Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 635/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym
article: art. 33 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Serafin-Kosowska Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska /spr./ NSA Jacek Surmacz Protokolant st.sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 11 lutego 2010r. spraw ze skarg J. M. na decyzje Dyrektora Izby Celnej . z dnia 20 marca 2009r. nrnr: [...], [...] w przedmiocie określenia podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu - oddala skargi -


UZASADNIENIE

I SA/Rz 635/09

UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami z dnia (...) marca 2009r. o nr: 1) (...), 2) (...), Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania J. M. (dalej: strona, skarżący), utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia (...) grudnia 2008r. odpowiednio o nr: 1) (...) określającą: kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 2.984 zł, kwotę podatku akcyzowego z tytułu importu w wysokości 4.465 zł, kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu w wysokości 8.204 zł, 2) (...) określającą: kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 3.107 zł, kwotę podatku akcyzowego z tytułu importu w wysokości 4.648 zł, kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu w wysokości 8.541 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonych decyzji Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że skarżący 2 czerwca 2008r. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu według dokumentu 1)SAD nr (...) sprowadzony ze Stanów Zjednoczonych samochód osobowy marki Toyota Sienna 3,5 V6, rok produkcji 2007, używany, uszkodzony, dołączając do zgłoszenia fakturę nr M-2674 z dnia 13.03.2008r., Certtyfikate of title numer 8724641, fakturę za transport nr 65-436 z dnia 29.04.2008r., opinię rzeczoznawcy (ocena techniczna, określenie wartości) bez numeru z dnia 30.05.2008 r., oświadczenie o kosztach transportu, oświadczenie dot. kwoty wymienionej na fakturze zakupu, list załadunkowy nr (...) i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, zaś według dokumentu 2)SAD nr (...) zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzony również ze Stanów Zjednoczonych samochód osobowy marki Mitsubishi Outlander, pojemność silnika 2972 cm³, rok produkcji 2007, używany, uszkodzony. Do tego zgłoszenia skarżący załączył dokumentację w postaci m.in. faktury nr M-2675 z dnia 13.03.2008 r., Certtyfikate of title numer 1297580 oraz pozostałe dokumenty takie jak w przypadku samochodu marki Toyota.

Wartość celną importowanego samochodu marki Toyota Sienna zadeklarowano

w kwocie 9000 USD, a pojazdu marki Mitsubishi Outlander w kwocie 8000 USD.

Oba zgłoszenia celne, jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 62 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (WKC) (Dz.Urz. WE L 253 z 11 października 1993 r.) zostały przez organ (Naczelnika Urzędu Celnego) przyjęte.

W związku jednak z wątpliwościami, co do wartości przedmiotowych samochodów (niska wartość w stosunku do klasy, jaką importowane marki i typy posiadają na rynku samochodowym), w ramach przysługującym organom celnym uprawnień do kontroli zgłoszenia i załączanych do niego dokumentów (art. 68 WKC), przystąpiono do weryfikacji ww. zgłoszeń. Organ celny dokonał porównania wartości modeli podobnych do sprowadzonych na rynku Stanów Zjednoczonych posiłkując się danymi ze stron internetowych. Ustalono, że ceny samochodu marki Toyota Sienna kształtują się w kwotach od 17500 USD do 41769 USD, a Mitsubishi Outlander od 14688 USD do 32870 USD. Biorąc jednak pod uwagę, że importowane pojazdy były uszkodzone, organ skorzystał z wyceny aut sporządzonej na zlecenie importera w ocenie technicznej z daty 30.05.2008 r. Według tej wyceny wartość wyjściowa Toyoty Sienny wynosiła 38.100 zł, a biorąc pod uwagę zużycie i uszkodzenia – 31.200 zł brutto, zaś Mitsubishi Outlandera - odpowiednio 31.300 zł i 24.700 zł brutto.

W takiej sytuacji organ celny w oparciu o art. 181 a ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 2454/93 z dnia 2 lipca ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady nr 2913/92 ustanawiającego WKC, wezwał stronę do przedstawienia wszelkich dokumentów potwierdzających, że zadeklarowana w zgłoszeniach celnych wartość stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę za sprowadzone samochody.

W odpowiedzi przedłożono dyspozycję polecenia wypłaty za granicę z dnia 12.03.2008 r. na kwotę 17000 USD wystawioną przez Bank PKO SA, według której, jak zauważył organ celny, jako tytuł płatności podano: "zaliczka na zakup samochodów", przedłożono także "Uzupełnienie oceny technicznej, określenia wartości w zakresie porównania przedstawionego pojazdu z rynku wspólnoty europejskiej z jego odpowiednikiem z rynku USA" z daty 6.06.2008 r., z którego wynika, że dla samochodu marki Toyota Sienna należy przyjąć jako wartość początkową kwotę 95.000 zł, a po kalkulacji utraty wartości ze względu na stan utrzymania i uszkodzenia, wartość przedmiotowego pojazdu ustalono na 87.400 zł, natomiast dla samochodu Mitsubishi Outlander wartości te to kwoty odpowiednio 75.000 zł i 66.700 zł. Ponadto materiał dowodowy uzupełniono o potwierdzenie wystawione przez firmę "A", że obie ww. faktury z dnia 13.03.2008 r. zostały zapłacone oraz o wydruki wyników aukcji internetowej.

Dowody te nie usunęły wątpliwości organu celnego, co do zadeklarowanej wartości przedmiotowych samochodów i w konsekwencji Naczelnik Urzędu Celnego decyzjami z dnia (...) lipca 2008r. określił od sprowadzonych samochodów marki Toyota Sienna i Mitsubishi Outlander kwoty wynikające z długu celnego, kwoty podatku akcyzowego oraz kwoty podatku od towarów i usług, przy czym wartość celną przedmiotowych pojazdów ustalił tzw. metodą "ostatniej szansy", opierając się na informacjach i danych publikowanych w Internecie oraz wycenie

z dnia 30.05.2008 r.

Od decyzji tych J. M., działając przez pełnomocnika- doradcę podatkowego – złożył odwołanie, argumentując je tym, że organ celny oparł się przede wszystkim na wycenie rzeczoznawczej, podczas gdy faktycznie opinia ta z daty 30.05.2008 r. została sporządzona przez Zakład Usług Motoryzacyjnych "C" Spółka jawna, a przecież podmiot taki jak spółka jawna nie może być rzeczoznawcą.

W tych okolicznościach tak sformułowane zarzuty okazały się zasadne. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Celnego powołał biegłego

z zakresu techniki motoryzacyjnej w celu ustalenia wartości zgłoszonych w dniu 2.06.2008r. pojazdów, przy czym wycena ta powinna była uwzględnić fakt uszkodzenia przy założeniu najkorzystniejszej dla strony oceny tych uszkodzeń,

z uwzględnieniem także usterek wykazanych w pismach z dnia 30.05.2008 r. i 6.06.2008 r. Zgodnie z wycenami nr 3220/08/Szel. i nr 3221/08/Szel. wartość rynkowa Toyoty Siennna określona została na kwotę 50.047 zł, a Mitsubishi Outlandera na 52.100 zł (na podstawie wydawnictwa INFO-EKSPERT "Pojazdy samochodowe, wartości rynkowe" VI 2008).

Przyjmując za podstawę ustalenia wartości celnej samochodów ich wartość określoną przez rzeczoznawcę, Naczelnik Urzędu Celnego wydał w dniu [...] grudnia 2008 r. decyzje, w których określił wymienione już na wstępie kwoty wynikające z długu celnego, kwoty podatku akcyzowego z tytułu importu i kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu przedmiotowych samochodów, stosując stawkę 13,6% podatku akcyzowego dla importowanych pojazdów i stawkę 22% podatku od towarów i usług, a także stawkę cła w wysokości 10%.

Po rozpoznaniu odwołania strony, Dyrektor Izby Celnej nie uznał zarzutów w stosunku do obu decyzji organu pierwszej instancji, wobec czego decyzjami z dnia (...) marca 2009 r. o nr (...) i (...) utrzymał w mocy rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Celnego.

Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że podstawową metodą określania wartości celnej towarów jest, zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC metoda wartości transakcyjnej. Jednak w razie wątpliwości, czy zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC (wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary wtedy, jeżeli zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie artykułów 32 i 33), organ celny może pominąć tę metodę, do czego upoważnia go art. 181a rozporządzenia Komisji nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r.

Wątpliwości dotyczące zadeklarowanych przez stronę wartości celnych sprowadzonych pojazdów wynikały już z samego faktu porównania na ogólno dostępnych stronach internetowych cen transakcyjnych na rynku USA . Tym samym przedłożone dokumenty stały się dla organu niewiarygodne w zakresie podanych w nich cen zakupu przedmiotowych samochodów. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że organ pierwszej instancji zasadnie posłużył się notowaniami rynkowymi na terenie Stanów Zjednoczonych, informacje ze stron internetowych posłużyły bowiem jako podstawa do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, zaś wartość celną ustalono w oparciu o opinię rzeczoznawcy. Strona nie uwiarygodniła także twierdzenia, że zakup miał charakter okazjonalny. Organ odwoławczy punktując dostarczone przez stronę dokumenty mające uwiarygodnić niską cenę za zakupione modele marek Toyota i Mitsubishi podniósł, że kserokopia dyspozycji polecenia wypłaty za granicę kwoty 17000 USD nie precyzuje za jakie konkretnie samochody kwota ta ma zostać zapłacona, w polu oznaczonym "tytuł płatności" widnieje zapis: "zaliczka na zakup samochodów", co wzbudza wątpliwości, że zgodnie z art. 29 ust. 3a WKC jest to całkowita płatność dokonana przez kupującego sprzedającemu za sprowadzony towar i obejmuje wszystkie płatności dokonane jako warunek sprzedaży przywiezionego towaru. Również adres w polu beneficjenta (...) różni się od adresu kontrahenta uwidocznionego na fakturach (...) oraz co istotne- dokument ten potwierdza złożenie dyspozycji, a nie faktu dokonania zapłaty. Dokumentem takim mógłby być dowód zapłaty typu SWIFT, którego w sprawie nie przedłożono. Niewiarygodnymi dla Dyrektora Izby Celnej okazały się również korekta wartości rynkowej obu samochodów dokonana w piśmie z dnia 6.06.2008 r. zwiększająca znacznie wartość rynkową przedmiotowych pojazdów, przetłumaczony wydruk z aukcji internetowej podobnych samochodów, których cena w opcji "kup teraz" wynosiła 17500 USD (Toyota) i 17800 USD (Mitsubishi) oraz także samo pismo firmy "A" mające potwierdzać zakup samochodów za kwoty widniejące na fakturach, ponieważ było kserokopią, nie posiadało daty wystawienia, zgodnie z fakturami sprzedawcą był "B", natomiast wystawcą owego oświadczenia "A".

Organ szczegółowo wyjaśnił zastępcze metody ustalania wartości celnej, wynikające z art. 30 i 31 WKC, aż do dojścia do zastosowanej metody tzw. "ostatniej szansy" (metody końcowej), określonej w art. 31 WKC. Wskazał, że konsekwencją powyższych ustaleń było określenie kwot długu celnego, podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług w oparciu o opinie biegłego (z dnia 7.11.2008 nr 3220/08/Szel i nr 3221/08/Szel), którego wycena wartości rynkowej sprowadzonych samochodów nie budzi wątpliwości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J. M. zarzucił obu decyzjom Dyrektora Izby Celnej naruszenie art. 122, art. 180 i 187 Ordynacji podatkowej, art. 31 WKC, art. 23 ust. 2 ustawy Prawo celne, art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 20 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym, przy czym w treści skargi skupił się na wykazywaniu przekroczenia przez organ granic swobodnej oceny dowodów, niepełnym rozpatrzeniu materiału dowodowego, w sytuacji, gdy strona przedstawiła dokumenty potwierdzające zadeklarowaną wartość pojazdów. Argumentował, że zarówno wydruk z aukcji internetowej, jak i złożona dyspozycja w sposób zupełny potwierdzają, że uiszczona wartość była wartością transakcyjną. Bezpodstawne są także zastrzeżenia, co do dokumentu dyspozycji bankowej, a także co do oświadczenia sprzedawcy. Sprzedaży dokonał oddział firmy ("B"), a oświadczenie wydała jej główna siedziba ("A"). Skarżący podniósł, że na ustalenie ceny miał wpływ fakt nawiązania współpracy i zakup dwóch samochodów.

W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Celnej podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach i wniósł o oddalenie skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2001r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) i art.134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie Sąd z urzędu stwierdza, że skargi J. M., w części dotyczącej określenia długu celnego w kwocie 2.984 zł (decyzja z dnia (...) grudnia 2008r. nr (...) utrzymana w mocy decyzją z dnia (...) marca 2009r. nr (...)) i w części dotyczącej określenia długu celnego w kwocie 3.107 zł (decyzja z dnia (...) grudnia 2008r. nr (...) utrzymana w mocy decyzją z dnia (...) marca 2009r. nr (...)), zostały odrzucone postanowieniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 października 2009r. sygn.: I SA/Rz 635/09 i I SA/Rz 636/09. Postanowienia te nie zostały zaskarżone i stały się prawomocne. Zatem zaskarżone decyzje w zakresie określenia kwoty długu celnego, w tym ustalonej wartości celnej sprowadzonych pojazdów, nie podlegają kontroli Sądu

w tym postępowaniu.

Dokonując oceny zaskarżonych decyzji w zakresie dotyczącym określenia kwot podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług, Sąd zważył, co następuje:

Określenie kwot podatku akcyzowego oparte zostało na przepisach art. 4 ust. 1 pkt 4, art. 7 ust. 2 pkt 1, art. 10 ust. 1 pkt 4, art.13 ust.3, art. 20 ust. 2 i ust. 5, art. 22 ust 1 art. 75 ust. 1 i ust. 3, art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm.; dalej: ustawa

o podatku akcyzowym) i § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. nr 87, poz. 825), natomiast określenie wysokości podatku od towarów i usług od importu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13 i ust. 15, art. 33 ust. 2, art.39 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: ustawa o podatku od towarów i usług) oraz przepisach rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług w imporcie (Dz. U. Nr 87, poz. 826 ze zm.).

Zgodnie z art. 4 ust 1 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym, opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlega eksport i import wyrobów akcyzowych, a obowiązek podatkowy w tym zakresie powstaje z chwilą powstania długu celnego, w rozumieniu przepisów prawa celnego (art. 7 ust. 2 pkt 1). Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 201 ust. 2 WKC). Podstawą zaś opodatkowania podatkiem akcyzowym, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym, jest wartość celna wyrobów akcyzowych powiększona o należne cło, a przypadku importu,

z uwzględnieniem ust. 6-9. Oczywistym jest zatem, że należności celne są częścią składową podstawy opodatkowania, stąd określenie kwoty długu celnego wpływa na określenie podatku akcyzowego. Z kolei przepis art. 20 ust 2 ustawy o podatku akcyzowym stanowi, że jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota akcyzy została wykazana nieprawidłowo, wydaje decyzję określającą kwotę akcyzy

w prawidłowej wysokości. Naczelnik urzędu celnego może określić kwotę akcyzy

w decyzji dotyczącej należności celnych przywozowych. Określenie prawidłowej kwoty długu celnego ma więc charakter wstępny dla rozstrzygnięcia w przedmiocie podatku akcyzowego.

Zmiany w zakresie ustalenia właściwej wartości celnej towaru, w tym przypadku wartości sprowadzonych samochodów Toyota Sienna i Mitsubishi Outlander, skutkowały zmianą kwoty długu celnego, a to w konsekwencji wpłynęło na wysokość podatków. Organ celny przyjął wartości importowanych samochodów określone w opinii rzeczoznawcy- dla samochodu Toyota Sienna- 50.047 zł, dla Mitsubishi Outlandera – 52.100 zł. Organ pomniejszył te kwoty o 10% zwyczajowej marży, 22 % podatku od towarów i usług, 13,6 % podatku akcyzowego

i 10 % cła, przyjmując za podstawę opłaty- w przypadku samochodu marki Toyota Sienna – kwotę 32.828 zł, a w przypadku samochodu marki Mitsubishi Outlander, – kwotę 34.175 zł. Wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym została więc określona na kwoty odpowiednio: 4.465 zł i 4.648 zł, przy zastosowaniu stawki 13,6% przyjętej w oparciu o art. 75 ust. 1 i ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym

i rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (dla samochodów o pojemności silnika powyżej 2000 cm³).

Odnośnie zaś podatku od towarów i usług, obowiązek podatkowy w imporcie powstaje również z chwilą powstania długu celnego (art. 19 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług). Zgodnie zaś z art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów

i usług, podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym - a tak jest w przypadku samochodów osobowych - to podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. Zatem określenie długu celnego w prawidłowej wysokości również wpływa na podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług, tym samym kwotę tego zobowiązania. Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek

w prawidłowej wysokości.

W rozpoznawanej sprawie organ celny określił kwoty podatku od towarów i usług

w wysokości 8.204 zł z tytułu importu samochodu marki Toyota Sienna i 8.541 zł

z tytułu importu samochodu marki Mitsubishi Outlander, przy zastosowaniu stawki 22%, stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Z powołanych powyżej przepisów bezsprzecznie wynika, że istnieje pomiędzy nimi bardzo ścisły i nierozerwalny związek. Zaistnienie pewnego zdarzenia gospodarczego określonego na gruncie przepisów celnych, tj. objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu i powstanie z tego tytułu długu celnego powoduje konsekwencje w postaci powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów

i usług oraz – w przypadku wyrobów akcyzowych, a takimi są samochody osobowe- również obowiązku podatkowego w zakresie podatku akcyzowego. To przepisy podatkowe, określając zasady opodatkowania w przypadku importu towarów, odwołują się do rozwiązań przyjętych w prawie celnym i określonych w tym prawie zdarzeń. Zatem dla odwrócenia skutków związanych z nieprawidłowym określeniem wartości celnej i równocześnie związanych z nią skutków podatkowych, do czego zmierzał skarżący w skardze na przedmiotowe decyzje organu celnego, konieczne byłoby zastosowanie trybu weryfikacji przewidzianego w przepisach celnych.

W żadnym wypadku, zdaniem Sądu, w ramach postępowania podatkowego, nie można zmieniać, określonej zgodnie z procedurą celną, wartości celną towaru. Wartość ta nie podlega wzruszeniu, bowiem o czym wyżej sygnalizowano, skargi na decyzje w części dotyczącej określenia długu celnego zostały odrzucone,

a postanowienia w tym przedmiocie stały się prawomocne.

Reasumując, ocena legalności zaskarżonych decyzji dotyczących określenia podatku od towarów i usług i podatku akcyzowego, zdeterminowana jest decyzjami wydanymi w sprawie celnej. Przyjmując określone przez organ kwoty wynikające

z długu celnego, rozstrzygnięcia w kwestiach podatkowych, tj podatku akcyzowego

i podatku od towarów i usług, są prawidłowe. Przy czym należy zauważyć, że zastosowane przez organ stawki obu podatków są tożsame ze stawkami zadeklarowanymi przez skarżącego w zgłoszeniach celnych i nie były przedmiotem sporu.

Dodać należy, że w ocenie Sądu nie było wadą określenie jedną decyzją administracyjną zarówno kwoty długu celnego, jak i należności podatkowych. Wszystkie te elementy, co powyżej zaznaczono, tworzą pewną nierozerwalną całość. Zatem takie ich potraktowanie jest jedynie kwestią techniczną, pozostającą bez wpływu na wadliwość postępowania celnego i podatkowego. Przepisy ustaw

o podatku akcyzowym i podatku od towarów i usług dopuszczają możliwość określenia prawidłowej wysokości akcyzy (art.20 ust.2 ustawy o podatku akcyzowym) i podatku od towarów i usług (art.33 ust.2 ustawy o podatku od towarów i usług) - w decyzji dotyczącej należności celnych.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa, dlatego skargi nie zasługują na uwzględnienie i podlegają oddaleniu w trybie art. 151 ustawy p.p.s.a.