Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2338/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6172 Notariusze i aplikanci notarialni
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2006r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy powołania na stanowisko notariusza 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2004r., nr [...] 2. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącej L. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2004 r., nr [...], Minister Sprawiedliwości, działając na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 129 § 1 i 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku skarżącej L. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2004 r. odmawiającą powołania skarżącej na stanowisko notariusza i wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej w B. - utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] lipca 2004r.

Z akt sprawy wynika, iż skarżąca L. M. w dniu [...] września 2003 r. złożyła do Ministra Sprawiedliwości wniosek o powołanie jej na stanowisko notariusza i wyznaczenie siedziby kancelarii notarialnej w B. W uzasadnieniu wniosku wskazała na to, że spełnia wszystkie warunki formalne do powołania na stanowisko notariusza oraz, że od 1978 r. wykonuje zawód radcy prawnego.

Pismem z dnia [...] października 2003 r. Minister Sprawiedliwości zwrócił się do Rady Izby Notarialnej w B. o zaopiniowanie wniosku skarżącej odnośnie powołania jej na stanowisko notariusza i wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej.

Na podstawie Uchwały z dnia [...] kwietnia 2004 r. Rada Izby Notarialnej w B. wydała opinię pozytywną odnośnie powołania skarżącej na stanowisko notariusza oraz negatywną odnośnie wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej w B. wnosząc jednocześnie o wyznaczenie skarżącej siedziby kancelarii notarialnej w M. W uzasadnieniu opinii wskazano na to, że w B. funkcjonuje już [...] kancelarii notarialnych, co w pełni zaspokaja potrzeby lokalnej społeczności na usługi notarialne, a ponadto, że Rada Izby pozytywnie zaopiniowała wniosek notariusz M. R. o zmianę siedziby kancelarii notarialnej z M. na B.

Decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. Minister Sprawiedliwości odmówił powołania L. M. na stanowisko notariusza i wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej w B. W uzasadnieniu decyzji Minister Sprawiedliwości wskazał na to, iż kandydatka spełnia warunki ustawowe do powołania jej na stanowisko notariusza, jednak wydając decyzję odmowną uznał za zbędne utworzenie kolejnej kancelarii notarialnej w B. W ocenie Ministra likwidacja w M. kancelarii notarialnej notariusz M. R. uzasadnia natomiast potrzebę uruchomienia w tej miejscowości nowej kancelarii.

W dniu [...] sierpnia 2004 r. wpłynął do Ministra Sprawiedliwości wniosek L. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca zarzuciła, że decyzja Ministra z dnia [...] lipca 2004 r. nie jest zgodna z zasadą prawdy obiektywnej oraz nie uwzględnia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, natomiast chroni interesy zawodowe działających już notariuszy.

Minister Sprawiedliwości, rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2004 r., nr [...], utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] lipca 2004 r. W uzasadnieniu decyzji podano, iż pomimo że kandydatka spełnia warunki ustawowe na powołanie jej na stanowisko notariusza, to jednak zbędne jest utworzenie kolejnej kancelarii notarialnej w B. W ocenie Ministra likwidacja kancelarii notarialnej w miejscowości M. w związku z przeniesieniem notariusza M. R. do B. uzasadnia potrzebę uruchomienia w tej miejscowości nowej kancelarii. Brak zgody zainteresowanej na utworzenie siedziby kancelarii notarialnej w miejscowości M. uzasadnił wydanie decyzji odmownej, bowiem nie było możliwe wbrew jej woli wyznaczenie siedziby kancelarii w tej miejscowości.

L. M. wniosła skargę na ww. decyzję Ministra Sprawiedliwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła naruszenie prawa procesowego i materialnego, a mianowicie:

- art. 6 k.p.a. - poprzez oparcie rozstrzygnięcia sprawy o przesłanki nieprzewidziane w obowiązującym prawie,

- art. 24 ust. 1 pkt 5, art. 7, art. 8 k.p.a. - poprzez wiążące rozstrzygnięcie sprawy przy ponownym rozpatrzeniu przez tę samą osobę reprezentującą organ decyzyjny, która również wydała decyzję w niższej instancji,

- art. 80 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak merytorycznego uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów,

- art. 11 pkt 1-3 i 12 pkt 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie (t.j. Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 356 ze zm.).

Podnosząc ww. zarzuty domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, jako naruszających prawo. W uzasadnieniu skargi wskazała na to, że fakt przeniesienia jednej z kancelarii notarialnych z M. do B. jest okolicznością nie pozostającą w związku z jej sprawą, a do przesłanek ustawowych utworzenia kancelarii nie należy zapewnienie rentowności usług notarialnych, jak też ich limitowanie. W ocenie skarżącej doszło też do poważnego naruszenia przepisów postępowania, gdyż ta sama osoba reprezentująca organ, która wydała decyzję w niższej instancji, rozstrzygała sprawę ponownie i wydała rozstrzygnięcie utrzymujące swoją pierwszą decyzję. Organ administracji nie zapewnił więc bezstronności w ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 marca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 2215/04, oddalił skargę strony skarżącej. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, że podpisanie decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy (art. 127 § 3 k.p.a.) przez tę samą osobę, która podpisała decyzję w pierwszej instancji, nie stanowi naruszenia przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Zdaniem Sądu nie znajdują uzasadnienia podniesione w skardze zarzuty, albowiem zgodnie z art. 10 ustawy - Prawo o notariacie, notariusza powołuje i wyznacza siedzibę jego kancelarii Minister Sprawiedliwości. Decyzja taka ma charakter uznaniowy, a zatem do Ministra należy wybór kandydatów do wykonywania zawodu notariusza, jak też wyznaczenie siedziby ich kancelarii. Minister Sprawiedliwości obowiązany jest do prawidłowego rozmieszczenia tych kancelarii. Jedyną przesłanką, która zadecydowała o wydaniu decyzji negatywnej odnośnie powołania skarżącej na stanowisko notariusza było uznanie przez Ministra Sprawiedliwości, iż utworzenie kolejnej kancelarii notarialnej w B. nie jest celowe. Zaś interes społeczny i słuszny interes obywateli przemawiał za wyznaczeniem takiej kancelarii w M., na co skarżąca nie wyraziła zgody. Zdaniem Sądu Minister Sprawiedliwości, wydając zaskarżoną decyzję - zbadał wszechstronnie zebrany w sprawie materiał dowodowy, a wydana decyzja zawierała wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 1 k.p.a.

Skarżąca L. M. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, w której zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania art. 145 § 1 lit. c) i art. 106 § 3 p.p.s.a. i przez odpowiednie zastosowanie do postępowania sądowoadministracyjnego przepisów k.p.c. - art. 233 § 1, art. 232 zdanie drugie, 2) naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 10 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie, oraz 3) naruszenie art. 65 ust. 1 i art. 7 Konstytucji RP. Skarżąca podnosząc wymienione zarzuty, wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniosła, że Sąd I instancji nie dostrzegł, że organ administracji publicznej w rozstrzygnięciu decyzji nie wskazał kryteriów jakimi kierował się, odmawiając powołania jej na stanowisko notariusza i wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej w B. Twierdzenie zaś organu, że B. posiada wystarczającą ilość kancelarii notarialnych, wobec czego utworzenie kolejnej, jest zbędne i niecelowe, nie zostało poparte dowodami. Powyższe nieudowodnione twierdzenie organu zostało jednakże przyjęte przez Sąd I instancji za podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, co stanowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zdaniem strony nie nastąpiło zatem w postępowaniu sądowym wszechstronne rozważenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, co stanowi także naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zdaniem skarżącej okoliczności te Wojewódzki Sąd Administracyjny winien wyjaśnić na podstawie art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 k.p.c, a nie poprzestać tylko na twierdzeniach organu, które stanowiło podstawę jego rozstrzygnięcia. W ocenie strony w ramach uprawnień wynikających z art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd winien ustalić z jakich źródeł organ czerpie swoje przekonanie o wystarczającej liczbie notariuszy w B. i że zbędne jest utworzenie kolejnej kancelarii notarialnej. Subiektywne stanowisko sądu, podzielające władczą decyzję organu w zakresie odmowy wyznaczenia siedziby kancelarii w B., zostało przyjęte z pominięciem wyważenia słusznego interesu strony skarżącej. Sąd naruszając ww. przepisy, nie wniknął w proces wyważenia słusznego interesu i nie uzasadnił orzeczenia w tej kwestii prawnej, istotnej dla wyniku rozstrzygnięcia. Z treści wskazanych przepisów wynika, że w każdym konkretnym przypadku przedkładanie interesu publicznego nad indywidualny podlegać musi kontroli, zwłaszcza sądowej, ponieważ ograniczenie lub pozbawienie praw obywatela musi posiadać swoje uzasadnienie w ustawie lub Konstytucji. Sąd bezpodstawnie przyjął, że odmowa wyznaczenia siedziby kancelarii w B. jest uzasadniona wcześniejszym przeniesieniem z M. kancelarii notarialnej do B. Powyższa okoliczność niecelowości utworzenia nowej kancelarii w B. nie stanowi przesłanki ustawowej dla odmowy wyznaczenia kancelarii notarialnej w tej miejscowości z powołaniem się przez Sąd na art. 10 ustawy - Prawo o notariacie. Ponadto Sąd nie dokonał - zdaniem strony - oceny legalności rozpatrzenia sprawy przez tego samego pracownika z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 i art. 127 § 3 k.p.a. Według skarżącej wskazane wyżej naruszenie przepisów prawa procesowego przez Sąd I instancji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego - art. 10 ustawy - Prawo o notariacie.

W wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 września 2005 r., sygn. akt II GSK 152/05 - uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zasądzając od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu NSA wskazał, iż mając na uwadze zarzut skargi kasacyjnej w postaci nie wyjaśnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności dotyczących niecelowości wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej w B. należy przyjąć, iż zarzut ten jest słuszny, skoro zważy się, że Sąd I instancji stwierdził, że decyzje Ministra Sprawiedliwości o powołaniu na stanowisko notariusza i wyznaczeniu siedziby notarialnej mają charakter uznaniowy. NSA podniósł m.in., iż w sytuacji, gdy organ działa na podstawie uznania, to wtedy jego szczególnym obowiązkiem jest dokładne zbadanie i rozważenie okoliczności indywidualnych danej sprawy w celu jej prawidłowego rozwiązania, bo przecież ma możliwość wyboru rozstrzygnięcia i dlatego powinien wybrać rozstrzygnięcie optymalne. Zawsze organ jest zobowiązany mieć na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). W razie zaskarżenia decyzji administracyjnej opartej na uznaniu do sądu administracyjnego, Sąd winien zbadać, czy organ administracyjny nie przekroczył granic uznania, czy nie nadużył uznania, czy nie naruszył podstawowych praw obywatela gwarantowanych przepisami Konstytucji np. równości wobec prawa. Wobec tego - zdaniem NSA - samo powołanie się organu na wystarczającą ilość kancelarii notarialnych i zakres zapotrzebowania na usługi notarialne, nie mogą być wystarczającą przyczyną odmowy powołania na notariusza i wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej, jeżeli w okresie starań skarżącej w tym przedmiocie uwzględniono wnioski innych notariuszy na wykonywanie zawodu w tej samej miejscowości. NSA podkreślił, iż organ administracji działający na podstawie uznania obowiązany jest - zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a. - załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień. Te okoliczności muszą być wykazane i właściwie uzasadnione, tak by przekonywały o trafności rozstrzygnięcia. W ocenie NSA, skoro Sąd I instancji zasadnie stwierdził, iż skarga ta dotyczy decyzji i uznania administracyjnego, to obowiązkiem jego było wyjaśnienie, czy spełnia ona wszystkie wymogi - o których mowa wyżej - stawiane takiej decyzji. Niewyjaśnienie tych okoliczności- zdaniem NSA - czyni zasadnym uznanie, iż skarga kasacyjna oparta została na usprawiedliwionych podstawach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Pani L. M. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2004 r. oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] lipca 2004 r. - narusza prawo.

Przedmiotowe decyzje Ministra Sprawiedliwości naruszają przepisy postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Podstawą obu zaskarżonych rozstrzygnięć wydanych przez Ministra był przepis art. 10 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie (Dz.U. z 2002 r. Nr 42 poz. 369 ze zm.), zgodnie z którym notariusza powołuje i wyznacza siedzibę jego kancelarii Minister Sprawiedliwości, na wniosek osoby zainteresowanej, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby notarialnej.

Z przepisu art. 11 i 12 cyt. ustawy wynika z kolei, kto może być powołany przez Ministra Sprawiedliwości na stanowisko notariusza.

Nie ulega wątpliwości i nie było to przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, iż skarżąca spełniała wszelkie wymogi formalne wskazane w art. 11 ustawy potrzebne do powołania na stanowisko notariusza.

W przypadku skarżącej jedyną przesłanką, która zadecydowała o wydaniu decyzji negatywnej odnośnie powołania jej na stanowisko notariusza było uznanie przez Ministra Sprawiedliwości, iż utworzenie kolejnej kancelarii notarialnej w B. nie jest celowe.

Bezsporne jest, iż w świetle przepisów ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie, decyzje Ministra Sprawiedliwości o powołaniu na stanowisko notariusza mają charakter uznaniowy.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ administracji publicznej jest obowiązany kierować się zasadą prawdy obiektywnej także wówczas, gdy decyzja wydana w sprawie indywidualnej ma charakter uznaniowy. Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny, a więc musi on wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt II SA 2875/95, Wokanda 1996, Nr 6, s. 32; podobnie /w:/ wyroku NSA z dnia 19 lipca 1982 r., II SA 883/82, PiP 1983, Nr 6, s. 141).

Kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny polega w szczególności na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Sąd administracyjny kontroluje, czy w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz, czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności.

Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonywującej treści (tak m.in. /w:/ wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, Nr 7, poz. 83).

W świetle przepisu art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej, stojąc na straży praworządności oraz dążąc do załatwienia sprawy zgodnego z prawdą obiektywną, mają obowiązek uwzględniać z urzędu interes społeczny i słuszny interes obywatela.

W wyroku z dnia 18 listopada 1993 r., sygn. akt III ARN 49/93 (OSNC 1994, Nr 9, poz. 181) Sąd Najwyższy podkreślił, iż w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to - jak podkreślił SN - że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, iż on jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej.

Należy zauważyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę kasacyjną strony skarżącej wyraźnie podkreślił, iż Sąd I instancji, a wcześniej organ rozstrzygający sprawę - nie wyjaśnił w szczególności okoliczności dotyczących niecelowości wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej w B.

Należy w pełni podzielić ten pogląd i uznać - podobnie jak NSA, iż samo powołanie się Ministra Sprawiedliwości na wystarczającą ilość kancelarii notarialnych i zakres zapotrzebowania na usługi notarialne - nie mogą być wystarczającą przyczyną odmowy powołania na notariusza i wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej, o ile organ nie wyjaśni w sposób precyzyjny i jednoznaczny dlaczego interes społeczny w postaci konieczności utworzenia kancelarii w M. jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień skarżącej. Minister winien w uzasadnieniu decyzji wyjaśnić jednoznacznie, dlaczego przyjął, iż dotychczasowa ilość kancelarii notarialnych w B. jest wystarczająca i jakie kryterium zostało przyjęte przez organ przy ocenie tego elementu, jako przesłanki uzasadniającej wydanie negatywnego dla skarżącej rozstrzygnięcia.

Wobec powyższego należy niewątpliwie uznać, iż Minister Sprawiedliwości, niezależnie od uchybienia normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., dopuścił się w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 8 k.p.a. Z zasady wyrażonej w tym przepisie wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności (art. 6 k.p.a.). Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Zdaniem Sądu zasadom takim nie odpowiada takie prowadzenie postępowania administracyjnego, w którym występują sprzeczne interesy stron, gdy organy prowadzące postępowanie, bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, uwzględniają tylko jeden z wchodzących w grę interesów, nie ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków stron reprezentujących inne interesy. Ponadto w ocenie Sądu spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody.

Biorąc powyższe pod uwagę należy - zdaniem Sądu - uznać, iż strona skarżąca miała pełne prawo oczekiwać, iż Minister Sprawiedliwości potraktuje skarżącą w sposób zbliżony do sytuacji innych osób starających się wyznaczenie kancelarii notarialnej w B., a przynajmniej, że w sytuacji, gdy odmówi stronie skarżącej powołania na stanowisko notariusza i wyznaczenia siedziby w tym mieście, to w sposób szczegółowy przytoczy argumenty uzasadniające wydane rozstrzygnięcie.

Ponieważ Minister nie wykazał dostatecznie jasno okoliczności przekonywujących o trafności swojego rozstrzygnięcia, należało więc wyeliminować z obrotu prawnego obydwie decyzje, jako uchybiające w sposób istotny zasadom postępowania administracyjnego.

Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi należy uznać, iż Minister nie dopuścił się naruszenia przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., albowiem w przypadku tego organu podpisanie decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez tę samą osobę, która podpisała decyzję wydaną w pierwszej instancji, nie stanowi naruszenia ww. przepisu k.p.a. (takie stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny m.in. /w:/ wyroku z dnia 22 listopada 1999 r., sygn. akt II SA 699/99).

Nie znajduje też uzasadnienia podniesiony w skardze zarzut dotyczący naruszenia przez organ art. 10 ustawy - Prawo o notariacie, albowiem - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - nie jest wystarczające dla powołania na stanowisko notariusza samo spełnianie przesłanek formalnych wymienionych w tym przepisie, albowiem na Ministrze Sprawiedliwości ciąży również obowiązek dokonania prawidłowej oceny w zakresie zaproponowanej siedziby kancelarii notarialnej, którą organ winien przeprowadzić przy uwzględnieniu słusznego interesu zarówno samego wnioskodawcy, jak i interesu społecznego związanego z dostępem do usług notarialnych.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zasądzając zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego Sąd oparł się na przepisie art. 200 p.p.s.a.