Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1085/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Tadeusz Kiełkowski SWSA Jacek Bursa SWSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 24 czerwca 2020 r, znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 31 marca 2014 r. nr [...] Prezydent Miasta K. orzekł na wniosek Firma B w K. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynków mieszkalnych z przyłączeniem kanalizacji sanitarnej, instalacji co., elektrycznym, instalacji wodnej, parkingami podziemnymi, drogami dojazdowymi i miejscami postojowymi na dz. Nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K." (dalej jako "decyzja WZ").

Pismem z dnia 19 czerwca 2019 r. Teva Firma C z siedzibą w W. wystąpiła o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 24 czerwca 2020 r., znak [...], działając na podstawie art. 156 § 1, art. 157 § 1 i § 2, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 dalej jako "k.p.a."), w związku z art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz U. z 2020 poz. 293 t.j.), § 3 oraz § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) - odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 31 marca 2014 r. nr [...]

W jej uzasadnieniu Kolegium przypomniało, że toczyło się postępowanie w zakresie wyjaśnienia treści wymienionej decyzji Prezydenta Miasta K., zakończone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia 15 lipca 2019 r. sygn. akt [...]

Dalej wskazano, że w uzasadnieniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji podniesiono, że ustalono nią warunki zabudowy pomimo braku spełnienia wymogu określonego tym przepisem w zakresie istnienia, co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; ustalenie warunków zabudowy oraz pomimo braku istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu wystarczającego dla zamierzenia budowlanego. Zakwestionowano ustalenie warunków zabudowy pomimo braku przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowania przedsięwzięcia wymaganego dla zamierzenia objętego rozstrzygnięciem decyzji. Zakwestionowano również dowolne ustalenie wysokości dla planowanej i objętej rozstrzygnięciem decyzji zabudowy mieszkalnej i dowolne ustalenie szerokości elewacji frontowej dla planowanej i objętej rozstrzygnięciem decyzji zabudowy mieszkalnej.

Pismem z dnia 18 października 2019 Firma A - na którą decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 4 grudnia 2018 r. przeniesiono decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 31 marca 2014 r. nr [...] - wniosła o odmowę stwierdzenia nieważności wskazując, iż nie doszło do rażącego naruszenia prawa.

Rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności Kolegium wyjaśniło, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a. Procedura stwierdzenia nieważności jest odrębnym i samodzielnym postępowaniem, a zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została z naruszeniem przepisów określonych w art. 156 § 1 k.p.a. – w tym przypadku rażącego naruszenia prawa, które to pojęcie odnosi się tylko do bardzo poważnych naruszeń przepisów.

Przywołano treść regulacji prawa materialnego, w oparciu o którą wydano zaskarżoną decyzję, tj. art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - dalej "u.p.z.p." oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) - zwanego dalej "rozporządzeniem".

I tak, dla wydania decyzji w.z., konieczne jest łączne spełnienie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust 1 u.p.z.p. Jednym z nich jest występowanie, na obszarze analizowanym, co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.).

W niniejszej sprawie przeprowadzono analizę, o jakiej mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Analiza zawiera część graficzną-mapę ewidencyjną, na której zakreślono granice obszaru analizowanego, granice terenu objętego wnioskiem, jak i część tekstową. Organ zweryfikował warunki oraz zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy.

W ocenie Kolegium, obszar analizowany określono w sposób zgodny z § 3 rozporządzenia, a organ I instancji uzasadnił przyjęty na potrzeby analizy zakres obszaru - poszerzono obszar analizowany na jego północnym fragmencie, aby ująć całą zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i towarzyszącą jej zabudowę o funkcji uzupełniającej (usługowej).

W obszarze analizowanym, jak wskazano w analizie istnieją działki sąsiednie, pozwalające na kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. działka nr [...] obr. [...] na której znajduje się zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, po północnej stronie ulicy [...] dostępna z drogi publicznej ulicy [...].

Odnosząc się do zarzutu braku istnienia co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej która jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy wskazano, iż powoływane przez wnioskodawcę orzecznictwo w zakresie pojęcia działki sąsiedniej nie jest jednolite. W szeregu orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał, iż działka przez pryzmat której organ ma ocenić realizację planowanej inwestycji jest to każda działka położona w granicach obszaru analizowanego, nie zaś jak podnosi wnioskodawca działka dostępna z tej samej drogi publicznej przy której znajduje się planowana inwestycja. Już sam fakt rozbieżnego stanowiska orzeczniczego wskazuje, iż nie można uznać rażącego naruszenia prawa przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w sytuacji, gdy wykładnia pojęcia działka sąsiednia jest różna i niejednolita.

Kolegium, co do zasady podzieliło pogląd, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa o funkcji, która może stanowić kontynuację dla planowanej zabudowy mieszkaniowej a Kolegium nie stwierdziło w tym przedmiocie rażącego naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Także poszczególne ustalone parametry uznano za prawidłowe, szczegółowo wyjaśniając przyjęte stanowisko.

Kolegium nie podzieliło również poglądów wnioskodawców obejmujących problemy z obsługą komunikacją inwestycji, jako przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. W zakresie warunku dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.), jak również istniejącego lub projektowanego uzbrojenie terenu, wystarczającego dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.) objęta niniejszym postępowaniem decyzji nie jest wadliwa.

W piśmie MPWiK z dnia 21 marca 2014 r., znak [...], które zostało przedłożone przez inwestora do akt sprawy, uzgodniono, że: "Przez teren dz. nr [...], wzdłuż rzeki [...] przebiega miejska sieć kanalizacji sanitarnej (...), która w świetle przedstawionego nowego zagospodarowania terenu obejmującego zespół 6 budynków wymagać będzie przebudowy a w pkt 14 wskazanego pisma MPWiK zadeklarowało, że "W przypadku podjęcia przez Inwestora realizacji sieci na koszt własny, MPWiK S.A. (...) nabędzie sieć za wynagrodzeniem uzgodnionym w umowie". Należy zgodzić się ze stroną postępowania spółką Firma A iż świetle przywołanych w piśmie przykładów z orzecznictwa sądów administracyjnych należy zauważyć, że w niniejszej sprawie spełnione zostało wymaganie określone w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., gdyż wystarczająco zagwarantowano, że powstanie stosowne uzbrojenie w postaci sieci wodno-kanalizacyjnej, pozwalające na prawidłowe korzystanie z planowanych obiektów budowlanych. MPWiK zapewniło o tym, w pobliżu planowanej inwestycji przebiega miejska sieć wodno - kanalizacyjna i istnieje możliwość jej rozbudowy. Co więcej, MPWiK zadeklarowało zawarcie stosownej umowy dotyczącej budowy wodociągowej i kanalizacyjnej na etapie opracowania dokumentacji projektowej.

W zakresie pozostałych zarzutów wniosku wskazano, iż planowana inwestycja uzyskała opinię Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. (pismo z dnia 21 listopada 2011 r., znak [...] .MDYWSBB), w której to nie wskazano konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, a określona we wniosku o ustalenie warunków zabudowy powierzchnia garażów, miejsc postojowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą nie przekracza 0,5 ha, a zatem przedmiotowa inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dopatrzyło się ponadto, aby skarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). Decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.); nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.); w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą (art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a.); nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.).

Kolegium nie dopatrzyło się wbrew wskazaniom wniosku naruszeń o charakterze kwalifikowanym - rażącym.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Firma C . Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa administracyjnego materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, stanowiących rażące naruszenie prawa, tj.:

- art. 1 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 293) [dalej: u.o.p] w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020, poz. 256 t.j.) [k.p.a.], poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że planowana inwestycja nie narusza ładu przestrzennego, co stanowi rażące naruszenie prawa;

- art. 54 pkt 1 u.o.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.o.p. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, w której w sposób wadliwy określono rodzaj inwestycji, ze względu na brak wskazania liczby budynków planowanej inwestycji, co stanowi rażące naruszenie prawa;

- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.o.p. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a to poprzez błędne uznanie, że ustalone warunki zabudowy nie naruszają w sposób rażący zasady dobrego sąsiedztwa, pomimo niespełnienia wymogu określonego tym przepisem w zakresie istnienia, co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowalnych, linii zabudowy oraz intensywności;

- art. 61 ust. 1 pkt 3 u.o.p. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a to poprzez błędne uznanie, że ustalone warunki zabudowy nie naruszają w sposób rażący zasady dobrego sąsiedztwa, pomimo braku istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu wystarczającego dla zamierzenia budowlanego;

- art. 61 ust. 1 pkt 5 u.o.p. w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisku i jego ochronie, w związku z art. 77 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a to poprzez ustalenie warunków zabudowy pomimo braku przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, w sytuacji istnienia takiego wymogu, co stanowi rażące naruszenie prawa;

- § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a to poprzez dowolne ustalenie wysokości dla planowanej i objętej rozstrzygnięciem decyzji zabudowy mieszkalnej, co stanowi rażące naruszenie prawa;

- § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez a to poprzez dowolne ustalenie szerokości elewacji frontowej dla planowanej i objętej rozstrzygnięciem decyzji zabudowy mieszkalnej, co stanowi rażące naruszenie prawa;

- art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

- art. 8 § 1 k.p.a. przez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;

- art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji oraz brak odniesienia się do zarzutów rażącego naruszenia prawa podnoszonych we wniosku o stwierdzenie nieważności;

- art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia oraz nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji do istotnych okoliczności i zarzutów rażącego naruszenia prawa podnoszonych we wniosku o stwierdzenie nieważności.

Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 4 stycznia 2021 r. uczestnik postępowania – Firma A w W. poinformowała, że decyzją z dnia 7 sierpnia 2020 r. Prezydent Miasta K. przeniósł przedmiotową decyzję ustalającą warunki zabudowy na Firma B w K.. Ta spółka z kolei pismem z dnia 14 stycznia 2021 r. wniosła o dopuszczenie jej do udziału w sprawie, jako uczestnika. Sąd uwzględnił wniosek postanowieniem z 20 stycznia 2021 r.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 grudnia 2020 r. (k – 51-52) niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie natomiast z art. 134 § p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów stwierdzić należy, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze szczegółowo i wnikliwie zbadało decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 31 marca 2014 r. nr [...] pod kątem przesłanek stwierdzenia nieważności i jasno przedstawiło swoje stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności należy za SKO powtórzyć, że stwierdzenie nieważności decyzji dopuszczalne jest jedynie w przypadku stwierdzenia wyjątkowo ciężkiego naruszenia prawa. Nie wystarczy stwierdzenie zaistnienia naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy. Skoro ten tryb nadzwyczajny stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, to stwierdzone uchybienia muszą być szczególnie istotne – nie do pogodzenia z obowiązującym porządkiem prawnym.

W kontekście interpretacji pojęcia "rażącego naruszenia prawa" przy decyzjach w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy warto przytoczyć wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2020 r., sygn. II OSK 606/20 (LEX nr 3064464): "Jedynie tylko całkowite zaniechanie przeprowadzenia analizy lub nieusprawiedliwione odstąpienie od określenia koniecznych parametrów nowej zabudowy można byłoby traktować za rażące naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Inne natomiast uchybienia, w szczególności te, które związane są z ujawnieniem procesu decyzyjnego, jak braki w uzasadnieniu czy szczegółowości i kompletności analizy urbanistycznej lub jej wyników, można uznać za rażące naruszenie prawa tylko w przypadku, gdy wydane rozstrzygniecie w ogóle nie znajduje odzwierciedlenia w zebranych materiałach, a porównanie planowanego zamierzenia budowlanego z otoczeniem, nasuwa oczywisty wniosek o naruszeniu zasady dobrego sąsiedztwa lub ładu przestrzennego.

Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Zarzucane przez stronę skarżącą wadliwości decyzji ustalającej warunki zabudowy albo w ogóle nie stanowią naruszenia prawa, albo stanowią naruszenia, które jednak nie są rażące. Zgłoszone zarzuty, gdyby zostały podniesione w odwołaniu (którego spółka Teva nie złożyła, mimo iż brała aktywny udział w postępowaniu przed organem I instancji i wnosiła liczne zastrzeżenia), mogłyby okazać się skuteczne. Nie dają jednak one podstaw do stwierdzenia, że decyzja WZ rażąco narusza prawo, w tak znacznym stopniu, że nie może funkcjonować w obrocie prawnym.

We wniosku o stwierdzenie nieważności powołano następujące okoliczności mające świadczyć o rażącym naruszeniu prawa:

1. niewłaściwe przyjęcie, że istnieje co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, która jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy

2. brak koniecznego uzbrojenia terenu

3. brak decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowej inwestycji

4. dowolne ustalenie parametrów szerokości i wysokości elewacji frontowej.

Wszystkie te okoliczności zostały przeanalizowane, a Sąd całkowicie podziela stanowisko Kolegium wynikające w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W zakresie pierwszego z zarzutów trzeba zgodzić się z organem, że art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest interpretowany na wiele różnych sposobów. Stan faktyczny w sprawie nie budzi wątpliwości : jako "działkę sąsiednią" w rozumieniu tego przepisu przyjęto działkę nr [...], na którą wjazd odbywa się z innej drogi publicznej tj. z ul. [...], podczas gdy wnioskowana inwestycja ma przez ul. [...] dostęp do drogi publicznej – ul. [...] – [...] Wbrew zarzutowi spółki Firma C w orzecznictwie dopuszcza się taką sytuację, co wystarcza do stwierdzenia, że nawet gdyby zakwalifikowana została - jako naruszenie prawa, to bez charakteru rażącego.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 1 grudnia 2020 r., sygn. II OSK 1580/18 (LEX nr 3115133) stwierdził: "Z literalnego brzmienia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wynika wymóg "dostępności z tej samej drogi publicznej", to jednak niespełnienie go nie może być a limine przesłanką odmowy lokalizacji inwestycji, w sytuacji, gdy w okolicy tworzącej urbanistyczną całość znajdują się już zabudowania pozwalające na określenie wymagań nowej zabudowy". Podobnie przyjęto w wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. IV SA/Wa 234/20 (LEX nr 3091320).

Działka nr [...] położona jest po drugiej stronie ul. [...] wobec planowanej inwestycji, zatem sam fakt, że wjazd na tę nieruchomość odbywa się z innej ulicy nie stoi w sprzeczności z przyjęciem, że mamy tutaj do czynienia z pewną urbanistyczną całością, o czym świadczą choćby fotografie terenu sporządzone przez autorkę analizy, znajdujące się w aktach administracyjnych.

Również kwestia zarzucanego braku uzbrojenia terenu nie może skutkować uwzględnieniem skargi. Dołączone przez inwestora pismo MPWiK było na etapie ustalania warunków zabudowy wystarczające i nie budzi wątpliwości, wbrew stanowisku skarżącej spółki.

Trzeba też podzielić ocenę Kolegium, że nie stanowi rażącego naruszenia prawa w okolicznościach niniejszej sprawy brak przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 53 lit. "b" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwziąć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71), w brzmieniu obowiązującym w czasie wydawania decyzji WZ, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą:

b) nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

– 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

– 2 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze,

przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia;

Z kolei § 3 pkt 56 do takich przedsięwzięć zaliczał garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 i 57, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż:

a) 0,2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

b) 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a

- przy czym przez powierzchnię użytkową rozumie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego.

Z treści wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie wynika, by objęta decyzją inwestycja spełniała te warunki. W szczególności brak jest podstaw aby jako "infrastrukturę towarzyszącą garażom" traktować drogi dojazdowe. Trzeba też zgodzić się z Kolegium, że planowana inwestycja uzyskała opinię Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. (pismo z dnia 21 listopada 2011 r.), w której nie wskazano konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego.

Kwestia ustalenia parametrów w nawiązaniu do istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy mieszkaniowej, a nie wszelkiej zabudowy, również nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Orzecznictwo dopuszcza taki sposób ustalenia parametrów nowej zabudowy, a przeprowadzona analiza nie budzi zastrzeżeń. Wskazano w niej, że przyjęcie do obliczeń średnich wskaźników zabudowy produkcyjno - przemysłowej prowadziłoby do zaburzenia ładu przestrzennego, ponieważ mają one znaczne gabaryty i położone są na bardzo dużych działkach.

W skardze dodatkowo, jako rażące naruszenie prawa wskazano, że w decyzji ustalającej warunki zabudowy nie określono liczby budynków objętych planowaną inwestycją. Na uzasadnienie tego stanowiska powołano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 45/12. Skarżący nie zwrócił jednak uwagi, że wyrok ten został uchylony w postępowaniu kasacyjnym (wyrokiem z 7 lutego 2014 r., sygn. II OSK 2640/12), a NSA wskazał w uzasadnieniu: "(...) za zasadny należało uznać podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 54 pkt 2 lit. a w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczącego określenia w decyzji o warunkach zabudowy warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że przedmiotowa decyzja (...) ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalno – usługowych, powinna określać dokładną liczbę budynków planowanych do realizacji. Funkcjonalna wykładnia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym powołanego wyżej przepisu, dokonana w świetle wcześniejszych rozważań, nie uzasadniania wniosku, że decyzja ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji tego rodzaju jak zespół budynków mieszkalno – usługowych powinna określać dokładną ilość tychże budynków. Określenie dokładnej ilości budynków planowanych do realizacji może bowiem nastąpić na dalszym etapie inwestycyjnym, czyli w postępowaniu o udzielenie pozwolenie na budowę, gdy inwestor dysponuje już projektem budowlanym określającym szczegółowe rozwiązania techniczne. Taki pogląd wyraził też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 maja 2009 r., II OSK 731/08, CBOSA, w którym zwrócił ponadto uwagę, że decyzja o warunkach zabudowy jest w pewnym sensie tylko promesą, informacją co można zrealizować na danym terenie, a jej nadmierna szczegółowość byłaby zbędna na tym etapie, a nawet stwarzałaby trudności w uzyskaniu pozwolenia na budowę".

Skoro Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że tego rodzaju określenie nazwy inwestycji nie stanowi podstawy nawet do uchylenia decyzji, to tym bardziej nie może być podstawą do stwierdzenia jej nieważności.

W świetle powyższego należało podzielić stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 31 marca 2014 r. nr [...] nie narusza prawa w sposób rażący, ani też nie jest dotknięta inną wadą powodującą jej nieważność.

Skarga, jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.