Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 143/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  16
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA - Przemysław Szustakiewicz, - Janusz Walawski (spr.), Protokolant - Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2009 r. sprawy ze skargi L.D. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

L. D. skierował do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji pismo z dnia 22 listopada 2007 r. (złożone w dniu 22 października 2007 r.), które zawierało wniosek o udostępnienie informacji publicznej, na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), poprzez umożliwienie zapoznania się z:

1. materiałami postępowania przeprowadzonego przez Dyrektora Biura Dyrektora Generalnego MSWiA, sygn. akt [...] w przedmiocie sztandaru Komendy Głównej Policji, zakończonego sprawozdaniem z dnia 30 listopada 1999 r. sygn. akt jak wyżej,

2. z aktami postępowania przeprowadzonego przez Komendanta Głównego Policji w przedmiocie najścia mieszkania skarżącego oraz pobicia jego żony,

3. z protokołem kwerendy w Muzeum [...], przeprowadzonej na wniosek skarżącego w sprawie przekazanych wydawnictw historycznych do Komendy Głównej Policji,

4. zarządzeniem Dyrektora Generalnego MSWiA z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie wewnętrznego regulaminu organizacyjnego DBP MSWiA w przedmiocie ewidencji sztandarów nadawanych jednostkom organizacyjnym Policji.

Powyższy wniosek w zakresie punktu 2 i 3 został przekazany zgodnie z właściwością do Komendanta Głównego Policji, pismem z dnia 25 października 2007 r., natomiast pismem z dnia 13 listopada 2007 r., skarżący został poinformowany, że w sprawie udostępnienia żądanej informacji, określonej w pkt 2 i 3 wniosku, powinien zwrócić się bezpośrednio do Komendanta Głównego Policji, który jest w jej posiadaniu.

L. D. pismem z dnia 20 czerwca 2008 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na bezczynność Komendanta Głównego Policji w nierozpatrzeniu jego wniosku o zapoznanie z protokołem kwerendy w Muzeum [...]. Następnie pismem z dnia 10 lipca 2008 r. złożył skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji za jego pośrednictwem, w zakresie wniosku o zapoznanie z protokolarną kwerendą zbiorów V-go Oddziału Muzeum [...].

Skarżący w odpowiedzi na wezwanie Sądu do sprecyzowania skargi, pismem z dnia 21 października 2008 r. wskazał, że w dniu 9 marca 2006 r. złożył w Komendzie Głównej Policji wniosek o wyjaśnienie, czy wydawnictwa, przekazane do Komendy Głównej Policji zostały właściwie zabezpieczone, na co nie uzyskał odpowiedzi. Podniósł również, że Dyrektor Biura Kontroli KGP nie wyjaśnił, czy wskazane materiały historyczne zostały zabezpieczone w zbiorach V-go Oddziału Muzeum [...] (Muzeum [...]) oraz wskazał, że w takiej sytuacji w dniu 22 listopada 2007 r. złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosek o zapoznanie z protokołem kwerendy w Muzeum [...], na który nie otrzymał informacji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wskazując, że sprawa nie należy do kognicji sądu administracyjnego, bowiem z dokumentów zgromadzonych w niniejszej sprawie wynika, że skarżący domaga się działania organu administracji publicznej w trybie skargowo-wnioskowym, przewidzianym w dziale VIII Kpa, które nie mieści się w zakresie przedmiotowym, objętym art. 3 cytowanej ustawy.

Alternatywnie organ wniósł o oddalenie skargi z uwagi na jej przedwczesność, wskazując, że skarżący nie wszczął postępowania przed organem I instancji, chociaż pismem Dyrektora Departamentu Kontroli Skarg i Wniosków MSWiA z dnia 13 listopada 2007 r. znak [...], został poinformowany, że organem, który dysponuje żądanymi przez stronę materiałami, jest Komendant Główny Policji.

Skarżący ustosunkowując się do odpowiedzi organu, w piśmie z dnia 29 października 2008 r. wskazał m.in., że wielokrotnie zwracał się zarówno telefonicznie jak i osobiście do Komendy Głównej Policji z prośbą o zapoznanie z protokolarną kwerendą dotyczącą zbiorów muzealnych, jednak nigdy nie został wyznaczony termin ani miejsce, w którym mógłby zapoznać się z żądanymi dokumentami. Podniósł też, że za prowadzenie dokumentacji zbiorów V-go Oddziału Muzeum [...] odpowiada Komendant Główny Policji, dlatego wnioskiem z dnia 5 września 2008 r. ponownie wystąpił do tego organu o udzielenie informacji, dotyczącej zbiorów muzealnych, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Organ, ustosunkowując się do pism skarżącego z dnia 21 i 29 października 2008 r., podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę oraz wskazał, że ponowny wniosek skarżącego w przedmiocie kwerendy zbiorów muzealnych V-go Oddziału Muzeum [...], Muzeum [...] z dnia 5 września 2008 r. został rozpatrzony przez Komendanta Głównego Policji pismem z dnia [...] listopada 2008 r. znak [...].

Skarżący w piśmie z dnia 5 stycznia 2009 r. podniósł m.in., że pełnomocnik organu nie ustosunkował się do jego zarzutów zawartych w pismach z dnia 21 października 2008 r. oraz z dnia 29 października 2008 r., a także wskazał, że domaga się zapoznania z pełną dokumentacją zbiorów muzealnych.

Pełnomocnik organu w odpowiedzi na powyższe pismo skarżącego, podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę, wskazując jednocześnie, że w jego piśmie z dnia 11 grudnia 2008 r. występuje oczywisty błąd pisarski, polegający na wpisaniu błędnej daty odpowiedzi na skargę, podniósł też, że pismo skarżącego z dnia 5 stycznia 2009 r. nie wnosi nic nowego do sprawy, a jego treść pozostawił do uznania Sądu.

Skarżący po otrzymaniu odpowiedzi pełnomocnika organu, w piśmie z dnia 16 lutego 2009 r. zarzucił, że pełnomocnik organu uchylił się od analizy formalnej i merytorycznej przekazanych mu przez Sąd dokumentów zebranych w niniejszej sprawie i zarzucił, że nie jest on zainteresowany ujawnieniem informacji dotyczącej zbiorów muzealnych, przekazywanych do Komendy Głównej Policji. Wskazał też - w związku z pismem Dyrektora Gabinetu Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] - że odmówiono mu telefonicznie możliwości zapoznania się z protokołami kwerend dotyczącymi zbiorów Muzeum [...]. Jednocześnie poinformował, że w dniu 13 lutego 2009 r. przedstawił sprawę utrudniania mu dostępu do informacji publicznej przedstawicielowi kierownictwa MSWiA.

Skarżący na rozprawie w dniu 18 lutego 2009 r. złożył m.in. kopię pisma Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, którym został poinformowany, że Minister nie posiada dokumentacji w sprawie przedmiotowej kwerendy. Poinformował również skarżącego, że kilkanaście tysięcy pamiątek związanych z działalnością policji i milicji pozostaje w gestii Komendy Głównej Policji i przechowywane są w policyjnych magazynach w W. Wskazał, że pamiątki te nie zostały przejęte przez Dyrektora Muzeum [...] w W. ze względu na brak protokołu inwentaryzacji, odpowiednich pomieszczeń i wyposażenia magazynowego oraz pracowników do opieki merytorycznej.

Pełnomocnik organu na rozprawie złożył wnioski skarżącego z dnia 5 września 2008 r., z dnia 6 października 2008 r. wraz z dokumentami wskazującymi na jego załatwienie przez organ oraz z dnia 24 listopada 2008 r. wraz z odpowiedzią organu z dnia 8 grudnia 2008 r.

W dniu 23 lutego 2009 r. skarżący złożył pismo, w którym ponownie podał, że w dniu 13 lutego 2009 r. przedstawił osobiście sprawę bezczynności Komendanta Głównego Policji w przedmiocie dostępu do informacji publicznej sekretarzowi stanu MSWiA oraz poinformował Sąd o najściu na jego mieszkanie przez nieznanych sprawców, którzy dokonali napaści na jego żonę, zarzucając, że uczynił to organ w odwecie za podjęte przez niego działania. Wskazał też, że powiadomił prokuratora o podejrzeniu niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariuszy KGP, dotyczących zbiorów muzealnych Policji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powyżej określonych przepisów, sądy administracyjne orzekają w zakresie swojej właściwości, m.in. w zakresie skarg na bezczynność organów, w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Właściwość Sądu dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych.

W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Zdaniem Sądu, skarga L. D. na bezczynność Komendanta Głównego Policji nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ ten nie był zobowiązany do udzielenia żądanej przez skarżącego informacji publicznej.

Z akt sprawy wynika, że skarżący swoje żądanie skierował do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Skarżący fakt ten potwierdził na rozprawie.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), reguluje zasady i tryb dostępu do informacji publicznej, nie wyłączając zastosowania przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Ustawa ta w art. 16 wskazuje jako formę rozpoznania wniosku o udostępnianie informacji publicznej decyzję w dwóch przypadkach: odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. Decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej może być wydana wówczas, gdy chodzi o informację mieszczącą się w zakresie przedmiotowym i podmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odmowa informacji następuje jednak z uwagi na ochronę danych osobowych, tajemnicę zawodową, służbową, państwową, skarbową, statystyczną czy inną tajemnicę ustawowo chronioną bądź prawo do prywatności (por. art. 1, art. 4, art. 6, art. 16 i art. 22 ustawy) - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 3301/02, Monitor Prawniczy 2003, nr 5, poz. 195.

Z powyższego wynika, że tylko w powyżej określonych przypadkach, ustawodawca przewidział stosowanie przepisów Kpa. Oznacza to, że nawet jeżeli organ (Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji) uznał, że nie jest właściwy w sprawie, to przekazanie wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej do organu właściwego (Komendanta Głównego Policji) było nieskuteczne, gdyż wykraczało poza regulacje zawarte w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie nie mógł zostać zastosowany art. 65 § 1 Kpa, a jeżeli zostałby zastosowany, to nie czyniłby Komendanta Głównego Policji podmiotem zobowiązanym do udzielenia skarżącemu żądanej informacji w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Reasumując stwierdzić należało, iż wbrew twierdzeniu skarżącego, Komendant Główny Policji nie pozostaje w bezczynności. Organ ten nie zaprzeczył, że jest w posiadaniu żądanych przez skarżącego informacji, ale prawidłowo wskazał, iż powinien on złożyć do niego bezpośrednio stosowny wniosek.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 i art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku.