Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 479/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 217,  218
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Przewodniczący Sędzia WSA Beata Łomnicka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 25 stycznia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego l. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 27 października 2016 r. nr [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej M.K. kwotę 597zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 25 stycznia 2017 r. znak [....] po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej - M.K. na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 27 października 2016 r. nr [....] odmawiające wydania skarżącej zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [....] z pomieszczeniami przynależnymi w budynku przy ul. [....] w Krakowie, działając na podstawie:

- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.);

- art. 2 ust. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1892);

utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Zaskarżonym postanowieniem organ l instancji odmówił wydania skarżącej zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [....] z pomieszczeniami przynależnymi w budynku przy ul. [....] w K. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wyodrębnienie trzech lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [....] nastąpiło w ugodzie sądowej z dnia 30 grudnia 2014 r., w której stwierdzono, że [....] z pomieszczeniami przynależnymi - piwnicami: nr nr [....] [....] jest samodzielnym lokalem mieszkalnym, a w tej sytuacji postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu jest bezprzedmiotowe. Dalej organ wskazał, iż w istocie zmierzałoby do potwierdzenia rozstrzygnięcia sądowego. Podkreślono, że kwestia samodzielności lokalu została już rozstrzygnięta w postępowaniu sądowym i takie orzeczenie wiąże również organ administracji publicznej. Zażalenie na powyższe postanowienie, w ustawowym terminie, złożyła skarżąca, która wyraziła zdumienie ustaleniem organu, iż wniosek o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu jest bezprzedmiotowy, w sytuacji wydania prawomocnego orzeczenia sądu znoszącego współwłasność. Skarżąca nadmieniła w odwołaniu, iż zaświadczenie o samodzielności lokalu jest konieczne do utworzenia nowej księgi wieczystej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaznaczyło, że utrzymało zaskarżone postanowienie, ponieważ w przedmiotowej sprawie zasadna jest odmowa wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, jednakże Kolegium zwróciło uwagę, iż odmowa wydania zaświadczenia wynika z innych przesłanek, aniżeli wskazał to w uzasadnieniu postanowienia Prezydent Miasta K.

Kolegium nie zgadza się ze stwierdzeniem organu l instancji, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu jest bezprzedmiotowe, ponieważ wyodrębnienie trzech lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [....] nastąpiło w ugodzie sądowej z dnia 30 grudnia 2014 r., w której stwierdzono, że [....] z pomieszczeniami przynależnymi - piwnicami: nr nr [....] [....] jest samodzielnym lokalem mieszkalnym.

Kolegium wskazało, że przed Sądem Rejonowym dla K. w K. l Wydział Cywilny została zawarta ugoda przez następujące osoby: M.K. , B.Z. i A.W. Osoby te zniosły współwłasność nieruchomości zabudowanej budynkiem wielorodzinnym położonej w K. , obręb [....], oznaczonej jako działka gruntu numer [....] , o powierzchni 0,0641 ha, poprzez ustanowienie odrębnej własności trzech lokali, w tym lokalu mieszkalnego nr [....] , o powierzchni użytkowej 62,60 m2, znajdującego się na pierwszym piętrze budynku wielorodzinnego i składającego się z przedpokoju nr [....], kuchni nr [....] , pokoju nr nr [....][....] , wraz z pomieszczeniami przynależnymi znajdującymi się w piwnicach tego samego budynku wielorodzinnego: piwnicą nr nr [....][....] .

Organ zaznaczył, że w ww. ugodzie wcale nie stwierdzono, że lokal [....] z przynależnościami - jest samodzielnym lokalem mieszkalnym, natomiast ugoda ta znosi współwłasność nieruchomości zabudowanej budynkiem wielorodzinnym, poprzez ustanowienie odrębnej własności trzech lokali.

Organ wskazał, że przepis art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali wyraźnie stanowi, iż to starosta wydaje zaświadczenie o samodzielnym lokalu mieszkalnym. Zatem, w tym przypadku postępowanie nie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania w sprawie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [....] z pomieszczeniami przynależnymi w budynku przy ul. [....] w K.

Organ odwoławczy stwierdził, że z przedłożonej do akt inwentaryzacji budynku położonego przy ul. [....] w K. sporządzonej przez uprawnionego mgr inż. arch. A.C. oraz z treści protokołu ugody sądowej zawartej pomiędzy stronami w dniu [....] 2014 r. przed Sądem Rejonowym dla K. jednoznacznie wynika, iż lokal nr [....] położony na pierwszym piętrze budynku przy ul. [....] składający się z przedpokoju, kuchni, trzech pokoi, łazienki z pomieszczeniami przynależnymi tj. z piwnicami nr nr [....][....] jest samodzielnym lokalem mieszkalnym, gdyż korzystanie z tego lokalu nie wymaga korzystania z innych samodzielnych lokali mieszkalnych (lub o innym przeznaczeniu).

Kolegium zwróciło uwagę, iż skarżąca zawnioskowała o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu [....] z pomieszczeniami przynależnymi [....] i [....] w budynku przy ul. [....] w K. , natomiast z Rzutu [....] oraz z ww. ugody sądowej wynika jednoznacznie, że do lokalu [....] przynależą trzy piwnice: nr nr [....][....] . Wszystkie trzy piwnice są częściami składowymi lokalu [....] , zatem nie można wydać zaświadczenia o samodzielności lokalu [....] z pomieszczeniami przynależnymi, tj. piwnicami nr nr [....] , skoro także piwnica nr [....] przynależy do tego lokalu. W takiej sytuacji stan faktyczny nie odpowiada wnioskowi. W ocenie organu powyższe oznacza, że zasadna jest odmowa wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu [....] z pomieszczeniami przynależnymi, tj. piwnicą nr nr [....][....] .

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe postanowienie wniosła skarżąca – M.K. zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 2, 3 i 4 Ustawy o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1892), poprzez ich błędną wykładnię, a to uznanie, a obligatoryjnym składnikiem zaświadczenia, o którym mowa w art. 2 ust. 3 ww. ustawy, jest wymienienie w jego treści wszystkich pomieszczeń przynależnych do lokalu, podczas gdy przedmiotowe zaświadczenie stwierdzać ma wyłącznie spełnienie przesłanek o których mowa w art. 2 ust. 2 ww. ustawy, tj. fakt wydzielenia zespołu izb trwałymi ścianami w obrębie budynku oraz ich przeznaczenie na cele mieszkalne;

naruszenie przepisów postępowania w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, tj. art. 7, 8, 10 i 218 § 2 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie i podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, podczas gdy organ, jako gospodarz postępowania, zobowiązany jest do ustalenia wszelkich istotnych okoliczności faktycznych, tj. w szczególności brak rozstrzygnięcia wątpliwości dotyczących ilości pomieszczeń przynależnych do lokalu, wskazanych w treści wniosku oraz wynikających z rzutu piwnic, przy jednoczesnym uznaniu tej okoliczności za decydującą dla rozstrzygnięcia sprawy;

naruszenie przepisów postępowania w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, tj. art. 15 k.p.a., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, a to oparcie postanowienia na przesłankach całkowicie odmiennych od tych wskazanych w uzasadnieniu postanowienia Organu I instancji, co uniemożliwiło skarżącej polemikę, z argumentami powołanymi przez Organ II instancji, na drodze postępowania administracyjnego,

naruszenie prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez pozbawione podstaw utrzymanie w mocy przez Organ II instancji postanowienia Organu I instancji, podczas gdy postanowienie Organu I instancji było oparte na błędnych przesłankach, a co za tym idzie - jako wadliwe, winno zostać uchylone.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Organu II instancji w całości a także o uchylenie wadliwej decyzji Organu I instancji.

Zdaniem skarżącej z argumentacją Organu II instancji nie sposób się zgodzić.

W jej ocenie, niezasadna jest odmowa wydania zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu, w oparciu o fakt, iż we wniosku wszczynającym postępowanie wskazano mniej pomieszczeń przynależnych, niż wynika z rzutu piwnic. Zaświadczenie ma bowiem stwierdzać stan faktyczny odnoszący się wyłącznie do izb oraz pomieszczeń pomocniczych, które stanowią lokal.

Zdaniem skarżącej wskazanie pomieszczeń przynależnych do lokalu, jako dodatkowych i niewchodzących w jego skład, może, ale nie musi być zawarte w treści zaświadczenia. Fakt istnienia pomieszczeń przynależnych nie ma bowiem żadnego wpływu na spełnienie przez lokal przesłanek do uznania go za samodzielny, a tej kwestii dotyczy zaświadczenie z art. 2 ust. 3 u.o.w.l.

W przedmiotowym stanie faktycznym, Organ II instancji odmówił wydania zaświadczenia z uwagi na nieścisłości w zakresie liczb pomieszczeń przynależnych do lokalu, podczas gdy odmowa wydania przedmiotowego zaświadczenia może mieć miejsce wyłącznie wówczas, gdy lokal nie spełnia którejś z przesłanek jego samodzielności wynikających z art. 2 ust. 2 u.o.w.l.

Skarżąca zarzuciła, że w niniejszej sprawie, działając zarówno przed Organem I jak i II instancji bez profesjonalnego pełnomocnika, nie została poinformowana przez organy o nieścisłościach dotyczących rozbieżności pomiędzy liczbą piwnic wskazaną we wniosku, a wynikającą z rzutu piwnic. Skoro Organ II instancji nadał powyższej okoliczności tak doniosłe znaczenie, iż z uwagi na nią odmówił wydania zaświadczenia, to bez wątpienia, przed wydaniem postanowienia, winien wezwać stronę do sprecyzowania wniosku i wypowiedzenia się odnośnie faktycznej ilości pomieszczeń przynależnych do lokalu mieszkalnego nr [....] . Nie ulega bowiem wątpliwości, iż Organ II instancji powinien sam dokonać własnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy, tj. przeprowadzić postępowanie celem ustalenia spełnienia przez lokal przesłanek uznania go za samodzielny.

Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania, albowiem uniemożliwił zakwestionowanie stanowiska Organu II instancji w trybie administracyjnym. Z powyższego wynika, iż Organ II instancji, stwierdzając brak zasadności argumentacji, leżącej u podstaw postanowienia Prezydenta Miasta K. , nie mógł utrzymać w mocy przedmiotowego postanowienia, a zobowiązany był do jego uchylenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014.1647) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016.718) zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 25 stycznia 2017 r. znak [....] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 27 października 2016 r. nr [....].

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego stanowią przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016.23).

Kwestia wydawania przez organy administracji publicznej zaświadczeń została uregulowana w dziale VII k.p.a. Zgodnie z art. 217 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Zaświadczenie stanowi więc urzędowe potwierdzenie, w formie pisemnej, obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonane przez organ administracji publicznej na żądanie zainteresowanej osoby, której interes oparty jest na prawie. Jest ono aktem wiedzy, a nie aktem woli organu, i nie ma charakteru prawotwórczego – nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2991/12, LEX nr 2 006 634).

Wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. polega na przeniesieniu danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów do treści zaświadczenia. Wydanie zaświadczenia na tej podstawie jest niedopuszczalne, jeśli problematyka, której dotyczy żądanie strony, jest sporna. Zaświadczenie, z uwagi na jego specyfikę, nie służy rozstrzygnięciu sprawy, gdy przesłanki, z którymi przepis prawa wiąże określone skutki prawne, nie są jasne, a zwłaszcza, gdy istnieje spór co ich występowania w konkretnym wypadku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 1067/14, LEX nr 2 032 675).

Oznacza to, że przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia nie obejmuje kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, a sprowadza się jedynie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych wynikających z dokumentów będących w dyspozycji organu. W związku z tym, organ może zaświadczyć tylko o tym, co w bezpośredni sposób wynika z dokumentów pozostających w jego dyspozycji, a które wiążą się z zakresem wykonywanych przez niego, ustawowych kompetencji. W tym świetle wydawanie zaświadczeń ma charakter pochodny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2820/14, LEX nr 2 142 377).

Wskazać należy, że na podstawie art. 218 k.p.a., organ obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, a o wydanie zaświadczenia wnosi osoba, która ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Natomiast przed wydaniem zaświadczenia, organ może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.).

W niniejszej sprawie, skarżąca zwróciła się do organu z żądaniem wydania zaświadczenia, o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [....] z pomieszczeniami przynależnymi w budynku przy ul. [....] w K.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, iż wyodrębnienie trzech lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [....] nastąpiło w ugodzie sądowej z dnia 30 grudnia 2014 r., w której stwierdzono, że [....] z pomieszczeniami przynależnymi - piwnicami: nr nr [....][....] jest samodzielnym lokalem mieszkalnym, a w tej sytuacji postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu jest bezprzedmiotowe.

Natomiast organ II instancji wskazał, że rozumowanie organu I instancji jest błędne, ale ponieważ skarżąca zawnioskowała o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu [....] z pomieszczeniami przynależnymi [....] i [....] w budynku przy ul. [....] w K. , a z Rzutu [....] oraz z ww. ugody sądowej wynika jednoznacznie, że do lokalu [....] przynależą trzy piwnice: nr nr [....] , to nie można wydać zaświadczenia o samodzielności lokalu [....] z pomieszczeniami przynależnymi, tj. piwnicami nr [....] i [....] , skoro także piwnica nr [....] przynależy do tego lokalu. W takiej sytuacji zdaniem organu odwoławczego, stan faktyczny nie odpowiada wnioskowi.

Postępowanie organu II instancji jest błędne, gdyż, w przypadku zaskarżenia odmowy wydania zaświadczenia i ustalenia w postępowaniu zażaleniowym błędów organu I instancji, orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego może być tylko kasacyjne.

W ocenie Sądu, organy obu instancji dokonały jednak nieprawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Prezydent nie słusznie uznał, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu jest bezprzedmiotowe, i słusznie organ odwoławczy wskazał, że w ww. ugodzie wcale nie stwierdzono, że lokal [....] z przynależnościami - jest samodzielnym lokalem mieszkalnym, natomiast ugoda znosi współwłasność nieruchomości zabudowanej budynkiem wielorodzinnym, poprzez ustanowienie odrębnej własności trzech lokali.

Natomiast organ II instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, w zakresie, w jakim umożliwia im to dyspozycja art. 218 § 2 k.p.a.

Prawdą jest, iż skarżąca zawnioskowała o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu [....] z pomieszczeniami przynależnymi [....] w budynku przy ul. [....] w K. Bezsporne również jest to, iż z Rzutu [....] oraz z ww. ugody sądowej wynika jednoznacznie, że do lokalu [....] przynależą trzy piwnice: nr nr [....] .

Słusznie ustalił organ, że wszystkie trzy piwnice są częściami składowymi lokalu [....] ,. Jednakże przed odmową wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu [....] z pomieszczeniami przynależnymi, należało przeprowadzić postępowanie wyjaśniające tj. w pierwszej kolejności wezwać skarżącą, o wyjaśnienie dlaczego skoro do lokalu [....] przynależą trzy piwnice: nr nr [....] , we wniosku wskazała ona jedynie piwnice nr [....] i nr [....].

Z powiązania regulacji art. 2 ustawy o własności lokali i przepisów art. 217 i nast. k.p.a. wynika, że wydanie zaświadczenia, o którym mowa w art. 2 ust. 3 ustawy, może być poprzedzone w zakresie koniecznym – w rozumieniu art. 218 § 2 k.p.a. - postępowaniem wyjaśniającym. Zakres tego koniecznego postępowania wyjaśniającego w przypadku wniosku o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu będzie determinowała treść wniosku o wydanie zaświadczenia, oraz wyjaśnienie przez starostę, czy lokal jest lokalem samodzielnym w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy.

Zgodnie z treścią art. 217 k.p.a. wskazanie podstaw żądania obciąża wnioskodawcę. Jest to postępowanie uproszczone, poza ramami postępowania administracyjnego ogólnego, ale nie było przeszkód aby organ wezwał skarżącą do doprecyzowania żądania.

Wskazać należy, że przepis art. 218 § 2 k.p.a. przewiduje, iż przed wydaniem zaświadczenia, organ administracji publicznej, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 3227/14).

Zdaniem Sądu, wydane w sprawie zaskarżone postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia były z wyżej naprowadzonych powodów przedwczesne i i z tego powodu naruszają prawo.

Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 27 października 2016 r., - mając na uwadze treść art. 135 p.p.s.a. zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Uznając zatem , że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 c p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 tej ustawy. Na koszty postępowania złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w wysokości stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 2015.1800) - 480 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł oraz zwrot uiszczonego wpisu – 100 zł .