Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3153/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi kasacyjnej oraz ustanowienia pełnomocnika w sprawie ze skargi S. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz ze spółką za zobowiązania spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy -


UZASADNIENIE

We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący – S. R. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi kasacyjnej oraz ustanowienia pełnomocnika.

W uzasadnieniu wskazał, że zamierza wnieść skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, ale nie dysponuje środkami na wynagrodzenie dla adwokata oraz na uiszczenie wpisu od skargi kasacyjnej. Skarżący wyjaśnił, że aktualnie nie jest już reprezentowany przez pełnomocnika, bowiem pełnomocnictwo to wygasło. Skarżący oświadczył, że jest rencistą. Otrzymuje rentę w wysokości 880 zł netto. Nie posiada majątku. W utrzymaniu pomaga mu osoba bliska mieszkająca w Niemczech. Z uwagi na stan zdrowia skarżący ponosi znaczne wydatki na leki. Skarżący oświadczył ponadto, że ma udziały w dwóch spółkach, ale znajdują się one w likwidacji i nie posiadają majątku. Skarżący na podstawie aktu notarialnego ma prawo do dożywotniego korzystania z mieszkania i powinien ponosić opłaty za to mieszkanie.

Ponieważ oświadczenia zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy, okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, został on wezwany, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, do: nadesłania zeznań podatkowych za 2012 i 2013 r., przedstawienia miesięcznego zestawienia dochodów i niezbędnych wydatków skarżącego (z uwzględnieniem m.in. opłat za mieszkanie, media, wydatków na wyżywienie i leki), wskazania i udokumentowania wysokości pomocy uzyskiwanej od "osoby bliskiej" mieszkającej w Niemczech, tj. nadesłanie kopii przekazów pocztowych, przelewów lub udokumentowania tej okoliczności w inny sposób, wskazania komu i jakie tytuły prawne przysługują od lokali położonych w W. przy ul. [...] (adres do korespondencji skarżącego) i [...] (adres na decyzji ZUS) oraz wyjaśnienia, kto ponosi ciężar utrzymania tych lokali, nadesłania kopii dowodu rejestracyjnego samochodu, dla którego skarżący opłaca miejsce parkingowe oraz dodatkowe ubezpieczenie assistance [...] w wysokości 21 zł miesięcznie, dokumentów potwierdzających że spółki, w których skarżący posiada udziały zostały pozostawione w stan likwidacji, a także udokumentowania kondycji finansowej tych spółek.

Wezwanie zostało wysłane na adres do korespondencji wskazany we wniosku i doręczone w dniu 24 listopada 2014 r. Do dnia dzisiejszego skarżący nie odpowiedział na niniejsze wezwanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych (zwolnienia od wpisu od skargi kasacyjnej) oraz ustanowienia pełnomocnika..

Przepis art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej - "P.p.s.a.") stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże (podkreślenie Sądu), że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Mając na uwadze powyższe należy podkreślić, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że sytuacja finansowa, w której się znajduje uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy. Powyższe wymaga rzetelnego wypełnienia formularza PPF oraz złożenia, na wezwanie, żądanych dokumentów oraz dodatkowych wyjaśnień.

W ocenie Sądu, w przedmiotowym postępowaniu skarżący nie przedstawił w sposób należyty swojej sytuacji finansowej i majątkowej, a tym samym uniemożliwił merytoryczną ocenę wniosku. Zauważyć bowiem należy, że oświadczenia skarżącego zawarte we wniosku okazały się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. W związku z tym, w celu dokonania rzetelnej oceny sytuacji materialnej skarżącego, został on wezwany, na podstawie przepisu art. 255 w zw. z art. 252 § 1 P.p.s.a., do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy

o stosowne oświadczenia i dokumenty. Z tego obowiązku skarżący nie wywiązał się.

W konsekwencji brak jest przekonywujących podstaw do stwierdzenia, że sytuacja, w której się znajduje wypełnia przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., a tym samym uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy.

Przyznanie prawa pomocy uzależnione jest bowiem od przeprowadzenia rzetelnej analizy zdolności finansowej wnioskodawcy, a ta jest możliwa jedynie na podstawie pełnych informacji o wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków przez wnioskodawcę. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie jest w stanie ocenić jakimi rzeczywiście dochodami dysponuje skarżący, jaki posiada majątek oraz jakie niezbędne wydatki ponosi.

Brak odpowiedzi na wezwanie Sądu, a tym samym niepełne przedstawienie sytuacji finansowej skarżącego, nie pozwalało na dokonanie innej oceny niż stwierdzenie niewykazania przesłanek do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Mając na względzie całość powyższej argumentacji, Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.