Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 590/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i  par. 3 w zw. z  art. 52 par. 1 i2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 7 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Starosty W. w przedmiocie niewypłacenia dotacji oświatowej przysługującej za rok 2019 postanawia: I. odrzucić skargę; II zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych.


UZASADNIENIE

Skarżąca - reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - wniosła skargę na bezczynność Starosty W. (dalej: Starosta). Zarządzeniem z 6 lipca 2020 r., wezwano pełnomocnika do wykazania, że - przed wniesieniem skargi - skarżąca wyczerpała tok instancji przez złożenie ponaglenia w związku

z bezczynnością organu (w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi). Pouczono, że stwierdzenie niewyczerpania toku instancji skutkować będzie odrzuceniem skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 28 akt), wezwanie doręczono pełnomocnikowi 9 lipca 2020 r. W odpowiedzi na wezwanie, pełnomocnik - wraz z pismem z 16 lipca 2020 r. - złożył nieuwierzytelnioną kserokopię pisma z 10 lutego 2020 r. zatytułowanego "Ostateczne wezwanie do zapłaty", skierowanego do Starosty oraz nieuwierzytelnioną kserokopię potwierdzenia nadania przesyłki poleconej z datą na stemplu pocztowym: 13 lutego 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe - a więc określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi

w zakresie podmiotowym, tj. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu

w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi a w konsekwencji do jej odrzucenia, bez merytorycznego rozpoznania sprawy.

Na gruncie art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z kolei - zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a. - przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

Z powyższych rozważań wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 - dalej: k.p.a.), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność), bądź jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym, złożenie skargi na bezczynność organu lub na przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania jest możliwe dopiero po wniesieniu (odrębnego) ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a.

Jak wynika z akt sprawy, skarga strony skarżącej na bezczynność Starosty nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia w tym zakresie. Pełnomocnik skarżącej przedstawił bowiem jedynie kserokopię pisma stanowiącego ostateczne wezwanie do zapłaty skierowane do Starosty wraz z kserokopią potwierdzenia nadania korespondencji poleconej.

W konsekwencji, Sąd doszedł do przekonania, że zakreślony pełnomocnikowi skarżącej termin do wykazania, że przed wniesieniem skargi na bezczynność organu został wyczerpany tok instancji przez złożenie ponaglenia, upłynął bezskutecznie. Skarżąca nie wykazała, że tok instancji - przed wniesieniem skargi do Sądu - został wyczerpany. Brak jest również na to dowodu w aktach sprawy administracyjnej

(także pełnomocnik organu w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi).

W ocenie Sądu, zaoferowane przez pełnomocnika skarżącej ostateczne wezwanie do zapłaty nie stanowi ponaglenia w rozumieniu art. 37 k.p.a. Co więcej, nawet gdyby przyjąć, że pełnomocnik zadośćuczynił wezwaniu Sądu i przedstawił

- wniesione w trybie art. 37 k.p.a., przed złożeniem skargi - ponaglenie, to

w niniejszym przypadku pismo złożone przez pełnomocnika skarżącej nie zostało poświadczone za zgodność z oryginałem. W konsekwencji, przez przedłożenie tej nieuwierzytelnionej kserokopii pisma z 10 lutego 2020 r., pełnomocnik skarżącej nie wykazał, że skarżąca wyczerpała tok instancji przed wniesieniem skargi na bezczynność Starosty.

Mając na względzie powyższe, Sąd - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3

w zw. z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. - postanowił, jak w pkt. I sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego w kwocie 100 zł Sąd postanowił zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji).