Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1642/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6 pkt 2 i ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2020 r. sprawy ze skargi S. W. i J. W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem, które wpłynęło do organu w dniu 2 października 2018 r., J. i S. W. (strony, skarżący) dokonali zgłoszenia do Urzędu Miasta w R. Wydziału Ochrony Środowiska zamiaru budowy indywidualnej przydomowej oczyszczalni ścieków o wydajności do 5m3 przy budynku mieszkalnym na działce nr [...] w R. przy ulicy [...]. Określając w zgłoszeniu rodzaj odbiornika oczyszczonych ścieków wskazano częściowo grunt a częściowo odprowadzenie wód z oczyszczalni do zbiornika wykorzystywanego na cele gospodarcze. Do zgłoszenia załączono kopię opinii geotechnicznej.

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta R., działając na podstawie art 30 ust. 5 i ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. Z 2018 r., poz.1202 ze zm.) oraz art 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) wniósł sprzeciw w sprawie wykonania robót budowlanych polegających na budowie indywidualnej przydomowej oczyszczalni ścieków przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym na wskazanej powyżej działce.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w wyniku sprawdzenia przedłożonych dokumentów ustalono, że teren na którym planowania jest inwestycja objęty jest systemem zbiorczej kanalizacji sanitarnej. Na przedmiotowym terenie obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R., podjętego uchwałą Nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. w obszarze zlokalizowanym pomiędzy ulicą[...], ulicą[...], autostradą A4 oraz wschodnią granicą miasta R. Zgodnie z § 14 ust. 4 pkt 1 w zakresie odprowadzania ścieków ustala się odprowadzanie ścieków do zbiorowej oczyszczalni ścieków, a w pkt 2 na terenach nieobjętych systemem zbiorczej kanalizacji sanitarnej dopuszcza się do czasu jej realizacji stosowanie szczelnych zbiorników bezodpływowych i stosowanie przydomowych oczyszczalni ścieków. Organ wskazał, iż z uwagi na fakt, że przy ulicy [...] usytuowana jest czynna sieć kanalizacji sanitarnej to przedmiotowa inwestycja narusza § 14 ust. 4 pkt 2 miejscowego planu. Ponadto wskazano, że z budynków sąsiadujących ścieki sanitarne odprowadzane są do ogólnospławnej sieci kanalizacji sanitarnej, co wskazuje, w ocenie organu, iż jest możliwość zastosowanie takiego rozwiązania także w przypadku nieruchomości skarżących.

Organ przywołał także treść art 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, który w jego ocenie stanowi podstawę wydania niniejszej decyzji.

Przedmiotowa decyzja została odebrana przez skarżących w dniu 16 października 2018 r. W dniu 30 października 2018 r., z zachowaniem ustawowego terminu, wnieśli oni odwołanie. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazali, iż biorąc pod uwagę usytuowanie istniejącej sieci kanalizacyjnej budynku, rzędne wysokościowe istniejącego osadnika, który miał być wykorzystywany jako zbiornik rewizyjny w odniesieniu do rzędnych wysokościowych wylotu kanalizacji, z racji znaczącego spadku terenu na całej długości przyłącza, prowadzi to do konieczności wybudowania przepompowni z kolektorem tłocznym, co z punktu widzenia finansowego spowoduje niepotrzebne, dodatkowe koszty dla inwestora. Skarżący podkreślili, iż system oczyszczania wody powiązany ściśle z wybudowaniem przydomowej oczyszczalni ścieków jest nie tylko uzasadniony ekonomicznie, ale również umożliwi ponowne wykorzystanie zasobów wody na cele indywidualne, co jest dla skarżących okolicznością priorytetową. W treści uzasadnienia wskazano również, iż przydomowa oczyszczalnia ścieków ma służyć wyłącznie zaspokajaniu potrzeb własnych gospodarstwa domowego.

Pismem z dnia 4 stycznia 2019 r. Wojewoda Śląski wezwał skarżących do uzupełnienia zgłoszenia o zgodę wodnoprawną Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. na wykonanie objętego przedmiotowym zgłoszeniem urządzenia wodnego – studni chłonnej – przeznaczonego do wyprowadzania oczyszczonych ścieków z planowanej przydomowej oczyszczalni ścieków do ziemi; planu sytuacyjnego z wyrysowanymi wszystkimi elementami planowanej oczyszczalni ścieków (osadnika podziemnego i studni chłonnej); zwymiarowania odległości określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rysunków przekrojów pionowych przez urządzenia oczyszczalni i studnię chłonną z naniesioną głębokością ich posadowienia celem wykazania spełnienia wymogów określonych w § 13 ust 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego.

Skarżący w odpowiedzi na wezwanie przedłożyli pismo Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w R. z dnia [...] w sprawie warunków podłączenia do sieci kanalizacyjnej, pismo Zarządu Zlewni w G. z dnia [...] znak [...] oraz projekt budowlany przydomowej oczyszczalni ścieków opracowany przez Zakład Usług Projektowych i montażowych [...].

Decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda Śląski, działając na podstawie art 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ stwierdził, że stosowanie do treści art. 29 ust. 1 pkt ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ustawy Prawo budowlane budowa przydomowych oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50m³ na dobę nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy wymaga dokonania zgłoszenia właściwemu organowi. Wskazał, iż zgodnie z § 26 ust 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej działka może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody a także zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków, jeśli ich ilość nie przekracza 5m3 na dobę. Zgodnie z przedłożoną przez inwestora dokumentacją planuje on wykonanie przydomowej oczyszczalni ścieków składającej się z osadnika gnilnego o pojemności 2m3, studzienki rozdzielczej oraz drenażu rozsączającego. W piśmie z dnia [...] Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji wskazało, że w przypadku gdy nie będzie możliwe grawitacyjne odprowadzanie ścieków, możliwe jest zastosowanie technologii ciśnieniowej. Z kolei w przedłożonym projekcie budowlanym wskazano, iż ze względu na położenie budynku nie ma możliwości grawitacyjnego odprowadzania ścieków do kanalizacji położonej przy ulicy[...]. Stąd ze względu na wysoki koszt budowy przepompowni ścieków i konieczność ponoszenia stałych wysokich opłat za korzystanie z kanalizacji miejskiej, właściciele zdecydowali o budowie przydomowej oczyszczalni ścieków. Jednak argumenty te, w ocenie organu, nie mogły zostać uwzględnione albowiem istnieje możliwość przyłączenia nieruchomości do kanalizacji miejskiej. Kwestie ekonomiczne nie są istotne w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie przepisów Prawa budowlanego. Organ wskazał także, iż skarżący nie przedłożyli zgody wodnoprawnej wymaganej na podstawie art 33 ust. 2 w związku z art 16 pkt 65 lit.f ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Przedłożone przez odwołujących pismo Zarządu Zlewni w G. z dnia [...] nr [...] nie stanowi jednak zgody wodnoprawnej lecz opinię dotyczącą pozwolenia wodnoprawnego w kontekście budowy przydomowej oczyszczalni ścieków. Organ wskazał także, że zgodnie ze stanowiskiem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia [...] znak [...] zarówno studnia chłonna jak i drenaż rozsączający są urządzeniami przeznaczonymi do wprowadzania ścieków (w tym również z przydomowych oczyszczalni ścieków) do ziemi, tym samym stanowią wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do ziemi, a więc wymagają one uzyskania pozwolenia wodnoprawnego (zgody wodnoprawnej) na wykonanie urządzenia wodnego. W związku z powyższym w niniejszej sprawie do zgłoszenia winna zostać załączona zgoda wodnoprawna, a wobec jej braku należało orzec jak w sentencji.

Na powyższą decyzję, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli S. i J. W., zarzucając jej naruszenie prawa tj. art 6 i art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art 395 pkt 7 ustawy Prawo wodne, art 33 ust 1 – 4 ustawy Prawo wodne oraz § 11 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub urządzeń wodnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1311), które to rozporządzenie obowiązuje od dnia 16 lipca 2019 r. i było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Formułując powyższy zarzut skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący pokrótce opisali przebieg postępowania administracyjnego oraz wydane w jego toku decyzje oraz przytoczyli treść wymienionych powyżej przepisów. Wskazali, iż w ich ocenie, wykładnia prawa dokonana przez Wojewodę Śląskiego jest co najmniej interpretacją praeter legem, jeśli nie contra legem. Dodali także, iż stanowisko Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia [...] znak[...] , na które powołał się Wojewoda Śląski nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Podnieśli również iż przedłożone przez skarżących dokumenty spełniają zarówno wymogi § 13 ust. 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego jak i obowiązującego obecnie § 11 ust. 5 Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub urządzeń wodnych, którą to okoliczność Wojewoda Śląski w sposób całkowicie nieuprawniony i niezrozumiały pominął.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie, podając, że wskazana przez skarżących zmiana przepisów pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, a zarzuty skarżących sprowadzają się do stwierdzenia, że zgodnie z art 33 ust. 4 pkt ustawy Prawo wodne wprowadzenie przez właściciela gruntu do ziemi oczyszczonych ścieków z własnego gospodarstwa domowego lub rolnego w ilości do 5m3 na dobę, stanowi zwykłe korzystanie z wód, co oznacza że w przypadku przydomowej oczyszczalni ścieków o przepustowości do 5m3 na dobę, nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do środowiska. Stanowisko to jest właśnie przez organ kwestionowane. Organ wskazał, iż w przypadku odprowadzania ścieków oczyszczonych do urządzeń wodnych do których zgodnie z art. 16 pkt 65 ustawy Prawo wodne należą m.in. drenaż rozsączający i studnia chłonna, jako wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do ziemi, konieczne jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego (bez względu na ilość odprowadzanych ścieków i rodzaj budynku) na podstawie art. 389 pkt 6 cytowanej ustawy, a skarżący, pomimo wezwania do uzupełnienia zgłoszenia w powyższym zakresie, nie przedłożyli pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrolują zatem czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) Przy czym, po myśli art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli rozpatrują sprawę w jej całokształcie.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej w aspekcie zarzutów podniesionych w skardze oraz wziętych pod uwagę przez Sąd z urzędu w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż decyzje odpowiadają prawu, nie naruszają bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani przepisów procedury

Przedmiotem sporu są decyzje Prezydenta Miasta R. oraz Wojewody Śląskiego dotyczące wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia dokonanego przez skarżących zamiaru budowy indywidualnej przydomowej oczyszczalni ścieków przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym na działce nr [...] położonym w R. przy ulicy [...].

Jak wynika z przepisów - art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowane (t.jedn. Dz.U z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) pozwolenia na budowę nie wymaga budowa przydomowych oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50m³ na dobę. Na mocy art. 30 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy budowa taka wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi.

W niniejszej sprawie – skarżący pismem, które wpłynęło do organu w dniu 2 października 2019 r., zgłosili zamiar budowy indywidualnej przydomowej oczyszczalni ścieków o wydajności do 5m³.

Uprawnieniem organu administracji architektoniczno- budowlanej jest wniesienie sprzeciwu do tak zgłoszonych robót budowlanych. Postawę dla podjęcia stosownego rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej stwarza art. 30 ustawy Prawo budowlane, który w kolejnych ustępach wymienia odrębne podstawy wniesienia sprzeciwu, w tym sprzeciw wniesiony ze względów formalnych (art. 30 ust. 2) oraz sprzeciw z przyczyn merytorycznych (art. 30 ust. 6).

W myśl ust. 5 cytowanego artykułu zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie.

Z kolei ust. 6 wskazanego artykułu stanowi, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje.

Lektura wydanej w niniejszej sprawie decyzji przez organ pierwszej instancji wskazuje, że orzekający organ – Prezydent Miasta R. - podając w podstawie prawnej decyzji przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane podniósł naruszenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie bowiem z § 14 ust. 4 uchwały nr [...]Rady Miasta R. z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. w obszarze zlokalizowanym pomiędzy ulicą[...], ulicą[...] , autostradą A4 oraz wschodnią granicą miasta R., w zakresie odprowadzania ścieków gminny ustawodawca ustalił odprowadzanie ścieków do zbiorowej oczyszczalni ścieków (pkt. 1), dopuszczając na terenach nieobjętych systemem zbiorczej kanalizacji sanitarnej do czasu jej realizacji stosowanie: a) szczelnych zbiorników bezodpływowych, b) przydomowych oczyszczalni ścieków (pkt. 2).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż teren na którym położona jest działka należąca na skarżących objęty jest wyżej wymienionym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym odprowadzanie ścieków, co do zasady odbywa się do zbiorowej oczyszczali ścieków za pomocą zbiorczej kanalizacji sanitarnej, a na terenach, nieobjętych systemem zbiorczej kanalizacji sanitarnej, możliwe jest do czasu jej realizacji stosowanie przydomowej oczyszczalni ścieków. Jednak w obrębie nieruchomości stanowiącej własność skarżących funkcjonuje zbiorcza kanalizacja sanitarna, do której podłączony jest budynek pozostający w bezpośrednim sąsiedztwie (nr [...]). Stąd też także skarżący są zobligowani do podłączenia do tego systemu swojej działki. Mając więc na uwadze fakt istnienia na tym terenie sprawnej kanalizacji, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego skarżący nie mogą wykonać inwestycji w postaci budowy przydomowej oczyszczalni ścieków oraz odprowadzania do niej ścieków. W związku z powyższym stwierdzić decyzja, którą wniesiono sprzeciw do złożonego przez skarżących zgłoszenia o budowie, jest słuszna i zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami.

Podkreślić przy tym należy, iż sąd administracyjny jest sądem prawa, wobec czego bada on jedynie czy wydana decyzja jest zgodna z prawem i nie bierze pod uwagę innych okoliczności. W związku z powyższym, zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i postępowania przez Sądem Administracyjnym w Gliwicach prawnie irrelewantna pozostaje kwestia kosztów przyłączenia nieruchomości do miejskiej sieci kanalizacyjnej oraz późniejszych kosztów jej eksploatacji.

Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo miejscowe a takim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi na obszarze gminy źródło powszechnie obowiązującego prawa. Oznacza to, w związku z brzmieniem art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, że jego treścią były związane zarówno organy orzekające jak i Sąd przy rozpoznaniu niniejszej skargi.

Podzielić przy tym trzeba stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który w wyroku z dnia 19 lutego 2019 roku sygn. akt II SA/Łd 887/18 (LEX nr 2618986) przyznał, iż stwierdzając sprzeczność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z zapisami obowiązującego planu miejscowego, organ administracji architektoniczno- budowlanej zobligowany jest do zgłoszenia - na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego sprzeciwu wobec dokonanego zamiaru zgłoszenia budowy.

Dodatkowo należy podnieść, że zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin och rozpoczęcia, a do zgłoszenia należy dołączyć (...) pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami (...). W niniejszej sprawie istotne okazały się przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 310). Zgodnie z art 33 ust 4 tej ustawy zwykłe korzystanie z wód obejmuje: 1) pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych w ilości średniorocznie nieprzekraczającej 5m³ na dobę; 2) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w ilości nieprzekraczającej łącznie 5m³ na dobę.

Z kolei według art 16 pkt 65 lit.f urządzenia wodne to urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, w tym wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do wód, do ziemi lub do urządzeń wodnych oraz wyloty służące do wprowadzania wody do wód, do ziemi lub do urządzeń wodnych.

Zgodnie zaś z art. 389 pkt 6 cytowanej ustawy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na wykonanie urządzeń wodnych, a w myśl art. 395 pkt 7 tej ustawy pozwolenia wodnoprawnego albo zgłoszenia wodnoprawnego nie wymaga pobór wód powierzchniowych lub wód podziemnych w ilości średniorocznie nieprzekraczającej 5m³ na dobę oraz wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w ilości nieprzekraczającej łącznie 5m³ na dobę, na potrzeby zwykłego korzystania z wód.

Przenosząc powyższe uregulowania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, iż zasadnie organy uznały, że zgodnie z treścią przytoczonych wyżej przepisów skarżący do zgłoszenia zamierzenia budowlanego zobowiązani byli dołączyć uzyskane pozwolenie wodnoprawne (zgodę wodnoprawną). Powinność uzyskania tego pozwolenia wynika z faktu, iż skarżący planowali budowę przydomowej oczyszczalni ścieków składającej się z osadnika gnilnego o pojemności 2m³, studzienki rozdzielczej oraz drenażu rozsączającego. Natomiast zgodnie z art. 16 pkt 65 lit.f ustawy Prawo wodne zarówno studnia chłonna jak i drenaż rozsączający są urządzeniami przeznaczonymi do wprowadzania ścieków (w tym również z przydomowych oczyszczalni ścieków) do ziemi, tym samym stanowią wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do ziemi, a więc wymagają one uzyskania pozwolenia wodnoprawnego (zgody wodnoprawnej) na ich wykonanie. Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który w wyroku z dnia 21 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 619/19 (LEX nr 2761346) stwierdził że nie ulega w ocenie sądu wątpliwości, że wyloty (kanalizacji), o których mowa w przywołanym powyżej art. 16 pkt 65 lit.f Prawa wodnego, stanowią urządzenia wodne, na których wykonanie niezbędne jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego - stosownie do art. 389 pkt 6 przywołanej ustawy.

Zasadnie zatem Prezydent Miasta R. postanowieniem z dnia [...] r. zobowiązał inwestorów do uzupełnienia, w terminie dwóch miesięcy, braków w dokonanym zgłoszeniu m.in. o uzyskanie zgody wodnoprawnej na wykonanie objętego przedmiotowym zgłoszeniem urządzenia wodnego - studni chłonnej - przeznaczonego do wyprowadzania oczyszczonych ścieków z planowanej przydomowej oczyszczalni ścieków do ziemi. Pomimo wielokrotnego przedłużania wyznaczonego dwumiesięcznego terminu skarżący ostatecznie nie przedłożyli tego pozwolenia. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż inwestorzy nie wykonali wszystkich ciążących na nich obowiązków, nie uzyskali decyzji wodnoprawnej, której przedłożenie do zgłoszenia zamiaru realizacji przedsięwzięcia budowlanego w przedmiotowej sprawie było niezbędne. W związku z powyższym nie mogli oni przystąpić do realizacji inwestycji, a organ, w związku z niedostarczeniem stosownej dokumentacji, organ zobligowany był do wydania decyzji o sprzeciwie, w tym przypadku na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego.

Mając na względzie powyższe argumenty, nie stwierdzając naruszenia prawa (ani przez organ odwoławczy, ani organ pierwszej instancji) skutkującego uznaniem skargi za zasadną Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – oddalił skargę