Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 881/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-05-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 6k ust.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 196
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych - tekst jedn
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.) Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Protokolant sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od kwietnia do grudnia 2016 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U.2017. 201 ze zm.) – dalej: "O.p.", art. 6o, art. 6j ust. 3a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U.2018.1454), Samorządowe Kolegium Odwoławcze - po rozpatrzeniu odwołania A. S. od decyzji Burmistrza Miasta D. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od kwietnia do grudnia 2016 r. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego i z akt sprawy wynika, że Burmistrz Miasta D. ww. decyzją z [...] r. określił A. S., właścicielce nieruchomości położonej w D. przy ul. [...], wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od kwietnia do grudnia 2016 r. w kwocie [...]zł miesięcznie.

Strona nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem w złożonym odwołaniu wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji. Decyzji tej zarzuciła naruszenie art. 6j ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w związku z § 1 ust. 2 pkt 1 uchwały nr XV/114/2015 Rady Miejskiej Darłowa poprzez przyjęcie, że uchwała może dotyczyć obiektu Strony, tj. Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Nadmorskie Centrum Rehabilitacji [...], bowiem obiekt ten nie jest hotelem, pensjonatem, domem opieki, internatem oraz innym o podobnej funkcji. W obiekcie tym nie są świadczone usługi hotelarskie w rozumieniu ustawy o usługach turystycznych lecz usługi medyczne zgodnie z ustawą z dnia [...] r. o działalności leczniczej, w formie całodobowego zakładu rehabilitacji leczniczej.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w sprawie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy, gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania. Na mocy art. 6c ust. 1 tej ustawy, gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, natomiast, na podstawie ust. 2 tego artykułu, rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, objąć systemem odbierania odpadów komunalnych właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Przez nieruchomość niezamieszkałą należy rozumieć nieruchomość służącą innej funkcji, niż mieszkalna, np. działalność gospodarcza (usługi, produkcja, handel i inne).

Właściciele nieruchomości na podstawie art. 6h tej ustawy są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Organ wyjaśnił, że Gmina Miejska D. systemem gospodarowania odpadami komunalnymi objęła nie tylko nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy lecz również nieruchomości, na których mieszkańcy nie zamieszkują, a powstają odpady komunalne. Sposób ustalania wysokości opłaty przyjęty w omawianej ustawie opiera się na systemie składania deklaracji, w której zobowiązany do złożenia tej deklaracji samodzielnie dokonuje obliczenia tej opłaty. System ten, w którym zobowiązanie powstaje z mocy prawa, powoduje, że złożenie poprawnej deklaracji nie wymaga wydania decyzji administracyjnej o wysokości tej opłaty. Zadeklarowana przez składającego deklarację wysokość opłaty jest kwotą którą zobowiązany powinien zapłacić w terminach wynikających z uchwały. Deklaracja ma przy tym charakter bezterminowy, wykazuje się w niej miesięczną wysokość opłaty, która obowiązuje aż do zaistnienia okoliczności rzutujących na jej wysokość, z czym powinno się wiązać złożenie nowej deklaracji. Jedynie w przypadku niezłożenia deklaracji bądź uzasadnionych wątpliwości co do danych w niej zawartych organ w drodze decyzji, która ma charakter deklaratoryjny, określi wysokość opłaty. Decyzja określająca opłatę stanowi decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 O.p.

Strona, będąca właścicielką nieruchomości, deklaracji na wymaganym druku nie złożyła. Deklaracja nie została również złożona na wezwanie organu z [...] r., dlatego organ I instancji postanowieniem z [...] r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na ww. nieruchomości Strony.

Organ odwoławczy zaznaczył, że sprawa rozpatrywana jest przez Kolegium po raz kolejny, bowiem decyzja organu I instancji z [...] r. została przez Kolegium uchylona i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, następna decyzja z [...] r., została – wraz z decyzją Kolegium z [...] r. -została uchylona przez WSA w Szczecinie wyrokiem z 24 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 284/17. Kolejna decyzja organu I instancji z [...] r. została uchylona decyzją Kolegium z [...] r. a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia.

Organ odwoławczy wskazał dalej, iż właścicielem nieruchomości zlokalizowanej w D. przy ul. [...], która należy do nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, jest Strona, zam. w [...] przy ul. [...] (informacja uproszczona z rejestru gruntów z [...] r., księga wieczysta stan na [...] r.). Na terenie tej nieruchomości Właścicielka prowadzi działalność gospodarczą jako osoba fizyczna: Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej Nadmorskie Centrum Rehabilitacji [...] (księga rejestrowa rpwdl stan na [...] r.), który działa jako zakład rehabilitacji leczniczej - pokoje noclegowe + blok żywieniowy. Z wymienionych dokumentów wynika, że działalność ta dotyczy świadczeń zdrowotnych innych niż szpitalne w zakresie rehabilitacji leczniczej prowadzonych w stacjonarnych, całodobowych obiektach krótkotrwałego zakwaterowania (kod PKD takiej działalności: 86 - opieka zdrowotna, świadczenia zdrowotne w zakresie rehabilitacji leczniczej).

Jak wynika ze strony internetowej (wydruk w aktach sprawy), Strona swój obiekt reklamuje jako Ośrodek Wczasowo-Rehabilitacyjny [...] w D. a oferta obejmuje: turnusy rehabilitacyjne, oferty dla seniorów, wczasy, kolonie i obozy młodzieżowe, aktywne wakacje, zielone szkoły i przedszkola, szkolenia oraz wynajem domków letniskowych [...] II. Ośrodek składa się z 5 budynków i posiada 400 miejsc noclegowych w pokojach 2-, 3- i 4-osobowych oraz bogate zaplecze.

Zdaniem Kolegium, powyższe dowody potwierdzają, że w obiekcie prowadzona jest działalność hotelarska - oferuje bowiem wynajem miejsc noclegowych w budynkach jak i w domkach letniskowych, przy czym turnusy rehabilitacyjne są jedną z opcji pobytu ale nie jedyną. Fakt prowadzenia dwóch rodzajów działalności na jednej nieruchomości potwierdza też wypis z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, z którego wynika, że Strona prowadzi na przedmiotowej nieruchomości także działalność gospodarczą pn. S. A. Biuro Obsługi Ruchu Turystycznego "[...]" Ośrodek Wczasowy "[...] I" oraz wypis z księgi rejestrowej dot. działalności gospodarczej NZOZ Nadmorskie Centrum Rehabilitacji [...].

Zasadnie więc organ I instancji określając Stronie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zastosował metodę wskazaną w § 1 ust. 2 pkt 1 uchwały Rady Miejskiej w Darłowie nr XV/114/2015, według której, w przypadku nieruchomości takich jak: hotele, pensjonaty, domy opieki, internaty oraz inne o podobnej funkcji opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zużytej wody za rok poprzedni z danej nieruchomości oraz stawki opłaty.

Okoliczności tej nie zmienia fakt, że Strona jako podmiot leczniczy świadczy usługi lecznicze, korzystając z preferencyjnego opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz podatkiem od towarów i usług. Wskazany przez Stronę fakt posiadania statusu NZOZ nie zmienia bowiem faktu, że świadczy ona usługi hotelarskie.

Do przyjęcia takiej metody ustalania opłaty upoważniają radę miejską przepisy art. 6j pkt. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Organ odwoławczy wyjaśnił też, że podstawą obliczenia należności jest zestawienie z kartoteki obciążeń MPGK w D. dotyczące zużycia wody za rok 2015 (wydruk z [...] r. potwierdzony wydrukiem z [...] r.) przez kontrahenta - Biuro Obsługi Ruchu Turystycznego "[...]" Ośrodek Wczasowy [...] w D. [...] (na podstawie ewidencji CEIDG właścicielem przedsiębiorstwa jest Strona). Prawidłowo zatem organ I instancji określił wysokość opłaty w oparciu o iloczyn ilości zużytej wody z danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, stosując najniższą z możliwych stawkę opłaty, czyli stawkę przewidzianą dla odpadów segregowanych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Skarżąca decyzji organu odwoławczego zarzuciła:

1) błąd w ustaleniach faktycznych, który doprowadził Burmistrza Miasta D. do ustalenia, że na terenie nieruchomości Skarżącej zlokalizowanej w D. przy ul. [...] świadczone są usługi hotelarskie, gdy w rzeczywistości Skarżąca świadczy na nich usługi rehabilitacyjne poprzez stacjonarny zakład rehabilitacji leczniczej;

2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6j ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z § 1 ust. 2 pkt 1 uchwały nr XV/114/2015 Rady Miejskiej Darłowa poprzez przyjęcie, że uchwała może dotyczyć obiektu Skarżącej, tj. Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Nadmorskie Centrum Rehabilitacji [...], podczas gdy obiekt ten nie jest: hotelem, pensjonatem, domem opieki, internatem oraz innym o podobnej funkcji, nie jest to również obiekt, w którym są świadczone usługi hotelarskie w rozumieniu ustawy z dnia 9 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych, obecnie w obiekcie Skarżącej świadczone są usługi rehabilitacyjne zgodnie z ustawą z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej w formie całodobowego zakładu rehabilitacji leczniczej.

Podnosząc takie zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości oraz o zwrot kosztów procesu wraz z ewentualnymi kosztami zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca stwierdziła, że w kwietniu 2016 r. dostała wypowiedzenie umowy na wywóz śmieci z MPGK D., po jej interwencji w sprawie prawidłowego realizowania tej umowy. Okazało się jednak, że na skutek niedopatrzenia urzędników miejskich nie objęto Skarżącej nową uchwałą z października 2015 r. w sprawie wyboru metod ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawek tych opłat oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności. W związku z tym w imieniu Skarżącej deklarację w dniu [...] r. złożył jej syn i pracownik R. S., który pełnomocnictwo okazał w związku z zaskarżeniem przez Stronę uchwały Rady Miasta (obejmowało ono wszystkie sprawy związane z gospodarką odpadami). W dniu [...] r. wezwano Stronę do złożenia deklaracji w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi. W odpowiedzi Strona poinformowała, że podtrzymuje stanowisko z deklaracji z [...] r. W dniu [...] r. organ wydał decyzję w sprawie, ustalając stawkę opłat za śmieci od kwietnia do grudnia 2016 r. Po uchyleniu tej decyzji przez SKO w K., w dniu [...] r. organ wydał ponownie decyzję o tej samej treści co poprzednia. Decyzja została uchylona przez WSA w Szczecinie w dniu [...] r.

Po otrzymanym zawiadomieniu przez organ o zebranym materiale dowodowym Strona [...] r. złożyła korektę deklaracji na urzędowym formularzu.

Skarżąca wyjaśniła dalej, że oprócz Nadmorskiego Centrum Rehabilitacji [...] przy ul. [...] prowadzi również biuro [...] w [...], które oprócz obsługi klientów Nadmorskiego Centrum Rehabilitacji [...] zajmuje się organizacją wypoczynku w innych obiektach między innymi [...] II, [...] [...], w których faktycznie prowadzona jest działalność hotelowa. Strona [...] jest stroną biura i ośrodków. Nazwą Biuro Obsługi Ruchu Turystycznego [...] Ośrodek Wczasowy [...] I Skarżąca posługiwała się w CEIDG, ponieważ do października 2015 r. była właścicielką dwóch budynków przy ul. [...] (obecnie [...] 2) - firma przedsiębiorstwa obejmowała wszystkie budynki, do dziś zresztą ściśle współpracuje z właścicielami obiektów [...] 2. Ponadto dopiero w 2014 r. dokonała rejestracji całego obiektu [...] przy ul. [...] jako podmiotu leczniczego i część referencji oraz opinii odnosi się do tej nazwy, działalność zaś prowadzi od 1984 r. na początku jako biuro turystyczne w [...]. W 1994 r. Skarżąca po raz pierwszy wydzierżawiła [...] I, potem ją zakupiła, stąd chęć utrzymania tej nazwy.

Ponadto Skarżąca załączyła do skargi protokół z czynności sporządzony z naczelnikiem urzędu skarbowego w sprawie odliczeń podatku VAT, z którego wynika, że w 2016 r. świadczyła ona głównie usługi rehabilitacyjne (zwolnione z VAT), tylko 6,25 % świadczonych przez Skarżącą usług stanowiły usługi objęte podatkiem. Protokół ten dotyczy całej działalności Skarżącej, w tym sprzedaży imprez turystycznych w innych obiektach, z którymi współpracuje (ta sprzedaż jest opodatkowana podatkiem VAT).

Skarżąca nie zgadza się przy tym ze stanowiskiem, że jest to usługa podzielona, ponieważ usługa świadczona w jej obiekcie jest kompleksowa, należy traktować ją jako jedną całość, obiekt jest przystosowany dla potrzeb osób niepełnosprawnych w tym pokoje, korytarze, basen włącznie z blokiem żywieniowym. Usługi świadczone są przez osoby wykonujące zawód medyczny (lekarze, fizjoterapeuci, pielęgniarki, dietetycy). Obiekt jest wpisany do właściwego rejestru podmiotów leczniczych. Stanowisko Skarżącej podzielają organy skarbowe w licznych interpretacjach, m.in. Dyrektor Izby Skarbowej w K. w indywidualnej interpretacji z [...] r. nr [...] Jeżeli Sąd uznał by jednak, że jest to usługa podzielona, to gmina musiałaby liczyć oddzielnie opłatę od części, w której świadczone są zabiegi rehabilitacyjne (w tym hydroterapia, która zużywa duże ilości wody) i od niej naliczać opłatę zgodnie z ilością zadeklarowanych pojemników, jednocześnie obniżając opłatę liczoną od ilości zużytej wody o ilość zużytej wody w części rehabilitacyjnej obiektu.

Skarżąca zauważyła również, że obecnie posiada oddzielne umowy na wywóz odpadów medycznych oraz kuchennych, ponieważ zobowiązują ją do tego przepisy prawa oraz zalecenia odpowiednich inspekcji państwowych (Sanepid, ochrona środowiska).

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2018.1302) - dalej "p.p.s.a." - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Równocześnie należy zauważyć, że stosownie do art. 153 tejże ustawy: "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.".

Oznacza to, że organ odwoławczy orzekając ponownie, po uchyleniu jego poprzedniej decyzji przez sąd, związany był oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w ww. prawomocnym wyroku WSA w Szczecinie z 24 maja 2017 r. o sygn. akt I SA/Sz 284/17.

Stwierdzić więc należy, że wyrokiem tym sąd uchylił decyzje organów obu instancji w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od kwietnia do grudnia 2016 r. Powodem uchylenia tych decyzji było nieprawidłowe określenie strony postępowania, a w szczególności nieustalenie przez organy właściciela przedmiotowej nieruchomości. We wskazaniach do dalszego postępowania sąd stwierdził, że: "W przypadku ustalenia, że właścicielem przedmiotowej nieruchomości oraz ww. biura w rozumieniu przepisów k.c. jest skarżąca oraz iż na tej nieruchomości położony jest ośrodek wypoczynkowy, organ winien dokonać rozważań odnośnie prowadzenia na tej nieruchomości różnych działalności przez skarżącą, w tym NZOZ i ich wpływu na wysokość przedmiotowej opłaty.

Po ustaleniu właściciela nieruchomości w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.c.g. organ winien wyjaśnić podstawę prawną określenia wysokości należnej opłaty. W niniejszej sprawie organ winien wyjaśnić dlaczego przy określeniu tej opłaty należało zastosować w stosunku do skarżącej § 1 ust. 2 pkt 1 uchwały nr XV/114/2015, mimo iż prowadzi ona NZOZ.".

W ocenie Sądu obecnie rozpoznającego sprawę organy wykonały te wskazania, ustalając, że właścicielką przedmiotowej nieruchomości jest Skarżąca oraz wyjaśniły podstawę prawną określenia wysokości należnej opłaty, w tym zastosowania § 1 ust. 2 pkt 1 uchwały nr XV/114/2015, mimo iż Skarżąca prowadzi NZOZ. Ustalona w zaskarżonej decyzji przedmiotowa opłata w wysokości [...] zł miesięcznie nie jest też wyższa niż [...] zł, tj. kwota ustalona w uchylonej ww. wyrokiem decyzji z [...] r. – nie naruszono więc wskazania zawartego w tym wyroku.

Wyjaśnić zatem należy, że zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej: "u.c.p.g.), gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (art. 6c ust. 2). Uchwała, o której mowa w ust. 2, może dotyczyć wszystkich właścicieli nieruchomości lub właścicieli określonych nieruchomości, w szczególności nieruchomości na których jest prowadzony określony rodzaj działalności (art. 6c ust. 3).

Stosownie do art. 6h u.c.p.g., właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obciąża właścicieli nieruchomości:

1) na których zamieszkują mieszkańcy – od razu, z mocy prawa,

2) na których nie zamieszkują mieszkańcy, lecz powstają odpady komunalne – dopiero po wejściu w życie uchwały rady gminy postanawiającej objąć te nieruchomości systemem odbierania odpadów komunalnych.

Opłata ta ma charakter daniny publicznej.

Zgodnie z art. 6j ust. 1 u.c.p.g., w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 1, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn:

1) liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość, lub

2) ilości zużytej wody z danej nieruchomości, lub

3) powierzchni lokalu mieszkalnego

- oraz stawki opłaty ustalonej na podstawie art. 6k ust. 1.

W przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 2 u.c.p.g. (tj. na których nie zamieszkują mieszkańcy, lecz powstają odpady komunalne), opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2 (art. 6j ust. 3).

Zgodnie natomiast z art.6j ust. 3a: "W przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 2 u.c.p.g., na których są świadczone usługi hotelarskie w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 196 ze zm.), dopuszcza się aby opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowiła iloczyn ilości zużytej wody z danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 1.

W myśl art. 6k ust. 1 u.c.p.g., rada gminy, w drodze uchwały:

1) dokona wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustali stawkę takiej opłaty; dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy;

2) ustali stawkę opłaty za pojemnik o określonej pojemności.

Rada gminy, określając stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, bierze pod uwagę przesłanki wymienione w art. 6k ust. 2 u.c.p.g.

Rada gminy ustala stawki opłat w wysokości nie wyższej niż maksymalne stawki opłat za odpady komunalne zbierane i odbierane w sposób selektywny oraz nieselektywny określone na podstawie art. 6k ust. 2a i ust. 3 u.c.p.g.

Zgodnie z art. 6m ust. 1 u.c.p.g., właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych.

Deklaracja zawiera dane niezbędne do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6m ust.1a).

Rada gminy określa wzór deklaracji zawierający dane wymienione w art. 6m ust.1b u.c.p.g.

Wysokość zobowiązania określonego w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obowiązuje za kolejne miesiące do czasu korekty deklaracji lub zmiany stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, z zastrzeżeniem art. 6o (art. 6m ust. 1d).

W przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie 14 dni od dnia nastąpienia zmiany. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana (art. 6m ust. 2).

Stosownie do art. 6n ust.1 pkt 1 u.c.p.g., rada gminy, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ułatwienia składania deklaracji, określi w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, z uwzględnieniem art. 6m ust. 1a i 1b, obejmujący objaśnienia dotyczące sposobu jej wypełnienia oraz pouczenie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego; uchwała zawiera także informację o terminach i miejscu składania deklaracji.

Zgodnie z art. 6o ust. 1 u.c.p.g.:

"1. W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.

2. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w decyzji, o której mowa w ust. 1, obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty.

3. Po doręczeniu decyzji, o której mowa w ust. 1, złożenie deklaracji nie jest dopuszczalne, jeżeli nie następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty, w tym stawki opłaty.

4. Właściciel nieruchomości wobec którego została wydana decyzja, o której mowa w ust. 1, w przypadku zmiany danych jest obowiązany do złożenia deklaracji, dotyczy to również przypadku zmiany stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.".

Wskazać należy, że Rada Miejska w Darłowie podjęła w dniu 28 października 2015 r. uchwałę nr XV/112/2015 w sprawie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego z 2015 r. poz. 5079).

W tym samym dniu Rada Miejska w Darłowie na podstawie ww. przepisów u.c.p.g. wydała również uchwałę nr XV/114/2015, która jest aktem prawa miejscowego. Uchwała ta jako akt powszechnie obowiązującego prawa obowiązuje tylko na obszarze działania organu, który je wydał, został wydawany na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie i został opublikowany we właściwym wojewódzkim dzienniku urzędowym. Uchwała ta do czasu utarty jej mocy wiąże organ wykonawczy danej gminy i mieszkańców, w tym osoby fizyczne i prawne.

Zgodnie z § 1 ust. 2 uchwały nr XV/114/2015, dokonuje się wyboru metod ustalenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne w następujący sposób:

1) w przypadku nieruchomości takich jak: hotele, pensjonaty, domy opieki, internaty oraz inne o podobnej funkcji opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zużytej wody za rok poprzedni z danej nieruchomości oraz stawki opłaty, określonej w § 2,

2) w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno-wypoczynkowe jedynie przez część roku opłatę stanowi ryczałtowa stawka za rok od domku letniskowego, określona w § 5,

3) w przypadku nieruchomości innych niż wymienionych w pkt 1 i 2 opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn liczby pojemników (obliczona zgodnie z Regulaminem utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta D.) z odpadami komunalnymi powstałymi na danej nieruchomości, stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w § 4 niniejszej uchwały oraz częstotliwości odbierania odpadów komunalnych z terenów nieruchomości.

Stosownie do § 2 ust. 1 uchwały nr XV/114/2015, ustala się stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w § 1 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz § 1 ust. 2 pkt 1 w wysokości [...] zł miesięcznie za 1 m3 zużytej wody.

Wzory deklaracji zostały wprowadzone uchwałą Rady Miejskiej w Darłowie nr XV/118/2015 z dnia 28 października 2015 r. w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego z 2015 r. poz. 4682) oraz zmianą tej uchwały przez uchwałę nr XVII/137/2015 z dnia 21 grudnia 2015 r. (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego z 2016 r. poz. 219), która również stanowi akt prawa miejscowego.

W § 1 uchwały nr XV/118/2015 określono:

1. wzór deklaracji składany przez właścicieli nieruchomości zamieszkałej stanowiącej załącznik nr 1 do niniejszej uchwały.

2. wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości niezamieszkałej i nieruchomości w części zamieszkałej oraz w części niezamieszkałej, na której powstają odpady, stanowiącej załącznik nr 2 do niniejszej uchwały.

Mając na względzie przytoczone przepisy u.p.c.g. i ww. uchwał organu samorządu terytorialnego stwierdzić należy, że w sposób niebudzący wątpliwości w sprawie – wynikający z urzędowych ewidencji i niekwestionowany przez stronę skarżącą - organy ustaliły, że właścicielką przedmiotowej nieruchomości jest Skarżąca, a więc to na niej spoczywają obowiązki w zakresie dotyczącym odpadów wytwarzanych na terenie tej nieruchomości, określone w tych przepisach.

Wyjaśnić tu należy, że omawiana ustawa weszła w życie 1 stycznia 1997 r. Zasadniczych zmian w tej ustawie dokonano z dniem 1 stycznia 2012 r. – ustawą z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2011.152.897). Zmiany te miały na celu uszczelnienie systemu odbioru śmieci oraz uszczegółowienie obowiązków gmin i właścicieli nieruchomości w tym zakresie, poprzez m.in. dodanie rozdziału 3a (zawierającego przepisy art. 6c-6s) oraz rozdziałów 4a, 4b, 4c i 4d).

W brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą ustalono jedynie dwie kategorie nieruchomości, tj. nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy oraz nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Po trzech latach ustawodawca, ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.87), która weszła w życie z dniem 1 lutego 2015 r., wprowadził (w art. 6j ust. 3a) trzecią kategorię nieruchomości, wyodrębniając z nieruchomości na których nie zamieszkują mieszkańcy, nieruchomości, na których są świadczone usługi hotelarskie w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich. W odniesieniu do tej nowej kategorii ustawodawca "dopuścił" aby "opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowiła iloczyn ilości zużytej wody z danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 1" – a zatem nie od liczby pojemników z odpadami komunalnymi (jak w odniesieniu do nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy) lecz wg (jednej z trzech) metody przewidzianej dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy.

Uznać więc należy, że ustawodawca dostrzegł potrzebę wyodrębnienia z kategorii nieruchomości, na których nie zamieszkują "mieszkańcy" (a więc osoby stale, z reguły na czas nieokreślony zamieszkujące na terenie takich nieruchomości) – jednak na których czasowo przebywają (są zakwaterowani, korzystają z noclegu) ludzie. Za dopuszczalne uznał więc ustawodawca określanie przedmiotowych opłat, jak od nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Wspólną cechą takich nieruchomości jest więc przebywanie ludzi na terenie tych nieruchomości w celach "mieszkaniowych/ pobytowych", a nie np. dla wykonywania pracy, zakupów itp.

Takie czasowe przebywanie, zakwaterowanie na terenie nieruchomości (budynku), cechuje właśnie korzystanie z usług hotelarskich, dlatego do pojęcia takich usług odesłał ustawodawca.

Wskazać zatem należy, że w ww. ustawie o usługach hotelarskich (w brzmieniu obowiązującym od 18.01.2016 r. – Dz.U.2014.196 ze zm.), przez użyte w tej ustawie określenie "usługi hotelarskie" należy rozumieć (art. 3 pkt 8) "krótkotrwałe, ogólnie dostępne wynajmowanie domów, mieszkań, pokoi, miejsc noclegowych, a także miejsc na ustawienie namiotów lub przyczep samochodowych oraz świadczenie, w obrębie obiektu, usług z tym związanych".

Ponadto, w rozdziale 5 tej ustawy zatytułowanym Usługi hotelarskie, w art. 36 ust. 1 określono, że: "Usługi hotelarskie mogą być świadczone w obiektach hotelarskich, które spełniają: 1) wymagania co do wielkości obiektu, jego wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, ustalone dla rodzaju i kategorii, do których obiekt został zaszeregowany; 2) wymagania sanitarne, przeciwpożarowe oraz inne określone odrębnymi przepisami.".

Ustęp 2 tego artykułu stanowi natomiast, że: "Usługi hotelarskie mogą być świadczone również w innych obiektach, jeżeli obiekty te spełniają minimalne wymagania co do wyposażenia, o których mowa w art. 45 pkt 4, oraz wymagania określone w ust. 1 pkt 2.".

W art. 36 wymieniono rodzaje obiektów hotelarskich, w tym m.in.: 1) hotele - obiekty posiadające co najmniej 10 pokoi, w tym większość miejsc w pokojach jedno- i dwuosobowych, świadczące szeroki zakres usług związanych z pobytem klientów; 2) motele - (...); 3) pensjonaty - obiekty posiadające co najmniej 7 pokoi, świadczące dla swoich klientów całodzienne wyżywienie; 4) kempingi (campingi) – (...); 5) domy wycieczkowe – (...); 6) schroniska młodzieżowe – (...); 7) schroniska – (...).

W komentarzu do ww. art. 3 pkt 8 tej ustawy wskazano m.in., że:

"2. Choć z przepisu tego nie wynika wyraźnie, kto ma być odbiorcą tych usług, to jednak w literaturze trafnie wskazuje się, że chodzi tu o pobyt (zakwaterowanie) ludzi. (..).

3. Ustawodawca wskazuje, że chodzi tu o "krótkotrwałe" wynajmowanie. Zwrot ten stanowi klauzulę niedookreśloną. W literaturze zwrócono uwagę na to, że eliminuje on z zakresu usług hotelarskich wynajmowanie długotrwałe, w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w stałym lub długotrwałym miejscu pobytu, pozostawiając praktyce ocenę tego kryterium. (W uwadze do tego punktu wskazano, że pojęciem krótkotrwałości pobytu posługuje się także ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j.Dz.U.2005.31.266 ze zm.). Zgodnie z jej art. 2 ust. 1 pkt 4 zdanie drugie nie jest w rozumieniu ustawy lokalem pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, w szczególności znajdujące się w budynkach internatów, burs, pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych lub w innych budynkach służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych).

5. (...) W literaturze w konsekwencji wskazuje się, że o świadczeniu usług hotelarskich można mówić jedynie wówczas, gdy pomieszczenia lub miejsca udostępniane są za odpłatnością.

6. Pojęcie usług hotelarskich nie ogranicza się jednak do najmu - obejmuje ono także inne usługi świadczone w obrębie obiektu. W związku z tym wskazuje się, że pojęcie usług hotelarskich ma charakter "pakietowy"." – P. C.: komentarz LEX.

Z art. 35 ust. 2 ww. ustawy wynika zatem, że usługi hotelarskie mogą być świadczone nie tylko w "obiektach hotelarskich" – wymienionych w art. 36, ale także "w innych obiektach, jeżeli obiekty te spełniają minimalne wymagania co do wyposażenia, o których mowa w art. 45 pkt 4, oraz wymagania określone w ust. 1 pkt 2.".

Nie ma więc istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, czy i ew. do którego rodzaju "obiektów hotelarskich" należy zaliczyć nieruchomość Skarżącej, skoro – jak wykazał organ, także na podstawie publikowanych na stronach internetowych Skarżącej – niewątpliwie spełnia ona wymagania wskazane w art. 35 ust. 2 ustawy o usługach hotelarskich.

Niewątpliwie też na nieruchomości Skarżącej świadczone są usługi krótkotrwałego zakwaterowania wraz z całodziennym wyżywieniem.

Spełnione są zatem ustawowe przesłanki do stwierdzenia, że Skarżąca na przedmiotowej nieruchomości świadczy usługi hotelarskie.

Skoro zatem w § 1 ust. 2 pkt 1 ww. uchwały nr XV/114/2015 Rady Miejskiej Darłowa dokonano wyboru metody ustalenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, tj. dla "nieruchomości takich jak: hotele, pensjonaty, domy opieki, internaty oraz inne o podobnej funkcji" w ten sposób, że "opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zużytej wody za rok poprzedni z danej nieruchomości oraz stawki opłaty, określonej w § 2" – organ gminy prawidłowo zastosował to postanowienie uchwały wobec Skarżącej.

Również i w tym wypadku nie ma istotnego znaczenia, czy nieruchomość Skarżącej należy uznać za hotel, pensjonat, dom opieki lub internat (czemu Skarżąca zaprzecza), skoro do tej kategorii zaliczono także nieruchomości "inne o podobnej funkcji", a funkcją tą dla spraw związanych z wytwarzaniem odpadów komunalnych jest fakt krótkotrwałego zakwaterowania ludzi.

W ocenie Sądu, organ gminy miał więc zarówno faktyczne jak i prawne podstawy do wskazanego zakwalifikowania nieruchomości Skarżącej.

Dla celów związanych z gospodarowaniem odpadami komunalnymi okoliczność, że na nieruchomości, na której na krótki pobyt kwaterowani są ludzie (w tym z całodziennym wyżywieniem – jak u Skarżącej), świadczone są dodatkowe usługi, np. lecznicze, rehabilitacyjne, oświatowe, sportowe, kąpielowe, gimnastyczne – nawet jeśli te usługi stanowią główny albo dodatkowy obok turystycznego, wypoczynkowego itp. cel pobytu), nie wyklucza możliwości uznania, że w obiekcie tym świadczone są usługi hotelarskie.

Mając wszystko powyższe na względzie – zdaniem Sądu – drugorzędne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma podnoszona przez Skarżącą okoliczność, że na omawianej nieruchomości działa jej Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej Nadmorskie Centrum Rehabilitacji [...] – wpisany do właściwego rejestru podmiotów leczniczych oraz, że "obecnie w obiekcie Skarżącej świadczone są usługi rehabilitacyjne zgodnie z ustawą z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej w formie całodobowego zakładu rehabilitacji leczniczej".

Z tego powodu nie ma też istotnego znaczenia okoliczność, że w obiekcie Skarżącej świadczone są usługi hydromasażu, zużywające duże ilości wody, bowiem takie usługi mogą być świadczone także w innych obiektach hotelowych, w których nie działa NZOZ, a fakt świadczenia takich usług, czy posiadania basenu, podnosi atrakcyjność takiego obiektu i niewątpliwie wpływa na poziom cen wynajmu pokoi w takim obiekcie. Fakt ponadprzeciętnego zużycia wody w takich obiektach może być podstawą do występowania do organu gminy o odpowiednie ukształtowanie stawek opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo o zmianę przyjętej metody ich ustalania.

W rozpoznawanej sprawie nie ma też znaczenia podniesiony w skardze fakt, że w załączonym do skargi protokole z czynności sporządzonym z naczelnikiem urzędu skarbowego w sprawie odliczeń podatku VAT wskazano, że w 2016 r. Skarżąca świadczyła głównie usługi rehabilitacyjne (zwolnione z VAT) – tylko 6,25 % świadczonych przez Skarżącą usług stanowiły usługi objęte podatkiem. Kwestie zakwalifikowania usług świadczonych przez Skarżącą na potrzeby podatku VAT, w tym także to czy usługi te mają charakter kompleksowy czy podzielony, także nie ma bezpośredniego wpływu na ustalenie czy na nieruchomości świadczone są usługi hotelarskie w rozumieniu przepisów u.c.p.g. i ustawy o usługach hotelarskich. Nie ma też takiego wpływu fakt, że nieruchomość taka może korzystać z preferencji w podatku od nieruchomości z tytułu prowadzenia działalności leczniczej. W przepisach o gospodarowaniu odpadami komunalnymi nie ustalono bowiem takich preferencji (zwolnień) jak w ww. podatkach.

Odnosząc się do argumentacji skargi, że internetowe wpisy określające rodzaje jej działalności w D. (m.in. "turnusy rehabilitacyjne, oferty dla seniorów, wczasy, kolonie i obozy młodzieżowe, aktywne wakacje, zielone szkoły i przedszkola, szkolenia") odnoszą się do stanu sprzed 2015 r. zauważyć należy, że wpisów tych Skarżąca do dnia wydania zaskarżonej decyzji (14 września 2018 r.) – mimo długotrwałego postępowania w sprawie – nie zmieniła, zatem zasadnie organy powołując się na treść tych wpisów mogły też uznać, że "turnusy rehabilitacyjne są jedną z opcji pobytu ale nie jedyną", zwłaszcza, że mają one duży walor reklamowy i informacyjny dla działającego ośrodka, wpływając na poziom zainteresowania klientów takim ośrodkiem.

Zasadnie też w zaskarżonej decyzji organ wskazał, że NZOZ Nadmorskie Centrum Rehabilitacji [...] określony jest w rejestrze podmiotów leczniczych jako "zakład rehabilitacji leczniczej - pokoje noclegowe + blok żywieniowy". Z wymienionego dokumentu oraz z CEIGD wynika, że działalność ta dotyczy świadczeń zdrowotnych innych niż szpitalne w zakresie rehabilitacji leczniczej prowadzonych w stacjonarnych, całodobowych obiektach krótkotrwałego zakwaterowania (kod PKD takiej działalności: 86 - opieka zdrowotna, świadczenia zdrowotne w zakresie rehabilitacji leczniczej). Zauważyć też należy, że wskazany w rejestrze CEIGD (obok innych) kod PKD [...] oznacza "hotele i podobne obiekty zakwaterowania" (podklasa ta obejmuje zapewnienie krótkotrwałego zakwaterowania – w cyklu dziennym lub tygodniowym – w hotelach, motelach, pensjonatach i innych obiektach hotelowych), a kod [...] - "pomoc społeczna z zakwaterowaniem". Organ mógł więc uwzględniać dane z takich urzędowych ewidencji – vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 listopada 2018 r., II FSK 1309/18 (dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wynikający z CEIGD fakt prowadzenia na przedmiotowej nieruchomości także działalności gospodarczej pn. S. A. Biuro Obsługi Ruchu Turystycznego "[...]" Ośrodek Wczasowy "[...] I" (wskazany też w księdze rejestrowej dot. działalności gospodarczej ww. NZOZ, a więc ściśle związanej z działalnością hotelarską (która w ww. ustawie jest określona jako rodzaj działalności turystycznej) również ułatwia i współdziała z udostępnianiem (wynajmowaniem) pokoi w przedmiotowym obiekcie.

Prawidłowo zatem w zaskarżonej decyzji określono Skarżącej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z zastosowaniem metody wskazanej w § 1 ust. 2 pkt 1 uchwały Rady Miejskiej w Darłowie nr XV/114/2015., przy uwzględnieniu danych z kartoteki obciążeń MPGK w D. dotyczących zużycia wody za rok 2015 – niekwestionowanych przez Skarżącą oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, przyjmując najniższą z możliwych stawkę opłaty, czyli stawkę przewidzianą dla odpadów segregowanych.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji nie naruszyły też przepisów postępowania w niniejszej sprawie, prawidłowo zebrały materiał dowodowy, dokonały jego oceny i wyprowadziły z niego logiczne wnioski. Okoliczność, że Skarżąca z zebranego materiału dowodowego wywiodła inne wnioski niż organy, nie świadczy o tym, iż organy naruszyły przepisy procesowe, nieprawidłowo ustalając stan faktyczny sprawy.

Na marginesie wskazać należy – w odpowiedzi na argument skargi - że metoda z § 1 ust. 2 pkt 1 uchwały nr XV/114/2015 przewidziana dla nieruchomości Skarżącej nie przewiduje podziału zużytej wody przeznaczonej na cele działalności rehabilitacyjnej oraz działalności "innej".

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.