Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 107/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22 lit. a,  art. 92a,  art. 92c
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 193 poz 60  art. 23
law: rozporządzenie Komisji (WE) nr 607/2009 z dnia 14 lipca 2009 r. ustanawiające niektóre szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia  Rady (WE) nr 479/2008 w odniesieniu do chronionych nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych, określeń tradycyjnych, etykietowania i  prezentacji niektórych produktów sektora wina

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sędzia NSA Magdalena Jankowska-Szostak, Anna Moskała, Protokolant Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

UZASADNEINIE

W dniu [...] października 2017 r. o godzinie 11.30 na ulicy A. w G. zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z ciągnika siodłowego marki [...] wraz z naczepą marki [...], kierowany przez A.O. Przewóz był wykonywany na podstawie wypisu z licencji dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wystawionej dla przedsiębiorcy W. D. W czasie kontroli – podczas pobierania dokumentów i analizy wydruków z karty kierowcy – zauważono, że od godziny 00:48 czasu UTC dnia [...] października 2017 r. tachograf rejestrował odpoczynek. Kierowca oświadczył, że jedzie z przyłożonym magnesem do impulsatora skrzyni biegów. Kierowca w obecności inspektora zdjął magnes z impulsatora skrzyni biegów. Podczas kontroli dokonano wydruku z tachografu z dnia kontroli oraz przeprowadzono analizę danych zawartych na karcie kierowcy. Ustalenia kontroli zostały utrwalone w protokole, w którym stwierdzono następujące naruszenia: 1) skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny – za każdą następną rozpoczętą godzinę, 2) nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

W dniu kontroli przesłuchano w charakterze świadka kierowcę, który podał, że [...] października 2017 r. pobrał ładunek i ruszył w trasę do G. Po przejechaniu około 200 km zatrzymał się na parkingu w celu odebrania odpoczynku dobowego. W celu dotarcia do G. na godzinę 6.00, w dniu [...] października 2017 r. między godziną 3.00 a 4.00 rano przerwał odpoczynek i przyłożył magnes do impulsatora skrzyni biegów. Do G. dojechał około godziny 7.00, po rozładunku ruszył w dalszą trasę nie zdejmując magnesu. Podał, że użył magnesu, w celu szybszego dotarcia do miejsca rozładunku. Wskazał, że gdyby nie użył magnesu, nie zdążyłby odebrać odpoczynku z powodu określonego planu zadań przewozowych.

W piśmie z dnia [...] października 2017 r. przedsiębiorca wyjaśnił, że nie ponosi odpowiedzialności za stwierdzone podczas kontroli drogowej naruszenia przepisów. Podkreślił, że użycie magnesu było samowolnym działaniem kierowcy. Wskazał, że jako podmiot wykonujący przewóz zapewniał właściwą organizację i dyscyplinę pracy. Oświadczył także, że nie wydał kierowcy polecenia skrócenia czasu dziennego odpoczynku. Ponadto kierowca w piśmie z [...] października 2017 r. wskazał, że stwierdzone w dniu [...] października 2017 r. naruszenia nastąpiły wyłącznie z jego winy. Podał, że miał świadomość jakie są prawidłowe normy czasu pracy, a wyznaczona trasa została tak zaplanowana, że mogła być przebyta bez naruszenia przepisów.

Decyzją z [...] listopada 2017 r. (nr [...]) P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5.500 za naruszenia określone w lp. 5.3.1, lp. 5.3.2, lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 92a ust. 1 i ust. 6 ustawy o transporcie drogowym w zw. z załącznikiem nr 3 do ustawy poprzez niewłaściwe zakwalifikowanie naruszenia stwierdzonego podczas kontroli drogowej w dniu [...] października 2017 r. jako "nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi" (lp. 6.2.1), a w konsekwencji wymierzenie kary pieniężnej za naruszenie, które nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie; art. 80 kpa i wyrażonej w tym przepisie zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez przyjęcie w sposób dowolny, a nie swobodny, że odwołujący się swoimi wyjaśnieniami z dnia [...] października 2017 r. oraz oświadczeniem złożonym przez kierowcę nie wykazał, że zostały spełnione warunki do umorzenia postępowania określone w art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, w sytuacji gdy odwołujący zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów prawa, a także prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania prawa oraz to, że nie miał wpływu na powstanie stwierdzonych naruszeń.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę od opisanej wyżej decyzji, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej "kpa" (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92a, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zwanej dalej "utd" (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200), lp. 5.3.1, lp. 5.3.2, lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, art. 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.2014, str. 1), utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.

W pierwszej części uzasadnienia decyzji organ powołał regulacje prawne będące podstawą nałożenia kary pieniężnej na skarżącego (art. 92 a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 utd, art. 92 b ust. 1 i 2 utd, art. 92 c ust. 1 utd). W szczególności wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 22 utd obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz:

- rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21) – art. 4 pkt 22 lit. a utd,

- rozporządzenia (WE) nr 561/2006 - art. 4 pkt 22 lit. h utd,

- rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.Urz. L 300 z 14.11.2009, str. 51-71) - art. 4 pkt 22 lit. j utd,

- rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.Urz. L 300 z 14.11.2009, str. 72- 87) - art. 4 pkt 22 lit. k utd,

- rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 - art. 4 pkt 22 lit. l utd,

- ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe – art. 4 pkt 22 lit. m,

- ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym – art. 4 pkt 22 lit. o,

- ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2012 r. poz. 1155) - art. 4 pkt 22 lit. r utd,

- ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz.U. Nr 180, poz. 1494, z późn. zm.7) - art. 4 pkt 22 lit. s utd,

- wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego - art. 4 pkt 22 lit. y utd.

Organ wyjaśnił, że kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd, a zatem nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W konsekwencji jak wskazał organ, regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie miała zastosowania w niniejszej sprawie. Zastosowania, w ocenie organu nie mógł znaleźć także art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa kpa.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następna rozpoczętą godzinę - lp. 5.3. załącznika nr 3 do utd – organ powołał art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, regulującego kwestie związane z okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku. Wskazał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.3 załącznika nr 3 do utd, która sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku: o czas powyżej 15 minut do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 100 zł, za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 200 zł. Analiza okazanych do kontroli danych cyfrowych wykazała, że kierowca A. O.w dniu [...] października 2017 r. rozpoczął pracę o godz. 08:43. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 08:43 w dniu 3 października 2017 r. do godziny 08:43 w dniu 4 października 2017 r. kierowca odebrał odpoczynek dzienny od godz. 19:18 dnia 3 października 2017 r. do godz. 02:14 w dniu 4 października 2017 r. Odpoczynek ten trwał 6 godzin 56 minut. Do normy 9 - godzinnego odpoczynku (organ I instancji – jak wyjaśnił organ odwoławczy, określił wymagany czasy dziennego odpoczynku na 11 godzin co stanowiło oczywistą omyłkę pisarską) brakowało 2 godzin i 4 minut. Kierowca w czasie kontroli nie okazał wydruku z tachografu z opisem przyczyny wystąpienia naruszenia. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 500 z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.3.1 oraz lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do utd została nałożona zasadnie.

Odnośnie naruszenia nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi – lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd – organ przywołał treść art. 32 ust. 3 i art. 34 rozporządzenia 165/2014. Wskazał, że konsekwencją tych przepisów jest treść lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, który karą pieniężna w wysokości 5.000 złotych sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W sprawie w toku kontroli drogowej stwierdzono, że kierowca wykonuje przejazd nie rejestrując za pomocą cyfrowego urządzenia zamontowanego w pojeździe aktywności w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Jak wskazał organ, kierowca w czasie przesłuchania zeznał, że pomiędzy godziną 3 a 4 dnia

4 października 2017 r. przyłożył magnes do impulsatora i ruszył w drogę do Gdańska. Po rozładowaniu towaru kierowca udał się w dalsza drogę, w czasie której magnes był cały czas przyczepiony do impulsatora.

Odnosząc się do podniesionego przez skarżącego w odwołaniu twierdzenia, zgodnie z którym omawianego naruszenia nie można było zakwalifikować jako nierejestrowania, gdyż w wyniku przyłożenia magnesu tachograf rejestrował aktywność lecz nieprawidłowo, organ odwoławczy wskazał, że na tachografie rejestrowany był odpoczynek zamiast jazdy. Nie można więc uznać, że prawidłowa aktywność wykonywana przez kierowcę w danym okresie była rejestrowana, dlatego zasadnym było zastosowanie lp. 6.2.1. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym. Ponadto wskazywane przez stronę naruszenia lp. 13.7 oraz lp. 13.1 są elementami załącznika nr 1 do utd, który to załącznik stosowany jest wyłącznie w stosunku do kierowców. Organ podkreślił, że z protokołu kontroli wynika, że na kierowcę został nałożony mandat karny. Przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność administracyjną, która jest niezależna od odpowiedzialności na podstawie przepisów kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Karę administracyjną nakłada się na przedsiębiorcę, a mandat karny na kierowcę, tj. do odpowiedzialności za wykryte naruszenia pociąga się dwa oddzielne podmioty. Odpowiedzialność przedsiębiorcy nie ma charakteru akcesoryjnego, lecz jest niezależna od odpowiedzialności prawnej innych podmiotów. Odnośnie zarzutu, zgodnie z którym powstałe naruszenie odbywało się bez faktycznej wiedzy przedsiębiorcy organ podkreślił, powołując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 października 2016 r. (sygn. akt II SA/Go 564/16), że odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy nie ma charakteru karnego, nie jest zatem oparta na zasadzie winy. Odpowiedzialność administracyjna ma charakter odpowiedzialności niezależnej od winy w tym sensie, że jest ponoszona co do zasady z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego, a powstałym skutkiem. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości 5.000 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 80 kpa Główny Inspektor Transportu Drogowego zauważył, że nie jest prawdziwe stwierdzenie, zgodnie z którym organ w sposób dowolny przyjął, że wyjaśnieniami oraz oświadczeniem kierowcy nie wykazano, iż zostały spełnione warunki do umorzenia postępowania. Podkreślił, że kierowca w czasie kontroli zeznał, że zadania przewozowe nie są zawsze właściwie zaplanowane i bez przyłożenia magnesu nie zdołałby odebrać odpoczynku dziennego. Później kierowca złożył oświadczenie, które treścią różniło się od wcześniejszych zeznań w czasie przesłuchania. Niemniej jednak fakt prowadzenia pojazdu z magnesem, na żadnym etapie postępowania, nie został zanegowany.

Odnośnie okoliczności wskazujących na możliwość zastosowania art. 92b utd, organ podkreślił, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest przeszkolenie kierowcy i organizowanie kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń ustawy o transporcie drogowym. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem ustawy o transporcie drogowym, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągniecie zamierzonego celu, a także każdorazowo sprawdzać pojazd przed wysłaniem kierowcy w trasę oraz mieć kontakt telefoniczny z kierowcą. W sprawie – w ocenie organu – strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu.

Zdaniem organu nie było także podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 utd za względu na fakt, że do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego na powyższą decyzję, skarżący zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj:

- art. 92a ust. 1 i ust. 6 utd w zw. z załącznikiem nr 3 do utd poprzez niewłaściwe zakwalifikowanie naruszenia stwierdzonego podczas kontroli drogowej w dniu 4 października 2017 r. jako "nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi" (L.p. 6.2.1), a w konsekwencji wymierzenie kary pieniężnej za naruszenie, które nie miało, miejsca w przedmiotowej sprawie,

- art. 6 k.p.a., art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady legalizmu i nałożenie kary pieniężnej na skarżącego - będącego podmiotem wykonującym przewóz - za naruszenie, za które odpowiedzialność, na gruncie obowiązujących przepisów, może ponieść wyłącznie kierujący, a zatem wymierzenie kary administracyjnej bez podstawy prawnej.

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji:

- art. 80 k.p.a. i wyrażonej w tym przepisie zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez przyjęcie w sposób dowolny, a nie swobodny, że skarżący swoimi wyjaśnieniami z dnia 16 października 2017 r. oraz oświadczeniem złożonym przez kierowcę nie wykazał, że zostały spełnione warunki do umorzenia postępowania określone w art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., w sytuacji gdy skarżący zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów prawa, a także prawidłowe zasady wynagradzanie, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania prawa oraz to, że nie miał wpływu na powstanie naruszeń stwierdzonych w dniu kontroli.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego i poprzedzającej ją decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że z literalnego brzmienia przepisów wynika, że sankcjonowane jest nierejestrowanie np. na skutek zaniechania włączenia urządzenia, a nie nieprawidłowe rejestrowanie np. wskutek użycia magnesu. Klasycznym przykładem takiego naruszenia byłoby nieuruchomienie urządzenia rejestrującego, niezamontowanie go w pojeździe, świadoma jazda z uszkodzonym urządzeniem itp. Wątpliwym – w ocenie skarżącego, wydaje się włączenie do tego katalogu działania polegającego na umieszczeniu magnesu na impulsatorze skrzyni biegów, którego skutkiem jest rejestrowanie przez urządzenie odpoczynku zamiast jazdy. Użycie magnesu ma w praktyce ten skutek, że tachograf działa, a więc rejestruje, lecz pokazuje nieprzerwany odpoczynek co jednak nie oznacza, że w tym czasie nie rejestruje on żadnych parametrów. Naruszenie polegające na nierejestrowaniu prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi to w ocenie odwołującego nic innego, jak całkowity brak rejestrowania tych parametrów, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Ustawodawca przewidział jednak, że zachowanie kierowcy polegające na przyłożeniu magnesu do impulsatora skrzyni biegów może mieć miejsce i dlatego stypizował takie naruszenie pod nr l.p. 13.7. (dotyczącym naruszeń kierowcy). Ponadto podkreślił, że użycie magnesu przez kierowcę odbywało się bez faktycznej wiedzy odwołującego. Wynika to zarówno z protokołu, albowiem kierowca nie oświadczył, że działał z polecenia pracodawcy, ale także z oświadczenia kierowcy i wyjaśnień przedsiębiorcy.

Skarżący nie kwestionując faktu naruszenia czasu odpoczynku, wskazał, że w sprawie zachodzą przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary określone w art. 92b ust. 1 utd. Przewoźnik zapewnił bowiem właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") wydawane przez upoważnione do tego organy.

W rozpoznawanej sprawie podstawą przeprowadzenia kontroli przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy były przepisy ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92a ust. 1 utd podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych. (art. 92a ust. 1 utd). Stosownie do art. 92a ust. 6 utd wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W myśl art. 92 b utd nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 409); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń.

Stosownie do art. 92c utd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ.

Zgodnie natomiast z art. 4 pkt 22 utd obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz:

- rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21) – art. 4 pkt 22 lit. a utd,

- rozporządzenia (WE) nr 561/2006 - art. 4 pkt 22 lit. h utd,

- rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.Urz. L 300 z 14.11.2009, str. 51-71) - art. 4 pkt 22 lit. j utd,

- rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.Urz. L 300 z 14.11.2009, str. 72- 87) - art. 4 pkt 22 lit. k utd,

- rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 - art. 4 pkt 22 lit. l utd,

- ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe – art. 4 pkt 22 lit. m,

- ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym – art. 4 pkt 22 lit. o,

- ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2012 r. poz. 1155) - art. 4 pkt 22 lit. r utd,

- ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz.U. Nr 180, poz. 1494, z późn. zm.7) - art. 4 pkt 22 lit. s utd,

- wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego - art. 4 pkt 22 lit. y utd.

Stwierdzone w sprawie naruszenie polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następna rozpoczętą godzinę reguluje art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L.2006.102.1). Zgodnie z art. 8 ust. 1 kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku (ust. 2). Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku (ust. 3). Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku (ust. 4). Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju (ust. 8).

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola (potwierdzona protokołem kontroli), w czasie której dokonano analizy okazanych danych cyfrowych wykazała, że kierowca w dniu 3 października 2017 r. rozpoczął pracę o godz. 08:43. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 08:43 w dniu 3 października 2017 r. do godziny 08:43 w dniu 4 października 2017 r. kierowca odebrał odpoczynek dzienny od godz. 19:18 dnia 3 października 2017 r. do godz. 02:14 w dniu 4 października 2017 r. Odpoczynek ten trwał 6 godzin 56 minut. Do normy 9 - godzinnego odpoczynku (organ I instancji – jak wyjaśnił organ odwoławczy, określił wymagany czasy dziennego odpoczynku na 11 godzin co stanowiło oczywistą omyłkę pisarską) brakowało zatem 2 godzin i 4 minut. Kierowca w czasie kontroli nie okazał wydruku z tachografu z opisem przyczyny wystąpienia naruszenia. Fakt naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku, został prawidłowo ustalony w czasie kontroli – na podstawie odczytu danych cyfrowych. Podkreślić przy tym należy, że treść protokołu kontroli nie budziła wątpliwości, a protokół został podpisany przez kierowcę bez żadnych uwag. W konsekwencji stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia uregulowanego w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Z uwagi na powyższe okoliczności, organy prawidłowo nałożyły na skarżącego karę z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.3.1 oraz lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do utd.

Odnosząc się do drugiego ze stwierdzonych naruszeń polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi - Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, wskazać należy, że naruszenie to reguluje art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014. Zgodnie z tym przepisem kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona (ust. 1). Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy (ust. 2). Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu (ust. 3). Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd (ust. 4). Kierowcy: a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu; b) obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: (i) pod symbolem: czas prowadzenia pojazdu; (ii) pod symbolem: "inna praca", która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim; (iii) pod symbolem: "okresy gotowości" zgodnie z definicją w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE; (iv) pod symbolem: przerwy lub odpoczynek (ust. 5). Kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Jednak państwo członkowskie może wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na jego terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że państwo członkowskie powiadomiło o tym Komisję przed dniem 1 kwietnia 1998 r. Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w pierwszym zdaniu akapitu pierwszego, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8 (ust. 7).

Z akt administracyjnych sprawy, w szczególności z protokołu kontroli, jak również z zeznań przesłuchanego w charakterze świadka kierowcy wynika, że pomiędzy godziną 3.00 a 4.00 rano dnia 4 października 2017 r. kierowca przerwał odpoczynek i przyłożył magnes do impulsatora skrzyni biegów. Około godziny 7.00 dojechał do G. i po rozładowaniu towaru udał się w dalsza drogę, w czasie której magnes był cały czas przyczepiony do impulsatora. W konsekwencji na tachografie rejestrowany był odpoczynek zamiast aktywności. Kierowca zeznał przy tym, że użył magnesu, żeby szybciej dojechać do miejsca rozładunku. Wskazał, że gdyby nie użył magnesu, nie zdążyłby odebrać odpoczynku z powodu określonego planu zadań przewozowych.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, stwierdzone protokołem z kontroli naruszenie, polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem, w którym przyłożono magnes do impulsatora skrzyni biegów, powodujący zakłócenia polegające na nierejestrowaniu aktywności kierowcy i przebytej drogi, prawidłowo zakwalifikowane zostało przez organy jako naruszenie o jakim mowa w lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do utd. Pod tą pozycją opisane jest naruszenie polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Naruszenie to wymienione jest w kategorii 6 załącznika nr 3 do utd tj. w wykazie naruszeń przepisów o stosowaniu urządzeń rejestrujących lub cyfrowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju. Zaistniałe naruszenie kierowcy wykonującego przewóz na rzecz i w imieniu skarżącego, było – wbrew zarzutom skargi, naruszeniem przepisów o stosowaniu urządzeń rejestrujących. Niewątpliwie bowiem zainstalowanie magnesu powodującego nierejestrowanie aktywności kierowcy, kiedy ta aktywność w rzeczywistości miała miejsce, stanowiło naruszenie sankcjonowane przez lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do utd (doszło bowiem do nierejestrowania przebytej drogi). W sprawie, niezależnie od naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, doszło do naruszenia określonego w załączniku nr 1 do utd pod pozycją 13 (tak jak wskazano w skardze). Załącznik nr 3 określa wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, jakie mogą być nakładane na przedsiębiorców prowadzących działalność polegającą na wykonywaniu transportu drogowego, natomiast załącznik nr 1 określa wysokości grzywien za poszczególne naruszenia, które są nakładane na kierowców wykonujących transport drogowy. Za to samo naruszenie może być więc nałożona kara pieniężna na przedsiębiorcę i grzywna na kierowcę, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Zainstalowanie zatem magnesu powodującego rejestrację odpoczynku w czasie, kiedy pojazd był w ruchu, uzasadniało nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej określonej w lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do utd. Niezależnie od kary nałożonej na podstawie lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do utd, na kierowcę – jak wynika z protokołu kontroli – nałożono mandat karny zgodnie z lp. 13.2 załącznika nr 1 do utd. Kwestia nałożenia mandatu na kierowcę nie była jednak przedmiotem rozważań Sądu.

Powyższe prowadzi do wniosku, że w sprawie – wbrew twierdzeniom skarżącego – nie doszło do naruszenia art. 92a ust. 1 i 6 utd oraz art. 6 kpa, art. 7 i art. 87 ust. 1 Konstytucji, kierowca bowiem dopuścił się naruszenia, za które odpowiedzialność ponosił on sam, jak też przedsiębiorca.

Wbrew zarzutom skargi, Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał przyczyny niezastosowania w sprawie art. 92b i art. 92c utd. W tym kontekście należy zauważyć, że w toku postępowania administracyjnego skarżący nie przedłożył żadnych dowodów dla wykazania, aby prawidłowo zaplanował wykonanie zadania przewozowego i nadzorował pracę kierowcy. Sam kierowca – pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, wskazał, że bez zainstalowania magnesu nie zdołałby odebrać odpoczynku, ponieważ tak miał ułożone zadania przewozowe. Ponadto podał, że otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie w zależności od przejechanych kilometrów. Twierdzeniom tym kierowca zaprzeczył w złożonym do akt oświadczeniu z dnia 16 października 2017 r. W świetle jednak zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd uznał to oświadczenie za niewiarygodne.

Zauważyć trzeba, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym, ciężar dowodu w zakresie wykazania, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców obowiązujących w tym zakresie przepisów; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania obowiązujących przepisów (art. 92b utd) oraz że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (art. 92c ust. 1 pkt 1 utd), spoczywa na przedsiębiorcy, który chcąc uniknąć kary za stwierdzone naruszenia powinien przedstawić takie dowody, które w sposób jednoznaczny będą świadczyć o prawidłowej organizacji pracy i dochowaniu należytej staranności w zakresie szkolenia kierowców, reagowania na stwierdzone nieprawidłowości, podejmowania środków zaradczych, aby do nieprawidłowości nie dochodziło (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 1 września 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 464/16). Wskazać należy, że z art. 33 ust. 1 zd. 1 rozporządzenia nr 165/2014 wynika, że przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za zapewnienie, by ich kierowcy byli właściwie wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów, zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego używania tachografów. Przedsiębiorca w świetle obowiązujących przepisów jest nie tylko zobowiązany do stworzenia takich warunków pracy kierowców, aby mogli przestrzegać przepisów dotyczących transportu drogowego, ale jest także zobowiązany do świadczenia usług transportowych zgodnie z obowiązującym prawem. Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za rezultaty prowadzonej działalności transportowej, a nie wyłącznie za stworzenie warunków do realizacji działalności zgodnej z prawem. Wszelkie stwierdzone nieprawidłowości obciążają zatem przedsiębiorcę. Dla przyjęcia jego odpowiedzialności wystarczające jest ustalenie, tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, że nastąpiło naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, nawet jeśli powstało ono w sposób niezawiniony (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1087/15).

Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawierał żadnych przesłanek wskazujących na możliwość odstąpienia od wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Skarżący w toku prowadzonego postępowania nie przedstawił dowodów wskazujących na podjęcie działań organizacyjnych w celu zapewnienia przestrzegania przepisów (poprzez właściwy dobór kierowców i odpowiednie ułożenie planu ich pracy), co mogłoby wyeliminować naruszenia. Podkreślić także należy, że zamontowania przez kierowcę magnesu nie można uznać za okoliczność, której podmiot wykonujący transport nie mógł przewidzieć i na którą nie miał wpływu, a samo naruszenie, tj. założenie magnesu, za zdarzenie, którego nie mógł przewidzieć przy zachowaniu należytej staranności, jaką ten podmiot powinien się wykazać przy zawodowym świadczeniu usług transportowych w oparciu o utd.

Sąd nie znalazł podstaw, aby zakwestionować czynności organów administracji publicznej podejmowanych w toku niniejszej sprawy, a zmierzających do jej wyjaśnienia. W szczególności Sąd uznał, że zostały wyczerpująco zbadane wszelkie istotne w sprawie okoliczności, które poprzedzono przeprowadzeniem stosownych dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Sądu, w szczególności utrwalone w protokole kontroli okoliczności stanowią wystarczająca podstawę dla wykazania naruszeń, o których mowa w treści spornych decyzji. Stanowisko wyrażone w obu decyzjach organ uzasadnił w sposób prawidłowy, zgodnie z zasadami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. i zgodnie z zasadą przekonywania sformułowaną w art. 11 k.p.a., nie naruszając przy tym zasady dwuinstancyjności postępowania. Zdaniem Sądu wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.