach około 13,5 m długości, około 6,5 m szerokości oraz około 4,40 m wysokości zrealizowano w pobliżu granicy z sąsiednią działka i w dalszym ciągu niezakłócenie funkcjonuje na podstawie wyeliminowanej z obrotu prawnego decyzji

o pozwoleniu na budowę. Co istotne, w niewyjaśnionych okolicznościach, budynek garażowy przekształcił się w budynek gospodarczo-garażowy;

3. naruszenie przepisów postępowania, polegające na pominięciu okoliczności, że:

w chwili obecnej, budynek inwestora zacienia znaczną część działki skarżącego, ograniczając jego prawo do zagospodarowania działki według własnych upodobań; realizacja przez inwestora nakazanych w zaskarżonej decyzji robot budowlanych wiązałaby się z koniecznością usunięcia przez skarżącego choinek, które od ponad 5 lat rosną przy budynku gospodarczo-garażowym; istnienie tak dużego budynku

w bliskiej odległości od domu inwestora oraz od domu skarżącego skutkuje nadmiernym zagęszczeniem zabudowy przy budownictwie jednorodzinnym;

4-5. bezpodstawne pominięcie § 12 ust. 1 rozporządzenia z 1994 r. i § 12 ust. 4;

6. rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b., przez zaakceptowanie sytuacji,

w której budynek inwestora został wybudowany bezpośrednio przy granicy nieruchomości skarżącego i aktualne zmierzanie organu do posadowienie budynku

w ostrej granicy;

7. obrazę art. 5 ust. 1 p.b. przez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji interesów skarżącego, a w konsekwencji naruszenie zasady równego traktowania stron oraz prawa do własności, o których mowa w art. 32 i 64 Konstytucji RP;

8. nienależytą analizę sytuacji stron w kontekście art. 5 ust. 2 p.b.

9. brak samodzielnej oceny organów i oparcie się wyłącznie na mapach do celów projektowych sporządzonych przez geodetę działającego na zlecenie inwestora.

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i orzeczenie nakazu rozbiórki budynku gospodarczo-garażowego. Jednocześnie wniósł

o przeprowadzenie dowodów wskazanych w uzasadnieniu skargi na wyszczególnione w nich fakty.

W uzasadnieniu skargi rozwinął postawione zarzuty.

Z kolei Prokurator w swojej skardze zarzucił:

- mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów art. 138 § 1 pkt 2

i 140 w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 i § 3 oraz 7, 11 , 77 § 1 k.p.a., polegające na zaniechaniu wszechstronnego zbadania sprawy i niewyjaśnieniu w sposób dostatecznie wnikliwy, czy obiekt budynku gospodarczo - garażowego, którego dotyczy niniejsze postępowanie po wykonaniu nakazanych robot budowlanych będzie spełniał wymagania ochrony przeciwpożarowej przewidziane w przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym czy będzie posiadał odpowiednią ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, oraz polegające na oparciu kluczowych ustaleń dotyczących przebiegu granicy między nieruchomościami o mapę dla celów projektowych z dnia 20 lutego 2020 r., sporządzoną przez geodetę uprawnionego w sytuacji gdy przebieg granicy nie został ustalony w postępowaniu rozgraniczeniowym (administracyjnym lub sądowym), a nadto na nie odniesieniu się przez organ odwoławczy do podniesionych przez prokuratora

w odwołaniu zarzutów dotyczących nieprawidłowego sformułowania rozstrzygnięcia decyzji określającej w sposób nieprecyzyjny treść obowiązku administracyjnego

i ograniczającej się do wskazania grubości warstw płyt jedynie w punktach skrajnych

i niewyjaśnienia w sposób dostatecznie wnikliwy spełniania przez obiekt wymogów ochrony przeciwpożarowej .

Skarżący Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji PINB.

W uzasadnieniu skargi odniósł się szczegółowo do postawionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargi WINB wniósł o ich oddalenie i podtrzymał dotychczasowa argumentację wynikająca z zakurzonej decyzji.

Sąd połączył sprawę ze skargi J. K. i sprawę ze skargi Prokuratora do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej

i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd, rozpoznając skargę, ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego.

Sąd uznał, że skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Na wstępie należy zaznaczyć, ze postępowanie w przedmiotowej sprawie toczy się od 2006 r., i niewątpliwie prowadzone było w sposób nieudolny i przewlekły. Organy nadzoru budowlanego początkowo miały wątpliwość co do trybu legalizacji przedmiotowego obiektu (art. 48 p.b. czy art. 51 p.b.), następnie nieprawidłowo ustalały położenie i przeznaczenie budynku, orzekały rozbiórkę, a innym razem odmawiały nakładania na skarżącą obowiązków wykonania jakichkolwiek czynności lub robót budowlanych.

Z tego względu należy przypomnieć, że w sprawie niniejszej zapadały wyroki, które niewątpliwie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy.

Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, przez co rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

I tak w wyroku z 14 czerwca 2019 r. w sprawie sygn. akt II OSK 1634/19 (dotyczącej przedmiotowej sprawy), NSA wyraźnie stwierdził, że w wyroku z 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1865/16 zostało przesądzone, że cyt.: "zastosowanie

w sprawie ma przepis § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej

i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który dopuszcza usytuowanie obiektu od granicy z działką sąsiednią w odległości od 1,5 m do 3 m. Nadto, WSA

w Warszawie, wyrokiem z 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 227/18, uchylił postanowienie wydane na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego. Według WSA, organy nie wykazały, że nie mogą ustalić przesłanek z § 12 ust. 6 rozporządzenia MGPiB we własnym zakresie. Realizując dyspozycję art. 153 P.p.s.a., Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że w takiej sytuacji organ pierwszej instancji obowiązany był do przeprowadzenia oględzin, czy zostały zachowane odległości pomiędzy spornym budynkiem a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej [...]określone w powołanym przepisie. Należy zwrócić także uwagę, że wydając decyzję Powiatowy Inspektor zignorował uwagi skarżącej i właścicielki działki sąsiedniej zgłoszone do protokołu oględzin nieruchomości dokonanych 30 sierpnia 2108 r., a dotyczące położenia ogrodzenia w stosunku do granicy pomiędzy działkami [...]i [...]. Zatem skoro w przedmiotowej sprawie sporne pozostaje to, czy ogrodzenie pomiędzy działkami znajduje się w linii granicy, to niezbędne jest przeprowadzenie ponownego postępowania wyjaśniającego i ustalenia czy zostały zachowane odległości określone w § 12 ust. 6 rozporządzenia MGPiB. Konieczne jest podkreślenie, że zadaniem organu nadzoru budowlanego nie będzie rozstrzygnięcie sporu co do przebiegu granicy, ale wskazanie odległości od linii granicznej, która wynika z pozostających w obrocie prawnym dokumentów. Kwestionowanie zgodności

z prawem tak ustalonej granicy jest możliwe w innym trybie. Dodać jeszcze warto, że nie było wystarczające w omawianym zakresie posłużenie się linią wyznaczoną przez istniejące ogrodzenie."

W tym samym wyroku (II OSK 1634/19), wskazano, cyt.: "Doprecyzować trzeba, że konsekwencją przyjęcia, że należy zbadać odległości między spornym budynkiem,

a elementami zagospodarowania działki sąsiedniej, jest także, w świetle § 12 ust. 6 rozporządzenia, ustalenie, czy budynek jest usytuowany bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy. Twierdzenie wnoszącej kasację, że ustalenie odległości budynku od granicy narusza wskazania wiążące w niniejszej sprawie z mocy art. 153 P.p.s.a., nie jest więc trafne. Prawidłowe jest także stanowisko Sądu, aprobujące stanowisko organu odwoławczego, według którego, Powiatowy Inspektor nie zbadał istnienia przesłanek § 274 ust. 2 rozporządzenia. Zasadne jest odnotowanie, że przepis ten odnosi się do obiektu w postaci garażu. Sąd pierwszej instancji uwzględnił w ten sposób ocenę wyrażoną w wyroku NSA z 18 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1865/16 i w wyroku WSA w Warszawie z 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 227/18, wskazującą, że obecny sposób użytkowania budynku determinuje zbadanie wymaganych przepisami odległości, w odniesieniu do budynku gospodarczo-garażowego."

Natomiast w wyroku VIII SA/Wa 201/20 z dnia 26 sierpnia 2020 r., WSA stwierdził, że cyt.: "organy nie wykonały w sposób pełny zaleceń ostatnich wyroków WSA i NSA wydanych w sprawach: VIII SA/Wa 866/18 i II OSK 1634/19. PINB przeprowadził jedynie oględziny w dniu 22 listopada 2019 r., podczas których opisał położenie budynku gospodarczo-garażowego wobec innych obiektów usytuowanych na działce nr [...]. Natomiast odległości spornego budynku od granicy z działką sąsiednią nr [...]zostały przyjęte z protokołu oględzin z 30 sierpnia 2018 r. W ocenie Sądu organy obu instancji nie dokonały dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, do czego były zobowiązywane przez sądy administracyjne w toku wieloletniego postępowania."

W powołanym wyroku (VIII SA/Wa 201/20) Sąd w wytycznych za konieczne uznał zbadanie dokumentu przedłożonego przez G. K.(inwestora), tj. mapy do celów projektowych z 20 lutego 2020 r. obejmującej działkę nr [...]celem ustalenia, czy budynek gospodarczo-garażowy jest usytuowany bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określnej w § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 1994 r., lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy.

Stwierdził także konieczność ponownego odniesienia się do przesłanki z § 274 ust. 2 ww. rozporządzenia z 1994 r., jak również odniesienia się do ustalenia przebiegu linii granicznej.

W powyższym świetle przyjąć należało, że Sąd związany był oceną prawną zawartą w wyroku II OSK 1634/19, a następnie VIII SA/Wa 201/20.

Przypomnieć należy w tej sytuacji, ze zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W ocenie Sądu, rozpoznające sprawę organy nadzoru budowlanego wykonały wytyczne wynikające z poprzednich wyroków Sądów. W ramach prowadzonego postępowania PINB wezwał inwestora do przedłożenia mapy do celów projektowych działki nr ew. [...], sporządzonej przez geodetę uprawnionego inż. J. D. i przy uwzględnieniu stanu faktycznego, przyjął, że tylna ściana budynku gospodarczo-garażowego od granicy z działką nr ew. [...]wynosi od 9-16 cm, a zatem budynek nie jest usytuowany bezpośrednio przy granicy działki, bądź w odległości mniejszej od określonej w § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 1994 r., lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy.

Bez wątpienia organ I instancji ustalił również, że przebieg granicy pomiędzy działką inwestora ([...]), a działką skarżącego ([...]) nie został ustalony

w postępowaniu rozgraniczeniowym (sądowym ani administracyjnym). Odniósł się także do punktów granicznych. Wreszcie PINB wyjaśnił kwestię przesłanek z § 274 ust. 2 rozporządzenia z 1994 r.

Nie powtarzając ustaleń wynikających z decyzji organu I instancji i organu odwoławczego, należy stwierdzić, że organy nadzoru budowlanego wykonały wytyczne Sądu wynikające z ostatniego wyroku w sprawie VIII SA/Wa 201/20.

Po poprawieniu jednostki redakcyjnej przez organ odwoławczy w zakresie § 12 ust. 6 rozporządzenia, ustalono kwestie usytuowania budynku gospodarczo-garażowego względem granicy działki, wyjaśniono, że ściana tylna spornego budynku oddalona jest o 6,62 m od ściany budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ew. [...](działce skarżącego), co wynika z mapy do celów projektowych sporządzonej przez geodetę uprawnionego z 20.02.2020 r. Zatem nie budzi wątpliwości spełnienie wymogu zachowania 5 m odległości pomiędzy ścianami budynków zlokalizowanych na działce nr ew. [...]i nr ew. [...].

Należy zwrócić uwagę, że niewątpliwie celem postępowania prowadzonego

w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. jest doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, po uprzednim wyjaśnieniu legalności (zgodności

z przepisami) i jakości wykonywanych robót, w szczególności w kontekście zgodności

z warunkami technicznymi oraz innymi przepisami administracyjnego prawa materialnego. Innymi słowy, postępowanie to nie jest ukierunkowane na likwidację samowoli, albowiem o tej traktują postanowienia art. 48 i art. 49b ustawy prawo budowlane, a jedynie na usunięcie kolizji z prawem wykonywanych robót budowlanych. W ocenie Sądu obowiązki wynikające z decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 mogą dotyczyć tylko i wyłącznie czynności faktycznych, konkretnych robót budowlanych. Doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem powinno nastąpić

w drodze nałożenia obowiązku "wykonania określonych czynności lub robót budowlanych". Nałożony w niniejszej sprawie obowiązek wykonania, w terminie do dnia 30.09.2022 r., robot budowlanych mających na celu doprowadzenie budynku gospodarczo-garażowego usytuowanego na działce o nr ew. [...]położonej

w miejscowości J. [...] gm. P. do stanu zgodnego z prawem poprzez doprowadzenie tylnej - tj. wschodniej ściany przedmiotowego budynku do takiego stanu, by jej odległość od granicy pomiędzy działkami o nr ew. [...]i [...]spełniała warunki określone w § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej

i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. aby jego tylna - podłużna ściana usytuowana była bezpośrednio w granicy pomiędzy działkami o nr ew. [...]i [...]. Powyższe najeży wykonać poprzez obłożenie tylnej ściany płytami z wełny skalnej z pokryciem ich wyprawą tynkarską cienkowarstwową w taki sposób, aby sumaryczna grubość warstwy płyt i wyprawy wynosiła 16 cm w narożu północnowschodnim i 9 cm w narożu południowo-wschodnim - spełnia powyższy warunek.

Mieć bowiem należy na względzie, że dla prawidłowego zastosowania unormowania zawartego w art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. wystarczające jest ustalenie jedynie zakresu niezbędnych czynności lub robót budowlanych do doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, a więc prac koniecznych, aby stan ten osiągnąć. Wobec powyższego należało stwierdzić, iż organy nadzoru budowlanego właściwie uznały, iż wykonanie przez inwestora prac określonych w sentencji zaskarżonej decyzji, zgodnie ze sztuką budowlaną pozwoli na doprowadzenie wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem.

Organ nadzoru budowlanego jest wyspecjalizowanym organem, w szczególności w zakresie sztuki budowlanej i w rozpoznawanej sprawie zasadnie wywiódł

o konieczności nałożenia określonych czynności na inwestora, celem doprowadzenia spornego budynku do stanu zgodnego z prawem. Wyjaśnione należycie zostały także kwestie ochrony przeciwpożarowej. Wskazano, że ściana przedmiotowego budynku wykonana została z pustaków żużlowo – betonowych o wymiarach 20 × 20 × 40 cm, została otynkowana od strony wewnętrznej. Dodatkowe obłożenie jej płytami wełny skalnej o gr. od 9-16 cm spełni w zupełności wymagania odporności ogniowej 60 min - określone w tabeli § 233. Zaznaczono, że według wytycznych (Wytyczne oceny odporności ogniowej elementów konstrukcji budowlanych") ściana z pustaków betonowych posiada drugą klasę odporności ogniowej, ponadto budynek jest pokryty płytami eternitu falistego, a zatem jest to materiał niepalny.

W tym miejscu zaznaczyć wypada, że organ odwoławczy, zauważając błędną (niepełną) podstawę prawną wskazaną przez organ I instancji, nie powinien uchylać decyzji PINB i orzekać merytorycznie (w sposób tożsamy z organem I instancji) na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tylko utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., a w uzasadnieniu uzupełnić podstawę prawną rozstrzygnięcia. Niewskazanie pełnej podstawy prawnej, a nawet błędne jej wskazanie w decyzji organu administracji publicznej w okolicznościach, w których podstawa taka obiektywnie istnieje w przepisach prawa, a nadto przesłanki do jej zastosowania zostały spełnione, nie stanowi wady z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ani nie jest to uchybienie z art. 107 § 1 k.p.a., które miałoby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy (por. J.Borkowski (w:) B.Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2005, str. 723 i nast., wyrok NSA z 13 czerwca 2013 r., I OSK 117/12, publ. Lex nr 2021714). Stwierdzone przez Sąd ww. uchybienie organu odwoławczego nie miało jednak wpływu na treść wyroku.

Odnosząc się do zarzutów skargi strony skarżącej (J. K.) stwierdzić należy, że zarzuty są bezpodstawne. Organy nadzoru budowlanego były związane wyrokami sądów, wytycznymi w nich zawartych. Przesądzony został w poprzednich sprawach tryb postępowania – art. 51 p.b. (II OSK 2125/11), konieczność zastosowania rozporządzenia z 1994 r. w zakresie usytuowania budynku (§ 12 ust. 6 rozporządzenia). Należy również zwrócić uwagę na wytyczne wynikające z wyroku VIII SA/Wa 201/20. Sąd stwierdził powyżej, że organy wykonały wytyczne Sądu, zatem nie zachodzi potrzeba ich powtarzania. Dodać jednie należy, że zarzuty skarżącego w zakresie naruszenia przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie. Skarżący

w swoich wywodach całkowicie pomija okoliczności, że pod względem prawnym organy musiały dostosować się do poprzednich wyroków Sądu. Również Sąd orzekający był związany art. 153 p.p.s.a.

Zauważenia wymaga, że za chybiony Sąd uznał argument skarżącego odnoszący się do naruszenia zasady równości stron i ochrony interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym. Strona skarżąca dopatruje tu utraty wartości swojej działki, podnosi naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 i ust. 2 p.b., twierdzi, że w przyszłości nie będzie mogła usytuować budynku na swojej działce. Sąd z kolei stoi na stanowisku, że wywody skarżącego co budowy nowego budynku stanowią działania przyszłe i niepewne, ponadto nie przedstawiono decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Nie doszło tu również do naruszenia art. 32 i 64 Konstytucji RP. Uciążliwości skarżącego nie mogą być oceniane w postępowaniu administracyjnym, jeżeli skarżący dostrzega naruszenie swoich praw cywilnych to nie służy temu postępowanie administracyjne.

Również nie zasługiwała na uwzględnienie skarga Prokuratora.

Skarżący Prokurator zarzucał w szczególności brak rozgraniczenia pomiędzy nieruchomością inwestora a nieruchomością skarżącego J. K.. Sąd przypomina zatem, że zacytował już w niniejszym uzasadnieniu stanowisko NSA wynikające

z wyroku II OSK 1634/19, które de facto stanowi odpowiedź na zarzut Prokuratora. Organy nadzoru budowlanego ustaliły dla potrzeb niniejszej sprawy, ze nie toczyło się postępowanie rozgraniczeniowe. Zarówno PINB jak i WINB nie są uprawnione do przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego. W toku trwającego wiele lat postępowania przed organami nadzoru budowlanego, inwestor przedłożył mapę do celów projektowych z 20.02.2020 r. sporządzoną przez uprawnionego geodetę

i przyjętą do zasobu geodezyjno- kartograficznego. Mapa ta w kontekście wytycznych sprawy o sygn. akt VIII SA/WA 201/20 została uwzględniona w ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Na jej podstawie organy nadzoru budowlanego ustaliły usytuowanie budynku gospodarczo-garażowego względem działki skarżącego

i odległości od budynku. Natomiast bez wątpienia jeśli którakolwiek ze stron kwestionuje przebieg granicy, winna wystąpić do właściwego organu lub ewentualnie sądu

o przeprowadzenie stosownej procedury zmierzającej do ustalenia przebiegu granicy.

Zdaniem Sądu WINB dostatecznie wyjaśnił redakcję § 12 ust. 6 rozporządzenia

z 1994 r. i Sąd akceptuje tak dokonane wyjaśnienie.

Zdaniem Sądu analiza uzasadnienia decyzji PINB i WINB wskazuje wyraźnie, że sporny budynek gospodarczo-garażowy po wykonaniu czynności nakazanych decyzją wydaną w sprawie będzie spełniał wymogi zgodności z prawem oraz z przepisami ochrony przeciwpożarowej. Tylna ściana obiektu zostanie bowiem obłożona materiałem nierozprzestrzeniającym ogień tj. płytami z wełny skalnej z wyprawą tynkarską cienkowarstwową w taki sposób, by jej linia pokrywała się z granicami działki (stanowi to spełnienie wymagań odporności ogniowej 60 min określone w tabeli). Ustalono, że ściana tylna wykonana jest z pustaków żużlowo-betonowych (klasa odporności II) dach – płyty eternitu falistego – materiał niepalny. Dlatego nie zachodzą przesłanki z art. 235 ust. 3 rozporządzenia z 1994 r. Zostanie zachowany wymóg minimalnej odległości 5 m pomiędzy ścianami budynków (na działkach [...]i [...]).

Zwrócenia uwagi wymaga, że organ I instancji wyjaśnił, iż po wykonaniu robót zostaną spełnione wymagania ogniowej odporności 60 min, czyli będzie to klasa D i E.

Prokurator podnosił w swoich zarzutach, że organy nie odniosły się do wszystkich argumentów skarżącego czy Prokuratora. W odpowiedzi na powyższe warto zauważyć, że postępowanie w tej sprawie toczy się od wielu lat i pewne kwestie zostały ją omówione i "przesądzone" w poprzednich decyzjach, wyrokach sądu.

W zaskarżonych decyzjach organy nadzoru budowlanego skupiły się na dostatecznym wyjaśnieniu sprawy i wykonaniu wytycznych Sądu, czemu w należyty sposób sprostały. W tej sytuacji nie można zarzucić organom administracyjnych naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 11, art. 77 § 1 czy art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd zauważa, że WINB nie powołał w stopniu wyczerpującym przepisów wymagań ochrony przeciwpożarowej w zakresie spełniania przez sporny obiekt – tych przepisów, jednak okoliczność powyższa nie skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił obie skargi.