Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 345/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 08 października 2021 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Jarocinie z dnia 10 października 2019 r. nr XX/208/2019 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Konstytucji 3 Maja na obszarze miasta Jarocina 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w jej części tekstowej oraz graficznej obejmującej tereny oznaczone na rysunku planu symbolami 5MW/U i 6MW/U, 2. zasądza od Gminy Jarocin na rzecz skarżącego Wojewody Wielkopolskiego kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 11 marca 2021 r. Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713 ze zm.) wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Jarocinie z dnia 10 października 2019 r. nr XX/208/2019 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Konstytucji 3 Maja na obszarze miasta Jarocina. Uchwałę zaskarżono - w części - a żądaniem skargi objęto stwierdzenie nieważności § 16 i § 17 tej uchwały oraz rysunku planu w zakresie terenów 5 MW/U i 6 MW/U, a ponadto zasądzenie od Gminy Jarocin na rzecz Skarżącego zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.) w planie miejscowym określa się obowiązkowo linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, natomiast na podstawie § 7 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587) projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia.

Organ nadzoru stwierdził, że na rysunku przedmiotowego planu nie oznaczono linii rozgraniczającej tereny 5 MW/U i terenu 6 MW/U, co - jak jednocześnie wskazano - jest istotne ze względu na fakt, że odpowiednio w §16 i §17 uchwały zawarto rozbieżne ustalenia w zakresie parametrów zagospodarowania tych terenów.

W związku z powyższym realizacja inwestycji na podstawie ustaleń zaskarżonej uchwały w zakresie wyznaczonych terenów 5 MW/U i 6 MW/U (z uwzględnieniem maksymalnych parametrów zagospodarowania) bez ich rozdzielenia linią rozgraniczają jest niemożliwa. Wojewoda Wielkopolski zaakcentował, że linie rozgraniczające kształtują wraz z innymi ustaleniami planu prawo do zagospodarowania terenu w określony sposób. Skoro plan miejscowy stanowi podstawę do wydania pozwolenia na budowę, to musi być zapisany tak aby odczytanie jego ustaleń było jasne dla wydającego to pozwolenie. Wojewoda wskazał, że wyłącznie jednoznaczne i konkretne ustalenia planu będą gwarantowały realizację dokładnie takich form zagospodarowania, jakie były zamierzone przez gminę przy jego sporządzaniu.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Jarocina stanął na stanowisku, że jest ona niezasadna. Do odpowiedzi na skargę załączono 6 załączników, co dokumentuje adnotacja na pieczęci Biura podawczego (k.22 akt sąd.). Wyjaśniono, że na załączniku graficznym do zaskarżonej uchwały oznaczono linie rozgraniczające tereny 5MW/U oraz 6MW/U. Na poparcie swojego stanowiska w tym zakresie, Organ w odpowiedzi na skargę odwołał się do przygotowanego "fragmentu przestrzennego" załącznika graficznego do przedmiotowego planu. Wyjaśniono, że w ocenie organu, na rysunku planu, wyraźnie widać linie rozgraniczające tereny 5MW/U oraz 6MW/U (k. 28 akt sąd.). Dalej wyjaśniono, że symbolizacja linii rozgraniczającej sporne tereny została przygotowana w takim samym standardzie, jak w przypadku pozostałych linii rozgraniczających. Zarzucono, że Wojewoda analogicznych zastrzeżeń nie zgłosił w odniesieniu do terenów 5MW/U oraz 2U. Wyjaśniono, że tereny 5MW/U oraz 6MW/U oznaczone jako tereny budowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami opracowane zostały w jednej warstwie, której symbolizacja została przygotowana zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazano, że warstwa ta, w przypadku spornego terenu, tworzona była przez dwa poligony - jeden, który stanowi zakres przestrzenny terenu 5MW/U oraz drugi, który określa współrzędne geograficzne dla terenu 6MW/U. Wymienionym poligonom przypisane zostały etykiety przestrzenne, służące jego identyfikacji. Dalej wyjaśniono, że Standardy GIS (Geograficzne Systemy Informacji Przestrzennej) pozwoliły określić podstawowe właściwości każdego z obiektów, bez znaczenia czy jest on punktem, linią czy poligonem. W przypadku braku linii rozgraniczającej na rysunku planu, etykietowanie takie byłoby niemożliwe ze względu na występowanie tylko jednego obiektu oraz braku jego związków typologicznych z dwuwymiarową przestrzenią określoną w układzie współrzędnych. Jednocześnie, wskazano, że między terenami wyraźnie zaznaczono linie rozgraniczającą. Jako dowód przedstawiono Porównanie symbolizacji linii rozgraniczającej teren 5MW/U od 6MW/U oraz 5MW/U od 2U- fragment przestrzenny załącznika planu (k.30 akt sąd.).Dalej wskazano, że 26 października 2020 r. weszło w życie rozporządzenie w sprawie zbiorów danych przestrzennych oraz metadanych w zakresie zagospodarowania przestrzennego, a Gmina Jarocin już w 2019 r. przygotowała miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego w standardzie danych przestrzennych GIS. Publikując rysunki planów na stronie https://jarocin.e-mapa.net/ w zakładce plany miejscowe określono standardy publikacji takich danych. Podkreślono, że specjalnie przygotowane pliki przedstawiają strefy funkcjonalne z wyraźnie oddzielonymi liniami rozgraniczającymi oraz ich odniesienia przestrzenne połączone z treścią uchwały. Pliki takie przygotowane są w oparciu o uchwałę Rady Miejskiej. Wyjaśniono, że załącznik nr 3 do odpowiedzi na skargę przedstawia zrzut ekranu ze strony https://jarocin.e-mapa.net/ na której wyraźnie widać linie rozgraniczającą 5MW/U od 6MW/U. W przypadku braku tej linii na rysunku będącego załącznikiem do uchwały Rady Miejskiej w Jarocinie do przedmiotowego planu, niemożliwe byłoby również jej umieszczenie na ww. stronie. Podkreślono ponadto, ze Gminna Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna w Jarocinie zaopiniowała projekt zmiany miejscowego planu zagospodarowania • zwracając uwagę na konieczność weryfikacji linii oddzielającej obszary 5MW/U od 6MW/U (k. 27 akt sąd.). Burmistrz Jarocina wskazał, że projektant przychylił się do uwag i uwzględnił opinię komisji zaznaczając wyraźniej linię rozgraniczającą te tereny na rysunku planu. W przypadku braku uwzglednienia uwag projekt planu nie zostałby odebrany przez Urząd Miejski w Jarocinie, a w konsekwencji niemożliwe byłoby jego uchwalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

1. Skargę na przedmiotową uchwałę Rady Miejskiej w Jarocinie nr XX/208/2019 z dnia 10 października 2019 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Konstytucji 3 Maja na obszarze miasta Jarocina wywiódł w niniejszej sprawie Wojewoda Wielkopolski jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów Rozdziału 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713, z późn. zm. - w skrócie "u.s.g.").

2. W świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy, a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy, jego zdaniem, akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. np.: wyrok NSA z 15.07.2005 r., II OSK 320/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 7; postanowienie NSA z 29.11.2005 r., I OSK 572/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA").

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że Wojewoda Wielkopolski w ustawowym terminie 30 dni od dnia otrzymania Uchwał – co jak wynika z akt planistycznych nastąpiło 18 października 2019 r. - nie orzekł o jej nieważności, wobec czego władny był zaskarżyć tę uchwałę później, w trybie art. 93 u.s.g.

3. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z 05.03.2008 r., I OSK 1799/07; z 09.04.2008 r., II GSK 22/08; z 27.10.2010 r., I OSK 73/10; dostępne w CBOSA), przy czym reguła ta odnosi się również do zaskarżania planów miejscowych (por. wyrok NSA z 05.06.2014 r., II OSK 117/13, CBOSA) – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie uchwała nr XX/208/2019 Rady Miejskiej w Jarocinie z dnia 10 października 2019 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Konstytucji 3 Maja na obszarze miasta Jarocina.

4. Autor skargi wskazał, że zaskarża Uchwałę wyłącznie - w części - obejmującej tereny 5MW/U i 6 MW/U. Mając powyższe na względzie, Sąd tylko w takiej części - tj. odnośnie wskazanych w skardze przepisów (§ 16 i § 17) i terenów 5MW/U i 6 MW/U - poddał zaskarżoną Uchwałę merytorycznej kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym, a to zwłaszcza z uwagi na istniejące co do zasady związanie sądu administracyjnego (rzeczywistym) przedmiotem zaskarżenia.

5. Jak wynika z części wstępnej Uchwały, jej podstawę prawną stanowiły przepisy art. 18 ust. 2 pkt 5 , art. 40 ust.1 i art. 41 ust. 1 u.s.g. oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945; w skrócie "u.p.z.p."). Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 17 października 2019 r. (poz. 8699) i weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia (§ 30 Uchwały).

6. Nie ulega też wątpliwości, że zaskarżona Uchwała, jako podjęta w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest aktem prawa miejscowego – zostało to expressis verbis przesądzone przez ustawodawcę w art. 14 ust. 8 u.p.z.p. Tym samym bez wątpienia należy ona do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., zaskarżalnych do sądu administracyjnego.

7. Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę Wojewody Wielkopolskiego z 11 marca 2021 r. za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania, w granicach zaskarżenia oraz własnej kognicji.

8. Oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

9. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej również jako: m.p.z.p.) z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy.

10. Pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" - których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa - należy wiązać zaś przede wszystkim z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z 25.05.2009 r., II OSK 1778/08; z 11.09.2008 r., II OSK 215/08 – CBOSA). A ponieważ m.p.z.p. jest aktem prawa miejscowego, to w pojęciu "zasad sporządzania planu miejscowego" mieszczą się także – obok szczegółowych zasad sporządzania tego rodzaju aktów planistycznych, określonych przede wszystkim w u.p.z.p. – także ogólne wymogi, jakie powinien spełniać każdy prawidłowo sporządzony akt prawa miejscowego (zob. szerzej wyrok WSA z 07.03.2019 r., IV SA/Po 1189/18, CBOSA).

11. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że Wojewoda Wielkopolski stwierdził, że na rysunku - przedmiotowego planu - nie oznaczono linii rozgraniczającej tereny 5 MW/U i terenu 6 MW/U. co jest istotne ze względu na fakt, że odpowiednio w §16 i §17 uchwały zawarto rozbieżne ustalenia w zakresie parametrów zagospodarowania tych terenów. Sąd badając zasadność złożonej skargi wziął pod uwagę obszerną i szczegółową argumentację odpowiedzi na skargę i uwzględniwszy ją doszedł do przekonania o zasadności skargi, z opisanych poniżej przyczyn.

Kwestią bezsporną pozostaje, że kontroli Sądu podlega - akt prawa miejscowego - jakim jest zaskarżona przez Wojewodę Wielkopolskiego uchwała nr XX/208/2019 Rady Miejskiej w Jarocinie z dnia 10 października 2019 r. w kształcie w jakim została ona - opublikowana - w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 17 października 2019 r. pod poz. 8699. Podkreślić trzeba, że tekstom ogłaszanym w sposób urzędowy przysługuje domniemanie autentyczności (por. G. Wierczyński, Komentarz do ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, [w:] Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, wyd. WK 2016). Dlatego też zaskarżona uchwała w kształcie opublikowanym w dzienniku urzędowym została zaskarżona przez Wojewodę Wielkopolskiego.

Odnosząc się do argumentacji odpowiedzi na skargę należy podkreślić, że Sąd dostrzega i rozumie argumentację odpowiedzi na skargę oraz przyjmuje, że tak jak wskazano w odpowiedzi na skargę - w toku procedury planistycznej - symbolizacja linii rozgraniczającej sporne tereny (5MW/U i 6MW/U) była przygotowywana w takim samym układzie jak w przypadku pozostałych linii rozgraniczających. Faktem jednak jest, że jak trafnie podniósł Wojewoda Wielkopolski , na rysunku - ogłoszonego aktu prawa miejscowego - nie oznaczono linii rozgraniczającej tereny 5 MW/U i terenu 6 MW/U, co - jak również trafnie podniesiono - jest istotne ze względu na fakt, że odpowiednio w §16 i §17 zaskarżonej Uchwały zawarto rozbieżne ustalenia w zakresie parametrów zagospodarowania tych terenów. W konsekwencji trafna jest również konstatacja Wojewody Wielkopolskiego, że realizacja inwestycji na podstawie ustaleń Uchwały w zakresie wyznaczonych terenów 5 MW/U i 6 MW/U (z uwzględnieniem maksymalnych parametrów ich zagospodarowania) bez ich rozdzielenia linią rozgraniczają - w sposób przedstawiony w legendzie - jest niemożliwa. A taka sytuacja, jak pokazuje załącznik graficzny do zaskarżonej Uchwały (opatrzony pieczęcią i podpisem Przewodniczącego Rady Miejskiej w Jarocinie) ma miejsce w badanej sprawie (k.20 akt sąd.). Analiza tego załącznika nr 1 do zaskarżonej Uchwały wskazuje, że tereny 5MW/U i 6MW/U nie zostały rozdzielone - wskazaną w legendzie mapy - linią rozgraniczającą tereny o różnym przeznaczeniu. Ustalenia te nie mogą budzić uzasadnionych wątpliwości, jeżeli spojrzeć jak przedstawia się

- na tym samym - załączniku graficznym do zaskarżonej Uchwały linia rozgraniczająca tereny 2U od terenów 5MN/U. Fakt rozdzielenia tych dwóch terenów i przebieg wyraźnej linii rozgraniczającej te tereny (2U od terenów 5MN/U) nie rodzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Tymczasem, nie sposób dostrzec

- tak samo przedstawionej - linii pomiędzy terenami 5MW/U i 6MW/U (k. 20 akt sąd.). Odnosząc się w tym miejscu do argumentacji odpowiedzi na skargę, należy wskazać, że dokładnie tak jak na załączniku graficznym do Uchwały przedstawia się sytuacja na załączniku do odpowiedzi na skargę opisanym jako "Fragment przestrzenny załącznika graficznego do Uchwały" (k. 28 akt sąd.). Analiza tego załącznika (na k. 28 akt sąd.) wskazuje bowiem, że jakkolwiek fakt rozdzielenia terenów (2U od terenów 5MN/U) i przebieg wyraźnej linii rozgraniczającej te tereny nie pozostawia żadnych wątpliwości, to zakładany (jak można domniemywać) przebieg granicy miedzy terenami 5MW/U i 6MW/U - przez sam Organ - został wskazany czarnymi strzałkami (k. 28 akt sąd.), a cienka linia, która - jak można domniemywać - miała odpowiadać przedstawionej w legendzie linii rozgraniczającej tereny 5MW/U i 6MW/U, zauważalnie różni się od niej szerokością. Co więcej, prawidłowość linii oddzielającej obszary 5MW/U i 6MW/U była kwestionowana przez Gminną Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną (k. 27 akt sąd.) i jakkolwiek Sąd nie kwestionuje, że podjęto działania w celu skorygowania tej wady, to jak pokazują akta sprawy – okazały się one niewystarczające.

12. Podkreślić trzeba, ze linie rozgraniczające kształtują wraz z innymi ustaleniami planu prawo do zagospodarowania terenu w określony sposób. Rysunek miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest integralną częścią planu i ma tym samym moc wiążącą. Miejscowy plan - jako akt prawa miejscowego - musi posiadać precyzyjnie jednoznaczne, możliwe do wyegzekwowania ustalenia. Stanowienie natomiast przepisów niejasnych i wieloznacznych narusza konstytucyjną zasadę określoności regulacji prawnych wywodzoną z klauzuli demokratycznego państwa prawnego, zawartej w art. 2 Konstytucji RP (zob. I. Wróblewska, Zasada państwa prawnego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego RP, Toruń 2010, s. 75). Dotyczy to także przepisów prawa miejscowego (zob. wyrok WSA z 26.03.2016 r., IV SA/Po 62/16, CBOSA). Rysunek planu obowiązuje w takim zakresie w jakim tekst planu odsyła do ustaleń planu wyrażonych graficznie na rysunku (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 1011/07, orzeczenia.nsa.gov.pl; Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2013, s. 159). Ustalenia planu muszą być odczytywane łącznie z uwzględnieniem zarówno części graficznej, jak i tekstowej.

W ocenie Sądu - w zaskarżonej części - uchwała nr XX/208/2019 Rady Miejskiej w Jarocinie z dnia 10 października 2019 r. w kształcie w jakim została ona - opublikowana - w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 17 października 2019 r. pod poz. 8699 narusza prawo. Na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 7 pkt. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 158) określenie przeznaczenia terenu oraz wskazanie linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych celach zagospodarowania terenu stanowi bowiem obligatoryjny element planu miejscowego. Tego obligatoryjnego elementu pomiędzy terenami 5MW/U i 6MW/U, jak słusznie podnosi Wojewoda Wielkopolski brakuje. Jakkolwiek, Sąd dostrzega argumentację, że w toku podejmowania zaskarżonej uchwały symbolizacja linii rozgraniczającej sporne tereny (5MW/U i 6MW/U) była przygotowywana w takim samym układzie jak w przypadku pozostałych linii rozgraniczających, to - opublikowany załącznik graficzny - zgodnej z legendą - linii rozgraniczającej obydwa tereny nie posiada.

Dlatego też Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w pkt. 1 sentencji wyroku uwzględnił w całości żądanie skargi Wojewody i stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w jej części - tekstowej (a więc obejmującej wskazane w skardze § 16 i § 17) oraz graficznej - obejmującej tereny oznaczone na rysunku planu symbolami 5MW/U i 6MW/U.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz Wojewody Wielkopolskiego od Miasta Jarocina zwrot kosztów postępowania w kwocie stanowiącej równowartość wynagrodzenia reprezentującego skarżącego pełnomocnika ([...] zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).