Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 11/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 1 ust. 1 pkt 1, par. 2, par. 4, par. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 39 poz 211
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm
article: § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 490
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez  Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. - tekst jednolity
article: art. 7 ust. 1 art. 124 ust. 2, art. 17 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 3 ust. 1,  ust. 3, art. 31 ust. 7
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 30 poz 16 art. 6 ust. 1
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla  rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr  1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 2 pkt 34, art. 58
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina
article: art. 7,
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 31 marca 2015 r. sprawy ze skargi I.S. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego P. L. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą I. S. przyznania jednolitej płatności obszarowej na 2012 r. i nakladającą sankcję w wysokości 5.600,26 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że I. S. w dniu 14 maja 2012 r. złożył wniosek, w którym zadeklarował do przyznania jednolitej płatności obszarowej do trzynastu działek rolnych o łącznej powierzchni 7,65 ha, położonych w obrębach 1, 4 i 5, N. K. i D., w gminie K. (powiat konecki, województwo świętokrzyskie). Wraz z wnioskiem złożył dwadzieścia pięć załączników graficznych, na których wyrysował położenie działek rolnych oraz kartę informacyjną. W dniach 1 i 2 października 2012 r. w gospodarstwie wnioskodawcy została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni działek rolnych zgłoszonych do płatności w 2012 r., która wykazała nieprawidłowości (szczegółowo wymienione przez organ), polegające w głównej mierze na stwierdzeniu nieużytków – chwastów wieloletnich, samosiewek drzew i krzewów. Przeprowadzono też kontrolę w zakresie wzajemnej zgodności, która wykazała uchybienia w przestrzeganiu normy N.04.1 dla działek rolnych od A do M oraz normy N.11.2 (stwierdzono, że wieloletnie plantacje trwałe są zachwaszczone) dla działki rolnej L. Na dowód dokonanych ustaleń został sporządzony raport z czynności kontrolnych, szkice kontrolowanych działek oraz zdjęcia obrazujące stan zagospodarowania kontrolowanych działek.

W dniu 28 listopada 2012 r. I. S. wniósł uwagi i zastrzeżenia do ww. wyników z kontroli, podnosząc, że pierwsze koszenia na działkach rolnych przeprowadził w obowiązującym terminie, a drugie koszenie w październiku 2012 r.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. decyzją z dnia 22 maja 2013 r. nr 0239-2013-000002378 odmówił przyznania wnioskodawcy jednolitej płatności obszarowej i nałożył na producenta sankcję z tytułu tej płatności w kwocie 5.600,26 zł. Organ drugiej instancji decyzją z dnia 16 sierpnia 2013 r. nr 9013- 2013-005219 uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W dniu 6 lutego 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. wystąpił do Biura Kontroli na Miejscu ARiMR w K. o wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy raportami z kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz kontroli wzajemnej zgodności. Z odpowiedzi jednostki odpowiedzialnej za kontrole terenowe wynika, że oba raporty są prawidłowe i odzwierciedlają ustalenia poczynione na powierzchniach działek zadeklarowanych do płatności.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. decyzją z [...] r. nr [...]odmówił wnioskodawcy przyznania jednolitej płatności obszarowej na 2012 r. i nałożył na producenta sankcję w wysokości 5.600,26 zł.

Utrzymując w mocy ww. decyzję Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał, że jednolita płatność obszarowa, na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.), dalej: ustawy o płatnościach, przysługuje rolnikowi do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009 - 1,00 ha, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha, wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, oraz przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności.

Na podstawie przeprowadzonych kontroli ustalono, że zadeklarowana powierzchnia 7,65 ha nie kwalifikuje się do przyznania jednolitej płatności obszarowej. Stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej na powierzchni działek zgłoszonych do płatności. W związku z powyższym uznano, iż różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosiła 100 %. W takiej sytuacji zastosowanie znalazł art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, na mocy którego organ odmówił stronie przyznania jednolitej płatności obszarowej na rok 2012 oraz nałożył sankcje z tytułu przedeklarowania powierzchni uprawnionej do płatności.

Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, że dokonywał koszenia działek w terminie przewidzianym w przepisach prawa, organ wyjaśnił, że kontrole wykazały w przypadku wszystkich działek, że rolnik zaniechał prowadzenia działalności rolniczej. Także wykonane w dniu kontroli zdjęcia wskazują, że znajdująca się na nich okrywa roślinna nie była wykoszona w terminach wymienionych w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2010 r., Nr 39, poz. 211, ze zm.). Ponadto ze sporządzonej w dniu 18 marca 2014 r. notatki wynika, że na działkach rolnych stwierdzono wieloletnie chwasty, z pełni wykształconymi koszyczkami nasiennymi, uschnięte chwasty z poprzedniego okresu wegetacyjnego, samosiejki drzew i krzewów. Ponadto stwierdzono pnie po drzewach oraz ścięte i nieusunięte odrosty z korzeni drzew (dotyczy działki rolnej B i L). Zdaniem organu oznacza to, że I. S. zadeklarował do jednolitej płatności obszarowej obszary, które nie spełniają norm i wymogów, aby uznać je za spełniające minimalne warunki do zakwalifikowania ich do płatności. Skarżący na poparcie swoich twierdzeń zawartych w odwołaniu jak i również w składanych wyjaśnieniach w toku prowadzonego postępowania nie wykazał żadnych dowodów, które obaliłyby wnioski wynikające z kontroli przeprowadzonej na miejscu w dniach 1-2 października 2012 r. Aby zostać beneficjentem pomocy w ramach mechanizmu bezpośredniego wsparcia nie wystarczy być posiadaczem gruntów rolnych, ale należy je przede wszystkim rolniczo użytkować, zachowując zasady ich utrzymania w należytym stanie.

Na powyższą decyzję I. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę. Wskazał, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca i narusza prawo. Jednocześnie podtrzymał wyjaśnienia podnoszone we wnioskach złożonych w niższych instancjach.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, dlatego ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.

Jak wynika z akt sprawy, I. S. wnioskował o przyznanie jednolitej płatności obszarowej do trzynastu działek rolnych o łącznej powierzchni 7,65 ha. W wyniku kontroli organ stwierdził, że powierzchnia zadeklarowana do płatności pokryta była chwastami wieloletnimi, samosiejkami drzew i krzewów, pniami po usuniętych drzewach, co świadczyło zdaniem organu o zaniechaniu na tych działkach prowadzenia działalności rolniczej. Uzasadniało to, zdaniem organu, odmowę przyznania jednolitej płatności obszarowej i nałożenie sankcji.

Strona w toku postępowania przed organami podnosiła, że dokonywała terminowego koszenia działek. Istota sporu sprowadzała się więc do rozważenia, czy uprawnione było działanie organów prowadzące do podjęcia przedmiotowego rozstrzygnięcia.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić zasady przyznawania jednolitej płatności obszarowej. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli:

1/ posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha;

2/ wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

2a/ przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

3/ został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Powołany w pierwszej części przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U.UE.L.2009.30.16) stanowi, że do celów przyznania płatności w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej kwalifikują się wszystkie działki rolne spełniające kryteria przewidziane w ust. 1 oraz działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji (kod CN ex 0602 90 41). Ustęp 1 tego przepisu stanowi zaś, że powierzchnia użytków rolnych nowego państwa członkowskiego objętego systemem jednolitej płatności obszarowej stanowi część jego wykorzystywanej powierzchni użytków rolnych utrzymaną w dobrej kulturze rolnej bez względu na to, czy są one wykorzystywane do produkcji, oraz, w stosownych przypadkach, dostosowaną zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminacyjnymi kryteriami ustanowionymi przez to nowe państwo członkowskie po zatwierdzeniu przez Komisję.

W art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009 wyjaśniono, że państwa członkowskie zapewniają, aby wszystkie grunty rolne, a w szczególności grunty, które nie są już wykorzystywane do celów produkcyjnych, były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska. Państwa członkowskie określają, na poziomie krajowym lub regionalnym, wymogi minimalne w zakresie dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska na podstawie ram ustanowionych w załączniku III, uwzględniając szczególne cechy odnośnych obszarów, włączając w to warunki glebowe i klimatyczne, istniejące systemy gospodarki rolnej, użytkowanie gruntów, zmianowanie upraw, metody uprawy roli oraz strukturę gospodarstw. Przepis art. 4 ust.1 tego rozporządzenia nakłada wymóg, aby rolnik otrzymujący płatności bezpośrednie spełniał wymogi podstawowe w zakresie zarządzania wymienione w załączniku II oraz przestrzegał zasady dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, o której mowa w art. 6.

Wskazane w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach normy, to zgodnie z art. 2 pkt 7 tej ustawy, normy w rozumieniu art. 2 pkt 34 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 ze zm.). Artykuł 2 pkt 34 rozporządzenia nr 1122/2009 stanowi, że "normy" oznaczają normy określone przez państwa członkowskie zgodnie z art. 6 rozporządzenia nr 73/2009 oraz załącznikiem III do tego rozporządzenia, jak również zobowiązania odnośnie do trwałych użytków zielonych określone w art. 4 wymienionego rozporządzenia.

Powołany wyżej art. 6 rozporządzenia nr 73/2009 uwzględniony został także w art. 17 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o płatnościach, stanowiącym upoważnienie dla ministra właściwego do spraw rolnictwa do określenia w drodze rozporządzenia norm minimalnych. Na tej podstawie wydane zostało rozporządzenie z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm ( Dz.U. z 2010 r., Nr 39, poz. 211 ze zm.). W § 1 ust. 1 pkt 1 zdefiniowano, że grunty rolne w przypadku gruntów ornych utrzymywane są zgodnie z normami, jeżeli jest prowadzona na nich uprawa roślin lub ugorowanie. Uznaje się, że grunt orny był ugorowany, jeżeli grunt ten podlegał co najmniej raz w roku, w terminie do dnia 31 lipca koszeniu lub innym zabiegom uprawowym zapobiegającym występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów - § 2 rozporządzenia. Zgodnie natomiast z § 4, grunty rolne, o których mowa w § 1, nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami, z wyjątkiem drzew i krzewów: a) niepodlegających wycięciu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, b) mających znaczenie dla ochrony wód i gleb, c) niewpływających na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną.

Powyższe przepisy nie pozostawiają wątpliwości interpretacyjnych, że grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami, jeżeli prowadzona jest na nich uprawa roślin lub które są ugorowane, oraz jeśli nie są porośnięte drzewami i krzakami.

Przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe w ocenie Sądu uzasadnia tezę, że w przypadku zadeklarowanych do płatności działek wskazane normy nie zostały spełnione, co w konsekwencji oznacza, że dla tej powierzchni nie zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 7 ust. 1 pkt 2 i 2a ustawy o płatnościach, warunkujące przyznanie jednolitej płatności obszarowej. W czasie kontroli na miejscu, co wynika z raportu kontroli oraz materiału zdjęciowego na deklarowanej powierzchni stwierdzono chwasty wieloletnie, oraz wieloletnie samosiejki drzew i krzewów. Wykształcone koszyczki nasienne roślin, (działka E, G) uschnięte rozkładające się chwasty z poprzedniego okresu wegetacyjnego (działki F, K) chwasty wieloletnie i butwiejące pozostałości po chwastach w runi z poprzedniego okresu wegetacyjnego (działki M, Ł) świadczą jednoznacznie, że mają charakter wieloletni. Tym samym, skoro w czasie kontroli stwierdzono pozostałości z poprzednich okresów wegetacyjnych, zasadnie organ zakwestionował twierdzenia skarżącego, że działki wnioskowane do płatności były wykaszane w ustawowym terminie w 2012 r. Także stwierdzone podczas kontroli samosiewki drzew i krzewów wskazują na zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej zgodnie z normami. Warunkiem koniecznym uzyskania przez producenta rolnego płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, jak zasadnie wskazał organ, jest nie tylko dysponowanie gruntami ale ich rolnicze użytkowanie, przy zachowaniu zasady utrzymania ich w należytym stanie.

Zarzuty skargi, (w której skarżący odwołuje się do wyjaśnień złożonych w toku postępowania administracyjnego) nie mogą podważyć prawidłowych ustaleń organu. Skarżący, poza oświadczeniami, że - z zachowaniem terminu – dokonał koszenia traw i usunięcia biomasy nie zgłaszał konkretnych zastrzeżeń do wyników kontroli oraz sporządzonej dokumentacji fotograficznej, nie wskazał dowodów podważających zebrany materiał dowodowy. Podkreślić należy, że jakkolwiek zgodnie z zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, to w ust. 3 tego przepisu zawarto regulację, zgodnie z którą strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Tym samym w postępowaniu w sprawie przyznania płatności nastąpiło odejście od zasady prawdy obiektywnej, co obliguje strony do zwiększenia aktywności w postępowaniu. Ustawodawca zastosował bowiem regulację odmienną od art. 7 K.p.a., zgodnie z którym to organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W postępowaniu w sprawie przyznania płatności to nie organ administracji publicznej, a posiadacz (faktycznie korzystający) gruntów ma przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Oznacza to oparcie postępowania dowodowego w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę w toku postępowania, a tym samym przeniesienie ciężaru dowodowego na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne.

Przepis art. 31 ust. 7 ustawy o płatnościach wskazuje, że w przypadku, gdy rolnik nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie, może zgłosić umotywowane zastrzeżenia na piśmie, co do ustaleń w nim zawartych, dyrektorowi oddziału regionalnego Agencji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu, chyba że bezpośrednio po zakończeniu kontroli rolnik, który był obecny podczas kontroli, zgłosił umotywowane zastrzeżenia, co do ustaleń zawartych w raporcie, osobie, która go sporządziła. Jakkolwiek skarżący zgłaszał zastrzeżenia do protokołu kontroli, to ograniczały się one wyłącznie do twierdzenia, że w terminie pokos został wykonany, nie odnosił się do sposobu przeprowadzenia kontroli jak też nie zgłaszał konkretnych zastrzeżeń co do jej wyników. Zgłoszenie zastrzeżeń, bez sprecyzowania, w czym rolnik upatruje wadliwości czynności oraz sporządzonego raportu, nie wskazanie dowodów na poparcie zasadności zastrzeżeń nie może odnieść zamierzonego skutku. Wobec bierności dowodowej strony skarżącej słusznie organ administracji przyjął dowód z przeprowadzonej kontroli na miejscu za wystarczającą podstawę rozstrzygnięcia. W wyroku z dnia 4 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 492/07 (dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił znaczenie dowodowe protokołu kontroli w sprawach dotyczących wniosku o przyznanie płatności. Wskazał, że o wadze dowodu z protokołu kontroli świadczy fakt, że kontrole mogą być przeprowadzane przez określone podmioty, wyspecjalizowane i bezstronne i co do zasady przypisać im należy walor wiarygodności.

Uzasadnienia dla przyznania płatności nie może stanowić powoływanie się przez skarżącego na położenie zadeklarowanych działek w pobliżu gruntów nieużytkowanych, sprzyjające roznoszeniu nasion (pismo z 7 czerwca 2013 r.). Zasadnie organ podnosi, że to rolnik deklaruje do płatności konkretny obszar, którego położenie, uwarunkowania zna i to rolnik, dla otrzymania płatności, zobowiązuje się do utrzymywania deklarowanego obszaru w należytej kulturze rolnej. Skoro skarżący znał usytuowanie zgłoszonych działek, a warunkiem płatności było utrzymanie ich zgodnie z normami winien dostosować zabiegi do istniejących warunków. Odnosząc się do zawartego w piśmie z dnia 23 kwietnia 2014 r. zastrzeżenia, że skarżący nie został powiadomiony o terminie kontroli należy wyjaśnić, że przeprowadzenie kontroli nie wymaga zawiadomienia ani udziału w niej rolnika, raport kontrolny winien zostać natomiast doręczony, z tym, że fakt ten nie jest kwestionowany.

Podsumowując wskazać należy, że postępowanie przed organami przeprowadzone zostało w myśl reguł zawartych w rozdziale 2 Działu I oraz w rozdziale 4 Działu II Kodeksu, z uwzględnieniem odstępstw wynikających z art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach. Ustalenia poczynione przez organ dawały podstawę do odmowy płatności na rok 2012 oraz nałożenia sankcji na podstawie art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O przyznaniu wynagrodzenia radcy prawnemu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz.U.2013.490).