Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 368/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 1, art. 40 ust. 1, art. 40 ust. 2 pkt 3, art. 40 ust. 12 pkt 1, art. 40 ust. 4-6,
journal: Dz.U. 2017 poz 2222
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200  w zw. z art. 205  2 i art. 209
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 8 par. 1, art. 12 par. 1, art. 10, art. 41
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant spec. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2018 r. sprawy ze skargi "S." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz "S." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 2022 zł (dwa tysiące dwadzieścia dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej organem/SKO ) decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania S. sp. z o.o. w W. (zwaną dalej spółką/skarżącą) od decyzji Prezydenta W. - Zarządu Dróg Miejskich (zwanego dalej organem I instancji ) z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 5 108.40 zł za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia drogi powiatowej ul. C. w rejonie posesji nr [...] w dniach od 31 marca 2017 r. do 11 kwietnia 2017 r. poprzez umieszczenie w nim reklamy na nośniku firmy S. o nr [...] znajdującej się częściowo w pasie drogowym, bez zezwolenia zarządcy drogi. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W dniach opisanych w decyzji tj. [...] marca, [...] marca, [...] marca, [...] marca, [...] marca, [...] marca, [...] marca 2017 r. Zarząd Dróg Miejskich w W. przeprowadził kontrolę zajęcia pasa drogowego ul. C. w rejonie nr [...] w W.. Ustalił funkcjonowanie reklamy na nośniku firmy skarżącej o nr [...]. W dniu [...] marca 2017 r., Zakład Remontów i Konserwacji Dróg DRGE - Zespół Geodetów dokonał pomiaru sytuacyjnego 2 reklam zamontowanych na budynku, w tym będącej przedmiotem niniejszego postępowania oznaczonej jako reklama nr 1 i sporządził sprawozdanie techniczne wraz z pomiarem. W dniach [...] kwietnia, [...] kwietnia, [...] kwietnia 2017 r. Zarządca drogi dokonał ponownej kontroli ww. pasa drogi powiatowej stwierdzając dalsze funkcjonowanie reklamy. Dokonując kontroli pasa w dniu [...] kwietnia 2017 r., zarządca drogi nie stwierdził już funkcjonowania w pasie drogowym reklamy Spółki.

Zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2017r. zarządca drogi wszczął z urzędu postępowanie administracyjne wobec skarżącej w sprawie zajęcia pasa drogowego ul. C. w rejonie posesji nr [...] poprzez umieszczenie reklamy na nośniku firmy skarżącej znajdującej się częściowo w pasie drogowym, bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi. Organ pouczył stronę o uprawnieniach i obowiązkach wynikających z art. 10 i 41 k.p.a. Zawiadomienie doręczono stronie [...] kwietnia 2017 r.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. Prezydent W. nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 5.108,40 zł za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia drogi powiatowej ul. C. poprzez umieszczenie w nim reklamy na nośniku firmy skarżącej znajdującej się częściowo w pasie drogowym, bez zezwolenia zarządcy drogi. Wysokość karu ustalono jako iloczyn powierzchni — reklamy, ustalonej stawki opłaty powiększonej 10-krotnie i liczby dni zajęcia pasa drogowego.

Odwołanie wniosła Spółka, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i prawa procesowego szczegółowo opisanych w decyzji i wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, ewentualnie o umorzenie w całości wymierzonej kary pieniężnej.

Wskazała, że zawarła ze Wspólnotą Mieszkaniową C. [...] umowę dzierżawy, na mocy której Wspólnota zezwoliła Spółce na zamontowanie i użytkowanie na budynku przy ul. C. [...] tablicy reklamowej oraz oświadczyła, że jest prawnym właścicielem ww. budynku, co jest równoznaczne z posiadaniem prawa do dysponowania budynkiem również w zakresie będącym przedmiotem umowy dzierżawy. Wobec tego jej zdaniem nie są zasadne twierdzenia Organu, iż Spółka dopuściła się samowolnego zajęcia pasa drogowego. Spółka wskazała, że była przekonana, że działa w granicach prawa przysługującego jej z mocy zawartej umowy dzierżaw.

Jej zdaniem przyjęte przez Organ I instancji wyliczenie (czyli obliczanie kary w oparciu o całkowitą powierzchnię reklamy uznała za krzywdzące). Wskazała, że nawet gdyby hipotetycznie uznać, że reklama ta umieszczona była w pasie drogowym, sposób wyliczenia kary pieniężnej powinien odnosić się do tej części powierzchni reklamy, która ewentualnie zajmowałaby pas drogowy, a nie do jej całej powierzchni. W ocenie Odwołującej nie dopuściła się ona nielegalnego zajęcia pasa drogowego. Zdaniem Odwołującej nie ma podstaw do wymierzenia Spółce kary za nielegalne zajęcie pasa drogowego, gdyż przedmiotowa reklama nie utrudniała właściwego zarządzania pasem drogowym.

Uzasadniając naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania, Spółka podniosła, iż w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nie został wskazany okres, którego postępowanie dotyczyło, a po drugie w dacie sporządzenia zawiadomienia przedmiot postępowania administracyjnego, tj. nośnik reklamowy o nr [...] znajdujący się przy ul. C. w rej. posesji nr [...]. nie istniał. W związku z powyższym wszczęcie postępowania w przedmiotowej sprawie było bezzasadne. Organ wszczynając postępowanie powinien mieć ku temu podstawy, w niniejszej sprawie w dniu wszczęcia [...] kwietnia 2017r. nośnik reklamowy był już zdemontowany. Jej zdaniem, organ nie miał podstaw do wszczęcia niniejszego postępowania, ale także do nałożenia na Spółką kary pieniężnej w oparciu o tak prowadzone postępowanie.

Podniosła, iż w zaskarżanej decyzji organ I instancji wskazał okres jakiego dotyczyć miało zajęcie pasa drogowego przy ul. C. w rej. posesji nr [...], tj. okres od dnia 31 marca 2017 r. do dnia 11 kwietnia 2017 r. wskazując przy tym, iż pierwsza czynność kontrolna dotycząca niniejszego postępowania została przeprowadzona [...] kwietnia 2017 r., a dzień [...] marca 2017 r. jest ostatnim dniem, który został zaliczony w poprzedniej decyzji (decyzja z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...]) nakładającej karę za zajęcie pasa drogowego bez zgody zarządcy. Organ w żaden sposób nie wykazał, a jedynie hipotetycznie założył, iż [...] marca 2017r. nośnik reklamowy będący przedmiotem postępowania, o wszczęciu którego Spółka została poinformowana w dniu [...] kwietnia 2017r. znajdował się we wskazanej lokalizacji. W sposób nieuprawniony wymierzył karę pieniężną Spółce obejmując również przy jej ustaleniu dzień [...] marca 2017r. czym rażąco nadużył swoich uprawnień.

Jej zdaniem uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów art. 107 k.p.a., co powoduje jej wadliwość i powinno skutkować uchyleniem.

Wskazała na naruszenie art. 189a k.p.a. w zw. z art. 189f k.p.a., gdyż organ I instancji obowiązany był rozważyć wystąpienie przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, a spełnienie każdej z nich uzasadniało odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.

W ocenie SKO zarządca drogi prawidłowo ustalił, że w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności obligujące organ administracji do wymierzenia Skarżącej kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy, bez zezwolenia zarządcy drogi. Fakt nielegalnego zajęcia pasa drogowego jest w ocenie Organu niezbity. Jego zdaniem nie budzi zastrzeżeń przyjęty przez organ I instancji okres nielegalnego zajęcia pasa, jak też powierzchnia zajęcia.

Wskazało, że w stanie faktycznym sprawy sporna reklama zamontowana jest na ścianie budynku przy ulicy C. w rej. Nr [...] w W., w taki sposób, że powierzchnia 12,90 m2 z powierzchni całkowitej reklamy 17,50 m2 została ulokowana w przestrzeni pasa nad chodnikiem, do którego budynek ten przylega. Zdaniem organu wynika to jednoznacznie nie tylko ze zdjęć stanowiących materiał dowodowy zgromadzony w sprawie na płycie CD, ale również z opracowania geodetów DRGE, gdzie została wykazana kolizja reklamy na budynku przy ul. C. względem pasa drogowego tej ulicy. W wymienionym szkicu geodeta przedstawia liniowy przebieg granic ewidencyjnych nieruchomości, w tym drogowej, obrys budynków, jak również obrys spornej reklamy, która wchodzi w przestrzeń pasa poza linie obrysu budynku. Szkic ten w swojej treści koresponduje z ww. dokumentacją zdjęciową sprawy, z której - tak jak z opinii i objętych nią pomiarów uprawnionego geodety - wynika, że granica pasa drogowego przebiega po obrysie/froncie budynku, oraz że sporna reklama wychodzi poza tę granicę. W aktach znajdują się również informacja z rejestru gruntów, wypis z rejestru gruntów, wydruk (w kolorze) mapy geodezyjnej, wyrys mapy ewidencyjnej w skali 1:1000, obrazujące przebieg pasa drogowego i jego nielegalne zajęcie przez reklamę. W tej sytuacji zarzuty i argumentacja pełnomocnika Spółki, kwestionujące ustalenia linii rozgraniczających przedmiotowego pasa drogowego oraz brak w tym zakresie wnikliwego rozpoznania sprawy pasa drogowego są całkowicie chybione.

Organ wskazał, że do obliczeń organ przyjął tylko powierzchnię reklamy 12,90 m2 nad pasem drogowym. Jego zdaniem tak przyjęta powierzchnia jest zgodna z opracowaniem geodezyjnym, z którego wynika, że powierzchnia całkowita reklamy wynosi 17,50 m2, natomiast pas drogowy ul. C. zajmuje powierzchnia 12,90 m2, pozostała powierzchnia reklamy 4,60 m2 zajmuje tzw. działkę budynkową, i taka też powierzchnia 12,90 m2 została przyjęta. Organ wskazuje, że stroną postępowania w przedmiocie umieszczenia reklamy w pasie drogowym, a zatem obowiązanym do uzyskania stosownej decyzji zarządcy drogi, jest właściciel danej reklamy tak więc argumentacja spółki co do cywilnoprawnych ustaleń ze wspólnotą mieszkaniową jest w tym wypadku bez znaczenia.

W ocenie organu decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest decyzją związaną, a jej wydanie limituje wskazanie zobiektywizowanych przesłanek (zajęcie powierzchni pasa drogowego, okresu zajęcia, podmiot który dokonał zajęcia) i nie ma potrzeby badania przyczyn bezprawnego zajęcia pasa drogowego. Podkreślić należy, że użyte w art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych sformułowanie "wymierza /.../ karę pieniężną" oznacza, iż organ ma obowiązek wymierzenia kary w przypadku stwierdzenia stanu faktycznego wymienionego w tym przepisie. Kara pieniężna jest nakładana na właściciela nielegalnie posadowionej reklamy w pasie drogowym z tytułu odpowiedzialności obiektywnej, bez względu na jego winę czy świadomość bezprawności. W sprawie takiej organ nie jest uprawniony do badania przyczyn umieszczenia reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia, poza jego zainteresowaniem pozostaje stopień winy strony w zajęciu pasa drogowego, nie ma też możliwości miarkowania nałożonej kary.

Organ szczegółowo przedstawił argumenty co do prawidłowości i znaczenia czynności kontrolnych zarządcy drogi i terminu wszczęcia postępowania zostały szczegółowo przedstawione w decyzji.

Odnosząc się z do zarzutu naruszenia art. 189a w zw. z art. 189f k.p.a. organ wskazał, że jest on nietrafiony. Wskazane przepisy art. 189a w zw. z art. 189f k.p.a., dodane do k.p.a. z dniem 1 czerwca 2017 r. nie mają w niniejszej sprawie zastosowania. Zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw "do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1 (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r., doręczonym stronie [...] kwietnia 2017 r. i nie zostało zakończone przed dniem [...] czerwca 2017 r. tj. przed dniem wejścia w życie znowelizowanych przepisów k.p.a.

Biorąc to pod uwagę organ utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając wydanie zaskarżonej Decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego, przepisów prawa procesowego co zostało szczegółowo opisane w skardze.

W związku z powyższym wnosiło uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta W., umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu z [...] grudnia 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej ppsa), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

W niniejszej sprawie na Stronę została nałożona kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez umieszczenie nośnika reklamy przy pasie drogowym w taki sposób, że jego część znajdowała się nad działką drogową w granicach pasa drogowego.

Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p., pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Jak wynika z art. 40 ust. 1 u.d.p., zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej. Z art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., wynika, że zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Za zajęcie natomiast pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, jak stanowi art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.

Organ prawidłowo stwierdził, że zarządca drogi nie ma żadnego luzu decyzyjnego w zakresie nałożenia lub nienałożenia kary za bezprawne zajmowanie pasa drogowego. Sąd zgadza się ze stanowiskiem, że zarządca drogi nie ma możliwości miarkowania wysokości należnej kary, ani badania przyczyn zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, czy też oceny stopnia winy strony. Ponieważ decyzja w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi jest decyzją związaną, organ jest zobligowany do wydania tej decyzji w przypadku stwierdzenia faktu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia.

Należy zauważyć, że przepisy prawa określają, w jakim czasie - od pozyskania informacji o konieczności wszczęcia postępowania - organ ma obowiązek wszcząć postępowanie w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, w związku z czym zwlekanie z jego wszczęciem nie ma wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji. Organ, dochodząc do powyższego wniosku całkowicie pominął treść ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynikających w szczególności z art. 7, art. 8 § 1 i art. 12 § 1 K.p.a., a zakreślających zasadnicze ramy postępowania administracyjnego, w których musi mieścić się działanie organów administracji publicznej. Zgodnie z art. 7 K.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Art. 8 § 1 K.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Zgodnie natomiast z art. 12 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.

W niniejszej sprawie organ I instancji, wskazał że w dniach opisanych w decyzji tj. [...] marca, [...] marca, [...] marca, [...] marca, [...] marca, [...] marca, [...] marca 2017r. Zarząd Dróg Miejskich w W. przeprowadził kontrolę zajęcia pasa drogowego ul. C. w rejonie nr [...] w W. stwierdził nielegalne zajęcie pasa drogowego poprzez nośnik reklamowy Skarżącej. W dniach [...] kwietnia, [...] kwietnia, [...] kwietnia 2017 r. Zarządca drogi dokonał ponownej kontroli ww. pasa drogi powiatowej stwierdzając dalsze funkcjonowanie reklamy. Dokonując kontroli pasa w dniu [...] kwietnia 2017 r., zarządca drogi nie stwierdził już funkcjonowania w pasie drogowym reklamy Spółki. Zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. zarządca drogi wszczął z urzędu postępowanie administracyjne wobec skarżącej w sprawie zajęcia pasa drogowego ul. C. w rejonie posesji nr [...] poprzez umieszczenie reklamy na nośniku firmy skarżącej znajdującej się częściowo w pasie drogowym, bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi. Organ pouczył stronę o uprawnieniach i obowiązkach wynikających z art. 10 i 41 k.p.a. Zawiadomienie doręczono stronie 28 kwietnia 2017 r.

Powyższe działanie organu I instancji, zaakceptowane przez SKO, jest niezrozumiałe i nie znajduje podstaw prawnych, zarówno materialnych, jak i proceduralnych. Niejasne jest dlaczego organ zwlekał ze wszczęciem postępowania administracyjnego aż do [...] kwietnia 2017r. i nałożył karę pieniężną za okres od [...] marca 2017r.

W ocenie Sądu Organ I instancji, bezpodstawnie uznał, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie może wszcząć w dowolnym czasie i karę pieniężną nałożyć za dowolny okres zajmowania pasa drogowego przez nośnik reklamowy Skarżącego.

Oceniając prawidłowość działania organów w przedmiotowej sprawie, należy uwzględnić, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte przez organ I instancji z urzędu. Jak wskazuje się w orzecznictwie, za datę wszczęcia postępowania z urzędu należy uznać dzień pierwszej czynności urzędowej dokonanej w sprawie, której postępowanie dotyczy, przez organ do tego uprawniony, działający w granicach przysługujących mu kompetencji, pod warunkiem, że o czynności tej powiadomiono Stronę (postanowienie NSA z 4 marca 1981 r., sygn. akt SA 654/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 15). Należy też uwzględnić, że wysokość kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, która wynosi zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p., 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6, uzależniona jest od ilości dni tego zajęcia. Jak bowiem wynika z art. 40 ust. 6 u.d.p., opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 (umieszczania w pasie drogowym reklam), ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego.

Jak zostało to już wskazane powyżej, zarządca drogi nie ma możliwości miarkowania wysokości należnej kary. Oznacza to też jednak, że nie może dowolnie przyjąć ilości dni zajęcia pasa drogowego, niezależnie od rzeczywistego zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, przez nośnik reklamowy Skarżącego. Niedopuszczalna jest przy tym sytuacja, w której organ w dowolny sposób zwleka ze wszczęciem postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, co skutkuje wymierzeniem wyższej kary pieniężnej. Takiemu działaniu organu, sprzeciwiają się właśnie ogólne reguły postępowania administracyjnego.

W świetle powyższego Sąd stwierdza, że organ I instancji, stojąc, zgodnie z art. 7 K.p.a., na straży praworządności i będąc zobligowanym do podejmowania również z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do załatwienia sprawy, mając przy tym na względzie nie tylko interes społeczny, ale i słuszny interes obywateli, powinien w myśl reguły szybkości postępowania (art. 12 K.p.a.), po dokonaniu ustaleń już dnia [...] marca, [...] marca i następnych dniach opisanych w decyzjach powinien podjąć bez zbędnej zwłoki z urzędu czynności postępowania, polegające na dokonaniu pomiaru część powierzchni reklamy, która znajdowała się w granicach pasa drogowego, informując jednocześnie o tej czynności Skarżącego. Takie działanie organu odpowiadałoby ogólnym regułom postępowania, w tym zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, jak również pozwalałoby na wymierzenie kary pieniężnej za okres ewentualnego rzeczywistego zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia.

Nie podejmując w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego bez zbędnej zwłoki, od dnia ustalenia zajęcia przez Skarżącego pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, organ I instancji naruszył art. 7 w związku z art. 8 i art. 12 K.p.a., w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co zaakceptowało SKO utrzymując w mocy decyzję I instancji. Należy wskazać, że przy zachowaniu powyższych ogólnych zasad postępowania wymiar kary za zajęcie przez Skarżącego pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, mógł być mniejszy ze względu na ewentualny wcześniejszy demontaż przez Stronę reklamy. Możliwość tę uprawdopodabnia działanie Skarżącego, podjęte po zawiadomieniu go przez organ o wszczęciu postępowania.

Organ, rozpoznając ponownie sprawę weźmie pod uwagę powyższe stanowisko Sądu, uwzględniając jednocześnie, że opisane powyżej naruszenie przepisów postępowania uniemożliwiło w niniejszej sprawie wymierzenie kary pieniężnej za okres możliwego rzeczywistego zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia przez nośnik reklamowy skarżącego.

Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy.