Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2467/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Joanna Kruszewska - Grońska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niezgłoszenie w terminie zmiany numeru ewidencji działalności gospodarczej organowi udzielającemu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką p o s t a n a w i a: ustanowić dla skarżącego M. W. adwokata.


UZASADNIENIE

We wniosku o przyznanie prawa pomocy (złożonym na urzędowym formularzu PPF w dniu [...] stycznia 2012 r.) skarżący M. W. wniósł o ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku podał, że obroty z tytułu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego taksówką są bardzo małe (w roku 2010 wyniosły 21.919 zł, a w roku 2011 – 28.289 zł), zaś koszty utrzymania są bardzo wysokie. Skarżący wskazał, iż jego dochód miesięczny brutto wynosi 2.000 zł. Podniósł, że ma 62 lata, a jego zły stan zdrowia nie pozwala na podjęcie dodatkowej pracy. Do formularza wniosku skarżący załączył kserokopie wydruków z kasy fiskalnej – łącznych raportów okresowych za okres od [...] stycznia 2010 r. do [...] grudnia 2010 r. oraz od [...] stycznia 2011 r. do [...] grudnia 2011 r. potwierdzających kwoty przychodów podane we wniosku [...].

Skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Posiada lokal mieszkalny o powierzchni 49 m kw. Jest również współwłaścicielem samochodu osobowego marki [...], rok produkcji 1998, którym to skarżący wykonuje usługi taksówkowe.

W piśmie z dnia [...] marca 2012 r. skarżący oświadczył, że nie posiada żadnych kont bankowych; w ogóle nie dysponuje żadnymi oszczędnościami. Skarżący odprowadza podatek w formie karty podatkowej, na dowód czego przedłożył decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. [...] z dnia [...] marca 2011 r. ustalającą wysokość stawki karty podatkowej na rok 2011 na kwotę 186 zł miesięcznie [...]. Skarżący podał też, iż jego utarg brutto za okres od [...] listopada 2011 r. do [...] stycznia 2012 r. wyniósł 7.792 zł brutto, co potwierdził przedstawiając kserokopię łącznego raportu z kasy fiskalnej za ww. okres [...].

Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zawarte w wyżej cytowanym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Wydanie 2, Warszawa 2006, s. 504).

Oceniając wniosek skarżącego M. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata, stwierdzić należy, iż zasługuje on na uwzględnienie. Jedynym bowiem źródłem dochodów skarżącego jest działalność gospodarcza w zakresie transportu drogowego taksówką osobową. Średni miesięczny dochód brutto z tytułu tej działalności wynosi ok. 2350 zł. Skarżący uiścił wpis sądowy od skargi w niniejszej sprawie wynoszący 100 zł, jednakże koszty zastępstwa procesowego w przypadku ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru z pewnością znacznie przewyższałyby tę kwotę. Dlatego, uwzględniając średni miesięczny dochód brutto skarżącego, uznać należy, że skarżący nie jest w stanie poczynić oszczędności celem pokrycia kosztów zastępstwa procesowego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.