Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 431/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 i 2 oraz  art. 73 ust. 5 i 7
journal: Dz.U. 2019 poz 1482
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Wojewoda D. decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. Nr [....] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm., zwanej dalej k.p.a.), art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 73 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r. poz. 1482, ze zm., dalej: ustawa), po rozpoznaniu odwołania Z.K. (dalej: skarżący, wnioskodawca, strona) od decyzji Starosty S. z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], orzekającej o uznaniu za osobę bezrobotną z dniem [...] lipca 2020 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podano, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję uzasadnił ją tym, że skarżący w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania nie udokumentował co najmniej 365 dni uprawniających do zasiłku.

Od tej decyzji zainteresowany wniósł odwołanie. W treści odwołania skarżący nie powołał żadnych argumentów.

W toku postępowania odwoławczego, na podstawie dokumentów przekazanych przez organ pierwszej instancji ustalono, że w dniu [...] grudnia 2019 r. Z.K. został zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Następnie decyzją administracyjną Starosty S. z dnia {...] stycznia 2020 r. zainteresowanemu zostało przyznane prawo do zasiłku od dnia [...] stycznia 2020 r. do dnia [...] stycznia 2021 r.

Dalej decyzją Starosty S. z dnia [...] czerwca 2020 r. orzeczono o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...] czerwca 2020 r.,

ponieważ podjął zatrudnienie (inną pracę zarobkową).

W dniu [...] lipca 2020 r. skarżący zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy (dalej: PUP) w S. celem dokonania rejestracji i przedłożył umowę zlecenie potwierdzającą świadczenie pracy w [...] Bibliotece Publicznej w okresie od dnia [...] czerwca 2020 r. do dnia [...] czerwca 2020 r.

W związku z powyższym, decyzją Starosty S. z dnia [...] lipca 2020 r., uznano stronę za osobę bezrobotną z dniem [...] lipca 2020 r. oraz odmówiono mu przyznania prawa do zasiłku. Z akt sprawy wynika również, iż w dniu [...] grudnia 2019 r. zainteresowany otrzymał informację dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy, która zawierała m.in. pouczenie o treści art. 73 ust. 5 ustawy.

Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu sprawy zważył, co następuje.

Przede wszystkim organ stwierdził, że ze złożonego odwołania wynika, iż zainteresowany nie kwestionuje zaskarżonej decyzji w części dotyczącej uznania go za osobę bezrobotną, lecz nie zgadza się z rozstrzygnięciem w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych i to ono jest przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego.

Organ przywołał treść art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a oraz c a także art. 73 ust. 5 i 7 ustawy i stwierdził, że skarżący nie spełnił warunków do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych na tzw. okres uzupełniający na podstawie art. 73 ust. 5 ustawy, ponieważ mimo, iż w dniu [...] grudnia 2019 r. został poinformowany o warunkach powrotu na zasiłek dla bezrobotnych; to nie zarejestrował się jako osoba bezrobotna w okresie do 14 dni od dnia ustania zatrudnienia. Jak wynika z umowy zlecenie potwierdzającej świadczenie pracy w {...] Bibliotece Publicznej, wyżej wymieniony zakończył pracę w dniu [...] czerwca 2020 r., zaś zarejestrował się jako osoba bezrobotna dopiero w dniu [...] lipca 2020 r., a więc po upływie 14 dni od daty zakończenia umowy zlecenia.

Skarżący nie spełnił również warunków, od których zależy przyznanie zasiłku uzupełniającego na podstawie art. 73 ust. 7 ustawy, gdyż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji (tj. od dnia [...] stycznia 2019 r. do dnia [...] lipca 2020 r.) w powiatowym urzędzie pracy posiadał sumę okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy krótszą niż 365 dni.

Organ podał, że do okresów uprawniających do przyznania prawa do zasiłku zaliczono skarżącemu okres zatrudnienia w firmie [...] w pełnym wymiarze czasu pracy od [...] stycznia 2019 r. Do [...] października 2019 r. (tj. 290 dni) oraz okres świadczenia pracy na podstawie umowy zlecenie w firmie [...] w okresie od dnia [...] stycznia 2019 r. do dnia [...] stycznia 2019 r. (9 dni).

Do okresów uprawniających do przyznania prawa do zasiłku nie zaliczono okresu świadczenia pracy na podstawie umowy zlecenie w [...] Bibliotece Publicznej w okresie od dnia [...] czerwca 2020 r. do dnia [...] czerwca 2020 r. (tj. 3 dni). Skarżący, aby udokumentować wysokość zarobków i odprowadzonych składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, winien był przedłożyć odpowiednie zaświadczenie od zleceniodawcy.

Strona nie spełnia zatem warunków, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy, gdyż w okresie 18 miesięcy poprzedzających ostatnią rejestrację, tj. między dniem [...] stycznia 2019 r. a dniem [.. lipca 2020 r. wykazał 299 dni uprawniających do przyznania prawa do zasiłku. Natomiast gdyby dodać okres świadczenia pracy na podstawie umowy o pracę - okres ten wynosił by 302 dni. Tym samym, suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy jest krótsza niż 365 dni i dlatego nie mógł nabyć prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Organ podał, że ustawa w sposób jednoznaczny i nie budzący jakichkolwiek wątpliwości określa przesłanki jakie należy spełnić, aby nabyć prawo do zasiłku uzupełniającego. W tym zakresie przepisy ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie uprawniają organów administracji publicznej do uznaniowego przyznawania prawa do zasiłku, nawet ze względu na szczególne okoliczności sprawy.

Z akt sprawy wynika, że Z.K. utracił status osoby bezrobotnej na okres krótszy niż 365 dni lecz podczas ponownej rejestracji nie spełnił warunków do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych na tzw. okres uzupełniający, o których mowa art. 73 ust. 5 i 7 ustawy, dlatego w ocenie organu odwoławczego Starosta S. prawidłowo orzekł o odmowie przyznania wyżej wymienionemu prawa do zasiłku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) – dalej p.p.s.a. Oznacza to między innymi, że sąd może w ocenie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem ograniczyć się do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwość kontrolowanego aktu podnieść z urzędu.

Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona według wskazanych wyżej zasad nie daje podstaw do uznania, że przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa.

Przedmiotem kontroli jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] sierpnia 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty ŚredzkiegoS. z dnia [...] lipca 2020 r. Nr [...] orzekającą o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, stanowił art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 73 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1482 ze zm.) – dalej ustawa.

Pierwszy z powołanych przepisów mówi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a – 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni;

c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawą wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104 b ust. 2.

Zgodnie z art. 73 ust. 5 ustawy bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskania przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 14 dni od dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności, pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłki macierzyńskiego po ustaniu zatrudnienia, zaprzestaniu wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania przychodu przekraczającego połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust. 4.

W myśl zaś art. 73 ust. 7 ustawy osoba, która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku oraz o okresy, o których mowa w art. 4.

Stan faktyczny w sprawie, istotny dla rozpoznania skargi, jest niesporny. Skarżący w dniu [...] grudnia 2019 r. został zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku; prawo to przyznano stronie decyzją administracyjną Starosty S. z dnia [...] stycznia 2020 r. od dnia [...] stycznia 2020 r. do dnia [...] stycznia 2021 r., we wskazanych w decyzji okresach i kwotach. Decyzją Starosty S. z dnia [...] czerwca 2020 r. orzeczono o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...] czerwca 2020 r. z uwagi na to, że podjął pracę zarobkową. Skarżący pracował na podstawie umowy zlecenia w okresie od [...] do [...] czerwca 2020 r. W [...] Bibliotece Publicznej. W dniu [...] lipca 2020 r. skarżący zgłosił się ponownie celem rejestracji. Wówczas to – [...] lipca 2020 r. zapadła opisana wyżej decyzja organu I instancji. W dniu [...] lipca 2020 r. skarżący podpisał oświadczenie, że zapoznał się z treścią informacji dla osób rejestrujących się w Powiatowym Urzędzie Pracy, przyjął ją do wiadomości oraz potwierdza datą i własnoręcznym podpisem odbiór jednego egzemplarza powyższej informacji oraz wydruku danych z karty rejestracyjnej. W powyższej informacji umieszczona jest treść art. 73 ust. 5. Takie samo oświadczenie skarżący podpisał przy poprzedniej rejestracji, w dniu [...] grudnia 2019 r.

Wnioskodawca w 2019 r. był zatrudniony w firmie [...] w pełnym wymiarze czasu pracy od [...] stycznia 2019 r. Do [...] października 2019 r. (290 dni) oraz również w tej firmie na podstawie umowy zlecenia od [...] do [...] stycznia 2019 r. (9 dni). Jak wcześniej wskazano skarżący pracował w [...] Bibliotece Publicznej od [...] do [...] czerwca 2020 r. na podstawie umowy zlecenia (3 dni).

Skarżący w odwołaniu, a także w skardze zaskarżył decyzję organu I i II instancji, w zakresie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Jak wynika z ustaleń stanu faktycznego i wskazanych wyżej przepisów decyzja jest prawidłowa. Powołane wyżej przepisy określają warunki jakie powinna spełniać osoba bezrobotna aby uzyskać zasiłek w maksymalnej wysokości wskazanej w ustawie lub tylko w części uzupełniającej.

Analizując wymogi z art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a oraz c przede wszystkim należy się zgodzić z organami, że skarżący nie spełnia przesłanki zatrudnienia lub innej pracy, o której mowa w tym przepisie przez okres 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzającym dzień zarejestrowania.

18 miesięcy od dnia rejestracji to okres od[...] stycznia 2019 r. Do [...] lipca 2020 r. Jak wynika z przedstawionych okresów zatrudnienia w tym czasie skarżący pracował nie wymagane 365 dni – ale 302 – wliczając umowę zlecenia w okresie [...]-[...] czerwca 2020 r.

Również zainteresowany nie spełnia jednego z warunków określonych w art. 73 ust. 5. Przepis ten przewiduje obowiązek zarejestrowania się w Urzędzie jako osoba bezrobotna w terminie 14 dni od dnia ustania zatrudnienia lub zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej. Przypomnieć należy, że skarżący ostatnio pracował na umowę zlecenia do [...] czerwca 2020 r. Zgłosił się do PUP w celu zarejestrowania się jako bezrobotny – w dniu 7 lipca 2020 r., czyli po upływie wskazanego w ustawie terminu. Termin 14 dni, o którym stanowi ten przepis, jest terminem prawa materialnego i nie podlega przywróceniu. Podkreślić też należy, że skarżący otrzymał pouczenie o treści tego przepisu, a tym samym obowiązku zgłoszenia się w PUP w terminie 14 dni od zaprzestania pracy. To, że takie pouczenie zostało mu doręczone skarżący poświadczył własnoręcznym podpisem, co wynika z akt administracyjnych sprawy. Zarzuty strony, że takowego pouczenia nie otrzymał nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy.

Również wnioskodawca nie spełnia przesłanek z art. 73 ust. 7 ustawy. Przepis ten mówi o dwóch warunkach, których spełnienie daje podstawę do przyznania pomniejszonego zasiłku – pierwszy to utrata statusu bezrobotnego na okres nie dłuższy niż 365 dni i ten warunek strona spełnia, nie spełnia natomiast drugiej przesłanki – a mianowicie w dniu kolejnej rejestracji – to jest [...] lipca 2020 r. nie spełnia warunków określonych w art. 71 o czym była mowa wyżej.

W tych okolicznościach brak jest podstaw do przyznania skarżącemu zasiłku nawet w pomniejszonej wysokości.

Z tego względu na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak wyżej.

-----------------------

7