Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 141/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 35
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 97 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 55, art. 50, art. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 6
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 124 ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2003 nr 120 poz 1133
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant referent - stażysta Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2011 r. sprawy ze skargi "D" Sp. z o.o. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta decyzją znak: [...] z dnia [...] maja 2011r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił PK Sp. z o.o., pozwolenia na budowę wieży antenowej o wysokości 40m o konstrukcji stalowej wraz z instalacjami i kontenerem technicznym w miejscowości [...], na działce nr [...] w ramach budowy stacji bazowej telefonii komórkowej sieci PK nr "[...]".

W ustawowym terminie odwołanie od tej decyzji wniosła Spółka D, reprezentowana przez radcę prawnego K.S., i zarzuciła jej naruszenie :

– art. 97 § 2 Kpa poprzez jego błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż rozstrzygnięto zagadnienie wstępne dotyczące nieważności decyzji nr [...] z dnia [...].09.2008r. Wójta Gminy. Wobec powyższego brak było przesłanek do podjęcia z urzędu zawieszonego postępowania i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę;

– art. 49 Kpa poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w sytuacji, gdy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie stanowi inwestycji celu publicznego;

– art. 7, 10, 11, 77 Kpa w zw. z art. 84 Kpa, art. 106. art. 107 oraz art. 127 Kpa poprzez ich błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

– art. 53 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędna wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego;

– ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011r. ([...]) Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Oceniając całokształt materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził,

że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył wszystkie wymagane zgodnie z art. 33 ust. 2 prawa budowlanego dokumenty oraz że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy prawo budowlane. W ocenie Wojewody jest on kompletny, zgodny z ustaleniami zawartymi w decyzji

o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nr [...], wydanej przez Wójta Gminy w dniu [...].09.2008r., a projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi.

Dalej organ wskazał, iż zarzut odwołania, dotyczący naruszenia art. 49 Kpa oraz art. 53 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego, nie może być rozpatrywany przez organ administracji architektoniczno - budowlanej na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. W trakcie tego postępowania sprawdzeniu podlega jedynie zgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nie uwzględnieniu rzeczywistych odległości pomiędzy planowaną inwestycją a najbliższymi zabudowaniami, oparciu się wyłącznie na opracowaniu inwestora i nie zobowiązanie inwestora do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, organ wyjaśnił, że rodzaje przedsięwzięć, które wymagają lub mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

a także szczegółowe uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, określone zostały

w ww. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.

Do projektu budowlanego załączono opracowanie pod nazwą "Kwalifikacja przedsięwzięcia", z którego wynika, że w świetle wyżej wymienionego rozporządzenia projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie została zaliczona do przedsięwzięć, dla których wymagane jest lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Analiza ta została wykonana przy uwzględnieniu kierunku (azymutu) głównej wiązki promieniowania anteny, minimalnej wysokości osi głównej wiązki promieniowania oraz maksymalnej wysokości zabudowy- na kierunku tej osi.

Na projektowanej wieży przewidziano instalację anten sektorowych emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, których równoważna moc promieniowana izotropowe, wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi 4967 W i 5258 W. Wojewoda stwierdził, że analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że w osi wiązek w odległości do 200 m nie występuje zabudowa, a w odległości nie większej niż odpowiednio 150 m i 200 m od środków elektrycznych anten nadawczo - odbiorczych, wzdłuż osi głównych ich wiązek promieniowania, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Zdaniem organu odwoławczego, powyższe prowadzi to do konkluzji, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie stanowi przedsięwzięcia wymagającego lub mogącego wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, w świetle przepisów cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. W związku z powyższym, Wojewoda stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie było podstaw prawnych do nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia takiego raportu.

Odnośnie zarzutu, że organ I instancji oparł się wyłącznie na opracowaniu inwestora, organ wyjaśnił, iż żaden z obowiązujących przepisów prawa nie wskazuje, jaki podmiot uprawniony jest do sporządzenia opracowania, na podstawie którego organ administracji architektoniczno - budowlanej ma możliwość dokonania kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w świetle ww. rozporządzenia Rady Ministrów. Z uwagi na specyficzny charakter inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, której eksploatacja związana jest z emisją pól elektromagnetycznych, organ administracji architektoniczno - budowlanej zmuszony jest opierać się na szczegółowych danych przedstawionych przez inwestora i dołączonych do złożonego wniosku o pozwolenie na budowę. Jeżeli dokumentacja taka nie budzi zastrzeżeń, nie zawiera nieścisłości, nieprawidłowości, nie ma podstaw, aby odmówić mu waloru wiarygodności i przyjąć za podstawę ustaleń faktycznych. Może być on sporządzony na zlecenie inwestora co nie oznacza, iż jest on obarczony wadliwością lub stronniczością.

Przedłożona przez inwestora "Kwalifikacja przedsięwzięcia" sporządzona została przez mgr inż. F.S. - członka Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa oraz przez mgr inż. K.S. – biegłego w zakresie ocen oddziaływania na środowisko, a więc przez osoby posiadające wiedzę specjalną w dziedzinie objętej opracowaniem. W ocenie Wojewody jest ona kompletna i nie zawiera nieścisłości. Brak jest zatem podstaw, aby podważać wiarygodność tego dokumentu.

Dalej Wojewoda wskazał, iż zawieszenie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę byłoby możliwe wówczas, gdyby bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ czy sąd, wydanie decyzji nie było możliwe. W rozpatrywanej sprawie inwestor uzyskał ostateczną decyzję Wójta Gminy nr [...] znak: [...] z dnia [...].09.2008r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, którą załączył, zgodnie z wymaganiami przepisów ustawy Prawo budowlane do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Organ administracji architektoniczno - budowlanej, dysponując obowiązującą decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może kontynuować postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Decyzja lokalizacyjna obowiązuje nadal, aż do momentu jej zmiany w postępowaniu wznowieniowym. W ocenie organu odwoławczego jeśli dojdzie do takiej zmiany, wówczas można, podejmując właściwy tryb postępowania, wzruszyć decyzję w sprawie pozwolenia na budowę.

Wojewoda podał, iż związku z tym, że zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane organ I instancji, zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 4 tej ustawy, nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany tego rozstrzygnięcia.

Skargę na powyższą decyzję organu II instancji złożył D Sp. z o.o., który zaskarżając ją w całości, wniósł między innymi o jej uchylenie, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy z dnia [...] września 2008 r. nr [...] oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [...] maja 2010 roku.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

1. przepisu art. 97 § 2 kpa poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż rozstrzygnięto zagadnienie wstępne dotyczące nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Wójta Gminy, podczas gdy zaskarżono decyzję z dnia [...] lipca 2010 roku, którą SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2010r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji SKO z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] września 2008 r. nr [...] o ustaleniu dla PK Sp. z o. o. lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej na działce nr [...] i stwierdzającą, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] wydana została z naruszeniem prawa, podczas gdy decyzja Wójta Gminy ma znaczenie prejudycjalne.

2. art. 49 kpa poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w sytuacji, gdy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie stanowi inwestycji celu publicznego.

3. art. 7, 10, 11, 7 kpa w zw. z art. 84 kpa poprzez jego błędną wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie polegające na:

– nie przeprowadzeniu postępowania dowodowego w zakresie zlokalizowania planowanej inwestycji, w tym odległości od zabudowań D sp. z o.o., jak również nie dokonanie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, w tym nie zobowiązanie inwestora do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

– nie przeprowadzeniu postępowania dowodowego w odniesieniu do procedury dotyczącej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, podczas gdy zgodnie z art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Wójta Gminy - wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

– nie ustaleniu czy przedmiotem planowanej inwestycji jest przedsięwzięcie wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. po zmianie wprowadzonej rozporządzeniem zmieniającym, czy też nie, zaś od tego ustalenia zależy dalszy tok postępowania tj. prowadzenie postępowania środowiskowego bądź ewentualnie w przypadku ustalenia, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć wymienionych w ww. rozporządzeniu - umorzenie postępowania środowiskowego – (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Po 557/2008r.)

– nie przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, podczas gdy zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 51 2009 realizacja przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko jest dopuszczalna po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia. Przed uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach prowadzi się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jednym z elementów poprzedzających wydanie decyzji jest dokonanie uzgodnienia dotyczącego środowiskowych uwarunkowań, które z kolei poprzedza konieczność uzyskania opinii w sprawie obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zaś decyzja Wójta Gminy wydana zaś została mimo nie przeprowadzenia procedury dotyczącej oceny oddziaływania na środowisko.

4/ art. 106 kpa poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wynikające z taktu, że w art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi się. że uzgodnień, o których mowa l

4. art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wynikające z faktu, że w art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi się, że z uzgodnień, o których mowa w ust. 4. dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, co tym samym oznacza że do trybu wyrażania stanowiska przez inny organ, jak również zawiadamiania stron

o rozstrzygnięciach zapadłych w następstwie zajęcia stanowiska przez właściwe organy winna mieć zastosowanie forma pisemna, co w konsekwencji oznacza, że decyzja Wójta Gminy z dnia [...] września 2008 r. wydana została z naruszeniem art. 10 w zw. z 106 k.p.a, poprzez pozbawienie strony prawa zajęcia stanowiska w sprawie, w tym w szczególności możliwości wniesienia ewentualnych środków: zaskarżenia w stosunku do wydanych w procedurze wyrażania stanowiska postanowień.

5. art.107 kpa poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,

a w szczególności poprzez:

a) nie wykazanie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego.

b) nie uzasadnienie na jakiej podstawie ustalono, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć o znaczącym oddziaływaniu na środowisko, w tym nie uzasadnienie przyczyn, z powodu których mimo zastrzeżeń strony kwestionujących opracowanie inwestora co do kwalifikacji przedsięwzięcia, nie dopuszczono dowodu z opinii biegłego, a także poprzez

c) zawarcie w uzasadnieniu decyzji niezgodnego z rzeczywistością stwierdzenia, że postępowanie podjęto wobec rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, podczas gdy w następstwie wniosku D sp. z o.o. wznowiono postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy, co tym samym oznacza, że wobec nie rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego brak było przesłanek do podjęcia z urzędu zawieszonego postępowania administracyjnego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

6. art. 127 kpa poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego mimo, że decyzja rozstrzygająca zagadnienie wstępne nie była ostateczna.

7. art. 53 ust. 1 w zw. z art. art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego.

8. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nie uwzględnieniu rzeczywistych odległości pomiędzy planowaną inwestycją a najbliższymi zabudowaniami, oparciu się wyłącznie na opracowaniu inwestora, i nie zobowiązanie inwestora do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- zwanej dalej "ppsa" sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu.

Zaznaczyć przy tym należy, że w myśl przepisu art. 133 ppsa podstawą wyrokowania sądu administracyjnego, są akta sprawy. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ppsa).

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) – dalej jako kpa, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie postępowania na tej podstawie uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek:

a) postępowanie administracyjne jest w toku;

b) rozpatrzenie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd;

c) zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte.

Poprzez pojęcie "zagadnienie wstępne" użyte w powyższym przepisie należy rozumieć kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania

i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Wskazać należy że zagadnienie wstępne musi wpływać na rozpatrzenie sprawy głównej. Zatem chodzi tu o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji

w sprawie głównej, od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie pozytywnej lub negatywnej dla wnioskodawcy decyzji.

Strona skarżąca utrzymuje, że zagadnieniem wstępnym w niniejszej sprawie jest możliwość stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Wójta Gminy z dnia [...] września 2008r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jakim jest budowa przedmiotowej stacji. Postępowanie w tej sprawie nie zakończyło się jeszcze wydaniem wyroku.

Sama możliwość stwierdzenia nieważności decyzji, czy też wznowienia postępowania nie stanowi przesłanki zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, niezależnie od tego na jakim etapie znajduje się postępowanie

w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, a także postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją. Organ administracji publicznej oceniając wystąpienie przesłanek skutkujących zawieszeniem postępowania nie może się kierować przewidywaniami jaki będzie wynik merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa, jest możliwe rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 441/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z tym poglądem, w razie zakwestionowania ostatecznego rozstrzygnięcia uznawanego za zagadnienie wstępne, postępowanie główne nie może być zawieszone na podstawie art. 94 § 1 pkt 4 kpa. Nie wyłącza to jednak możliwości późniejszego wzruszenia we właściwym trybie decyzji rozstrzygającej co do istoty, gdy w odpowiednim trybie zostanie zmienione rozstrzygnięcie uznawane za zagadnienie wstępne. W ocenie Sądu postępowanie nadzwyczajne, które jest również nadzwyczajnym trybem weryfikowania decyzji nigdy nie może być zagadnieniem prejudycjalnym.

Stosownie do art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję

o pozwoleniu na budowę. Związanie organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oznacza, iż organ ten nie może kształtować warunków lokalizacji odmiennie od ustalonych w powyższej decyzji.

Przepis ten rodzi nie tylko obowiązki po stronie organu wydającego pozwolenie na budowę, ale też stwarza prawa po stronie podmiotu, który uzyskał taką decyzję. Inwestor może wówczas projektować obiekt budowlany, jego funkcje oraz zagospodarowanie terenu. W związku z tym organy orzekające w tej sprawie nie miały możliwości rozpatrywania podniesionych zarzutów dotyczących lokalizacji inwestycji.

Przedmiotem skargi, którą rozpoznawał Wojewódzki Sąd Administracyjny była decyzja Wojewody z dnia [...] stycznia 2011r w sprawie pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej i zatwierdzenia projektu budowlanego, a nie inne akty dotyczące przedmiotowej inwestycji.

Wobec powyższego wszelkie zarzuty dotyczące decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie będą przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie.

Podkreślić również należy, iż sama kwestia czy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego jest już ugruntowana

w orzecznictwie. W świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy prawo telekomunikacyjne (m.in. art. 2 pkt 5, art. 50 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) oraz art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 261 z 2004 r. poz. 2603 ze zm.)), inwestycja celu publicznego to m.in. działanie z zakresu budowy

i utrzymania infrastruktury telekomunikacyjnej służącej zapewnieniu usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników. Do działań takich należy

z całą pewnością budowa i utrzymanie telefonii komórkowej. Żaden z przepisów powołanych wyżej ustaw nie wprowadza podziału podmiotów (inwestorów)

ze względu na ich charakter bądź cel podejmowanych przez nich działań.

W sprawach uznania budowy bazy telefonii komórkowej za lokalizację celu publicznego aktualne orzecznictwo, w szczególności Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazuje na ugruntowanie się jednolitego orzecznictwa przyjmującego, że budowa bazy telefonii komórkowej stanowi realizację celu publicznego. W wyroku z dnia 25 sierpnia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II OSK 1276/2008, LexPolonica nr 2077376) orzekł, iż budowa stacji telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. Nie ma przy tym żadnego znaczenia fakt czy budowa tego urządzenia stanowi inwestycję prywatną

o charakterze zarobkowym (podobnie: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 28 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1583/2006, LexPolonica nr 2320793; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 222/2007, LexPolonica nr 2320828).

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2010 r. Nr 243 poz. 1623) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami,

w tym techniczno-budowlanymi;

3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Ponadto, stosownie do treści art. 35 ust. 4 prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań wynikających z powołanych przepisów właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W niniejszej sprawie, po sprawdzeniu zgodności projektu zagospodarowania działki (terenu) z wyżej wymienionymi elementami organ zasadnie stwierdził,

że lokalizacja inwestycji celu publicznego nie koliduje z wymaganiami ochrony środowiska i wymaganiami określonymi w przepisach szczególnych.

Projekt budowlany sporządzono między innymi w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003r. Nr 120, poz. 1133 ze zm.), a zaskarżona decyzja uwzględnia wytyczne zawarte w decyzji nr [...] z dnia [...] września 2008r. Wójta Gminy o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Z akt administracyjnych dołączonych do sprawy wynika, że organy analizowały czy planowane przedsięwzięcie inwestycyjne nie stanowi przedsięwzięcia wymagającego lub mogącego wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu

o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004r. Nr 257, poz. 2573) i nie stwierdziły takiej konieczności. Od 15 listopada 2010r. obowiązuje rozporządzenie z dnia

9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2010r. Nr 213, poz. 1397) zawierające zbliżone uregulowania dotyczące instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych.

W § 4 rozporządzenia z 2010r. znajduje się zapis, iż do postępowań w sprawie decyzji (o środowiskowych uwarunkowaniach), o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe.

Stwierdzić należy, iż kryterium kwalifikującym inwestycję z przedmiotowego zakresu do sporządzenia raportu nie jest już tylko wartość równoważnej mocy promieniowana izotropowego oraz częstotliwość emitowanego pola elektromagnetycznego, ale również odległość miejsc dostępnych dla ludności

od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny.

Pojęcie "miejsc dostępnych dla ludności", jest pojęciem powszechnie używanym

w sprawach związanych z budową stacji bazowych telefonii komórkowej. Miejsce dostępne dla ludności w warunkach każdej sprawy, może oznaczać inne miejsce, gdyż zależy to od otoczenia terenu, na którym lokalizuje się anteny nadawcze oraz od parametrów anten i mocy nadajników.

W myśl art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150) przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca,

z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:

a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się

w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się

w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się

w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) nie mniej niż 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) nie mniej niż 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się

w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) nie mniej niż 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się

w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) nie mniej niż 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się

w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny;

W wyroku z dnia 17 grudnia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II OSK 1917/2009, LexPolonica nr 2483483) orzekł, iż wskazanie w dokumentacji projektowej miejsc dostępnych dla ludności wynika z faktu, że jest to kryterium, od którego zależy zakwalifikowanie lub nie instalacji emitującej pole elektromagnetyczne do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji do ustalenia, czy istnieje obowiązek sporządzenia raportu

o oddziaływaniu na środowisko.

W przedmiotowej sprawie ustalono, iż moc promieniowana izotopowo dla jednej

z anten wynosi 4967W (nie mniej niż 2000W), a dla drugiej 5258 W (nie mniej niż 5000W). Organ architektoniczno-budowlany nie może zatem odmówić udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji, która nie narusza przewidzianych prawem kryteriów oddziaływania.

Kwalifikacji przedsięwzięcia sporządzona na wniosek inwestora zawiera ustalenia dla każdej z anten określające: równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP), odległość środka elektrycznego anteny wyznaczoną od miejsc dostępnych dla ludności wydłuż głównej osi promieniowania anteny. Wyznaczenie ww. odległości dokonane zostało z uwzględnieniem zarówno kierunku (azymutu) głównej wiązki promieniowania anteny jak również pochylenia wiązki.

Z analizy akt sprawy wynika (w szczególności dołączonej kwalifikacji przedsięwzięcia), że w osi wiązek odległości do 200m nie występuje zabudowa,

a ponadto w odległości nie większej niż odpowiednio 150m i 200m od środków elektrycznych anten nadawczo-odbiorczych, wzdłuż osi głównych ich wiązek promieniowania, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Dane dotyczące promieniowania wynikają z opracowań sporządzonych przez uprawnione do tego osoby posiadające specjalistyczną wiedzę.

Należy więc potwierdzić, że w rozpatrywanym przypadku nie było potrzeby sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko).

Podsumowując stwierdzić należy, iż większość zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą dotyczyła decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego

i postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Sąd nie dopatrzył się natomiast naruszeń, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę.

W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja była prawidłowa a Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.