Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 319/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 48
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Krystyna Borkowska Sędziowie Jerzy Bujko Bożena Walentynowicz /spr./ Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. i J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 października 2004 r., sygn. akt II SA/Po 1869/02 w sprawie ze skargi A. i J. K. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] lipca 2002 r., nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia

27 października 2004 r. oddalił skargę A. i J. małż. K. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu

z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu P.,

którą to nakazał A. K. rozbiórkę magazynu elementów do galwanizacji wzniesioną na działce przy ul. O. w C.

Podstawę wyroku stanowiły następujące ustalenia i rozważania prawne Sądu;

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu P. nakazał rozbiórkę przedmiotowego magazynu o wymiarach 20,80m x 9m służącego na składowanie elementów przeznaczonych do galwanizacji, bowiem obiekt ten został pobudowany przez inwestorów bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Z ustaleń organu dokonanych podczas kontroli w terenie z udziałem inwestorów organ ustalił, że samowoli wyżej opisanej inwestorzy dopuścili się

w okresie od listopada 2001 r. do stycznia 2002 r. Zgodnie więc z art. 48 prawa budowlanego należało orzec rozbiórkę samowoli budowlanej.

Inwestor w odwołaniu poinformował, że wystąpił do Urzędu Gminy w dniu 14 listopada 2001 r. z wnioskiem o pozwolenie na budowę magazynu i innych obiektów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, a pod koniec grudnia zawarł umowę z zagraniczną firmą na obróbkę galwaniczną

i mechaniczną. Magazyn był niezbędny, a wykonanie decyzji rozbiórkowej spowoduje zerwanie umowy i zwolnienie 4 pracowników.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję decyzją odwoławczą z dnia [...] lipca 2002 r., podkreślając bezsporność samowoli i treść obowiązującego w dacie wydawania decyzji art. 48 prawa budowlanego, który obligatoryjnie przewidywał nakaz rozbiórki przy samowoli budowlanej.

W złożonej skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek zamiejscowy w Poznaniu skarżący zarzucili naruszenie art. 77 i 107 § 3 kpa.

Skargę rozpoznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu

na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. "Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".

Sąd ten przede wszystkim podniósł, że art. 48 prawa budowanego

w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji stanowił,

że "właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia".

Organ orzekający bezspornie ustalił, że inwestorzy na przełomie 2001-2002 wybudowali sporny budynek magazynowy bez uzyskania pozwolenia na budowę wymaganego prawem.

Nie można uznać więc, że nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności w sprawie. Inwestor nie kwestionował tych okoliczności, gdyż nawet w odwołaniu przyznał i wyjaśnił, że samowola budowlana została wymuszona względami ekonomicznymi. Podczas oględzin w dniu 14 marca 2002 r. oświadczenia składali zgodnie uczestnicy biorący udział w tym i inwestorzy, którzy bez zastrzeżeń podpisali protokół. W tej sytuacji skargę jako niezasadną Sąd oddalił z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku pierwszej instancji przez A. i J. K. sporządzonej przez pełnomocnika adwokata M. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ

na wynik sprawy, tj. art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarżący wnosili o uchylenie w całości wyroku i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu

w Poznaniu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono, iż Sąd nie rozważył całości okoliczności sprawy, choć był do tego zobowiązany. Winien też wziąć z urzędu pod rozwagę, czy nie zostały naruszone przepisy, które powinny mieć zastosowanie w sprawie, bez względu na zarzuty skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw i nie odpowiada ustawowym wymogom środka zaskarżenia określonym w art. 175 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Stosownie do art. 174 ww. ustawy p.p.s.a. skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1);

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2).

Stosownie do art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniami z § 2 i § 3. W myśl art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna m.in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości,

czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego (radcowskiego), a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi przez określonych ustawowo profesjonalistów, powoduje iż skarga ta powinna być odpowiednio w sposób profesjonalny sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom podlega oddaleniu,

a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.

Powierzenie formułowania skargi kasacyjnej profesjonalistom ma ten skutek, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości we własnym zakresie dochodzenia jakie były intencje wnoszącego skargę kasacyjną oraz naruszenie jakich ewentualnie przepisów prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mógłby zarzucać.

Przedmiotowa skarga kasacyjna cechuje się właśnie takimi błędami.

Ogranicza się wyłącznie do zarzutu naruszenia art. 134 p.p.s.a., który jest przepisem procesowym, mówiącym, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wskazując przepis, który został naruszony jako przepis postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, skarżący nie precyzuje na czym polega to naruszenie, jak i nie przedstawia żadnej argumentacji na poparcie swego zarzutu o naruszeniu art. 134 p.p.s.a. i skutkach w postaci istotnego wpływu na wynik sprawy.

Omawiana podstawa skargi kasacyjnej została wadliwie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skonstruowana ze względu na brak jej dostosowania do wymogów art. 174 ust. 2 i 176 p.p.s.a. Wada ta zaś uniemożliwia Sadowi jej rozpatrzenie. Powołane w uzasadnieniu skargi okoliczności nie miały wpływu na rozstrzygniecie sprawy, zważywszy na jej przedmiot. Skoro postępowanie dotyczyło samowoli budowlanej niespornej

i przyznanej przez inwestorów, do której to miały zastosowanie przepisy art.

48 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji w dniu [...] lipca 2002 r. – to nie istniała po stronie Sądu I instancji żadna powinność badania sprawy w innym zakresie, nie wskazanym nawet w skardze kasacyjnej.

Art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wymaga by zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego zawierał wskazanie i uzasadnienie tego, że uchybienie określonym przepisom miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Wadliwie sformułowana skarga kasacyjna wykluczyła możliwość Naczelnego Sądu Administracyjnego jej rozpoznania.

Sąd ten bowiem jest związany zarzutami skargi, co oznacza, iż Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a w myśl art. 183 p.p.s.a. z urzędu bierze pod rozwagę tylko przesłanki nieważności postępowania.

W świetle powyższych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny z mocy

art. 185 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.