Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 499/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie WSA Robert Sawuła WSA Janusz Kasprzycki (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2007 r. sprawy ze skargi T.J. i S.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2003r., znak: [...], na podstawie art. 39, art. 42 i art. 44 w związku z art. 40 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity z 1999 r. Dz. U. Nr 15, poz. 139, z późn. zm., zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym) w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717, zwanej dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późna, zm.), po rozpatrzeniu wniosku A. i R.K., Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji budowy garażu na samochód osobowy w przybliżeniu 1,5 do granicy działki Nr "1", na działce Nr "2" obr. [...] przy ul. G. w K.

W uzasadnieniu tej decyzji Prezydent Miasta K. wskazał, że w dniu 11 czerwca 2002r. do Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. wpłynął wniosek A. i R.K. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie garażu na samochód osobowy w przybliżeniu 1,5 m do granicy działki Nr "1", na działce Nr "2" obr. [...] przy ul. G. w K.

Prezydent podniósł, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzone zostało postępowanie w trybie określonym w art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wnioskowanej inwestycji ustalono w oparciu o przepisy szczególne, zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Prezydent wskazał, że rozstrzygnięcie niniejszą decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla w/w inwestycji jest zgodne z zasadami kompozycji przestrzennej oraz oceną warunków przestrzenno-architektonicznych w przedmiotowym terenie.

Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzone zostały przez uprawnionego urbanistę mgr inż. arch. T.B. w oparciu o przepisy ustaw: 1) o zagospodarowaniu przestrzennym, 2) z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U., z 2001 r. Nr 62 poz. 627 z późn. zm.), 3) z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U., z 1995 r. Nr 16 poz. 78 z późn. zm.), 4) z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71 póz. 838 z późn. zm.), 5) z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46 poz.543 z późn. zm.).

W dniu 22 lipca 2003r. przeprowadzona została rozprawa administracyjna, o której mowa w art. 44 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Postanowieniem z dnia [...] września 2003r., znak: [...] Wojewoda stwierdził o zgodności warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z prawem.

W trakcie niniejszego postępowania strony wniosły uwagi i zastrzeżenia do projektowanej inwestycji. T. i S. J. nie wyrazili zgody na przedmiotową inwestycję, twierdząc że nie ma dojazdu do działki Nr "2", w aktach sprawy nie ma projektu inwestycji, oraz mają zastrzeżenia co do własności działki Nr "3".

W odniesieniu do tych zastrzeżeń Prezydent wskazał, że dojazd do projektowanej inwestycji odbywać się będzie bezpośrednio z ul. G. poprzez działkę Nr "3", której właścicielką zgodnie z oświadczeniem (notarialnym) jest J.D., wyrażająca zgodę na wjazd na działkę Nr "2". Natomiast z projektem budowlanym garażu będzie można się zapoznać w postępowaniu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i wnieść ewentualne uwagi i zastrzeżenia.

W związku z powyższym Prezydent Miasta K. orzekł jak w sentencji decyzji.

Z decyzją tą nie zgodzili się T. i S. J. i wnieśli od niej odwołanie.

Podnieśli w nim, że w załączniku nr 1 do kwestionowanej przez nich decyzji organ l instancji, w pkt 5.1, powołuje się na przepisy szczególne, między innymi ustawę z dnia 27 kwietnia 2001r. o ochronie środowiska. Podnoszą zatem, że działka nr "3", znajdująca się przy ul. G. w K., była terenem zielonym. Przez tą działkę inwestorzy wykonali wjazd na działkę Nr "2" (obr. 19) za zgodą notarialną J.D. podając, że jest ona jedynym właścicielem działki Nr "3". Informowali ono kilkakrotnie urząd, że J.D. nie jest jedyną osobą mającą prawo do podejmowania takiej zgody i nie figuruje w Księgach Wieczystych jako osoba fizyczna mająca prawo o decydowaniu przeznaczenia w/w działki. Odwołujący są bowiem zainteresowani wykorzystaniem działki Nr "3" przy ul. G. w K. ponieważ graniczy z działką, na której wybudowany mamy dom. Wjazd wykonany na działkę inwestorów został wykonany przez pas zieleni bez zgody osób zainteresowanych i w ich ocenie ze złamaniem obowiązującego prawa. Inwestorzy wznosząc budynek musieli wiedzieć, że nie posiadają dojazdu do prowadzonej inwestycji.

Ponadto podnieśli, ze w kwestionowanej przez nich decyzji organ l instancji stwierdził, że powinny być zabezpieczone wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Informują zatem, że są zainteresowani zakupem działki Nr "3" graniczącej z posiadaną działką po uregulowaniu jej spraw własnościowych.

Decyzją z dnia [...] lutego 2004r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. oraz art. 42 ust.1, art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 85 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu l instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że wniosek inwestorów został złożony w dniu 11 czerwca 2002 r., co ma znaczenie wobec zmiany przepisów w zakresie decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (dalej wz i zt), jaka nastąpiła pomiędzy tą datą, a datą wydania decyzji przez organ l i II instancji.

Zgodnie z treścią art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym miejscowy ogólny plan zagospodarowania przestrzennego dla Miasta K. uchwalony w dniu 16 listopada 1994r. uchwałą Rady Miasta Krakowa nr [...] utracił moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2003r. Z kolei w dniu 11 lipca 2003r. weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która pozbawiła mocy prawnej ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym. W omawianej aktualnej ustawie zamieszczono jednak przepis przejściowy - art. 85 ust. 1 zezwalający by: do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosować przepisy dotychczasowe. W tej sytuacji prawnej organ l instancji obowiązany był rozpatrzeć wniosek w trybie art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co też uczynił.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że w niniejszej sprawie została wyznaczona i przeprowadzona z udziałem stron postępowania rozprawa administracyjna. Projekt decyzji wz i zt został przygotowany zgodnie z art. 40 ust.2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez posiadającą uprawnienia urbanistyczne mgr inż. T.B. W aktach znajduje się postanowienie Wojewody, znak [...] z dnia [...] września 2003 r. stwierdzające zgodność z prawem projektowanej przez inwestorów inwestycji. Inwestorzy przedłożyli do akt sprawy: aktualny wypis z rejestru gruntów dotyczący działki Nr "3", decyzję Nr [...] z [...] kwietnia 1999r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielającą inwestorom pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce "2" obr. [...], postanowienie Sądu Rejonowego dla K.P. w K. z dnia [...] września 1985 r., sygn. akt [...] oraz z dnia [...] sierpnia 1998r., sygn. akt [...] stwierdzające, iż spadek po B.F. nabyła żona S. i córka D.J. po 1/2 , kolejne zaś po S.B. w całości J.D.

Kolegium podniosło, że wprawdzie J.D. istotnie nie zgłosiła zmiany polegającej na wpisie swojej osoby w miejsce rodziców w ewidencji gruntów lecz przedłożone do akt dokumenty nie pozostawiają wątpliwości co do wstąpienia J.D. w miejsce S. i F.B., figurujących dotychczas jak właściciele działki nr "3". Mając zatem na uwadze w/w dokumenty, oraz oświadczenie notarialnie poświadczone w dniu 3 czerwca 1998r., jakie złożyła J.D., w którym wyraziła zgodę na wjazd i przeprowadzenie instalacji przez swoją działkę Nr "3" obr [...], a także brak protestów z jej strony przeciwko obecnie projektowanej inwestycji budowy garażu i korzystania z dotychczasowej drogi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło, iż określenie komunikacji przez tę działkę było uprawnione.

Odwołujący się natomiast wykazują swój interes faktyczny w niedopuszczeniu do ustalenia komunikacji do projektowanego garażu pokrywającej się z dotychczas ustalonym dojściem dla budynku mieszkalnego inwestorów. Zgłaszają w przyszłości zamiar zakupu działki nr "3". Jednakże powołują się na ewentualne, przyszłe zdarzenie prawne obecnie niepewne. Tymczasem w niniejszym postępowaniu administracyjnym organy administracji otrzymały do rozpatrzenia konkretny wniosek, który może zostać pozytywnie rozpatrzony w świetle ustalonych okoliczności oraz obowiązujących przepisów prawa.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wszelkie istotne dla postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu okoliczności zostały w dostatecznym i wystarczającym stopniu ustalone, zaś zaskarżona decyzja organu l instancji wydana zgodnie z obowiązującymi w tym przedmiocie przepisami prawa zarówno materialnego jak i formalnego - ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i k.p.a. Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało więc w mocy decyzję organu l instancji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli T. i S. J. Podnieśli w niej te same argumenty, co w odwołaniu od decyzji organu l instancji, a mianowicie, że z informacji z zamkniętego wykazu hipotecznego z dnia 13 stycznia 2004 r., Dz. Odp.[...] wynika, że J.D. nie jest właścicielem działki Nr [...] znajdującej się w K. przy ul. G. Ponadto podnieśli, że wjazd wykonany na działkę Nr [...] przy ul. G. w K. przez inwestorów przez sporną działkę Nr "3", która była pasem zielonym, jest w rozumieniu prawa samowolą budowlaną usankcjonowaną przez Urząd wydający zaskarżoną decyzją. Skarżący jako sąsiedzi działki Nr "3" przy ul. G. w K. (posiadają dom na działce nr "4") są zainteresowani wykupem tej działki po ustaleniu prawnego jej właściciela.

Wnieśli zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej komunikacji do planowanej inwestycji i o zasądzenie od Prezydenta Miasta K. na ich rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na tą skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd sprawując bowiem kontrolę zgodności z prawem wydanej w niniejszej sprawie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu l instancji, zgodnie z art. 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), nie będąc przy tym związany, stosownie do treści art. 134 p.p.s.a., zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, uznał, iż decyzje organów obu instancji odpowiadają prawu.

Zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003r., do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Niniejsza sprawa uruchomiona została wnioskiem złożonym w dniu 11 czerwca 2002 r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie garażu na samochód osobowy na działce nr "4" obr [...] przy ul. G. w K. Jego rozpatrzenie i ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego winno nastąpić, jak prawidłowo to uczyniły organy obu instancji, w oparciu o przepisy obowiązującej poprzednio ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Jest poza sporem, że realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W myśl bowiem art. 39 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Stosownie do treści art. 40 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych.

Z powyższego przepisu wynika, że ustawodawca przewidział i uregulował wydawanie dwóch rodzaju decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania trenu: pierwszy w sytuacji obowiązywania planu zagospodarowania przestrzennego, drugi w sytuacji jego braku.

W K., mieście na prawach powiatu, miejscowy ogólny plan zagospodarowania przestrzennego przestał obowiązywać z dniem 31 grudnia 2002r.

W takiej sytuacji rzeczą organów było ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o regulacje mające zastosowanie w tych przypadkach, co też uczyniły.

Niezbędną przesłanką wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu jest stosowny wniosek wnioskodawcy.

W myśl art. 41 ustawy o zagospodarowaniu terenu wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinien zawierać określenie:

1) granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, i najbliższe otoczenie tego terenu,

2) funkcji i sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu,

3) zapotrzebowania na wodę, energię i sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków oraz innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w szczególnych przypadkach sposobu unieszkodliwiania odpadów,

4) charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko lub jego wykorzystanie, gdy inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska.

W ocenie Sądu wniosek inwestorów, po jego uzupełnieniu w wyniku uprzedniego wezwania organu l instancji, spełniał powyższe wymogi. O wszczęciu postępowania w tej sprawie zostały zawiadomione wszystkie ustalone przez organ strony postępowania wraz z informacją o prawie zapoznawania się na każdym etapie postępowania z aktami sprawy. Organy orzekające ustaliły też przepisy szczególne, mające zastosowanie dla terenu przedmiotowej inwestycji. Wstępny projekt decyzji wz i zt został przygotowany przez osobę posiadającą uprawnienia urbanistyczne, stosownie do treści art.( 40 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

W rozpatrywanej sprawie, zgodnie z art. 44 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, Prezydent Miasta K. wyznaczył i przeprowadził wymaganą rozprawę administracyjną, a następnie, zgodnie z tym przepisem przedstawił wojewodzie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego w celu stwierdzenia ich zgodności z prawem. Wojewoda postanowieniem z dnia [...] września 2003r., znak: [...] stwierdził zgodność z prawem projektu decyzji wz i zt.

Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu spełnia wymogi, stawiane jej przepisem art., 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Określa ona mianowicie rodzaj inwestycji, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, okres ważności decyzji.

Wbrew twierdzeniom skarżących kwestia własności działki nr "3" została przez organy należycie wyjaśniona. W aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów dotyczący działki nr "3", w którym jako jej właściciele widnieją F.B. i S.B. Z postanowienia z dnia [...] września 1986r., [...] Sądu Rejonowego dla K. P., Wydział l Cywilny w K. wynika, że spadek po zmarłym F.B. nabyła żona S.B. i córka J.D. po 1/2 części w stosunku do całości spadku, zaś z postanowienia z dnia [...] sierpnia 1998r., [...] Sądu Rejonowego dla K.P., Wydział l Cywilny w K. wynika, że spadek po zmarłej S.B. nabyła na podstawie ustawy wprost córka J.D. Wobec tego nie może budzić wątpliwości, że J.D., będąc w świetle powyższych dokumentów właścicielem działki nr "3" mogła wyrazić zgodę na wjazd i przeprowadzenie instalacji przez tą działkę.

Tym samym za spełniony uznać wymóg, zawarty w art. 42 ust. 1 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl tego przepisu organ ma za zadanie tylko określić dojazd do drogi publicznej, co też zostało uczynione.

Wobec powyższego, nie dopatrując się w wydanych w niniejszej sprawie decyzjach, naruszenia prawa stanowiącego podstawę do wznowienia albo stwierdzenia nieważności, naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym mieć wpływ na wynik sprawy ani naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak sentencji wyroku.