Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1632/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 5 lit. b.
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 5 lit. b), art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2007 r.,

Nr 125, poz. 874 ze zm.) - dalej także jako u.t.d. lub ustawa - oraz l.p. 2.9 załącznika nr 3 do tej ustawy, art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2011 r. o nałożeniu na S.Sp. z o.o. z siedzibą w W. kary pieniężnej w wysokości 5000 zł.

Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 5 i art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm., nazywanej dalej u.t.d.) oraz l.p. 2.9. pkt 2 i 3 załącznika do tej ustawy, utrzymał w całości w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2007 r. o nałożeniu na przedsiębiorstwo S.Sp. z o.o. kary pieniężnej w wysokości 10.000 (dziesięć tysięcy) złotych z racji wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazów określonych w art. 18 ust. 5 u.t.d., tj.

1. umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, w łącznej kwocie 5.000 złotych, stosownie do art. 92 ust. 1 i ust. 4 u.t.d. oraz na podstawie l.p. 2.9 pkt 2 załącznika do u.t.d.,

2. umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych w łącznej kwocie 5.000 zł, stosownie do art. 92 ust. 1 i ust. 4 u.t.d. oraz na podstawie l.p. 2.9 pkt 3 załącznika do u.t.d.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia

12 listopada 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 662/08, oddalił skargę S.

Sp. z o. o. na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodła S.Sp. z o.o.

Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 170/09, uchylił zaskarżony wyrok z dnia 12 listopada 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 662/08 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podał, że z treści kontrolowanej przez Sąd decyzji wynika bezspornie, iż na skarżącą Spółkę nałożono karę pieniężną za naruszenie zakazów określonych w art. 18 ust. 5 lit b) i c) u.t.d. tj. zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy a także zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w protokole kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2006 r. odnotowano wykonywanie przewozów okazjonalnych z naruszeniem zakazu "umieszczenia na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych" oraz zakazu "umieszczenia na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy". Natomiast przy omówieniu pierwszego z podanych naruszeń kontrolujący napisał: "po przeprowadzeniu oględzin kontrolowanego pojazdu stwierdzono, że na dachu pojazdu umieszczono lampę z nazwą oraz numerem telefonu przedsiębiorcy", natomiast odnośnie drugiego naruszenia odnotował: "stwierdzono, że na drzwiach bocznych po obu stronach pojazdu umieszczono oznaczenie z numerem telefonu przedsiębiorcy". Sąd podkreślił, że oprócz protokołu kontroli powyższe naruszenia zostały udokumentowane także w postaci fotografii. Z dokumentacji fotograficznej wynika, iż napis znajdujący się na "lampie" umieszczonej na dachu kontrolowanego pojazdu to "[...]" oraz nieczytelny numer telefonu. Na drzwiach pojazdu jest natomiast wyraźnie widoczna liczba "[...]".

Naczelny Sąd Administracyjny zaakcentował, że w toku kontroli stwierdzono zatem naruszenie dwóch zakazów: zakazu "umieszczenia na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy" oraz zakazu "umieszczenie na pojeździe lamp lub innych urządzeń technicznych" a materiał dowodowy zgromadzony w sprawie administracyjnej stanowił jedynie opisany protokół kontroli oraz dokumentacja fotograficzna.

Odnosząc powyższe do zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji przyjął wpierw, że podczas kontroli ustalono, iż w pojeździe zainstalowany był taksometr, co nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym, a następnie wskazał, że organ inspekcji drogowej nałożył karę pieniężną za naruszenie zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit c) u.t.d., a także za naruszenie zakazu zdefiniowanego w art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. (umieszczania i używania w pojeździe taksometru). W rozważaniach dotyczących legalności decyzji Sąd I instancji stwierdził, że "pozostaje poza sporem, że inspektor transportu drogowego ustalił naruszenie zakazów określonych w pkt a) i c) art. 18 ust. 5" po czym dalej wywiedziono, iż "organ prawidłowo zebrał i ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy". W konsekwencji w sposób prawidłowy uznał, iż w dniu [...] grudnia 2006 r. wykonywany był przez skarżącą Spółkę przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, o których mowa w art. 18 ust. 5 a) i c) ustawy o transporcie drogowym".

Biorąc pod uwagę powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zasadność zarzutów skargi kasacyjnej odnoszących się do przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że Sąd I instancji, przyjmując, że kontrolowana decyzja nie narusza prawa, skonfrontował ją z przepisem prawa materialnego, który w sprawie nie miał zastosowania (art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d.), a pominął ocenę zgodności z art. 18 ust. 1 lit. b) u.t.d., który to przepis zastosowały organy inspekcji drogowej.

Naczelny Sąd Administracyjny podał, iż dostrzega wywody Sądu I instancji, które dotyczą nazwy przedsiębiorstwa, powiązane ze stwierdzeniem, iż "na dachu kontrolowanego pojazdu zainstalowane było urządzenie techniczne w postaci podświetlonego transparentu (lampy) z nazwą i numerem telefonu przedsiębiorstwa świadczącego usługi przewozów okazjonalnych tj. "[...]" i numer telefonu "[...]", który to numer telefonu widniał także na drzwiach pojazdu, a który jest jednocześnie adresem strony internetowej tego przedsiębiorstwa".

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że z zacytowanego fragmentu uzasadnienia orzeczenia Sądu I instancji zdaje się wynikać, iż te rozważania dotyczą art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., gdyż odnoszą się do urządzenia zainstalowanego na dachu pojazdu. Jednakże, w ocenie Sądu II instancji, dla deliktu administracyjnego określonego w tym przepisie nieistotne jest czy "podświetlony transparent" jest wyposażony w jakąś treść. Natomiast dla zaistnienia przesłanek określonych w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. prawnie obojętne jest to, na jakiej części pojazdu umieszczono nazwę, adres oraz telefon przedsiębiorcy. Poza tym, Sąd I instancji w ogóle nie dostrzegł nałożenia kary za naruszenie zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d.

Z wymienionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a. w zakresie zarówno przedstawionego przez Sąd I instancji stanu sprawy jak i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W takiej sytuacji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, za trafny należało uznać także zarzut naruszenia art. 18 ust. 5 lit b) u.t.d., przy czym naruszenie to polegało na niezastosowaniu tego przepisu w procesie kontroli legalności zaskarżonej decyzji, a nie jak twierdzi kasator na jego błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny za usprawiedliwione uznał również te zarzuty skargi kasacyjnej, które odnoszą się do przyjęcia przez Sąd poglądu, iż "organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.)". Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że materiał dowodowy w sprawie to protokół kontroli oraz dokumentacja fotograficzna, które to środki dowodowe zostały wymienione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (oraz bliżej niesprecyzowana "dokumentacja ewidencjonująca działalność gospodarczą strony", na którą powołał się organ). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, z żadnego z wymienionych dowodów nie wynika związek, jaki ewentualnie zachodzi pomiędzy [...] a ukaraną Spółką. Ponadto, w omawianej decyzji organ odwoławczy twierdzi, że "w kontrolowanym pojeździe był zainstalowany drogomierz, na podstawie, którego kierowca rozlicza usługę z pasażerami, jak również kasa fiskalna, z której wydruk wręcza pasażerowi". Z protokołu kontroli ani z dokumentacji fotograficznej nie wynika, aby kontrolowany pojazd wyposażony był w takie urządzenie jak drogomierz czy kasa fiskalna.

Zastrzeżenia Naczelnego Sądu Administracyjnego budziło również stanowisko Sądu I instancji, który uznał, że z dokumentacji fotograficznej samochodu wynikało, iż na dachu samochodu znajdowała się niedozwolone urządzenie techniczne. Tekst art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. wskazuje, że ustawodawca posługuje się niedookreślonymi pojęciami "lampa" i "urządzenie techniczne". Sąd podkreślił, że żadne z tych pojęć nie jest definiowane ani w omawianej ustawie, ani w pokrewnych regulacjach. W protokole kontroli pojęcia te używane były zamiennie, z tym jednak, że brak jednoznacznego dowodu na okoliczność, że możliwe jest podświetlanie urządzenia. Wobec tego, Sąd I instancji poprzestał na stwierdzeniu, że umieszczone na pojeździe urządzenie z nazwą i numerem telefonu jest urządzeniem technicznym. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w sytuacji, gdy ustawodawca posługuje się pojęciem niedookreślonym, którego znaczenie nie jest możliwe do odtworzenia na podstawie definicji ustawowych, a znaczenie potoczne nie jest wskazane w dostępnych słownikach, obowiązkiem Sądu, wynikającym z art. 141 § 4 p.p.s.a., jest przedstawienie w ramach podstawy prawnej procesu subsumcji. W niniejszej sprawie oznaczałoby to przedstawienie opisu urządzenia i wyjaśnienie dlaczego uznano je za odpowiadające zapisowi ustawy. W przeciwnym wypadku rozumowanie Sądu I instancji wymyka się spod kontroli instancyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że z powoływanej dokumentacji fotograficznej wynika jedynie tyle, że na dachu samochodu w chwili fotografowania znajdowała się nieoświetlona bryła z napisami.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie są one zasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że kończąca postępowanie jurysdykcyjne decyzja, którą nałożono karę pieniężną za różne naruszenia ustawowych obowiązków lub warunków, kończy jedną sprawę w znaczeniu materialnoprawnym. Rozstrzygnięcie decyzji jest więc niepodzielne. Już z tego powodu usprawiedliwiona jest praktyka wymienienia w rozstrzygnięciu jednej kary, na którą składają się wymienione w uzasadnieniu kary za poszczególne naruszenia. Poza tym w art. 92 ust. 2 u.t.d. ustawodawca wprost posługuje się pojęciem sumy kar nakładanych podczas jednej kontroli.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również, że kary pieniężne wynikające z ustawy o transporcie drogowym nakładane są, co do zasady, na przedsiębiorcę. Sytuacje, w której można ukarać kierowcę zostały zdefiniowane w art. 92 a) u.t.d., który to przepis nie mógł mieć zastosowania w tej sprawie.

Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej opierające się na podstawie, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., wobec niejasności uzasadnienia wyroku i niejednoznaczności ustaleń faktycznych, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za przedwczesne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 marca 2010 r. wydanym w sprawie VI SA/Wa 194/10 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2007 r. stwierdzając, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. koszty postępowania.

Sąd stwierdził, że jak wynika z protokołu kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2006 r. na drzwiach bocznych skontrolowanego pojazdu umieszczono oznaczenia składające się z ciągu cyfr [...]natomiast na dachu pojazdu był umieszczony przedmiot, określany przez skarżącą banerem, na którym widniał napis [...]. Powyższe ustalenia potwierdza dokumentacja fotograficzna załączona do protokołu. Jednakże powyższe ustalenia nie skłoniły organu do poczynienia kolejnych ustaleń w postaci: wykazania związku jaki zachodzi pomiędzy skarżącą S. Sp z o.o. a "[...]" a także jakie znaczenie ma ciąg cyfr umieszczony na pojeździe a w szczególności czy tworząca je liczba jest jednocześnie numerem telefonu, którym posługuje się skarżąca w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Przy czym posługiwanie się przedmiotowym numerem telefonu nie musi oznaczać, że rejestracja określonego numeru telefonicznego musi być dokonana na rzecz podmiotu wykonującego przewozy okazjonalne z naruszeniem ustawowych zakazów. Wystarczy, że wzmiankowany numer pozwala na pozyskiwanie klientów przez skontrolowany podmiot wykonujący przewóz okazjonalny. Sąd podkreślił przy tym, że dla zaistnienia deliktu administracyjnego określonego w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. wystarczy, że ziści się tylko jedna z wymienionych tam sytuacji a mianowicie na pojeździe umieszczona jest nazwa przedsiębiorcy albo adres albo telefon przedsiębiorcy. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że nie można uznać, iż w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) w zakresie naruszenia przez skarżącą spółkę art. 18 ust. 5 lit b) u.t.d. Rozpoznając ponownie sprawę, organ powinien wyjaśnić wskazane powyżej okoliczności.

Sąd powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że sporne w przedmiotowej sprawie pozostają również wskazane w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji dowody potwierdzające, iż na dachu pojazdu znajdowało się niedozwolone urządzenie, tj. lampa lub inne urządzenie techniczne, które odpowiadałoby zapisowi art. 18 ust. 5 lit c) u.t.d.

Sąd wskazał też, że w niniejszej sprawie administracyjnej brak jest dowodu, że znajdujące się na dachu skontrolowanego pojazdu urządzenie jest lampą. W protokole kontroli nie ma zapisu, że urządzenie to świeciło albo że jego konstrukcja odpowiadała określonym parametrom technicznym tj. potencjalnie mogło świecić. Taki wniosek nie wynika również z dokumentacji fotograficznej. Brak jest również innych dowodów na powyższą okoliczność, choćby zeznań świadków.

Zdaniem Sądu ani protokół kontroli, ani dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach administracyjnych, nie mogą również być uznane za dowody potwierdzające w sposób wystarczający stanowisko, iż na dachu pojazdu zamontowane było urządzenie techniczne. W szczególności brak w aktach administracyjnych opisu technicznego bannera umieszczonego na dachu pojazdu widocznego na fotografii dołączonej do akt sprawy.

Ostatecznie Sąd wskazał, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ powinien wyjaśnić, po uzupełnieniu materiału dowodowego w niezbędnym zakresie (np. w postaci zeznań świadków, pozyskania dokumentacji technicznej bądź elektrycznej spornego banera) oraz po przedstawieniu opisu ww. banera umieszczonego na dachu pojazdu poddanego przedmiotowej kontroli czy to urządzenie jest lampą czy też innym urządzeniem technicznym w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. uwzględniając, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a., ocenę prawną i wskazania zawarte w wyroku.

Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 5000 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz umorzył postępowanie w zakresie wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Na skutek odwołania wniesionego przez S. Sp. z o.o. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Ostatecznie [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 5, art. 92 ust. 1, art. 93 ust. 1, ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 z późn. zm., art. 6 ust. 1 i art. 4 lit. k), art. 8 ust. 1-2,

§ 25 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów i ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., Nr 32, poz. 262), oraz art. 104 i art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) nałożył na S. Sp. z o.o z siedzibą w W. karę pieniężną w kwocie 5000 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz umorzył postępowanie w zakresie wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu [...] grudnia 2006 roku podczas kontroli pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...], kierowca K. M. okazał do kontroli wypis nr [...] z licencji nr [...]na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej przedsiębiorcy S.Sp. z o. o. Ponadto kierowca przedstawił dowód rejestracyjny pojazdu, prawo jazdy oraz zaświadczenie o zatrudnieniu i spełnieniu przez kierowcę wymogów ustawy o transporcie drogowym wystawione przez przedsiębiorcę S.Sp. z o. o.

Kontrolowany pojazd był opatrzony naklejonymi na nadwoziu informacjami z numerem telefonu "[...]", będącym jednocześnie adresem strony internetowej, tym samym co na banerze znajdującym się na dachu pojazdu (na banerze cyfry poprzedzone były symbolem słuchawki telefonicznej co jest uwidocznione w dokumentacji zdjęciowej sporządzonej w trakcie kontroli). W kontrolowanym pojeździe zamontowany był drogomierz, na podstawie którego kierowca rozliczał usługę z pasażerem, jak również kasa fiskalna, z której wydruk kierowca wręcza pasażerowi. Na powyższe okoliczności z przedmiotowej kontroli sporządzony został protokół nr [...], który został podpisany przez kierowcę K.M. bez zastrzeżeń.

W wyniku ustaleń kontroli stwierdzono, że kontrolowany pojazd nie jest taksówką, ponieważ nie spełnia wymogów zawartych w § 24 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów i ich niezbędnego wyposażenia.

W dniu [...] listopada 2010 r. przesłuchano w charakterze świadka K. M. Świadek podczas przesłuchania zeznał, że w 2006 r. był zatrudniony u przedsiębiorcy S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. jako kierowca. Ponadto Pan M. oświadczył, że na drzwiach kontrolowanego pojazdu był umieszczony numer telefonu w/w przedsiębiorcy. Natomiast na urządzeniu na dachu pojazdu i na jego masce znajdował się napis "[...]". K. M. stwierdził, że powyższy napis to logo przedsiębiorcy S.Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Świadek zeznał, że pozyskiwanie klientów odbywało się za pomocą centrali znajdującej się przy ulicy G. w K. Stamtąd kierowca otrzymywał dyspozycję, gdzie i o której godzinie ma stawić się po klienta. Powyższe zeznania potwierdza również wydruk ze strony internetowej: [...], gdzie w zakładce "kontakt" znajduje się informacja, iż siedzibą firmy jest S. Sp. z o.o. Oddział [...], a składanie zamówień odbywa się telefonicznie pod numerem [...].

Zdaniem organu w związku z powyższymi dowodami zgromadzonymi w sprawie przewóz w dniu kontroli należało zakwalifikować jako okazjonalny przewóz drogowy osób, co zgodnie z art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym oznacza przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W przedmiotowej sprawie przewóz został potraktowany jako przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą.

Na wniosek strony organ dopuścił w przedmiotowej sprawie dowód z odpisu z KRS spółki S. [...]WITD wskazał, że z dokumentu tego wynika, iż dokument wskazuje, iż oznaczenie przedsiębiorcy, będącego stroną niniejszego postępowania to S.Sp. z o.o. z siedzibą w W. a nie "[...]. Jednakże zgodnie z art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do powozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: (b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą adresem oraz telefonem przedsiębiorcy.

Zdaniem organu związek nazwy "[...]" z przedsiębiorcą S. Spółka z o.o z siedzibą w W. został wykazany w przesłuchaniu K. M. w którym świadek zeznał, iż napis "[...]" to logo przedsiębiorcy S. Spółka z o.o. Z powyższego jasno wynika, iż nazwa "[...]" jest znakiem towarowym używanym przez spółkę S. na terenie [...].

W cenie organu I instancji w przedmiotowej sprawie bezsporny jest również fakt umieszczenia na pojeździe numeru telefonu przedsiębiorcy. Potwierdził to świadek podczas przesłuchania w dniu [...] listopada 2010 roku. Organ nie zgodził się z twierdzeniem pełnomocnika strony, iż numer widniejący na pojazdach nie jest kompletny a zatem nie może być uznany za numer telefonu, gdyż brak jakiejkolwiek cyfry w numerze telefonicznym uniemożliwia połączenie. Organ w odpowiedzi na powyższe argumenty stwierdza, iż standardowy numer stacjonarny składa się z siedmiu cyfr. Zatem numer [...] jest numerem kompletnym. Brak wskazania przy numerze telefonu numeru kierunkowego nie przesądza o jego niekompletności, gdyż fakt konieczności dodania do numeru telefonu stacjonarnego na terenie województwa śląskiego numeru kierunkowego [...] jest powszechnie znany i nie wymaga dodatkowego jego wskazywania przy numerach telefonów stacjonarnych ani tym bardziej przeprowadzania dowodu na tę okoliczność.

Organ wskazał też, że na dachu pojazdu przed numerem [...] widnieje symbol słuchawki telefonicznej co wprost sugeruje, iż jest to numer telefonu. Zatem argumenty pełnomocnika strony nie znajdują poparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy.

W ramach ponownie prowadzonego postępowania tut. organ skierował pismo do T.S.A. z zapytaniem, czy numer [...]należy do przedsiębiorcy S.Sp. z o.o. Pismem z dnia [...] października 2011 r. o nr [...] T.S.A. udzieliła odpowiedzi, iż numer [...] należy do firmy S.Sp. z o.o., ul. [...],[...]W. Zatem bezspornie udowodniono, iż numer widniejący na banerze reklamowym oraz bokach kontrolowanego samochodu należy do przedsiębiorcy S.Sp. z o. o. i tym samym udowodniono naruszenie art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym.

Natomiast odnośnie naruszenia stwierdzonego podczas kontroli w dniu [...] listopada 2006 r. w postaci wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalił, iż urządzenie na dachu pojazdu nie było lampą ani innym urządzeniem technicznym. Powyższą okoliczność potwierdził świadek, K. M., który zeznał, że to nie było urządzenie, a jedynie napis na banerze, który nie był wyposażony w instalację elektryczną.

Wobec czego organ na podstawie art. 105 k.p.a. umorzył postępowanie w tym zakresie.

Na skutek odwołania wniesionego przez S.Sp. z o.o. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją wymienioną na wstępie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ II instancji zważył, iż argumenty strony podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że na zatrzymanym podczas wyżej opisanej kontroli pojeździe umieszczone były elementy, które upodabniały pojazd do taksówki, co mogło powodować u potencjalnego klienta wrażenie, iż korzysta on z licencjonowanej taksówki.

GITD podkreślił, że w obrocie gospodarczym przedsiębiorcy nadają różne nazwy wyodrębnionym przez siebie składnikom majątkowym. Częstą praktyką jest, że są to nazwy które nie mają nic wspólnego z firmą danego przedsiębiorcy, chociaż bezsprzecznie jego działalności służą. Nie ma zatem znaczenia fakt, że umieszczona na pojeździe nazwa "[...]" nie pokrywa się z firmą przewoźnika zapisaną w ewidencji działalności gospodarczej. Innymi słowy w art. 18 ust. 5 lit. b ustawy o transporcie drogowym nie chodzi o to, aby nazwa przedsiębiorcy ściśle pokrywała się z jego firmą. Interpretacja ta wynika także z tego, że w powyższych przepisach ustawodawca nie posłużył się pojęciem firmy, które ma swą definicję w art. 43 i nast. Kodeksu Cywilnego. Mając na uwadze powyższe należy także stwierdzić, że strona umieściła na pojeździe swoją nazwę, co stanowi naruszenie zakazu wymienionego w art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy o transporcie drogowym.

Organ wskazał też, że ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454) wprowadzono zmiany w zakresie dotychczasowego wykazu naruszeń. I tak w załączniku nr 3 do ustawy pod l.p. 2.9 znajduje się naruszenie polegające na wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5, które sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych. Stan faktyczny z dnia kontroli potwierdza popełnienie przez stronę powyższego naruszenia, jednakowoż z uwagi na zakaz reformationis in peius określony w art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym "Organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny", karę pieniężną nałożoną niniejszą decyzją należy ograniczyć do kwoty 5000 (pięć tysięcy) złotych.

W odniesieniu do argumentu strony dotyczącego zasadności umorzenia postępowania z uwagi na przedawnienie możliwości wydania decyzji wynikające z działu III Ordynacji Podatkowej organ odwoławczy wskazał, iż w myśl art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym do kar pieniężnych przewidzianych niniejszą ustawą nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.).

W odpowiedzi na argument strony dotyczący trudnej sytuacji finansowej organ odwoławczy podniósł, że powoływanie się w odwołaniu na powyższe musi pozostać bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy w pełni potwierdza fakt naruszenia przepisów przez skarżącą spółkę. Organ odwoławczy nie ma możliwości zmniejszania wymiaru kary w zależności od sytuacji ekonomicznej strony postępowania, ponieważ kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego; nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku do ustawy o transporcie drogowym.

Natomiast, gdy strona znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kary w orzeczonej wysokości może wystąpić ze stosownym wnioskiem do właściwego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, który wydał decyzję w I instancji.

Skargą na powyższą decyzję wywiodła S.Sp. z o.o.

Zarzuty skargi obejmowały:

1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy z dnia 6 września 2011 r. o transporcie drogowym (dalej jako u.t.d.) poprzez błędną jego wykładnię, i przyjęcie, iż umieszczona na pojeździe nalepka opisana w uzasadnieniu decyzji - stanowi oznaczenie przedsiębiorcy i jego numeru telefonu,

2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 2 § 2 OP w zw. z art. 92 ust. 1 u.t.d. w zw. z art. 68 § 1 OP poprzez jego niezastosowanie i nie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w zw. z upływem terminu przedawnienia do wydania decyzji wymierzającej karę pieniężną,

3. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a. poprzez niewłaściwe przyjęcie, iż napis "[...]", oraz ciąg cyfr "[...]" - stanowią oznaczenie i numer telefonu przedsiębiorcy wykonującego przewóz osób,

4. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 75 k.p.a. w zw. z art. 79 §1 k.p.a. poprzez dołączenie do akt protokołu przesłuchania w charakterze świadka K.M. bez zawiadomienia strony o dopuszczeniu dowodu z zeznań w/w osoby i zapewnienia stronie możliwości udziału w przesłuchaniu oraz poprzez dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie zeznań w/w osoby, nie mającej wiedzy na temat kontroli pojazdu o nr rej, [...]w dniu [...] listopada 2006 r.

5. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności poprzez dokonanie ustaleń stanu faktycznego na podstawie zeznań osoby nie będącej świadkiem w postępowaniu niniejszym,

6. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 78 § 1 i § 2 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącego, podczas gdy złożone wnioski dotyczyły istotnych okoliczności w sprawie, których ustalenie i wyjaśnienie jest obowiązkiem organu, co skutkowało naruszeniem prawa materialnego tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 k.p.a.

7. naruszenie przepisów postępowania tj. 107 §1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. w z art. 140 k.p.a. poprzez nie wskazanie przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji uzasadnienia dlaczego uznał, iż decyzja organu I instancji jest Prawidłowa, pomimo naruszenia przepisów postępowania jakim było uchybienie art. 107 k.p.a. przez organ I instancji, lakoniczne uzasadnienie faktyczne decyzji oraz nie wskazanie faktów, których organ II instancji uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł i przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności, w szczególności poprzez nie rozpoznanie zarzutu skarżącego, iż napis umieszczony na pojeździe nie stanowi numeru telefonu.

Skarżąca żądała uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy w całości do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu skargi rozbudowano przedstawione wyżej zarzuty. Zwrócono uwagę na przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa, uzasadniające umorzenie postępowania z powodu przedawnienia.

Zdaniem skarżącej ustalenia organu I instancji należy ocenić jako dowolne przez błędne przyjęcie i uznanie, że na pojeździe umieszczono numer telefonu spółki, a napis "[...]" stanowił oznaczenie jej przedsiębiorstwa. Nazwa jaką posługuje się skarżąca w obrocie prawnym to jej firma S.Sp. z o.o. całkowicie odmienna od wymienionego napisu.

Powołując się na wyrok NSA w sprawie II GSK 235/09, podkreślano, że nazwa umieszczona na pojeździe i numer telefonu muszą odnosić się do kontrolowanego przewoźnika, a nie do jakiegokolwiek innego przedsiębiorcy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu skarżącej spółki co do naruszenie przepisów postępowania w związku z przesłuchaniem świadka K. M. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych protokołu przesłuchania świadka (k. 118-121 akt adm.) świadek ten przesłuchany został w obecności A.B. pracownika spółki S. legitymującego się pełnomocnictwem do reprezentowania tejże spółki w postępowaniu przed [...] Wojewódzkim Inspektorem Transportu Drogowego (pełnomocnictwo k. 117 akt adm.). Nadto świadek ten zeznawał na okoliczności związane z kontrolą przeprowadzoną w dniu [...] grudnia 2006 r., (zgodnie z protokołem kontroli był kierowcą kontrolowanego pojazdu o nr rejestracyjnym [...]),) a więc jego zeznania mogły stanowić materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie.

Ustalenia organu administracji odnoszące się do stwierdzenia naruszenia przepisu art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. - w brzmieniu przed nowelizacją a obecnie art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. są zdaniem Sądu prawidłowe. Co do pochodzenia i znaczenia napisów znajdujących się podczas kontroli na pojeździe - "[...]" i cyfr "[...]".

W ramach poczynionych ustaleń organ administracji, poza odwoływaniem się do zeznań kwestionowanego przez skarżąca świadka stwierdził, że na stronie internetowej www. [...].pl znajduje się "zakładka" o nazwie "kontakt". Informacja zawarta pod tym odesłaniem wskazuje wprost, iż wskazana strona internetowa odsyła do przedsiębiorstwa o firmie S. Oddział w K. wykonującego działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Zatem podana informacja na wymienionej stronie internetowej odnosiła się bezpośrednio do skarżącej spółki. Jednocześnie, jak ustalił organ administracji, w informacji tej podano numer telefoniczny ([...]), pod którym można było składać zamówienia na przewóz.

W ramach poczynionych ustaleń w tym zakresie organ administracji wskazał, że podany numer telefoniczny składa się z zestawu liczb: liczby [...] - stanowiącej prefiks (numer kierunkowy do K. i województwa [...]) oraz z liczby [...] - będącej bezpośrednim numerem telefonicznym dla złożenia zamówienia przewozu. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie organ administracji prawidłowo uznał, że numer kierunkowy (prefiks [...]) dla osób zamieszkałych na terenie województwa śląskiego jest dobrze znany, a od wielu lat informowania użytkowników telefonów o konieczności poprzedzania numeru abonenta właściwym prefiksem, wybierający numer telefonu, pod którym chcą uzyskać połączenie, wiedzą o konieczności poprzedzenia tego numeru właściwym prefiksem. W związku z tym umieszczenie na pojeździe jedynie numeru [...] było wystarczającą informacją dla złożenia zamówienia.

Organ administracji zwrócił się do T.S.A. o udzielenie informacji kto jest właścicielem owego numeru telefonu [...] i otrzymał odpowiedź od operatora telekomunikacyjnego, że jest nim właśnie S.Sp. z o.o. z siedzibą w W., a numer ten dotyczy jej oddziału w K.

Połączenie tych dwóch informacji: ze strony internetowej i uzyskanej od operatora telekomunikacyjnego, mogło prowadzić organ administracji do jednego wniosku, iż nazwa "[...]" odnosi się do skarżącej spółki, chociaż nie jest nazwą jej firmy, a numer telefonu wprost wskazuje na jego właściciela jako na S.Sp. z o.o.

Ustalenia te wyczerpują wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nakreślające obowiązek organu podane w wyroku z dnia 23 marca 2010 r. wydanym w sprawie VI SA/Wa 194/10. W wyroku tym Sąd podkreślał, że rejestracja określonego numeru telefonicznego nie musi być dokonana na rzecz podmiotu wykonującego przewozy okazjonalne z naruszeniem ustawowych zakazów. Wystarczy, że wzmiankowany numer pozwala na pozyskiwanie klientów przez skontrolowany podmiot wykonujący przewóz okazjonalny. W świetle ustaleń organu administracji wynika, że numer ten służył do składania zamówień na przewozy okazjonalne, a nadto był zarejestrowany właśnie na skarżącą spółkę. Skarżąca nie przedstawiła dowodów na to, by ciąg cyfr znajdujących się na kontrolowanym pojeździe miał spełniać inne zadanie od ustalonego przez organ administracji publicznej, lub by miał jakieś inne, bliżej racjonalnie określone przeznaczenie. Zatem ustaleniom organu Inspekcji Transportu Drogowego nie można w tym zakresie zarzucić błędu w ustaleniach faktycznych lub dowolności w ocenie zebranego materiału dowodowego.

Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażony w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 marca 2010 r., iż dla zaistnienia deliktu administracyjnego określonego w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. wystarczy, że ziści się tylko jedna z wymienionych tam sytuacji a mianowicie na pojeździe umieszczona jest nazwa przedsiębiorcy albo adres, albo telefon przedsiębiorcy. Organy Inspekcji Transportu Drogowego ustaliły, że zarówno nazwa umieszczona na pojeździe, jak i numer (będący w istocie numerem telefonu) odnosiły się do skarżącej spółki, zatem w tym zakresie organ administracji wykonał zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wyroku z dnia 23 marca 2010 r. (sygn. Akt VI SA/Wa 194/10) co do niezbędnych ustaleń, na które zwracał uwagę także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku wydanym w sprawie II GSK 170/09.

Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej spółki co do tego, że organ administracji nie umorzył postępowania w oparciu o przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 93 ust. 7 ustawy w brzmieniu z nowelizowanym - Do kar pieniężnych przewidzianych niniejszą ustawą nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 i 1101). Zgodnie bowiem z przepisem art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw - do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzjami ostatecznymi przed dniem wejścia nowelizacji w życie, stosuje się przepisy ustawy nowej - należy zauważyć, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zakończone decyzją ostateczną [...] czerwca 2012 r. (doręczoną pełnomocnikowi skarżącej [...] czerwca 2012 r.), a więc po wejściu w życie nowelizacji. Zgodnie bowiem z art. 11 noweli - ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. Zatem, w świetle art. 93 ust. 7 ustawy zmienionej w związku z art. 10 i art. 11 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw oraz mając na względzie związanie organu administracji publicznej zasadą działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), brak było podstaw do zastosowania przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa - wyłączonego przepisem art. 93 ust. 7 u.t.d., w zakresie żądanym przez skarżąca spółkę.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.