Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 722/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznaje ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz ...kwotę  ...stanowiącą 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Marcin Piłaszewicz na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 września 2013 r. po rozpoznaniu wniosku rpr P.S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi A.W., M. I. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanawia 1. przyznać pełnomocnikowi M. I.– rpr P. S. - kwotę 240,- zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, kwotę 23 % podatku VAT w wysokości 55,20,- zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) łącznie kwotę 295,20,- zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) 2. przyznać pełnomocnikowi skarżących– rpr P. S. – kwotę 20,88 zł (dwadzieścia złotych osiemdziesiąt osiem groszy) tytułem zwrotu wydatków z tytułu sprawowania funkcji pełnomocnika z urzędu obu skarżących, tj. M. I. i A. W.


UZASADNIENIE

Referendarz sądowy, postanowieniem z 24 kwietnia 2013 r. (karta 60 akt) przyznał M. I. prawo pomocy w zakresie całkowitym. Okręgowa Izba Radców Prawnych, pismem z 15 maja 2013 r., do udzielenia pomocy prawnej skarżącej wyznaczyła rpr P. S.

Rpr P. S. pismem z 4 września 2013r, powołując się na względy ekonomiki postępowania, wniósł o umorzenie postępowania sądowego i złożył oświadczenie, o którym mowa w § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Dołączył zestawienie poniesienia niezbędnych wydatków z uwzględnieniem kosztów eksploatacji samochodu i niezbędnej korespondencji.

Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr z 2012 r poz. 270 - dalej jako u.p.p.s.a). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – udział w rozprawie, czy doprowadzenie do rozpoznania sprawy na rozprawie.

Niesporne jest też, zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie, że wynagrodzenie należy się za pomoc prawną faktycznie udzieloną, co w sprawie nastąpiło i znalazło wyraz w piśmie z 4 września 2013 r.

Zdaniem referendarza sądowego, mając na uwadze rodzaj sprawy, wyrazem udzielenia pomocy prawnej w sprawie jest przywołane powyżej pismo pełnomocnika i jego zabiegi o zakończenie sprawy nie na rozprawie, lecz na posiedzeniu niejawnym. Zarazem dopuszczalne jest przyznanie pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia (kosztów nieopłaconej pomocy prawnej) za reprezentowanie każdego skarżącego w sprawie z osobna, skoro przyznanie i ustanowienie pełnomocnika następuje stronie i osobie indywidualnie oznaczonej (art. 243 § 1 w zw z art. 246 § 1 i § 2 u.p.p.s.a.), a nie wyłącznie – "w sprawie" oznaczonej sygnaturą.

Referendarz sądowy wskazuje, że mając na uwadze rodzaj sprawy – zawieszenie postępowania – w której brak jest ekonomicznie wyrażonego przedmiotem sporu, zakres czynności pełnomocnika z urzędu w postępowaniu, tj reprezentowanie przed Sądem I instancji oraz zapisy § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm, dalej jako rozporządzenie), wysokość wynagrodzenia należało oznaczyć na kwotę 240,- zł. Do kwoty tej należało, co zostało poczynione w sentencji, doliczyć 23 % należnego podatku od towaru i usług. Brak jest podstaw, w szczególności pełnomocnik z urzędu ich nie wykazał, do podniesienie wynagrodzenia pełnomocnika do kwoty 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 rozporządzenia. Niezbędne wydatki pełnomocnika z urzędu reprezentującego oboje skarżących w sprawie oznaczonej jedną sygnaturą należy skalkulować jednokrotnie i łącznie w stosunku do dwóch skarżących z uwagi na charakter podjętych czynności odnoszących się do obojga skarżących łącznie (zapoznanie się ze wspólnymi aktami) i tożsamość przedmiotową sprawy. Koszty korespondencji zostały skalkulowane na podstawie złożonego zestawienia z 4 września 2013r. Art. 205 § 3 u.p.p.s.a. odsyła do Działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, z późn. zm.), w szczególności, z uwagi na charakter niniejszej sprawy – do art. 85 ust. 1 i 2. Górną wysokość należności ustala się na podstawie przepisów określających wysokość kosztów przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju., tj rozporządzenia z 29 stycznia 2013 r w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.U. poz 167; § 3 ust. 4) odsyłającego do wartości granicznych z § 2 pkt 1 lit b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 25 marca 2002 w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli, motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. Nr 27, poz 271 ze zm). Referendarz ma przy tym na uwadze wskazania Sądu II instancji, zgodnie z którymi art. 250 u.p.p.s.a. nie wskazuje formy udokumentowania wydatków, ani też nie ogranicza pełnomocnika co do sposobu obliczania poniesionych wydatków, zwłaszcza gdy chodzi o koszt podróży prywatnym samochodem (postanowienie z 22 lutego 2011 r. I Oz 117/11). Stąd, zdaniem referendarza sądowego, do samochodu [...] o pojemności [...] należało zastosować stawkę kilometrową 0,8358 zł. Wskazania odległościowe przyjęte przez pełnomocnika są zbieżne z tymi uzyskanymi na podstawie analizy tras ul [...] W. – [...] W. na podstawie programu google maps.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit a w zw z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002, należało stwierdzić, jak w sentencji.