Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 397/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Myślińska po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Bd 148/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 21 marca 2016 r. odrzucił skargę [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] maja 2015 r., odmawiającą zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych, od których akcyza została zapłacona na terytorium kraju.

W dniu 29 stycznia 2016 r. skarżący nadał w placówce pocztowej skargę na wymienioną decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...].

Według WSA w sprawie jest bezsporne, że doręczenie decyzji organu drugiej instancji następowało za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, co oznacza, że powinno zostać dokonane zgodnie z przepisami Rozdziału 5 Działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r. poz. 613) – dalej jako: "O.p.", regulującymi zasady doręczania przesyłek w postępowaniu podatkowym. Zgodnie z art. 150 O.p w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 O.p. (do rąk własnych adresata albo pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi) poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce, o czym zawiadamia adresata dwukrotnie. Powtórne awizowanie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (art. 150 § 1a O.p.). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w placówce pocztowej umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 2).

W rozpoznawanej sprawie, wobec braku możliwości doręczenia przesyłki adresatowi, przesyłka została awizowana po raz pierwszy w dniu 14 grudnia 2015 r., zaś powtórne awizo zostało złożone w dniu 22 grudnia 2015 r. W tej sytuacji 14-dniowy termin do jej odbioru upływał z dniem 28 grudnia 2015 r. W konsekwencji trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upływał z dniem 27 stycznia 2016 r. Pomimo upływu terminu, w którym poczta przechowuje korespondencję, skarżący w dniu 30 grudnia 2015 r. osobiście odebrał przesyłkę zawierającą decyzję organu odwoławczego, o czym świadczy jego czytelny podpis i data na potwierdzeniu odbioru (k. 168 akt adm.). Skargę wniósł natomiast za pośrednictwem poczty, nadając ją w dniu 29 stycznia 2016 r. (k. 7 akt sądowych ).

W ocenie Sądu okoliczność, że skarżący odebrał przesyłkę po upływie 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 150 O.p. nie oznacza, że termin ten uległ przedłużeniu bądź podlega obliczeniu według innych zasad, niż wynika to z przywołanych przepisów prawa.

Wobec powyższego, skoro przesyłka była awizowana po raz pierwszy w dniu 14 grudnia 2015 r., zaś powtórne awizo zostało złożone w dniu 22 grudnia 2015 r., to 14 -dniowy termin do jej odbioru upływał z dniem 28 grudnia 2015 r. W konsekwencji trzydziestodniowy termin do złożenia skargi w niniejszej sprawie upływał z dniem 27 stycznia 2016 r. Zatem nadanie jej przez skarżącego za pośrednictwem poczty w dniu 29 stycznia 2016 r. nastąpiło z przekroczeniem ustawowego terminu. Sąd zauważył, że warunkiem rozpatrzenia skargi jest złożenie jej w ustawowym terminie. Zgodnie bowiem z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Skoro strona skarżąca nie zachowała terminu do wniesienia skargi, to tym samym brak jest podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia.

[...] złożył zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia w całości i przeprowadzenia rozprawy w przedmiocie złożonej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Toruniu.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że istotnie otrzymał z urzędu pocztowego dwa awiza, jednak z racji, że w okresie świątecznym skarżący przebywał poza miejscem zamieszkania, telefonicznie sprawdził w urzędzie pocztowym od kiedy należy odebrać list polecony. Z uzyskanych informacji wynikało, że przesyłkę należy odebrać do dnia 30 grudnia 2015 r. i w tym dniu skarżący odebrał przesyłkę. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 29 stycznia 2016 r. W tym też dniu skarżący nadał przesyłkę zawierającą skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż sposoby doręczania pism osobom fizycznym w postępowaniu podatkowym określają przepisy art. 148 - 150 O.p. Art. 150 tej ustawy ustanawia szczególny tryb doręczeń, który polega na uznaniu fikcji dokonania doręczenia pisma, w wypadku niemożności doręczenia go osobiście adresatowi przesyłki albo w tzw. sposób zastępczy (art. 148 - 149 O. p.) i przechowywania pisma przez okres czternastu dni w placówce pocztowej, o czym zawiadamia się adresata przesyłki. Wraz z upływem ostatniego dnia tego okresu i niepodjęcia pisma w placówce pocztowej, pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Powyższa regulacja przesądza zatem, że doręczenie zastępcze, będące odstępstwem od zasady wynikającej z art. 148 § 1 O.p., następuje z upływem 14 dnia od dnia pierwszej awizacji.

Z akt sprawy wynika, że wobec braku możliwości doręczenia przesyłki skarżącemu, przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została awizowana po raz pierwszy w dniu 14 grudnia 2015 r., zaś powtórne awizo zostało złożone w dniu 22 grudnia 2015 r. W tej sytuacji 14-dniowy termin do jej odbioru upływał z dniem 28 grudnia 2015 r. W konsekwencji trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upływał z dniem 27 stycznia 2016 r. Pomimo upływu terminu, w którym poczta przechowuje korespondencję, skarżący w dniu 30 grudnia 2015 r. osobiście odebrał przesyłkę zawierającą decyzję organu odwoławczego. Skargę wniósł natomiast za pośrednictwem poczty, nadając ją w dniu 29 stycznia 2016 r.

W ocenie NSA okoliczność, że skarżący odebrał przesyłkę po upływie 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 150 O.p. nie oznacza, że termin ten uległ przedłużeniu bądź podlega obliczeniu według innych zasad, niż wynika to z przywołanych przepisów prawa. Należy również podkreślić, że wprowadzona przez ustawodawcę fikcja doręczenia jest w tej sytuacji prawnie skuteczna, to znaczy pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, w tym także skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi. Okoliczność, że w przedmiotowej sprawie placówka pocztowa faktycznie wydała przesyłkę adresatowi w dniu 30 grudnia 2015 r. nie może w żadnym razie przesądzać o skutku doręczenia decyzji w rozumieniu przepisów O.p., ten bowiem z mocy przepisu art. 150 § 4 O.p. następuje z mocy prawa z upływem ostatniego, 14 dniowego terminu liczonego od daty pierwszego awizowania przesyłki.

Wobec powyższego Sąd I instancji słusznie stwierdził, że skoro przesyłka była awizowana po raz pierwszy w dniu 14 grudnia 2015 r., zaś powtórne awizo zostało złożone w dniu 22 grudnia 2015 r., to 14 -dniowy termin do jej odbioru upływał z dniem 28 grudnia 2015 r. W konsekwencji trzydziestodniowy termin do złożenia skargi w niniejszej sprawie upływał z dniem 27 stycznia 2016 r. Zatem nadanie jej przez skarżącego za pośrednictwem poczty w dniu 29 stycznia 2016 r. nastąpiło z przekroczeniem ustawowego terminu.

Już tylko na marginesie należy wskazać, że okoliczności na które powołuje się autor zażalenia, mogłaby ewentualnie posłużyć dla uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.