Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 900/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 159 par. 1,  art. 107 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie Sędzia WSA Władysław Kulon (sprawozdawca) Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant Daria Burdzyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 lutego 2014 r. sprawy ze skargi G. S.A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania z urzędu wykonania decyzji w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów poprzez ich kompostowanie w technologii i na warunkach opisanych w zezwoleniu uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W.- (dalej SKO), utrzymało w mocy postanowienie SKO we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania z urzędu wykonania decyzji Starosty Ś. z dnia [...] r., nr[...].

Stan faktyczny i prawny sprawy, w której zapadło zaskarżone do Sądu postanowienie przedstawiał się następująco. Starosta Ś. w dniu [...] r., wydał decyzję nr[...], którą zezwolił G. S.A. z siedzibą we W. na prowadzenie działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów poprzez ich kompostowanie na terenie działki nr [...] obręb M. W decyzji zawarto szczegółowe wskazania dotyczące m.in. rodzaju i ilości przetwarzanych odpadów, miejsca i dopuszczonych metod przetwarzania odpadów, sposobu ich magazynowania, a także czasu obowiązywania decyzji. Pismem datowanym na 1 lipca 2013 r. Wójt Gminy M. zwrócił się do SKO we W. z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli wyżej opisanej decyzji, celem jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Na uzasadnienie żądania podano, że do wniosku o wydanie pozwolenia na przetwarzanie odpadów winna zostać dołączona decyzja o środowiskowych odziaływaniach, o której mowa w art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r., o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach odziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., nr 199, poz. 1227 ze zm.). Decyzja o pozwoleniu na przetwarzanie odpadów została wydana bez uzyskania przez adresata decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co świadczy w ocenie Wójta Gminy M. o jej wydaniu z rażącym naruszeniem prawa.

SKO we W. pismem z dnia 24 lipca 2013 r. poinformowało o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Ś. z dnia [...] r., informując strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się w sprawie oraz składania wniosków dowodowych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. G. S.A. skorzystała z przysługujących jej, jako stronie postępowania uprawnień, składając do organu pisemne wyjaśnienia, opinię prawną oraz dokonując przeglądu zebranych akt administracyjnych.

W dniu [...]r. SKO we W. wydało postanowienie nr[...], którym przyjmując w podstawie prawnej art. 159 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) - dalej k.p.a., wstrzymało z urzędu wykonanie decyzji Starosty Ś. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie wydania G. S.A. z siedzibą we W. zezwolenia na prowadzenie działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów poprzez ich kompostowanie w technologii i na warunkach opisanych w zezwoleniu, prowadzonej na terenie działki oznaczonej geodezyjnie numerem [...], obręb M., gmina M..

G. S.A. w terminie prawem przewidzianym złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Argumentując swoje stanowisko Spółka powołała się na konieczność wskazania przez organ prawdopodobieństwa wystąpienia w decyzji wady określonej w art. 156 § 1 k.p.a. poprzez przytoczenie przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 pkt 1-6 k.p.a. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji poparto wskazaniem odpowiednich orzeczeń sądów administracyjnych. Poza argumentacją prawną zasygnalizowano również aspekty faktyczne sprawy polegające na wydaniu innemu podmiotowi zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w tożsamym stanie faktycznym, z tą jednak różnicą, że w opisywanym przypadku, odmiennie niż miało to miejsce w stosunku do Spółki, odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Podano nadto, iż zaistniała sytuacja naraża G. S.A. na szkodę w postaci utraconych korzyści z powodu braku możliwości wykonywania działalności, którą może wykonywać konkurencyjna firma.

SKO we W. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] przyjmując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż organ II instancji nie zmienił zapatrywania, że w sprawie konieczne okazało się wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Ś. z dnia [...] r., nr [...] na podstawie art. 159 § 1 k.p.a. Zaistniała normatywna przesłanka do wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia w postaci wykazania prawdopodobieństwa, że decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tym bardziej, że SKO decyzją z dnia [...] r., nr [...] stwierdziło nieważność weryfikowanej decyzji.

Na ostateczne postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła G.S.A. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. W skardze wniesiono o stwierdzenie nieważności postanowień SKO we W. z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. względnie o ich uchylenie. Podniesiono także zarzut rażącego naruszenia prawa, a to: art. 159 § 1 k.p.a. - poprzez błędne zastosowanie norm wynikających z przepisu, art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie, oraz art. 8, 9 i 11 k.p.a. również poprzez ich niezastosowanie.

Autor skargi uzasadniając wnioski i zarzuty skargi powołał się na treść art. 159 § 1 k.p.a., z którego wywiódł, że wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej z urzędu jest obligatoryjne, o ile organ stwierdza prawdopodobieństwo wystąpienia wady określonej w art. 156 § 1 k.p.a. Ocena zaistnienia tego prawdopodobieństwa należy do organu prowadzącego postępowanie, który zobligowany jest dokonać jej z urzędu. Określenie "prawdopodobieństwa" powinno polegać na wskazaniu tego z punktów art. 156 § 1 k.p.a., który w ocenie organu ma w sprawie zastosowanie, z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną wadę. Skarżący podniósł, że uzasadnienie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji, jak i utrzymujące je w mocy postanowienie, nie przytaczają żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-6 k.p.a., która w ocenie organu ma w sprawie zastosowanie, ani też żadnych okoliczności, które uprawdopodobniałyby konkretną wadę decyzji.

Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach sygn. akt. IV SA/G1 1043/06 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 469/05) podkreślano zarówno konieczność przywołania w postanowieniu wstrzymującym wykonanie decyzji wady wymienionej w art. 156 k.p.a. jak też konkretnych okoliczności faktycznych i prawnych uzasadniających zastosowanie tego środka, podając przy tym, że organ administracyjny, nie dość, że nie wskazał żadnych okoliczności faktycznych lub prawnych, w związku z którymi wystąpiło prawdopodobieństwo wystąpienia wadliwości decyzji w ocenie organu, to nie wskazał nawet, która z przesłanek nieważności legła u podstaw wydanego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. (w zw. z art. 126 k.p.a.) zarzucono niewskazanie przez organ jakiegokolwiek umotywowania w wydanych postanowieniach oraz to, że organ w żadnej mierze nie odniósł się do zarzutów Spółki, sformułowanych w stosunku do postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, ograniczając się do lakonicznego stwierdzenia, że organ nie zmienił zapatrywania, że w przedmiotowej sprawie konieczne stało się wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Ś. z dnia [...] r., "niewątpliwie bowiem zaistniała normatywna przesłanka do wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia w postaci wskazania prawdopodobieństwa, decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tym bardziej. że SKO decyzją z dnia [...] r. stwierdziło nieważność weryfikowanej decyzji administracyjnej".

Co do naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, określonych w art. 7, 8 i 11, a w szczególności 9 k.p.a., w ocenie Spółki nie były respektowane postanowienia wskazanych przepisów, gdyż pomimo argumentacji prawnej Spółki, zawartej we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy organ wydając postanowienie utrzymujące w mocy skarżone postanowienie wydane w I instancji, nie odniósł się do zarzutów Spółki, bezrefleksyjnie i uporczywie podtrzymując swą dowolną i lakoniczną ocenę, po raz kolejny wydając postanowienie pozbawione niezbędnych elementów. Organ nie dał również Spółce szansy na merytoryczna obronę swych praw i nie umotywował swej decyzji.

W dalszej części uzasadnienia skargi pełnomocnik wyjaśniła, że w związku z naruszeniami prawa, jakich dopuścił się organ administracyjny skarżone postanowienia powinny zostać przynajmniej uchylone. Zdaniem Spółki, organ administracyjny naruszył przepisy postępowania oraz przepisy wyznaczające generalne zasady postępowania administracyjnego. Wydano rozstrzygnięcia dowolne, nie uzasadnione, nie wskazujące stronie postępowania administracyjnego motywów ich wydania, nie objaśniające jakie są przesłanki ich wydania. W ocenie Spółki taka sytuacja nie powinna w żadnym razie mieć miejsca. Zauważono także, że nie formułując konkretnych zarzutów i nie wskazując na prawdopodobieństwo o jakie wady ma chodzić w decyzji, której wykonanie wstrzymano, uniemożliwiono Spółce merytoryczne odniesienie się do sprawy. Skarżącej pozostała jedynie możliwość powoływania się na ewidentne naruszenia przepisów postępowania, nie sposób było natomiast odnieść się do samego zagadnienia prawdopodobieństwa wystąpienia wady skutkującej stwierdzeniem nieważności. W skardze zauważono także, że ,,nie można wykluczyć, że gdyby organ prawidłowo uzasadnił postanowienie o wstrzymaniu wykonalności decyzji, przez co dałby Spółce możliwość sformułowania konkretnych argumentów, przemawiających za uchyleniem postanowienia w toku ponownego rozpoznawania sprawy przez organ, rozstrzygnięcie organu wydane w wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku, byłoby odmienne. Naruszenie przez organ przepisów postępowania mogło wiec z dużą dozą prawdopodobieństwa mieć wpływ na wynik sprawy, a działania organu można zakwalifikować jako jednostronne i władcze, zarazem godzące w słuszny interes obywateli".

W zakończeniu uzasadnienia skargi pełnomocnik Spółki podała, że w wyniku wstrzymania wykonania decyzji, na podstawie której Spółka planowała prowadzić działalność, uniemożliwiono jej funkcjonowanie w tym zakresie. W sytuacji, gdy w obrocie prawnym pozostaje decyzja Starosty Ś., wydana dnia [...] r. nr[...], zezwalająca konkurencyjnemu od Spółki podmiotowi na prowadzenie działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów poprzez ich kompostowanie, na podstawie decyzji w zasadniczych kwestiach tożsamej z decyzją, której wykonanie zostało obecnie wstrzymane, w stosunku do której to decyzji SKO we W. odmówiło wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności i nie wstrzymało jej wykonania ([...]). Prowadzona przez konkurencję działalność ma miejsce na terenie tej samej gminy, przy użyciu tożsamej technologii i sprzętu, w jednakowych warunkach, w oparciu o tożsame podstawy prawne. Natomiast G. S.A. narażona jest na szkodę w postaci utraconych korzyści, z powodu braku możliwości wykonywania działalności, którą - na mocy decyzji funkcjonującej w obrocie prawnym - wykonywać może konkurencyjna firma. W wyniku wstrzymania wykonania decyzji, uniemożliwione zostało chociażby branie przez Spółkę udziału w przetargach na wykonywanie działalności na podstawie decyzji, której wykonanie zostało wstrzymane. W sytuacji, gdy w stosunku do różnych podmiotów taka sama decyzja obowiązująca w tym samym czasie, jest rozstrzygana w oparciu o ten sam stan prawny i faktyczny w całkowicie odmienny sposób, nie zgodzono się także, jakoby istniało prawdopodobieństwo występowania wady skutkującej stwierdzeniem nieważności decyzji.

W odpowiedzi na skargę SKO we W. podtrzymało dotychczasowe stanowisko, uznało, że okoliczności powołane przez Spółkę nie podważają kwestionowanego postanowienia oraz wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Wyjaśnienie motywów wyroku należy rozpocząć od przypomnienia, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (art. 3 § 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności należy podnieść, że art. 159 § 1 k.p.a. zawiera uprawnienie organu administracji publicznej, właściwego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, do wstrzymania z urzędu lub na żądanie strony wykonania decyzji. Ustawodawca zaopatrzył organ decyzyjny w możliwość wydania tzw. ,,wpadkowego" rozstrzygnięcia przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy w trybie nadzwyczajnym. Zapewne celem wprowadzenia możliwości czasowego ograniczenia skutków prawnych wywoływanych przez decyzję, w stosunku do której prowadzone jest postępowanie w trybie ,,nieważnościowym", było stworzenie instrumentu służącego ochronie dóbr prawnie chronionych przed następstwami aktu administracyjnego z dużym prawdopodobieństwem wadliwego. Pamiętać jednak należy, iż uregulowanie zawarte w art. 159 § 1 k.p.a. stanowi odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej przewidzianej w art. 16 § 1 k.p.a. Konsekwencje zastosowania omawianej instytucji należy uznać za daleko idące, zważywszy na fakt, iż wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jej adresatowi wykonywanie nabytych przez niego uprawnień. Właśnie z tej przyczyny, że adresat decyzji zostaje ograniczony w realizacji kierowanego do niego aktu administracyjnego, swoboda w posługiwaniu się przez organy instrumentem w postaci wstrzymania wykonania decyzji została obwarowana obowiązkiem uprawdopodobnienia wadliwości ostatecznej decyzji. Stanowisko takie zostało ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz komentarzach. "Do zastosowania przez organ administracji wymienionej w art. 159 § 1 k.p.a. instytucji wystarczy wskazanie na prawdopodobieństwo istnienia wad powodujących nieważność decyzji i to bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa, (...). Określenie prawdopodobieństwa, o jakim mówi przepis art. 159 § 1 k.p.a., powinno polegać na wskazaniu tego z punktów w art. 156 § 1 k.p.a., który w ocenie organu ma w sprawie zastosowanie, z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną wadę, (...), przesłanką zastosowania art. 159 § 1 k.p.a. jest "prawdopodobieństwo" a nie "uprawdopodobnienie". Czym innym jest jednak wystąpienie prawdopodobieństwa, a czym innym uprawdopodobnienie, czy to przez organ czy stronę, faktu wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., a organ stosując art. 159 § 1 k.p.a. nie musi dowodzić, że w sprawie wystąpiła konkretna podstawa do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia" - patrz Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel ,,Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - Lex nr 157159".

Jakkolwiek w treści art. 159 § 1 k.p.a. próżno doszukiwać się konieczności wykazywania przez organ wad prawnych decyzji, wobec której podejmuje on postanowienie o wstrzymaniu wykonania, niewątpliwie jednak zobligowany jest ów organ do wskazania na takie prawdopodobieństwo. Co do samego prawdopodobieństwa winno ono z kolei przybrać wskazanie konkretnej sytuacji (stanu faktycznego) oraz przepisu z art. 156 k.p.a., który ma zastosowanie do decyzji. Przechodząc do skarżonych postanowień SKO we W., zauważyć należy, że rozstrzygnięcia wydane zarówno w I jak i II instancji, nie tylko nie zawierają wskazania żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-6 k.p.a., co jest obligatoryjne w przypadku zastosowania normy prawnej wynikającej z tego przepisu, ale także nie uprawdopodabniają takiej okoliczności w uzasadnieniu. Lakoniczne uzasadnienia skarżonych rozstrzygnięć, istotnie odnoszą się w sposób ogólny do prawdopodobieństwa wadliwości decyzji lecz organ pominął całkowicie wskazanie z czego ów fakt wywodzi. Jak wynika z praktyki orzeczniczej sądów ,,Określenie prawdopodobieństwa, o jakim mówi przepis art. 159 § 1 k.p.a., powinno polegać na wskazaniu tego z punktów w art. 156 § 1 k.p.a., który w ocenie organu ma w sprawie zastosowanie, z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną wadę. Wprawdzie organ nie musi dowodzić, że w sprawie wystąpiła konkretna podstawa do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia, to jednak powinien wskazać na prawdopodobieństwo wystąpienia wady z art. 156 k.p.a. w odniesieniu do decyzji, której postanowienie o wstrzymaniu dotyczy". ,,Określenie prawdopodobieństwa powinno każdorazowo polegać na wskazaniu tego z punktów art. 156 § 1 k.p.a., który w ocenie organu ma w sprawie zastosowanie, z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną wadę" –(por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt IV SA 2634/03 oraz VII SA/Wa 1351/12).

W takich okolicznościach sprawy zgodzić należy się z twierdzeniami skargi, że organ błędnie zastosował art. 159 § 1 k.p.a. Trudno jednak przyjąć, aby niewątpliwe naruszenie wskazanego przepisu miało charakter rażącego naruszenia prawa niosącego skutek w postaci stwierdzenia nieważności skarżonych postanowień. Nie jest to bowiem w ocenie Sądu kwalifikowane naruszenie prawa rodzące następstwo w postaci nieważności rozstrzygnięcia, gdyż organ nie dokonywał jakiejś szczególnie skomplikowanej wykładni przepisu lecz zastosował go w sposób dosłowny nie bacząc na konieczność precyzyjnego przywołania przesłanek na jakich opiera swój tok rozumowania. Oczywiście jest to mankament dyskwalifikujący wydane postanowienia z obrotu prawnego, jednakże właściwą formą w jakiej należy to uczynić jest ich uchylenie.

Kolejnym zarzutem skargi, jaki zasługuje zdaniem Sądu w składzie orzekającym na uwzględnienie, jest naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. Naruszenie to jest w pewnym sensie następstwem niewskazania omawianych wyżej okoliczności wynikających z art. 159 § 1 k.p.a. w uzasadnieniu postanowień, lecz posiada ono szersze znaczenie w stosunku do postanowienia II instancji. SKO we W. wskazało tam, że niewątpliwie wystąpiła normatywna przesłanka do wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia, jednak analogicznie jak miało to miejsce w postanowieniu pierwszoinstancyjnym nie dokonuje jej wskazania. Sytuacja rozstrzygnięć I i II instancji jest o tyle różna, że we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skarżąca Spółka powołuje się na braki rozstrzygnięcia, w związku z tym rolą organu przystępującego do ponownego rozpoznania sprawy było odniesienie się do tych twierdzeń i dokonanie ich analizy w trakcie postępowania odwoławczego. Organ administracyjny zabiegu tego nie przeprowadził czym dopuścił się uchybienia procesowego dającego podstawy do oceny jego poczynań jako godzących w treść art. 107 § 1 k.p.a. Niejako na marginesie zaznaczyć wypada, że stwierdzenie nieważności decyzji, na co powołuje się organ II instancji, nie może zastąpić wskazania konkretnego punktu z art. 156 ust. 1 k.p.a. oraz zamieszczenia w akcie administracyjnym organu odwoławczego uzasadnienia prawnego i faktycznego postanowienia.

Biorąc powyższe pod uwagę należało uchylić zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. ,,a" i "c" p.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania nie orzeczono, z uwagi na treść art. 210 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., zgodnie z którym - strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. W niniejszej sprawie skarżąca Spółka zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika żądania w tym zakresie nie zgłosiła.