Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 93/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Asesor WSA Krzysztof Targoński, Asesor WSA Małgorzata Walentek (spr.), Protokolant sekr. sąd. Ewa Olender, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "A" Spółki z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji celna towaru oddala skargę


UZASADNIENIE

Zgłoszeniem celnym z [...] r. JDA SAD nr [...] importer - spółka z o.o. A w C. zgłosiła towar w postaci preparatów dietetycznych słodzonych fruktozą bez sacharozy (poz. 1 zgłoszenia) oraz ocet z jabłek (poz. 2 zgłoszenia) celem objęcia go procedurą dopuszczenia do obrotu, deklarując odpowiednio: kod PCN 2106 90 98 0 z zerową stawką celną zawieszoną oraz kod PCN 2209 00 91 0 ze stawką celną autonomiczną w wysokości 35%. Funkcjonariusz celny przyjął zgłoszenie celne i dokonał jego weryfikacji, polegającej na badaniu dokumentów i rewizji celnej, w wyniku której stwierdził, iż towar zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu w poz. 1 zgłoszenia (poza słodzikiem w płynie i w tabletkach oraz cukierkami owocowymi) został nieprawidłowo zaklasyfikowany do kodu PCN.

Decyzją z [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w T. uznał za nieprawidłowe wskazane wyżej zgłoszenie celne w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej preparatów dietetycznych: batonu w czekoladzie, czekolady z alkoholem, czekolady, pralinek w czekoladzie, kremu orzechowego, kanapek z mas owocowych, ciasteczek maślanych, syropu fruktozowego, konfitur homogenizowanych, konfitur z truskawek oraz określił kwotę wynikającą z długu celnego przyjmując inny, prawidłowy kod PCN towaru. Jako podstawę prawną wskazał przepisy art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 13 § 3 pkt. 1, 2, 4, art. 141 § 1 pkt 1, art. 20 § 2, art. 23 § 1, art. 65 § 4 pkt. 2 lit. b, art. 85 § 1, art. 220 § 1, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) oraz ust 1 lit. a),b),d), ust. 2 lit. a), ust. 3 lit. b), ust. 5 pkt 1 części pierwszej - Postanowienia wstępne A. Stawki celne i część druga - Tabela stawek celnych Taryfy celnej stanowiącej załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej ( Dz. U. Nr 226, poz. 1885 ze zm.), art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ustawy z dnia 26 września 2002 r. o administrowaniu obrotem towarami z zagranicą o zmianie ustawy - Kodeks celny oraz o zmianie innych ustaw (Dz.U. Nr 188, poz. 1572).

W uzasadnieniu decyzji organ celny wyjaśnił, że w zgłoszeniu celnym część dietetycznych produktów cukierniczych nieprawidłowo zaklasyfikowano do wskazanego kodu PCN. Powołując się na Wyjaśnienia do Taryfy celnej stwierdził, że pozycja 2106 obejmuje min. słodycze, gumy do żucia i tym podobne wyroby, które zawierają syntetyczne środki słodzące (sacharyna, sorbitol) zamiast cukru, co oznacza, że pozycja nie obejmuje wyrobów zawierających fruktozę, jak również przetworów spożywczych określonych w innym miejscu taryfy celnej. Podkreślił, że obecność syntetycznych substancji słodzących nie eliminuje towarów z pozycji 1806, 1905 oraz 2007. Obecność w wyrobie fruktozy, która jest cukrem, nie zmienia zasadniczego charakteru wyrobu i towar taki powinien być przyporządkowany do pozycji najbardziej szczegółowo go określającej. Organ I instancji stwierdził, że w zgłoszeniu celnym zadeklarowano nieprawidłowe należności celne z zastosowaniem zerowej stawki celnej zawieszonej. Przypomniał, że podstawą do wyliczenia cła cukrowego jest zawartość różnych cukrów (glukoza, fruktoza, maltoza, laktoza) wyrażonych jako sacharoza, którą określa się z zastosowaniem metod opisanych w normie PN-61/A-88023 Wyroby cukiernicze. Oznaczenie cukrów oraz dla produktów klasyfikowanych jako pieczywo cukiernicze metodą zamieszczoną w normie PN-89/A-74108 "Pieczywo. Metody badań i ocena punktowa." Następnie wskazane zostały pozycje kodu PCN, do których winien zostać przypisany importowany towar w postaci poszczególnych dietetycznych produktów spożywczych. Nadto organ wyjaśnił kwestie braku podstaw do zastosowania stawki celnej zawieszonej w wysokości 0%.

W odwołaniu od tej decyzji strona wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu powołując się na Polską Normę PN-A-04026:2000 wyraziła pogląd, że skoro importowane towary były przeznaczone dla diabetyków, to tym samym ich klasyfikacja była prawidłowa. To stanowisko potwierdzają regulacje zawarte w art. 3 ust. 1 punkt 16 lit. a) ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz. U. Nr 63, poz. 634 ze zm.). Pominięcie tej regulacji prawnej w Wyjaśnieniach do Taryfy celnej nie może stanowić podstawy do jej nie stosowania przez organy celne. Importowane preparaty dietetyczne winny być klasyfikowane do pozycji PCN 2106 90 98 0 z zerową stawką celną. Na końcu, strona stwierdziła, że bezzasadnie naliczono tzw. cło cukrowe. Za niedopuszczalne uznała żądanie przez organ celny pozwolenia Ministra Zdrowia na dopuszczenie do obrotu importowanych towarów. Ponadto zarzuciła organowi celnemu domaganie się dokumentów z datą "korespondującą z terminem zgłoszenia celnego".

Zaskarżoną tu decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną powołał przepisy art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 85 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802), § 1 rozporządzenia Rady ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 226, poz. 1885 ze zm.).

W uzasadnieniu wyjaśnił, że stosowana w dniu odprawy taryfa celna przyjęła nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów wprowadzonej w życie Międzynarodową Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzoną w Brukseli 14 czerwca 1983 r. (załącznik do Dz. U. z 1997 r. Nr 11, poz. 62). W stosunku do Polski ta konwencja weszła w życie 1 stycznia 1996 r. Zaznaczył, że klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretacją, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagą. Zatem dla każdego importowanego towaru przypisano odpowiedni kod taryfy z przyporządkowaną do niego stawką celną. Dla celów prawnych taryfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Nomenklatury Scalonej, przy czym wiążący jest tutaj wynikający z art. 85 § 1 ustawy Kodeks celny stan towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. W tej sprawie zgłoszono do oprawy celnej towar w postaci produktów spożywczych o różnym składzie surowcowym. Następnie organ odwoławczy opisał 12 takich produktów. Powołując się na brzmienie pozycji 2106 przypomniał, że obejmuje ona przetwory spożywcze gdzie indziej nie wymienione ani nie włączone. Z powyższego jednoznacznie wynika, że zaklasyfikowanie do tej pozycji towarów, które zostały szczegółowo określone w innym miejscu taryfy celnej stanowiłoby naruszenie treści Reguły 1 ORINS. Dyrektor Izby Celnej uznał zasadność klasyfikacji słodzików oraz cukierków owocowych do pozycji 2106 90 98 0. W pozostałych przypadkach wyjaśnił zasadność klasyfikacji zgłoszonych towarów do wskazanych pozycji przez organ I instancji i podkreślił, że postąpił on prawidłowo klasyfikując towar do szczegółowych pozycji kierując się Regułą 1 ORINS. Obecność

syntetycznych substancji słodzących nie eliminuje towarów z pozycji 1806, 1905 oraz 2007 wskazanych przez organ I instancji. Z ich opisów wynika wręcz, że obejmują one wyroby zawierające kakao, wyroby piekarskie i przetwory owocowe z dodatkiem środka słodzącego. Również obecność w produkcie fruktozy, będącej cukrem prostym - izomerem glukozy nie zmienia zasadniczego charakteru wyrobu i nie wpływa na klasyfikację taryfową, ani nie decyduje o zaklasyfikowaniu produktu do pozycji 2106. Podobnie zaklasyfikowanie importowanych produktów do środków dietetycznych nie mogło mieć miejsca. Wprawdzie niektóre towary mające charakter środków dietetycznych są klasyfikowane do poz. 2106, jednakże tylko w przypadku, gdy nie są one objęte żadną z innych pozycji taryfy celnej. Organ odwoławczy uznał jako bezpodstawne powoływanie się przez stronę na regulacje zadarte w prawie żywnościowym. Bez znaczenia dla klasyfikacji taryfowej jest kryterium przeznaczenia towaru, decydujące bowiem znaczenie mają tutaj przepisy taryfy, które są przepisami szczególnymi. Organ odwoławczy podkreślił, że pozycja 2106 w swoim brzmieniu nie stanowi, iż obejmuje środki dietetyczne - a tylko w takim jej brzmieniu, kryterium przeznaczenia towaru mogłoby mieć znaczenie przy jego klasyfikacji.

Strona bezpodstawnie wnosiła o zastosowanie stawki zawieszonej 0% wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2002 r. w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów (Dz. U. Nr 241, poz. 2084). Tę stawkę stosuje się do towarów przyporządkowanych do kodu PCN 2106 90 98 0, jednakże tylko do preparatów mających charakter dietetycznych środków spożywczych oraz preparatów witaminowych, mineralno-witaminowych, także zawierających produkty roślinne posiadających pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane przez Ministra Zdrowia (uprzednio Świadectwa Rejestracji). Importowane przez stroną produkty nie posiadały takiego pozwolenia.

Organ dalej odniósł się do zarzutu żądania uzupełnienia akt sprawy o dokumenty "korespondujące z datą zgłoszenia celnego" wskazując na ich bezzasadność.

Odnosząc się do zarzutów co do prawidłowości naliczenia cła cukrowego organ wyjaśnił, że w tej sprawie cło cukrowe policzono w oparciu o wyniki badań metodą [...] i [...], przeprowadzonych na podstawie obowiązującej normy PN-61/A-88023 "Wyroby cukiernicze, Oznaczanie cukrów" oraz normy PN-89/A-74108 "Pieczywo. Metody badań i ocena punktowa" o czym świadczą zapisy w sprawozdaniach z badań laboratoryjnych. Ponadto zauważył, że nadesłane przez skarżącą wyniki badań fizykochemicznych dotyczących syropu miodowego nie odbiegają w sposób zasadniczy od wyników badań dotyczących syropu fruktozowego przeprowadzonych przez laboratorium celne, zaś różnica może wynikać z faktu, iż dotyczą one różnych próbek towaru.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego strona zarzuciła naruszenie Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej, Wyjaśnień do niej, ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny, ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia, ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o regulacji rynku cukru, ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo Farmaceutyczne, przepisów wykonawczych jak rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów z dnia 11 grudnia 2001 r. oraz z 24 grudnia 2002 r., rozporządzenia Ministra Zdrowia z 23 grudnia 2002 r. w sprawie środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, rozporządzenia Ministra rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie znakowania środków spożywczych dozwolonych substancji dodatkowych oraz Polskich Norm PN-61/A-88023, PN-A-74108:1996, PN-A-88114:1999. W uzasadnieniu, przypominając dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, zaprezentowała argumentacją uzasadniającą zastosowaną w zgłoszeniu celnym klasyfikacją taryfową importowanych towarów. Skarżąca ponowiła zarzut wadliwego wykonania badania zawartości cukru w importowanych wyrobach. Zdaniem skarżącej organy celne rozszerzyły stosowaną nazwą cukru - sacharozy na chemiczne określenie węglowodanów - cukrów. Strona skarżąca wyraziła pogląd, że wymóg posiadania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wydane przez Ministra Zdrowia dotyczył jedynie produktów leczniczych, natomiast ten wymóg nie dotyczył dietetycznych środków spożywczych. Nadto organy celne bezzasadnie nie honorują do zastosowania stawki celnej zawieszonej, zezwoleń wydanych przez Głównego Inspektora Sanitarnego.

W odpowiedzi na skargą Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie i argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów wyjaśnił, że Taryfa celna nie różnicuje środków spożywczych i środków spożywczych dietetycznych. Powołując się na zapis w rozporządzeniu w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów (PCN 2106 90 98 0) wskazujący na preparaty mające charakter środków dietetycznych (...) posiadające pozwolenie Ministra Zdrowia (...), stwierdził, że jednoznacznie wskazano w nim, jakie warunki muszą być spełnione dla zastosowania stawki celnej zawieszonej, tj. produkt winien być klasyfikowany do kodu PCN 2106 90 98 0, musi posiadać charakter środka dietetycznego, musi posiadać świadectwo rejestracyjne Ministra Zdrowia, co oznacza, że winien być wpisany do Rejestru Produktów Leczniczych Dopuszczonych do Obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Importowany towar spełniał tylko jeden warunek - zaliczał się do środków dietetycznych. Wskazany wykaz obejmuje nie tylko leki w dosłownym tego słowa znaczeniu. Obejmuje również płyny i żele do jamy ustnej, preparaty diagnostyczne oraz preparaty witaminowe, dietetyczne i odżywcze, które ze wzglądu na swoje specyficzne właściwości muszą posiadać świadectwo rejestracji Ministra Zdrowia. Importowane środki dietetyczne posiadają zasadniczy charakter i skład surowcowy identyczny z produktami spożywczymi stosowanymi w ogólnym żywieniu ludzi. Różnica polega jedynie na zastosowaniu innego środka słodzącego, co pozostaje bez wpływu na klasyfikacją towaru do kodu PCN 2106 90 98 0, jak również nie skutkuje koniecznością posiadania świadectwa rejestracji Ministra Zdrowia. Na końcu, Dyrektor Izby Celnej odnosząc się do zarzutu wadliwego przeprowadzenia badań laboratoryjnych opisał sposób ich przeprowadzenia, zastosowaną metodą oraz powołał właściwe przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skarga z dnia [...] r. została skierowana do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach. Natomiast z datą 1 stycznia 2004 r. weszły w życie ustawy reformujące sądownictwo administracyjne, tj. ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawą - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawą - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271). Stosownie do art. 85 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz zniesiono ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652), dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który jest właściwy do rozpoznania przedmiotowej skargi.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Z treści art. 145 § 1 ustawy wynika, ze w przypadku gdy sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu jedynie wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż, wbrew zawartym w niej zarzutom, zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przystępując w tym stanie rzeczy do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w punkcie wyjścia należy odwołać się do przepisu art. 85 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (tekst jednolity z 2001 r. Dz. U. Nr 75, poz. 802 ze zm.), który stanowi, iż należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Ponadto art. 83 tej ustawy pozwala na kontrolę zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów, skutkiem czego w niniejszej sprawie było uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż zgłoszenie w urzędzie celnym towaru stanowiącego przedmiot obrotu z zagranicą następuje w rozbiciu na poszczególne pozycje towarowe, które wyodrębniane są na podstawie dziewięciocyfrowych kodów towarowych Polskiej Nomenklatury Scalonej (PCN) podawanych w taryfie celnej importowej. Obowiązująca w dniu dokonania zgłoszeń przedmiotowego towaru Taryfa celna importowa, stanowiła załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 226, poz. 1885 ze zm.).

Stosowana w Polsce Taryfa celna przyjęła nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów, wprowadzonej w życie Międzynarodową Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzoną w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. (załącznik do Dz. U. Nr 11, poz. 62 z dnia 07.02.1997 r.). Zgodnie z postanowieniem art. 13 ust. 2 powyższej Konwencji "weszła ona w życie w stosunku do Polski dnia 1 stycznia 1996 r." (Oświadczenie rządowe z dnia 30 grudnia 1996 r. w sprawie przystąpienia przez Rzeczpospolitą Polską do Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, sporządzonej w Brukseli dnia 14.06.1993 r. -Dz. U. z 1997 r. Nr 11, poz. 63).

Wobec czego Dyrektor Izby Celnej prawidłowo ustalił, iż do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod Taryfy z przyporządkowaną do niego stawką celną a taryfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, przy czym wiążący jest tu, wynikający z art. 85 § 1 ustawy - Kodeks celny, stan towaru w dniu jego zgłoszenia do odprawy celnej.

Wskazać również przyjdzie, że uwagi dodatkowe zawarte w Taryfie celnej uściślające i wyjaśniające treść stawek celnych mają charakter normatywny. Nie są to wskazówki interpretacyjne, lecz stosowane na gruncie prawa celnego legalne definicje pojęć zawartych w przepisach prawa, pochodzące od organu ustawowo powołanego do określania stawek celnych i ich zmiany (wyrok SN z 25 lipca 1996 r., III ARN 22/96).

Taryfa celna obejmuje stawki celne, sposób, warunki i zakres ich stosowania z uwzględnieniem jej postanowień wstępnych. Reguła 1 ORINS stanowi: "Tytuły sekcji działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag."

Ta regulacja oznacza, że opis pozycji i uwagi do sekcji lub działów mają pierwszeństwo przy klasyfikacji towaru, inaczej mówiąc dopiero w sytuacji, kiedy nie jest możliwe sklasyfikowanie towaru według wskazanych kryteriów, mogą mieć zastosowanie pozostałe reguły interpretacyjne.

Kwestią zasadniczą w rozpatrywanej sprawie była klasyfikacja towarów importowanych przez stronę skarżącą. Organy celne uznały, że importowane towary określone przez zgłaszającego jako preparaty dietetyczne słodzone fruktozą - bez sacharozy zostały nieprawidłowo zaklasyfikowane do kodu PCN 2106 90 98 0 obejmującego "pozostałe z pozostałych przetworów spożywczych".

Weryfikując zgłoszenie celne organy celne dysponowały informacją producenta -firmy B o składzie i przeznaczeniu importowanego towaru, informacjami importera, wynikami badań Laboratorium Celnego określającymi ilościowe oznaczenie cukrów w importowanych artykułach spożywczych, deklaracją wartości celnej.

Wnioskowana przez skarżącą pozycja 2106 Taryfy celnej obejmuje "przetwory spożywcze gdzie indziej nie wymienione ani nie włączone", znajdujące się w dziale 21 obejmującym "Różne przetwory spożywcze". Natomiast zgodnie z Uwagami zawartymi w wyjaśnieniach do Taryfy celnej stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. (Dz.U. Nr 74, poz. 830) pozycją 2106 zostały objęte min. słodycze, gumy do żucia i tym podobne wyroby (w szczególności przeznaczone dla diabetyków) zawierające syntetyczne środki słodzące (np. sacharyna, sorbitol) zamiast cukru.

Zatem organy celne prawidłowo uznały, iż do pozycji 2106 nie mogą być zaliczone przetwory spożywcze, które zostały ujęte w innym miejscu taryfy celnej. Importowane produkty w postaci syropów, konfitur, ciasteczek, kanapek z mas owocowych, kremów orzechowych, pralinek, czekolad, batonów czekoladowych, ze wzglądu na swój skład surowcowy zasadnie zostały zaklasyfikowane przez organy celne odpowiednio do pozycji 1806 - czekolada i inne przetwory spożywcze zawierające kakao, 1905 - chleb, bułki, produkty cukiernicze ciasta i ciastka, herbatniki (biskwity) i inne wyroby piekarskie zawierające lub nie kakao, 2007 - dżemy, galaretki owocowe, marmolady, przeciery lub pasty owocowe lub orzechowe, będące przetworami gotowanymi, zawierające lub nie dodatek cukru lub innej substancji słodzącej.

Organy słusznie stwierdziły, że z opisów wskazanych pozycji wynika wręcz, że obejmują one wyroby zawierające kakao, wyroby piekarskie i przetwory owocowe z dodatkiem środka słodzącego. Prawidłowo również organy uznały, że obecność syntetycznych substancji słodzących nie eliminuje towarów z pozycji przez nie wskazanych. Nie zmienia również zasadniczego charakteru wyrobu obecność w nim fruktozy. Istotne bowiem znaczenie, zgodnie z Regułą 1 i Regułą 6 ORINS, dla tej klasyfikacji miało brzmienie pozycji oraz ustalona procentowo zawartość cukru w każdym produkcie. Tym samym, nie można podzielić stanowiska strony skarżącej, że przeznaczenie importowanych preparatów - będących w zamyśle producenta wyrobami dietetycznymi - przesądza o klasyfikacji towaru do pozycji 2106. Bez znaczenia dla tej klasyfikacji są również zapisy w prawie żywnościowym, ponieważ na gruncie prawa celnego nie funkcjonuje podział na środki spożywcze i środki spożywcze dietetyczne. Argumentacja strony skarżącej zaprezentowana w skardze, dotycząca prawidłowości zaklasyfikowania importowanego towaru do kodu PCN wskazanego w zgłoszeniu celnym była przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy celne, które uznały ją za nietrafną, a do twierdzeń importera odniosły się w uzasadnieniach obu decyzji oraz dodatkowo organ odwoławczy w odpowiedzi na skargą.

Należy zaakcentować, że organy celne dokonały oceny importowanego towaru, składu preparatów, ustaliły rolą poszczególnych składników opierając się na wynikach badań Laboratorium Celnego. W rozumieniu art. 197 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, osoby przeprowadzające te badania dysponowały wiadomościami specjalnymi. Strona skarżąca kwestionując sposób przeprowadzenia badań, jak również ich wyniki pomija te okoliczności, że zastosowano obowiązujące w tym zakresie normy oraz posłużono się metodą powszechnie stosowaną.

W tym stanie rzeczy przyszło stwierdzić, że organy celne prawidłowo zastosowały w sprawie przepis art. 85 § 1 Kodeksu celnego i zmieniły zadeklarowaną przez stroną klasyfikacją taryfową importowanych towarów. Ustalenie to - w ocenie Sądu - jest prawidłowe, a zatem Dyrektor Izby Celnej zasadnie uznał, że Naczelnik Urzędu Celnego w T. w wydanej decyzji dokonał właściwej klasyfikacji przedmiotowego towaru.

Podkreślić przyjdzie, że organy celne prowadząc postępowanie nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów, określoną w art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). W nauce wskazuje się, że organ dokonując tej oceny powinien kierować się wiedzą oraz zasadami doświadczenia życiowego, jak również zachować określone reguły, do których należą m.in. wymóg wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz przeprowadzenie rozumowania zgodnie z zasadami logiki. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w postępowaniu ustaleń. W ocenie Sądu wniosek organów celnych wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, nie stanowi więc naruszenia prawa.

Zarzuty postawione w skardze organom celnym nie stanowią, zdaniem Sadu, o naruszeniu przez te organy przepisów prawa. To, że organy celne dokonały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje i których oczekiwała skarżąca spółka nie świadczy o dowolnej jego ocenie.

Ponadto za trafne należy uznać argumenty organu odwoławczego dotyczące niemożności zastosowania w przedmiotowej sprawie zerowej zawieszonej stawki celnej. Brak pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wydane przez Ministra Zdrowia dla towarów posiadających charakter środka dietetycznego zaklasyfikowanego do kodu 2106 90 98 0 jest warunkiem zastosowania stawki celnej zawieszonej, a jego brak wyklucza jej zastosowanie. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że importer tego pozwolenia nie posiadał.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów należy przypomnieć, że od 1 stycznia 1998 r. każdy importer w trybie art. 5 ustawy Kodeks celny mógł zwrócić się do właściwego organu o wydanie wiążącej informacji taryfowej dotyczącej klasyfikacji towaru według Taryfy celnej, którą stosuje się do towarów, wobec których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja ta została udzielona. Przedmiotem wiążącej informacji taryfowej (WIT) jest klasyfikacja towarów według nomenklatury towarowej Taryfy celnej. Ta regulacja prawna umożliwia całkowite wykluczenie jednego ze skutków ryzyka handlowego ponoszonego przez importera towaru, polegającego na błędnej klasyfikacji towaru, a co za tym idzie - uiszczeniu należności celnych w zaniżonej wysokości.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

Sz.d