Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1497/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-01-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Sprostowano omyłkę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Marek Kraus, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w roku 2014 postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 stycznia 2015 r. w ten sposób, że w miejsce zasądzonej tytułem zwrotu kosztów postępowania kwoty 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych wpisać kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1497/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi D. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 października 2014 r. w przedmiocie odmowy ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w roku 2014, uchylił zaskarżoną decyzję.

W trzecim punkcie wyroku Sąd zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 257 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 P.p.s.a.).

W myśl § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji stawka minimalna w innych sprawach niż wymienione w lit. a) i b) wynosi 240 zł.

Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków, przy czym opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna (art. 211 i art. 212 § 1 P.p.s.a.).

Zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) w sprawach z zakresu zobowiązań podatkowych wpis stały wynosi 500 zł. Wpis w takiej wysokości został przez stronę skarżącą uiszczony w całości.

Ponadto do kosztów podlegających zwrotowi należy zaliczyć 17 zł uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Suma tych kwot (500 + 240 + 17 zł) daje razem kwotę 757 zł, jaką Dyrektor Izby Skarbowej powinien zwrócić stronie skarżącej z tytułu poniesionych kosztów postępowania sądowego, a nie - jak omyłkowo wskazano w trzecim punkcie sentencji wyroku z dnia 27 stycznia 2015 r. - 257 zł.

Zgodnie z art. 156 P.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§ 1). Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu

(§ 2).

Z uwagi na to, że nieprawidłowe wyliczenie kwoty należnego stronie skarżącej od organu administracji zwrotu kosztów postępowania ma charakter oczywistej omyłki wymagającej sprostowania w drodze postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gdańsku, na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.