Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SAB/Lu 27/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca) Sędziowie: WSA Anna Strzelec WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. O. na bezczynność Wojewody Lubelskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić J. O. kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 26 marca 2021 r. J. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wojewody Lubelskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy.

Powołując się na przepisy art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), skarżąca wniosła o:

1) zobowiązanie Wojewody Lubelskiego do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w sprawie w terminie trzech dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego orzeczenia;

2) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. z uwagi na rażące przekroczenie terminu do rozpoznania sprawy;

3) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w przypadku, gdyby organ nie zastosował się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.;

4) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Natomiast pismem z 13 grudnia 2021 r. skarżąca cofnęła przedmiotową skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Jak wskazuje się w judykaturze i doktrynie, o istnieniu stanu sprawy w toku (litis pendentio), bądź powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) przesądza tożsamość elementów podmiotowych oraz tożsamość elementów przedmiotowych sprawy. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, natomiast tożsamość przedmiotowa ma miejsce wówczas, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. Istotą przedmiotowego uregulowania jest zatem wprowadzenie reguły, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, nie można więc w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź o to samo działanie lub bezczynność, bądź przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji.

Sąd zwraca uwagę, że zarówno skarga w niniejszej sprawie, to jest w sprawie sygn. akt III SAB/Lu 27/21 jak i skarga wniesiona przez skarżącą w sprawie sygn. akt III SAB/Lu 7/21, zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 października 2021 r., zostały w istocie wniesione w tym samym przedmiocie, to jest żądania stwierdzenia bezczynności i przewlekłości prowadzonego przez Wojewodę Lubelskiego postępowania w sprawie udzielenia skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy oraz żądania zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącej wniesionego w dniu 28 stycznia 2020 r. Oznacza to, że mamy do czynienia z tożsamością elementów podmiotowych i przedmiotowych. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 19 października 2021 r. w sprawie sygn. akt III SAB/Lu 7/21 uwzględnił częściowo skargę w ten sposób, że zobowiązał Wojewodę Lubelskiego do rozpoznania wniosku skarżącej w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że Wojewoda Lubelski dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania.

Stan sprawy w toku (lis pendens) odnosi ten skutek, iż w sposób bezwzględny nie można skutecznie w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami w tym samym przedmiocie. Prowadzenie bowiem dwóch postępowań doprowadziłoby istotnie do wydania dwóch wyroków w tym samym przedmiocie, z których jeden (późniejszy) ewidentnie naruszałby zasadę res iudicata.

Wobec powyższego, z uwagi na wydanie wyroku w dnia 19 października 2021 r., późniejszą skargę należało odrzucić.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 w związku z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie skarżącej uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.