Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1478/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a pkt 13 i 20,  art. 6 par. 1a,  art. 18,  art. 34 par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 134 i  art. 144
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym wykonania urządzeń zapobiegających szkodom oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r. Nr [...] ([...]) Prezydent Miasta B. nakazał J. W. wykonanie urządzenia zapobiegającego szkodom poprzez wykonanie odpływu wód gruntowych i opadowych z istniejącego przepustu w ul. [...] na terenie działek nr [...] i [...] kw [...] na karcie 4 obręb L. położonych w B. przy ul. [...] i [...], ustalając termin zakończenia realizacji zadania do dnia 30 listopada 2006 r. i nadając przedmiotowej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Po przeprowadzonych w dniu 20 grudnia 2006 r. oględzinach, w wyniku których ustalono, że podjęte przez J. W. działania nie zlikwidowały skutków naruszonych stosunków wodnych, organ I instancji kolejną decyzją z [...] r. Nr [...] ([...]) nakazał ponownie J. W. wykonanie urządzenia zapobiegającego szkodom poprzez wykonanie odpływu wód gruntowych i opadowych z istniejącego przepustu w ul. [...] na terenie działek nr [...] i [...] położonych w B. przy ul. [...] i [...]. Na skutek odwołania J. W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] r. Nr [...], uchyliło wyżej opisaną decyzję i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji.

Następnie pismem z 6 grudnia 2007 r. M. K. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w sprawie braku działań Prezydenta Miasta B. w wyegzekwowaniu obowiązku wynikającego z decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] r. Nr [...] ([...]). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po ustaleniu, że pismo to stanowi skargę na bezczynność wierzyciela wniesioną w trybie przepisów ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) postanowieniem z [...] r. Nr [...] uwzględniło tę skargę na bezczynność wierzyciela – Prezydenta Miasta B. w sprawie wykonania obowiązków przez J. W. wynikających z decyzji z [...] r. Nr [...] ([...]) i wyznaczyło wierzycielowi termin do wszczęcia postępowania egzekucyjnego w stosunku do zobowiązanego J. W. do dnia 15 sierpnia 2008 r.

W dniu 13 sierpnia 2008 r. organ I instancji wysłał do J. W. upomnienie datowane na dzień [...] r. Nr [...] wzywając do natychmiastowego wykonania decyzji z [...] r. Nr [...]. Następnie decyzją z [...] r. Nr [...] wydaną w trybie art. 162 § 1 pkt 1 kpa organ I instancji stwierdził wygaśnięcie swojej wcześniejszej decyzji z [...] r. Nr [...] wyjaśniając w uzasadnieniu, że z środków pozyskanych z Funduszu Spójności powstała nowa kanalizacja deszczowa, która przejęła wody przepustu z piwnicy M. K., zatem przedmiotowa decyzja stała się bezprzedmiotowa. Na skutek odwołania wniesionego przez M. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] r. Nr [...] uchyliło w całości wyżej opisaną decyzję z [...] r. Nr [...], a sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolejna decyzja w tej sprawie organu I instancji została decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] r. Nr [...] uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia.

W dniu 4 listopada 2010 r. M. K. złożyła kolejne pismo w sprawie niewykonania przez J. W. decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] r. Nr [...] ([...]), będące skargą na bezczynność wierzyciela. Kolegium pismem z [...] r. nr [...] wystąpiło do Prezydenta Miasta B. o wyjaśnienie, na jakim etapie postępowania znajduje sprawa wszczęta zawiadomieniem z dnia 22 stycznia 2009 r. dotyczące stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z [...] r. Nr [...]. W odpowiedzi Prezydent Miasta B. wyjaśnił, że w sprawie zalewania posesji M. K. w związku z likwidacją przepustu w ul. [...] toczy się postępowanie przed sądem (...). W związku z powyższym rozstrzygnięcie postępowania wszczętego zawiadomieniem z 22 stycznia 2009 r. nr [...] uzależnione jest od orzeczenia sądu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z [...] r., Nr [...] uwzględniło skargę M. K. na bezczynność wierzyciela – Prezydenta Miasta B. w sprawie wykonania obowiązków przez J. W. wynikających z decyzji z [...] r. Nr [...] ([...]) i wyznaczyło wierzycielowi termin na wszczęcie postępowania egzekucyjnego w stosunku do zobowiązanego – J. W. do dnia 15 lutego 2011 r. jak również nakazało wierzycielowi wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności po stronie wierzyciela.

W dniu [...] r. wierzyciel – Prezydent Miasta B.wystawił tytuł wykonawczy Nr [...] w stosunku do zobowiązanego J. W. Pismem z 25 lutego 2011 r. J. W. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia na podstawie ww. tytułu wykonawczego postępowania egzekucyjnego. Pismem z 27 kwietnia 2011 r. pełnomocnik M. K. ustosunkował się do zarzutów J. W. Kolejnym pismem z 29 grudnia 2011 r. pełnomocnik M. K. wezwał wierzyciela do podjęcia natychmiastowych działań mających na celu wykonanie decyzji z [...] r. Nr [...] ([...]). W odpowiedzi na to pismo wierzyciel – Prezydent Miasta B. pismem z 25 stycznia 2012 r., znak: [...] stwierdził, że jednoznaczne ustalenie związku przyczynowo-skutkowego, z którego M. K. wywodzi swoje roszczenia wobec Gminy B. oraz ewentualne określenie zakresu odpowiedzialności Gminy z tym związane są przedmiotem rozpoznania w trwającym obecnie postępowaniu sądowym wszczętym z powództwa Państwa Mandatki przeciwko Gminie.

Pismem z 23 stycznia 2012 r. pełnomocnik M. K. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. kolejną skargę na bezczynność wierzyciela – Prezydenta Miasta B. Pismem z [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło się do wierzyciela o wyjaśnienie, na jakim etapie postępowania znajduje się sprawa rozpatrzenia zarzutów zobowiązanego, gdyż wyjaśnienie i ocena zasadności zgłoszonych zarzutów do prowadzenia egzekucji w celu wydania postanowienia w zakresie ich zasadności albo braku podstaw do uwzględnienia, z uwagi na toczące się równolegle postępowanie sądowe rozstrzygające istoty sprawy, nie jest możliwe. Po rozpatrzeniu skargi na bezczynność wierzyciela, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z [...] r. nr [...] uwzględniło skargę na bezczynność wierzyciela w sprawie wykonania obowiązków przez J. W. wynikających z decyzji z [...] r. Nr [...] ([...]) i wyznaczyło Prezydentowi Miasta B. termin na podjęcie dalszych czynności egzekucyjnych w stosunku do zobowiązanego J. W. do 30 kwietnia 2012 r., mających na celu wykonanie nałożonych obowiązków oraz zarządziło i nakazało wierzycielowi – Prezydentowi Miasta B. wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności po stronie wierzyciela.

W tym stanie rzeczy postanowieniem z [...] r. nr [...], Prezydent Miasta B. orzekł o uznaniu zarzutów zobowiązanego za uzasadnione i umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła M. K. Jednakże zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło niedopuszczalność wniesionego zażalenia. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało przepis art. 134 kpa w zw. z art. 18 i art. 34 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu organ odwoławczy po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania wyjaśnił, że art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stanowi iż egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.

Zgodnie z art. 26 § 1 ustawy, organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (§ 4). Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą:

1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub

2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (§ 5).

Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny (§ 3), Art. 33 ustawy określa podstawy zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Natomiast art. 34 § 4 ustawy stanowi, że organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4). Na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie (art. 34 § 5 ustawy).

Zgodnie z art. 1a pkt 13 ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o wierzycielu – rozumie się przez to podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Art. 5 § 1 pkt 1 ustawy stanowi zaś, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego – właściwy do orzekania przez organ I instancji, z zastrzeżeniem pkt 4. Natomiast zgodnie z art. 20 § 1 pkt 2 ustawy organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym jest właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego w zakresie zadań własnych, zadań zleconych i zadań z zakresu administracji rządowej oraz obowiązków wynikających z decyzji i postanowień z zakresu administracji publicznej wydawanych przez samorządowe jednostki organizacyjne. Zatem w przedmiotowej sprawie wierzycielem i organem egzekucyjnym jest Prezydent Miasta B.

W świetle art. 134 kpa, po wpłynięciu zażalenia do organu wyższego stopnia pierwszy etap postępowania zażaleniowego przed tym organem to etap badania formalnego, nazywany również postępowaniem wstępnym. Czynności w nim podejmowane zmierzają do ustalenia zaistnienia przesłanek formalnych dopuszczalności środka zaskarżania, a następnie badanie terminu do jego wniesienia. W postępowaniu wstępnym organ odwoławczy podejmuje zatem czynności mające na celu ustalenie, czy zażalenie jest dopuszczalne, a następnie czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Przyjęta w art. 134 kpa kolejność, w jakiej dokonuje się kontroli wymogów formalnych odwołania (zażalenia), ma doniosłe znaczenie prawne. Wyodrębnienie przesłanki terminu wniesienia środka prawnego i umieszczenie jej w drugiej pozycji wskazuje, że w pierwszej kolejności organ II instancji powinien skoncentrować się na rozstrzygnięciu kwestii dopuszczalności zażalenia. Kontrola zachowania terminu może nastąpić dopiero w sytuacji, gdy zażalenie jest dopuszczalne. W świetle przepisu art. 134 kpa, nie występuje zbieg przesłanek negatywnych skuteczności środka odwoławczego. Dalej Kolegium wskazało, że niedopuszczalność zażalenia może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym (np. brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia orzeczenia), jak również podmiotowym (np. brak zdolności do czynności równych, wniesienie zażalenia w imieniu stron przez osobę nieuprawnioną, brak po stronie określonego podmiotu – w sposób oczywisty – legitymacji odwoławczej). Na etapie badania dopuszczalności wniesienia środka zaskarżenia organ administracyjny nie jest uprawniony do oceny merytorycznej sprawy, merytoryczne rozpatrzenie sprawy następuje w toku postępowania odwoławczego (zażaleniowego).

Wystąpienie którejś z przesłanek negatywnych, tj. niedopuszczalności zażalenia lub uchybienia terminu do jego wniesienia, nakłada się na organ odwoławczy obowiązek jej stwierdzenia w formie postanowienia. Treść art. 134 kpa będącego bezwzględnie obowiązującą normą prawną wskazuje na związany charakter rozstrzygnięcia (zwrot "organ... stwierdza"). Nie pozostawiono tu organowi odwoławczemu jakiejkolwiek sfery uznania (por. wyrok NSA z dnia 30 grudnia 1998 r., IV SA 2294/96, niepubl., wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1997 r., I SA/Gd 1482/06, niepubl.).

Tymczasem w przedmiotowej sprawie zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta B. z [...] r. o zn. sprawy [...], w którym orzekł o uznaniu zarzutów zobowiązanego, tj. J. W. za uzasadnione i umorzył postępowanie egzekucyjne, zostało wniesione przez M. K. Zgodnie z cytowanym art. 34 § 5 ustawy, na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie, Zażalenie zatem służy wyłącznie J. W. jako zobowiązanemu. Nie służy więc M. K., gdyż jest ona podmiotem legitymowanym do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta B., ani też Prezydentowi Miasta B., gdyż jest to wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym.

Zgodnie zatem z cyt. art. 134 w związku z art. 144 kpa, Kolegium obowiązane było stwierdzić w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia M. K., co oznacza niemożność weryfikacji tego postanowienia.

W skardze do sądu administracyjnego M. K. zarzuciła, że stwierdzenie braku legitymacji czynnej nastąpiło jedynie w oparciu o art. 34 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w oderwaniu od art. 28 kpa, a także wskazała na naruszenie art. 7 kpa, polegające na zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz zignorowaniu interesu społecznego i jej słusznego interesu jako obywatela, co doprowadziło do błędnego uznania, że nie posiada przymiotu strony. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Kolegium, jak i postanowienia Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. Skarżąca podniosła, że już przed wydaniem decyzji z dnia [...] r. spełniała przesłanki do uznania ją za stronę postępowania w rozumieniu art. 28 kpa, gdyż podjęte przez nią czynności doprowadziły do wydania tej decyzji, która ma bezpośredni wpływ na ochronę jej praw jako właściciela nieruchomości sąsiedniej. Wyjaśniła, że wobec uporczywej bezczynności wierzyciela w wyegzekwowaniu obowiązku, co doprowadziło do wyrządzenia szkód w jej majątku, wystąpiła z pozwem przeciwko Gminie. Jej zdaniem, realizacja roszczeń w postępowaniu cywilnym nie może jednak stanowić negatywnej przesłanki do dochodzenia przysługujących jej praw w postępowaniu administracyjnym. Wreszcie skarżąca zarzuciła, że ocena statusu strony nie może nastąpić w trybie art. 134 kpa, lecz w drodze decyzji z art. 138 § 1 pkt 3 kpa, zaś dokonana przez Kolegium wykładnia prowadzi nie tylko do naruszenia jej indywidualnego interesu prawnego, lecz godzi w podstawowe zasady demokratycznego państwa prawnego.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie jako nieuzasadnionej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację.

W kolejnym piśmie z dnia 17 maja 2013 r. skarżąca wyjaśnia, że wskutek błędów urzędników doszło do błędnego ustalenia, że działka nr [...], nie stanowi jej własności i działka ta bezprawnie znajduje się we władaniu gminy, która wydzierżawiła ją w 2006 r., a dzierżawca zdewastował rowy melioracyjne i przepust do rzeki, zasypał całą dolinę i zmienił ukształtowanie terenu. Do tej pory nie przywrócono jednak stanu poprzedniego i nie wykonano decyzji nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem prawidłowo Kolegium stwierdziło niedopuszczalność zażalenia, wniesionego przez skarżącą na postanowienie organu egzekucyjnego z dniem [...] r. Wyżej przywołana ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), zawiera definicję zobowiązanego i wierzyciela (art. 1a pkt 13 i 20). Nie budzi żadnych wątpliwości fakt, że skarżąca nie należy do tego kręgu podmiotów, lecz legitymuje się interesem prawnym, który został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku, nałożonego wyżej przywołaną decyzją z dnia [...] r. nr [...]. Jednakże w postępowaniu egzekucyjnym ustawodawca ograniczył uprawnienia procesowe takich podmiotów, przewidując im jedynie możliwość wniesienia skargi na bezczynność wierzyciela w zastosowaniu środków egzekucyjnych, a następnie prawo do zażalenia na postanowienie oddalające skargę (art. 6 § 1a ustawy). Z kolei przepis art. 34 § 5 ustawy, jednoznacznie przewiduje, że na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów zażalenie służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędacemu jednocześnie organem egzekucyjnym.

Zestawienie treści tych norm prowadzić musi do wniosku, że zażalenie na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, czyli również uwzględniające zarzuty i umarzające postępowanie egzekucyjne, nie przysługuje podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony wskutek niewykonania obowiązku. Wbrew twierdzeniom skargi, Kolegium dokonało zatem prawidłowej wykładni art. 34 § 5 ustawy, w oderwaniu od przepisu art. 28 kpa, który nie ma zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym w świetle art. 18 tej ustawy. Brak też podstaw do ferowania zarzutu naruszenia art. 7 kpa, skoro z mocy art. 6 kpa, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Skoro zaś art. 34 § 5 ustawy, wymienia krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów i jest oczywiste, że skarżąca nie jest ani zobowiązanym ani wierzycielem, zasada praworządności z art. 7 kpa, nie może prowadzić do odmowy zastosowania przepisu art. 34 § 5 ustawy, do czego w istocie zmierzają twierdzenia skargi. Przepisem rangi ustawowej jest też związany sąd administracyjny z mocy art. 178 ust. 1 Konstytucji RP. Do ochrony obiektywnie pojętego interesu społecznego uprawniony jest zaś m. in. prokurator, który władny jest do podjęcia działań celem wyeliminowania z obrotu prawnego każdego wadliwego aktu, co gwarantuje podstawowe zasady demokratycznego państwa prawnego.

W niniejszej sprawie można też rozważać wdrożenie kolejnego postanowienia na gruncie art. 29 Prawa wodnego, o ile uległy zmianie okoliczności faktyczne sprawy wskutek realizacji przez Gminę B. kanalizacji deszczowej. Kwestia ta może być jednak rozstrzygnięta wyłącznie w innym postępowaniu administracyjnym. Stąd też okoliczności podniesione w skardze, jak i kolejnym piśmie skarżącej z dnia 17 maja 2013 r. nie miały znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy. W ramach niniejszego postępowania brak było też podstawy prawnej do oceny zgodności z prawem postanowienia organu egzekucyjnego z dnia [...] r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Nie jest to bowiem akt podjęty w granicach niniejszej sprawy w rozumieniu art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), a ponadto zastosowanie przewidzianych tam środków dopuszczalne jest jedynie w razie uwzględnienia skargi, co możliwe jest jedynie w razie wadliwości zaskarżonego aktu, którym w niniejszej sprawie jest postanowienie formalne Kolegium z art. 134 kpa (vide: wyrok NSA z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt II GSK 1104/08, LEX nr 552738). Brak też było przesłanek do przeprowadzenia w postępowaniu sądowym dowodu z akt sprawy cywilnej, prowadzonej przed Sądem Rejonowym w B. sygn. akt [...], jako że dokumenty te nie mają znaczenia dla oceny zasadności skargi (art. 106 § 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Wreszcie, chybiony jest zarzut naruszenia art. 134 kpa poprzez wydanie postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia, podczas gdy zdaniem skarżącej, kwestia oceny statusu strony podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego z art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Jak bowiem wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów NSA z dnia 5 lipca 1999 r. sygn. akt OPS 16/98 (ONSA 1999/4/119), organ odwoławczy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego w razie stwierdzenia, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa. Tymczasem w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 28 kpa, gdyż art. 34 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wymienia wprost krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia zażalenia. Stąd też zasadnie organ II instancji działając w trybie art. 134 w zw. z art. 144 kpa oraz art. 18 ustawy, stwierdził niedopuszczalność zażalenia, wniesionego przez skarżącą.

Z tych wszystkich względów nie stwierdzając naruszenia prawa wymienionego w art. 145 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy.