Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 422/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia NSA Barbara Kamieńska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2004 r. sprawy ze skarg 1/ H. i G.M., 2/ L. R., 3/ T.S., 4/ B. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...]stycznia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę; I. Uchyla zaskarżoną decyzję II. Zasądza od organu odwoławczego na rzecz H. i G.M. kwotę 10 ,-zł (słownie: dziesięć złotych 00/100) oraz na rzecz L. R., T.S. i B.Z. po 10 ,-zł (słownie: dziesięć złotych 00/100) tytułem zwrotu wpisów od skarg III. Określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana /-/ B. Kamieńska /-/ A. Zieliński /-/ J. Szaniecka


UZASADNIENIE

II SA/Po 422/02

UZASADNIENIE

Wójt Gminy K. decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2000 r. na wniosek S. N. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w L. przy ul. [...] obejmującego działkę nr ewid. gruntu [...] dla inwestycji polegającej na budowie stacji diagnostycznej dla samochodów osobowych z zapleczem socjalno-bytowym. W warunkach zagospodarowania terenu zaznaczono, że:

1) powierzchnia zabudowy obiektami kubaturowymi nie może przekroczyć 40 % powierzchni działki, przy czym powierzchnia zabudowy usługowej nie może przekroczyć 20 % powierzchni działki;

2) minimum 50 % powierzchni działki powinno być przeznaczone pod zieleń, zaś przy określaniu warunków zabudowy wskazano, że chodzi o budowę stacji diagnostycznej dla samochodów osobowych (3 stanowiska) z zapleczem socjalno-biurowym.

Decyzja ta stała się ostateczna na mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2000 r.

Następnie S. N. wystąpił z wnioskiem o zatwierdzenie projektu stacji diagnostycznej dla samochodów osobowych z zapleczem socjalno-biurowym i pozwolenie na budowę. Pierwszą, korzystną dla inwestora decyzję uchylił Wojewoda decyzją z dnia [...]września 2001 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji stwierdzając, że przedstawione rozwiązanie zagospodarowania terenu nie spełnia wymogu określonego w § 32 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi L. i części wsi W. zatwierdzonego uchwałą Nr XXXVI/249/98 Rady Gminy K. z dnia 27 kwietnia 1998 r. (Dz. Urzęd. woj. P. nr 13, poz. 133), aby na terenach zabudowy mieszkaniowo-usługowej powierzchnia terenów zielonych wynosiła 50 % powierzchni działki. Projektant nie przeprowadził prawidłowego zbilansowania terenu (brak zwymiarowania układu komunikacyjnego na działce, tj. drogi dojazdowej i parkingu). Organ odwoławczy przypomniał też o tym, iż w bilansie powinna być ujęta powierzchnia perspektywicznej zabudowy budynkiem mieszkalnym, gdyż funkcja terenu, na którym lokalizuje się stację jest mieszkalno-usługowa, a nie wyłącznie usługowa. Część architektoniczna zawiera trzy różne plany zagospodarowania, bez wykreślania wersji, które nie zostały przyjęte do realizacji. Zatwierdzenie jako projektu budowlanego zbioru niezależnych opracowań branżowych narusza reguły obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, nie egzekwując zasad określonych w § 3 ust. 1 pkt 5, § 4 ust. 2, § 5, § 6 pkt 1 i 2, § 8 ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 6 i 7 (wzgl. § 9), § 11 ust. 2 pkt 7 (założenia przyjęte do obliczeń).

Inwestor, do którego obowiązków należy zorganizowanie procesu budowy, nie przedłożył projektu budowlanego przygotowanego przez projektanta z uwzględnieniem zasad określonych w art. 20 ust. 1 pkt 1 a, to znaczy opracowanego przez autora koordynującego pracę włączonych do zespołu projektantów poszczególnych, wymaganych specjalności. Zdaniem organu odwoławczego, świadczy o tym "zarówno forma luźno spiętych w licznych skoroszytach projektów, jak i występujące braki w uwzględnieniu dyspozycji branżowych (...)".

W podsumowaniu organ odwoławczy wskazał, że "ponowne rozpatrzenie sprawy winno doprowadzić do wyeliminowania wskazanych nieprawości, jak i do wnikliwego sprawdzenia, czy rozwiązanie zagospodarowania działki respektuje zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego".

Starosta P. decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. zatwierdził projekt budowlany i wydał S. N. pozwolenie na budowę stacji diagnostycznej dla samochodów osobowych (3 stanowiska) z zapleczem socjalno-biurowym, przyłączy: energetycznego, wodociągowego i kanalizacyjnego oraz zbiornika bezodpływowego na ścieki deszczowe na działce nr [...] położonej w L. przy ul. [...]. W uzasadnieniu wskazano, że inwestor złożył uzupełnioną dokumentację.

Wojewoda - rozpatrując odwołanie wniesione od tej decyzji przez mieszkańców ulic [...] i [...] w L. B. Z., G. M., T. S. i L. R. – decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy powołując się na dokonanie analizy rozdysponowania terenu działki nr [...].w odniesieniu do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uznał, iż inwestor zachował parametry o jakich mowa w tekście planu oraz w decyzji o warunkach zabudowy. Projekt budowlany przewiduje zabudowę działki budynkami na powierzchni 26,67 %, w tym powierzchnia zabudowy obiektem stacji diagnostycznej 19,92 %, podczas gdy obowiązujący przepis gminny w § 33 pkt 2 dopuszcza powierzchnię zabudowy usługowej w wielkości nie przekraczającej 20 %. Spełniony również został wymóg dotyczący przeznaczenia 50 % powierzchni działki pod zieleń.

Stacja obsługi posiadająca do 3 stanowisk roboczych nie jest kwalifikowana jako inwestycja mogąca pogorszyć stan środowiska. Wynika to z § 2 ust. 10 pkt m rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. (Dz.U. Nr 93. poz. 589 ze zm.).

Powyższa decyzja jest przedmiotem skarg wniesionych do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez H. i G. M., L. R., T. S. i B. Z., połączonych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Skarżący wskazali, że chociaż plan zagospodarowania przestrzennego z 1998 r. przewiduje na przedmiotowym terenie zabudowę mieszkaniowo-usługową, to zatwierdzony projekt budowy stacji usługowej wraz z częścią socjalną zmienia ten charakter zabudowy z działki mieszkaniowo-usługowej na działkę rzemieślniczą. Nadto przy ocenie, że zamierzona inwestycja nie pogorszy stanu środowiska i nie będzie szkodliwa dla ludzi zamieszkujących w sąsiedztwie nie wzięto pod uwagę, że inwestor już obecnie posiada w promieniu 50 m od projektowanej zabudowy dwa warsztaty samochodowe wykonujące przeglądy, naprawy i remonty pojazdów.

Skarżący zaprotestowali przeciwko zaliczeniu do terenu przeznaczonego pod zieleń terenu pokrytego płytami ażurowymi i uznaniu na tej podstawie, że – jak wymaga plan zagospodarowania przestrzennego – 50 % działki stanowi zieleń, bowiem według § 2 pkt 1 części opisowej planu- za teren zielony uznaje się teren nieutwardzony o powierzchni gruntowej biologicznie czynnej przeznaczony do pokrycia nasadzeniami. Wyrazili też wątpliwość co do zapowiedzianej realizacji w II etapie budynku mieszkalnego, skoro jego usytuowanie wyraźnie wskazuje na zamiar poszerzenia w tym miejscu powierzchni parkingowej.

Reasumując skarżący zarzucili, że zaskarżona decyzja "w sposób rażący uwzględnia jedynie interes inwestora (...) pomijając prawo do ciszy i świeżego powietrza oraz godnego wypoczynku po pracy dla właścicieli przylegających działek.

Wojewoda .wniósł o oddalenie skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu – właściwy do rozpoznania sprawy na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) - zważył, co następuje:

Organ odwoławczy zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, korzystając z kompetencji do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przewidzianej w art. 138 § 1 pkt 1 kpa.

Takim rozstrzygnięciem dał między innymi wyraz temu, że zatwierdzony projekt budowlany spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 34 ust. 1 prawa budowlanego z 1994 r. w brzmieniu obowiązującym w chwili wydawania zaskarżonej decyzji).

Skarżący zasadnie kwestionują to stanowisko. W warunkach zagospodarowania terenu postawiono wymóg, aby minimum 50 % powierzchni działki zostało przeznaczone pod zieleń. Stosownie do § 2 pkt 1 uchwały nr XXXVI/249/98 Rady Gminy K. z dnia 27 kwietnia 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów wsi L. i części wsi W. przez "zieleń" należy rozumieć nieutwardzony teren o nawierzchni gruntowej biologicznie czynnej, przeznaczony do pokrycia nasadzeniami w formie drzew, krzewów, roślin okrywowych i traw. Organ odwoławczy nie mógł w tej sytuacji uchylić się od oceny, czy tej definicji odpowiada wliczona do 50 % powierzchni działki nawierzchnia z płyt ażurowych przerośniętych trawą stanowiąca stanowiska postojowe dla samochodów osobowych. Przy dokonywaniu tej oceny powinien też sprawdzić, czy organ pierwszej instancji zastosował się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu decyzji Wojewody z dnia [...] września 2001 r. Ostatnio wymienioną decyzją Wojewoda uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę Staroście P. do ponownego rozpatrzenia, wysuwając szereg zastrzeżeń między innymi co do nieprzedłożenia przez inwestora projektu budowlanego odpowiadającego wymogom ustawowym, w tym zastrzeżenia co do "formy luźno spiętych w licznych skoroszytach projektów (...)".

Analiza dołączonego do akt administracyjnych projektu – czego nie dostrzegł organ odwoławczy – nie pozwala na przyjęcie, iż dostarczony projekt stanowi zwartą całość. Wprawdzie nie stanowi on już luźno spiętych skoroszytów, ale wykluczone jest też uznanie tego projektu za całościowy bez dokładnego wyjaśnienia, w jakiej fazie postępowania doszło np. do wymiany strony 4 (załącznik 3) "projekt stacji diagnostycznej dla samochodów osobowych z zapleczem socjalno-biurowym", różniącej się od pozostałych stron tego dokumentu nie tylko odcieniem bieli papieru, ale i brakiem pieczątki "Starostwo Powiatowe w P.", jaką przystawiono na sąsiednich stronach. Właśnie ta strona zawiera w opisie projektu zagospodarowania działki dane co do tego, że 50,49 % działki stanowi " zieleń zagospodarowana" . Nie ma jasności, czy do tej zieleni autor projektu zalicza wymienione na str. 4 pod punktem 3.2 "siedem stanowisk postojowych dla samochodów osobowych z nawierzchnią z płyt ażurowych porośniętych trawą".

Trudno również nie dostrzec, że na k. 26 omawianego projektu (zał. nr 3) znajduje się opatrzona pieczęcią Starostwa Powiatowego mapa zasadnicza z naniesionymi obiektami, gdzie numerem 2 oznaczono stanowiska parkingowe w liczbie siedmiu, natomiast na projekcie zagospodarowania przestrzennego działki na karcie 28 omawianego projektu zaznaczono, że miejsca parkingowe z płyt ażurowych mają być tylko trzy, a resztę terenu, przeznaczono w poprzednim dokumencie pod dalsze cztery miejsca parkingowe, oznaczono symbolem "z". Na powiększonym projekcie na k. 29 zaznaczającym tylko trzy miejsca parkingowe, także nie przystawiono pieczątki Starostwa Powiatowego w P..

Bez wyjaśnienia wątpliwości co do wielkości powierzchni działki przeznaczonej pod zieleń trudno odeprzeć zarzut skarżących, co do niezgodności zaskarżonej decyzji z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu i obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego.

Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c, art. 152 i art. 200 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.

/-/ B. Kamieńska /-/ A. Zieliński /-/ J. Szaniecka

K.B.