Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1184/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12a, art. 12 ust. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2020 poz 995
law: Ustawa z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska.
article: art. 75 pkt 3a, art. 99 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 310
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Andrzej Matan, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi S. H. na zarządzenie pokontrolne Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania wprowadzania ścieków do ziemi oddala skargę


UZASADNIENIE

Śląski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Katowicach (dalej WIOŚ), zarządzeniem pokontrolnym z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 12 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 995- dalej "uIOS") oraz ustaleń kontroli działalności gospodarczej przeprowadzonej przez "A" (firma, skarżący) w dniach od 11 maja 2020 r. do 19 czerwca 2020 r. zarządził:

1. Zakazać wprowadzania ścieków przemysłowych pochodzących z przetwórstwa ryb zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego do ziemi, w tym do dołu ziemnego zlokalizowanego na odcinku pomiędzy prywatną nieruchomością w [...] (działka o nr ewid. 1 należąca do S. H. - właściciela A), a nowowybudowaną, nieeksploatowaną oczyszczalnią ścieków w H. (działki o nr ewid. 2, 3).

2. Opróżnić i oczyścić z zanieczyszczeń dół ziemny, wypełniony ściekami przemysłowymi, o którym mowa w punkcie 1.

3. Przedłożyć do WIOŚ - Delegatury w C. dokumenty potwierdzające wywóz ścieków przemysłowych pochodzących z dołu ziemnego, do punktu zlewnego "B" Sp. z o.o. w O. lub do punktu zlewnego Oczyszczalni Ścieków w R.

4. Przywrócić do stanu pierwotnego teren, na którym znajduje się dół ziemny, po wcześniejszym jego oczyszczeniu i wywiezieniu ścieków do wyżej wymienionych oczyszczalni.

5. Dotrzymywać warunków decyzji - pozwolenia wodnoprawnego Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. z dna [...] r. znak: [...] w zakresie wykonywania oznaczeń zawiesiny ogólnej w ściekach przemysłowych wprowadzanych do urządzeń kanalizacyjnych B Sp. z o.o. w O. .

6. Dotrzymywać warunków decyzji - pozwoleń wodnoprawnych Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. z dna [...] r. znak: [...] oraz Starosty M. z dnia [...]r. znak: [...] w zakresie dopuszczalnej wartości fosforu ogólnego w ściekach przemysłowych wprowadzanych do urządzeń kanalizacyjnych B. Sp. z o.o. w O. oraz "C" w R..

7. Dotrzymywać warunków decyzji - pozwolenia wodnoprawnego Starosty M. z dnia [...] r. znak: [...] w zakresie dopuszczalnej wartości azotu amonowego w ściekach przemysłowych wprowadzanych do urządzeń kanalizacyjnych "C" w R.

8. Opróżniać systematycznie zbiornik bezodpływowy przeznaczony do gromadzenia ścieków przemysłowych na terenie "A" . Ścieki przemysłowe wywozić do punktu zlewnego "B" Sp. z o.o. w O. oraz do punktu zlewnego Oczyszczalni Ścieków w R. - zgodnie z posiadanymi pozwoleniami wodnoprawnymi Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. oraz Starosty M.

Przedkładać na bieżąco do WIOŚ - Delegatury w C. dokumenty za dostawę wody oraz za wywóz ścieków przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych B Sp. z o.o. w O. oraz B w R. (faktury).

Wyznaczono jednocześnie termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień 15 września 2020 r.

W uzasadnieniu podano m. in., że na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. - Delegatury w C. w dniach od 11 maja 2020 r. do 19 czerwca 2020 r. w firmie, w obiekcie znajdującym się w miejscowości H. w gminie K. , stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. Przeprowadzone w dniu 18 maja 2020 r. oględziny rzeki L. (R.) w rejonie ul. [...] w H. wykazały, że na odcinku pomiędzy działką o nr ewid. 1 należącą do S. H. (kontrolowany), a nowowybudowaną, nieeksploatowaną oczyszczalnią ścieków w H. znajduje się dół ziemny wypełniony był fermentującymi ściekami, o intensywnym, gnilnym, rybnym zapachu. Na wysokości dołu w zakolach rzeki występowały rozlewiska szlamów. Na powierzchni rozlewisk tworzyły się pęcherzyki gazów Przy rzece wyczuwalny był gnilny zapach.

Podczas ponownych oględzin rzeki L. w dniu 26 maja 2020r. przeprowadzonych przy udziale przedstawicieli Komendy Miejskiej Policji w . gminy K. pobrano do badań próbkę ścieków z dołu ziemnego oraz próbki wód rzeki.

Wyjaśniono, że zgodnie z art. 75 pkt 3a ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne (t. j. Dz. U. z 2020r. poz. 310 - z późn. zm. – dalej "P.w.") zakazuje się wprowadzania ścieków do ziemi zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone w przepisach wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1, jeżeli byłoby to niezgodne z warunkami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2. WIOŚ odniósł się do treści pozwoleń wodnoprawnych udzielonych firmie i wskazał, że podczas kontroli przedłożono badania jakości ścieków przemysłowych, z których wynikają przekroczenia wartości substancji szkodliwych w odniesieniu do dopuszczalnych ich wartości określonych w decyzjach. Ponadto na podstawie przedłożonych podczas kontroli dokumentów dotyczących ilości pobranej przez firmę wody oraz rejestru ilości wywiezionych ścieków z terenu firmy- obiektu w H. za okres od dnia 1 października 2019 r. do dnia 17 kwietnia 2020 r. stwierdzono większą ilość pobranej wody w stosunku do ilości wywiezionych ścieków.

Bilans wodno-ściekowy oraz ustalenia kontroli potwierdzają brak udokumentowanego postępowania z wytworzonymi ściekami przemysłowymi przez firmę - obiekt w H..

W skardze na powyższe zarządzenie pokontrolne złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca – reprezentowana przez adwokata A. K - zarzuciła zaskarżonemu aktowi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie przepisów art. 12a w związku z art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz. U. z 2020r. poz. 995- dalej "uIOS"), przez wydanie zarządzenia pokontrolnego opartego na błędnych ustaleniach dokonanych w protokole kontroli nr [...]; art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 uIOS poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący nie dotrzymał warunków decyzji- pozwolenia wodnoprawnego wydanego przez Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. oraz Starosty M. , a także nie udokumentował wywozu ścieków przemysłowych; art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 uIOS poprzez błędne uznanie, że w istniejącym stanie faktycznym i prawnym istnieją podstawy do wydania zarządzenia pokontrolnego skierowanego do skarżącego i nałożenia obowiązku poinformowania organu o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń, podczas gdy w przedmiotowej sprawie do naruszeń nie doszło; art. 12 ust. 1 i 2 uIOS przez przedwczesne wydanie zarządzenia pokontrolnego przy braku jednoznacznie określonych i wyjaśnionych ustaleń dotyczących ewentualnych naruszeń i nieprawidłowości oraz nieprawidłowe wyznaczenie terminu wykonania zarządzenia pokontrolnych pozbawiając możliwości skutecznego zaskarżenia tego zarządzenia. Mając powyższe na uwadze wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego oraz zasądzenie od WIOŚ na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przypisanych.

Skarżąca nie zgodziła się z wydanym zarządzeniem, jak również, z leżącą u jego podstaw argumentacją. Wyjaśniła, że kontrola została wszczęta w związku z interwencją mieszkańców miejscowości H. . Kontrolowany odmówił podpisania protokołu, zajął swoje stanowisko w sprawie przeprowadzonej kontroli wskazując na liczne błędy w ustaleniach faktycznych z rzeczywistym stanem prawnym oraz nierozpoznanie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. WIOŚ nie odniósł się do zastrzeżeń kontrolowanego złożonych do protokołu i tym samym powielił wskazane w nim błędy. Stanowisko kontrolowanego w sprawie kontroli w firmie w miejscowości H. spowodowało, że treść zarządzeń nie koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli. Skarżąca stwierdziła, że WIOŚ nie zbadał jak ścieki dostały się do dołu ziemnego, jak również kiedy ścieki pojawiły się na nieruchomości i nie zważył, że parametry zanieczyszczeń poddanych kontroli nie odpowiadają parametrom odpadów odprowadzanych przez zakład przetwarzania i konserwowania ryb. Zdaniem skarżącej nie doszło do naruszeń. Wyjaśniła dalej, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie przetwarzania i konserwowania ryb, skorupiaków i mięczaków, posiada wszelkie decyzje w zakresie gospodarki wodno-ściekowej oraz umowy na odprowadzenia ścieków. Wszelkie ścieki odprowadzane są legalnie, co potwierdza dokumentacja finansowa dotycząca ilości wywożonych ścieków przemysłowych pochodzących z terenu obiektu w H. , rejestry ilości ścieków przemysłowych oraz protokoły z czyszczenia separatora tłuszczu kanalizacji technicznej przeprowadzane regularnie przez wyspecjalizowaną firmę. Organ nie ustalił istotnych dla niniejszej sprawy okoliczności i tym samym wydał wadliwe zarządzenia.

W odpowiedzi na skargę WIOŚ wniósł o jej oddalenie w całości i utrzymanie w mocy zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego. WIOŚ wskazał, iż art. 12 a u IOS został uchylony z dniem 18 sierpnia 2018 r. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a zarządzenie pokontrolne znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację.

Ponadto w piśmie z dnia 22 grudnia 2020 r. WIOŚ podtrzymał stanowisko prezentowane w odpowiedzi na skargę. Zdaniem organu naruszenie jakiego dopuścił się skarżąca zostało udokumentowane w aktach kontroli. Zgodnie z dyspozycja wynikająca a art. 12 ust. 1 i 2 uIOS organ wydał zarządzenia pokontrolne formułując zalecenia stosownie do stwierdzonych w toku kontroli naruszeń. Termin wyznaczony w zarządzeniu dotyczył wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 12 ust 2 uIOS. Natomiast wykonanie poszczególnych zarządzeń w terminie natychmiastowym wynika z konieczności jak najszybszego negatywnego oddziaływania na środowisko.

Pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 4 stycznia 2020 r podtrzymał stanowisko zawarte w skardze. Podkreślił, że treść zarządzeń nie koresponduje z ustaleniami poczynionymi w trakcie kontroli. WIOŚ nie zważył, że parametry zanieczyszczeń poddanych kontroli nie odpowiadają parametrom odpadów odprowadzonych przez skarżącą. Skarżąca zaprzeczyła twierdzeniom zawartym w protokole z dnia 19 czerwca 2020 r, że wprowadziła do ziemi ścieki zawierające substancje szkodliwe, a twierdzenia zawarte w protokole kontroli i zarządzenia pokontrolne oparte są na subiektywnej opinii. Podkreśliła, iż w trakcie przeglądu separatorów tłuszczu zamontowanych technologicznej na terenie wędzarni stwierdzono, że urządzenia są sprawne i nadają się do dalszej eksploatacji. Wyjaśnił, że z monitoringu przeprowadzonego na zlecenie firmy sporządzono w dniach 24 kwietnia 2020 r. oraz 13 października 2020 r. sprawozdania z badań. Ponadto wskazał, że wniesiono sprzeciw od wyroku nakazowego z dnia 25 sierpnia 2020 r., a termin rozprawy wyznaczono na dzień 24 lutego 2021 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Przy tym, ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, zgodnie z którą sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd orzekający podkreśla, że zarządzenie pokontrolne nie jest decyzją administracyjną, a innym aktem z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że do zarządzeń pokontrolnych, o jakich mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 uIOS, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż jest to postępowanie odrębne (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., II OSK 723/12; zob. też wyrok NSA z 18 stycznia 2011 r., II OSK 2036/09). To samo należy odnieść do niniejszej sprawy. Z pełnych gwarancji procesowych, wynikających z przepisów k.p.a. podmiot skarżący może skorzystać, jeśli na skutek niewykonania zarządzenia pokontrolnego zostanie wszczęte jakiekolwiek postępowanie kończące się decyzją administracyjną. Zarządzenie pokontrolne jest wydawane w przypadku, gdy w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono naruszenia prawa.

Istotą kontroli jest: 1) zbadanie zgodności stanu istniejącego (stanu faktycznego) ze stanem postulowanym, czyli stanem spełniającym wymogi zgodności działania z tymi przepisami i regułami, które w prawie uznane są za warunki jego poprawności; 2) ustalenie zasięgu i przyczyn rozbieżności; 3) przekazanie wyników podmiotowi kontrolowanemu lub też jego jednostce nadrzędnej.

Sąd rozpoznając skargę na zarządzenie pokontrolne wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 uIOS bada przede wszystkim, czy: 1) kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ; 2) treść zarządzeń koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli; 3) czy treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa.

Wydanie zarządzenia pokontrolnego ma na celu przeciwdziałanie i wyeliminowanie naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzonej kontroli poprzez zobowiązanie kierownika kontrolowanego podmiotu lub osoby fizycznej do zaprzestania naruszania prawa i poinformowania o działaniach, jakie kontrolowana jednostka podjęła, aby dalsza jej działalność nie naruszała prawa.

Zaskarżone zarządzenie nie jest decyzją, ani postanowieniem. W przypadku jego zaskarżenia, ewentualne uwzględnienie skargi opiera się na art. 146 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 uIOS na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. W myśl zaś art. 12 ust. 2 uIOS kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń.

Władczy charakter zarządzenia przejawia się tu w obowiązku informacyjnym jego adresata wynikającym z art. 12 ust. 2 uIOS, którego zaniechanie lub nieprawidłowe wykonanie stanowi wykroczenie z art. 31a tej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 1009/08, ONSAiWSA 2010, Nr 5, poz. 86).

Przenosząc powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w sprawie nie budzi wątpliwości, iż kontrola została przeprowadzona przez organ do tego uprawniony (zob. art. 2 ust. 1 pkt 1 uIOS). Nie budzi również wątpliwości, że treść zarządzeń pokontrolnych koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli. Zaskarżone zarządzenie pokontrolne (w kontrolowanym tu zakresie, według żądania skargi) nie nałożyło na skarżącą żadnych dodatkowych obowiązków poza tymi, które powinien realizować z mocy prawa.

Inspektor ochrony środowiska uprawniony jest do określenia składu morfologicznego ścieków w oparciu o wiedzę ekspercką. W niniejszej sprawie skład ścieków określono przede wszystkim wizualnie podczas oględzin, czego dowodem jest dokumentacja fotograficzna. Ponadto stwierdzono, że dół ziemny znajdujący się pomiędzy prywatną nieruchomością kontrolowanego, a oczyszczalnią wypełniony był fermentującymi ściekami, o intensywnym, gnilnym, rybnym zapachu. Intensywnie pachnące ścieki występowały również w rzece. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w wynikach przeprowadzonych badań szczegółowych. Wykazały one obecność substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, tj. azotu amonowego oraz fosforu ogólnego. Ponadto w ściekach tych stwierdzono bardzo wysokie wartości substancji - zawiesin ogólnych, ogólnego węgla organicznego, azotu ogólnego, chlorków oraz wskaźników - BZTs, GhZTcr. Wartości substancji szkodliwych przekraczały normy rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1311). Na podstawie badań stwierdzono, że ścieki pobrane z dołu ziemnego są ściekami przemysłowymi pochodzącymi z przetwórstwa ryb, przetwórstwa z wykorzystaniem dużej ilości soli. Stosownie do treści art. 75 pkt 3a ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 310 z późn. zm. – dalej, jak dotychczas "P.w."),zakazuje się wprowadzania ścieków do ziemi zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone w przepisach wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1, jeżeli byłoby to niezgodne z warunkami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2.

Zgodnie z decyzją Starosty M. z dnia [...]r. znak: [...] - pozwolenie wodnoprawne dla skarżącej zostało udzielone na wprowadzanie ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego z zakładu przetwórstwa ryb zlokalizowanego- H. , [...] K. , wyłącznie do urządzeń kanalizacyjnych Spółki C w R. .

Ponadto zgodnie z decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. z dnia [...] r. znak: [...] - pozwolenie wodnoprawne dla skarżącej zostało udzielone na odprowadzanie ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego pochodzących z zakładu przetwórstwa ryb, mieszczącego się w m. [...], gm. K. wyłącznie do punktu zlewnego B Sp. z o.o. w O. .

Kontrola przeprowadzona u skarżącego wykazała wprowadzanie ścieków przemysłowych pochodzących z przetwórstwa ryb, zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego do ziemi, w tym do dołu ziemnego, zlokalizowanego na nieruchomości należącej do kontrolowanego. Ścieki wprowadzone zostały do ziemi (dołu ziemnego) bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną, do posiadania którego zobowiązuje art. 389 pkt 1 P. w. Niezgodność postępowania przez właściciela terenu nieruchomości skarżącej, stanowiło podstawę złożenia wniosku do Sądu Rejonowego w C. , który wydał wyrok nakazowy orzekający względem obwinionego karę grzywny w wysokości 3000 zł. Wyniki badań jakości ścieków przemysłowych przedłożonych przez skarżącego oraz wyniki badań ścieków przemysłowych pobranych przez WIOŚ podczas kontroli w dniu 26 maja 2020 r. jednoznacznie wskazują, na niedotrzymywanie warunków pozwoleń wodnoprawnych. Nadto podstawie przedłożonych podczas kontroli dokumentów za okres od dnia 1 października 2019 r. do dnia 17 kwietnia 2020 r. stwierdzono większą ilość pobranej przez skarżącą wody w stosunku do ilości wywiezionych ścieków.

WIOŚ oparł się na konkretnych ustaleniach i badaniach, podczas gdy skarga stanowi jedynie polemikę strony niezadowolonej z rozstrzygnięcia i nie jest poparta żadną profesjonalną ekspertyzą, która by wykazywała niepoprawność ustaleń organu.

Nadto, skoro skarżąca twierdzi, że jej działalność jest w pełni prawidłowa i legalna, to nie będzie dla niej żadną uciążliwością na przyszłość wykonanie obowiązków wynikających z zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego

Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

W niniejszej sprawie Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn.zm.) Dopuszczalność rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie powołanego wyżej przepisu potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (dostępna w CBOSA).