Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 536/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 listopada 2022 r. sprawy ze skargi G. P. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 9 lutego 2022 r. znak: WS-VI.7536.1.75.2021.KP w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 lutego 2022 r. znak: WS-7536.1.75.2021.KP Wojewoda Małopolski, na podstawie art. 9a w związku z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm.) oraz art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), stwierdził, że odwołanie G. P. od decyzji Starosty Gorlickiego z dnia 26 maja 2020 r. znak: GN.6821.1.12.2019 zostało wniesione z uchybieniem terminu.

W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda wskazał, że decyzją znak: GN.6821.1.12.2019 z dnia 26 maja 2020 r., wydaną na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami, Starosta Gorlicki orzekł:

w pkt 1 - o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości położonej w miejscowości S., oznaczonej jako działka nr [...], której właścicielką jest G. P., w celu budowy powiązania projektowanego SE 110/SN Łabowa z istniejącymi liniami SN oraz zasilanie projektowanej RS Hańczowa - Etap III, polegającej na: budowie linii kablowej o napięciu 15 kV, ułożenie kabla 3x1x120/25 mm2, budowie linii kablowej dwutorowej o napięciu 15 kV, ułożenie kabla 3x1x240/25 mm2, budowie kablowej linii światłowodowej w kanalizacji, rurze ochronnej RHDPE 40/3,7, demontażu istniejącej linii napowietrznej 15 kV;

w pkt 2 - o tym, że ograniczenie korzystania z części nieruchomości następuje na czas niezbędny do realizacji zamierzenia inwestycyjnego i dotyczy powierzchni 405,67 m2 na czas demontażu linii napowietrznej i przeprowadzenia linii kablowych zgodnie ze szkicem graficznym stanowiącym załącznik graficzny do niniejszej decyzji;

w pkt 3 - o tym, że decyzja stanowi podstawę do dokonania właściwego wpisu

w księdze wieczystej.

Przedmiotowa decyzja została wysłana na adres właścicielki ww. nieruchomości G. P.: ul. [...], [...]. Przesyłkę dwukrotnie awizowano i zwrócono nadawcy z uwagi na jej niepodjęcie w terminie.

Odwołanie od ww. decyzji złożyła G. P. w dniu 14 października 2021 r. (data nadania przesyłki pocztowej w placówce Poczty Polskiej).

Odwołująca się wskazała jako adres jej zamieszkania: [...] i podniosła, że dopiero w dniu 30 września 2021 r. na wcześniejszą prośbę otrzymała ww. decyzję na adres: [...], pod którym nie mieszka już od 25 lat. Ponadto wskazała, że "zawiadomienie o wszczęciu postępowania odebrała mama, M. C., zamieszkała [...], 86 letnia kobieta, dnia 05.03.2020 i zapomniała mi przekazać (załączony dowód dostarczenia do decyzji GN.6821.1.12.2019.) Ja wyraziłam zgodę na etapie projektowania, ale jak na rysunku projektowym (żółty kolor linii propozycji). Natomiast projektowana trasa kabla działa szkodliwie na gospodarkę pasieczną zgłoszoną w AR i MR rolniczo".

Mając na uwadze przepis art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, zawiadomieniem znak: WS-VI.7536.1.75.2021.KP z dnia 18 listopada 2021 r., organ odwoławczy wyznaczył G. P. termin 30 dni, od dnia otrzymania zawiadomienia, na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone G. P. na adres: [...] w dniu 7 grudnia 2021 r.

Do dnia wydania niniejszego postanowienia nie wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Starosty Gorlickiego znak: GN.6821.1.12.2019 z dnia 26 maja 2020 r.

Wojewoda Małopolski w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że zgodnie z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ("k.p.a."): "odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie".

Stosownie zaś do przepisu art. 39 k.p.a., organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.

Wybór sposobu doręczenia należy zatem w tym zakresie do organu administracji. Natomiast zgodnie z art. 391 § 1 k.p.a., doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2013 r. poz. 1422), jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania spełni jeden z następujących warunków: 1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej; 2) wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny; 3) wyrazi zgodę na doręczanie pism w postępowaniu za pomocą tych środków i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny.

Zgodnie z przepisem art. 41 § 1 k.p.a., w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu. Stosownie do art. 41 § 2 k.p.a., w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny.

Zgodnie z przepisem Art. 42 § 1 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych. § 2. Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. § 3. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie.

Przy czym należy przyjmować, że jeżeli strona podaje w podaniu - zgodnie z art. 63 § 2 k.p.a. - adres, tym samym określa na jaki adres chce otrzymywać korespondencję, a organ jest związany podanym przez stronę adresem do doręczeń.

Adres wskazany przez osobę fizyczną, jeżeli ona w nim nie przebywa stanowi bowiem jej "adres dla doręczeń", "adres dla korespondencji".

Organ nie posiada uprawnień do badania zgodności wskazanego adresu z adresem faktycznego zamieszkania.

Zgodnie z art. 43 § 1 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.

Przepis art. 46 § 1 k.p.a. przewiduje natomiast, że odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. Wedle § 2 tego artykułu, jeżeli odbierający pismo uchyla się od potwierdzenia doręczenia lub nie może tego uczynić, doręczający sam stwierdza datę doręczenia oraz wskazuje osobę, która odebrała pismo i przyczynę braku podpisu.

Z kolei przepis art. 44 k.p.a. stanowi:

§ 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

§ 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.

§ 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dary pierwszego zawiadomienia.

§ 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Z przepisu powyższego wynika zatem, że datą doręczenia pisma adresatowi jest data, w której upłynął ostatni dzień okresu, o którym mowa w § 1, tj. ostatni z 14-sto dniowego okresu przechowywania przez operatora pocztowego przesyłki listowej w placówce pocztowej od dnia pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru.

Doręczenie na podstawie art. 44 k.p.a. w trybie tzw. "doręczenia zastępczego" opiera się na domniemaniu prawnym (art. 44 § 4 k.p.a.), że przesyłka została doręczona do rąk adresata.

Jak ustalono w przedmiotowej sprawie, zaskarżona decyzja organu I instancji z dnia 26 maja 2020 r. została wysłana na adres G. P.: [...] (a ponadto doręczono ją pełnomocnikowi wnioskodawcy postępowania - T.S.A. - D. B. - w dniu 29 maja 2020 r.).

Przedmiotowa decyzja jest opatrzona klauzulą ostateczności z dniem 1 lipca 2020 r.

Jak wynika z akt sprawy wnioskodawca postępowania - T.S.A., reprezentowany przez pełnomocnika, wskazał organowi I instancji we wniosku o wszczęcie postępowania jako adres zamieszkania G. P.: ul. N. 30, 33-370 M.. Przedmiotowy adres odwołująca się strona podawała bowiem w korespondencji z pełnomocnikiem T.S.A., na co wskazuje pismo właścicielki nieruchomości z dnia 21 października 2019 r., adresowane do Zakładu Projektowego "[...]" s.c., [...], którego adres stanowił adres do doręczeń dla pełnomocnika T.S.A. - D. B..

Ponadto organ zauważył, że w piśmie z dnia 31 sierpnia 2021 r., adresowanym do Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w Gorlicach, w którym G. P. prosiła o przesłanie jej zaskarżonej decyzji Starosty Gorlickiego z dnia 26 maja 2020 r., wyżej wymieniona również podała jako swój adres: [...] Pod tym adresem odebrała też osobiście ww. decyzję przesłaną przez Starostę Gorlickiego przy piśmie z dnia 15 września 2021 r.

Mając zatem na uwadze, że G. P. posługiwała się ww. adresem w toku rokowań z wnioskodawcą postępowania, jak również w ww. piśmie z 31 sierpnia 2021 r., oraz że z danych PESEL oraz z danych meldunkowych wynika, że wyżej wymieniona jest zameldowana po adresem: [...] i nie zgłosiła dotychczas organom, że mieszka pod innym adresem: [...], organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo doręczył przedmiotową decyzję.

Jak wynika z potwierdzenia odbioru i koperty, przedmiotowa przesyłka była dwukrotnie awizowana w dniach: 2 czerwca 2020 r. i 10 czerwca 2020 r. Doręczenie zastępcze na podstawie art. 44 § 4 k.p.a. miało zatem miejsce w dniu 16 czerwca 2020 r.

Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.

Tym samym, zgodnie z przepisem, termin do złożenia przez G. P. odwołania od decyzji organu I instancji upływał z dniem 30 czerwca 2020 r.

Jeżeli bowiem początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczeniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie to nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu (art. 57 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego).

Tymczasem odwołanie G. P. zostało nadane w placówce wyznaczonego operatora pocztowego Poczty Polskiej S.A. w dniu 14 października 2021 r.

W związku z powyższym organ stwierdził, że w sytuacji gdy odwołujący wniósł odwołanie z uchybieniem terminu, organ odwoławczy obowiązany jest - na podstawie przepisu art. 134 k.p.a. - stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Nie jest to bowiem zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.01.1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1482/9).

Jednakże zgodnie z przepisem art. 15 zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, "1. W przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów:

1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej,

2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki,

3) przedawnienia,

4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadniecie w opóźnienie,

5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony,

6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu.

W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej

wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.

W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Mając na uwadze powyższą regulację szczególną, zawiadomieniem z dnia 18 listopada 2021 r. poinformowano G. P. o powyższym uprawnieniu oraz wyznaczono jej termin 30 dni, od dnia otrzymania zawiadomienia, na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, wyjaśniając jednocześnie stronie, że zgodnie z art. 58 k.p.a., we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania strona powinna uprawdopodobnić, że nie ponosi winy w niedochowaniu terminu.

Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone G. P. w dniu 7 grudnia 2021 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia odwołująca się nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

W związku z powyższym organ stwierdził, że termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania upłynął w dniu 7 stycznia 2022 r. Zgodnie bowiem z art. 57 § 4 k.p.a. jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy (6 stycznia) lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. Z kolei przepis art. 1l pkt 2 lit. b ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy, stanowi, że 6 stycznia - Święto Trzech Króli - jest dniem wolnym od pracy.

W zaistniałej sytuacji procesowej Wojewoda Małopolski zobowiązany był zatem stwierdzić, iż odwołanie G. P. od decyzji Starosty Gorlickiego z dnia 26 maja 2020 r., zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, a tym samym nie podlega merytorycznemu rozpatrzeniu.

G. P. zaskarżyła postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 9 lutego 2022 r. znak: WS-7536.1.75.2021.KP skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, podnosząc w skardze i piśmie z dnia 31 października 2022 r. (uzupełnienie skargi) okoliczności świadczące, jej zdaniem, o błędności tego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz.U. z 2022 r., poz. 329) - dalej "P.p.s.a."- sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu administracyjnym i kończy postępowanie, dlatego też sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a.

Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów, a także okoliczności niniejszej sprawy wynikające z akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego oraz przebiegu postępowania należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wskazano powyżej, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji, konieczne jest stwierdzenie, że przy jego wydawaniu doszło do określonego powyżej naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie takiego naruszenia Sąd nie stwierdził, uznając że zaskarżone postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 9 lutego 2022 r. odpowiada prawu. W konsekwencji skargę należało oddalić.

Zgodnie z art. 129 § 1 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję.

Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.

W myśl art. 57 § 5 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu administracji publicznej, a nadawca otrzymał urzędowe poświadczenie odbioru; nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe; złożone w polskim urzędzie konsularnym; złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej; złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku; złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego. W myśl art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 czerwca 2021r., III SA/Po 562/21 wyrażono pogląd, który trzeba podzielić, zgodnie z którym jednym z warunków skutecznego wniesienia środka odwoławczego jest wniesienie go w przepisanym terminie. Strona nie może zatem wnieść odwołania zarówno z uchybieniem terminu, jak i przed rozpoczęciem biegu terminu do jego wniesienia. Dla zasadności wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 134 k.p.a., konieczne jest bezsporne stwierdzenie, że termin do złożenia odwołania nie został dochowany.

Jak prawidłowo ustalił organ w niniejszej sprawie, zaskarżona decyzja organu I instancji z dnia 26 maja 2020 r, została wysłana na adres skarżącej G. P.: [...]

Należy przyjmować, że jeżeli strona podaje w podaniu – zgodnie z art. 63 § 2 k.p.a. - adres, tym samym określa, na jaki adres chce otrzymywać korespondencję, a organ jest związany podanym przez stronę adresem do doręczeń.

Mając zatem na uwadze, że G. P. posługiwała się ww. adresem w toku rokowań z wnioskodawcą postępowania, jak również w piśmie z 31 sierpnia 2021 r. oraz że z danych PESEL oraz z danych meldunkowych wynika, że G. P. jest zameldowana po adresem: [...] i nie zgłosiła dotychczas organom, że mieszka pod innym adresem: Powroźnik 126, należy stwierdzić, że organ I instancji prawidłowo doręczył skarżącej swoją decyzję.

Jak wynika z potwierdzenia odbioru i koperty, przedmiotowa przesyłka była dwukrotnie awizowana w dniach 2 czerwca 2020 r. i 10 czerwca 2020 r. Doręczenie zastępcze, na podstawie art. 44 § 4 k.p.a., miało zatem miejsce w dniu 16 czerwca 2020 r.

Tym samym, zgodnie z przepisem art. 129 § 2 k.p.a., termin do złożenia przez G. P. odwołania od decyzji organu I instancji upływał z dniem 30 czerwca 2020 r. Tymczasem odwołanie G. P. zostało nadane w placówce wyznaczonego operatora pocztowego Poczty Polskiej S.A. w dniu 14 października 2021 r.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że w sytuacji gdy odwołujący wniósł odwołanie z uchybieniem terminu, organ odwoławczy obowiązany jest - na podstawie przepisu art. 134 k.p.a. - stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Nie jest to bowiem zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.01.1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1482/9).

Jednakże, zgodnie z przepisem art. 15 zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych:

1. W przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COV1D-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów:

1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej,

2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki,

3) przedawnienia,

4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie,

5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony,

6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do

właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju

– organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu.

2. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.

3. W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Mając na uwadze powyższą regulację szczególną, zawiadomieniem z dnia 18.11.2021r. poinformowano Panią G. P. o powyższym uprawnieniu oraz wyznaczono jej termin 30 dni, od dnia otrzymania zawiadomienia, na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, wyjaśniając jednocześnie stronie, że zgodnie z art. 58 k.p.a., we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania strona powinna uprawdopodobnić, że nie ponosi winy w niedochowaniu terminu.

Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone G. P. w dniu 7 grudnia 2021 r. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania upłynął w dniu 7 stycznia 2022 r. Do dnia wydania zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia Wojewody Małopolskiego odwołująca się (skarżąca) nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

W związku z tym organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, na podstawie przepisu art. 134 k.p.a., że odwołanie G. P. od decyzji Starosty Gorlickiego z dnia 26 maja 2020 r. zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, a tym samym nie podlega merytorycznemu rozpatrzeniu.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza art. 134 k.p.a., a przy jego wydaniu organ nie naruszył przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Podniesione przez skarżącą w skardze i piśmie z dnia 31 października 2022 r. (uzupełnienie skargi) okoliczności świadczące, jej zdaniem, o błędności tego postanowienia, nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy.

Sąd uchyla zaskarżoną decyzję/postanowienie na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego oddalił bezzasadną skargę, orzekając jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a.