Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 173/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 154  par. 1,  art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie Sędzia NSA Szczepan Prax Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2011 r. sprawy z wniosku S.G. na Terenową Wojskową Komisję Lekarską w G. w przedmiocie uzupełnienia postanowienia – wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie orzeczenia Sądu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt IV SAB/Gl 62/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zobowiązał Terenową Wojskową Komisję Lekarską w G. do rozpatrzenia wniosku S. G. z dnia [...] 2009 r.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że ww. wnioskiem S. G. zwrócił się do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej o weryfikację treści pouczenia zawartego w postanowieniu tego organu z dnia [...]r. Nr [...] o odmowie uzupełnienia orzeczenia TWKL w O. z dnia [...] 2002 r. co do prawa wniesienia odwołania. W pouczeniu prawnym organ podał bowiem, że na postanowienie to przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, tymczasem skarżącemu nie wydawało się aby taka skarga mu przysługiwała. W ocenie Sądu rozpoznawana sprawa dotyczyła zatem bezczynności Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G., która do dnia wniesienia skargi nie rozpatrzyła wniosku skarżącego z dnia [...] 2009 r., o uzupełnienie postanowienia z dnia [...] r. o prawidłowe pouczenie o przysługujących mu środkach odwoławczych.

W przekonaniu Sądu stosownie do uregulowań art. 111 w związku z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), organ zobowiązany był do rozpatrzenia tego wniosku i wydania stosownego postanowienia. Jednocześnie Sąd podkreślił, że nie może rozstrzygać o treści rozstrzygnięcia, gdyż ta zależeć będzie od woli organu. Do załatwienia wniosku skarżącego Sąd wyznaczył organowi miesięczny termin od dnia otrzymania akt administracyjnych, który wynika z treści art. 35 § 2 k.p.a. i art. 286 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przywołany wyżej wyrok uprawomocnił się bez zaskarżenia w dniu [...] 2010 r., zaś w dniu [...] 2010 r. został doręczony wraz z aktami sprawy organowi.

Z akt nadesłanych Sądowi wynika, że jeszcze wcześniej, bo [...] 2010 r., Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w G. wydała na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. postanowienie Nr [...] r. o sprostowaniu zamieszczonego w postanowieniu z dnia [...] r. Nr [...] r. pouczenia w ten sposób, że zawartą w pouczeniu informację o przysługującej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zawarto informację, iż na postanowienie to zażalenie nie przysługuje. Postanowienie to zostało doręczone S G. w dniu [...] 2010 r.

Pismem z dnia [...] 2010 r. S. G. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę, w której domagał się wymierzenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G. grzywny z powodu niewykonania przywołanego na wstępie wyroku tut. Sądu z dnia 7 grudnia 2009 r., a to na podstawie art.154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej P.p.s.a. W uzasadnieniu skargi wskazał, że "organ zachowuje tylko pozory, wydając postanowienia nie na temat lub kolejny raz wydaje je z błędnymi pouczeniami". Skarżący wniósł także o skorzystanie przez Sąd z uprawnień sygnalizacyjnych, o których nowa w art. 154 § 1 P.p.s.a, gdyż w jego ocenie zachodzą ku temu przesłanki. Do skargi dołączona została m.in. kopia pisma z dnia 16 lutego 2010 r. będącego wezwaniem organu do wykonania powołanego na wstępie wyroku tut. Sądu.

Opisana wyżej skarga wpłynęła do Sądu w dniu 23 lutego 2010 r. i została nadana na adres organu w dniu 24 lutego 2010 r., zgodnie z art. 54 § 2 w zw. z art. 154 § 1 P.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w G. wniosła o jej oddalenie. W szczególności podkreślono, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny został do Sądu złożony jeszcze przed terminem załatwienia sprawy. Wskazano, że zgodnie z treścią uzasadnienia wyroku organ był zobowiązany do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] 2009 r., czyli do wydania stosownego postanowienia w terminie miesiąca od otrzymania akt administracyjnych. Tymczasem zwrot akt z Sądu do organu nastąpił w dniu 9 marca 2010 r. za pismem Sądu z dnia 3 marca 2010 r.. Z tego też powodu wniosek skarżącego datowany na dzień 19 lutego 2010 r. o wymierzenie organowi grzywny jest oczywiście bezzasadny. Zaznaczono również, iż postanowieniem z dnia 4 lutego 2010 r. dokonano sprostowania pouczenia. Nadto na wezwanie Sądu organ wyjaśnił, iż pismo skarżącego z dnia [...] 2010 r. stanowiące wezwanie do wykonania wyroku WSA w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2009 r. wpłynęło do organu w dniu 23 lutego 2010 r.

W piśmie procesowym z dnia [...] 2010 r. skarżący wykazał dodatkowo, iż jego skarga nie dotyczy bezczynności organu lecz niewykonania wyroku, na mocy którego Sąd stwierdził pozostawanie organu w bezczynności, nakazując rozpoznanie jego wniosku w przedmiocie braku pouczenia w wydanym przez ten organ postanowieniu z dnia 3 czerwca 2009 r., co do prawa wniesienia odwołania od orzeczenia z dnia 26 listopada 2002 r. w terminie 14 dni od otrzymania tego postanowienia. Skarżący podniósł, że w ustnym uzasadnieniu wyroku, Sąd stwierdził, że pouczenie to powinno tam się znaleźć. Zdaniem skarżącego obecny kształt sprostowania jest wyrazem braku poszanowania obowiązującego porządku prawnego i stanowi objaw skutecznego naruszenia powagi urzędu administracji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie mogła odnieść skutku.

Przepis art.154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że w razie niewykonania wyroku sądu uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Wymóg poprzedzenia skargi wezwaniem organu został spełniony, w związku z czym można było przystąpić do oceny jej zasadności.

Celem przytoczonego wyżej przepisu jest wymuszenie na organie administracyjnym działania polegającego na wykonaniu wyroku (w przypadku skargi na bezczynność) albo załatwieniu sprawy (po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności). W niniejszej sprawie może chodzić wyłącznie o pierwszy przypadek, gdyż obie wskazane powyżej sytuacje dotyczą różnych stanów faktycznych i są rozłączne.

We wspomnianej wyżej sprawie zakończonej wyrokiem tut. Sądu z dnia 7 grudnia 2009 r. rozpoznano skargę na bezczynność Terenowej Komisji Lekarskiej w G.. Sąd w uzasadnieniu tego wyroku stwierdził, iż przedmiotem skargi na bezczynność było nierozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] 2009 r., w którym wystąpił on o uzupełnienie postanowienia wydanego przez ten organ w dniu [...] 2009 r. o prawidłowe pouczenie o przysługujących mu środkach odwoławczych.

Sąd wskazał, iż stosownie do przepisów art. 111 w zw. z art. 126 k.p.a., załatwienie to polegać ma na wydaniu stosownego rozstrzygnięcia, w tym przypadku postanowienia. Sąd zaznaczył przy tym, iż nie może przesądzać o treści wskazanego rozstrzygnięcia organu, ponieważ ta będzie zależeć od woli organu.

Grzywna mogłaby zatem zostać wymierzona organowi w razie wykazania, że nie załatwił on w wyznaczonym przez Sąd terminie sprawy wszczętej wspomnianym wnioskiem po zapadnięciu przywołanego wyżej wyroku, a więc w przypadku nie wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie. Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku w terminie określonym w art. 35 § 2 k.p.a., przy czym zgodnie z brzmieniem art. 286 § 2 P.p.s.a. liczy się go od dnia zwrotu akt organowi. W niniejszej sprawie zwrot akt nastąpił w dniu 9 marca 2010 r., po uprawomocnieniu się wyroku. Tymczasem skarga o wymierzenie grzywny została wniesiona w dniu [...] 2010 r. (data nadania skargi przez Sąd na adres organu), a więc jeszcze przed uprawomocnieniem się wyroku i zwrotem akt do organu. Zatem już chociażby z tego względu skarga o wymierzenie grzywny wniesiona przed upływem terminu do wykonania wyroku Sądu jest bezzasadna. Trzeba w tym miejscu podkreślić także, że jeszcze przed tą datą, tj. w dniu [...] 2010 r. organ załatwił wniosek strony skarżącej z dnia [...] 2009 r. wydając w tym zakresie, na podstawie art. 111 § 1 k.p.a.. postanowienie o sprostowaniu pouczenia zawartego w postanowieniu z dnia 3 czerwca 2009 r. W ocenie Sądu organ załatwiając powyższy wniosek, zastosował się tym samym do obowiązku nałożonego wyrokiem z dnia 7 grudnia 2009 r.

Natomiast ocena poprawności załatwienia wniosku byłaby oceną merytoryczną, niedopuszczalną w sprawie o wymierzenie grzywny w związku z niewykonaniem wyroku sądu uwzględniającego skargę na bezczynność. Rozpoznawana w tej sprawie skarga ma doprowadzić bowiem do zbadania przez Sąd czy organ zadośćuczynił nakazowi zawartemu w wyroku, a więc czy załatwił wniosek strony, nie jest natomiast jej rolą doprowadzenie do oceny sposobu w jaki to uczynił, a tym samym do ceny merytorycznej wydanego rozstrzygnięcia. Tym bardziej, gdy Sąd w przywołanym wyroku wręcz wskazał, iż nie może przesądzać o treści rozstrzygnięcia organu.

Skoro więc organ załatwił wniosek strony z dnia [...] 2009 r. i wydał w tym zakresie postanowienie, jeszcze przed upływem terminu określonego w wyroku Sądu, to żądanie skargi wymierzenia grzywny, mające zdyscyplinować organ do załatwienia sprawy i ukarać go za nierespektowanie orzeczeń sądowych, jako chybione, podlegało oddaleniu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na mocy art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku.