Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1015/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 232
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 271 ust. 7, art. 272, art. 273
journal: Dz.U. 2018 poz 2268
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r Prawo wodne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska /spr/ Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st.sekr.sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi J. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] lipca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty stałej za pobór wody postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej Spółce kwotę [...]- zł ([...] złotych) uiszczonej tytułem wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w K. (dalej PGW WP) informacją roczną z 5 kwietnia 2018 r. nr [...] (nr [...]) ustaliła Przedsiębiorstwu Rolno-Handlowemu i Usługowemu [...] sp. z o.o. z/s w K. (dalej jako strona, skarżąca lub spółka) na podstawie decyzji [...] za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości [...] zł w tym 1) [...] zł. Opłata stała została obliczona zgodnie z art. 271 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 poz. 1566,2180, dalej pr. w.) oraz § 15 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. poz.2502). Opłata stała została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty wynoszącej [...] zł na dobę za 1mł/s, czasu wyrażonego w dniach wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 180000.00000000 mł/rok i wynoszącym po przeliczeniu 0.00570776 mł/s. W informacji wskazano także, że ww. opłatę należy uiścić w 4 ratach kwartalnych. W informacji zawarto pouczenie o możliwości złożenia reklamacji w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Informacja została doręczona skarżącej 12 kwietnia 2018 r. (k 3 akt administracyjnych organu I instancji)

Pismem z dnia 27 kwietnia 2018 r. (brak koperty) które wpłynęło do Państwowego Gospodarstwa Wodnego 7 maja 2018 r. spółka wniosła reklamację.

W uzasadnieniu wskazała, że naliczenie objęte kwestionowaną informacją opłaty za usługi wodne jest niezasadne, jako że pozwolenie wodnoprawne, na które powołuje się organ opiewa na pobór wód z ujęcia wód podziemnych zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w obrębie K. w celu prowadzenia poboru- zaopatrzenie wodociągu (wieś K. ) oraz w celach produkcyjno- rolnych spółki J. , w tym cele rolne obejmują nawadnianie upraw rolnych.

Wedle spółki zgodnie z art. 270 ust. 2 pr. w. opłaty stałej nie ponosi się za pobór wód do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw. W konsekwencji korzystanie przez spółkę z wód podziemnych w ramach pozwolenia wodnoprawnego objętego decyzją Starosty [...] z dnia 21.12.2010 r. nr [...] w zakresie poboru wód z przeznaczeniem na cele nawadniania gruntów i upraw jest zwolnione z opłaty stałej, a tym samym jej naliczenie na podstawie informacji tut. organu z dnia 5 kwietnia 2018 r. jest niezasadne. Wobec powyższego spółka wniosła o przeliczenie opłaty z pomniejszeniem o zakres poboru wód na cele nawadniania upraw rolnych.

W odpowiedzi na reklamację, PGW WP pismem z dnia 18 maja 2018 r. nr [...] stwierdziło, że reklamacja została złożona po terminie. Wskazano, że spółce informacja została doręczona 12 kwietnia 2018 r. a reklamacja została złożona 7 maja 2018 r. Pismo to doręczono 5 czerwca 2018 r.(k. 7).

Następnie zaskarżoną decyzją wydana na podstawie art. 271 ust. 7 w zw. z art. 271 ust. 2, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 P.w. z dnia 3 lipca 2018 r. nr [...] Dyrektor Zarządu Zlewni PGW WP w K. określił J. sp. z o.o. za okres 1 stycznia 2018 r.-31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości [...] zł w tym [...] zł za pobór wód podziemnych.

W uzasadnieniu wskazano, że J. Sp. z o.o. korzysta z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego znak [...] z dnia 21.12.2010 r. wydanego przez Starostę P. na pobór wód podziemnych, w ilości 180 000,00 mł/rok i wynoszącej po przeliczeniu 0,00570776 mł/s, co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 Prawa wodnego obowiązany jest ponosić opłatę za usługi wodne.

Przepis art. 271 ust. 6 Prawa wodnego stanowi, że podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne wnosi opłatę stałą na rachunek bankowy Wód Polskich w 4 równych ratach kwartalnych nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału. Natomiast w myśl art. 271 ust. 7 Prawa wodnego, jeżeli podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne zaniechał wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 6, właściwy organ Wód Polskich określa wysokość opłaty stałej w drodze decyzji.

W rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka obligująca Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej za okres 1stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r., która wynosi [...] PLN, w tym: [...] PLN za pobór wód podziemnych, albowiem J. Sp. z o.o. nie wniósł na rachunek bankowy Wód Polskich I raty kwartalnej wymienionej opłaty, do końca miesiąca następującego po upływie tego kwartału, tj. do dnia 30 kwietnia 2018 roku.

Określenia wysokości opłaty stałej Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust. 2 Prawa wodnego oraz § 15 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. poz. 2502).

Opłata za pobór wód została określona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej [...] zł, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym w ilości 180 000,00 mł/rok i wynoszącego po przeliczeniu 0,00570776 mł/s.

Prawo wodne w art. 300 ust. 1 zawiera odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej jako: "Ordynacja podatkowa") do ponoszenia opłat za usługi wodne, a także w przepisie tym stanowi, że uprawnienia organów podatkowych przysługują Wodom Polskim, właściwym organom Inspekcji Ochrony Środowiska oraz gminom.

W myśl art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności.

Niewniesiona w terminie do 31 lipca 2018 r. I rata kwartalna opłaty stałej za pobór wód podziemnych stanowi zatem zaległość podatkową w rozumieniu art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, od której, stosownie do art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej, naliczane są odsetki za zwłokę i która podlega obowiązkowi niezwłocznego jej uiszczenia na rachunek bankowy Wód Polskich, nie później jednak niż w terminie minie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji.-

Organ wskazał, że odsetki za zwłokę od nalicza podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne (art. 53 § 3 k Ordynacji podatkowej), od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności I raty kwartalnej opłaty stałej za pobór wód podziemnych (art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej), które wpłacane są bez wezwania Wód Polskich (art. 55 § 1 Ordynacji podatkowej).

W pouczeniu decyzji wskazano, że przysługuje od niej odwołanie do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej WP w P. w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.

Jak wynika z akt sprawy spółka wniosła pismo określone jako odwołanie od decyzji [...] Dyrektora Zarządu Zlewni w K. w którym wskazano datę 7 sierpnia 2018r. w przedmiocie ustalenia opłaty stałej za pobór wód podziemnych. Spółka wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o przeprowadzenie dowodów: z zeznań świadka R. G. i przeprowadzenia wizji lokalnej w lokalizacji studni w celu wykazania zakresu i celu poboru wody przez spółkę. Spółka zarzuciła decyzji naruszenie art. 7, 77 § 1 k.p.a. ,art. 7, 7b k.p.a., art. 8, 9, art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i przepisów prawa materialnego, tj. art. 270 ust. 2 pr.w. poprzez jego niezastosowanie w sprawie.

W uzasadnieniu wskazano, że spółka kwestionuje naliczoną jej opłatę za usługi wodne w całości. Spółka wskazała, że korzystanie z wód podziemnych odbywa się w ramach udzielonego jej pozwolenia wodnoprawnego objętego decyzją Starosty [...] z dnia 21 grudnia 2010 r. w zakresie poboru wód z przeznaczeniem na cele nawadniania gruntów i upraw, w związku z czym jest zwolnione z opłaty stałej a tym samym jej naliczenie na podstawie informacji organu I instancji a następnie zaskarżonej decyzji jest w całości niezasadne.

W odpowiedzi na odwołanie (pismo z dnia 6 września 2018 r.) Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. wskazał, że opłata stała za usługi wodne jest ściśle powiązana z wydanym pozwoleniem wodnoprawnym albo pozwoleniem zintegrowanym co oznacza, że podmiot legitymujący się ważnym pozwoleniem wodnoprawnym albo zintegrowanym obowiązany jest do ponoszenia opłaty stałej za usługi wodne z niego wynikające. Wskazanie spółki, że dokonuje ona poboru wód wyłącznie na cele rolne, które obejmują nawadnianie upraw rolnych nie może być podstawą do sposobu określenia wysokości należnej opłaty stałej, a tym bardziej zwolnienia spółki z tej opłaty. Odbiegałoby to od zamysłu ustawodawcy względem naliczania opłaty stałej za usługi wodne, która jest ściśle powiązana z zapisami pozwoleń wodnoprawnych. To opłata zmienna ustalana jest zgodnie ze stanem faktycznym dotyczącym wielkości poszczególnych parametrów, które podmiot sam wskazuje na podstawie pomiarów i badań.

Odwołanie przekazano do RZGW w P.. Jak wynika z pisma z 1 października 2018 r. odwołanie spółki w ocenie RZGW w P. należało potraktować jako skargę do WSA w związku z czym zwrócono je do Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. .

Następnie, pismem z dnia 12 października 2018 r. spółka reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wniosła skargę do WSA od decyzji nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty stałej za pobór wód podziemnych. Skarżąca zaskarżyła decyzję w całości i zarzuciła:

1) art. 7, 77 § 1 k.p.a. polegające na przeprowadzeniu postępowania administracyjnego bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w sytuacji gdy dokładne, wnikliwe, wyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego, spowodowałoby dokładne wyjaśnienie sprawy i stwierdzenie braku podstaw do naliczenia opłaty stałej za pobór wód podziemnych na podstawie zaskarżonej decyzji;

2) art. 7, 7b k.p.a. poprzez pominięcie przy załatwianiu sprawy interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz braku współdziałania organów administracji publicznej w toku postępowania, w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, w sytuacji, gdy skarżąca dokonuje poboru wód podziemnych wyłącznie na cele rolne, brak jest podstaw do naliczenia opłaty stałej za pobór wód podziemnych przez skarżącą;

3) art. 8, 9, art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji niezgodnej z zasadą pogłębiania zaufania, udzielania informacji oraz wyjaśniania zasadności przesłanek, poprzez nieprzedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadności przesłanek, którymi organ administracji publicznej kierował się przy załatwieniu sprawy; nie może być traktowane jako spełnienie tego warunku odniesienie się jedynie do kwestii sposobu wyliczenia wysokości opłaty, przy całkowitym pominięciu zasadności jej naliczenia

II. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. poprzez naruszenie:

1) art. 270 ust. 2 pr.w. poprzez jego niezastosowanie w sprawie.

Skarga powiela stawiane w toku postępowania zarzuty i argumenty. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z 3 lipca 2018 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wniosła także o przeprowadzenie dowodu z zeznania świadka oraz przeprowadzenie wizji lokalnej.

Do skargi załączono wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia wskazując, że spółka została błędnie pouczona o tym, że od decyzji z dnia 3 lipca 2018 r. przysługuje odwołanie, a nie skarga do WSA, o czym dowiedziała się z pisma Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich z dnia 1.10.2018r. doręczonego 5 października 2018r. .

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz oddalenie wniosków dowodowych. W uzasadnieniu organ powielił stanowisko wyrażane w toku postępowania podkreślając, że zasadnym było naliczenie skarżącej opłaty stałej.

W odpowiedzi na wezwanie Sadu organ wyjaśnił, że odwołanie przekazał organowi II instancji, który nie rozpoznał go merytorycznie z uwagi na literalne brzmienie przepisów art. 271 ust. 1 i ust. 8 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. P.p.s.a. Wobec powyższego odwołaniu skarżącej nie nadano odrębnego toku. Skarżąca wniosła bowiem niniejszą skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 1302 dalej jako: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Jak wskazuje się w orzecznictwie z niedopuszczalnością skargi mamy do czynienia m.in. w sytuacji gdy skarga została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszeń prawa, w sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi (por. szerzej post. NSA z 25.9.2007 r., II GSK 136/07, post. NSA z 8.4.2002 r., IV SA 3595/01, post. WSA w Białymstoku z 13.2.2006 r., II SA/Bk 770/06, niepubl.; post. WSA w Warszawie z 9.3.2004 r., I SA 2813/03,; post. WSA w Poznaniu z 4.2.2009 r., IV SA/Po 343/08, dostępne w bazie CBOSA). Powyższe koreluje z art. 52 § 1 p.p.s.a., wedle którego skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Przepisy te wyrażają generalną zasadę subsydiarności skargi, tj. jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji.

Analizując niniejszą sprawę, a w szczególności przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji określającej opłatę stałą za usługi wodne, Sąd doszedł do przekonania, że nie została wyczerpana droga zaskarżenia, a sama skarga została wniesiona przedwcześnie.

Decyzja z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] została wydana na podstawie art. 271 ust. 7 pr.w., zgodnie z którym jeżeli podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne zaniechał wykonania obowiązku wniesienia opłaty za usługi wodne ( o którym mowa w ust. 6) właściwy organ Wód Polskich określa wysokość opłaty stałej w drodze decyzji. W pouczeniu decyzji powołując się na art. 127 § 1 i 2 k.p.a. wskazano, że służy od niej odwołanie do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P. za pośrednictwem Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.

Spółka wniosła odwołanie, które organ I instancji przekazał Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wody Polskie. Pismem z dnia 1.10.2018r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. zwrócił odwołanie organowi I instancji, o czym powiadomił spółkę. Zwracając odwołanie podał, że nosi ono znamiona skargi. W jego ocenie zgodnie z art. 271 ust. 8 p.w. zaskarżenie decyzji, o której mowa w ust. 7 nie wstrzymuje jej wykonania, co oznacza, że od decyzji wydanej w trybie art. 271 ust. 7 p.w. przysługuje stronie skarga a nie odwołanie. Powołano się przy tym na wyrok WSA w Gorzowie Wlkp z dnia 22.08.2018r. sygn II SA/Go 454/18).

Otrzymawszy to pismo skarżąca wniosła skargę do tut sadu z wnioskiem o przywrócenie terminu a organ I instancji przekazał ja do sadu, nie nadając osobnego biegu odwołaniu.

W ocenie Sadu stanowisko wyrażone w w/w piśmie z 1.10.2018r. nie jest zasadne.

Należy wyjaśnić, że sytuacja wątpliwości prawnych w zakresie wykładni przepisu prawa, ustanawiającego właściwość sądu, powinna być rozstrzygana na rzecz dopuszczalności drogi sądowej. Wymagają tego standardy konstytucyjne, w szczególności prawo jednostki do sądu (art. 45 Konstytucji). Nie jest jednak tak, żer przyjęcie szerokiej interpretacji prawa do sądu prowadzić może do wniosku o dopuszczalności skargi na orzeczenie organu I instancji z pominięciem wprowadzonego również w prawie wodnym dwuinstancyjnego modelu postępowania. Właściwość sądu administracyjnego oparta jest niezmiennie na niekonkurencyjności z administracyjnymi środkami zaskarżenia, co jednoznacznie wynika z treści art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.

W ustawie z dnia 20 lipca 2017r. prawo wodne (t.j. Dz.U.2018.2268 ) do postępowania przed dyrektorem zarządu zlewni Wód Polskich stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 14 ust. 2 p.w.), w tym zasadę dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.). Zgodnie z art. 14 ust. 4 p.w. właściwy dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. w stosunku do dyrektorów zarządów zlewni Wód Polskich w sprawach określonych ustawa. Decyzja w przedmiotowej sprawie wydana została na podstawie art. 271 ust. 7 p.w. Zgodnie z art. 14 ust. 6 pkt 2 p.w. dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich jest organem właściwym w sprawach decyzji o których mowa w art. 271 ust. 7 p.w. Z powyższego wynika, że w sprawach wydawanych na podstawie art. 271 ust. 7 p.w. nie została wyłączona zasada dwuinstancyjności. Fakt, że w ust. 8 art. 271 p.w. wskazano, iż zaskarżenie decyzji, o której mowa w ust. 7, nie wstrzymuje wykonania decyzji nie oznacza, jak przyjął Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P., że od decyzji tej przysługuje skarga a nie odwołanie. Słowo "zaskarżenie" nie dotyczy jedynie skargi ale środków zaskarżenia. Warto wskazać, że ustawodawca chcąc w prawie wodnym wyłączyć zasadę dwuinstancyjności wyraźnie to precyzuje. Np. w art. 273 ust. 8 p.w. zapisano, że "od decyzji, o której mowa w ust. 6, podmiotowi korzystającemu z usług wodnych przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Taka decyzja jest bowiem wydawana po rozpatrzeniu reklamacji, stanowiącej swoisty środek zaskarżenia. Z powyższego wynika, że tylko w razie wyraźnego wyłączenia zasady dwuinstancyjności przysługuje bezpośrednio skarga do sądu. Taka sytuacja w odniesieniu do decyzji wydawanych na podstawie art. 271 ust. 7 p.w. nie występuje.

Tym samym brak nadania biegu odwołaniu skarżącej spółki od decyzji z 3 lipca 2018r. było błędne. W powołanym w piśmie wyroku WSA w Gorzowie z dnia 22.08.2018r. ( II SA/Go 454/18) rozpatrywana była decyzja wydana na podstawie art. 273 ust. 6 p.w., a więc inna niż w niniejszej sprawie. Nie było więc podstaw do powoływania rozstrzygnięcia WSA w Gorzowie Wlkp w niniejszej sprawie.

Sumując od decyzji wydanej na podstawie art. 271 ust. 7 pr. w. przysługuje odwołanie w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia a nie skarga do sądu administracyjnego, bowiem jest to decyzja pierwszoinstancyjna.

W tym stanie rzeczy, z uwagi na niewyczerpany tryb do jej zaskarżenia w administracyjnym toku instancji ( nie rozpoznanie odwołania), skarga na powyższą decyzję jest niedopuszczalna. Niedopuszczalność skargi z w/w przyczyny ma miejsce niezależnie od ustalenia czy było to skutkiem błędu strony czy organu.

Niewątpliwe błędne zwrócenie odwołania przez organ II instancji i poinformowanie ( również strony), iż od decyzji przysługuje skarga a nie odwołanie skutkowało tym, że sąd uznał, iż w niniejszej sprawie skarga nie mogła zostać uznana za złożoną po terminie i tym samym nie było podstaw do rozpatrywania wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. (art. 112 k.p.a.).

Rozpoznając sprawę organy nadadzą bieg wniesionemu przez stronę odwołaniu.

Z tych względów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia

O zwrocie uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego Sąd orzekł w myśl art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.