Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 802/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 3 pkt c
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2009 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 802/09

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., znak: [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 104 w związku z art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 oraz w związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. ), po rozpatrzeniu wniosku P. [...] Sp. z o. o. w W. - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] września 2008 r., w przedmiocie nakazu rozbiórki stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...], znajdującej się na dachu budynku Zakładu [...] w L., składającej się z trzech masztów antenowych, na których zawieszono anteny sektorowe i radiolinii wraz z drogą kablową, szaf na urządzenia sterujące wraz ze stalową konstrukcją wsporczą, wewnętrzną linią zasilającą nn .

W uzasadnieniu organ podał, że P. [...] Sp. z o. o. w W., powołując się na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] września 2008 r., nakazującej rozbiórkę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...].

Zdaniem wnioskodawcy zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa, gdyż na jej realizację wbrew twierdzeniom organu nie było wymagane pozwolenie na budowę ani też zgłoszenie. Ponadto wskazano na niewłaściwe zastosowanie przez organ przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.10.2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie ( Dz. U. nr 219, poz. 1864 ) do zdefiniowania urządzeń emitujących pole elektromagnetyczne .

Po rozpatrzeniu wniosku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że kwestionowana decyzja rozbiórkowa została wydana w oparciu o właściwą podstawę prawną, którą był przepis art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jednolity w Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Ze zgromadzonego przed organem I instancji materiału dowodowego wynikało, że postępowanie wszczęte zostało po interwencji S. [...] w L. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L. ustalił wówczas, że na dachu budynku przy ul. B. w L. zlokalizowana została stacja bazowa telefonii cyfrowej sieci. W jej skład wchodzą trzy maszty stalowe o wysokości 2,95m ( do których zamontowano pręt o długości 0,80m, co daje łączną wysokość masztu 3,80m), na których zamontowane zostały trzy anteny sektorowe o azymucie maksymalnego zasięgu : az 10°, az. 115°, az. 230° i jedna radiolinii o azymucie maksymalnego zasięgu az. 122°( pracujące w częstotliwościach roboczych : dla anteny radiolinii - 38 GHz, zaś dla anten sektorowych - 900 MHz dla każdej z nich ), dwa urządzenia o nazwie RBS 2102 900 i o nazwie RBS 2102 1800. Zasilanie stacji odbywa się z istniejącej rozdzielnicy budynku. Urządzenia służące do obsługi stacji zostały umieszczone w ekranowych obudowach na stalowym ruszcie posadowionym na dachu budynku, fidery od urządzeń do anten prowadzone zostały po drabinkach kablowych na dachu budynku.

Inwestor nie posiadał decyzji o pozwoleniu na budowę ani też nie dokonał zgłoszenia.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał analizy stanu prawnego i wskazał, że przepis art. 29 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego określa jakie budowy oraz jakie roboty budowlane nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Natomiast art. 30 ust. 1 w/w ustawy określa roboty budowlane zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, lecz wymagające dokonania zgłoszenia właściwemu organowi.

Z treści tych przepisów nie wynika zdaniem organu aby realizacja stacji bazowej telefonii cyfrowej (maszty z antenami, urządzenia sterownicze z szafą, stalowa konstrukcja wsporcza, droga kablowa, wewnętrzna linia zasilająca nn ) była zwolniona z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, czy też aby wymagane było tylko zgłoszenie.

Organ uznał, że w sprawie nie zachodziła również sytuacja, określona w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c w/w ustawy, czyli możliwość zgłoszenia robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy. Nie zachodził także przypadek wynikający z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b - dotyczący zgłoszenia właściwemu organowi urządzeń o wysokości powyżej 3m na obiektach budowlanych.

W ustalonym stanie faktycznym organ uznał, że inwestor dokonanł w istocie nadbudowy budynku przy ul. B. w L. o konstrukcję stalową, która nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dokonana nadbudowa obiektu została wykonana z innych materiałów budowlanych oraz pełni inną funkcję.

Nie jest to także urządzenie budowlane związane z budynkiem, w którym świadczone są usługi medyczne (art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane). Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane

przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi.

W ocenie organu nie można było uznać aby opisane roboty budowlane stanowiły instalowanie urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał także, że budynek położony przy ul. B. w L., na którym została zrealizowana przedmiotowa stacja bazowa telefonii cyfrowej nie stanowi własności operatora telekomunikacyjnego, a wykonanie może ograniczać dalszą zabudowę terenu lub uniemożliwiać nadbudowę istniejących budynków, w szczególności mieszkań na wyższych kondygnacjach co dopuszcza obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta L. - część III (uchwała Nr [...] Rady Miasta L. z dnia [...] listopada 2005r. ).

W ocenie organu wojewódzkiego, stwierdzony przez organ I instancji fakt realizacji stacji bazowej telefonii cyfrowej w warunkach samowoli budowlanej tj. bez pozwolenia na budowę obligował organ nadzoru budowlanego do zastosowania trybu przewidzianego w art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane.

W myśl art. 48 ust. 4 cyt. ustawy "w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 - zgodnie z którym "właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę ".

Niespełnienie przez P. [...] obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] lipca 2008r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane , spowodowało konieczność wydania decyzji na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 w/w ustawy .

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odniesieniu do twierdzeń inwestora uznał, że nie wiąże go interpretacja wskazanych przepisów przyjęta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 10.06.2008 r., sygnatura akt VII SA/Wa 454/08.

P. [...] Sp. z o.o. wniosła odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] września 2008 r.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1/ przepisów art. 48 ust. 1 i ust. 4 a także art. 48 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 29 ust. 1 i ust. 2 a także art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przez błędne uznanie, że

- z treści przepisów art. 29 ust. 1 i ust. 2 a także art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie wynika, aby realizacja stacji bazowej telefonii cyfrowej była zwolniona z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, czy też jej realizacja uzależniona była od dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej,

- przy realizacji przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej nie zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit b) i lit c) ustawy Prawo budowlane,

- instalacja stacji bazowej telefonii cyfrowej na dachu budynku stanowi jego nadbudowę i dlatego powinna być realizowana tylko na podstawie pozwolenia budowlanego.

2/ przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, w tym:

- art. 7 kpa przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego niezbędnego do ustalenia stanu faktycznego będącego podstawą decyzji,

- art. 11 kpa przez brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawienia procesu ustalania stanu faktycznego i zastosowanego do niego przepisu prawa,

- art. 107 § 1 kpa i art. 107 § 3 kpa przez brak pełnego uzasadnienia decyzji, zwłaszcza brak wskazania konkretnych okoliczności, które zdaniem organu świadczyły, że realizacja przedmiotowej stacji bazowej może uniemożliwić nadbudowę mieszkań na wyższych kondygnacjach obiektów sąsiednich.

Uzasadniając odwołanie inwestor wskazał, że wbrew stanowisku organu przedmiotowa decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie powinna być wydana na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 Prawa budowlanego. Stacja bazowa telefonii cyfrowej instalowana na dachu budynku nie wymaga uzyskania pozwolenia budowlanego ani dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania P. [...] Sp. z o.o. - uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008 r. i stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] września 2008 r.

W uzasadnieniu organ podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L., po uprzednim wydaniu postanowienia z dnia [...] lipca 2008 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nałożenia obowiązku przedłożenia stosownych dokumentów, ostateczną decyzją z dnia [...] września 2008 r., na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 Prawa budowlanego, nakazał P. [...] Sp. z o.o. rozbiórkę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] zlokalizowanej na dachu budynku Zakładu [...] w L.

Po analizie stanu prawnego obowiązującego w dacie orzekania przez organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego (wprowadzony przez art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2005 r. Nr 113, poz. 954 i obowiązujący od dnia 28 lipca 2005 r.) zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m i wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych - urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy.

Powyższy przepis dopuszcza zatem instalowanie na obiektach budowlanych (nie różnicując ich w jakikolwiek sposób), na podstawie zgłoszenia, urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, które są instalacjami w rozumieniu Prawa ochrony środowiska.

Zgodnie z art. 3 pkt 6 lit b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity: Dz. U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) przez instalację - rozumie się zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu. Natomiast art. 3 pkt 48 Prawa ochrony środowiska stanowi, iż przez zakład - rozumie się jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, przedmiotowa stacja bazowa telefonii cyfrowej zlokalizowana na dachu budynku Zakładu [...] przy ul. B. w L., podlegała jedynie obowiązkowi zgłoszenia ale nie wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jak to wskazały organy nadzoru budowlanego stopnia wojewódzkiego i powiatowego. Poza tym instalacja przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej nie stanowiła budowy obiektu budowlanego w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego pod pojęciem budowli - należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem malej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdalniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne, podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Zgodnie z powyższą definicją do budowli można jedynie zakwalifikować wolno stojące urządzenia techniczne. Przedmiotowa stacja bazowa zainstalowana została na dachu budynku. Zatem nie stanowi wolno stojącego urządzenia technicznego, w związku z czym nie może być również zakwalifikowana do budowli.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w tej sprawie wobec samowolnie wykonanych robót budowlanych związanych z instalacją na obiekcie budowlanym urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne (tj. bez wymaganego zgłoszenia) organ nadzoru budowlanego zobowiązany był do przeprowadzenia postępowania naprawczego o którym mowa w art. 51 Prawa budowlanego w związku z art. 50 ust. 1 pkt 1 oraz art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Natomiast decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] września 2008 r. nakazująca rozbiórkę, rażąco narusza art. 48 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy brak było do tego podstaw faktycznych i prawnych.

Tym samym decyzja ta wypełnia przesłankę do stwierdzenia nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

S. [...] w L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. uchylającą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008 r. oraz stwierdzającą nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] września 2008 r. podnosząc:

1) naruszenie art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez nie rozstrzygnięcie co do postępowaniu prowadzonego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego,

2) naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię tego przepisu i nie wskazanie z jakiego powodu została stwierdzona nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego,

3) błędną wykładnię art. 30 ust. 1 pkt. 3 lit. c w zw. z art. 48 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że przedmiotowa stacja bazowa nie stanowi budowy obiektu budowlanego,

4) naruszenia art. 50 a Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie.

W konkluzji skargi S. [...] w L. domagała się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawiera w istocie dwie decyzje: w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i decyzję w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Część rozstrzygnięcia dotycząca uchylenia decyzji organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. bowiem organ II instancji nie orzekł co do dalszego postępowania prowadzonego przez organ I instancji. Uchylając decyzję organu I instancji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien określić w jakiej części ją uchyla oraz rozstrzygnąć zgodnie z art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zakresie przeprowadzonego postępowania przed organem I instancji. Zakresu uchylenia decyzji organu I instancji nie można domniemywać.

W skardze wywodzono, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. Nie zawiera bowiem wskazania podstawy prawnej tak w zakresie prawa materialnego jak i formalnego. Wprawdzie z uzasadnienia tej decyzji można wyczytać, które przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, to jednak w zakresie wskazania podstawy prawnej z k.p.a. organ ograniczył się jedynie do ogólnego podania art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. i przytoczenia jego treści bez określenia czy stwierdzenie nieważności decyzji organu powiatowego następuje z powodu wydania jej bez podstawy prawnej czy też z powodu wydana jej z rażącym naruszeniem prawa.

Jeżeli przyjąć, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. L. z powodu rażącego naruszenia prawa, to dokonana wykładnia art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. oraz ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego jest błędna. Nie stanowi, bowiem rażącego naruszenia prawa wydanie decyzji, która zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie, a została jedynie błędnie uzasadniona.

Zdaniem skarżącej budowa przedmiotowej stacji bazowej wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Przyjmując nawet, że stacja bazowa podlegała jedynie obowiązkowi zgłoszenia, to i tak w przypadku braku zgłoszenia i możliwości legalizacji, organ nadzoru budowlanego uprawniony był do nakazania inwestorowi rozbiórki tej stacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga podlegała oddaleniu.

W opinii Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekając jako organ II instancji w postępowaniu nieważnościowym prawidłowo uznał, że istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] września 2008 r.

Celem postępowania nieważnościowego było zweryfikowanie ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r. w zakresie istnienia wad kwalifikowanych, wskazanych w art. 156 § 1 pkt. 1-7 kpa.

Wśród przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt. 2 kpa jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa materialnego oraz procesowego, o dużym ciężarze gatunkowym.

Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części.

Mając na uwadze tak sformułowany zakres postępowania nieważnościowego słuszne jest stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że w stanie faktycznym sprawy związanym z realizacją stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...], na dachu budynku Zakładu [...] przy ul. B. w L., składającej się z trzech masztów antenowych, na których zawieszono anteny sektorowe i radiolinii wraz z drogą kablową i innymi urządzeniami, zastosowanie miał przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego (tekst jednolity w Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.).

Takie stwierdzenie wykluczało w konsekwencji orzeczenie nakazu rozbiórki na podstawie prawnej wskazanej w kwestionowanej decyzji, to jest - art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego i skutkowało uznaniem (wobec charakteru i konsekwencji nakazu), że nastąpiło oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym.

Przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego wprowadzony został ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. Nr 113, poz. 954) stanowi, że wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych - urządzeń emitujących pola magnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zaliczanymi do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy - podlega zgłoszeniu.

W przepisie tym ustawodawca nie ograniczył skali robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych - urządzeń emitujących pola magnetyczne. Także art. 3 pkt. 7 ustawy Prawo budowlane, definiujący roboty budowlane nie określa ich skali a jedynie podaje ogólną definicję. Ponadto zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych.

Za instalację w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. -Prawo ochrony środowiska (Dz. U Nr 62, poz. 627, z późn. zm.) uważa się m.in. zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu (art. 3 pkt 6 lit. b), pod pojęciem zakładu rozumie się zaś jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami (art. 3 pkt 48).

W świetle tej regulacji stacja bazowa telefonii komórkowej, tj. maszt anteny jako konstrukcja wsporcza oraz anteny emitujące fale elektromagnetyczne instalowane na budynku mieszkalnym, podlegają jedynie obowiązkowi zgłoszenia, a nie pozwolenia na budowę.

Całkowicie błędne było stanowisko organu I instancji, że zamontowana instalacja na dachu budynku Zakładu [...] przy ul.. B. w L. stanowiła nadbudowę tego budynku, co w konsekwencji decydowało zdaniem organu o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Instalacja przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej nie stanowiła budowy obiektu budowlanego w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego.

Podobna do prezentowanej, ocena prawna przedmiotowego stanu faktycznego znalazła się w Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. VII SA/Wa 1565/07 (LEX nr 347953), gdzie stwierdzono: "antena telekomunikacyjna (maszt) wraz z emiterem promieniowania odpowiada definicji instalacji (art. 3 pkt 6 lit. b w zw. z pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), odpowiada więc dyspozycji art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c i podlega zgłoszeniu."

Nie jest zasadny zarzut sformułowany przez stronę skarżącą, że kwestionowana decyzja nakazująca rozbiórkę, była prawidłowa, a jedynie została błędnie uzasadniona. Nie jest bowiem obojętne z prawnego punktu widzenia, w tym także w zakresie możliwości ewentualnego zastosowania procedury legalizacyjnej czy zgodnie z przepisami realizacja danej inwestycji wymagała pozwolenia na budowę czy też zgłoszenia.

Nadto niezrozumiałe były twierdzenia skargi co do tego, że część zaskarżonego rozstrzygnięcia dotycząca uchylenia decyzji organu I instancji została przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a.

W ocenie skarżącej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylając decyzję organu I instancji, nie orzekł w jakiej części ją uchyla oraz nie rozstrzygnął w zakresie dalszego postępowania przed organem I instancji.

Tymczasem rozstrzygnięcie organu II instancji było całkowicie zgodne z dyspozycją przepisu art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. gdzie przewidziano, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i orzec co do istoty sprawy. Takiej treści jest właśnie zaskarżona decyzja.

Podkreślić należy, że w sytuacji gdy stan faktyczny nie budził wątpliwości a do oceny pozostała jedynie kwestia prawna, organ odwoławczy obowiązany był dokonać merytorycznej oceny kwestionowanej decyzji, co też uczynił stwierdzając nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r.

W tej sytuacji należy uznać, że zaskarżona decyzja była prawidłowa i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.