Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 889/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 7, 77, 80, 107 par. 3 oraz art. 138 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: NSA Andrzej Irla WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2010 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 7 czerwca 2010 r. nr [....] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej J.S. kwotę 757 zł (słownie siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K., po rozpatrzeniu wniosku inwestora J. S. z dnia 14.12.2007r. (data wpływu do urzędu), decyzją nr [...] z dnia 11 marca 2009r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z na dz. nr "1" obr. [...] przy ul. [...] w K. wraz z odcinkiem drogi dojazdowej na działce nr "1", "2", "3", "4", "5" obr. j.w."

Uzasadniając swoje rozstrzygniecie organ I instancji stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione łącznie przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zachodzi sprzeczność planowanej inwestycji z przepisem art. 1 ust. 2 w/w ustawy.

Na podstawie przeprowadzonej analizy urbanistyczno – architektonicznej ustalono, iż wzdłuż ulicy [...], tj. od drogi publicznej od której była dostępna wnioskowana zabudowa, w obszarze analizowanym występuje wyłącznie zabudowa usługowa. Pojedyncza działka z zabudową jednorodzinną przylegająca do ul. [...], znajduje się poza obszarem analizowanym, w bardzo znacznej odległości od działki nr "1", co powoduje, iż nie jest dla tej działki sąsiednią.

Zatem uznano, iż w obszarze analizowanym brak jest działki sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy (...).

W aneksie sporządzonym do w/w analizy stwierdzono, że żadna z działek sąsiednich nie jest zabudowana, a najbliższe użytkowane budynki znajdują się w znacznym oddaleniu od terenu dz. nr "1".

Na wskazanej przez inwestora działce nr "3" znajduje się teren budowy, a znajdujący się obiekt budowlany nie jest użytkowany. Wskazano także, iż teren objęty wnioskiem dla działki nr "1" znajduje się całkowicie poza wyznaczoną linią zabudowy dla działki nr "3", w odległości ponad 100 m od niej.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. S. wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła, iż sporządzona w sprawie analiza architektoniczna została wydana w oparciu o "mylne przesłanki", "niedostateczny materiał dowodowy" i "błędną podstawę prawną". Zarzuciła także, iż nie wzięto pod uwagę decyzji ustalającej w.z. dla działki dostępnej z tej samej drogi publicznej (dz. nr "3"). Odwołująca podniosła, iż w/w działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej jest już zabudowana budynkiem mieszkalnym (budowa w trakcie). Okoliczności te nie zostały, zdaniem odwołującej, wzięte pod uwagę przy wydawaniu decyzji dotyczącej planowanej inwestycji. Odwołująca nie zgodziła się także, z twierdzeniem, iż w analizowanym obszarze znajduje się jedynie zabudowa usługowa.

Decyzją z dnia 7 czerwca 2010r., nr SK0 [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz U. nr 80, poz. 717 ze zm.), § 1- 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja z punktu widzenia regulacji prawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również przepisów procedury administracyjnej zasługuje na uwzględnienie.

Organ II instancji podniósł, że ze sporządzonej na potrzeby niniejszej sprawy analizy urbanistyczno - architektonicznej wynika, iż działka nr "1" wskazana jako teren inwestycji nie jest zabudowana. Od strony północnej i wschodniej sąsiaduje ona z terenem Lasu Wolskiego (dz. nr "6"), natomiast od strony południowej i zachodniej otoczona jest rozległymi terenami otwartymi, wolnymi od zabudowy. Organ zauważył, że poza wzniesionym na skale zamkiem projektu A. S. brak jest w obszarze analizowanym zabudowy mieszkaniowej, która występuje dopiero na działkach przy ul. [...] i należy do układu urbanistycznego stanowiącego zabudowę związaną z ul. [...].

Nadto organ odwoławczy stwierdził, że w południowej części obszaru analizowanego znajduje się na działce nr "7" zabudowa sakralna - Kościół [...], zaś na działce nr "8" obiekty Uniwersytetu [...].

W ocenie organu II instancji, w obszarze analizowanym nie występuje funkcja mieszkaniowa.

W konkluzji podano, iż z powodu braku działki sąsiedniej zabudowanej w odpowiedni sposób, zasadna jest odmowa ustalenia warunków zabudowy.

Odnosząc się do przywołanej w odwołaniu okoliczności dotyczącej realizacji na działce nr "3" budynku mieszkalnego, SKO stwierdziło, że zgodnie z licznym orzecznictwem sądów administracyjnych, aby obiekt mógł stanowić zabudowę, która służy do odwzorowania poszczególnych parametrów, musi być zrealizowany tj. nie może być w stadium budowy. Ponadto organ stwierdził, że gdyby nawet przedmiotowy obiekt był już zrealizowany, to nie oznaczałoby, że jest to już wystarczające do ustanowienia parametrów zabudowy działki nr "1".

Równocześnie powołano się na treść uzgodnienia Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z dnia 28.04.2005r., wydanego w ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na dz. nr "3". Zdaniem organu II instancji wyznaczone bardzo restrykcyjnie nieprzekraczalne linie zabudowy oznaczają, że w niniejszej sprawie nie jest możliwe wyznaczenia linii zabudowy na analogicznych zasadach.

Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że stan faktyczny uniemożliwia wyznaczenie linii zabudowy zgodnie z ust. 2 i ust. 3 § 4 rozporządzenia, bowiem działka nr "1" leży w tak znacznym oddaleniu działki drogowej ul. [...], że ustalenie linii w myśl ustawy - o drogach publicznych byłoby wręcz niemożliwe do zrealizowania.

Ponadto organ II instancji stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż teren inwestycji tj. działka nr "1", nie posiada obecnie dostępu do drogi publicznej, którą jest ul. [...]. Organ zwróci również uwagę na kwestię braku prawidłowego wyjaśnienia problemu dotyczącego istniejącego uzbrojenia terenu, w szczególności w zakresie sieci wodociągowej i kanalizacyjnej.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego S. K. – J. S., zaskarżając ją w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego..

Skarżąca zarzuciła w/w decyzji Kolegium naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, tj:

1) art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez odmowę ustalenia warunków zabudowy pomimo łącznego zaistnienia wszystkich niezbędnych przesłanek określonych w przepisie,

2) § 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nieprawidłowe uznanie, że w sprawie brak jest możliwości wyznaczenia obowiązującej linii nowej zabudowy,

3) art. 7, 8, 10, 11 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez niewyczerpujące zebranie i zbadanie materiału dowodowego w sprawie, prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz poprzez niewystarczające wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek podjętego rozstrzygnięcia,

4) art. 107 § 3 w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia,

5) art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu I instancji, zamiast jego uchylenia, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w sprawie istnieją podstawy do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W szczególności, wbrew stanowisku organu II instancji, na obszarze analizowanym znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny, pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Zdaniem skarżącego odmowa ustalenia warunków zabudowy w niniejszej sprawie, spowodowana została brakiem należytego uwzględnienia okoliczności budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr "3" obr. [...]. Skarżący nie posiada informacji na temat daty realizacji omawianego budynku, jednakże jego zdaniem na etapie postępowania odwoławczego przedmiotowy budynek zlokalizowany na działce sąsiedniej był już zrealizowany w sposób umożliwiający wyznaczenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

Następnie skarżący przytoczył poglądy doktryny i orzecznictwa przemawiające za szerokim rozumieniem pojęcia "działki sąsiedniej".

W konkluzji tych wywodów, wskazano, iż w rozumieniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, każda działka zlokalizowana w obszarze analizowanym jest działką sąsiednią umożliwiającą ustalenie wszystkich parametrów nowej zabudowy.

Zarzucono także organowi II instancji brak ustaleń wyjaśniających na jakim etapie była budowa budynku zlokalizowanego na działce nr "3" w dacie orzekania.

Zaznaczono przy tym, że uzgodnienie Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z dnia 28.04.2005 roku, w którym zostały zawarte uwagi co do sposobu wyznaczenia linii zabudowy, zostało wydane w ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji lokalizowanej na działce nr "3". Nie może ono zatem stanowić podstawy do twierdzenia, że wyznaczenie linii zabudowy w niniejszej sprawie jest niemożliwe. Nie można bowiem wykluczyć, że Wojewódzki Konserwator Przyrody również w niniejszej sprawie uzgodniłby pozytywnie planowaną inwestycję ustalając równocześnie szczegółowe warunki dotyczące m.in. sposobu ustalenia nieprzekraczającej linii zabudowy mając na uwadze przepisy o ochronie przyrody oraz konkretne uwarunkowania związane z położeniem działki nr "3" obr [...].

Zdaniem skarżącego istniejący na w/w działce budynek mieszkalny jednorodzinny, wbrew twierdzeniom organów obu instancji może świadczyć o możliwości wyznaczenia linii zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Zgodnie z treścią § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W związku z tym organ powinien rozważyć możliwość wyznaczenia linii zabudowy dla wnioskowanej inwestycji poprzez przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działce nr "3" przebiegającej 37 metrów od granicy z działką drogową nr "2".

W dalszej części skargi rozwinięto zarzut dotyczący naruszenia przez organ II instancji przepisów procedury administracyjnej, przytaczając, znany Sądowi, liczny dorobek orzecznictwa sądowadministracyjnego w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy zaznaczył, iż w dniu 9.06.2010r. Rada Miasta Krakowa, uchwałą nr CIII/1385/10 uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Las Wolski". W zapisach tego planu przesądzono o braku możliwości zrealizowania planowanej inwestycji na dz. Nr "1".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.).

Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę, uchyla ją bądź stwierdza jej nieważność, ewentualnie niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 tejże ustawy podlega oddaleniu.

Stanowiący podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia przepis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z powyższego wynika, iż zabudowa działek sąsiednich stanowi dla organów orzekających w sprawie materiał, punkt wyjścia do ustalenia, jakiego rodzaju inwestycję można zrealizować na terenie objętym wnioskiem. Orzecznictwo sądowoadministracyjne wypowiada się jednakże w sposób jasny, iż pojęcia działka sąsiednia nie można sprowadzać do pojęcia działki bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji, winno być ono utożsamiane z najbliższym sąsiedztwem, sąsiedztwem urbanistycznym (tak NSA w wyroku z dnia 17 kwietnia 2007r., sygn. akt II OSK 646/06, publ. w LEX nr 322329). W cytowanym wyroku podniesiono, iż ratio legis art. 61 ustawy jest ochrona ładu przestrzennego. Ma ona na celu powstrzymanie zabudowy nie dającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego. Nie powinno to jednak doprowadzić do nadmiernego jej ograniczenia. Za szerokim rozumieniem pojęcia działki sąsiedniej przemawia zarówno ochrona prawa własności, jak i deklarowana w art. 6 ust. 2 pkt 1 tej ustawy zasada wolności zagospodarowania terenu. Pojęcie "działki sąsiedniej" winno być interpretowane funkcjonalnie. W doktrynie wystąpiły dwa sposoby interpretacji pojęcia działki sąsiedniej. W wąskim ujęciu przyjmowano, że pojęcie "działka sąsiednia" odnosi się jedynie do działki faktycznie sąsiadującej, mającej wspólną granicę z działką, na której planowana jest inwestycja. W znaczeniu szerokim natomiast rozumiano sąsiedztwo jako obszar tworzący urbanistyczną całość. Dla każdej inwestycji taki obszar tworzący urbanistyczną całość wymaga odrębnego ustalania. Szersza interpretacja pojęcia "działki sąsiedniej" jest, zdaniem składu orzekającego, bardziej adekwatna do potrzeb, trudno bowiem przyjąć, by celem ustawodawcy było zapewnienie ładu przestrzennego jedynie pomiędzy dwoma graniczącymi ze sobą działkami. Zgodnie z upoważnieniem i wytycznymi zawartymi w art. 61 ust. 6 i 7 ustawy właściwy minister określił sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, który obejmuje między innymi wyznaczanie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego o określonych granicach oraz przeprowadzenie na tym obszarze analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Granice obszaru analizowanego wyznacza się w każdej sprawie w zależności od planowanej inwestycji, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki pod nową zabudowę, nie mniejszej niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Oznacza to, że analiza funkcji oraz celu zabudowy i zagospodarowania terenu nie obejmuje tylko zabudowy na działce bezpośrednio graniczącej z działką, której dotyczy wniosek, ale zabudowę w całym obszarze analizowanym. Wyznaczenie obszaru analizowanego jest wskazaniem, które spośród działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy, o jakich mowa w przepisach art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 6 i 7 ustawy. Wszystkie działki znajdujące się na obszarze analizowanym należy uznać, w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Rozstrzygający w niniejszej sprawie skład orzekający stoi na stanowisku, iż ustalenie stopnia kontynuacji funkcji, celów, formy architektonicznej i zagospodarowania terenu możliwe jest tylko po wcześniejszym wskazaniu konkretnych budynków i obiektów mieszczących się na sąsiednich w stosunku do planowanej inwestycji działkach, które są dostępne z tej samej drogi publicznej.

Odnosząc powyższe rozważania teoretyczne na grunt niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, iż wskazaną przez skarżącego działkę nr "3", zlokalizowaną na obszarze analizowanym uznać należało za działkę sąsiednią w rozumieniu w/w przepisu.

Na nieruchomości oznaczonej nr "3", przylegającej do ulicy [...] stwierdzono rozpoczętą budowę budynku mieszkalnego. SKO zamiast jednoznacznie ustalić fazę realizacji przedmiotowego obiektu posłużyło się trybem przypuszczającym, podając na 7 stronie uzasadnienia "(...) to okoliczność, że gdyby nawet obiekt był już zrealizowany, to nie oznaczałoby to, że jest to już wystarczającą możliwością do ustalenia parametrów (...)".

Jak wyżej wskazano powyższy budynek zlokalizowany jest w obszarze analizowanym, dostępny z tej samej drogi publicznej, co budynek objęty wnioskiem o wydanie decyzji o w.z. i od stanu zaawansowania jego budowy zależało czy daje on możliwość ustalenia parametrów dla zamierzonej inwestycji.

Rację ma zatem skarżący zarzucając organowi odwoławczemu, iż w dacie orzekania nie poczynił on żadnych ustaleń dotyczących stopnia zaawansowania realizacji przedmiotowego obiektu, przez co naruszył przepisy art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Powyższe uchybienia niewątpliwie wpłynęły na treść zaskarżonej decyzji.

Należy jednak w tym miejscu podkreślić, iż nie może być pomocne w sprawie o ustalenie warunków zabudowy stwierdzenie samego faktu, iż na działce sąsiedniej realizowana jest budowa budynku mieszkalnego. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 traktuje o zabudowie istniejącej, zatem odnosi się on do budynków, których budowa została zakończona i oddanych do użytkowania.

Podnieść należy, iż organ odwoławczy ma obowiązek - po prawidłowym wniesieniu odwołania - ponownego merytorycznego zbadania danej sprawy. Analiza art. 138 § 1 k.p.a. prowadzi bowiem do wniosku, że merytoryczne rozpoznawanie sprawy powinno być traktowane jako podstawowy zakres funkcjonowania organu odwoławczego. W myśl przepisu art. 106 § 4 k.p.a. organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Zgodnie bowiem z art. 136 k.p.a. organ odwoławczy uprawniony był do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego we własnym zakresie lub zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Kolegium powinno było zatem, w odniesieniu do zarzutu zawartego w odwołaniu, ustalić czy budowa budynku mieszkalnego na działce nr "3" zakończyła się (także w sensie formalnym, a więc czy obiekt ten został zgłoszony do użytkowania lub wydano decyzję o pozwoleniu na jego użytkowanie)

Wobec powyższego, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 oraz 138 § 1 k.p.a.) polegającym na nie wyjaśnieniu okoliczności faktycznych, stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Zgodzić się także należy z zarzutami skargi co do niedopuszczalnego powoływania się przez organy w przedmiotowej sprawie na uzgodnienie Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody zawarte w postanowieniu z dnia 28.04.2005r., gdyż było ono wydane w innym postępowaniu, dla innej inwestycji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy konieczne będzie dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy, z uwzględnieniem obowiązującego stanu prawnego tj. w szczególności zbadanie czy w dacie ponownego orzekania przez SKO powołany w odpowiedzi na skargę miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Las Wolski" nadal obowiązuje.

Mając na uwadze powyższe rozważania na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.