Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 213/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 84
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Maciej Busz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi D.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

IV SA/Po 213/14

Uzasadnienie

Burmistrz K. decyzją z dnia [...].09.2013r. nr [...] na podstawie art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 84 ustawy z dnia 03.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008r., Nr 199, poz.1227 ze zm., zwanej dalej ustawą środowiskową), § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010r. nr 213, poz. 1397 – dalej rozporządzenie), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013r. poz. 267 – dalej k.p.a.) po rozpatrzeniu wniosku M. sp. z o.o. w W. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko: "Budowa i eksploatacja elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 2 MW planowanego w gminie K., woj. W., na działce nr [...]" po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (dalej RDOŚ w P.) i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. (dalej PPIS w K.) orzekł realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W decyzji określono również warunki realizacji w/w przedsięwzięcia i wskazano, że charakterystykę przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedmiotowa inwestycja z uwagi na jej rodzaj i skalę nie spowoduje znacznych przekształceń, czy zmian zagospodarowania terenu mogących stwarzać zagrożenie dla środowiska. Po otrzymaniu opinii RDOŚ w P. i PPIS w K., Burmistrz odstąpił postanowieniem z dnia [...].09.2013r. od sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że działka na której będzie realizowana inwestycja stanowi łąki i grunty orne na których planuje się posadowienie paneli fotowoltaicznych na 3,91 ha. Konstrukcja instalacji będzie miała wysokość 4 m. Nie planuje się, by eksploatacja farmy fotowoltaicznej wiązała się z naruszeniami standardów jakości środowiska. Teren na którym zaplanowano inwestycję zlokalizowany jest poza obszarami podlegającymi ochronie na podstawie ustawy o ochronie przyrody.

Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniosła D.P. wnosząc o "odrzucenie" zaskarżonej decyzji. W odwołaniu ogólnikowo wskazano, że zaskarżona decyzja nie stanowi podstawy do ustalenia warunków zabudowy elektrowni i jest pozbawiona podstaw prawnych. Zdaniem odwołującej zaskarżona decyzja powinna być oparta na przepisach ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012r. poz. 647 – dalej u.p.z.p.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Nadto odwołująca podniosła, że wnosi o zaniechanie budowy przedmiotowej elektrowni w imieniu mieszkańców osiedla (załączono listę podpisów). Wskazała, że planowana inwestycja położona będzie na gruntach ornych w odległości 180 m od budynków mieszkalnych. Jej budowa obniży wartość okolicznych nieruchomości i spowoduje regres tej części miasta.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej SKO) decyzją z dnia [...].11.2013r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji opisano dotychczasowy przebieg postępowania, a także wskazano, że ocena, czy planowana inwestycja spełnia warunki określone w u.p.z.p. będzie miała miejsce dopiero na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że decyzja środowiskowa nie przesądza o realizacji inwestycji na wskazanym terenie. Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Pogląd ten jest zgodny z opiniami RDOŚ w P. i PPIS w K. Zaakcentowano, że budowa planowanej elektrowni fotowoltaicznej nie spowoduje zmiany użytkowania przyległych gruntów. Planowana elektrownia nie będzie się wiązała z poborem wody, wytwarzaniem ścieków lub hałasu, emisjami do powietrza. Jej eksploatacja nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych norm pól elektromagnetycznych. Planowana inwestycja zlokalizowana jest poza obszarami chronionymi. Nie przewiduje się negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko przyrodnicze. Reasumując, planowana inwestycja nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w ustawowym terminie wniosła D.P. o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji ją poprzedzającej.

Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1/ art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art.84 ust.1 oraz art.63 ust.1 ustawy środowiskowej polegające na utrzymaniu w mocy decyzji naruszającej prawo z uwagi na brak określenia w decyzji warunków realizacji przedsięwzięcia i ograniczenie się do przywołania przepisu art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej,

2/ art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej polegające na braku zawarcia w uzasadnieniu decyzji wyczerpujących informacji o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy,

3/ art. 63 ust. 2 ustawy środowiskowej polegające na nieuprawnionym stwierdzeniu braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko bez należytej oceny wszystkich uwarunkowań i oddziaływania planowanego przedsięwzięcia i z pominięciem, iż:

- zlokalizowanie elektrowni w odległości ok.250 m od zabudowy mieszkalnej będzie maiło wpływ na życie i zdrowie ludności,

- moduły fotowoltaiczne wywierają wpływ na ustrój powodując zmiany fizyczne, chemiczne i biologiczne,

- wystąpienie prądów konwekcyjnych spowoduje zmiany na terenie najbliższego otoczenia poprzez przekroczenie promieniowania elektromagnetycznego dla ludności, roślin i zwierząt,

4/ art. 80 ust.2 ustawy środowiskowej poprzez wydanie decyzji mimo braku stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami m.p.z.p. oraz braku ustalenia, czy na terenie objętym planowana inwestycją obowiązuje m.p.z.p.

Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1/ art. 7, art. 77 § 1 i art.80 k.p.a. poprzez niewystarczające zebranie materiału dowodowego i jego dowolną ocenę,

2/ art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji,

3/ art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ się kierował przy załatwieniu sprawy,

4/ art. 15 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu,

5/ art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącej przez Burmistrza możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym,

6/ art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że nie zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skarżąca opisała i rozwinęła powyższe zarzuty podnosząc m.in., że organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do twierdzeń skarżącej zawartych w odwołaniu oraz w piśmie skarżącej z dnia 13.07.2013r. dotyczących oddziaływania elektrowni fotowoltaicznej na mieszkańców pobliskiej zabudowy, jej wpływu na pracę serca i układ nerwowy tychże mieszkańców, wystąpienia prądów konwekcyjnych (efektu tzw. szklanej pustyni), a także obniżenia wskaźników ekonomicznych nieruchomości zlokalizowanych na obszarze oddziaływania przedmiotowej elektrowni.

Rozwijając zarzuty procesowe skarżąca m.in. podniosła, iż organ odwoławczy dokonał dowolnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego i nie rozpatrzył wszechstronnie zgromadzonego materiału dowodowego. Organ odwoławczy nie wskazał w uzasadnieniu swej decyzji faktów, które uznał za udowodnione oraz przyczyna dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Ponadto Burmistrz K. przed wydaniem swej decyzji nie poinformował skarżącej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału w sprawie oraz zgłoszenia żądań.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Podkreślono, że Burmistrz K. wyraźnie wskazał w swym piśmie z dnia 11.06.2013r., że dla przedmiotowego terenu nie ma m.p.z.p. Zaakcentowano także, że zarówno RDOŚ w P., jak i PPIS w K. w swych opiniach nie stwierdzili istnienia przesłanek uniemożliwiających realizacje przedmiotowej inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji jest art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej, zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 3 ustawy). Stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Charakter planowanej inwestycji określa zatem konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, iż organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy.

Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może zatem nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, czy też sprzeczności z innymi przepisami prawa. Podstawę taką może również stanowić wynikająca z art. 81 ust. 1 ustawy odmowa zgody na realizacje przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 powyższej ustawy. Artykuł 63 ust. 1 wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionym w powyższym artykule, przy czym ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie obliguje organ w art. 64 ust. 1 do wcześniejszego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących.

Stosownie zaś do art. 63 ust. 1 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania:

1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem:

a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji,

b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie,

c) wykorzystywania zasobów naturalnych,

d) emisji i występowania innych uciążliwości,

e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii;

2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające:

a) obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych,

b) obszary wybrzeży,

c) obszary górskie lub leśne,

d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych,

e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody,

f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone,

g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne,

h) gęstość zaludnienia,

i) obszary przylegające do jezior,

j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej;

3) rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z:

a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać,

b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze,

c) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej,

d) prawdopodobieństwa oddziaływania,

e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania.

Stosownie do treści ust. 2 powyższego unormowania, postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W niniejszej sprawie pozostaje poza sporem, że będąca jej przedmiotem inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wprawdzie jej lokalizacja została wyznaczona na terenach ornych i pastwiskach, jednak powierzchnia planowanej inwestycji – jak wynika z przedłożonej przez inwestora karty informacyjnej przedsięwzięcia - będzie przekraczać 1 ha, a dokładnie wyniesie 2,66 ha (wielkość działki na której będzie realizowana inwestycja wynosi 3,91 ha). Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. "b" rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, lub magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a (obszary objęte formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub otuliny form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy), przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. W konsekwencji nie budzi wątpliwości, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest w przypadku przedmiotowej inwestycji obligatoryjne, lecz zostało uzależnione od stwierdzenia tego obowiązku przez Burmistrza K. przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 63 ust. 1 ustawy.

W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej). W przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach k.p.a., winno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 powyższej ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to bowiem dokonanie oceny, co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.

Jak już wspomniano stosownie do treści art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej przeprowadzana ocena, czy w sprawie niezbędne jest nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, musi uwzględniać: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia (pkt. 1); usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pkt. 2); rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2 (pkt. 3).

Wracając na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że wyspecjalizowany organ, tj. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. postanowieniem z dnia [...].09.2013r. nr [...] wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Z uzasadnienia wynika, że RDOŚ w P. przeanalizował kartę informacyjna przedsięwzięcia, a nadto wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że RDOŚ w P., jak i Burmistrzowi K., znane były zarzuty (protesty) skarżącej wnoszone na etapie postępowania administracyjnego. Tym niemniej RDOŚ w P. (jak również Burmistrz) ich nie podzielił, gdyż po przeanalizowaniu przesłanek określonych w art.63 ust.1 ustawy środowiskowej stwierdzono, że nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko przyrodnicze. Ustalono także, że realizacja przedsięwzięcia nie pociągnie za sobą zagrożeń dla środowiska i nie będzie ono transgranicznie oddziaływać na środowisko.

Reasumując RDOŚ w P. stwierdził, że z uwagi na lokalizację, charakter i zakres oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz brak negatywnego wpływu na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt, ich siedlisk i siedlisk przyrodniczych, objętych ochroną w opinii RDOŚ dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Także PPIS w K. wyraził opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko.

Burmistrz K. na podstawie powyższych opinii postanowieniem z dnia [...].09.2013r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i odstąpił od zobowiązania inwestora do opracowania raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Jak wskazuje analiza zaskarżonej decyzji Burmistrza K. wymogi określone w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej zostały w przedmiotowej sprawie spełnione. W szczególności Burmistrz dokonał analizy załączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia wskazując, iż w jej świetle w przedmiotowej sprawie nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Planowana inwestycja nie wpłynie szkodliwie na środowisko przyrodnicze oraz zdrowie i życie ludzi, zaś wszystkie uciążliwości z nią związane zamykać się będą na terenie, do którego inwestor posiada tytuł prawny. W zaskarżonych decyzjach wydanych w obu instancjach wbrew zarzutom skargi w sposób wyczerpujący wyjaśniono, z jakich przyczyn realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

W załączniku nr 1 do w/w decyzji Burmistrza wskazano, że nie przewiduje się, by zostały przekroczone zostały dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, jak również dopuszczalne poziomy hałasu. Wskazano też, że powłoka antyrefleksyjna pokrywająca panele fotowoltaiczne zwiększy absorpcję promieniowania słonecznego i zapobiegnie niepożądanemu efektowi odbicia światła od powierzchni paneli.

Podkreślić należy, że odwołanie wniesione przez D.P. miało charakter nader ogólnikowy i nie zostało poparte żadnymi ekspertyzami opracowanymi na jej zlecenie, jak również nie poparto go powszechnie dostępnymi źródłami. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy zarzut, iż zaskarżona decyzja organu I instancji nie stanowi podstawy do ustalenia warunków zabudowy elektrowni i jest pozbawiona podstaw prawnych, a także, że powinna być oparta na przepisach u.p.z.p. oraz rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest niesłuszny. Jak słusznie wskazało SKO ocena, czy inwestycja spełnia wymagania określone w u.p.z.p. będzie bowiem miała miejsce dopiero na etapie postępowania o ustaleniu warunków zabudowy.

Dodatkowo należy wskazać, że skarżąca jest uprawniona do ochrony własnego interesu prawnego, lecz nie posiada (pomimo zebranych podpisów) legitymacji do występowania w imieniu innych osób, które swój interes prawny mogą chronić składając przysługujące im wnioski i środki odwoławcze.

Zarzuty podniesione w skardze również nie zostały w żaden sposób nawet uprawdopodobnione ekspertyzami opracowanymi na zlecenie skarżącej bądź choćby materiałami powszechnie dostępnymi. Dotyczy to choćby zarzutu tzw. szklanej pustyni. W ocenie Sądu aby skutecznie podważyć twierdzenia inwestora, a później także organu należy przedstawić nie tylko niczym nie poparte zarzuty, lecz również argumenty na ich poparcie. Jak wskazały organy powłoka antyrefleksyjna pokrywająca panele fotowoltaiczne zwiększy absorpcję promieniowania słonecznego i zapobiegnie niepożądanemu efektowi odbicia światła od powierzchni paneli.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej poprzez wydanie decyzji mimo braku stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami m.p.z.p. oraz braku ustalenia, czy na terenie objętym planowana inwestycją obowiązuje m.p.z.p. należy wskazać, iż zgodnie z w/w przepisem właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Jedynie zatem uchwalony plan miejscowy w sposób efektywny może determinować możliwość wydania decyzji środowiskowej. Okolicznością przez stronę niekwestionowaną jest, iż dla terenu objętego zakresem niniejszej sprawy nie obowiązuje m.p.z.p. Powyższe znalazło odzwierciedlenie m.in. w piśmie kierowanym prze Burmistrza K. do RDOŚ w P., zawierającym m.in. informację o braku m.p.z.p. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż brak potwierdzenia w uzasadnieniu decyzji braku planu przy faktycznym jego braku stanowi naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej jednak nie w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do stawianych w skardze zarzutów uchybienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wymogom k.p.a., wyjaśnić należy, że Sąd nie stwierdził naruszenia tych przepisów w stopniu, uzasadniającym uchylenie zaskarżonych decyzji. Ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania jest bowiem możliwe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Oznacza to, że naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę uwzględnienia skargi przez Sąd jedynie wówczas, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze te wytyczne - odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 w zw. z art. 81 kpa - zwrócić należy uwagę, że dla stwierdzenia przez sąd administracyjny naruszenia art. 10 kpa, w stopniu uzasadniającym uchylenie kontrolowanego aktu nie wystarcza samo tylko stwierdzenie naruszenia standardów określonych tym przepisem. Podnosząc zarzut naruszenia praw procesowych zagwarantowanych art. 10 § 1 kpa strona musi nie tylko wykazać, że takie naruszenie istotnie miało miejsce, ale ponadto, iż uniemożliwiło jej ono podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 kpa (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r. sygn. akt GSK 4/07, wyrok NSA z 2 września 2009 r., sygn. II OSK 1317/08). Skarżąca nie wskazała jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła dokonać, ewentualnie jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić wskutek uchybienia wymogom art. 10 kpa, ani jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć naruszenie tego przepisu. W tym miejscu należy również wskazać, iż jak wynika z akt sprawy skarżącej w trakcie postępowania doręczano wszystkie istotne rozstrzygnięcia w tym postanowienia RDOŚ w P., PPIS w K. oraz postanowienie Burmistrza K. z dnia [...].09.2013r., w którym organ stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i odstąpił od zobowiązania inwestora do opracowania raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jak wynika z akt sprawy skarżąca brała również aktywny udział w całym postępowaniu. Tym samym zdaniem Sądu stwierdzić należy, iż nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, nie stanowi takiego naruszenia prawa, które miało wpływ na wynik sprawy.

Nie budzi również wątpliwości Sądu, że organy I i II instancji z uwzględnieniem wytycznych zawartych w art. 8 i 11 kpa wyjaśniły skarżącej zasadność przesłanek, którymi się kierowały przy wydawaniu decyzji. Uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji, odnoszą się do zasadniczych dla toczącego się postępowania administracyjnego kwestii, i pomimo stosunkowo zwięzłej formy nie pozwalają stwierdzić uchybienia art. 107 § 2-5 kpa, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Nie można również podzielić poglądów skarżącej co do niedostatecznego wyjaśnienia sprawy. Zarzut dowolności wykluczają bowiem – jak ma to miejsce w okolicznościach rozpoznawanej sprawy - ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego, zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.). W świetle powyższego za bezzasadny uznać należało również zarzut naruszenia art. 138 k.p.a. Nienaruszona została również zasada dwuinstancyjności, na co wskazywała skarżąca. Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji odniósł się bowiem do zrzutów odwołania.

Reasumując, rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd miał przy tym na uwadze, że ewentualne uchylenie decyzji Kolegium z uwagi na naruszenie w niniejszej sprawie przepisów postępowania jest możliwe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a, a więc – jedynie wówczas – jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynika sprawy.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił