Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2191/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6293 Przejęcie gospodarstw rolnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Karolina Kisielewicz - Malec po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi A.G. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) września 2007r. Nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

A.G. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Jego wniosek dotyczy sprawy wszczętej ze skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) września 2007r. w przedmiocie umorzenia postępowania.

Sprawa ze skargi A.G. nie została zakończona przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Na obecnym etapie postępowania sądowego skarżący nie jest zobowiązany do ponoszenia jakichkolwiek kosztów sądowych. W dniu 26 listopada 2007r. uiścił on bowiem wpis od skargi (w kwocie 200 zł). Pozostałe koszty postępowania, jakie ewentualnie może ponieść strona skarżąca zawężają się do wpisu od ewentualnej skargi kasacyjnej (w kwocie 100 zł) oraz wynagrodzenia przysługującemu fachowemu pełnomocnikowi.

O przyznaniu prawa pomocy mają według skarżącego decydować następujące względy.

A.G. zamieszkuje wraz żoną oraz trzydziestoletnim synem w domu

o powierzchni 110 m2, Wnioskodawca pobiera świadczenie przedemerytalne (1050zł brutto), jego żona - emeryturę (1296 zł brutto). Syn wnioskodawcy nie pracuje.

Ponieważ oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okazało się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, Sąd pismem z dnia 24 stycznia 2008r. wezwał stronę skarżącą do:

1) podania przybliżonej kwoty miesięcznych wydatków związanych z zakupem żywności, lekarstw, utrzymaniem mieszkania oraz jej uprawdopodobnienia przez nadesłanie dowodów ponoszenia tych kosztów (dokumentów),

2) przedłożenia zaświadczenia z powiatowego urzędu pracy o posiadaniu statusu osoby bezrobotnej przez L.G.,

3) przedłożenia zaświadczenia o posiadaniu przez L.G. statusu osoby bezrobotnej,

4) wyjaśnienia, czy członkowie rodziny wnioskodawcy posiadają oszczędności,

5) przedłożenia wyciągu z posiadanych kont bankowych (za okres ostatnich 3 miesięcy).

Wskazane oświadczenia i dokumenty należało nadesłać w terminie 7 dni, licząc od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy.

Według zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma, wezwanie Sądu A.G. otrzymał w dniu 29 stycznia 2008r. Pomimo upływu terminu do złożenia żądanych oświadczeń i dokumentów, wezwanie Sądu nie zostało przez skarżącego wykonane.

Stwierdzono, co następuje:

Wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika. Oznacza to, że A.G. powinien wykazać, że spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wymogi te zostały ustalone przez ustawodawcę w przepisie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Powołany przepis zobowiązuje stronę do wykazania, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Wykazanie tego stanu rzeczy stanowi jedyny sposób uzyskania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Wnioskodawca nie nadesłał do Sądu żadnych dokumentów i oświadczeń.

W rezultacie nie przedstawił on Sądowi żadnej argumentacji, która potwierdzałaby niezdolność do wygospodarowania środków na pokrycie kosztów postępowania. Niewyjaśnione pozostały bowiem podstawowe okoliczności dotyczące ponoszonych przez skarżącego kosztów utrzymania oraz źródłach ich finansowania.

Skoro wnioskodawca nie wykazał okoliczności, które pozwoliłby mu otrzymać prawo pomocy, na podstawie przepisu art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.