Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2995/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr) Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska , WSA Małgorzata Brachel -Ziaja Protokolant : Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2004r sprawy ze skargi R.M. na decyzję Wojewody [....] z dnia 13 września 2001r, Nr [ ] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości postanawia umorzyć postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 10.07.2001 r. (znak:.......) Starosta J. , działając na podstawie art. 122 ust. l ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2000 r. nr. 46 poz. 543- zwaną dalej ustawą o g.n.) w związku z art. 108 kpa, udzielił Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych w W. -zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w J. obręb [....] , oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz.ewid. [....] , [....] , etc....- jednocześnie nadając tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Odwołanie R.M. nie zostało uwzględnione i Wojewoda [....] decyzją z dnia 13.09.2001 r. (znak:.......) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje, wywodząc iż treść art. 122 ust.l ustawy o g.n., upoważnia Starostę do wydania tego rodzaju decyzji co zaskarżona. Zdaniem Wojewody zwłoka w objęciu w posiadanie nieruchomości przed zakończeniem postępowania wywłaszczeniowego ostateczną decyzją w sposób istotny zakłóciłoby zamierzony proces inwestycyjny, spowodowałoby jego znaczne opóźnienie lub nawet uczyniło go niemożliwym. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnia ważny interes społeczny, który odzwierciedla potrzeba poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył R.M. i zarzucając naruszenie przepisów art. 122 ust. l ustawy o g.n., oraz art. 108 § l 138 § l w związku z art. 107 § 3 kpa wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Naruszenie art. 138 § l kpa według skarżącego polega na tym, że organ II instancji zamiast ponownego rozpatrzenia całego materiału dowodowego - popełnia ten sam błąd prawny związany z wykładnią art. 122 ust.l ustawy o g.n. co organ I instancji. Według tego przepisu udzielenie zezwolenia na zajęcie nieruchomości byłoby uzasadnione tylko w sytuacji w której istnieje potrzeba fizycznego-faktycznego władztwa nad nieruchomością. Tymczasem w sprawie zajęcia dokonano dla potrzeb uzyskania pozwolenia na budowę, a więc władztwa prawnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Również odpowiedź na skargę złożyła Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad i wnosząc o jej oddalenie podtrzymała stanowisko Wojewody.

Uczestnik postępowania Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w piśmie z dnia [....] .11.2004 r., cofnął skargę bowiem z dniem [....] .05.2004 r. stał się właścicielem nieruchomości objętych przedmiotowym postępowaniem administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Z załączonego do pisma z dnia [....] .11.2004 r., aktu notarialnego z dnia [....] .2004 r., sporządzonego w Kancelarii Notarialnej [....] w J. rep. A nr [....] wynika, że skarżący R.M. sprzedał Skarbowi Państwa - Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad nieruchomości objęte przedmiotowym postępowaniem administracyjnym a oznaczone w ewidencji gruntów jako dz.ewid. [....] , [....] , [....] , etc.....Tak więc skoro inwestor Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad stał się właścicielem przedmiotowych nieruchomości, bezprzedmiotowe stało się każde postępowanie w sprawie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie tej nieruchomości. Dotyczy to także postępowania sądowego.

Dlatego też na mocy art. 161 § l pkt. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270) należało orzec jak w sentencji.