Wyrok NSA oz. w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 556/99
NSA oz. w Lublinie
Data orzeczenia: 2000-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 7
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Teza: Przegląd elementów konstrukcyjnych budynku w świetle art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ nie jest robotą budowlaną.

TEZY

Przegląd elementów konstrukcyjnych budynku w świetle art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ nie jest robotą budowlaną.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2000 r. sprawy ze skargi Czesławy i Stanisława B. na decyzję Wojewody L. z dnia 13 kwietnia 1999 r. (...) w przedmiocie uchylenia decyzji zezwalającej na przeprowadzenie określonych robót budowlanych - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda L. decyzją z dnia 13 kwietnia 1999 r. (...) wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 i art. 105 par. 1 Kpa w związku z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, po rozpatrzeniu odwołania Zofii i Józefa S. od decyzji Starosty Powiatowego w T.-L. z dnia 26 lutego 1999 r. (...) zezwalającej Czesławie i Stanisławowi małżonkom B. na wejście do pomieszczenia sąsiedniego lokalu stanowiącego własność Zofii i Józefa S., celem dokonania przeglądu elementów konstrukcyjnych budynku, tj. wejścia na korytarz i klatkę schodową parteru i piwnic w budynku położonym przy ul. L. w T.-L. oraz wykonania rozbiórki zamurowania drzwi wejściowych z klatki schodowej do pomieszczenia piwnicznego w przedmiotowym budynku - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i postępowanie pierwszej instancji umorzył.

W uzasadnieniu stwierdził, że z akt sprawy wynika, że skarżący tj. Stanisław B. w przedmiocie możliwości korzystania ze wspólnego korytarza i wejścia do własnej piwnicy osobiście zwracał się do Józefa S. w celu dokonania komisyjnego przeglądu stanu technicznego murów i stropu podpiwniczenia. Jednocześnie występując do organu I instancji przedłożył akt własności piwnicy oraz stwierdził, że posiada prawo do wspólnego korytarza o korzystanie którego wystąpi na drogę postępowania cywilnego. Dlatego też ze względu na zabezpieczenie przed ewentualną szkodą budowlaną wnosi o wydanie decyzji umożliwiającej wejście do własnej piwnicy i dokonanie komisyjnego przeglądu elementów konstrukcyjnych podpiwniczenia. Jednak, zdaniem organu II instancji w tej sprawie nie może mieć zastosowania powołany przez organ I instancji art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego ponieważ sprawa ta nie podlega orzecznictwu administracyjnemu, lecz cywilnemu. Natomiast art. 47 ust. 2 prawa budowlanego ma zastosowanie tylko wówczas, gdy do realizacji prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest konieczne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości stanowiącej cudzą własność. W tej sprawie nie zachodzi żadna z wymienionych w art. 47 przesłanek stwierdził organ II instancji. Skarżący nie prowadzi bowiem żadnych robót budowlanych wymagających wejścia na cudzy teren, a przegląd elementów konstrukcyjnych budynku w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy prawo budowlane nie jest robotą, budowlaną, podkreślił organ odwoławczy. Ponadto art. 47 ust. 2 nie daje podstawy do zezwolenia na rozbiórkę zamurowania drzwi, gdyż wykonanie takiej rozbiórki we własnej piwnicy nie wymaga pozwolenia organu lub zgłoszenia wykonania tych robót. Wydanie nakazu rozbiórki regulują bowiem odpowiednie przepisy prawa budowlanego i należy to do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Natomiast jeżeli Józef S. zabrania zdaniem skarżącego wejścia do lokalu stanowiącego jego własność, to sprawa ta /tj. umożliwienie wejścia do własnego lokalu/ nie należy do zadań organów administracji lecz może być rozstrzygnięta w postępowaniu cywilnym o umożliwienie korzystania z prawa własności, dodał organ odwoławczy.

W skardze do sądu skarżący wystąpili o "unieważnienie" decyzji organu II instancji. W jej treści podnieśli podstawowy zarzut, że organ odwoławczy dokonał błędnych ustaleń stanu faktycznego w tej sprawie i na tej podstawie błędnie dokonał wykładni art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego. Z tych względów wystąpili o "utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez I instancję".

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zaskarżona decyzja nie naruszyła prawa materialnego jak i prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Z ustaleń prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego zgodnie z dyspozycją art. 77 par. 1 i art. 80 Kpa wynika, że skarżący nie powadzą robót budowlanych lub prac przygotowawczych z nimi związanych wymagających wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości.

W szczególności przegląd elementów konstrukcyjnych budynku w świetle art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ nie jest robotą budowlaną.

Z kolei realizacja rozbiórki zamurowania drzwi we własnej piwnicy nie wymaga pozwolenia czy też zgłoszenia wykonania takich robót. Natomiast zakres przedmiotowy robót budowlanych, których samowolna realizacja pociąga za sobą, obowiązek wydania przez właściwy organ nadzoru budowlanego nakazu rozbiórki reguluje art. 48 cyt. ustawy - Prawo budowlane. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie jej stan faktyczny nie wypełnia dyspozycji art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Stanowi on, że w przypadku braku zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości jeżeli do wykonywania robót budowlanych lub prac przygotowawczych jest to niezbędne, właściwy organ na wniosek inwestora może wyrazić zgodę na wejście do sąsiedniego budynku, lokalu i na teren sąsiedniej nieruchomości.

Dlatego też w stanie faktycznym tej sprawy przysługuje skarżącym jedynie roszczenie cywilnoprawne, które dochodzone może być w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. Stąd, prawidłowo organ II instancji orzekł na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa i art. 105 par. 1 Kpa w związku z art. 47 ust. 1 i 2 cyt. ustawy Prawo budowlane o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i umorzeniu postępowania pierwszej instancji.

Z tych względów i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ orzeczono jak w sentencji.