Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2259/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Transportu
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2009 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia licencji na wykonywanie regionalnych przewozów kolejowych osób oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2007 roku Prezes Urzędu Transportu Kolejowego po rozpatrzeniu wniosku C. Sp. z o.o. o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2007 roku odmawiającą udzielenia licencji na wykonywanie przewozów kolejowych i pozostawiającą wniosek bez rozpoznania.

Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła C. Sp. z o.o. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji utrzymanej nią w mocy.

Wyrokiem z dnia 23 października 2007 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1455/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone decyzje.

Podstawą dla uchylenia wyżej wymienionych rozstrzygnięć było naruszenie przez Prezesa UTK przepisów postępowania, w tym przede wszystkim art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził m.in., iż organ nie dokonał analizy i oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego a w uzasadnieniu decyzji nie poczynił konkretnych ustaleń faktycznych, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. Rozpoznając ponownie sprawę organ nie ustosunkował się do konkretnych zarzutów odwołania. Jednocześnie Sąd wskazał, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy Prezes UTK zobowiązany będzie rozpoznać sprawę merytorycznie zgodnie z regułami k.p.a. a w uzasadnieniu decyzji wyjaśnić szczegółowo na jakich ustaleniach faktycznych i prawnych oparł swoje rozstrzygnięcie.

Rozpoznając ponownie sprawę decyzją z dnia [...] września 2008 roku, Prezes Urzędu Transportu Kolejowego, po rozpatrzeniu wniosku C. Sp. z o.o. o ponowne rozpoznanie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 45 ustawy z dnia 28 marca 2003 roku o transporcie kolejowym utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2008 roku odmawiającą udzielenia licencji na wykonywanie regionalnych przewozów kolejowych osób po torach normalnych o szerokości 1435 mm.

W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wyjaśnił, iż C. Sp. z o.o. dnia [...] września 2006 roku zwróciła się do Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z wnioskiem o udzielenie licencji na wykonywanie regionalnych przewozów kolejowych osób po torach normalnych o szerokości 1435 mm.

Prezes UTK wskazał, iż kierując się wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2007 roku, pismem z dnia [...] grudnia 2007 r. wezwał wnioskodawcę o uzupełnienie brakującej dokumentacji i przedłożenie m.in.

1) sporządzonego zgodnie z ustawą o rachunkowości sprawozdania finansowego wraz z opinią i raportem biegłego rewidenta,

2) szczegółowych danych dotyczących kwalifikacji i szkolenia pracowników odpowiedzialnych za bezpieczeństwo przewozów kolejowych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 16 sierpnia 2004 roku w sprawie wykazu stanowisk bezpośrednio związanych z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu kolejowego i wariantów jakie powinny spełniać osoby zatrudnione na tych stanowiskach oraz prowadzący pojazdy kolejowe,

3) szczegółowych danych dotyczących typów posiadanych pojazdów kolejowych,

4) aktualnej informacji o dotychczasowej działalności wnioskodawcy,

5) planu wydatków dotyczących licencjonowanej działalności, zawierającego m.in. przewidywane wydatki inwestycyjne i eksploatacyjne, przewidywane wydatki na roczne opłaty za dostęp do infrastruktury kolejowej, przewidywane wydatki na ubezpieczenie działalności licencyjnej.

Wnioskodawca odpowiadając pismami z dnia [...] stycznia 2008 roku, [...] lutego 2008 roku i [...] marca 2008 roku, przedstawił w załączeniu dokumenty, a także oświadczenia zawierające zobowiązania do spełnienia warunków, wymienionych w art. 47 ust. 5, 6 i 7 ustawy o transporcie kolejowym. Organ uznając je za niewystarczające do dokonania oceny, czy spółka spełnia wymagania konieczne dla udzielenia licencji, określone w art. 46 ustawy o transporcie kolejowym, ponownie wzywał wnioskodawcę (pisma z dnia 5 lutego 2008 roku, 7 marca 2008 roku i 9 kwietnia 2008 roku) do uzupełnienia dokumentów określonych ustawą o transporcie kolejowym.

Pomimo tych wezwań wnioskodawca nie przedstawił:

- opinii i raportu biegłego rewidenta do sprawozdania finansowego,

* szczegółowych danych - ewentualnie prognozy w tym zakresie - dotyczących kwalifikacji i szkolenia pracowników odpowiedzialnych za bezpieczeństwo przewozów kolejowych,

* szczegółowych danych dotyczących typów posiadanych - ewentualnie prognozowanych do wykorzystania - pojazdów kolejowych,

* aktualnej informacji o dotychczasowej działalności wnioskodawcy,

* planu wydatków dotyczących licencjonowanej działalności, w zakresie przewidywanych wydatków na roczne opłaty za dostęp do infrastruktury kolejowej i wydatków na ubezpieczenie działalności licencyjnej.

Prezes UTK wskazał, iż w myśl art. 46 ustawy z dnia 28 marca 2003 roku o transporcie kolejowym (Dz. U. Nr 16, poz. 94 ze zm.) nie może odmówić licencji, z zastrzeżeniem art. 51, jeżeli przedsiębiorca ubiegający się o jej przyznanie spełnia wymagania dotyczące:

1) dobrej reputacji;

2) wiarygodności finansowej;

3) kompetencji zawodowych;

4) dysponowania taborem kolejowym;

5) odpowiedzialności cywilnej.

Zgodnie z art. 47 ust. 1 ww. ustawy przedsiębiorca ubiegający się o przyznanie licencji powinien przedstawić dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań określonych w ustawie. Wymagania dotyczące wiarygodności finansowej uznaje się za spełnione, gdy przedsiębiorca jest w stanie wykazać, że jest zdolny do wypełnienia rzeczywistych i potencjalnych zobowiązań finansowych przez okres 12 miesięcy od dnia udzielenia licencji (art. 47 ust. 3).

W przypadku wymogów dotyczących kompetencji zawodowych, dysponowania taborem kolejowym i odpowiedzialności cywilnej ww. ustawa w art. 47 ust. 5, 6, i 7 wymaga przedłożenia stosownych dokumentów albo złożenia oświadczeń zawierających zobowiązanie przedsiębiorcy do spełnienia wymienionych w ustawie warunków.

Prezes UTK stwierdził, iż katalog tych dokumentów nie jest zamknięty, a zatem wnioskodawca może poza wymienionymi w ustawie przedkładać także wszelkie inne dokumenty w celu wykazania, iż jest zdolny do wypełnienia ustawowych wymagań.

Prezes UTK uznał, że Spółka nie wykazała należycie, iż spełnia wymagania określone w art. 46 pkt 2, 3 i 4 ustawy ponieważ nie przedłożyła opinii i raportu biegłego rewidenta do sprawozdania finansowego (art. 47 ust. 3 pkt 1) jak również planu wydatków dotyczących licencjonowanej działalności w zakresie przewidywanych wydatków na roczne opłaty za dostęp do infrastruktury kolejowej i wydatków na ubezpieczenie działalności licencyjnej (art. 47 ust. 3 pkt 4). Nadto złożone przez Spółkę krótkie oświadczenia ograniczające się do stwierdzenia, iż przedsiębiorca zobowiązuje się, że "będzie posiadał organizację zarządzania umożliwiającą sprawowanie właściwego nadzoru nad licencjonowaną działalnością oraz nad przestrzeganiem bezpieczeństwa w transporcie

kolejowym" czy też "zatrudni pracowników odpowiadających za bezpieczeństwo ruchu kolejowego posiadających wymagane kwalifikacje", nie spełniają dyspozycji art. 48 ust. 3 pkt 7 ustawy i tym samym nie są wystarczające do uznania, iż przedsiębiorca spełni wymogi, konieczne dla udzielenia licencji. Tym bardziej, iż zobowiązania te nie zostały poparte innymi dokumentami, mogącymi je uwiarygodnić.

Prezes UTK podkreślił, iż wzywając kilkakrotnie Spółkę do uzupełnienia dokumentacji próbował doprowadzić do pozytywnego zakończenia sprawy i wydania decyzji o udzieleniu licencji.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie C. Sp. z o.o. zwana dalej skarżącą wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie koszów postępowania. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 46 pkt 2, 3 i 4 w zw. z art. 47 ust. 3 pkt 1 i 4, art. 47 ust. 5 pkt 1 i 2, art. 47 ust 6 pkt 1 i 2 oraz art. 48 ust 3 pkt 7 ustawy o transporcie kolejowym, a także zarzut naruszenia prawa procesowego tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m.in., iż nie podjęła działalności gospodarczej albowiem została utworzona tylko dla celów działalności kolejowej a zatem organ winien wziąć pod uwagę wiarygodność finansową holdingu do którego skarżąca należy. Kolejne wezwania do uzupełnienia dokumentów było nieuzasadnione i powodowało przewlekłość postępowania. W ocenie skarżącej, zgodnie z ustawą o rachunkowości nie ma ona obowiązku poddania badaniu swojego sprawozdania przez biegłego rewidenta a zatem nie ma też obowiązku przedłożenia takiej opinii w postępowaniu o udzielenie licencji. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, iż art. 47 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie kolejowym jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 64 ustawy o rachunkowości. Wywodzi, iż zasady prowadzenia gospodarki finansowej przez przewoźników kolejowych określone są nie w dziale 8, w którym usytuowany jest art. 47, a w dziale 7 ustawy. Nadto, skoro skarżąca nie prowadziła działalności to obowiązek z art. 47 ust. 3 pkt 1 jej nie dotyczy. Skarżąca podniosła także, iż na tym etapie postępowania nie ma prawnego obowiązku prezentowania organizacji zarządzania, umożliwiającej sprawowanie nadzoru nad licencjonowaną działalnością, a zatem nie musiała dokonywać prezentacji zgodnie z postanowieniami § 2 rozporządzenia w sprawie systemu zarządzania bezpieczeństwem w transporcie kolejowym. Art. 48 ust 3 pkt 7 dotyczy wnioskodawców, którzy posiadają już organizację zarządzania umożliwiającą sprawowanie nadzoru nad licencjonowaną działalnością i nad przestrzeganiem bezpieczeństwa i zatrudniają już pracowników odpowiedzialnych za bezpieczeństwo przewozów kolejowych. Również wymogi w zakresie dysponowania taborem kolejowym są weryfikowane i wymagane w odrębnym postępowaniu jakim jest proces uzyskania certyfikatu bezpieczeństwa.

W ocenie skarżącej spełnia zatem wszystkie ustawowe warunki określone w art. 46 ww. ustawy, konieczne do otrzymania licencji.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Transportu Kolejowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jak również decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Jak to już wyżej wskazano omawiana sprawa była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 23 października 2007 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1455/07 uchylił zaskarżone decyzje i przekazał Prezesowi UTK sprawę do ponownego rozpoznania.

Organ administracji rozpoznając ponownie sprawę był związany oceną prawną zawartą w powołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W szczególności przy ponownym rozpoznawaniu sprawy miał w sprawie zastosowanie przepis art. 153 p.p.s.a. W świetle tego przepisu ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż rozpoznając ponownie sprawę organ zastosował się do zaleceń wskazanych w wyroku Sądu dotyczących obowiązku merytorycznego rozpoznania sprawy zgodnie z regułami k.p.a. a w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił szczegółowo na jakich ustaleniach faktycznych i prawnych oparł swoje rozstrzygnięcie.

Zgodnie z przepisem art. 43 ust. 1 Ustawy z dnia 28 marca 2003 roku o transporcie kolejowym (Dz. U. Nr 16, poz. 94 ze zm.), działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu przewozów kolejowych osób lub rzeczy albo na świadczeniu usług trakcyjnych podlega licencjonowaniu.

Licencja to decyzja administracyjna wydana przez właściwy organ administracji uprawniająca do podejmowania i wykonywania określonej działalności gospodarczej, którą w rozpatrywanej sprawie jest wykonywanie regionalnych przewozów kolejowych. W myśl art. 43 ust. 2 i 3 omawianej ustawy licencja na wykonywanie przewozów kolejowych jest potwierdzeniem zdolności przedsiębiorcy do wykonywania funkcji przewoźnika kolejowego na terytorium Polski oraz innych państw członkowskich Unii Europejskiej lub państw członkowskich EFTA- stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

Celem uzyskania licencji zainteresowany przedsiębiorca występuje z pisemnym wnioskiem do Prezesa UTK o jej udzielenie (art. 48 ust. 1). Wniosek powinien zawierać dane o firmie oraz informacje o zakresie działalności wnioskodawcy, na którą ma być udzielona licencja (art. 48 ust. 2). Przedsiębiorca ubiegający się o przyznanie licencji powinien przedłożyć Prezesowi UTK dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań określonych w art. 47 ust. 1. Postępowanie administracyjne ma na celu rozpoznanie spełniania przez wnioskodawcę wymaganych w art. 47 i 48 ustawy, warunków do wykonywania działalności objętej wnioskiem o licencję, tj.:

a) weryfikacja otrzymanego wniosku i dołączonej do niego dokumentacji pod względem formalno – prawnym,

b) w razie stwierdzenia braku wymaganych dokumentów, oświadczeń lub informacji, organ, wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia w wyznaczonym terminie wniosku lub załączonej do niego dokumentacji, wraz z pouczeniem, iż nie dokonanie tych czynności spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

Po usunięciu przez wnioskodawcę wskazanych braków i stwierdzeniu, że wniosek jest kompletny i zawiera dokumenty oraz informacje zgodne z postanowieniami ustawy, kontynuuje się postępowanie w sprawie udzielenia wnioskodawcy licencji zgodnie ze złożonym wnioskiem. Po dokonaniu analizy wniosku wraz z dołączonymi dokumentami, w zakresie spełniania przez wnioskodawcę określonych w ustawie wymagań, dotyczących dobrej reputacji, wiarygodności finansowej, kompetencji zawodowych, dysponowania taborem kolejowym oraz odpowiedzialności cywilnej zostaje wydana decyzja administracyjna o udzieleniu lub odmowie udzielenia licencji na wykonywanie przewozów kolejowych.

Trafnym jest stanowisko Prezesa UTK, iż celem regulacji zawartych w art. 46 i rozwiniętych w art. 47 ustawy jest zapewnienie dostępu do wykonywania działalności polegającej na przewozie kolejowym osób i rzeczy wyłącznie podmiotom należycie przygotowanym do roli przewoźnika kolejowego.

W rozpoznawanej sprawie Prezes UTK odmówił skarżącej udzielenia wnioskowanej licencji uznając, iż nie spełnia ona wymogu kompetencji zawodowych, dysponowania taborem oraz wiarygodności finansowej o których mowa w art. 46 pkt 2, 3 i 4. Redakcja wymienionego przepisu wskazuje bezspornie, iż wszystkie wymienione w nim przesłanki nakazujące udzielenia licencji winny być spełnione łącznie.

Zgodnie z art. 47 ust 1 cyt ustawy wnioskujący przedsiębiorca powinien przedstawić Prezesowi dokumenty potwierdzające spełnianie wymagań ustawowych. Rację ma Prezes, iż katalog dokumentów nie jest zamknięty a zatem organ ma prawo żądać ich uzupełnienia celem jak najpełniejszej oceny przedsiębiorcy starającego się o wykonywanie działalności koncesjonowanej a z drugiej strony w interesie wnioskującego leży przedłożenie wszelkich dokumentów pozwalających na uzyskanie pozytywnego dla siebie rozstrzygnięcia.

Bezspornym jest, iż Prezes wzywał kilkakrotnie skarżącą do uzupełnienia złożonej dokumentacji wyjaśniając jednocześnie, dlaczego dokumenty przedłożone nie są wystarczające do wydania pozytywnej decyzji.

Bezspornym jest także, iż skarżąca, uznając, iż nie ma takiego obowiązku, nie przedłożyła opinii i raportu biegłego rewidenta do sprawozdania finansowego, jak również planu wydatków dotyczących licencjonowanej działalności, w zakresie przewidywanych wydatków na roczne opłaty za dostęp do infrastruktury kolejowej i wydatków na ubezpieczenie działalności licencyjnej.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd Prezesa UTK, iż obowiązek taki wynika bezpośrednio przepisów ustawy a mianowicie z art. 47 ust. 3 pkt 1 i pkt 4. Trafnym jest także stanowisko organu, iż ustawa o rachunkowości ma charakter generalny i nie zawiera odrębnych regulacji dla poszczególnych rodzajów działalności prowadzonych przez przedsiębiorców.

Tym samym w odniesieniu do przedsiębiorców ubiegających się o uzyskanie licencji potwierdzającej zdolność do wykonywania funkcji przewoźnika kolejowego przepisy ustawy o transporcie kolejowym są regulacjami szczególnymi w stosunku do ustawy o rachunkowości. Oznacza to, że w celu uzyskania licencji przedsiębiorca zobowiązany jest spełniać wymagania określone w ustawie o transporcie kolejowym zarówno w zakresie części składowych sprawozdania finansowego, jak i badania finansowego.

Stanowisko skarżącej, iż zasady prowadzenia gospodarki finansowej przez przewoźników kolejowych określone są nie w dziale 8, w którym usytuowany jest art. 47, a w dziale 7 ustawy jest stanowiskiem słusznym, jednakże regulacje te nie mogą odnosić się do skarżącej.

Wskazać bowiem należy, iż przewoźnik kolejowy to przedsiębiorca, który na podstawie licencji wykonuje przewozy kolejowe lub świadczy usługę trakcyjną. Skarżąca ubiega się dopiero o uzyskanie licencji a zatem nie jest przewoźnikiem a co za tym idzie nie mają do niej zastosowania przepisy dotyczące zasad prowadzenia gospodarki finansowej usytuowane w dziale 7 ustawy, jak również regulacje dotyczące uzyskania certyfikatu bezpieczeństwa (dział 4), na które także powołuje się skarżąca w skardze.

W tej sytuacji zgodzić należy się organem, iż nieuzupełnienie dokumentacji w wymaganym przez ustawę zakresie uniemożliwia ocenę, czy wnioskodawca jest zdolny do wypełnienia rzeczywistych i potencjalnych zobowiązań finansowych przez okres 12 miesięcy od dnia udzielenia licencji. Przedłożenie bowiem dokumentów finansowych grupy kapitałowej nie może zastąpić wykazania wiarygodności finansowej za pomocą dokumentacji dotyczącej bezpośrednio samej skarżącej.

Konieczność przedstawienia szczegółowych informacji dotyczących kompetencji zawodowych jak również dysponowania taborem kolejowym wynika bezpośrednio z art. 48 ust. 3 pkt 7 omawianej ustawy. Skarżąca wraz z wnioskiem przedłożyła organowi licencyjnemu ogólne oświadczenie odpowiadające treścią art. 47 ust. 5 i 6 ustawy a zatem spełniła jedynie wymóg formalny jakiemu winna odpowiadać treść wniosku o udzielenie licencji.

Sąd podziela stanowisko organu, iż ubiegający się o licencję powinien wykazać, iż posiada niezbędną wiedzę na temat szczegółowych wymagań dotyczących kompetencji i kwalifikacji personelu, koniecznego dla działalności objętej licencją, jak również w zakresie przewidzianych obowiązującymi przepisami wymogów dotyczących taboru kolejowego, którym zamierza się posługiwać.

Powinien także poinformować organ, jak zamierza te wymogi spełnić, tzn. jakim konkretnie taborem planuje się posługiwać, jak będzie wyglądała w jego przypadku organizacja w zakresie nadzoru nad prowadzoną działalnością i przestrzeganiem bezpieczeństwa, jakie zostaną utworzone stanowiska pracy, jaki zostanie zatrudniony personel odpowiadający za bezpieczeństwo ruchu kolejowego, z jakimi kwalifikacjami i w jakiej (choć przybliżonej) liczbie. Tym bardziej, iż wymogi te wynikają z obowiązujących przepisów prawa m.in. z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 sierpnia 2004 roku w sprawie wykazu stanowisk bezpośrednio związanych z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu kolejowego i warunków, jakie powinny spełniać osoby zatrudnione na tych stanowiskach oraz prowadzący pojazdy kolejowe (Dz. U. Nr 212, poz. 2152 ze zm.), z rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 19 marca 2007 roku w sprawie systemu zarządzania bezpieczeństwem w transporcie kolejowym (Dz. U. Nr 60, poz. 407 ze zm.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 lutego 2005 roku w sprawie świadectw sprawności technicznej pojazdów kolejowych (Dz. U. Nr 37, poz. 330 ze zm.) czy też rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 października 2005 roku w sprawie ogólnych warunków technicznych eksploatacji pojazdów kolejowych (Dz. U. Nr 212, poz.1771 ze zm.)

W tym kontekście stanowisko skarżącej, iż nie podjęła działalności gospodarczej, nie może jej zwalniać z obowiązku znajomości przepisów regulujących prowadzenie tej właśnie działalności, którą zamierza wykonywać. Tym bardziej, iż jak wynika z twierdzenia skarżącej - spółka została utworzona tylko dla celów działalności kolejowej a zatem powinna wykazać, iż posiada niezbędną wiedzę w zakresie działalności objętej licencją o którą się ubiega. Nadto, jak wynika z akt administracyjnych, Prezes UTK wyjaśniał skarżącej, iż w sytuacji, gdy wnioskodawca w momencie złożenia wniosku o udzielenie licencji nie zatrudnia pracowników odpowiadających za bezpieczeństwo ruchu kolejowego, którzy posiadają wymagane kwalifikacje, nie dysponuje pojazdami kolejowymi, w tym wagonami i lokomotywami kolejowymi, powinien dołączyć oświadczenia, w których przedstawi:

* prognozy odnośnie kwalifikacji i specjalizacji pracowników, których zamierza zatrudnić, tworząc organizację zarządzania umożliwiającą sprawowanie właściwego nad licencjonowaną działalnością oraz nad przestrzeganiem bezpieczeństwa w transporcie kolejowym,

- dane dotyczące prognozowanych do wykorzystania typów pojazdów kolejowych.

W świetle powyższych rozważań zarzuty skarżącej podniesione w skardze należy uznać za bezzasadne.

Sąd uznał, że przy badaniu stanu faktycznego i dokonywaniu ustaleń nie doszło do naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a., a prawo materialne zostało właściwie zastosowane.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 53, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.