Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 244/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 245 § 3, art. 246 §  1 pkt. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA Wojciech Stachurski po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. U. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2010 r. sygn. akt VIII SA/Wa 769/09 odmawiającego przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi A. U. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 10 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: oddalić zażalenia.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 17 lutego 2010 r. sygn. akt VIII SA/Wa 769/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. U. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 10 września 2009 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących z nieujawnionych źródeł za 2003 r.

Sąd uznał, że skarżący nie wykazał istnienia przesłanek uzasadniających przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Ocena taka jest konsekwencją działania skarżącego, który nie dopełnił w sposób należyty ciążącego na nim obowiązku wyczerpującego zaprezentowania swojej sytuacji finansowej.

Na powyższe postanowienie A. i M. U. złożyli zażalenie. Wnieśli w nim o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez choćby częściowe przyznanie prawa pomocy i zwolnienie od wpisu sadowego od skargi. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili nie wzięcie pod uwagę wszystkich okoliczności rodzinnych i sytuacji materialnej skarżących, które to przemawiają za przyznaniem im prawa pomocy.

Zdaniem skarżących należycie wykazali oni, iż nie są w stanie ponieść kosztów postępowania (wpisu od wniesionych skarg 2 x 1865 zł) bez uszczerbku w swym koniecznym utrzymaniu. Wysokość wpisu przekracza znacznie możliwości płatnicze obojga skarżących, którzy nie uzyskują obecnie żadnych dochodów, zaś posiadany majątek nieruchomy nie może zostać zbyty ani obciążony z uwagi na hipoteki przymusowe na rzecz Skarbu Państwa - Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R.. M. U. czyniła starania o uzyskanie statusu osoby bezrobotnej i nadal jest w trakcie uzupełniania dokumentów w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. Nie polega zatem na prawdzie twierdzenie, iż nie jest zarejestrowaną bezrobotną, gdyż uzyskuje dochody sama lub jej maż.

Zdaniem skarżących sam fakt posiadania majątku nie może przesądzać o możliwościach płatniczych skarżących skoro jest oczywistym, iż majątek ten jest w związku z toczącym się postępowaniem podatkowym wyłączony z obrotu. Nie ma znaczenia fakt, iż majątek ten przewyższa wartość wierzytelności zabezpieczonej hipotecznie. Sam fakt obciążeń hipotecznych na rzecz Skarbu Państwu zdecydowanie zniechęca potencjalnych nabywców przedmiotowych nieruchomości i nie pozwala na uzyskanie jakiejkolwiek pożyczki hipotecznej. Nieporozumieniem było także uznanie, iż MOPS w R. odmówił skarżącym przyznania jakiś form pomocy. Skarżący w swym sprzeciwie podnieśli jedynie, iż nie ubiegali się o taką pomoc, gdyż uzyskali ustne informacje, iż z uwagi na posiadany majątek żadna z form pomocy im nie przysługuje. Nie jest też możliwe pokrycie kosztu wpisu kredytem zaciągniętym przez matkę M. U.- z uwagi na wiek odmówiono jej pożyczki w takiej wysokości.

W ramach wstępnej oceny dopuszczalności złożonego w tej sprawie środka zaskarżenia, WSA w Warszawie wydał 24 marca 2010 r. postanowienie o odrzuceniu zażalenia M. U. Stwierdził w nim, że M. U. nie jest stroną tego postępowania, lecz skarżącą i wnioskodawcą o przyznanie prawa pomocy w innej sprawie (sygn. akt VIII SA/Wa 770/09).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie A. U. nie zasługuje na uwzględnienie.

Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym może nastąpić wówczas, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - art.245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w dalszej części niniejszego uzasadnienia powoływanej w skrócie "u.p.p.s.a."

Prawo pomocy nie przysługuje więc wszystkim, którzy się o nie zwrócą, lecz tylko tym, których sytuacja majątkowa nie pozwala na dochodzenie swoich praw przed sądem. Zasadą jest bowiem, że strony ponoszą koszty swego uczestnictwa w postępowaniu przed sądem administracyjnym – art.199 u.p.p.s.a.

Należy przy tym podkreślić, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z tego prawa (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2005 r. sygn. akt OZ 946/04). Jeśli więc strona ubiega się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, to w sposób przekonujący winna wykazać, że bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. W szczególności winna przedstawić Sądowi żądane informacje, które są niezbędne do pełnej oceny jej aktualnej sytuacji majątkowej.

W niniejszej sprawie Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że wnioskodawca nie wykazał istnienia przesłanek uzasadniających przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Przede wszystkim należy zgodzić się z zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdzeniem, że ocena ta jest konsekwencją działania skarżącego, który nie dopełnił w sposób należyty ciążącego na nim obowiązku wyczerpującego zaprezentowania swojej sytuacji finansowej. Dotyczy to w szczególności faktu, że wnioskodawca – mimo, że został wezwany do nadesłania wyciągu z rachunków bankowych za ostatnie trzy miesiące - nadesłał wyciąg z rachunku jedynie za okres jednego miesiąca. Trafnie więc Sąd I instancji uznał, że uniemożliwia to pełną ocenę sytuacji majątkowej wnioskodawcy, bowiem nie można wykluczyć, że w okresie nieobjętym wyciągiem istniały jakieś wpływy na konto pozwalające na uiszczenie wpisu sądowego od skargi. Skoro w tym zakresie skarżący nie przedstawił pełnej informacji, to nie może stawiać zarzutu, że w zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności związanych z jego sytuacją materialną. Tym samym skarżący nie może liczyć na przyznanie mu uprawnienia, z którego mogą korzystać osoby faktycznie znajdujące się w trudnej sytuacji majątkowej.

Słusznie też Sąd I instancji zauważył, że skarżący wraz z małżonką posiada znaczny majątek nieruchomy, którego wartość - czemu skarżący nie zaprzecza - przewyższa wartość wierzytelności zabezpieczonej hipoteką. Nieprzekonujące są w tym zakresie wyjaśnienia skarżącego, że fakt obciążeń hipotecznych na rzecz Skarbu Państwu zdecydowanie zniechęca potencjalnych nabywców przedmiotowych nieruchomości i nie pozwala na uzyskanie jakiejkolwiek pożyczki hipotecznej.

Z jednym tylko argumentem Sądu I instancji nie można się zgodzić, a mianowicie ze stwierdzeniem, cyt. "że w przypadku uiszczenia wpisu sądowego od skargi i uwzględnienia skargi przez Sąd stosownie do treści art. 200 u.p.p.s.a. przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw." Gdyby bowiem przyjąć takie założenie, to instytucja prawa pomocy nie miałaby racji bytu. Niemniej jednak powyższe stwierdzenie nie miało wpływu na prawidłowość wydanego postanowienia.

Z tych też powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 u.p.p.s.a. zażalenie oddalił.