Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 145/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6, 8
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 70 b
journal: Dz.U. 1991 nr 95 poz 425
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.
article: art. 37 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 123 poz 1291
law: Ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 marca 2015r. sprawy ze skargi Wojewódzkiej Komendy Ochotniczych Hufców Pracy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] odmawiającą przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika D. L. zatrudnionego

w celu nauki zawodu "technolog robót wykończeniowych w budownictwie" poniesionych w okresie od 1 września 2011 r. do 31 sierpnia 2014 r. tj. 36 miesięcy przez W.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że decyzją z 12 listopada 2014 r. organ I instancji odmówił dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika podnosząc, że wnioskodawca, mimo wezwania do uzupełnienia wniosku, nie spełnił warunków do przyznania dofinansowania. Zdaniem organu przedłożona do sprawy kserokopia notatki służbowej z dnia 16 lipca 2014r. nie stanowi obowiązującej wykładni przepisów ustawy. Przepisy regulujące działalność Ochotniczych Hufców Pracy tj. rozporządzenie MP i PS z dnia 22 lipca 2011r. nie uległy zmianie,

w związku z tym nie ma podstaw do traktowania OHP inaczej niż w poprzednich latach. Organ przypomniał, że wnioskodawca uprzednio otrzymał pomoc na dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników na zasadach określonych w art. 70b ust. 1 i ust. 11 ustawy o systemie oświaty, jak też na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej i nie było to kwestionowane.

W złożonym odwołaniu W. wniosła o zmianę decyzji organu I instancji i przyznanie kosztów dofinansowania kształcenia młodocianego pracownika, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odwołujący podniósł, że organ I instancji bezzasadnie uznał, że OHP do wniosku o przyznanie dofinansowania zobowiązany był dołączyć wszystkie zaświadczenia o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku ubiegania się o pomoc oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie

i informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis. Wskazał, że zgodnie

z notatką urzędową z dnia 16 lipca 2014r., w której zostało przedstawione stanowisko Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, reprezentowanego przez Dyrektora Departamentu Monitorowania Pomocy Publicznej, refundacja wynagrodzeń i dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników w zakresie działalności prowadzonej przez OHP nie stanowi pomocy publicznej, ani pomocy de minimis. Podniósł, że takie stanowisko widnieje także na stronie internetowej ww. Urzędu. W związku z powyższym odwołujący uznał, że zaskarżona decyzja jest wydana z naruszeniem art. 70b ustawy o systemie oświaty oraz art. 37 ust. 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Uznał zatem, że organ bezzasadnie zastosował ww. przepisy, pomimo, iż pomoc udzielana OHP nie stanowi pomocy publicznej i nie wymaga przedkładania dokumentów dotyczących pomocy publicznej.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Kolegium ustaliło, że wnioskiem

z 10 października 2014r. W. wystąpiła do Prezydenta Miasta o dofinansowanie kosztów kształcenia pracownika – D. L. w oparciu o art. 70 b ust. 7 ustawy o systemie oświaty.

Organ I instancji pismem z dnia 22 października 2014r. wezwał W. do uzupełnienia wniosku o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego o niezbędne dokumenty w formie formularza określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis. Jednocześnie organ poinformował, że niezłożenie tych dokumentów spowoduje, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

W odpowiedzi wnioskodawca pismem z 3 listopada 2014r. powołując się na porozumienie zawarte w dniu 14 lipca 2014r. między Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsumentów, a Komendą Główną OHP stwierdził, że OHP składając wniosek

o przyznanie refundacji nie ma obowiązku przedstawiania zaświadczeń lub oświadczeń o otrzymanej pomocy de minimis, gdyż w zakresie kształcenia młodocianych nie mają zastosowania przepisy o pomocy publicznej ani pomocy de minimis. Do pisma załączono kserokopię notatki służbowej z dnia 16 lipca 2014r. ze spotkania w dniu 14 lipca 2014r. w siedzibie Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów oraz kserokopię informacji zawartej na stronie internetowej UOKiK.

Nie podzielając stanowiska strony Kolegium podniosło, że dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych, o jakim mowa w art. 70 b ustawy o systemie oświaty może być przyznane tylko jako pomoc de minimis. Jeżeli zatem w niniejszej sprawie wnioskodawca wystąpił o pomoc na podstawie tego przepisu, to zobowiązany był do przedłożenia wymaganych dokumentów, bo przepisy te nie przewidują możliwości przyznania dofinansowania na innych zasadach.

Kolegium zwróciło uwagę, że przedstawione przez odwołującego interpretacje przepisów regulujących zasady udzielania pomocy OHP na dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych, nie są wiążące dla organów administracji publicznej i nie stanowią podstawy prawnej do rozstrzygania sprawy.

Dlatego Kolegium uznało, że organ I instancji zasadnie odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia, zgodnie bowiem z art. 37 ust. 7 ustawy

o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, do czasu przekazania przez podmiot ubiegający się o pomoc zaświadczeń, oświadczeń lub informacji,

o których mowa w ust. 1, 2 i 5, pomoc nie może być udzielona temu podmiotowi.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję W. wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając naruszenie:

- art. 70 b ustawy o systemie oświaty poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż pomoc na dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych przyznawana w trybie tego przepisu może być przyznana tylko jako pomoc de minimis, która jest formą pomocy publicznej, w sytuacji, gdy prawidłowa jego wykładnia sprowadza się do uznania, iż w sytuacji gdy pomoc udzielana jest podmiotowi, który nie wykonuje działalności gospodarczej - w tym OHP - to nie stanowi ona pomocy publicznej de minimis i nie wymaga przedkładania dokumentów dotyczących pomocy publicznej, w tym zaświadczeń o pomocy de minimis;

- art. 37 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej polegające na utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych w sytuacji, gdy przepis ten nie znajduje zastosowania do jednostki OHP - jako podmiotu nie będącego przedsiębiorcą;

- art. 6 kpa oraz art. 8 kpa polegające na prowadzeniu postępowania

w sposób sprzeczny z zasadą praworządności oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów publicznych;

- art. 138 ust. 1 pkt 1 kpa polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji pomimo, iż decyzja winna być zmieniona, względnie uchylona.

W uzasadnieniu strona skarżąca cytując treść art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazała, że OHP jako jednostki organizacyjne Skarbu Państwa są ustawowo zobowiązane do realizowania zadań związanych z kształceniem młodocianych -

w tym również do zawierania z młodocianymi umów w celu przyuczenia do wykonywania pracy w zawodzie. Potwierdzają to miedzy innymi zapisy Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014r.

w sprawie refundowania ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom, gdzie wskazuje się w § 4, że w przypadku gdy pracodawcą dla młodocianych zatrudnianych w celu przygotowania zawodowego są OHP, nie stosuje się § 3 ww. rozporządzenia.

Zdaniem skarżącego powyższe regulacje w sposób oczywisty wskazują, iż zatrudnianie młodocianych w celu przyuczenia ich do wykonywania pracy

w zawodzie stanowi realizację ustawowych zadań przez jednostki OHP, a tym samym OHP w tym zakresie nie może być uznane za przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą.

Skarżący stwierdził, że w niniejszej sprawie zawarł z młodocianym pracownikiem umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego i spełnił wszystkie wymogi określone w art. 70 b ustawy o systemie oświaty i w konsekwencji przysługuje mu w niniejszej sprawie dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego. Fakt, iż w art. 70 b ust. 11 ustawy o systemie oświaty zapisano, iż dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi pomoc de minimis udzielaną zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013

z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis lub rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107

i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym, nie może oznaczać - jako to uznało SKO w skarżonym orzeczeniu - iż pomoc ta może być udzielona wyłącznie jako pomoc de minimis.

Strona skarżąca stwierdziła, że treść art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wskazuje, że artykuł ten dotyczy wyłącznie pomocy udzielanej przez państwo przedsiębiorstwu. W konsekwencji brak jest możliwości uznawania za pomoc de minimis pomocy udzielanej jednostce Skarbu Państwa, która nie może być uznana za przedsiębiorcę czy przedsiębiorstwo.

Podniosła, że zgodnie z treścią Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013

z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis, pomoc de minimis dotyczy wyłącznie pomocy udzielonej dla przedsiębiorstw. Już z powyższego należy wywnioskować, iż zakresem tego pojęcia nie można objąć przekazywania środków podmiotowi nie będącemu przedsiębiorstwem czy przedsiębiorcą. Zatem również przepisy ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej dotyczą wyłącznie przedsiębiorstw, nie mają zaś zastosowania do podmiotów nie prowadzących działalności gospodarczej.

W konsekwencji, w opinii strony skarżącej uznać należy, iż prawidłowa wykładnia art. 70 b ust. 11 ustawy o systemie oświaty sprowadza się do przyjęcia, iż dofinansowanie, o którym mowa w art. 70 b ust. 1, stanowi pomoc co do której wyłącznie w zakresie dotyczącym przedsiębiorstw należy stosować wszelkie wymagania dotyczące pomocy de minimis - zgodnie z warunkami określonymi

w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis. W sytuacji zaś, gdy pomoc ta jest kierowana do podmiotu, który przedsiębiorcą nie jest, brak jakichkolwiek podstaw do stosowania wymogów przewidzianych dla udzielania pomocy de minimis. Brak jednocześnie podstaw by zapis art. 70 b ust. 11 interpretować w ten sposób, iż pomoc ta może być udzielona wyłącznie jako pomoc de minimis - niezależnie do jakiego podmiotu jest kierowana.

Reasumując, jako błędny i bezzasadny jest wywód zaprezentowany w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z zapisami art. 70 b ust. 11, pomoc przyznawana w trybie tego przepisu ma charakter pomocy de minimis - lecz wyłącznie w sytuacji, gdy jest adresowana do przedsiębiorstwa. W pozostałych przypadkach brak podstaw do stosowania wymogów przewidzianych dla pomocy de minimis. Dla ŚWK OHP wiążącą wykładnią w tym zakresie jest stanowisko zawarte w treści notatki urzędowej z dnia 16 lipca 2014r. przedstawiającej stanowisko UOKiK reprezentowanego przez Dyrektora Departamentu Monitorowania Pomocy Publicznej, w myśl którego refundacja wynagrodzeń i dofinansowanie kosztów kształcenia pracowników młodocianych w zakresie działalności prowadzonej przez OHP nie stanowi pomocy publicznej, ani pomocy de minimis. Stanowisko powyższe potwierdza także informacja zawarta na stronie internetowej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, z treści której wynika, iż OHP, w zakresie działalności związanej z kształceniem pracowników młodocianych, nie są przedsiębiorcami w rozumieniu przepisów unijnych i w konsekwencji do wsparcia udzielanego OHP w związku z ww. działalnością nie mają zastosowania przepisy o pomocy publicznej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 37 ustawy o postępowaniu

w sprawach dotyczących pomocy publicznej skarżący podniósł, że przepis ten nie znajduje zastosowania do jednostki OHP jako podmiotu, który nie jest przedsiębiorcą, ubiegającym się o udzielenie dofinansowania.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 6 i 8 kpa strona skarżąca wskazała, że fakt zakwestionowania stanowiska Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów potwierdza, iż postępowanie przeprowadzone zostało w sposób sprzeczny z zasadą praworządności oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów publicznych.

W ocenie skarżącego, przy zawarciu umowy z młodocianym pracownikiem spełnione zostały wszystkie wymogi określone w art. 70b ustawy o systemie oświaty

i w konsekwencji dofinansowanie przysługiwało.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 i 2 P.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja SKO utrzymująca w mocy odmowę przyznania kosztów kształcenia młodocianego pracownika zatrudnionego w celu nauki zawodu, poniesionych przez W.

Postępowanie w sprawie zakończonej tą decyzją zostało zainicjowane wnioskiem z 10 października 2014r., w którym o dofinansowanie kosztów kształcenia pracownika wystąpiono w oparciu o art. 70b ust. 7 ustawy z dnia

7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

Stosownie do art. 70b ust. 1 ustawy pracodawcom, którzy zawarli

z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:

1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania;

2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1.

Dofinansowanie przyznaje wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce zamieszkania młodocianego pracownika, w drodze decyzji, po stwierdzeniu spełnienia warunków określonych w ust. 1 (ust. 6). Dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od dnia zdania przez młodocianego pracownika egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (ust. 7).

Zgodnie z art. 70b ust. 11 ustawy dofinansowanie, o którym mowa

w ust. 1, stanowi pomoc de minimis udzielaną zgodnie z warunkami określonymi

w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, s. 1) lub rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, s. 9).

Zacytowany wyżej przepis art. 70b ust. 11 wprowadzony został do ustawy nowelą z 19 sierpnia 2011r. (Dz. U. Nr 205, poz. 1206) i wszedł w życie z dniem 1 września 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, że w bezspornym stanie faktycznym sprawy młodociany pracownik D. L. zawarł ze skarżącym umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, o której mowa w art. 70b ust. 1 ustawy, dnia 1 września 2011r., a więc jeszcze przed dniem wejścia w życie uregulowania zawartego w art. 70b ust. 11 definiującego pomoc w postaci dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika jako pomoc de minimis. Ponieważ jednak całe zdarzenie prawne zostało zrealizowane i zamknięte już pod rządami nowego prawa (stosunek pracy ustał 31 sierpnia 2014r.), to właśnie ono ma zastosowanie przy rozstrzygnięciu niniejszej sprawy, co powoduje, że złożony o dofinansowanie wniosek musi być rozpatrywany z uwzględnieniem treści art. 70b ust. 11 ustawy.

Jak wynika z treści skargi oraz z pism składanych przez skarżącego w toku postępowania przed organami, wyraża on pogląd, że pomoc na dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych przyznawana w trybie art. 70b ustawy może być przyznana jako pomoc inna niż de minimis.

Stanowisko takie nie znajduje jednak oparcia w przepisach mających

w sprawie zastosowanie i Wojewódzki Sąd Administracyjny go nie podziela.

Z treści art. 70b ust. 11 ustawy w sposób jasny wynika bowiem, że dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1 i o które wnioskowała strona, stanowi pomoc de minimis, udzielaną na zasadach i warunkach określonych

w Rozporządzeniach Komisji (UE): nr 1407/2013 lub 1408/2013, a co za tym idzie, pomoc ta nie może być przyznana jako pomoc inna niż de minimis. Treść omawianego przepisu jest wyraźna, jednoznaczna i nie pozostawia miejsca na interpretację, jak próbuje to wykazać skarżący. Zaprezentowany w skardze sposób odczytania uregulowania zawartego w art. 70b ust. 11 stanowi w ocenie Sądu wykładnię contra legem i jako taki nie może zasługiwać na akceptację.

Szczegółowe zasady postępowania w sprawie uzyskania pomocy de minimis określa ustawa z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007r., Nr 59, poz. 404 ze zm.). Stosownie do art. 37 ust. 1 tej ustawy, podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy:

1) wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku,

w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie;

2) informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis, dotyczących

w szczególności wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz wielkości i przeznaczenia pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis.

Do czasu przekazania przez podmiot ubiegający się o pomoc zaświadczeń, oświadczeń lub informacji, o których mowa w ust. 1, 2 i 5, pomoc nie może być udzielona temu podmiotowi (art. 37 ust. 7).

Wprowadzenie warunku udzielenia pomocy de minimis w postaci konieczności złożenia przez wnioskodawcę dokumentów, o jakich mowa w art. 37 ust. 1 ustawy, znajduje uzasadnienie w art. 3 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013, ograniczającym całkowitą kwotę pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu do 200.000 euro w okresie trzech lat podatkowych. Ponadto, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, warunek złożenia zaświadczenia lub oświadczenia o pomocy de minimis w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy, został wprowadzony również

w przypadku złożenia przez OHP wniosku o przyznanie refundacji wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014r. w sprawie refundowania ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom (Dz. U. z 2014 r., poz. 865). Zasada ta wynika wprost z treści § 4 ust. 3 tego rozporządzenia. Co prawda, przepisy zawarte w rozporządzeniu z 25 czerwca 2014r. dotyczą odmiennej formy pomocy niż stanowiąca przedmiot decyzji wydanej

w kontrolowanej sprawie (podmiotem rozpoznającym wnioski o refundację na podstawie rozporządzenia jest Wojewódzka Komenda OHP Centrum Edukacji Pracy i Młodzieży, zaś w przypadku wniosków o dofinansowanie z art. 70b ustawy –organem przyznającym pomoc jest wójt /burmistrz, prezydent miasta/ właściwy ze względu na miejsce zamieszkania młodocianego pracownika), jednakże powołany wyżej przepis § 4 ust. 3 w zw. z § 3 ust. 3 wyraźnie wskazuje na to, że pomoc przyznawana OHP także i w tej formie udzielana jest jako pomoc de minimis.

Ponieważ skarżący wraz w wnioskiem z 10 października 2014r. nie złożył dokumentów, o jakich mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r., organ I instancji pismem z 22 października 2014 r. wezwał do uzupełnienia tego wniosku poprzez złożenie formularza informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz. U. z 2010 r., Nr 53, poz. 311 ze zm.) oraz zaświadczenia z pkt 1 art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r.

Poza sporem pozostaje, że strona skarżąca żądanych dokumentów nie złożyła przedkładając jedynie pismo, w którym zajęła stanowisko, iż OHP nie ma obowiązku przedstawienia zaświadczenia lub oświadczenia o otrzymanej pomocy de minimis.

W związku z powyższym, skoro stosownie do art. 37 ust. 7 ww. ustawy warunkiem udzielenia pomocy jest złożenie dokumentów, o jakich wyżej mowa, odmowa przyznania dofinansowania pozostaje w zgodzie z prawem.

Nawiązując do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że bez znaczenia

w niniejszym przypadku pozostaje okoliczność, czy OHP jest przedsiębiorcą i czy wykonuje działalność gospodarczą. Istotą sprawy jest bowiem prawidłowa ocena organów, że dofinansowanie, o które wnosił skarżący może być przyznane wyłącznie jako pomoc de minimis, a skoro tak, koniecznym jest złożenie przez podmiot ubiegający się o taką pomoc, dokumentów, o jakich mowa w art. 37 ust. 1 ustawy

z 30 kwietnia 2004r.

Odnosząc się do znajdującej się w aktach sprawy notatki służbowej z 16 lipca 2014r. sporządzonej na okoliczność spotkania w siedzibie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów czy też stanowiska przedstawionego na witrynie internetowej tego Urzędu należy w całości podzielić pogląd Kolegium, iż tego typu dokumenty i informacje nie stanowią źródeł prawa i jako takie nie są wiążące dla organów administracji, szczególnie w sytuacji, gdy są wyraźnie sprzeczne z jasnym brzmieniem obowiązujących przepisów. Tym samym nie sposób zarzucić organowi naruszenia art. 6 i 8 kpa.

Skoro podniesione w skargach zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.