Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1018/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-10-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przywrócono termin do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 26 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. D. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Z. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty 2006 r. postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. określił Z. D. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za luty 2006 r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone podatnikowi 24 czerwca 2010 r.

W dniu 6 sierpnia 2010 r. Z.D. złożył za pośrednictwem poczty skargę na wymienioną na wstępie decyzję. W skardze zawarł m.in. wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku podał, że nie zachował terminu, ponieważ przed jego upływem zachorował. Do wniosku załączył zaświadczenie lekarskie potwierdzające, że w okresie od 20 do 30 lipca 2010 r. z powodu choroby był niezdolny do wykonywania pracy. Podatnik wywiódł, że skoro przeszkoda do złożenia skargi ustała 30 lipca, to termin do jej złożenia upłynął 6 sierpnia. W jego ocenie przedstawione okoliczności w wystarczającym stopniu uzasadniały przywrócenie terminu oraz fakt, że wniosek został złożony we właściwym czasie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie. Organ odwoławczy uznał, że skarżący nie przedstawił okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Wskazał, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić tylko gdy dopełnienie obowiązku w terminie stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Okolicznością, która nie uzasadniała przywrócenia terminu była m.in. choroba, nawet wymagająca leżenia, w sytuacji, gdy strona mogła nadać pismo w ustawowym terminie korzystając z pomocy domowników. Ponadto, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, zwlekanie przez podatnika do ostatniej chwili ze sporządzeniem skargi (podatnik zachorował 25. dnia po otrzymaniu decyzji) świadczyło, że nie zachował on należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami, dalej "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uzasadnienie, w którym strona uprawdopodobni brak winy w przekroczeniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (wyrok NSA z 4 czerwca 2002 r., II SA/Ka 1977/00). Uprawdopodobnienie nie oznacza więc udowodnienia braku winy. Zezwala natomiast na przyjęcie za wiarygodne istnienie faktów, z którymi określony przepis wiąże skutki prawne, na podstawie bardziej lub mniej udokumentowanych twierdzeń strony. W orzecznictwie sądowym do okoliczności, które mogą uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu konsekwentnie zalicza się nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. wyrok NSA z 3 sierpnia 2001 r., I SA/Wr 676/99).

W niniejszej sprawie podatnik uprawdopodobnił tak rozumiany brak winy w uchybieniu terminu. Niekwestionowaną okolicznością jest bowiem, że zachorował przed upływem terminu do złożenia skargi do sądu. Fakt ten w wystarczającym stopniu potwierdza złożone przez niego zaświadczenie lekarskie. W stanie faktycznym sprawy nie ma też danych, które pozwalałyby przyjąć, że przy wniesieniu skargi mógł bez przeszkód posłużyć się inną osobą. Podkreślić w tym miejscu wypada, że nie może stanowić skutecznego zarzutu przeciwko wnioskowi, podnoszona przez Dyrektora Izby Skarbowej okoliczność, że podatnik przed zachorowaniem nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia do wniesienia skargi. Po pierwsze możliwość wniesienia skargi jest prawem podatnika, które może realizować w dowolnym, wybranym przez siebie momencie terminu, wyznaczonego mu przez ustawodawcę. Również orzecznictwo zgodnie przyjmuje, że zwlekanie z dokonaniem czynności do ostatniego dnia terminu nie jest zawinionym działaniem strony, jeżeli więc zdarzenie uniemożliwiające jej dokonanie nastąpiło dopiero w ostatnim dniu – niedokonanie czynności jest niezawinione (post. SN z dnia 20 maja 1970 r., II CR 184/70, Biul. SN 1970, nr 11, poz. 20). Po drugie zaś trudno zgodzić się rozumowaniem, którego przesłanką jest stawianie przed stroną postępowania wymogu, by w pewien sposób przewidziała kiedy zachoruje i mając ten moment na względzie wcześniej skorzystała z przysługujących jej uprawnień procesowych.

Mając na uwadze powyższe okoliczności sąd w oparciu o art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.

Sz.Ch.