Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 175/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 168 § 2, art. 169 § 1 i § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.), Protokolant specjalista Monika Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi A S.A. w Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania w sprawie podatku od nieruchomości za 2004 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: SKO lub Kolegium) postanowieniem z dnia [...] Nr [...] – wydanym po wniesieniu zażalenia podatnika A S.A. z siedzibą w Z. (dalej: Spółka lub skarżąca) na postanowienie SKO w K. z dnia [...] Nr [...] na podstawie, którego pozostawiono podanie bez rozpoznania w związku z nieusunięciem braków formalnych w wyznaczonym terminie – na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 169 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej Ordynacja podatkowa) utrzymało o mocy postawienie organu I instancji.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny.

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta C. ustalił podatnikowi A S.A. w Z. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2004. Decyzją z dnia [...] Kolegium utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego I instancji uznając, że podatnik w roku 2004 nie może korzystać ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W wyniku wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] została uchylona wyrokiem z dnia 27 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 1016/12 (doręczonym wraz z aktami sprawy w dniu 30 sierpnia 2013 r.) z uwagi na rozpatrzenie przez Kolegium odwołania, które nie zostało podpisane przez pełnomocnika podatnika, zaś brak ten nie został dostrzeżony przez organy podatkowe obu instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd polecił organowi odwoławczemu, przy rozpoznaniu sprawy ponownie, podjęcie czynności zmierzających do usunięcia wskazanego braku formalnego odwołania, a następnie uwzględniając wynik tych czynności do wydania stosownego rozstrzygnięcia.

Postanowieniem z dnia [...] SKO wezwało radcę prawnego podatnika do uzupełnienia – w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia – braku formalnego podania, poprzez podpisanie wniesionego pismem z dnia 8 maja 2012 r. odwołania od decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku do nieruchomości za rok 2004, pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpatrzenia. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 10 października 2013 r.

W wyznaczonym terminie tj. w dniu 14 października 2013 r. do SKO wpłynęło podpisane przez pełnomocnika podatnika odwołanie z dnia 8 maja 2012 r., złożone zostało jednak odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2003, a nie od decyzji z dnia [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2004.

Kolegium na marginesie wskazało, że sprawa określenia podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2003 została zakończona decyzją z dnia [...] (doręczoną w dniu 17 października 2013 r.) w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Gliwicach o sygn. akt I SA/Gl 1015/12 z dnia 27 maja 2013 r., w którym Sąd uchylając decyzję Kolegium, powołał się na Uchwałę składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2012 r. sygn. akt I FPS 1/12, a więc zupełnie inną przyczynę niż wskazana w wyroku o sygn. akt I SA/Gl 1016/12 w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2004.

Organ I instancji uznał, że w wyznaczonym terminie, tj. do dnia 17 października 2013 r. pełnomocnik strony nie złożył podpisu na właściwym odwołaniu, jak również nie przesłał właściwego (podpisanego) odwołania za pośrednictwem poczty. Na podstawie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej pozostawił podanie bez rozpatrzenia w związku z nieusunięciem braków formalnych w wyznaczonym terminie.

W zażaleniu na postanowienie organu I instancji strona, wnosząc o jego uchylenie podniosła, że postępowanie w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004 r. jest jedynie postępowaniem wpadkowym, zainicjowanym przez organy podatkowe, mającym na celu rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, jakim jest postępowanie stwierdzenie nadpłaty podatku. Natomiast intencja wniesienia środka zaskarżenia wynika z całokształtu czynności realizowanych przez pełnomocnika Spółki. Jednocześnie zasygnalizowała, że przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się postępowanie w zakresie wydania uchwały rozstrzygającej zagadnienie prawne odnośnie możliwości prowadzenia postępowania podatkowego, po dokonaniu zapłaty podatku.

SKO rozpatrując zażalenie Spółki na postanowienie organu I instancji, postanowieniem z dnia [...] utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...]. W uzasadnieniu organ II instancji zaznaczył, że w tym samym czasie Kolegium rozpatrywało odwołania podatnika od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2003 i jak również 2004. Jednakże treść tych odwołań znacząco się różniła, gdyż dotyczyła różnych stanów prawnych, stąd też nie mogło być mowy o jakiejkolwiek pomyłce przy ponownym składaniu podpisanego odwołania. W okolicznościach przedmiotowej sprawy Spółkę obciąża ryzyko wyboru profesjonalnego pełnomocnika, jak również konsekwencje związane ze sposobem prowadzenia przez niego poszczególnych spraw. Powierzając mu prowadzenie swojej sprawy strona powinna zatem liczyć się z tym, że wszelkie jego działania, jak również jego zaniechania w podejmowaniu określonych czynności procesowych, będą odnosić skutek prawny wobec niej. Pełnomocnik jest wyposażony przez mocodawcę w umocowanie do dokonywania czynności prawnych w imieniu i ze skutkami dla mocodawcy. Wezwanie do usunięcia braku formalnego było prawidłowe i zawierało kompletną i wyczerpującą informację o tym, jak ma zostać przeprowadzone usunięcie braku podania przez podmiot je wnoszący, było również w prawidłowy sposób doręczone.

Odnosząc się do podniesionej przez pełnomocnika okoliczności oczekiwania na uchwałę Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie możliwości prowadzenia postępowania i orzekania o wysokości zobowiązania podatkowego po dokonaniu zapłaty podatku, Kolegium stwierdziło, że nawet w przypadku uznania wskazanej wyżej procedury za nieuzasadnioną i zbędną w dalszym ciągu koniecznym będzie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku z rok 2004, zgodnie ze złożonym w terminie wnioskiem podatnika o stwierdzenie nadpłaty. W takim jednak przypadku – zdaniem Kolegium – podstawą prawną do wydania decyzji będzie wyłącznie art. 72 Ordynacji podatkowej (wcześniej kwestionowany przez sądy administracyjne, jako samodzielna podstawa do załatwienia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku).

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła:

a) naruszenie art. 169 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż skarżąca nie uzupełniła w terminie braku wniesionego odwołania poprzez jego podpisanie podczas, gdy podpisane przez pełnomocnika skarżącej pismo przewodnie (wraz z odwołaniem), odnoszące się do znajdującego się w aktach sprawy postanowienia organu podatkowego drugiej instancji wzywającego do uzupełnienia braku, wskazuje jednoznacznie, w sposób nie budzący jakichkolwiek zastrzeżeń, iż intencją i zamiarem skarżącej było wniesienie stosownego odwołania, niezawierajacego już braku;

b) naruszenie art. 60 kodeksu cywilnego poprzez jego niezastosowanie, podczas, gdy wola osoby składającej oświadczenie woli, może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, a za takie zachowanie należałoby uznać złożenie pisma przewodniego (wraz z odwołaniem), odnoszącego się do znajdującego się w aktach sprawy postanowienia organu podatkowego drugiej instancji wzywającego do uzupełnienia braku;

c) naruszenie art. 169 § 1 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie skutkujące uchyleniem się od podjęcia dodatkowych czynności zmierzających do ustalenia rzeczywistej intencji skarżącej w związku z wniesieniem pisma przewodniego (wraz z odwołaniem);

d) naruszenie art. 121, art. 122 oraz art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie ustaleń sprzecznych z wolą strony i przyjęcie, iż strona nie uzupełniła braku wniesionego odwołania, co skutkuje naruszeniem zasady pogłębiania zaufania do organów państwa.

Skarżąca wskazała, że wyrok tut. Sądu z dnia 27 maja 2013 r. (sygn. akt I SA/Gl 1016/12) w sposób jednoznaczny i nie budzący zastrzeżeń potwierdza okoliczność wniesienia przez skarżącą stosownego odwołania oraz stwierdził jego brak w postaci niezłożenia podpisu. Dalej podała, że w odpowiedzi na postanowienie SKO wzywające do uzupełnienia braku złożyła pismo przewodnie, podpisane przez pełnomocnika skarżącej oraz odnoszące się do ww. postanowienia oraz wskazujące jednoznacznie, w sposób nie budzący jakichkolwiek zastrzeżeń, iż intencją i zamiarem strony było wniesienie stosownego odwołania, niezawierajacego już przedmiotowego braku w postaci braku podpisu. Podkreśliła ponadto, że organ II instancji bez wnikliwej analizy pism skarżącej pod kątem ustalenia rzeczywistej treści oświadczenia woli przyjął de facto, iż skarżąca zrezygnowała z przysługującego jej prawa do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Powołując się na stanowisko orzecznictwa i doktryny uznała, że o tym, jaki charakter ma pismo strony, decyduje sama strona. Jeśli charakter wniesionego pisma budzi wątpliwości, organ administracji ma obowiązek wyjaśnić rzeczywistą wolę strony. Kontynuując podkreśliła, że postępowanie w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2004 jest jedynie postępowaniem wpadkowym, mającym na celu rozstrzygniecie zagadnienia wstępnego wobec właściwego postępowania o stwierdzenie nadpłaty podatku. Pozostawienie zatem bez rozpatrzenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2004 r. przez organ podatkowy jest sprzeczne zarówno z interesem publicznym jak i ważnym interesem skarżącej. Skarżąca zasygnalizowała także, że przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się postępowanie w zakresie wydania uchwały w składzie 7 sędziów rozstrzygającej zagadnienie prawne odnośnie możliwości prowadzenia postępowania podatkowego i orzekania o wysokości zobowiązania podatkowego. Podsumowując wskazała, że odwołanie od decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2003 zawierało wszystkie zarzuty, które były zawarte w odwołaniu od decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2004, z uwagi na tożsamość stanów faktycznych.

SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Podkreśliło, że w tym samym czasie Kolegium rozpatrywało również odwołanie podatnika od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2003. Jednakże treść tych odwołań znacząco się różniła, gdyż dotyczyła różnych stanów prawnych, stąd też nie mogło być mowy o jakiejkolwiek pomyłce przy ponownym składaniu podpisanego odwołania. Pełnomocnik miał możliwość wyboru sposobu uzupełnienia braku podania, siedziba SKO znajduje się w K. przy ulicy [...], natomiast siedziba Kancelarii Radców Prawnych Spółki Partnerskiej M. W. i M. O. w K. przy ulicy [...]. Zdaniem organu II instancji w okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżącą Spółkę obciąża ryzyko wyboru profesjonalnego pełnomocnika, jak również konsekwencje związane ze sposobem prowadzenia przez niego poszczególnych spraw. Powierzając mu prowadzenie swojej sprawy strona powinna zatem liczyć się z tym, że wszelkie jego działania, jak również jego zaniechania w podejmowaniu określonych czynności procesowych, będą odnosić skutek prawny wobec niej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Wskazana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżone postanowienie stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa w stopniu obligującym Sąd do jego uchylenia.

Stan faktyczny sprawy jest bezsporny, natomiast przedmiot sporu sprowadza się do ustalenia, czy pełnomocnik podatnika – wezwany do uzupełnienia w terminie 7 dni braku formalnego pisma (odwołania od decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2004 r.) poprzez jego podpisanie – w wyznaczonym terminie uzupełnił brak formalny, składając podpisane odwołanie od decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za rok 2003 r. wraz z pismem przewodnim (tj. informującym organ o usunięciu braku formalnego).

Brak formalny wniesionego odwołania przez skarżącą został stwierdzony w toku postępowania przed tut. Sądem, w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1016/12, rozpoznającym skargę na decyzję ustalającą podatnikowi wymiar podatku od nieruchomości za 2004 r. Sąd uchylając decyzję organu II instancji stwierdził, że podpis pod odwołaniem, o ile nie zachodzi przypadek z art. 168 § 3a Ordynacji podatkowej, powinien być złożony własnoręcznie przez wnoszącego odwołanie, zaś jego opatrzenie jedynie pieczątką imienną nie spełnia wymogu przewidzianego w art. 168 § 2 Ordynacji podatkowej. Pieczątka imienna nie zastępuje podpisu osoby w pieczątce tej wymienionej.

Organ wykonując wskazania Sądu wezwał pełnomocnika skarżącego będącego radcą prawnym (postanowieniem z dnia [...]), na podstawie art. 169 Ordynacji podatkowej, do uzupełnienia w terminie 7 dni braku formalnego podania, poprzez podpisanie wniesionego pismem z dnia 8 maja 2012 r. odwołania od decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku do nieruchomości za rok 2004, pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpatrzenia. W zakreślonym terminie pełnomocnik złożył pismo z dnia 11 października 2013 r., w którym podał, że w załączeniu przekazuje odwołanie od decyzji z dnia [...] podpisane przez pełnomocnika. Załącznikiem do pisma było podpisane odwołanie (od decyzji z dnia [...]) stanowiące jednak odwołanie od decyzji określającej wymiar podatku od nieruchomości dotyczącej roku 2003.

Zasadnicze znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia ma treść art. 168 § 2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, że podanie (w tej sprawie odwołanie) powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adresu (miejsca zamieszkania lub pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności), a także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych. Do braków formalnych, które rodzą obowiązek organu podatkowego wezwania osoby do ich usunięcia, należą braki, które uniemożliwiają nadanie podaniu właściwego biegu. Do nich należy zaliczyć: żądanie, które wyznacza przedmiot postępowania, podpis osoby, pełnomocnictwo, jeżeli osoba działa przez pełnomocnika oraz inne wymagania stawiane przepisami szczególnymi. Jak wskazuje doktryna, w zakresie składania podań Ordynacja podatkowa przyjmuje zasadę ograniczonego formalizmu (por. B. Adamiak w: Ordynacja podatkowa. Komentarz 2011, Unimex, Wrocław 2011, str. 749).

Z kolei przepis art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej przewiduje, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

Organ prawidłowo wezwał pełnomocnika strony do usunięcia braku formalnego, wskazując w postanowieniu zakres usunięcia braku formalnego (przez podpisanie odwołania), przedmiot sprawy (określając decyzję z podaniem daty jej wydania, nr sprawy i okresu, którego dotyczy), wskazał termin do usunięcia braku (7 dni) oraz rygor (pozostawienia sprawy bez rozpoznania).

Sąd nie podziela zarzutów skargi. Odnosząc się do nich przede wszystkim nie kwestionuje: woli, intencji i zamiaru strony, co do samego złożenia środka odwoławczego, jak również jego uzupełniania poprzez złożenie podpisu. Ocenie podlega jedynie, czy strona składając pismo przewodnie z dnia 11 października 2013 r. wraz z załącznikiem uzupełniła w terminie brak formalny.

W ocenie Sądu, skoro załącznikiem do pisma z dnia 11 października 2013 r. było odwołanie od decyzji podatkowej dotyczącej roku 2003, ze wskazaniem wszystkich danych dotyczących tej decyzji włącznie z jej sygnaturą, nie można przyjąć, że dotyczy ona roku 2004. Nawet, jeżeli zawiera tożsame zarzuty, nie stanowi odwołania w tej właśnie sprawie. Należy uznać za nieracjonalne twierdzenia pełnomocnika, że "organ (...) w istocie bez wnikliwiej analizy pism skarżącej pod kątem ustalenia rzeczywistej treści oświadczenia woli przyjął de facto, iż skarżąca zrezygnowała z przysługującego jej prawa do wniesienia odwołania". Rolą organu II instancji było wykonanie zaleceń Sądu zawartych z wyroku z dnia 27 maja 2013 r. Z tej powinności organ wywiązał się należycie wydając postanowienie z dnia [...],wzywające stronę do usunięcia braku formalnego w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Rolą pełnomocnika strony (radcy prawnego) było wykonanie tego wezwania – osobiście poprzez podpisanie odwołania znajdującego się w aktach administracyjnych, bądź korespondencyjnie. Jeżeli pełnomocnik zdecydował się na drugi ze wskazanych sposobów uzupełnienia braku formalnego, miał obowiązek złożenia do akt administracyjnych tego samego odwołania, które złożył uprzednio tyle, że z zamieszczonym pod nim podpisem. Rolą organu w tej części postępowania nie było ustalenie woli strony, a jedynie ustalenie czy złożone podanie (odwołanie) spełnia wymogi przewidziane w art. 168 § 2 Ordynacji podatkowej. Błędnie strona upatruje zatem naruszenia przez organ art. 60 Kodeksu cywilnego. Nie zmieniają tej oceny także twierdzenia pełnomocnika strony, zdaniem którego, wydanie przez organ decyzji dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości za 2004 r. w sprawie miało charakter "postępowania wpadkowego". Nie widząc potrzeby rozwijania tej kwestii, należy podzielić twierdzenia organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Myli się również pełnomocnik strony twierdząc, że uzupełnienie braku formalnego pisma – w rozumieniu art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej – stanowi złożenie pisma przewodniego, podpisanego przez tego pełnomocnika. W omawianym piśmie pełnomocnik zawarł jedynie informację o przekazaniu odwołania od decyzji z dnia [...] podpisaną przez pełnomocnika. Zdaniem Sądu nie stanowi to wykonania postanowienia organu w zakresie uzupełnienia braku formalnego podania. Podkreślić należy, że pełnomocnik strony z dniem wydania wyroku przez tut. Sąd w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1016/12 tj. w dniu 27 maja 2013 r. (a na pewno z dniem otrzymania tego wyroku wraz z uzasadnieniem) powziął informację o konieczności uzupełniania braku formalnego złożonego odwołania. Wobec oczywistego charakteru dokonania tej czynności trudno zaaprobować przedstawioną przez stronę argumentację.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest podgląd, że "wobec nie uzupełnienia braków formalnych wniosku tj. niedoręczenie organowi dokumentu pełnomocnictwa, ani też podpisania wniosku przez osoby uprawnione do reprezentowania spółki, organ podatkowy jest nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do wydania postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 169 § 4 O.p., na które służy zażalenie" (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 898/10; dostępny w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Podkreślenia wymaga, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych jest przejawem funkcji gwarancyjnej, stworzeniem przez ustawodawcę możliwości konwalidacji błędu w działaniu strony czy też wnoszącego podanie. W sytuacji gdy wnoszący podanie popełni w nim błąd to nie organ a ustawodawca zagwarantował mu prawo i odpowiadający temu prawu, po stronie organu, obowiązek stworzenia warunków umożliwiających jego naprawienie. Gwarantuje to każdemu prawo do rozpoznania jego podania w granicach i na podstawie prawa. To właśnie zasada praworządności i legalizmu wymusza na organie określone działanie – w przedmiotowej sprawie "pozostawienie podania bez rozpatrzenia" zawsze w sytuacji niewypełnienia warunku wskazanego w wezwaniu.

Wobec sformułowania przez ustawodawcę następujących po sobie obligatoryjnych działań – po ujawnieniu, że podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, tj. wezwaniu wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z jednoczesnym pouczeniem go, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia – organ nie może postąpić inaczej jak:

- po pierwsze: pozostawić podanie bez rozpatrzenia jeżeli nie uzupełniono braków, co skutkuje wydaniem postanowienia o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie – co wystąpiło w przedmiotowej sprawie albo

- po drugie: rozpoznać podanie jeżeli uzupełniono braki.

W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik strony, pomimo wezwania organu (postanowieniem z dnia [...]) do uzupełnienia wskazanych w nim braków formalnych, czyli złożenia podpisu, w wyznaczonym terminie nie uzupełnił przedmiotowych braków, co skutkowało pozostawieniem go bez rozpoznania. Zasadnie organy obu instancji uznały, że pismo strony z dnia 11 października 2013 r. nie czyni zadość wezwaniu, a tym samym podanie (odwołanie strony od decyzji) nie zostało opatrzone podpisem osoby go wnoszącej.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych przez pełnomocnika skarżącej przepisów. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organy podjęły niezbędne i wszelkie – prawem dopuszczone w tego rodzaju postępowaniach – działania w celu odtworzenia chronologii zdarzeń i dogłębnego wyjaśnienia stanu prawnego. Organy poczynione ustalenia poddały wszechstronnej ocenie, nie pomijając przy tym żadnego z jego elementów. Kierując się ponadto zasadami logiki i doświadczenia życiowego, ustaliły istnienie okoliczności faktycznych i prawnych, mających wpływ na wynik sprawy. To, że organy orzekające w sprawie doszły do odmiennych wniosków niż te, przedstawiane przez stronę skarżącą, nie świadczy o naruszeniu reguł postępowania. Organ prawidłowo przyjął, że strona skarżąca nie uzupełniła w terminie braku formalnego co uzasadnia wydanie postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia na podstawie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej.

Zaskarżone postanowienie w przedstawionych warunkach faktycznych i prawnych nie narusza prawa, zatem skargę, jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.