Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 821/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser, Sędziowie NSA Zdzisław Kostka (spr.), Alicja Plucińska-Filipowicz, Protokolant Mariusz Szufnara, po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej spółki A [sp. z o.o. w W.] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 marca 2005 r. sygn. akt II SA/Lu 193/04 w sprawie ze skargi K. i Artura B. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

II OSK 821/05

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 1 marca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, rozpoznając skargę K. i A. B. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] marca 2004 r., uchylił tą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Zamojskiego z dnia [...] stycznia 2004 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu spółce A [sp. z o.o. w W.] pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce Nr [...] w miejscowości S. i orzekł, że decyzje te nie podlegają do czasu uprawomocnienia się wyroku wykonaniu.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji przyjął, że organy administracji architektoniczno-budowlanej zatwierdziły niekompletny projekt budowlany. W szczególności Sąd ten wskazał, że do akt nie został dołączony projekt techniczny kontenera żelbetowego autorstwa A. P., niezbędnego do prawidłowego funkcjonowania planowanego obiektu budowlanego - stacji bazowej telefonii komórkowej. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził też, że akta nie zawierały zaświadczenia właściwej izby samorządu zawodowego potwierdzającego uprawnienia A. P. do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Wszystko to Sąd poprzedził stwierdzeniem, że zaskarżoną decyzją zatwierdzono projekt techniczny stacji bazowej składającej się z wieży o konstrukcji stalowej, anten, kontenera technologicznego, ogrodzenia terenu, drogi dojazdowej oraz przyłącza elektroenergetycznego.

Wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz że w myśl art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Nadto w uzasadnieniu wyroku zawarto stwierdzenie, że nie bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia była również okoliczność, iż prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 października 2004 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 1517/03 została uchylona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia [...]października 2003 r. Nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, której dotyczy sprawa.

W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny, niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, uznał, iż jest ona usprawiedliwiona bowiem zaskarżoną decyzję wydano z obrazą przepisu prawa materialnego, to jest art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu naruszenie powołanego przepisu miało przy tym wpływ na wynik sprawy. Z tego względu – jak wskazał – podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji był art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Jako podstawę rozstrzygnięcia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd powołał art. 152 tej ustawy.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. 20 ust. 3 pkt 2 tej ustawy oraz 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym przez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, iż decyzja Wojewody Lubelskiego z dnia [...] marca 2004 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty Zamojskiego z dnia [...] stycznia 2004 r. były wydane z naruszeniem prawa budowlanego. Zdaniem skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął fakt, iż inwestycja, której dotyczyła zaskarżona decyzja, nie jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co potwierdził – jego zdaniem - właściwy organ samorządowy wydający decyzję o warunkach zabudowy. Skarżący twierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie przyjął, iż uchylenie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu automatycznie eliminuje z obrotu prawnego ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Jak wynika bowiem z uzasadnienia wyroku WSA z dnia 21 października 2004 r. w sprawie II SA/Lu 1517/03, uchylenie decyzji o warunkach zabudowy nastąpiło tylko z powodów proceduralnych, to jest nie powiadomienia wszystkich stron postępowania i nie brania przez nie udziału w tym postępowaniu.

W ocenie skarżącego nie doszło do naruszenia przez organy administracyjne art. 35 Prawa budowlanego albowiem złożone dokumenty były kompletne, prawidłowe i zgodne z przepisami tego prawa. W szczególności – zdaniem skarżącego - przy wydawaniu pozwolenia na budowę nie jest wymagane złożenie projektu technicznego kontenera typowego, produkowanego seryjnie na potrzeby takich inwestycji jak budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, a jedynie wymagane jest podanie wymiarów tego kontenera, co zostało dokonane. Zdaniem skarżącego żaden przepis prawa nie przewiduje nakazu sporządzania dodatkowego projektu kontenera i przedstawiania go tym organom, albowiem projekt takiego typowego kontenera został już zatwierdzony, aby mógł być produkowany.

Odnośnie do uprawnień A. P. skarżący twierdził, że potwierdzenie jego uprawnień do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie nie miało również wpływu na wynik postępowania administracyjnego, gdyż jest oczywistym, iż takie uprawnienia posiada.

Ponadto w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 145 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez uwzględnienie skargi, pomimo że stwierdzone przez Sąd uchybienia nie występują lub nie miały żadnego wpływu na wynik sprawy. Zarzucono też naruszenie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez wstrzymanie wykonania uchylonych przez Sąd decyzji, mimo że inwestycja stacji bazowej telefonii komórkowej została wybudowana w całości w kwietniu 2004 r.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnicy postępowania A. i K.B. wnieśli o jej oddalenie.

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), co oznacza, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez wskazanie podstaw kasacyjnych. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały naruszone (art. 174 i 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wskazanie naruszonych przepisów następuje poprzez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Podstawy kasacyjne mogą dotyczyć zarówno tych przepisów, które sąd wskazał jako przepisy, które miały zastosowanie w toku rozpoznania sprawy, jak też tych przepisów, które powinny być stosowane w toku rozpoznania sprawy, choć nie zostały przez sąd wskazane.

Wskazanie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów wskazanych w przytoczonych podstawach kasacyjnych. W tym znaczeniu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania z przyczyn określonych w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Oceniając rozpoznawaną skargę kasacyjną w takich granicach Sąd uznał, że nie jest ona zasadna.

Powołane w skardze kasacyjnej przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – art. 35 i art. 20 ust. 3 pkt 2, w brzmieniu obowiązującym w chwili podejmowania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji organu drugiej instancji – 11 marca 2004 r., (Dz.U. nr 207 z 2003 r., poz. 2016 ze zm.), nie stanowiły jedynej podstawy rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Sąd ten, mimo że przepisu tego nie powołał, dokonał także wykładni art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego, który określa zawartość projektu budowlanego, w szczególności zaś punktu drugiego tego przepisu, który stanowi, że projekt budowlany powinien zawierać m.in. projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne i materiałowe. Dokonując wykładni tego przepisu Sąd pierwszej instancji uznał, że złożony w sprawie projekt budowlany powinien zawierać projekt techniczny kontenera. Powołanie przez Sąd pierwszej instancji art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego było zaś uzasadnione tym, że przepis ten nakłada na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek badania kompletności projektu budowlanego. Jednakże stosowanie tego przepisu nie może się obyć bez stosowania przepisu, który określa zawartość projektu budowlanego. Sąd pierwszej instancji dokonując wykładni tego przepisu uznał, że projekt techniczny kontenera żelbetowego winien być częścią projektu budowlanego.

W skardze kasacyjnej nie zarzucono naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, z którego taki wniosek wynika. Już z tego względu skarga kasacyjna winna być uznana za niezasadną, gdyż nie kwestionuje ona wystarczającej dla uzasadnienia rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji podstawy. Niemniej należy wskazać, że zarzut naruszenia art. 20 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego polega na nieporozumieniu, gdyż przepis ten zawiera przypadek zwolnienia projektanta z obowiązku zapewnienia sprawdzenia projektu budowlanego przez inną osobę z uprawnieniami budowlanymi. Nie przewiduje on zatem zwolnienia w ogóle z obowiązku sporządzenia projektu budowlanego.

Z kolei zarzut naruszenia art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 15 z 1999 r., poz. 139 ze zm.), związany z odwołaniem się Sądu pierwszej instancji do uchylenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest trafny, gdyż nawet gdyby przyjąć, iż niezasadnie WSA w Lublinie na ten fakt przy ocenie legalności decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę się powołał, uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, skoro wystarczającą podstawą dla uchylenia zaskarżonej decyzji było naruszenie art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego.

Jeżeli chodzi o zarzut związany z wykazaniem uprawnień budowlanych A.P., to obowiązek wykazania tych uprawnień jest konsekwencją przyjęcia, iż projekt budowlany winien zawierać projekt techniczny kontenera. Zatem nieskuteczne zakwestionowanie obowiązku dołączenia do projektu budowlanego tego projektu technicznego powoduje, że również ten zarzut jest niezasadny. Ponadto formułując wskazany zarzut nie powiązano go z naruszeniem żadnego przepisu prawa materialnego lub przepisów postępowania.

Nieporozumieniem jest też zarzut naruszenia art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem sąd ma obowiązek umieścić w wyroku uwzględniającym skargę rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonania zaskarżonego aktu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Stosowanie tego przepis jest zatem skutkiem uwzględnienia skargi, a nie podstawą do takiego wyroku sądu administracyjnego.

Z tych wszystkich względów, uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił ją.