Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 514/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w całości
Powołane przepisy: article: art. 17 pkt 9 i art. 28 ust.1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 147  i art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.),, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A. G. i J. G. na uchwałę Rady Gminy J. K. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Rady Gminy J. K. na rzecz skarżących A. G. i J.G. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w sprawie niniejszej uchwałą z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] Rada Gminy J. K. przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części wsi H. – obszar planistyczny H.

A. i J. G. (powoływani dalej też jako: skarżący), po uprzednim bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na opisaną wyżej uchwałę Rady Gminy J. K. z dnia [...] stycznia 2013 r. w części dotyczącej terenów oznaczonych symbolami 2.5 MN (§ 44 tej uchwały) w zakresie działek o nr [...] i [...], stanowiących ich własność. Autorzy skargi zarzucili kwestionowanej uchwale naruszenie:

- art. 9 ust. 4, art. 15 ust.1 oraz art. 20 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012r., póz. 647 ze zm., dalej "u.p.z.p." lub "ustawa planistyczną"), polegające na ich dowolnej interpretacji poprzez przyjęcie, że zamierzenie budowlane nie może dotyczyć usług oraz oparcie ustaleń planu na zarzutach sąsiada i pominięcie uwag właściciela nieruchomości;

- art. 21 ust.1 i art. 64 Konstytucji RP oraz art. 140 Kodeksu cywilnego, poprzez takie przeznaczenie działek skarżących, które ogranicza uprawnienia właścicielskie skarżących bez obiektywnego uzasadnienia.

Uzasadniając zarzuty skargi jej autorzy podkreślili, że wprowadzenie w części tekstowej i opisowej planu w stosunku do terenu oznaczonego symbolami 2,5 MN (w tym działek należących do skarżących) zapisu o przeznaczeniu MN, U, a więc umożliwienie skarżącym realizacji rozpoczętej działalności gospodarczej nie wiązałoby się po stronie Gminy z żadnymi skutkami finansowymi. Tym bardziej, że takie przeznaczenie w/w terenu, tj. wielofunkcyjnego rozwoju, zostało przyjęte w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy J. K. Skarżący zasygnalizowali również, że ustalenia planu ograniczające na wskazanym terenie możliwość prowadzenia działalności usługowej całkowicie pomijają decyzję Starosty Powiatu B. z [...] lipca 2012r. zezwalającą skarżącym na okres 20 lat na selektywne zbieranie odpadów metalowych, która jest w trakcie realizacji.

W piśmie procesowym z dnia 21 października 2013r. pełnomocnik skarżących uzupełnił zarzuty skargi zarzucając uchwale z 24 stycznia 2013r. naruszenie:

1) art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 140 kodeksu cywilnego, poprzez brak zgodności zapisów tego planu, w rozumieniu ustawy planistycznej sprzed jej zmiany w dniu 21.10.2010 r., z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą Rady Gminy J. K. z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr[...], polegający na przeznaczeniu ww. nieruchomości skarżących wyłącznie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, podczas gdy w ww. studium nieruchomości skarżących zlokalizowane zostały w strefie intensywnej urbanizacji metropolii białostockiej na terenie wielofunkcyjnego rozwoju, gdzie funkcją podstawową dla tego terenu jest mieszkalnictwo wraz z funkcją obsługi mieszkańców (m.in.: tereny i obiekty infrastruktury społecznej i przestrzenie publiczne) z jednoczesnym dopuszczeniem na tym terenie funkcji usług produkcyjnych w terenach nie stwarzających kolizji z funkcją podstawową;

2) art. 4 ustawy planistycznej poprzez ustalenie przeznaczenia terenu należącego do skarżących pod "zabudowę mieszkaniową jednorodzinną", podczas gdy uchwalająca ten plan Rada Gminy miała pełną świadomość co do tego, że zarówno na tym terenie jak i w jego sąsiedztwie faktycznie przeważa zabudowa usługowa i produkcyjna, a nie mieszkaniowa jednorodzinna;

3) art. 1 ust. 2, art. 6 ust. 2 oraz 32 ustawy planistycznej poprzez ustalenie przeznaczenia w ww. planie nieruchomości należących do skarżących wyłącznie pod "zabudowę mieszkaniową jednorodzinną", w sytuacji gdy na tym terenie już w dacie uchwalania planu prowadzona była na podstawie stosownych decyzji i zezwoleń;

4) art. 6 ust. 1 ustawy planistycznej w związku z art. 140 k.c. poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego polegające na bezprawnym oraz nieuzasadnionym uznaniu nadrzędności interesu właścicieli działki o nr ew. [...] tj. M. i A. B., położonej po drugiej stronie ciągu pieszo-jezdnego, nad interesem indywidualnym skarżących, z zupełnym pogwałceniem interesu publicznego, przejawiające się w uzależnieniu przeznaczenia terenów oznaczonych w ww. planie miejscowym symbolem 2,5 MN pod działalność usługowa tylko i wyłącznie od zgody tych osób;

5) art. 17 pkt 9 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy planistycznej polegające na nieprzeprowadzeniu w dniach 11 września 2012 r. oraz 20 listopada 2012 r. dyskusji publicznych nad dokonywanymi w projekcie planu rozwiązaniami odnoszącymi się do zmian przeznaczenia terenu o symbolu 2,5 MN, o czym świadczą przede wszystkim brak udokumentowania tego faktu przez sporządzenie wymaganego przepisami prawa protokołu z dyskusji publicznej, tj. §12 pkt 15 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, póz. 1587) oraz informacje przedstawione przez jednego ze skarżących – J. G., który stawił się w miejscu i czasie wskazanym w powyższych obwieszczeniach, co w rezultacie uniemożliwiło skarżącym przedstawienie organowi jak i powyższym sąsiadom argumentów przemawiających za dopuszczeniem na przedmiotowym terenie również funkcji usługowej, poznanie motywów jakimi kierował się organ uwzględniając uwagi sąsiadów, a także czym strony uzasadniały swój sprzeciw dla proponowanej przez skarżących funkcji;

6) art. 17 pkt 12 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy planistycznej polegające na uzależnieniu zmiany przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem 2,5 MN także pod zabudowę usługową tylko od zgody właścicieli nieruchomości sąsiednich, tj. na skutek uwzględnienia ich uwagi z pominięciem stanowiska skarżących w tym względzie;

7) art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy planistycznej w zw. z art. 140 k.c. poprzez bezprawne i nieuzasadnione ustanowienie na terenie skarżących w ww. planie miejscowym szerokości stref technicznych dla linii elektroenergetycznych, w sytuacji, gdy ww. szerokość w żaden sposób nie wynika z jakichkolwiek przepisów prawa i norm budowlanych, co w sposób istotny ogranicza wykonywanie prawa własności w stosunku do nieruchomości skarżących;

8) § 10 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, póz. 1587) w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy planistycznej poprzez błędne przyjęcie, iż rysunek /mapa/ projektu skarżonego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej nieruchomości skarżących był aktualny na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnień, w sytuacji gdy ww. mapy - pomimo sugestii skarżących na ten temat - były nieaktualne;

9) art. 32 Konstytucji RP, polegające na przyjęciu na terenie planistycznym obejmującym działki skarżących rozwiązań planistycznych, wyłącznie w interesie dwóch osób fizycznych (prywatnych) mających dom jednorodzinny na terenie objętym tą uchwałą, a więc podmiotów realizujących w ten sposób swoje partykularne, prywatne, interesy, wbrew interesowi skarżących, a także na przeznaczeniu nieruchomości skarżących tylko pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, podczas gdy na innych terenach objętych ww. planem miejscowym, także położonych w ww. studium na terenach o takim samym przeznaczeniu co nieruchomości skarżących, dopuszczono funkcję usługową lub usługowo –produkcyjną;

10) art. 20 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 i art. 6 ust. 1 ustawy planistycznej w zw. z art. 140 k.c. i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP polegające na przekroczeniu władztwa planistycznego przysługującego gminie, co w sposób nieuzasadniony i bezprawny ogranicza prawo własności skarżących,

11) art. 2 Konstytucji RP poprzez rażące naruszenie granic władztwa planistycznego i zasady proporcjonalności zapisami ww. planu miejscowego;

12) art. 17 pkt 13 w związku z art. 28 ustawy planistycznej polegające na uchwaleniu skarżonego planu bez dokonania ponownych uzgodnień w zakresie zmian projektu planu wprowadzonych w wyniku uwzględniania uwag zgłoszonych w toku procedury planistycznej zarówno przez skarżących jak i właścicieli sąsiednich nieruchomości, co stanowi istotne naruszenie procedury uchwalania planu skutkujące stwierdzeniem jego nieważności zgodnie z art. 28 ust. 1 ww. ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutu z pkt 1 skargi pełnomocnik organu podkreślił, że ustalenia projektu planu są zgodne ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy J. K., albowiem pojęcie zgodności nie jest równoznaczne z pojęciem identyczności. Odnosząc się zaś do decyzji Starosty Powiatu B. z [...] lipca 2012r. zezwalającej skarżącym na okres 20 lat na selektywne zbieranie odpadów metalowych, organ wyjaśnił, że nie miała ona znaczenia w postępowaniu planistycznym, albowiem nie odnosi się ona do nieruchomości, na której dana działalność ma być prowadzona i nie przesądza o jej przeznaczeniu. W zakresie zarzutów z pkt 4,7 i 9 skargi, a więc naruszenia zasady ochrony prawa własności, organ podkreślił, że skarżący od kilku lat faktycznie wykorzystuje swoją działkę pod działalność handlowo – usługową, ale dopiero na końcowym etapie procedury planistycznej podjął czynności zmierzające do usankcjonowania prawnego rzeczywistego przeznaczenia działki.

Pełnomocnik organu nie zgodził się również z zarzutem naruszenia trybu sporządzania planu wskazując, że dyskusja w sprawie planu została wyznaczona na konkretny dzień i godzinę, co potwierdzają istniejące w dokumentacji protokoły ogłoszenia i notatki. Wyznaczona dyskusja nie odbyła się jednak z uwagi na brak uczestników. Organ przyznał jednocześnie, że tego dnia do siedziby urzędu przybył skarżący, ale z ponadgodzinnym opóźnieniem, a więc już po zakończeniu procedury dyskusji. Tym samym nieprawdziwy jest zarzut jakoby skarżący nie miał możliwości przedstawienia członkom Rady swojej argumentacji.

Odnośnie zarzutu z pkt 6 skargi organ przyznał, że wprawdzie ze względu na przebieg linii elektroenergetycznej prawo własności skrzącego zostało ograniczone, jednakże ograniczenie nie nastąpiło wskutek określenia w planie strefy technicznej tej linii, ale dużo wcześniej, z chwilą jej realizacji. Zgodnie zaś z wymogami art. 15 ust 2 pkt 9 ustawy planistycznej w planie miejscowym określić należy szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu. Stąd też z uwagi na istniejący przebieg linii ustalono szczególne warunki zagospodarowania nieruchomości skarżącego: wprowadzono strefę techniczną linii i pewne ograniczenia zabudowy gwarantujące zarówno bezpieczeństwo linii jak i bezpieczeństwo realizowanych w strefie technicznej linii obiektów budowlanych. Zatem kwestionowane przez skarżących ograniczenia w zabudowie wynikające z umiejscowienia linii energetycznej wynikają nie zapisów uchwalonego planu, ale bezpośrednio prawa budowlanego, norm technicznych (Norma PN-E-05100-1:2000, Norma PN-76/E-05125), przepisów wykonawczych regulujących warunki techniczne budynków oraz ich usytuowanie oraz rozrządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania poziomów. Oznacza to, że w przypadku braku konkretnej regulacji w mpzp, przy projektowaniu budynku należy uwzględnić powyższe regulacje. Końcowo pełnomocnik organ podkreślił zgodność planu z wymaganiami określonymi w §10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnił, że w związku z tym, iż w państwowych zasobach geodezyjnych kartograficznych brak było mapy zasadniczej została ona wykonana, specjalnie dla potrzeb planu na koszt gminy. Przystępując do opracowania planu miejscowego dysponowano więc aktualną mapą zasadniczą, przyjętą do państwowych zasobów geodezyjnych. Odnosząc się z kolei do zarzutu z pkt 12 skargi podkreślono, że organ planistyczny dokonał wszelkich uzgodnień wynikających z art. 17 pkt 13 upzp, a w związku z tym, iż funkcja mieszkaniowa była w pierwotnej wersji planu i w tej wersji została uzgodniona z właściwymi organami, nie było potrzeby kolejnych uzgodnień.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna i odniosła zamierzony skutek, aczkolwiek tylko jeden zawarty w niej zarzut zawiera argumentację, którą Sąd mógł w niniejszej sprawie podzielić.

Rozpoznawana w ramach niniejszego postępowania skarga została wniesiona do sądu w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. - zwanej dalej u.s.g.). Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Warunkami skutecznego wniesienia skargi w oparciu o powołany przepis są: wydanie przez organ gminy uchwały w sprawie z zakresu administracji publicznej, którym naruszono interes prawny lub uprawnienie skarżącego, uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia (z uwagi na wyłączenie przez art. 102 a u.s.g. przepisu art. 52 § 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. Nr 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wezwanie może być złożone w każdym czasie), zachowanie terminu do wniesienia skargi przewidzianego przepisami p.p.s.a.

Przystępując do analizy spełnienia przez skarżących warunków niezbędnych do skutecznego wniesienia skargi w oparciu o powołany wyżej przepis, Sąd w pierwszej kolejności stwierdził, że zaskarżona uchwała z dnia [...] stycznia 2013r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi H. – obszar planistyczny H. jest uchwałą wydaną w sprawie z zakresu administracji publicznej. Spełniona została również przesłanka bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie z dnia [...] marca 2013 r. skierowane przez skarżących do organu okazało się bezskuteczne, albowiem wezwany organ uchwałą z [...] kwietnia 2013r. nie uwzględnił powyższego wezwania. W kwestii terminu zaskarżenia aktu organu gminy skargą powszechną z art. 101 ust. 1 u.s.g. Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r. w sprawie sygn. akt II OPS 2/07 i wskazał, że do terminu wniesienia skargi opartej na art. 101 u.s.g. ma zastosowanie termin z art. 53 § 2 p.p.s.a. Wynosi on trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącym odpowiedzi organu na wezwanie lub też sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania, jeśli organ takiej odpowiedzi nie udzielił. W przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona w terminie trzydziestodniowym od dnia doręczenia skarżącym uchwały z 18 kwietnia 2013r. odmawiającej uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, co nastąpiło w dniu 29 kwietnia 2013r.

W kontrolowanej sprawie spełniony został również warunek wykazania naruszenia interesu prawnego skarżących, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. Przedmiotowe naruszenie, jak wskazuje się w orzecznictwie, nie polega wyłącznie na wykazaniu istnienia stanu zagrożenia naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia, ale na wykazaniu, że naruszenie polega na zniesieniu, ograniczeniu czy też uniemożliwieniu realizacji uprawnienia lub interesu prawnego skarżącego. Naruszenie zatem interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Podstawą do wyprowadzenia tej ochrony są przepisy prawa materialnego, które regulują treść działania organów administracji publicznej, na mocy których kształtowane są uprawnienia lub obowiązki jednostki. Chodzi zatem o wykazanie przez skarżącego, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną – prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie. Podkreślić przy tym należy, że naruszenie interesu prawnego, o jakim mowa w art. 101 u.s.g., powinno być obiektywne tzn. polegające na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących (tak wyroki NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., II OSK 790/12 oraz z dnia 17 maja 2012 r., I OSK 208/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Wskazać jednak należy, że naruszenie interesu prawnego dające stronie prawo do zaskarżenia uchwały z zakresu administracji publicznej nie oznacza automatycznego uwzględnienia skargi. W przypadku kwestionowania uchwały w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnienie skargi nastąpi, gdy naruszenie przepisów przekroczy granice tzw. władztwa planistycznego, przysługującego gminie z mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm., zwanej dalej ustawą planistyczną). Podjęcie zatem uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego nawet z naruszeniem interesów podmiotu skarżącego, ale w granicach tego władztwa, nie doprowadzi do uwzględnienia skargi (vide Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", C.H.Beck Warszawa 2006, s. 197 – 198).

Wskazane władztwo planistyczne stanowi kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy (art. 3 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 ustawy planistycznej). W zakres władztwa planistycznego wchodzi również, z mocy art. 6 ust. 1 ustawy planistycznej, ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości.

Przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu stanowiącego cudzą własność, na określony cel i wskazanie w tym planie warunków i sposobu zagospodarowania nawet, jeżeli przeznaczenie i sposób zagospodarowania pozostaje w sprzeczności z zamierzeniami dotychczasowymi i przyszłymi właściciela, nie musi stanowić przekroczenia granic władztwa planistycznego. Celowość natomiast tego przeznaczenia i ocena, czy jest ono optymalne pozostają poza zakresem kognicji sądu. Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela w pełni stanowisko tutejszego sądu ze spraw II SA/Bk 837/12, II SA/Bk 87/13 i II SA/Bk 964/12, w których wskazano, że sądowa kontrola władztwa planistycznego nie może dotyczyć badania racjonalności (tym bardziej z punktu widzenia finansowego) przyjętych rozwiązań planistycznych. Kontrola sądowa ogranicza się bowiem wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał.

Koncepcja władztwa planistycznego zakłada więc nie tylko samodzielność gminy, ale i możliwość ingerencji w prawa prywatne (w granicach określonych prawem). Oznacza zatem, że zainteresowane podmioty (w tym właściciele nieruchomości położonych w granicach planu) nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień w ramach władztwa z powodu niezgodności ustaleń planu z żądaniami właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", Warszawa 2006, s. 197 – 198, wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1765/07, wyrok WSA w Lublinie z dnia 2 października 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 342/08, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - CBOSA).

Taka sytuacja skorzystania z samodzielności gminy i ingerencji w prawo własności skarżących wystąpiła w sprawie niniejszej. Zdaniem Sądu ingerencja ta, mimo że niekorzystna dla skarżących, nie przekracza jednak granic władztwa planistycznego, stąd też zarzut naruszenia art. 20 ust.1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 i art. 6 ust.1 ustawy planistycznej w zw. z art. 140 kodeksu cywilnego i art. 64 ust.3 Konstytucji RP, należy uznać za niezasadny.

Uzasadniając powyższe stanowisko godzi się podkreślić, że proces uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego zawsze wiąże się z koniecznością ingerencji w istniejące na terenie objętym planem prawa podmiotów prywatnych, a tym samym prowadzi do ujawnienia sprzecznych interesów pomiędzy wspólnotą samorządową, a obywatelami. Sprzeczności te dotyczą zwłaszcza sposobu wykonywania uprawnień właścicielskich do gruntu (w szczególności prawa do zagospodarowania i zabudowy). Po drugie, prawo własności jest wprawdzie najsilniejszym prawem podmiotowym korzystającym z najszerszych gwarancji ustawowych i ponadustawowych, ale wszystkie przepisy ustanawiające te gwarancje nie kształtują prawa własności jako absolutnego i nieograniczonego. Stanowisko to wynika wprost z obowiązującego systemu prawnego i znajduje wyraz w bogatym orzecznictwie sądów administracyjnych (tak m.in. NSA w wyroku z 7 grudnia 2010r., II OSK 2013/10, CBOSA). Jakkolwiek prawo własności jest w RP chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1), ochronę taką przewiduje również art. 6 ust. 1 ratyfikowanej przez Polskę w 1993 r. Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, to prawo to nie jest prawem bezwzględnym. Doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczona, pod warunkiem, że nastąpi to w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do w/w celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych.

W niniejszej sprawie ograniczenie takie, co podkreślono już wyżej, wynika z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na mocy przepisów tej ustawy organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Organy planistyczne uchwalając plan nie naruszają więc norm ogólnych regulujących prawo własności, choć oczywiście ingerują w samo prawo własności i w interesy prawne właścicieli. Ingerencja ta jest jednak dozwolona na gruncie obowiązujących przepisów, jeśli nie godzi w istotę prawa własności. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (por.: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 maja 1999 r., SK 9/98, publ. OTK z 1999 r., nr 4, poz. 78, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 1999 r., P 2/98, publ. OTK z 1999, nr 1, poz. 2). Pozbawienie właściciela części – nawet znacznej – atrybutów korzystania lub (i) rozporządzania rzeczą – nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności. Nie jest zatem wykluczona sytuacja, w której nawet wyłączenie możliwości zabudowania nieruchomości i zagospodarowania jej przestrzeni, nie będzie oznaczało naruszenia istoty prawa własności. Zaprezentowane wyżej poglądy w pełni podziela skład orzekający w niniejszej sprawi

Oceniając w tym kontekście kwestionowany zapis § 44 ust.1 uchwały w części dotyczącej nieruchomości skarżących, Sąd doszedł do przekonania, iż zapisy te wprawdzie naruszają interes prawny skarżących, dopuszczając na ich działce jedynie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, ale naruszenie to mieści się w granicach tzw. władztwa planistycznego gminy. Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że taki rodzaj zabudowy istnieje na działkach sąsiednich i o taką też zabudowę wnioskowali skarżący uzyskując decyzję o warunkach zabudowy na realizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach o nr [...] i [...] w H. (decyzja z [...] maja 2009r. nr [...]). Nie bez znaczenia jest również, że zaprojektowana na terenie 2,5 MN zabudowa mieszkaniowa usytuowana jest w niedużej odległości od zorganizowanego i dość dużego wysypiska śmieci w H., prowadzonego przez spółkę komunalną. W związku z tym umożliwienie prowadzenia na tym terenie również działalności polegającej na zbieraniu i transporcie odpadów, ograniczałoby, jak słusznie zauważył organ planistyczny, dotychczasowy sposób wykorzystania działek sąsiednich pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Przyjęte rozwiązanie było też wynikiem roszczeń zamieszkujących na tym terenie mieszkańców, którzy wskazali na uciążliwości mieszkania pomiędzy przedsiębiorstwami zajmującymi się składowaniem odpadów. Organ w ramach przysługującego mu władztwa planistycznego dokonał zatem wyboru pomiędzy jednostkowym interesem skarżących, którzy, co należy podkreślić nie mieszkają na tym terenie, a interesem pozostałych mieszkańców, tj. właścicieli działek o nr geod.[...], [...] i [...] oraz sołtysa wsi H.

Argumentem przemawiającym za naruszeniem przez gminę władztwa planistycznego nie jest również, wbrew temu co wywodzi autor skargi, uzyskanie przez skarżącego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów na nieruchomości zlokalizowanej w H. na okres 20 lat (decyzja Starosty B. z dnia [...] lipca 2012r. nr [...]). Po pierwsze, w ramach uzyskanych przez skarżącego warunków zabudowy z dnia 20 maja 2009r. nie przewidziano możliwości prowadzenia na wnioskowanym terenie działalności usługowej, a więc de facto skarżący prowadził działalność z naruszeniem warunków w/w decyzji. Po drugie, decyzja zezwalająca na prowadzenie działalności gospodarczej nie odnosi się do nieruchomości, na której dana działalność ma być prowadzona, a tym samym nie przesądza o jej przeznaczeniu.

W ocenie Sądu wprowadzone kwestionowaną uchwałą ograniczenia zabudowy terenów o symbolu 2.5 MN zostały uzasadnione w sposób logiczny i przekonujący, i wbrew wywodom skargi, trudno w takim przeznaczeniu upatrywać znamion dowolności. Nie doszło zatem do ingerencji w istotę prawa własności nieruchomości należącej do skarżących, albowiem mogą oni rozporządzać tą nieruchomością i korzystać z niej w sposób dotychczasowy lub wynikający z ustaleń planu. W konsekwencji nie może być też mowy o naruszeniu art. 1 ust. 2 czy art. 6 ust. 2 ustawy planistycznej. Zdaniem Sądu przyjęte w planie rozwiązania są wynikiem uwzględnienia zasad planowania oraz należytego wyważenia zarówno interesu strony skarżącej, jak i interesu publicznego całej wspólnoty samorządowej.

Za nietrafny Sąd uznał również zarzut oparty na braku zgodności zapisów skarżonego planu z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy J. K. z dnia [...] kwietnia 2006r. W ocenie skarżącego niezgodność § 44 ust.1 przedmiotowej uchwały, przeznaczająca tereny o symbolu 2,5 MN pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, ze Studium polega na tym, że nieruchomości skarżących zlokalizowany były w strefie intensywnej urbanizacji metropolii białostockiej na terenie wielofunkcyjnego rozwoju, gdzie funkcją podstawą dla tego terenu jest mieszkalnictwo wraz z funkcją obsługi mieszkańców z jednoczesnym dopuszczeniem na tym terenie funkcji usług produkcyjnych, ale nie stwarzających kolizji z funkcją podstawą. Oceniając zgodność kwestionowanych zapisów planu ze Studium, należy po pierwsze wyjaśnić, że ustawodawca nie zdefiniował wymaganej ustawą "zgodności" treści planu z postanowieniami Studium (art. 20 ustawy planistycznej), tym niemniej w orzecznictwie i literaturze wielokrotnie podnoszono, że zgodność planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie oznacza i nie może oznaczać prostego przenoszenia ustaleń studium do planu (tak m.in. WSA w Krakowie w wyroku z 14 marca 2013r. II SA/Kr 1428/12). Po drugie stopień związania planu miejscowego ustaleniami studium, o którym mowa w art. 9 ust. 4 u.p.z.p., jest uzależniony od szczegółowości ustaleń studium, co oznacza, że związanie to może być silniejsze lub słabsze. Zapisy obydwu aktów prawnych nie mogą być jednak ze sobą sprzeczne. Plan miejscowy może też zawierać regulacje pominięte w studium, jednakże w konsekwencji precyzujące założenia o charakterze ogólnym. To zaś uchwalająca studium rada gminy decyduje o szczegółowości poszczególnych jego zapisów oraz zakresie związania nimi. Rada gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje bowiem nie jako autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny projektu planu miejscowego (wyrok NSA z 5 grudnia 2012r. II OSK 2274/12, NSA z dnia 10 sierpnia 2011 r., II OSK 1077/11, Lex nr 1068948; zob. również wyrok NSA z dnia 1 lipca 2010 r., II OSK 904/10, Lex nr 597949, oraz wyrok NSA z dnia 27 września 2007 r., II OSK 1028/07, Lex nr 384313).

Tym samym skoro w realiach niniejszej sprawy organ gminy uchwalając studium wyznaczył dla terenów położonych w strefie nr 1 dwie, równorzędne podstawowe funkcje: "mieszkalnictwo i usługi obsługujące mieszkańców", to przeznaczenie w planie terenów (wchodzących w skład strefy nr 1 w studium) wyłącznie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, nie narusza tegoż zapisu studium. Każda z tych funkcji została wskazana w części tekstowej Studium jako samodzielna (autonomiczna), co oznacza, że organ gminy uchwalając w tym zakresie plan mógł przeznaczyć tereny objęte strefą nr 1 zarówno pod mieszkalnictwo, jak i pod usługi, albo pod mieszkalnictwo i usługi. Z tegoż względu kwestionowany zapis § 44 ust.1 uchwalonego planu nie narusza, zdaniem Sądu, funkcji i założeń przewidzianych w studium.

Sąd nie znalazł też podstaw do uwzględniania zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 3 ust.1 i art. 6 ust.1 ustawy planistycznej poprzez ustanowienie na terenie nieruchomości skarżących szerokości stref technicznych dla linii elektroenergetycznych. Wprawdzie przebieg linii elektroenergetycznej na działce skarżących ogranicza ich prawo własności, tym niemniej jak słusznie zaakcentował pełnomocnik organu w piśmie procesowym z 6 listopada 2013r., ograniczenie to nie nastąpiło wskutek określenia w planie strefy technicznej tej linii, ale z chwilą jej realizacji. Organ stosując zaś wymogi z art. 15 ust 2 pkt 9 ustawy planistycznej zobowiązany był w planie miejscowym określić szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, a więc z uwagi na istniejący przebieg linii wprowadzić strefę techniczną linii i pewne ograniczenia zabudowy gwarantujące zarówno bezpieczeństwo linii jak i bezpieczeństwo realizowanych w strefie technicznej linii obiektów budowlanych. Podkreślenia wymaga jednak, że wprowadzone w planie ograniczenia w zabudowie wynikają bezpośrednio z prawa budowlanego, norm technicznych oraz przepisów wykonawczych regulujących warunki techniczne budynków oraz ich usytuowanie (rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania poziomów. Dz. U. Nr 192, póz. 1883).

Za nietrafny Sąd uznał też zarzut naruszenia §10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z dnia 19 września 2003 r.). Zgodnie z tym przepisem materiały planistyczne (mapa) sporządzone na podstawie przepisów odrębnych, wykorzystywane na potrzeby planu miejscowego, powinny być aktualne na dzień przystąpienia do sporządzenia tego projektu. Jak wynika z dokumentacji planistycznej mapa zasadnicza została wykonana dla potrzeb projektowanego planu, a więc z chwilą przystąpienia do opracowania planu miejscowego organ dysponował aktualną mapą zasadniczą, przyjętą do państwowych zasobów geodezyjnych. Podnoszona zaś przez pełnomocnika skarżących kwestia podziałów geodezyjnych działek oraz ich oznaczeń nie miała, w ocenie Sądu, wpływu na zapisy w miejscowym planie regulującego przeznaczenie danego terenu.

Przechodząc natomiast do oceny prawidłowość trybu sporządzania kwestionowanego planu Skład orzekający w całej rozciągłości podzielił w tym zakresie zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 17 pkt 9 w zw. z art. 28 ust.1 ustawy planistycznej poprzez nieprzeprowadzenie w dniach 11 września 2012r. i 20 listopada 2012r. dyskusji publicznej nad projektem zmiany przeznaczenia terenu o symbolu 2,5 MN.

Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. W doktrynie zasadnie przyjmuje się, że istotne naruszenie trybu postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy rozumieć jako takie naruszenie trybu, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Co do naruszeń trybu decyduje wpływ naruszenia na treść rozstrzygnięcia planistycznego (zob.: Z. Niewiadomski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 251-253). Istotne naruszenie trybu postępowania ma miejsce również wtedy, gdy organy planistyczne naruszają formalne prawa określonych w ustawie podmiotów (zwłaszcza właścicieli nieruchomości), tj. prawa do zagwarantowanej ustawowo procedury, nawet jeśli merytoryczna treść ustaleń planu jest zdeterminowana innymi okolicznościami, np. uregulowaniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Przyjęcie za wystarczające stwierdzenia, że co do naruszeń trybu decyduje wyłącznie wpływ naruszenia na treść rozstrzygnięcia planistycznego oznaczałoby bowiem np. dopuszczalność całkowitego zignorowania uwag i wniosków składanych do planu, gdyby treść tego planu w danej sytuacji była zdeterminowana uregulowaniami innych aktów prawa powszechnie obowiązującego lub regulacjami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, co w ocenie Sądu, stanowiłoby akceptację działań rażąco niezgodnych z prawem, a przez to niedopuszczalnych. W konsekwencji należy przyjąć, że co do naruszeń trybu decyduje wpływ naruszenia bądź na treść rozstrzygnięcia planistycznego bądź na prawa uczestników procesu planistycznego (zwłaszcza właścicieli nieruchomości) zagwarantowane im przede wszystkim w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tak też: WSA w Krakowie w wyroku z dnia 2 maja 2012r. II SA/Kr 123/12, Lex nr 1166208).

W tym miejscu należy podkreślić, że procedura planistyczna jest procedurą sformalizowaną, wyznaczającą zakres i kolejność czynności proceduralnych wymaganych przy sporządzaniu planu miejscowego i obejmuje: ogłoszenie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, etap składania wniosków do planu i ich rozpatrzenia przez organ sporządzający plan, wystąpienie o opinie do wskazanych w ustawie podmiotów, uzgodnienie projektu planu z organami wymienionymi w ustawie, wprowadzenie ewentualnych zmian w sporządzonym projekcie planu, wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu, dyskusję publiczną, etap zgłaszania uwag do projektu planu, rozstrzygnięcie rady gminy nieuwzględnionych przez organ wykonawczy uwag. Sformalizowane – również w zakresie chronologii podejmowanych działań - uregulowanie tej procedury z jednoczesną sankcją nieważności uchwały w sytuacji istotnego naruszenia trybu uchwalania planu miejscowego, niezaskarżalność poszczególnych uchwał i zarządzeń organów planistycznych wydawanych w toku procedury planistycznej oraz brak ustawowego wymogu przedstawienia w drodze sformalizowanego uzasadnienia motywów przyjęcia określonej treści uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - prowadzą do wniosku, że w szczególny sposób należy dbać o przestrzeganie tych mechanizmów przewidzianych w procedurze planistycznej, które gwarantują wypowiedzenie się zainteresowanych podmiotów w kwestii projektowanych ustaleń planu, które to ustalenia w wyniku uchwalenia planu stają się prawem powszechnie obowiązującym, oddziałującym na sferę praw właścicielskich tych podmiotów.

Jednym z elementów procedury planistycznej służącym powyższemu celowi jest przewidziana w art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym konieczność zorganizowania dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. W orzecznictwie, jak i piśmiennictwie podkreśla się, że sposób realizacji obowiązku organizacji przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) dyskusji publicznej w czasie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu nad rozwiązaniami przyjętymi w tym projekcie jest rozumiany szeroko z zaakcentowaniem funkcji, jaką ma spełniać dyskusja. Podkreśla się, że dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie aktu planistycznego, wprowadzona do procedury sporządzania tego rodzaju aktu jest formą udziału tzw. czynnika społecznego. Istotą dyskusji publicznej jest to, iż podmioty w niej uczestniczące wypowiadają swoje opinie co do rozwiązań przyjętych w projekcie aktu planistycznego. Cechą dyskusji publicznej jest zatem zamiar wysondowania opinii (poglądów, stanowiska) określonych grup społecznych (wspólnoty samorządowej lub zainteresowanych osób i środowisk). Dyskusja ta ma charakter opiniodawczy, a więc jej wynik nie jest wiążący dla organów gminy (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2006 r., II OSK 277/06, publ.: LEX nr 266913 oraz Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 118-119; T. Bąkowski: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze 2004).).

Ustawa nie definiuje pojęcia publicznej dyskusji i nie przewiduje dla niej jakiejś szczególnie określonej formuły, nie zawiera też zasad jej przeprowadzania, należałoby więc uznać, iż forma dyskusji, której organizacja jest jednym z obligatoryjnych elementów w procedurze tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zależy od jej organizatora, to jest wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Organ planistyczny ma swobodę w tym zakresie, przy czym musi zachować warunek, aby z przeprowadzenia dyskusji publicznej został sporządzony protokół, którego wzór określa załącznik nr 8 do rozporządzania Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1587).

W przedmiotowej sprawie Wójt Gminy J. K. wyznaczył wprawdzie terminy dyskusji publicznej na: 11 września 2012r. oraz 20 listopada 2012r. i poinformował o nich w obwieszczeniach, tym niemniej, jak słusznie podnosi strona skarżąca, w aktach planistycznych brak jest protokołu z jej przeprowadzenia. Protokół z dyskusji publicznej jest dokumentem urzędowym, który sporządzony w przypisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania, stanowi - zgodnie z art. 76 kpa – dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Taki dowód korzysta z domniemania prawdziwości oraz zgodności z prawdą tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Skoro w dokumentacji planistycznej nie ma wspomnianych protokołów, to brak jest dowodów na to, wbrew temu co podnosi pełnomocnik organu, że taka dyskusja faktycznie się odbyła. Opisanych nieprawidłowości dokumentacji dyskusji publicznej nie mogą konwalidować notatki służbowe z dnia 11 września 2012r. oraz 20 listopada 2012r. podpisane przez pracowników Urzędu Gminy w J. K. Po pierwsze, brak jest w/w notatek w dokumentacji planistycznej, po drugie zostały one przedłożone dopiero na etapie postępowania sądowego jako załącznik do pisma procesowego organu z dnia 6 listopada 2013r. stanowiącego odpowiedź na uzupełnienie skargi. Z chronologii powyższych czynności można wywnioskować, że opisane notatki zostały sporządzone wyłącznie na potrzeby niniejszego postępowania.

Konkludując, skoro w dokumentacji planistycznej brak jest protokołów z dyskusji publicznej nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie, to przyjąć należy, że taka dyskusja publiczna faktycznie nie odbyła się. Na skutek tego uchybienia organu planistycznego cele sformalizowanej procedury planistycznej nie mogły być w pełni zrealizowane, a takie uchybienie stanowi bez wątpienia istotne naruszenie trybu postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Naruszenie w tym zakresie trybu może bowiem pozostawać w bezpośrednim związku z treścią zaskarżonej uchwały, a na pewno w sposób bezpośredni narusza prawa uczestników procesu planistycznego (zwłaszcza prawa skarżących) do prawidłowego przebiegu procedury planistycznej zagwarantowane im w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Biorąc pod uwagę przedmiot zaskarżenia, którym w niniejszej sprawie jest cała uchwała Rady Gminy Juchnowiec Kościelny z dnia 25 stycznia 2013r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Hryniewicze – obszar planistyczny Hryniewicze Wieś, a także mając na uwadze wskazany wyżej charakter uchybień zaskarżonej uchwały, w tym okoliczność, iż doszło do istotnego naruszenia procedury planistycznej, Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność całej uchwały nr XXIII/270/2013, o czym orzeczono w punkcie pierwszym wyroku.

O niewykonalności zaskarżonej uchwały Sąd orzekł w punkcie drugim wyroku na podstawie art. 152 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w punkcie trzecim wyroku nastąpiło na podstawie art. 200 p.p.s.a w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Końcowo, odnosząc się do wniosku skarżącego z dnia 1 października 2013r. (k.39) o uporządkowanie akt postępowania w obrębie tomu III, Sąd nie uwzględnił tegoż żądania, albowiem skarżący korzystał z usług profesjonalnego pełnomocnika, który zapoznał się z aktami sprawy i nie podtrzymał wniosku w tym zakresie.