Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1789/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie NSA Andrzej Kozerski, p.o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Adrian Król, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi J. Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie świadczenie przedemerytalne oddala skargę


UZASADNIENIE

II SA/Łd 1789/02

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [..] odmawiającą przyznania J. Ż. prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 18 lipca 2002 r.

Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 6c ust. 2 pkt 2, art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( tekst jednolity Dz. U. z 2001 r Nr 6, poz. 56 ze zm. ) oraz art.. 138 1 pkt 1 k.p.a.

Jak wynika z załączonych akt administracyjnych decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. przyznał J. Ż. status bezrobotnego od dnia rejestracji, tj. od 17.06. 2002 r oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 120% zasiłku podstawowego określonego w art. 24 ust. 1 ustawy na okres 12 miesięcy od dnia 25 czerwca 2002 r.

Jednocześnie w piśmie z dnia 17 lipca 2002 r J. Ż. wniósł o przyznanie mu świadczenia przedemerytalnego podnosząc, że posiada 35 letni staż pracy do potrzeb emerytalnych, ostatnią umowę o pracę rozwiązano z nim 31 stycznia 2002 r. z powodu likwidacji stanowiska pracy, a bezpośrednio po rozwiązaniu umowy przebywał na zwolnieniu lekarskim do 15 czerwca 2002 r., na którym ukończył 55 lat.

W jego ocenie, ukończenie 55 lat w trakcie zwolnienia lekarskiego winno być uwzględnione przy ocenie uprawnień do świadczenia przedemerytalnego.

Ponadto staż pracy wyliczono mu na 33 lata 6 miesięcy i 5 dni , pomijając okres pobytu w wojsku ( 10 miesięcy), okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych od 4.10.1994 r. do 3.10.1995 r. ( 1 rok) i okres przebywania na zwolnieniu lekarskim od 1.02.2002 r. do 15.06.2002 r ( 4 miesiące i 15 dni), co łącznie daje staż 35 lat 6 miesięcy i 20 dni.

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej , działając na podstawie art. 6 pkt 6 lit. b, art. 37k ust. 1 ustawy z 14.12.1994 r o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. z 2001 r Dz. U. Nr 6, poz.56 ze zm. ) odmówił przyznania J. Ż. przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.

Uzasadniając decyzję organ I instancji wskazał, że zgodnie z przepisem art. 37 k ust. 1 wskazanej ustawy , w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r “ o ....zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. Nr 154 poz. 1793 z 2001 r), obowiązującym od 1 stycznia 2002 r , r prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje mężczyźnie spełniającemu określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych jeżeli :

- osiągnął wiek co najmniej 63 lata i posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 25 lat lub

- do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym był zatrudniony przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończył co najmniej 55 lat oraz osiągnął okres uprawniający do emerytury wynoszący 35lat lub

- do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym był zatrudniony przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy osiągnął okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 40 lat lub

- do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący 39 lat, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29.12.1993 r o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy.

Organ ustalił, że J. Ż. zarejestrował się w Urzędzie Pracy po zakończeniu zwolnienia lekarskiego, które przypadło bezpośrednio po ustaniu stosunku pracy i legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku, wynoszącym 35 lat, 4 miesiące i 4 dni ( uwzględniono okres służby wojskowej odbytej w okresie 19.02.1969- 17.12.1969 r. i okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych od. 4.10.1994r do 3.10.1995 r).

J. Ż. nie spełnił jednak kryterium wieku określonego w art. 37 ust. 1 ustawy, bowiem wiek 55 lat osiągnął dopiero 12.06.2002 r , po ustaniu ostatniego zatrudnienia.

W złożonym odwołaniu J. Ż. wnosił o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podkreślał, że o przyznanie świadczenia przedemerytalnego wystąpił mając ukończone 55lat i wymagany 35 letni staż pracy, po wyczerpaniu zwolnienia lekarskiego, na którym przebywał bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia do 15 czerwca 2002 r.

Wskazywał, że nie miał wpływu na termin zwolnienia go z pracy, a biorąc pod uwagę jego wiek ( ponad 55 lat) , wykorzystał wszystkie możliwości na otrzymanie pracy. Po wyczerpaniu rocznego zasiłku dla bezrobotnych, pozostanie bez środków do życia.

Zaskarżoną decyzją ( wskazaną na wstępie ) Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że zasady przyznawania świadczeń przedemerytalnych określone w art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu są jednoznaczne i bezwzględnie obowiązujące na każdym etapie sprawy.

Żaden z organów orzekających nie jest uprawniony do przyznania świadczenia osobie , która nie spełnia wszystkich warunków wskazanych w ustawie .

Organ odwoławczy wskazał, że jest faktem bezspornym, iż wnioskodawca do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy nie ukończył co najmniej 55 lat. Wiek ten osiągnął po ustaniu stosunku pracy – w dniu 12.06.2002 r. Dlatego też mimo posiadanego na dzień 31 stycznia 2002 r okresu uprawniającego do emerytury wynoszącego 35lat 4 miesiące i 5 dni, nie spełnia warunku dotyczącego wieku wskazanego w pkt 1 i 2 art. 37 ust. 1. Nie spełnia także warunku w zakresie wymaganego okresu uprawniającego do emerytury, o jakim mowa w pkt 3 art. 37 k ust. 1. Nie zachodzi także sytuacja z pkt 4 tego przepisu.

Z tych względów organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody [...] J. Ż. powtórzył argumenty przytoczone w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 14 stycznia 2004 r. skarżący popierał skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie może być uwzględniona.

Na wstępie wskazać należy, że z dniem 1 stycznia 2004 r z mocy art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1271, zm. Dz. U. Nr 228, poz. 2261 z 2003 r), weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz.1269 ) oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270).

Jednocześnie z tym dniem, z mocy art.. 3 wskazanej wyżej ustawy Przepisy wprowadzające /.../ utraciła moc ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zm. ) , do którego skierowana została skarga w rozpoznawanej sprawie.

Stosownie do art. 85 tej ustawy , z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, utworzono wojewódzkie sądy administracyjne, jednocześnie zniesiono ośrodki zamiejscowe NSA.

W myśl art. 97 § 1 wskazanej na wstępie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające /.../, sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z powyższego wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004 r dla obszaru województwa łódzkiego, rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych /.../( Dz. U. z 2003 r Nr 72, poz. 652), jest właściwy do rozpoznania skargi w niniejszej sprawie.

Wskazać także należy, że zgodnie z art. 184 Konstytucji RP Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej /.../.

Przy czym, jak stanowi art. 1 § 2 wskazanej już wyżej ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny bada jedynie , czy organy administracji publicznej w toku postępowania nie naruszyły prawa materialnego i procesowego. Inne okoliczności nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz. 1269 ) , decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu w całości lub w części, jeżeli Sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze tak określoną kognicję i przyczyny uchylenia decyzji Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji naruszały przepisy prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zgodnie z 37 k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( tekst jedn. Dz. U. z 2001 r Nr 6 poz. 56 ze zmianami ) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji ( brzmienie uwzględniające zmianę wprowadzoną ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r o zmianie ....ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu Dz. U. z 2001 r Nr 154, poz. 1793), świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku , jeżeli:

1/ osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub

2/ do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub

3/ do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub

4/ do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy ( Dz. U. z 1994 r Nr 1 poz. 1 ze zm., ostatnia zmiana Dz. U . z 2000 r Nr 48 poz. 550).

W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie nie zachodzą przesłanki wskazane w cytowanym wyżej art. 37k ust.1 pkt 1,3 i 4. Rozważenia wymagały natomiast przesłanki określone w art.37k ust. 1 pkt 2 ustawy. W tym zakresie wskazać należy, że okolicznością bezsporną jest , że skarżący był zatrudniony w Gimnazjum Nr 3 w Ł. do 31 stycznia 2002r. Stosunek pracy ustał z przyczyn dotyczących zakładu pracy tj. w wyniku zmniejszenia zatrudnienia ( art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r ( Dz. U z 1990r Nr 4 poz. 19). Powyższe okoliczności wynikają ze znajdującego się w aktach administracyjnych świadectwa pracy (k-7) i nie są kwestionowane. Podobnie okolicznością bezsporną jest , że w chwili rozwiązania ze skarżącym stosunku pracy posiadał on okres uprawniający do emerytury wynoszący ponad 35 lat . W dacie tej tj. 31 stycznia 2002 r skarżący nie miał jeszcze ukończonych 55 lat . Wiek ten skarżący osiągnął 12 czerwca 2002 r., w okresie pobierania zasiłku chorobowego

Na zasiłku chorobowym J. Ż. przebywał bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia, od dnia 1 lutego 2002 r do 15 czerwca 2002 r.

Rozstrzygnięcie w sprawie zależało więc od oceny, czy ukończenie wymaganych 55 lat w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim, które nastąpiło bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia może być uznane za “ukończenie 55 lat do dnia rozwiązania stosunku pracy".

W tym zakresie nie można podzielić stanowiska prezentowanego w skardze.

Rozwiązanie umowy o pracę zawartej ze skarżącym nastąpiło z upływem okresu wypowiedzenia ( art. 32 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r Kodeks pracy – Dz. U z 1998 r Nr 21, poz. 94 ze zm. ) , przed ukończeniem przez skarżącego 55 lat . Brak jest podstaw do przyjęcia, że czas trwania stosunku pracy uległ wydłużeniu o czas pobierania przez skarżącego zasiłku chorobowego.

Oznacza to, że skarżący nie spełnia wymogów do uzyskania świadczenia przedemerytalnego, określonych w art. 37k ust 1 wskazanej wyżej ustawy.

Zasadne jest także stanowisko organu odwoławczego, zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zasady przyznawania świadczeń określone w art. 37k są jednoznaczne i bezwzględnie obowiązujące i dlatego podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące jego sytuacji życiowej i materialnej , nie mogą mieć żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 listopada 1998 r II SA 1327/98 ( nie publikowany) ustawa z 1994 r o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie przewiduje jakichkolwiek możliwości odstępstw od przewidzianych w niej zasad.

Z powyższych względów, skoro zarzuty podniesione w skardze nie mogły odnieść zamierzonego skutku i brak jest uchybień, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu, na podstawie z art. 151 wskazanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz. 1270), skarga podlegała oddaleniu.