Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 328/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 156  par. 1 pkt 2, art. 157 par. 1 i 2,  art. 158 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: umorzyć postępowanie.


UZASADNIENIE

Skargą z dnia 18 września 2009 r. skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, L. S. wniósł o uchylenie decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim z dnia [...], nr [...], nakazującą J. i L. S. rozbiórkę wiaty o konstrukcji stalowej o długości 18,16 m, szerokości 4,80 m i powierzchni zabudowy 87,16 m2 zlokalizowanej w P. przy ul. [...], dz. nr A i nr B, k.m.1.

W uzasadnieniu skargi zarzucono naruszenie przepisów art. 7 w zw.

z art. 77 § 1, art. 8, art.10 § 1, art. 80 w zw. z art.107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podniesiono, że organ nie wyjaśnił całkowicie stanu faktycznego sprawy poprzez niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, nie przyczynił się do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania dla zagwarantowania równości wobec prawa, przed wydaniem decyzji nie wezwał strony do wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego, jak również organ nie wykazał, dlaczego jednym dowodom przyznano wiarygodności, innym zaś tej wiarygodności odmówiono.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, argumentując, iż podnoszone przez skarżącego zarzuty naruszenia zasad prowadzenia postępowania są niezasadne, albowiem organ odwoławczy orzekał

w oparciu o akta administracyjne zgromadzone przez organ I instancji, nie prowadząc odrębnego postępowania dowodowego, zaś w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, jakimi przesłankami się kierował, a także, dlaczego argumenty skarżącego nie zostały przez organ uwzględnione. Jednocześnie organ poinformował Sąd, że akta administracyjne przedmiotowej sprawy zostały przekazane Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, z uwagi na złożony przez skarżącego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji OWINB z dnia

[...], nr [...]. Na rozprawie w dniu 17 grudnia 2009 r. pełnomocnik skarżącego- J. S. złożyła do akt sprawy pismo Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 października 2009 r., będące zawiadomieniem o wszczęciu postępowania nieważnościowego, ponadto wniosła o zawieszenie postępowania sądowego.

Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Op 371/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zawiesił przedmiotowe postępowanie sądowe, które następnie podjął postanowieniem z dnia 7 czerwca 2010 r. W wyniku rozpatrzenia wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 8 stycznia 2010 r., nr [...], opartą o przepis art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdził nieważność decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim z dnia [...], nr [...] uznając, że wyżej wskazane decyzje dotknięte są kwalifikowaną wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a W ocenie organu nadzorczego w przedmiotowej sprawie organy administracyjne zobowiązane przepisami postępowania administracyjnego do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący i sumienny całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, obowiązku tego nie wykonały, co stanowiło rażące naruszenie przepisów art.7 i 77 § 1 K.p.a oraz art. 48 Prawa budowlanego. W szczególności organy obu instancji pominęły fakt, iż inwestor w toku postępowania administracyjnego kategorycznie podnosił, iż wybudowana przez niego wiata stanowi obiekt, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego i jej budowa nie wymagała pozwolenia na budowę. Przedmiotowa wiata została bowiem wybudowana jako obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania, w trakcie realizacji robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę z dnia 6 grudnia 2005 r., nr [...]., na działkach nr ewid. C i A. Z kolei organy nadzoru budowlanego wywodziły, iż skoro przedmiotowa wiata usytuowana jest w części na działce nr B, której teren nie był objęty pozwoleniem na budowę, nie może być uznana za obiekt, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane. Organy obu instancji pominęły również okoliczność, że J. i L. S. są użytkownikami wieczystymi działki nr B. Wyjaśniając pojecie "terenu budowy" organ nadzorczy wskazał, że w pojęciu terenu budowy mieści się nie tylko teren, na której realizowana jest budowa, ale również teren do działki przyległy, jeżeli inwestor ma prawo do jego wykorzystania w tym celu. Organ nadzorczy po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, iż zaskarżona decyzja organu wojewódzkiego, jak również decyzja organu powiatowego dotknięte są kwalifikowaną wadą z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a zatem wniosek strony o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji OWINB z dnia [...] był zasadny. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił natomiast stanowisko L. S., iż zaskarżona decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną, bowiem żona wnioskodawcy jest użytkownikiem wieczystym działek, na których znajduje się przedmiotowa wiata, co oznacza, że przysługuje jej prawo współwłasności obiektów budowlanych, również ona wystąpiła z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę.

Z akt administracyjnych wynika ponadto, iż żadna ze stron nie złożyła wniosku

o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sądowo-administracyjnego doszło do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie, wobec wydania przez ten organ w dniu

8 stycznia 2010 r., decyzji nr [...]. Stwierdzenie nieważności eliminuje decyzję administracyjną z obrotu prawnego i znosi skutki tej decyzji od dnia jej wydania. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest nadzwyczajnym trybem postępowania wynikającym

z przepisów K.p.a., które poza okolicznościami wymienionymi w art. 156 § 2 K.p.a., nie ograniczają terminu wszczęcia tego postępowania, co oznacza, że może być ono wszczęte w każdym czasie przed upływem dziesięciu lat od dnia doręczenia

lub ogłoszenia decyzji i jeśli nie wywołała ona nieodwracalnych skutków prawnych. Stosownie do przepisu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- zwanej dalej P.p.s.a.,

Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Należy w tym miejscu wskazać, również na przepis art. 56 P.p.s.a., który rozstrzyga o konieczności zawieszenia postępowania sądowego w razie wniesienia skargi po wszczęciu postępowania w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności lub wznowienia postępowania. Taka sytuacja miała miejsce

w przedmiotowej sprawie, bowiem skarga została wniesiona dnia 19 września

2009 r., natomiast w dniu 14 września 2009 r. do organu odwoławczego wpłynął, skierowany za jego pośrednictwem do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W konsekwencji powyższego, postanowieniem z dnia 17 grudnia 2009 r. tut. Sąd zawiesił postępowanie sądowoaministarcyjne.

Postępowanie o stwierdzenie nieważności jest nowym postępowaniem,

w związku, z czym wydana w jego wyniku decyzja eliminująca z obrotu prawnego decyzję objętą tym postępowaniem jest decyzją w nowej sprawie, od której stronie przysługują środki zaskarżenia. W przedmiotowej sprawie strona nie skorzystała

z przysługującego jej prawa do dwukrotnego rozpatrzenia sprawy administracyjnej, nie składając wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, wobec czego decyzja stwierdzająca nieważność zaskarżonej decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] oraz utrzymanej nią

w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim z dnia [...] stała się ostateczna.

W świetle art. 161 § 1 pkt 3 ustawy bezprzedmiotowość postępowania może wynikać ze zdarzeń zaszłych w toku postępowania sądowoadministracyjnego.

Za takie zdarzenie należało uznać wydanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia 8 stycznia 2010 r., stwierdzającej nieważność zaskarżonej decyzji z dnia [...] oraz decyzji z dnia [...],

w wyniku czego decyzja będąca przedmiotem skargi w niniejszej sprawie została prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym. Powyższe skutkuje zaś brakiem przedmiotu zaskarżenia, a więc także bezprzedmiotowością postępowania. Z powyższych względów postępowanie stało się bezprzedmiotowe,

co uzasadniało jego umorzenie, stąd na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.