Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 335/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-08-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art.246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. U. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 15 maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do wartości celnej towaru postanawia odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 3 lipca 2009 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF, B. U. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Według oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach złożonego przez skarżącą, prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe z konkubentem i jego córką, zamieszkuje w lokalu o powierzchni 50 m2. Żadna z wymienionych osób nie posiada jakichkolwiek zasobów pieniężnych, w tym oszczędności i papierów wartościowych oraz innych nieruchomości. W skład majątku skarżącej wchodzi ponadto samochód [...], którego wartość określiła na 4 500 dolarów. Pojazd tej samej marki posiada również córka konkubenta (wartość – 4 200 dolarów). Konkubent skarżącej jest natomiast właścicielem samochodu [...] o deklarowanej wartości 5 700 dolarów.

Źródłem dochodu trzyosobowego gospodarstwa domowego jest emerytura skarżącej w kwocie 1 200 zł brutto miesięcznie oraz świadczenie z tytułu stażu w wysokości około 775 zł brutto miesięcznie, otrzymywane przez córkę konkubenta.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej – P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

W świetle powołanych uregulowań przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

W związku z tym, iż oświadczenie strony skarżącej zawarte we wniosku okazało się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, na podstawie art. 255 P.p.s.a., zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 8 lipca 2009 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącej w dniu 13 lipca 2009 r. (dowód - potwierdzenie odbioru, akta sprawy, k.20), wezwano wnioskodawczynię do przedłożenia – w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania – następujących dokumentów: kopii dokumentu potwierdzającego aktualną wysokość otrzymywanej emerytury; odpisów złożonych przez nią oraz osoby, z którymi pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym zeznań podatkowych za 2008 r., bądź zaświadczeń z właściwego urzędu skarbowego o wysokości dochodu (straty) za ten rok; zaświadczenia o wysokości średniego wynagrodzenia córki konkubenta brutto/netto za okres ostatnich trzech miesięcy; wyciągów i wykazów ze wszystkich posiadanych przez nią oraz osoby, z którymi pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym rachunków bankowych, maklerskich (i innych na których gromadzone są środki pieniężne), obrazujących historię i salda tych rachunków w okresie ostatnich trzech miesięcy, a w przypadku ich nieposiadania złożenia stosownych oświadczeń w tym przedmiocie; dodatkowego oświadczenia w przedmiocie źródeł utrzymania konkubenta oraz przedłożenia dokumentów potwierdzających wysokość przychodu, kosztów uzyskania przychodów oraz dochodu (straty) za okres od 1 stycznia do 30 czerwca 2009 r.; kopii dokumentów obrazujących miesięczną wysokość ponoszonych kosztów utrzymania (czynsz, opłaty za energię elektryczną, gaz, ogrzewanie, innych); oświadczenia w przedmiocie wszystkich zarejestrowanych na nią bądź osoby, z którymi pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym pojazdów mechanicznych (podania ich marki, modelu, roku produkcji i aktualnej wartości).

Pomimo upływu wyznaczonego terminu sądowego, do dnia wydania niniejszego orzeczenia skarżąca nie nadesłała jakichkolwiek żądanych dokumentów ani oświadczeń.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, stwierdzić należy, iż skarżąca nie udowodniła dostatecznie, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. Zważyć należy, że przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy nie prowadzi się dochodzenia, w sytuacji, gdy dokładne dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych wnioskodawcy nie są znane, gdyż uchyla się on od złożenia stosownych dokumentów w tym przedmiocie. Jak już bowiem wskazano, sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż niewykonanie wezwania do złożenia dodatkowych oświadczeń lub dokumentów uniemożliwia dokonanie rzetelnej analizy sytuacji finansowej strony (por. postanowienie NSA z dnia 1 marca 2006 r. sygn. akt II OZ 235/06 niepubl.). Bierność wnioskodawcy w tym zakresie należy potraktować jako niewykazanie przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2005 r. sygn. akt OZ 128/05 niepubl.).

W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.