Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 55/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 2, art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 37 § 1 i 2, art. 144
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 stycznia 2012r. sprawy ze skargi G. W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]"nr "[...]" w przedmiocie wyznaczenia dodatkowego terminu do ustalenia przesłanek wszczęcia postępowania w sprawie wykonania robót budowlanych postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

nakazał w trybie natychmiastowym wyłączyć z użytkowania budynek mieszkalny wielorodzinny zlokalizowany w B. przy ul. "[...]".

Odwołanie od tej decyzji wniósł G. W., argumentując, że zgadza się na wyłączenie z użytkowania lewej strony budynku. Wskazał, że prawa strona budynku jest w dobrym stanie. Podniósł, że w dniu 15 marca 2011r. przedstawił ekspertyzę,

z której wynika, że przyczyną złego stanu budynku jest rozbiórka sąsiedniego budynku nr 31 i niezabezpieczenie fundamentów ściany szczytowej przez wykonawcę robót D. M.. Zarzucił, że organ nadzoru budowlanego nie podjął żadnych działań zapobiegających dalszej degradacji budynku nr 33 i nie nakazał D. M. wykonania zabezpieczeń, do których został zobowiązany protokołem z 1997r. Odwołujący stwierdził, że pomimo wielu skarg na bezczynność PINB przez 14 lat nie przeprowadził żadnej kontroli wykonania robót przez D. M.

Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]"Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu I instancji i orzekł: w pkt 1 o wyłączeniu z użytkowania przedmiotowego budynku mieszkalnego w części obejmującej pomieszczenia nr 1, 3 i 4 znajdujące się na parterze oraz pomieszczenia nr 11, 13 i 14 znajdujące się na piętrze; w pkt 2 nakazał umieścić na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa oraz zakazie użytkowania jego części; w pkt 3 nakazał we wskazany sposób wykonać doraźne zabezpieczenie budynku i usunąć zagrożenie bezpieczeństwa życia i mienia.

Odrębnie, postanowieniem z dnia "[...]" nr "[...]", wydanym na podstawie art. 37 § 2 Kpa, organ II instancji wyznaczył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego 30-dniowy dodatkowy termin w celu ustalenia, czy istnieją przesłanki do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie robót budowlanych polegających na rozbiórce budynku przy ul. "[...]" w B. oraz robót ziemnych prowadzonych na granicy nieruchomości nr 31 i 33.

W dniu 20 grudnia 2011r. G. W. w jednym piśmie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie oba wskazane rozstrzygnięcia organu II instancji. Podniósł, że organ odwoławczy jedynie potwierdził rozstrzygnięcie I instancji. Podkreślił, że to sąsiad odpowiada za zły stan budynku i to na niego, zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego, organ powinien nałożyć obowiązek z pkt 3 lit. b i c zaskarżonej decyzji, a nie na właścicieli budynku, którzy są poszkodowanymi. Zdaniem skarżącego przed wydaniem nakazu organy winny przeprowadzić postępowanie w sprawie wykonania niezgodnych z prawem robót ziemnych przez D. M.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że zgłoszone zarzuty nie dotyczą prowadzonego postępowania. Wyjaśnił też, że po analizie odwołania uznano, iż część zarzutów niezwiązanych z postępowaniem powinna zostać rozpatrzona w trybie skargowym wskazanym w art. 37 Kpa. Dlatego postanowieniem wydanym w osobnym postępowaniu, niezależnie od prowadzonego postępowania odwoławczego, wyznaczono organowi I instancji dodatkowy 30-dniowy termin w celu ustalenia, czy istnieją przesłanki do wszczęcia z urzędu postępowania

w sprawie robót budowlanych wykonanych przez D. M. Organ wskazał, że na postanowienie wydane w trybie art. 37 § 2 Kpa zażalenie nie przysługuje.

Zarządzeniem z dnia 20 stycznia 2012r. rozdzielono skargi G. W. zawarte w złożonym piśmie na decyzję i postanowienie WINB do odrębnych postępowań. Przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga na postanowienie tego organu z dnia "[...]" nr "[...]".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych, poddanych kognicji tego Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane

w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

Kwestionowane skargą rozstrzygnięcie nie należy do żadnej z wyżej wymienionych zaskarżalnych do sądu administracyjnego form działania administracji publicznej. Dlatego też przedmiotowa skarga nie może podlegać merytorycznemu rozpoznaniu.

Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 141 § 1 Kpa zażalenie przysługuje

na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty. Przepisy rozdziału siódmego, działu I Kodeksu postępowania administracyjnego, regulujące kwestie terminowości załatwiania spraw, nie przewidują możliwości zaskarżenia zażaleniem postanowienia wydanego w trybie art. 37 § 2 Kpa. Rozstrzygnięcie takie też ani nie kończy postępowania administracyjnego w danej sprawie, ani nie rozstrzyga sprawy

co do jej istoty. W doktrynie do postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty zalicza się postanowienie organu współdziałającego z organem załatwiającym sprawę, wydawane w oparciu o art. 106 Kpa, czy też postanowienia zatwierdzające ugodę,

o których mowa w art. 119 Kpa. (vide: Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi autorstwa B. Dautera, B. Gruszczyńskiego, A. Kabata

i M. Niezgódka-Medek, Zakamycze 2005, str. 21). Postanowieniami kończącymi postępowanie administracyjne są zaś: postanowienie o niedopuszczalności odwołania

i o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania (art. 134 Kpa) oraz postanowienie

o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia (art. 59 § 2 Kpa).

Postępowanie prowadzone na skutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 Kpa nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego i postanowienie wydane po jego rozpatrzeniu ma charakter incydentalny. Przepisy art. 37 mają na celu jedynie zwalczanie bezczynności organu I instancji w merytorycznym załatwieniu sprawy zawisłej przed tym organem. Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 Kpa warunkuje wniesienie skargi do sądu administracyjnego,

ale na bezczynność organu I instancji.

Mając powyższe na względzie należy jednoznacznie stwierdzić,

że w rozpoznawanej sprawie przedmiot zaskarżenia nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Stąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skargę należało uznać

za niedopuszczalną i odrzucić.