Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 966/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Dorota Wasiłek po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 1160/17 w sprawie ze skargi T. T. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 7 grudnia 2017 r. sygn. II SA/Rz 1160/17, oddalił skargę T. T. (dalej "skarżąca") na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta R. (dalej w skrócie "PINB") z [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych.

Jak stwierdził Sąd I instancji, w sprawie nie ma wątpliwości, że obiekt budowlany zrealizowany na działce [...], obr. [...] w R. jest budynkiem. Wychodząc z ogólnej reguły wyrażonej w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm. – dalej w skrócie "Pb") organy zasadnie przyjęły, że na budowę budynku na działce [...] potrzebne było pozwolenie na budowę, a ponieważ go nie uzyskano, wdrożono procedurę przewidzianą treścią art. 48 Pb. W analizowanej sprawie trafnie przyjęto, że budynek zlokalizowany na działce [...] narusza § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., 1422 – dalej w skrócie "rozporządzenie"), nie został on bowiem zlokalizowany w granicy z sąsiednią działką budowlaną i nie przylega ścianą do budynku zlokalizowanego na sąsiedniej działce budowlanej nr ew. [...] obr. [...], który usytuowany jest już w granicy z działką ew. nr [...] obr. [...]. Ponadto odległości ścian zewnętrznych budynku bez otworów okiennych i drzwiowych od granic z sąsiednimi działkami budowlanymi są znacznie mniejsze niż odległość 1,5 m wymagana § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia. Pomimo naruszenia norm "odległościowych" organy prawidłowo stwierdziły, że możliwe jest doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z w/w przepisami m.in. poprzez pomniejszenie jego wymiarów zewnętrznych, w stopniu adekwatnym do wymogów § 12. Wydane wobec skarżącej i pozostałych współwłaścicieli postanowienie miało na celu umożliwienie im zalegalizowanie samowoli, jakiej dopuścił się inwestor.

2. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:

1) art. 29 ust. 1 pkt 1a, art. 48 ust. 1 i 2 Pb poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w kierunku rozbiórki garażu zamiast jego legalizacji;

2) przepisów postępowania poprzez niepowiadomienie pełnomocnika skarżącej o toczącym się postępowaniu, wydanych orzeczeniach i zakończeniu postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie (vide art. 73 kpa) co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W związku z tym wniesiono o uwzględnienie skargi, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną G. P. oraz M. P. wnieśli o jej odrzucenie względnie oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

4.2. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu - art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administarcyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – zwanej dalej "Ppsa"). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

4.3. Pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej został postawiony w całkowitym oderwaniu od przedmiotu niniejszej sprawy, która nie dotyczy rozbiórki budynku lecz daje szanse skarżącej na jego legalizację. W żaden sposób też nie wskazano jak te przepisy tj. art. 29 ust. 1 pkt 1a, art. 48 ust. 1 i 2 Pb. zostały naruszone. Okoliczność, że ww. budynek spełniał funkcję garażu nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy.

4.4. Natomiast drugi z zarzutów wymyka się w ogóle spod kontroli instancyjnej, bowiem nie spełnia nawet minimalnych warunków, jakim powinno odpowiadać prawidłowe postawienie zarzutu. Dla skutecznego podania podstawy kasacyjnej konieczne jest szczegółowe wskazanie naruszonego przez Sąd I instancji przepisu oraz uzasadnienie zarzutu jego obrazy. W przedmiotowej sprawie wnoszący skargę kasacyjną zarzucił ogólnie Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania poprzez niepowiadomienie pełnomocnika skarżącej o toczącym się postępowaniu, wskazując jedynie (vide art. 73 kpa), który to przepis dotyczy wglądu do akt. Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa materialnego lub przepis postępowania miał doznać naruszenia (por. postanowienie NSA z 8 marca 2004 r. sygn. akt FSK 41/04, ONSAiWSA 2004/1/9; wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r. sygn. akt OSK 421/04, LEX nr 146732).

4.5. W tym stanie rzeczy podstawy kasacyjne są niezasadne.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.