Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 4348/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 2 pkt 2, art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi F. G. C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w O. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez odmowę zwolnienia od kosztów sądowych w części


UZASADNIENIE

F.G. C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w O.M., dalej "Skarżąca" lub "Spółka" wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych.

Uzasadniając wniosek wskazała, że nie posiada środków pieniężnych, które mogłaby przeznaczyć na pokrycie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Nie posiada również środków trwałych, które mogłaby spieniężyć. Posiadane automaty do gier zostały zajęte przez urzędy celne, co uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej, a w efekcie zarobkowania. Spółka nie posiada zdolności kredytowej, a jedyny wspólnik odmówił jej dokapitalizowania. Podkreśliła, że wskazane trudności finansowe mają charakter trwały, istnieją od dłuższego czasu, co uniemożliwiło poczynienie oszczędności na poczet ewentualnych kosztów związanych z prowadzeniem sporów sądowych. Z oświadczenia o majątku i dochodach wynika, że wysokość kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych Skarżącej wynosi 5.000 zł, środki trwałe przedstawiają wartość 500.850 zł, Skarżąca rok 2014 r. zakończyła stratą w wysokości 167.360,10 zł. Dodatkowo Spółka wskazała, że wymagalne zobowiązania z tytułu kar pieniężnych przedstawiają wartość 1.140.000 zł, wymagalne zobowiązania wobec kontrahentów, w szczególności z tytułu umów najmu i dzierżawy wynoszą ponad 100.000 zł oraz ciąży na niej obowiązek uiszczenia wpisów sądowych w łącznej wysokości 34.400 zł.

Skarżąca do wniosku załączyła wyciąg z rachunku bankowego, sprawozdania finansowe za lata 2013-2014, protokół zajęcia i odbioru ruchomości, oraz upomnienia wystawione przez organy podatkowe i zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnych oraz wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego.

Na wezwanie referendarza sądowego Skarżąca przedłożyła zeznanie podatkowe CIT-8 za 2014 r, deklaracje VAT-7K za 1 i 2 kwartał 2015 r. Skarżąca wyjaśniła, że załączony do pisma rachunek bankowy, jest jej jedynym rachunkiem bankowym i Spółka nie posiada innych rachunków bankowych oraz lokat dewizowych. Wskazała również, że ciąży na niej obowiązek uiszczenia wpisów sądowych w łącznej wysokości 34.400 zł, zobowiązania wobec kontrahentów w wysokości około 120.000 zł oraz zobowiązania z tytułu kar pieniężnych w wysokości 1.440.000 zł. Dodała, że wspólnicy nie podejmowali uchwały zobowiązującej do wniesienia dopłat, ponieważ umowa Spółki nie przewiduje takiego obowiązku wspólników.

Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje.

Na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1 i art. 258 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej " p.p.s.a", referendarz sądowy może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Sąd może przyznać osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy strona wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, a zwolnienie z części kosztów postępowania, jest możliwe jeśli jednostka taka wykaże, że nie ma dostatecznych środków na pełne ich poniesienie (art. 246 § 2 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie Skarżąca złożyła wniosek o zwolnienie od części kosztów sądowych, a więc o przyznanie prawa pomocy w części.

Przystępując do rozpoznania wniosku, przypomnieć należy, że co do zasady, każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do ich uiszczenia. Celem instytucji prawa pomocy jest natomiast zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. Prawo pomocy ma charakter szczególny i dlatego z uprawnienia tego mogą skorzystać jedynie podmioty, które wykażą, że znajdują się w wyjątkowo trudnej sytuacji materialnej.

W orzecznictwie podkreśla się, iż udzielenie Stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Zapobiegliwości i przezorności w tym zakresie należy szczególnie wymagać od osób toczących spory sądowe w związku z prowadzoną działalności gospodarczą, która ze swej istoty wiąże się z ryzykiem ponoszenia wszystkich związanych z nią konsekwencji, w tym kosztów także sądowych (vide: postanowienie NSA z dnia 6 października 2004r., sygn. akt GZ 61/04, GZ 64/04 niepubl.). Zgodnie bowiem z art. 84 Konstytucji każdy na obowiązek świadczenia ciężarów i świadczeń publicznych, do których zalicza się daniny publiczne w postaci kosztów sądowych. Zwolnienia od tego rodzaju danin stanowi więc odstępstwo od konstytucyjnej zasady ich powszechnego i równego ponoszenia. Dlatego winno być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby na współobywateli (vide: postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2005r., sygn. akt FZ 478/04 niepubl.).

Na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego wymagalnym kosztem Skarżącej jest wpis sądowy od skargi w wysokości 1.080 zł. Łączna wysokość wpisów sądowych należnych od spraw wszczętych przez Spółkę, zgodnie z jej oświadczeniem wynosi 34.400 zł.

Oceniając sytuację finansową Skarżącej na podstawie złożonych przez nią oświadczeń i dokumentów źródłowych referendarz sądowy doszedł do wniosku, iż nie wykazała ona, że spełnia przesłanki warunkujące przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z analizy dokumentów wynika, że Skarżąca w 2014 r. uzyskała przychód w kwocie 1.688.950,20 zł oraz poniosła koszty podatkowe w wysokości 1.745.404,46 zł. Co istotne, w pierwszej połowie 2015 roku Skarżąca prowadziła działalność gospodarczą. Z deklaracji VAT-7K za wskazany okres wynika, że Skarżąca dokonywała transakcji handlowych (sprzedaż w pierwszym kwartale 2015 r. kształtowała się na poziomie 679.992 zł, a w drugim kwartale 2015 r. wyniosła 616.482 zł). Stwierdzić należy, że Spółka nie przedstawiła deklaracji VAT-7K za trzeci kwartał 2015 r. Ponadto, do pisma z 23 listopada 2015 r. Skarżąca nie załączyła wyciągu z rachunku bankowego, pomimo że wskazano, iż wyciąg z rachunku bankowego stanowi jeden z jego załączników. W aktach sprawy znajduje się natomiast wyciąg z rachunku bankowego stwierdzający ujemny stan konta w dniu 31 sierpnia 2015 r. w wysokości (-) 471,37 zł. Podkreślić należy, że nie przedstawienie wyciągu z rachunku bankowego uniemożliwia ocenę stanu środków pieniężnych na rachunku bankowym. Równocześnie, referendarzowi sądowemu z urzędu jest wiadome, że Spółka w pierwszej połowie 2015 r. obracała środkami wielokrotnie przewyższającymi wysokość kosztów postępowania. Na fakt ten zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II GZ 715/15 oddalił zażalenie Spółki na postanowienie tut. Sądu z dnia 28 września 2015 r., sygn. akt VSA/Wa 3254/15 odmawiające przyznania prawa pomocy.

Podnieść należy, że bez znaczenia dla kwestii spełnienia przesłanek przyznania Spółce prawa pomocy, był przy tym końcowy wynik finansowy Spółki za 2014 r. tj. strata podatkowa w wysokości 56.454,26 zł. Jak wynika z postanowienia NSA z dnia 1 sierpnia 2013r., sygn. akt I FZ 327/13 w obrocie gospodarczym przyjmuje się, że strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego) i nie świadczy o braku środków finansowych. Z kolei w postanowieniach z 22 marca 2011 r., sygn. akt II GZ 112/11 i z 19 listopada 2004r., sygn. akt I FZ 436/04 NSA stwierdził, że jeżeli osoba prawna, ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy, wykazuje w swojej działalności stratę, to nie stanowi to wystarczającej przesłanki do przyznania prawa pomocy. W pełni aprobując powyższe poglądy stwierdzić należy, że oceniając przesłanki przyznania Skarżącej prawa pomocy należy odnieść się przede wszystkim do osiąganego przez nią przychodu i rozmiaru prowadzonej działalności gospodarczej. Warto zauważyć, że za 2013 r. Skarżąca wykazała w rachunku zysków i strat stratę na poziomie 149.368,31 zł, a w 2014 r. stratę w wysokości 167.360,10 zł. Spółka nie przedstawiła natomiast aktualnego bilansu oraz rachunku zysków i strat. O zasadności przyznania prawa pomocy nie może zadecydować przedstawiony protokół zajęcia i odbioru ruchomości (automatów do gry). Jak wskazano dokumenty finansowe nie pozwalają stwierdzić, że Spółka nie jest w stanie stopniowo gromadzić środków pieniężnych w celu zapłaty wpisów sądowych.

W orzecznictwie zwraca się uwagę na fakt, że przedsiębiorstwo, które nie wykazało, że utraciło płynność finansową i nadal funkcjonuje w obrocie gospodarczym, nawet pomimo trudności finansowych powinno partycypować w kosztach postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z 1 kwietnia 2008 r. I OZ 208/08). Skoro spółka osiąga przychody, jest kwestią wyboru, czy przeznaczy uzyskane środki na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy na pokrycie kosztów sądowych, natomiast zaznaczyć należy, że nakładom na działalność gospodarczą nie można przypisać pierwszeństwa przez kosztami sądowymi.

Zauważenia wymaga również, że osoba prawna oraz inna organizacja nieposiadająca osobowości prawnej nie może powoływać się tylko na to, że aktualnie nie dysponuje środkami na poniesienie kosztów sądowych, ale musi także wykazać, że nie ma ich, mimo, iż podjęła wszelkie niezbędne działania, by zdobyć fundusze na pokrycie wydatków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 marca 2011 r. o sygn. akt I OZ 191/11). Według informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego za 2014 r. Spółka utworzyła rezerwę na koszty w wysokości 25.590,89 zł.

Odnosząc się do zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego oraz zajęcia innej wierzytelności pieniężnej (np. zawiadomienia z dnia 3 czerwca 2015 r., 21 lipca 2015r.) wskazać należy, że strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika mogła była wnieść skargę na czynność egzekucyjną w trybie art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto, nawet jeżeli Spółka obecnie nie prowadzi działalności w zakresie gier hazardowych lub ze wskazanych przez nią przyczyn jest ona ograniczona, trudno przyjąć, że automaty wyczerpują cały jej majątek i nie dysponuje ona innymi jego składnikami. Mając na uwadze przedmiot działalności Spółki określony w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (np. naprawa i konserwacja komputerów i artykułów użytku osobistego i domowego, działalność sportowa, rozrywkowa i rekreacyjna, reklama, badanie rynku i opinii publicznej, pozostała indywidualna działalność usługowa) trudno też uznać, że aktualnie nie prowadzi ona żadnej działalności gospodarczej, która z natury rzeczy zawsze wymaga odpowiedniego zaangażowania materialnego i finansowego. Działalność Spółki nie została zawieszona, nie znajduje się ona w fazie upadłości czy też likwidacji.

Z uwagi na całokształt powyżej wskazanych okoliczności referendarz sądowy uznaje, że wniosek Skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.