Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 132/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-07-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: 260 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. Z. od postanowienia referendarza sądowego z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. Z. i J. Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej odmowy nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na formularzu PPF wniosek J. Z. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że J. Z. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych, studentem studiów niestacjonarnych magisterskich na [...]. Wskazał, że jest na utrzymaniu rodziców jak również ludzi dobrej woli. Czesne za studia płaci przy pomocy rodziców. Oświadczył, że posiada 2/36 udziału nieruchomości i wspólny lokal z rodzicami o pow. 60 m2.

W związku z niewystarczającymi danymi do rozpoznania złożonego wniosku pismem z dnia 2 marca 2016 r. wezwano wnioskodawcę do złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących nadesłanego wniosku przez podanie:

- czy zamieszkuje wspólnie z rodzicami i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe należało wyjaśnić powyższe, gdyż w tym zakresie nie podał żadnych danych z pkt 6 tj. stan rodzinny formularza nie został uzupełniony,

- czy pobiera stypendium (naukowe, socjalne) z tytułu nauki na wyższej uczelni, jeśli tak należało podać w jakiej wysokości miesięcznie, kwartalnie,

- czy podejmuje prace dodatkowe, dorywcze, sezonowe, umowy zlecenia a jeśli tak, jakie uzyskuje z tego tytułu dochody, należało podać ich wysokość,

- z czego lub przy czyjej pomocy się utrzymuje, czy jest na wyłącznym utrzymaniu rodziców, w jakiej wysokości miesięcznie uzyskuje pomoc finansową od rodziców lub innych osób,

- ile wynosi opłata za studia (należało podać wysokość opłaty miesięcznej, kwartalnej lub semestralnej) i przez kogo jest opłacana.

Powyższe należało wykonać w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o posiadane dokumenty.

W dniu 25 marca 2016 r. wpłynęła odpowiedź wnioskodawcy na powyższe. W nadesłanym piśmie wyjaśniono, że wnioskodawca zamieszkuje wspólnie z rodzicami, nie pobiera żadnego stypendium (ani naukowego, ani socjalnego). Utrzymuje się z kieszonkowego rodziców. Wskazano, że opłata za studia wynosi 550,00 złotych miesięcznie

Referendarz sądowy postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. odmówił J. Z. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W ocenie referendarza sądowego wnioskodawca nie wykazał w sposób wystarczający, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, która uzasadniałaby przyznanie prawa pomocy. Referendarz sądowy odmawiając przyznania prawa pomocy wskazał, że informacje podane przez ojca wnioskodawcy pomimo, że jego wniosek rozpoznano odrębnie, postanowiono uwzględnić przy rozpatrywaniu wniosku o prawo pomocy wnioskodawcy, gdyż z podanych informacji wynika, że prowadzi on z rodzicami wspólne gospodarstwo domowe i jest na ich utrzymaniu.

Referendarz sądowy wskazał, że J. Z. nie udzielił wszystkich żądanych informacji. Wnioskodawca w piśmie z dnia 23 marca 2016 r. wyjaśnił jedynie, że zamieszkuje wspólnie z rodzicami, nie pobiera żadnego stypendium. Utrzymuje się z kieszonkowego od rodziców. Opłata za studia wynosi 550,00 zł miesięcznie. Wnioskodawca w piśmie nie wyjaśnił czy podejmuje prace dodatkowe, dorywcze, sezonowe, umowy zlecenia, a jeśli tak jakie uzyskuje z tego tytułu dochody. Nie wskazał także w jakiej wysokości miesięcznie uzyskuje pomoc finansową od rodziców i innych osób, czy jest na ich wyłącznym utrzymaniu. Ponadto wnioskodawca wskazując, że gospodarstwo domowe z rodzicami nie wyjaśnił ich sytuacji finansowej. Nie podał z jakich dochodów miesięcznie rodzina się utrzymuje.

Referendarz sądowy podał ponadto, że z formularza nadesłanego przez J. Z. (ojca wnioskodawcy) wynika, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną i synem. Podał, że wspólnie z rodziną utrzymują się z dochodów uzyskiwanych prze niego z tytułu pracy w wysokości ok. 3000 zł miesięcznie. Oświadczył, że posiada 1/6 części udziału lokalu mieszkalnego co stanowi ok. 60 m2. W uzasadnieniu wniosku ojciec wnioskodawcy podniósł, że jest jedynym żywicielem rodziny, żona posiada grupę niepełnosprawności, pozostaje pod stałą opieką lekarską i wymaga stałego przyjmowania leków. Syn jest studentem i osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. J. Z. wskazał, że ponosi następujące wydatki tj. opłaty związane z utrzymaniem lokalu ok. 600,00 złotych, utrzymanie 15-letniego samochodu (paliwo, ubezpieczenie, eksploatacja) – ok. 200,00 złotych, czesne pobierania nauki syna J. – 550,00 złotych, leczenie i wizyty lekarskie żony – 300,00 zł, wydatki na własne leczenie – 200,00 złotych, dojazd do pracy – 100 złotych, zakup gazu do kuchni, opłaty za telefon, TVP, RTV i inne – 250,00 złotych, kieszonkowe dla syna (dojazdy do uczelni, przybory szkolne itp.) – 200,00 złotych, wydatki na bieżące i konieczne utrzymanie (zakup żywności) – 600,00 złotych.

Referendarz sądowy wskazał, że wezwał J. Z. do uzupełnienia wniosku o prawo pomocy o stosowne oświadczenia i nadesłanie wskazanego dokumentu, jednakże wnioskodawca nie udzielił wszystkich żądanych informacji. Przede wszystkich nie wyjaśnił, czy małżonka pobiera stałe bądź okresowe świadczenie, bądź uzyskuje jakiekolwiek dochody miesięczne, jeśli tak należało wskazać w jakiej wysokości. Nie oświadczył także, czy posiada z małżonką oszczędności pieniężne, jeśli tak to w jakiej wysokości. Nie wyjaśnił również czy syn podejmuje prace dorywcze, z tytułu umów zlecenia, o dzieło itp., a jeśli tak, w jakiej wysokości dochody uzyskuje.

Referendarz sądowy zauważył, że J. Z. (ojciec wnioskodawcy) w niniejszej sprawie w formularzu nadesłanym do Sądu w lutym 2016 r. podał, że uzyskuje dochody z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości ok. 3000 zł, jednak ubiegając się o przyznanie prawa pomocy w innych sprawach wskazywał inne kwoty dochodów uzyskiwanych z wynagrodzenia za pracę (VII SA/Wa 2868/15, styczeń 2016 r. – ok. 4500 zł; VII SA/Wa 2791/15, styczeń 2016 r. – ok. 2800 zł). Z tego też względu referendarz sądowy uznał, że zaświadczenie z zakładu pracy potwierdziłoby wysokość uzyskiwanego dochodu przez ojca wnioskodawcy bądź wykazałoby, że jego miesięczne wynagrodzenie może być różne. J. Z. jednak nie nadesłał zaświadczenia z zakładu pracy o wysokości miesięcznie uzyskiwanego wynagrodzenia za pracę.

W tym stanie rzeczy referendarz sądowy orzekł, iż informacje podane przez wnioskodawcę (J. Z.), jak również jego ojca (J. Z.) są niepełne, gdyż nie przedstawiają pełnego obrazu sytuacji finansowej i możliwości płatniczych wnioskodawcy i jego rodziców. Referendarz sądowy stwierdził zatem, że w oparciu o udzielone w sprawie informacje nie jest możliwe dokonanie jednoznacznej oceny czy wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.

Sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza sądowego wniósł J. Z. wskazując, że wniesienie opłaty doprowadzi do zachwiania budżetu domowego wraz z brakiem ukończenia nauki. Wnioskodawca zarzucał również brak przygotowania zawodowego referendarza sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że postępowanie sądowoadministracyjne zostało w niniejszej sprawie wszczęte w dniu 22 grudnia 2015 r., a więc po wejściu w życie zmian wprowadzonych ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), które weszły w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r.

Zgodnie zatem z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a", w brzmieniu znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie, rozpoznając sprzeciw od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, która ma gwarantować możliwość realizacji konstytucyjnego prawa do sądu, wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. W przypadku przyznania prawa pomocy koszty postępowania sądowego pokrywane są z budżetu państwa. Korzystanie z tej instytucji powinno mieć miejsce jedynie w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca rzeczywiście nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a przez to nie może zrealizować przysługującego mu prawa do sądu.

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W niniejszej sprawie Sąd podziela stanowisko referendarza sądowego, iż brak było podstaw do uwzględnienia wniosku J. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wskazać bowiem należy, że art. 246 § 1 p.p.s.a. wprost przenosi na stronę obowiązek wykazania, że nie ma środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym – pkt 1) lub, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym – pkt 2).

Wykładnia ustawowego określenia "gdy osoba tak wykaże" sprowadza się do przyjęcia, że to na ubiegającym się o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar wykazania, w jakiej sytuacji się znajduje i że jest to sytuacja uprawniająca go do przyznania prawa pomocy. Orzeczenie sądu w zakresie przyznania stronie prawa pomocy w zakresie całkowitym zależy zatem od tego, czy strona wykaże przesłanki, o których mowa w przepisie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2005 r. sygn. akt II OZ 43/15).

Należy zgodzić się ze stanowiskiem referendarza sądowego, że brak było uzasadnienia dla uwzględnienia złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący nie wykazał w sposób nie budzący wątpliwości, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, ani składając odpowiedni wniosek, ani po otrzymaniu wezwania do złożenia dodatkowych wyjaśnień oraz dokumentów. Ponadto skarżący nie wskazał w sprzeciwie w jakim zakresie ustalenia przyjęte przez referendarza sądowego są w jego ocenie błędne lub niezgodne z przepisami prawa, a także nie przedstawił argumentacji pozwalającej na przyjęcie, że w oparciu o wniosek o przyznanie prawa pomocy zawierający oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz złożone w odpowiedzi na pismo z dnia 2 marca dodatkowe wyjaśnienia, zasadne jest przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W sytuacji, gdyby doszło do uwzględnienia wniosku skarżącego, naruszona zostałaby zasada odpłatności za zainicjowaną przez siebie sprawę sądową. Należy wskazać, że prawo pomocy, stanowi wyjątek od powyższej zasady, którego udzielenie wiąże się z koniecznością należytego zachowania się wnioskodawcy (tj. przedstawienia sądowi oceniającemu wniosek całości materiału dokumentującego stan majątkowy). Prawo pomocy nie jest więc instytucją przysługującą osobom uznającym się za niezamożne, a osobom, które wykażą taki fakt stosownymi dokumentami i oświadczeniami, co w niniejszym stanie faktycznym nie miało miejsca.

Kontrolując zaskarżone sprzeciwem postanowienie Sąd uznał, że referendarz sądowy zasadnie wziął pod uwagę informacje podane przez ojca wnioskodawcy, gdyż z podanych informacji wynika, że wnioskodawca prowadzi z rodzicami wspólne gospodarstwo domowe i jest na ich utrzymaniu. Ponadto wskazać należy, że referendarz sądowy wobec nieudzielenia wszystkich żądanych informacji w odpowiedzi na zarządzenie z dnia 1 marca 2016 r., zasadnie odmówił przyznania J. Z. prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wskazać bowiem należy, że przyznanie prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie nie jest możliwe, gdy przedstawiona przez stronę sytuacja materialna i finansowa jest niepełna. Uchylanie się strony od obowiązków nałożonych w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy, czy też nierzetelne ich wykonanie, jest przeszkodą wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku okoliczności, a w konsekwencji wyłącza możliwość przyznania prawa pomocy.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.