Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1267/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art, 2 ust 1, art. 2a ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 6a ust 3 art. 19, art. 20
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 18 ust 2 pkt 4 lit g
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 3, art. 2a ust 1 i 2, art. 6a ust. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 71 poz 838
law: Ustawa dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
article: art. 141 par 4, art. 183
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: Z art. 6a ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985roku o drogach publicznych (...) wynika, że przebieg dróg powiatowych ustala rada powiatu po zasięgnięciu opinii zarządów gmin, na obszarze których przebiega droga (...) Oznacza to, że rada miejska nie jest kompetwntna do ustalania w planie miejscowym przebiegu drogi powiatowej, bez uprzedniego zaplanowania takiej drogi przez powait.

TEZY

Z art. 6a ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985roku o drogach publicznych (...) wynika, że przebieg dróg powiatowych ustala rada powiatu po zasięgnięciu opinii zarządów gmin, na obszarze których przebiega droga (...) Oznacza to, że rada miejska nie jest kompetwntna do ustalania w planie miejscowym przebiegu drogi powiatowej, bez uprzedniego zaplanowania takiej drogi przez powait.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Borkowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędzia del. WSA Leszek Kamiński Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w Tczewie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 413/08 w sprawie ze skargi Powiatu T. na Uchwałę Rady Miejskiej w Tczewie nr XI/85/2003 z dnia 28 sierpnia 2003 r., w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Tczewa w rejonie ul. G., pomiędzy drogą Nr 1 na południe od osiedla Górki I i II a południową granicą miasta w Tczewie w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Rady Miejskiej w Tczewie na rzecz Powiatu T. o kwotę 180 zł ( słownie: sto osiemdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 413/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził nieważność § 6 ust. 11 pkt 5 i § 43 ust. 6 pkt 1 uchwały Rady Miejskiej w Tczewie z dnia 28 sierpnia 2003 r. nr XI/85/2003 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Tczewa w rejonie ulicy Głowackiego, pomiędzy drogą Nr 1 na południe od Osiedla Górki I i II a południową granicą miasta w Tczewie, w pozostałym zakresie oddalił skargę Powiatu T.

Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych sprawy.

W dniu 30 kwietnia 2008 r. Powiat T. wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Tczewie z dnia 28 sierpnia 2003 r. nr XI/85/2003 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, domagając się stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały w części, tj. w zakresie § 6 ust. 11 pkt 4 i 5, § 43 ust. 6 pkt 1 i § 52 ust. 6 pkt 1. Skarżący wykazał, że skierował do Rady Miejskiej w Tczewie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, na które to wezwanie nie otrzymał odpowiedzi do dnia wniesienia skargi.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że § 6 ust. 11 pkt 4 uchwały stanowi, iż ulica Głowackiego przebiegająca przez obszar opracowania i oznaczona na rysunku planu jako KD.01.Z oraz KD.11.D jest drogą powiatową nr 025, zaś w pkt 5 stwierdzono, iż ulica oznaczona na rysunku planu jako KD.02.Z jest projektowanym nowym odcinkiem ulicznym drogi powiatowej nr 025. W § 43 ust. 6 pkt 1 wskazano, że ulica relacji T.-Ś., oznaczona na rysunku planu jako KD.02.Z jest projektowanym nowym odcinkiem ulicznym drogi powiatowej nr 025, zaś § 52 ust. 6 pkt 1 stwierdza, iż ulica Głowackiego, oznaczona na rysunku planu jako KD.11.D, jest fragmentem drogi powiatowej nr 025. Zdaniem skarżącego zapisy te, w zakresie odnoszącym się do dróg powiatowych, naruszają jego interes prawny z uwagi na skutki prawne wynikające z ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), nakładające na powiat obowiązki w zakresie budowy, utrzymania, ochrony i modernizacji dróg powiatowych oraz skutki wynikające z art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przewidujące przejście z mocy prawa na powiat, w przypadku decyzji o podziale nieruchomości, własności nieruchomości przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego pod drogi powiatowe. Okoliczność tę potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2006 r. wydany w sprawie podziału nieruchomości położonej w Tczewie przy ul. Głowackiego nr ew. [...] KW Nr [...]. Wymieniony wyżej podział nieruchomości był następstwem kwestionowanych przez skarżącego zapisów uchwały Rady Miejskiej w Tczewie z dnia 28 sierpnia 2003 r. W skardze podniesiono również, że zapisy dotyczące odcinków drogi powiatowej oznaczonych symbolami KD.11.D i KD.022 pozostają we wzajemnej sprzeczności, jako że obydwa odrębne i rozwidlające się odcinki drogowe maja pełnić funkcję drogi powiatowej.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Tczewie wniosła o jej oddalenie, wskazując, iż zaskarżona uchwała nie jest dotknięta wadą naruszenia prawa. Organ podniósł, że zagadnienie zmiany przebiegu drogi powiatowej było przedmiotem wcześniejszych prac planistycznych dotyczących obszaru całego miasta w miejscowym planie ogólnym miasta Tczewa uchwalonym uchwałą nr VII/41/94 Rady Miejskiej w Tczewie z dnia 1 grudnia 1994 roku oraz w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Tczewa zatwierdzonym uchwałą nr XXX/28/2001 Rady Miejskiej w Tczewie z dnia 29 marca 2001 r., które to studium zostało zmienione uchwałą nr V/34/2003 Rady Miejskiej w Tczewie z dnia 30 stycznia 2003 r. w części dotyczącej obszaru objętego zaskarżona uchwałą. Organ stwierdził, że zgodnie z obowiązującymi przepisami zmiana studium została przedłożona do zaopiniowania właściwym zarządcom dróg, w tym przypadku krajowych oraz powiatowych. Również projekt zmiany miejscowego planu został przedłożony do uzgodnienia właściwemu zarządowi dróg powiatowych. W obu przypadkach Zarząd Dróg Powiatowych w Tczewie nie zgłosił żadnych uwag. Zdaniem Rady Miejskiej w Tczewie działki sąsiadujące z wyznaczonym pasem drogowym są zagospodarowywane i zabudowywane przez ich użytkowników ze znajomością docelowych rozwiązań komunikacyjnych. Obszar przeznaczony pod drogę łączącą ulicę Głowackiego z droga krajowa nr 1 pozostał wolny od zabudowy w pasie o szerokości spełniającej ustawowe normy dla drogi klasy "Z" – ulica zbiorcza. Stwierdzono również, że treść zaskarżonych przepisów uchwały ma jedynie charakter informacyjny.

Wyrokiem z dnia 25 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części, tj., § 6 ust. 11 pkt 5 i § 43 ust. 6 pkt 1, w pozostałym zakresie skargę oddalił.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji uznał, że Powiat T. miał prawo zaskarżyć uchwałę podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej naruszającą interes prawny osoby prawnej jaką jest jednostka samorządu terytorialnego. Stwierdził również, że skarżący wykazał swój interes prawny w niniejszej sprawie. Przepisy planu stały się bowiem podstawą ukształtowania sytuacji prawnej skarżącego. Ich wpływ na zakres praw i obowiązków Powiatu T. jest niewątpliwy. Zapisy planu o treści zawartej w § 6 ust. 11 pkt 5 i § 43 ust. 6 pkt 1 doprowadzają do przejścia na rzecz skarżącego prawa własności działek przeznaczonych pod drogę publiczną – powiatową i zaistnienia obowiązku zapłaty odszkodowania, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.).

Sąd podniósł, że w toku procedury planistycznej zarząd powiatu został jedynie poinformowany o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, natomiast projekt planu do uzgodnienia przesłano Powiatowemu Zarządowi Dróg w Tczewie. Zdaniem Sądu I instancji uzgodnienie to nie obejmowało uzgodnienia przebiegu dróg powiatowych.

W ocenie Sądu podjęta uchwała narusza prawo. Gmina nie posiada bowiem kompetencji do samodzielnego decydowania o przebiegu nowych planowanych dróg powiatowych. Zakres swobody regulacyjnej przysługującej gminom w dziedzinie zagospodarowania przestrzennego przewidziany w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) nie jest absolutny i wyznaczony jest przez granice zakreślone przepisami prawa. Z przepisów ustawy o drogach publicznych wynika, iż gmina nie posiada kompetencji do samodzielnego decydowania o przebiegu planowanych do realizacji dróg powiatowych. Przebieg tych dróg ustala rada powiatu po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) (art. 6a ust. 3 cyt. ustawy), zaś opracowywanie projektów planów rozwoju sieci drogowej należy do zarządcy drogi. Z art. 19 i 20 ustawy o drogach publicznych wynika, że sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu i utrzymania dróg należą do właściwej jednostki samorządu terytorialnego, której organ jest zarządcą drogi. Kwestie planowania i budowy dróg powiatowych pozostają zatem w kompetencjach powiatu.

Sąd podkreślił, iż w zaistniałej wskutek treści planu sytuacji dochodzi do stanu, w którym w planie przewidziana jest budowa nowego odcinka drogi powiatowej i w związku z decyzjami podziałowymi następuje z mocy prawa przejście na powiat własności nieruchomości położnych na obszarze, przez który ma przebiegać droga, a powiat nie przewiduje realizowania drogi powiatowej na tym terenie.

Sąd stwierdził, że stanowisko Rady Miejskiej w Tczewie, iż zaskarżone regulacje nie mają charakteru normatywnego, a jedynie informacyjny, jest nieuzasadnione. Zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego i jej postanowienia mają charakter normatywny.

Od powyższego wyroku Rada Miejska w Tczewie złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w zakresie pkt 1 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze kasacyjnej zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 4 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ograniczenie władztwa planistycznego gminy związanego z kształtowaniem polityki przestrzennej i przyjęcie, że określenie linii rozgraniczających drogi powiatowej stanowiło przekroczenie władztwa planistycznego gminy oraz art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. g/ ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i 10 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i przyjęcie, że przedmiotowa uchwała Rady Miejskiej w Tczewie w opisanym powyżej zakresie jest sprzeczna z prawem i konieczne jest stwierdzenie jej nieważności, a także naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 147 § 1 P.p.s.a. poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały mimo braku jakichkolwiek podstaw do przyjęcia takiego rozstrzygnięcia oraz art. 141 § 4 P.p.s.a poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku jaki przepis prawa został naruszony w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności uchwały.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że z treści art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w żaden sposób nie można wywieść, iż gmina – w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego – nie ma prawa do określenia przebiegu w planie miejscowym drogi powiatowej. Zdaniem autora skargi kasacyjnej w zaskarżonym wyroku Sąd w sposób ewidentny pomylił dwie odrębne regulacje prawne – a mianowicie regulację odnosząca się do prawa zagospodarowania przestrzeni z regulacją dotyczącą dróg publicznych. Procedura sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego nie ma bezpośredniego związku z procedurą zaliczania istniejących dróg do odpowiedniej kategorii dróg publicznych wynikającą z przepisów ustawy o drogach publicznych. Przepis art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowił, że ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Przedłużenie istniejącej drogi powiatowej, zdaniem autora skargi kasacyjnej, jest związane z lokalnymi oraz ponadlokalnymi potrzebami, a tym samym znajdowało się w zakresie kompetencji gminy.

W skardze kasacyjnej podniesiono także, że plan miejscowy nie wytycza nowej drogi powiatowej, a jedynie przewiduje dobudowanie jej nowego odcinka, który siłą rzeczy zostanie zaliczony do kategorii drogi, w której leży. Ponadto stwierdzono, że do kompetencji gminy należy także ustalanie w miejscowym planie linii rozgraniczających drogi publiczne. Stwierdzono, że konieczność przejęcia przez powiat działek wydzielanych pod projektowaną drogę powiatową nie stanowi o braku uprawnienia do określenia w planie przebiegu nowego odcinka istniejącej drogi powiatowej. Ten argument nie może stanowić podstawy do przyjęcia stanowiska o naruszeniu władztwa planistycznego.

W skardze kasacyjnej podniesiono, że projekt planu został uzgodniony z właściwym zarządem drogi, co nie było kwestionowane w toku sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do regulacji zawartej w art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę okoliczności, o których mowa w art. 183 § 2 cyt. ustawy. Ponieważ w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki nieważności postępowania, kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego sprowadzać się będzie wyłącznie do oceny zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.

W złożonej w niniejszej sprawie skardze kasacyjnej podniesiono zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego (art. 4 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. g/ – ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, art. 10 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, jak również naruszenie przepisów postępowania (art. 147 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a.) mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do podniesionych wyżej zarzutów stwierdzić należy, iż są one bezpodstawne. Przede wszystkim nie sposób zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania. Za oczywiście bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten określa wymogi, którym powinno odpowiadać uzasadnienie orzeczenia. Kwestionowane uzasadnienie spełnia te wymogi. Wbrew lakonicznemu stwierdzeniu, że Sąd nie wyjaśnił jakie "przepisy prawa zostały naruszone w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności". Uzasadnienie Sądu I instancji zawiera obszerny wywód prawny, w którym wskazane zostały przepisy naruszone postanowieniami kontrolowanej w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym uchwały zatwierdzającej zmianę miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Tczewa, w rejonie ulicy Głowackiego. Wskazując na art. 101 ust. 1 cyt. wyżej ustawy, a także art. 4 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o zagospodarowani przestrzennym oraz art. 2a ust. 2, art. 6a ust. 3, art. 19 i 20 ustawy o drogach publicznych Sąd wyjaśnił kaczego przepisy te mają zastosowanie w niniejszej sprawie i w jaki sposób zostały naruszone. Kwestionując zawarte w wyroku Sądu I instancji rozstrzygnięcie autor skargi kasacyjnej nie odniósł się do tych rozważań, stwierdzając jedynie, iż zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w Tczewie nie została wydana z naruszeniem prawa i przekroczeniem przysługującego gminie władztwa planistycznego.

Powyższe stanowisko nie może zostać zaakceptowane z następujących przyczyn. Stosownie do brzmienia art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Zauważyć jednak należy, na co zwrócił już uwagę Sąd I instancji, że dokonywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustalenia winny przestrzegać warunków określonych w ustawach. Obowiązek ten wynika wprost z treści art. 2 ust. 1 cyt. ustawy. W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do tego czy w świetle obowiązujących przepisów, opracowująca plan zagospodarowania przestrzennego, gmina może samodzielnie decydować o przebiegu planowanych dróg powiatowych. Przypomnieć w tym miejscu należy, że jednostki samorządu winny przestrzegać swoich kompetencji. Zarówno bowiem samodzielność gminy jak i powiatu (art. 2 ust. 3 ustawy o samorządzie powiatowym) podlega ochronie.

Planując zatem przebieg dróg innych niż gminne rada gminy winna uwzględniać dotyczące tej kwestii regulacje zawarte w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej uchwały – drogi publiczne dzieliły się na drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne. Drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa natomiast pozostałe są własnością właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy (art. 2a ust. 1 i 2 cyt. ustawy).Przyznanie wymienionym wyżej samorządom uprawnień właścicielskich w stosunku do danej kategorii dróg nakłada na nie określone obowiązki związane z budową drogi, jak chociażby wypłata odszkodowania za przejęte pod drogę grunty. Dlatego też zaliczenie drogi do kategorii dróg powiatowych przekazano do kompetencji rady powiatu, który podejmuje w tym względzie stosowną uchwałę. Rada powiatu podejmując stosowną uchwałę decyduje też o przebiegu dróg powiatowych. Uprawnienie to zawarte zostało w art. 6a ust. 3 cyt. ustawy, który jednoznacznie stanowi, że przebieg dróg powiatowych ustala rada powiatu po zasięgnięciu opinii zarządów gmin, na obszarze których przebiega droga. Cytowany wyżej przepis ma rozstrzygające znaczenie w niniejszej sprawie. Przysługujące gminie uprawnienie do podejmowania wszelkich regulacji w zakresie zagospodarowania przestrzennego doznało w przypadku planowania dróg powiatowych istotnych ograniczeń. Zgodzić się zatem należy z wyrażonym w zaskarżonym wyroku stanowiskiem, iż zamieszczone w § 6 ust. 11 pkt 5 i § 43 ust. 6 pkt 1 postanowienia naruszają zawartą w art. 6 ust. 3 cyt. ustawy normę. Rada Miejska nie jest bowiem kompetentna do ustalania w planie miejscowym przebiegu drogi powiatowej bez uprzedniego zaplanowania takiej drogi przez powiat.

Odnosząc się do takiej argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zauważyć należy, iż fakt zaplanowania przebiegu przedmiotowej drogi powiatowej wynika w sposób niebudzący wątpliwości z rysunku planu zagospodarowania przestrzennego. Stąd też za co najmniej niezrozumiałe uznać należy twierdzenia autora skargi kasacyjnej, iż plan nie wytycza "nowej drogi powiatowej". Zauważyć też należy, że w planie zagospodarowania przestrzennego ustala się – w zależności od potrzeb – linie rozgraniczające, między innymi drogi publiczne. Ustalenie jednakże linii rozgraniczających dotyczyć może jedynie tych dróg publicznych, których przebieg może być regulowany postanowieniami planu. W niniejszej sprawie tego rodzaju sytuacja nie zaistniała. Za nietrafny uznać również należy zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. g/ ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Dokonywane w oparciu o wymieniony wyżej przepis uzgodnienia mają określony zakres i przeprowadzane są z udziałem innego organu. Nie mogą one zatem zastąpić trybu przewidzianego w art. 6a ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zakończonego wydaniem przez radę powiatu stosownej uchwały ustalającej przebieg drogi powiatowej.

Z wymienionych wyżej przyczyn skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż skarga nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.