Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 1311/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-11-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi R. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

R. K. (dalej: skarżący) pismem z dnia 22 VIII 2022 r. wniósł skargę na bezczynność i przewlekłość w prowadzonym przez Wojewodę Dolnośląskiego postępowaniu w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Z akt administracyjnych wynika, że skarżący złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 20 I 2020 r. (data stempla pocztowego). Następnie pismem z dnia 1 II 2022 r. wniósł o umorzenie postępowania; cofnął wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i poprosił o wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, zgodnie z art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), uzasadniając powyższe zamiarem złożenia nowego wniosku osobiście. Odrębnym pismem z dnia 1 II 2022 r. skarżący zwrócił się o zwrot opłaty skarbowej. Wojewoda Dolnośląski, postanowieniem z dnia 7 II 2022 r. (SOC-PCII.6151.1.6456.2020.MBB), odmówił wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Postanowienie zostało doręczone stronie w trybie awizo w dniu 8 III 2022 r. Skarżący nie złożył zażalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.

Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

W rozpoznawanej sprawie skarżący pismem z dnia 22 VIII 2022 r. wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania organu w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt i pracę. Z akt sprawy wynika jednak, że w dniu 7 II 2022 r. Wojewoda Dolnośląski wydał postanowienie nr SOC-PCII.6151.1.6456.2020.MBB odmawiające wszczęcia przedmiotowego postępowania, kończąc tym samym w sprawie postępowanie. Tym samym w chwili wniesienia skargi, nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne, w którym sąd byłby władny skontrolować bezczynność i przewlekłość.

Należy podkreślić, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 VI 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.

Analogicznie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w odniesieniu do badania przewlekłego sposobu prowadzenia postępowania przez organ administracji w przypadku zakończenia postępowania. W uchwale z dnia 7 III 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21 Sąd ten przesądził, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Sąd w pełni aprobuje powyższe poglądy NSA wyrażone w przedstawionych uchwałach.

W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Mając powyższe na względzie, Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.