Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 383/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-09-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2005 nr 31 poz 266
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. L. G. na pismo Burmistrza Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2010r. Nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku o przyznanie lokalu socjalnego w zakresie wniosku K. L. G. o przyznanie prawa pomocy postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym w skardze, skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Na wstępie podnieść należy, że sąd odstąpił od przesłania skarżącemu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, bowiem w sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Zatem nawet jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy.

W kwestii interpretacji terminu "oczywistej bezzasadności skargi" w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że chodzi o sytuację, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taki przypadek zachodzi zwłaszcza w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd.II Zakamycze 2006, s.558).

Przesłanki odrzucenia skargi określa art. 58 § 1 p.p.s.a. Jedną z przesłanek wymienionych w tym przepisie jest niedopuszczalność skargi z powodu braku właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W orzecznictwie przyjmuje się, że niedopuszczalność skargi jest jej oczywistą bezzasadnością w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., a tym samą podstawą do odmowy przyznania prawa pomocy (postanowienie NSA z 7 czerwca 2004r., OZ 140/04; LEX nr 220389).

W sprawie niniejszej złożona skarga dotyczy pisma Burmistrza Miasta K. z [...] kwietnia 2010r., informującego skarżącego o negatywnej opinii Komisji do spraw Samorządowych i Przestrzegania Prawa w sprawie wniosku skarżącego o przydzielenie lokalu socjalnego.

W tym miejscu podnieść należy, że zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1)decyzje administracyjne;

2)postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3)postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4)inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a)pisemne interpretacje prawa podatkowego;

5)akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6)akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7)akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8)bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

W odniesieniu do sprawy niniejszej, stwierdzić należy, że kwestie gospodarowania zasobem mieszkaniowym gminy, w tym sprawy dotyczące przydziału lokalu socjalnego nie są sprawami z zakresu administracji publicznej. Kwestie te reguluje ustawa z 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t. jedn. - Dz. U. z 2005r., Nr 31, poz. 266 ze zm.), która w art. 23 przewiduje, że najem wydzielonych z mieszkaniowego zasobu gminy lokali socjalnych następuje w formie umowy cywilnoprawnej (umowy najmu). Dlatego też wszelkie spory w tym zakresie powinny rozstrzygać sądy powszechne. Zapewnienie lokali socjalnych należy co prawda do zadań własnych gminy i gmina realizuje w tym zakresie zadania z zakresu administracji publicznej, jednakże powołana ustawa nie przewiduje załatwiania tych spraw w formie jakiegokolwiek aktu administracyjnego wydawanego w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem skoro ustawa nie przewiduje formy aktu administracyjnego dla załatwienia sprawy przydziału lokalu socjalnego, to sprawa taka nie leży w zakresie kognicji sądu administracyjnego (por. postanowienie WSA w Kielcach z 4 maja 2010r., sygn. akt: II SA/Ke 236/10; postanowienie NSA z 27 kwietnia 2009r. I OSK 415/09; http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Mając powyższe na uwadze, uznać należy, że skarga w sprawie przyznania lokalu socjalnego z mieszkaniowego zasobu gminy nie jest sprawą sądowoadministracyjną, leżącą w zakresie właściwości sądu administracyjnego. W sprawie zachodzi zatem przesłanka wymieniona w art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stanowiąca o niedopuszczalności skargi z powodu braku właściwości sądu administracyjnego.

W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy.

Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 247 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji.