Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SO/Wa 136/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-11-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Minister Środowiska

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Monika Stępkowska – Bigiej po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. o wymierzenie Ministrowi Środowiska grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie skargi K. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: zwolnić K. od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

K. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z wnioskiem o wymierzenie Ministrowi Środowiska grzywny za nieprzekazanie skargi K. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...]

w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wnioskodawca wystąpił ponadto o zwolnienie od kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie.

W dniu 30 października 2007 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wnioskodawca złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w wymagane formie,

tj. na urzędowym formularzu PPPr. Z danych zawartych we wniosku wynika, że K. jest stowarzyszeniem zwykłym, prowadzącym działalność społeczną polegającą na ochronie krajobrazu Lasku W. w K. przed zniszczeniem wskutek niekontrolowanej zabudowy. W uzasadnieniu podano m. in., że działalność K. oparta jest na pracy społecznej jego członków. Podniesiono także, że w przypadku nieuwzględnienia wniosku o zwolnienie od kosztów, K. nie będzie w stanie dalej prowadzić tej sprawy. Z danych zawartych we wniosku wynika, że wnioskodawca nie posiada żadnego majątku ani środków pieniężnych.

Rozpatrując przedmiotowy wniosek, należy stwierdzić, że zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej P.p.s.a., właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przepisy tej ustawy uzależniają możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy wyłącznie od stanu środków finansowych posiadanych przez podmiot wnioskujący. Instytucja prawa pomocy powinna gwarantować dostęp do sądu tym podmiotom, których brak środków dostęp ten uniemożliwia.

Sąd może zwolnić osobę prawną z części kosztów postępowania, jeżeli wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na pełne ich poniesienie (art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a.).

Mając na uwadze dane zawarte we wniosku, należało uznać, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do przyznania stronie wnioskującej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Z przedstawionych przez wnioskodawcę informacji wynika, że strona wnioskująca nie prowadzi działalności gospodarczej, nie posiada także żadnego majątku trwałego, ani środków finansowych. Należało zatem uznać, ze sytuacja materialna K. opisana we wniosku uzasadnia przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, gdyż strona wykazała, że nie posiada dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów sądowych. Zachodzi zatem przesłanka, o której mowa w wyżej cytowanym art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a.

Z tych względów i na podstawie powołanego wyżej przepisu oraz z mocy art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.