Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1795/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2018r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2613/16 w sprawie ze skargi R. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 11 grudnia 2015 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 stycznia 2017 r. sygn. IV SA/Wa 2613/16 oddalił skargę R. M. (dalej skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z 11 grudnia 2015 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy P. z 26 czerwca 2015 r. nr 30 o ustaleniu opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działka o nr ew. ... z obrębu G., w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak stwierdził Sąd I instancji ww. decyzja została odebrana przez dorosłego domownika w dniu 1 lipca 2015 r. Konsekwencją tego doręczenia było stwierdzenie przez Kolegium uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Termin ten upłynął bowiem 15 lipca 2015 r. a odwołanie zostało wniesione dopiero 17 lipca 2015 r. W związku z powyższym zdaniem Sądu I instancji zaistniały przesłanki do wydania zaskarżonego postanowienia.

Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:

1) przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: Kpa), art. 58 § 2 Kpa oraz art. 59 Kpa;

2) prawa materialnego art. 148 i art. 149 ustawy dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (wówczas Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.;) , przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.

W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zdanie drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez sąd pierwszej instancji.

Zarzut naruszenia przepisów postępowania wymyka się spod kontroli instancyjnej, ponieważ przywołane w skardze kasacyjnej art. 58 § 1 i 2 Kpa oraz art. 59 Kpa nie miały w ogóle zastosowania w sprawie. Przedmiotem zaskarżonego wyroku była ocena legalności postanowienia stwierdzającego wniesienie odwołania z uchybieniem terminu, a nie jak twierdzi autor skargi kasacyjnej, odmowa przywrócenia terminu od wniesienia odwołania.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w trybie art. 134 Kpa z uwagi na wniesienie przez skarżącego odwołania z przekroczeniem 14 dniowego terminu określonego w art. 129 § 2 Kpa. W niniejszej sprawie skarżący bezzasadnie kwestionował prawidłowość doręczenia decyzji w dniu 1 lipca 2015 r. w trybie art. 43 Kpa, a nie kwestie związane z odmową przywrócenia terminu.

W skardze kasacyjnej jej autor zarzuca brak wyjaśnienia przez Sąd I instancji kwestii rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy P. z 26 czerwca 2015 r. nr 29, powołując się na postanowienie Kolegium z 21 sierpnia 2015 r. oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 grudnia 2015 r. sygn. IV SA/Wa 3085/15, a więc nie dotyczących tej sprawy, w której skarżący złożył odwołanie od decyzji Wójta Gminy P. z 26 czerwca 2015 r. nr 30.

Reasumując kwestie związane z zasadnością przywrócenia terminu w ogóle nie mogły być zatem przedmiotem rozpoznania przez Sąd I instancji, a zatem zarzut naruszenia art. 58 i art. 59 Kpa jest całkowicie bezzasadny.

Całkowicie niezrozumiały jest również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 148 i art. 149 Ordynacji podatkowej. Żaden z tych przepisów nie miał zastosowania w postępowaniu zakończonym wydaniem postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z 11 grudnia 2015 r., które zostało wydane na podstawie przepisów Kodeku postępowania administracyjnego, a nie Ordynacji podatkowej. Autor skargi kasacyjnej nie przedstawił także jakkolwiek uzasadnienia zarzutu naruszenia tych przepisów.

W tym stanie rzeczy podstawy kasacyjne są niezasadne.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.

Wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.