Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 190/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.2 ust.1, art.3 ust. 3 i 4
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art.120, art.121 par 1, art.122, art.187 par 1, art.191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Grzegorz Krzymień, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Rypina, Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 6 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 września 2010 r. sygn. akt I SA/Rz 402/10 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 6 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od 1 listopada 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.

1. Wyrokiem z dnia 24 września 2010 r., sygn. akt I SA/Rz 402/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 6 maja 2010 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości.

2. Decyzją z dnia 4 listopada 2009 r. Prezydent Miasta R. określił M. C. i K. Sp. z o.o. zobowiązanie w podatku od nieruchomości położonej w R. za okres od 1 listopada 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. Po rozpoznaniu odwołania M. C., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia 6 maja 2010 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

3. Organy podatkowe ustaliły, że sporna nieruchomość (oznaczona jako działka nr 7/2) stanowiła przedmiot współwłasności skarżącego oraz K. Sp. z o.o. (zwanej dalej: "spółką"). Wskazany grunt znajdował się w posiadaniu - będącej przedsiębiorcą - spółki, która w deklaracji złożonej w dniu 26 listopada 2008 r. zadeklarowała je jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz treść art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 6 ust. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2006 Nr 121, poz. 844 ze zm. – zwanej dalej: "u.p.o.l."), organy podatkowe uznały za zasadne obciążenie współwłaścicieli nieruchomości podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem podwyższonej stawki podatkowej przewidzianej dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. oceniło przy tym za nie mające znaczenia dla sprawy, zawarte w odwołaniu, zarzuty dotyczące nie wykorzystywania przez skarżącego nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej.

Skarga do Sądu pierwszej instancji.

4. W skardze na decyzję organu odwoławczego M. C. domagał się jej uchylenia w całości wskazując na naruszenie art. 3 ust. 4 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l., art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – zwanej dalej: "o.p.") oraz art. 32 Konstytucji RP.

Zdaniem skarżącego, błędne było przyjęcie, że osoba fizyczna nie prowadząca działalności gospodarczej, będzie obowiązana płacić wyższą stawkę podatku tylko z tego powodu, iż jest współwłaścicielem nieruchomości wraz z przedsiębiorcą.

Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

5. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie może ulegać wątpliwości, iż K. Sp. z o.o., prowadząca działalność gospodarczą, o której mowa w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807) jest współwłaścicielem spornej działki, co w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. pozwala kwalifikować ją jako grunt związany z działalnością gospodarczą.

Odnosząc się do podniesionej w skardze argumentacji Sąd wyjaśnił, że kryterium decydującym o wyborze właściwej stawki podatku jest kryterium przedmiotowe (charakter opodatkowanej nieruchomości), nie zaś przesłanki podmiotowe odnoszące się do osoby podatnika. Ponadto z przepisów u.p.o.l. wynika, iż w przypadku, gdy przedmiot opodatkowania stanowi współwłasność osoby fizycznej i osoby prawnej, obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach, przy czym współwłaściciel będący osobą fizyczną jest zobowiązany złożyć deklarację na podatek od nieruchomości i opłacić podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne (art. 3 ust. 4 i art. 6 ust. 11 u.p.o.l.).

Z tych względów Sąd uznał zaskarżoną decyzję za odpowiadającą prawu. Skoro bowiem wybór stawki podatku jest determinowany przez gospodarczy charakter przedmiotu opodatkowania, a nie właściwości podmiotowe podatników, a zobowiązanie podatkowe obarcza solidarnie wszystkich współwłaścicieli przedmiotu opodatkowania, nie ma – zdaniem składu orzekającego - usprawiedliwionych podstaw do różnicowania stawki podatku w oparciu o kryteria podmiotowe. Solidarny charakter zobowiązania wyklucza bowiem możliwość rozdzielenia go na poszczególnych podatników, z zastosowaniem odmiennych, z uwagi na właściwości podmiotowe poszczególnych podatników, stawek opodatkowania.

Konkludując Sąd podniósł, że wobec faktu, iż K. Sp. z o.o. zadeklarowała do opodatkowania działkę o nr 7/2 jako związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, działka ta winna zostać opodatkowana przy zastosowaniu stawek właściwych dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, bez względu na sposób wykorzystywania jej przez innych współwłaścicieli. Ustalone w ten sposób zobowiązanie, powinno zaś obciążać solidarnie wszystkich współwłaścicieli nieruchomości.

Skarga kasacyjna.

6. W skardze kasacyjnej M. C. wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości oraz zwrot kosztów postępowania w wysokości prawem przepisanej, w tym wynagrodzenia doradcy podatkowego.

7. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

1/ w granicach wskazanych w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej: "p.p.s.a."), naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, to jest:

- art. 3 ust. 4 w związku art. 5 ust. 1 pkt 1 a u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię prowadzące do zastosowania wyższej stawki w podatku od nieruchomości i poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że osobę fizyczną obowiązują stawki podatkowe jak te obowiązujące osoby prawne,

2/ w granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 p.p.s.a. w związku z:

- art. 120 oraz art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 o.p. poprzez nieuwzględnienie skarg i nieuchylenie decyzji, pomimo naruszenia przez organy podatkowe wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej, rozstrzygnięcie wszystkich wątpliwości i niejasności na niekorzyść podatnika, czym organy orzekające w sprawie naruszyły zasadę in dubio pro tributario, którą tłumaczy się jako postulat rozstrzygania wątpliwości, jakie powstają przy wykładni prawa podatkowego - na korzyść podatnika,

- art. 32 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483), poprzez jego niezastosowanie i przez to naruszenie praw i wolności podatnika.

Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przepis art. 3 u.p.o.l. reguluje zakres podmiotowy podatku od nieruchomości, określając podmioty, na których ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, którymi są w szczególności osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3 ust. 1 pkt 1). Jeżeli jednak przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości - stosownie do przepisu art. 3 ust. 3 u.p.o.l. ciąży na posiadaczu samoistnym. Jak z powyższego wynika podatnikiem podatku od nieruchomości jest jej właściciel, chyba że przedmiot opodatkowania znajduje się we władaniu posiadacza samoistnego. Zgodnie z przepisem art. 3 ustęp 4 u.p.o.l. jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5.

W przedmiotowej sprawie opodatkowana nieruchomość jest przedmiotem współwłasności i znajduje się we władaniu współwłaścicieli. Stosunek współwłasności wyklucza możliwość zastosowania art. 3 ust. 3 u.p.o.l., jeżeli współwłaściciele są jednocześnie współposiadaczami faktycznie władającymi rzeczą. Tego typu sytuacja wyczerpuje bowiem dyspozycję art. 3 ust. 4 u.p.o.l. ustanowienie solidarnego obowiązku zapłaty podatku oznacza, że każdy ze współwłaścicieli jest obowiązany do uiszczenia całej kwoty należności podatkowej, a zapłata dokonana przez jednego bądź kilku ze współwłaścicieli zwalnia pozostałych z obowiązku zapłaty (por. art. 91 Ordynacji podatkowej i art. 366 § 1 Kodeksu cywilnego oraz L. Etel, Podatek od nieruchomości, rolny, leśny., Wyd. Prawn. C.H.Beck Warszawa 2005, str. 185). Charakter odpowiedzialności jest w danym przypadku uniezależniony od stosunków wewnętrznych między współwłaścicielami, sposobu korzystania z nieruchomości oraz wielkości przypadających współwłaścicielom udziałów. Wobec powyższego podnoszona przez skarżącego okoliczność, że nie prowadzi on działalności gospodarczej pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Tak długo, jak przedmiotowa nieruchomość będzie stanowiła współwłasność skarżącego i jego wspólników tj. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością K. i R. S., na której będzie prowadzona działalność gospodarcza, tak długo będzie ciążył na skarżącym solidarny obowiązek podatkowy.

Powyższe konkluzja wynika z istoty prawa współwłasności, która wyraża się tym, że własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom (art. 195 k.c.), a każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania całej rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli (art. 206 k.c.). Podnoszone przez skarżącego okoliczności mogą mieć wpływ na zakres wzajemnych rozliczeń między współwłaścicielami, które pozostają jednak poza obszarem zainteresowań prawa podatkowego. W doktrynie podkreśla się, że nawet prawomocne postanowienie sądu o podziale nieruchomości do korzystania (quo ad usum) nie uprawnia organu podatkowego do dokonania wymiaru podatku osobno dla każdego ze współwłaścicieli, także wówczas, gdy na wydzielonej części nieruchomości prowadzona jest działalność gospodarcza (por. L. Etel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz., Dom Wydawniczy ABC 2003, str. 146 - 147). Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 26 czerwca 2007 roku w sprawie sygn. akt II FSK 1748/06 (opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 307625, Rzeczpospolitej 2007/11/261), zgodnie z którym do czasu zniesienia współwłasności, której może żądać każdy ze współwłaścicieli na podstawie art. 210 Kodeksu cywilnego, nie jest dopuszczalne odstąpienie od, wyrażonej w art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zasady solidarnego obciążenia obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości współwłaścicieli władających nieruchomością.

Analizując zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa procesowego tj. art. 120, art. 121§ 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez niedokonanie dokładnej i kompleksowej analizy stanu sprawy stwierdzić należy, że zarzut ten nie został przez autora skargi kasacyjnej uzasadniony. Nie można uznać za uzasadnienie powołanie się na definicję zasad postępowania: zasady legalizmu, zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie, zasady prawdy obiektywnej, zasady oficjalności, zasady swobodnej oceny dowodów, z odwołaniem się do orzecznictwa sądów administracyjnych – bez odniesienia się szczegółowo do realiów rozpoznawanej sprawy.

Stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Wynika z niego, że współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości jest skarżący oraz R. S. i K. sp. z o.o. Zgodnie z treścią deklaracji podatkowej od nieruchomości za 2008 r. złożonej przez spółkę K., grunty będące współwłasnością są związane z działalnością gospodarczą.

Fakt, że skarżący nie prowadzi na tych gruntach działalności gospodarczej, jak już wcześniej wyjaśniono, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Podobnie, wzajemne relacje współwłasności co do sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości pozostają bez znaczenia z punktu widzenia opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.