Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 671/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 133
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2022 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Ośrodka Sportu i Rekreacji w B. z dnia 13 lipca 2022 r. nr 3/2022 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Ośrodka Sportu i Rekreacji w B. na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 13 lipca 2022 r. nr 3/2022 Dyrektor Ośrodka Sportu i Rekreacji w B. (dalej zwany Dyrektorem), po rozpatrzeniu wniosku M. K. (dalej zwanej skarżącą) z dnia 8 marca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, odmówił udostępnienia informacji publicznej z punktów 1,2,4,5, tego wniosku.

W powyższym wniosku skarżąca wniosła o :

1. Przekazanie zanonimizowanych kopii dokumentów - oświadczeń stron o rozwiązaniu z umów o pracę na zasadzie porozumienia stron (art. 30 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1976 Kodeks pracy) z okresu 20.04.202Ir. do 31.10.202Ir.

2. Przekazanie zanonimizowanych kopii dokumentów - oświadczeń pracodawcy o rozwiązaniu z pracownikami umów o pracę bez wypowiedzenia (art. 52 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 26 czerwca 1976 Kodeks pracy) z okresu 20.04.202Ir. do 31.10.202Ir.

3. Przekazanie kopii potwierdzenia dokonania przelewu zwrotu środków na rzecz Powiatowemu Urzędowi Pracy w B. wynikającego z realizacji umowy nr [...] z dnia 20.04.2021 r. zawartej pomiędzy Ośrodkiem Sportu i Rekreacji w B. a Powiatowym Urzędem Pracy w B.

4. Przekazanie kopii pism Ośrodka Sportu i Rekreacji B. skierowanych do Powiatowego Urzędu Pracy w B. dotyczących odmowy przyjęcia skierowanych przez PUP bezrobotnych na wolne stanowisko pracy z okresu 20.04.202Ir. do 31.10.2021r.

5. Przekazania zanonimizowanych kopii dokumentów nakładających na pracowników OSiR w B. karę upomnienia albo karę nagany zgodnie z regulaminem pracy OSiR w B. - z okresu od 20.04.2021r. do 31.10.2021r.

6. Przekazania zanonimizowanych kopii świadectw pracy wydanych dla pracowników OSiR w B. w okresie 20.04.2021r. do 31.10.2021r.

7. Przekazania zanonimizowanych protokołów z kontroli Powiatowego Urzędu Pracy B. przeprowadzonych w ramach realizacji umowy nr [...] z dnia 20.04.2021r. zawartej pomiędzy Ośrodkiem Sportu i Rekreacji B. a Powiatowym Urzędem Pracy w B..

Pismem z dnia 21 marca 2022 r. Dyrektor wezwał skarżącą do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego żądanej informacji, pouczając o możliwości odmowy udostępnienia części wnioskowanych informacji ze względu na konieczność sporządzenia tzw. informacji publicznej przetworzonej.

W odpowiedzi na to wezwanie skarżącą wskazała, że wnioskowana informacja "jest niezbędna dla prowadzenia dalszych działań w zakresie obrony praw pracowników, w tym do sformułowania odpowiedniego wystąpienia do Prezydenta Miasta B. o objęcie szczególnym nadzorem umów zawieranych przez Powiatowy Urząd Pracy z innymi jednostkami Miasta B. w zakresie zatrudniania bezrobotnych", oraz że "Wykorzystanie wnioskowanej informacji, określonej przez Państwa jako informacji przetworzonej - z czym co do zasady się nie zgadzam, będzie służyło dobru wspólnemu mieszkańców Miasta B. poprzez próbę wyeliminowania dyskryminacyjnych zapisów z umów zawieranych przez jednostki miejskie."

Pismem z dnia 7 kwietnia 2022 r. organ udzielił skarżącej informacji publicznej z punktów 3, 6, 7 wniosku. W odniesieniu do pozostałych punktów jej wniosku wydał natomiast zaskarżoną obecnie decyzję.

W podstawie prawnej tej decyzji wskazano art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, ze zm. – dalej zwanej k.p.a.) oraz art 16 ust 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 – dalej zwanej u.d.i.p.).

W uzasadnieniu Dyrektor uznając, że wnioskowane informacje stanowią informacje publiczne w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. zwrócił jednakże uwagę na regulację art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Na stronach od 5 do 6 uzasadnienia przywołał stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych w zakresie wskazanych w tym ostatnim przepisie pojęć: "informacja przetworzona" oraz "szczególnie istotne dla interesu publicznego". Zwrócił także uwagę zauważone w orzecznictwie zagadnienie nadużywania prawa do dostępu do informacji publicznej.

Następnie Dyrektor wskazał, że dokonując analizy przedmiotowego wniosku rozważył, że żądane przez skarżącą informacje z punktów 1,2,4,5,6,7 wniosku posiadają charakter informacji przetworzonej, zatem miał obowiązek pozytywnego rozpatrzenia wniosku wyłącznie w sytuacji spełnienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. Z kolei wskazywane przez skarżącą okoliczności, mające stanowić o szczególnej istotności dla interesu publicznego, nie pozwoliły jednakże na takie uznanie. Również działając z urzędu Dyrektor nie ustalił istnienia takiej szczególnej istotności. Wskazano, że powzięte przez skarżącą wątpliwości, których ocena zasadności nie leży w kompetencji OSIR w B., dotyczą interpretacji zapisów umownych znajdujących się w umowie stosowanej przez PUP w B., której treść, jak wynika z pism skarżącej, jest jej znana. Zdaniem Dyrektora uzyskanie żądanych informacji nie jest konieczne do ogólnie wskazanych, planowanych przez skarżącą działań i nie leży w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zaznaczono przy tym, że pojęcie "szczególnie istotnego interesu publicznego" jest znaczeniowo węższe od funkcjonującego w powszechnym użyciu pojęcia interesu społecznego.

W ocenie Dyrektora takiej cechy nie posiadają informacje określone w punktach 1.2,4,5. Również sam organ z urzędu nie ustalił istnienia takiej szczególnej istotności. Powzięte przez Wnioskodawczynię wątpliwości, których ocena zasadności nie leży w kompetencji OSIR w B., dotyczą interpretacji zapisów umownych znajdujących się w umowie stosowanej przez PUP w B., której treść, jak wynika z pism Wnioskodawczyni, jest jej znana (Wnioskodawczyni nie żądała ponadto udostępnienia przez organ treści tej umowy). Dyrektor stanął na stanowisku, że uzyskanie żądanych wnioskiem z dnia 8 marca 2022 roku informacji nie jest konieczne do ogólnie wskazanych, planowanych przez Wnioskodawczynię działań i nie leży w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zaznaczył przy tym, że pojęcie "szczególnie istotnego interesu publicznego", jest znaczeniowo węższe od funkcjonującego w powszechnym użyciu pojęcia interesu społecznego. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz jego ciał publicznych jako pewnej całości, szczególnie zaś łączy się z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się zatem z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Pozyskanie informacji publicznej przetworzonej musi przy tym być nie tylko istotne dla interesu publicznego, ale istotność ta musi mieć również charakter szczególny- uzyskane informacje muszą mieć szczególnie istotną wartości dla wskazanego interesu publicznego. Takiej cechy zdaniem organu zdecydowanie nie posiadają informacje w postaci kopii konkretnych dokumentów- oświadczeń stron o rozwiązaniu umów o pracę na zasadzie porozumienia stron z określonego, krótkiego okresu (punkt 1. wniosku z dnia 8 marca 2022 roku), czy dotyczące tego samego okresu kopie konkretnych dokumentów- oświadczeń pracodawcy o rozwiązaniu z pracownikami umów o pracę bez wypowiedzenia (punkt 2. wniosku z dnia 8 marca 2022 roku). Ponadto, w szczególności żądanie z punktu 4. wniosku z dnia 8 marca 2022 roku- przekazania kopii pismo OSIR w B. skierowanych do PUP w B. dotyczących odmowy przyjęcia skierowanych przez PUP bezrobotnych na wolne stanowisko pracy z okresu 20.04.2021 r. do 31.10.2021 r., nie dotyczy w żadnym zakresie okoliczności wskazywanych w piśmie z dnia 2 kwietnia 2022 roku, budzących wątpliwości Wnioskodawczyni, polegających na rzekomym nieprawidłowym zakańczaniu stosunków pracy z pracownikami.

Powyższe organ odniósł także do żądania z punktu 5 wniosku z dnia 8 marca 2022 roku- przekazania zanonimizowanych kopii dokumentów nakładających na pracowników OSIR w B. karę upomnienia albo karę nagany zgodnie z regulaminem pracy OSIR w B.- z okresu od 20.04.2021 r. do 31.10.2021 r., które pozostaje beż żadnego związku ze wskazywanymi przez Wnioskodawczynię okolicznościami, stanowiącymi uzasadnienie interesu Wnioskodawczyni w uzyskaniu żądanych informacji.

Podkreślił organ, że z uwagi na to, iż wniosek dotyczy de facto pojedynczego przypadku umowy podpisanej pomiędzy OSIR w B., a Powiatowym Urzędem Pracy, skarżąca powinna również wykazać, w jaki sposób udostępniona informacja przyczyni się do poprawienia funkcjonowania organów.

Nie dostrzegając zatem z urzędu takiego interesu publicznego oraz wskazując, że również skarżąca go nie wykazała Dyrektor stwierdził, że zachodziły podstawy do wydana decyzji odmownej. Nadto w ocenie organu skarżąca wykorzystuje przysługujące prawo dostępu do informacji publicznej w celach prywatnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach podniesione zostały zarzuty naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i. p.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącej przedmiotem jej wniosku było udostępnienie informacji tzw. prostej, gdyż żądana informacja istniała w chwili złożenia wniosku, a jej udostępnienie wymagało przedsięwzięcia jedynie czynności technicznych, związanych z przekazaniem informacji zgodnie ze sposobem i formą wskazanymi we wniosku. Realizacja wniosku nie wymaga wytworzenia nowej jakościowo informacji wskutek podjęcia działań intelektualnych (np. analiz), których podjęcie w celu stworzenia nowej informacji uzasadniałoby przyjęcie, że przedmiotem wniosku było udostępnienie informacji przetworzonej.

Ponadto, według skarżącej, błędnie stwierdzono, że nie została spełniona przesłanka "szczególnej istotności dla interesu publicznego", o której stanowi art. 3 ust. 1 pkt 1 in fine u.d.i.p. Uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznej, bowiem jej uzyskanie pozwoli poznać istotną sferę życia publicznego, co jest niezbędne do publicznej dyskusji ojej funkcjonowaniu i ewentualnie zmiany praktyki.

Skarżąca zwróciła uwagę że w odpowiedzi na wezwanie organu przekazała szerokie uzasadnienie szczególnej istotności dla interesu publicznego. Nadto zarzuciła m.in., że uzasadnienie odmowy udzielenia informacji publicznej nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia merytorycznego w przedmiotowej sprawie. Zawiera bowiem ono tylko ogólniki i przywołanie innych wyroków sądów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz nie uznając zasadności zarzutów skargi.

Z kolei w piśmie procesowym z dnia 28 września 2022 r. skarżąca zawarła stanowisko w odniesieniu do udzielonej odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podnieść należy, że sąd nie jest kolejnym organem administracji publicznej, uprawnionym do merytorycznego badania i rozstrzygania sprawy. To na organie (w niniejszej sprawie Dyrektorze) spoczywała powinność wykazania w prowadzonym postępowaniu, że wobec skarżącej należało wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Zwrócić należy uwagę, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020r. poz. 2176, ze zm., dalej zwanej także jako u.d.i.p.), a zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji odmownej stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, ze zm. – dalej zwanej jak dotychczas k.p.a.) co oznacza, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji. Z kolei jak wynika z treści art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio.

Prawidłowe rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy administracyjnej, wiążące się z właściwym zastosowaniem odpowiedniego przepisu prawa materialnego, uzależnione jest od uprzedniego, wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, zebrania dowodów i ich oceny zgodnie z regułami k.p.a. Przepisy zamieszczone w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nakazują organom administracji publicznej ustalenie istotnych w sprawie kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Zmaterializowanie tych reguł powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym w myśl art. 107 § 3 k.p.a., które powinno zawierać wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego i wyczerpująco uargumentowane stanowisko organu. Z uzasadnienia decyzji powinno zatem wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały ustalone, rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją.

Na mocy odesłania z art. 16 u.d.i.p. decyzje o odmowie udostępnienia informacji publicznej nie są zwolnione z obowiązku uzasadnienia faktycznego i prawnego. Stwierdzić zatem należy, że rozstrzygnięcia - w szczególności te negatywne dla strony powinny być szczególnie przekonująco, wyczerpująco i starannie uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały rozważone i ocenione, a organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych, czy też nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Decyzja taka powinna więc w sposób czytelny, umożliwiający kontrolę poszczególnych etapów rozumowania, przedstawić wszystkie przesłanki faktyczne i interpretacyjne wnioskowania organu.

Dopiero zadośćuczynienie nakazom wynikającym z przytoczonych regulacji procesowych, umożliwia prawidłową subsumcję normy materialnoprawnej (w niniejszej sprawie zawartej w art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p.).

W ocenie Sądu orzekający w niniejszej sprawie Dyrektor nie sprostał w zaskarżonej w sprawie decyzji powyższym wymogom.

Przypomnieć należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Podkreślić jednocześnie należy, że u.d.i.p. znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres przedmiotowy i podmiotowy, przy czym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a obowiązane do jej udostępnienia są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 1 i 3 u.d.i.p.).

Poza przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było to, że żądane przez skarżącą informacje miały walor informacji publicznej, jak również i to, że Dyrektor był podmiotem obowiązanym do ich udostępnienia.

Spór w sprawie sprowadza się natomiast do tego, czy Dyrektor zasadnie odmówił udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na regulację art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., który stanowi, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Przy czym co istotne w niniejszej sprawie ww. pojęcie "informacji przetworzonej" jest pojęciem nieostrym i nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane.

Analiza dotychczasowego orzecznictwa sądowego wskazuje, że informacja publiczna przetworzona to taka, która:

- w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA z 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 1746/14);

- jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębnienia w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych jest to zatem informacja przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyroki NSA: z 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 89/13 i z 17 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1347/05);

- jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu – przy rozstrzyganiu tego typu spraw należy mieć na uwadze, że ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej (por. wyrok NSA z 5 września 2013 r. sygn. akt I OSK 953/13);

- nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją – informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób umożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów , jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników – może być traktowana jako informacja przetworzona (zob. np. wyroki NSA: z 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 863/14, z 4 sierpnia 2015 . sygn. akt I OSK 1645/14, z 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 977/11).

Tymczasem uzasadnienie zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji nie pozwala na dokonanie oceny, czy żądana informacja powinna zostać uznana za informację przetworzoną.

W uzasadnieniu tym Dyrektor mimo, że powołał orzecznictwo dotyczące pojęcia informacji przetworzonej to nie dokonał on żadnego odniesienia tychże rozważań do informacji będącej przedmiotem wydanej w sprawie decyzji. Zauważyć należy, że na stronie 6-7 uzasadnienia decyzji zawarte zostało wyłączenie zdanie: "Dokonując analizy przedmiotowego wniosku organ rozważył więc, iż żądane przez Wnioskodawczynię informacje z punktów 1,2,4,5, wniosku posiadają charakter informacji przetworzonej, zatem organ miał obowiązek pozytywnego rozpatrzenia wniosku wyłącznie w sytuacji spełnienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego". Poprzestając na tym stwierdzeniu Dyrektor przeszedł następnie do oceny drugiej przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. tj. szczególnej istotności dla interesu publicznego.

W uzasadnieniu na wskazano w żaden sposób na czym miałoby polegać przetworzenie informacji, jakie czynności analityczne, organizacyjne czy intelektualne należałoby podjąć aby udostępnić wnioskowane przez skarżącą informacje. Zabrakło nawet informacji dotyczących ilości dokumentów, jakie należałoby przejrzeć. Tymczasem na stronie 7 uzasadnienia decyzji Dyrektor sam wskazuje, że wniosek de facto dotyczy pojedynczego przypadku umowy podpisanego pomiędzy Ośrodkiem Sportu i Rekreacji w B. a Powiatowym Urzędem Pracy.

Sąd nie kwestionuje przy tym stanowiska Dyrektora, że w świetle regulacji art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. aby podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji móc dokonać przetworzenia informacji publicznej musi dostrzegać ku temu interes publiczny. Niezbędna jest jednakże najpierw ocena, czy żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną, czego w niniejszej sprawie zabrakło, a przynajmniej nie znalazło odzwierciedlenia w uzasadnieniu decyzji odmownej.

Zdaniem Sądu Dyrektor nie zrealizował zatem obowiązku wynikającego z art. 107 § 3 k.p.a., przez co naruszył również zasadę przekonywania wskazaną w art. 11 k.p.a.

Nadto, wskazać należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji "na podstawie akt sprawy", co oznacza, że podstawę orzekania stanowi materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania (por. wyrok NSA z 18 listopada 2008 r. sygn. akt II FSK 1162/07) oraz że, co do zasady, zakazane jest uwzględnianie okoliczności nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (por. wyrok WSA z 15 grudnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 2099/05).

"Akta sprawy" w powyższym rozumieniu oznaczają dokumentację sprawy, na podstawie której organ ustalił stan faktyczny sprawy i wydał rozstrzygnięcie będące przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Zarazem sąd jest zobligowany przyjmować, że przesłane przez organ przy skardze akta sprawy są tymi, które organ posiadał prowadząc postępowanie zakończone orzeczeniem zaskarżonym do sądu (por. wyrok NSA z 1 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 1548/06).

Przesłane przez Dyrektora akta sprawy są na tyle niekompletne, że nie sposób zbadać, czy prawidłowo przyjęto, że odmówiono skarżącej udostępnienia informacji publicznej w powołaniu na art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

W aktach znajduje się bowiem wyłącznie wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, zaskarżona decyzja oraz korespondencja między stronami.

W świetle przedstawionego przez Dyrektora stanie zgromadzonego materiału dowodowego oraz braku w decyzji jakiejkolwiek argumentacji nie sposób przesądzić, czy żądane przez skarżącą informacje publiczne stanowią informację przetworzoną, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Powyższe naruszenia mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy powodują, że zaskarżona decyzja wymyka się spod kontroli Sądu i jaka taka nie może ostać się w obrocie prawnym.

W tym stanie rzeczy, mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., należało uchylić zaskarżoną decyzję

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. obejmujących uiszczony w sprawie wpis w kwocie 200 zł.

Wskazania co do dalszego postępowania w sprawie wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku.