Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 32/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-02-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, 3, 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "[...]" Spółki z o.o. w G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "[...]" Spółki z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 30 października 2014 r. nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

"[....]" Spółka z o.o. z siedzibą w G., zwana dalej "Spółką", w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 30 października r., w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji w trybie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Podniosła ponadto, że wykonanie wskazanej we wniosku decyzji stanowiłoby realne zagrożenie dla aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) skarżącej, gdyż decyzja ta opiewa na kwotę 12.000 zł - co z uwagi na wysokość kapitału zakładowego skarżącej (5.000 zł) doprowadziłoby do całkowitej utraty płynności finansowej i uniemożliwieniu prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka dodała, że sumaryczna wartość decyzji wydanych przez Dyrektora Izby Celnej w O. w dniu 30 października 2014 r. wynosi 36.000 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie

o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu, Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. W ramach tych przesłanek nie jest dopuszczalne dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, ani legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia

2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w przypadku, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swoich właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak w postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, dostępne

w CBOSA). Podkreślenia zatem wymaga, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wskazanie we wniosku na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Dokonując oceny wniosku Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie.

Przede wszystkim wskazać należy, że strona bardzo lakonicznie uzasadniła wniosek, podnosząc jedynie, że w przypadku wykonania decyzji może dojść do utraty płynności finansowej Spółki. Na poparcie tego twierdzenia nie przedstawiła jednak żadnych dowodów, wskazując jedynie na wysokość kapitału zakładowego i ogólną wysokość nałożonych kar pieniężnych. Należy zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do konkretnego wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być zatem poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. W interesie strony leży więc takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania. Twierdzenia te winny zaś zostać poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących jej sytuację. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie - przychylenie się do zgłoszonego żądania (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 22 marca 2011 r., II GSK 373/11, LEX nr 783884; 3 lutego 2011 r., I OZ 74/11, LEX nr 741996; 18 marca 2010 r., II FSK 502/09, LEX nr 569795;

1 października 2009 r., I FSK 1312/08, LEX nr 573178; 30 lipca 2009 r., I OZ 754/09, LEX nr 552410; 19 czerwca 2009 r., II GSK 466/09, LEX nr 563508; 29 maja 2009 r.,

I FZ 148/09, LEX nr 564208; 16 kwietnia 2009 r., II GSK 257/09, LEX nr 575347). Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia zatem jego merytoryczną ocenę Podkreślenia przy tym wymaga, że podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (zob. np. postanowienia NSA z dnia:

18 lutego 2014 r., sygn. akt II GZ 50/14, 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12; 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11; 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11; 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11).

Podnieść też należy, że twierdzenie Spółki dotyczące utraty płynności finansowej i uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej nie znajduje potwierdzania

w aktach sprawy. Do wniosku nie załączono bowiem żadnych dokumentów mogących uprawdopodobnić wystąpienie wskazanych przez nią skutków wykonania decyzji, co pozwoliłoby Sądowi na dokonanie oceny faktycznego wpływu jej wykonania na dalszą działalność Spółki. W szczególności, Spółka nie przedstawiła żadnych danych dotyczących jej majątku ruchomego i nieruchomego, wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, czy posiadanych wierzytelności. Brak jest także danych o wysokości ponoszonych przez Spółkę wydatków. Dysponowanie tymi informacjami jest natomiast niezbędne do weryfikacji tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z takim uszczerbkiem dla majątku Spółki, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki. Ograniczając się do przywołania wysokości kapitału zakładowego, skarżąca nie udokumentowała w żaden sposób swojej aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na tę sytuację wykonania decyzji organu pierwszej instancji, co dopiero umożliwiłoby Sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 63 § 1 p.p.s.a.

Należy jednocześnie zauważyć, że wysokość kapitału zakładowego Spółki nie przesądza o jej kondycji finansowej. Kapitał zakładowy jest tworzony z wkładów wspólników wnoszonych do spółki. Wkłady są formą współdziałania, do jakiej wspólnicy muszą się zobowiązać (art. 3 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych – Dz.U. z 2013 r., poz. 1030 z późn. zm.) i powinny być wniesione do momentu zarejestrowania spółki. Kapitał zakładowy stanowi określoną wartość zapisaną w bilansie spółki po stronie biernej (pasywa). Określa on obowiązek utrzymania majątku na poziomie, który zgodnie z umową, spółka zobowiązana jest utrzymywać przez czas swego istnienia. Co do zasady, funkcja prawna kapitału zakładowego polega na tym, że jest warunkiem utworzenia spółki (por. A. Kidyba, Komentarz do art. 152 Kodeksu spółek handlowych, LEX/el. 2012). Sama wysokość kapitału zakładowego nie stanowi zatem odzwierciedlenia rzeczywistej sytuacji ekonomicznej spółki. Fakt, że ustalony kapitał zakładowy odpowiada minimalnej jego wartości, określonej przez art. 154 § 1 Kodeksu spółek handlowych nie dowodzi jej trudnej sytuacji ekonomicznej, a tym samym za przedwczesne i nieudowodnione przez skarżąca należy uznać stwierdzenie, że uiszczenie orzeczonej kary pieniężnej doprowadzić może do utraty płynności finansowej Spółki i tym samym do zakończenia prowadzenia przez nią działalności gospodarczej.

Wobec niewykazania aktualnej kondycji finansowej Spółki, bez znaczenia dla rozpoznania przedmiotowego wniosku pozostaje również łączna wartość przedmiotu zaskarżenia ze skarg Spółki. Okoliczności te nie przesądzają o spełnieniu wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.