Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1257/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-09-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w dniu 9 września 2014 r. w sprawie ze skargi Z.K. na uchwałę Rady Gminy Tarnów z dnia 23 maja 2013 r. nr XXVIII/319/2013 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

W dniu 29 lipca 2014 r. Z.K. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na uchwałę Rady Gminy Tarnów nr XXVIII/319/2013 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części miejscowości K. na obszarze Gminy T. Z.K. podał, że uchwała ta weszła w życie w dniu 9 lipca 2013 r. oraz, że wnioskodawca zlecił radcy prawnemu P.K. przeprowadzenie procedury zmierzającej do zakwestionowania niekorzystnych zapisów tej uchwały. Z.K. wyjaśnił, że postępował zgodnie ze wskazaniami reprezentującego go radcy prawnego i w dniu 9 sierpnia 2013 r. przesłał na adres organu administracji wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie ww. uchwały. Z.K. podkreślił, że radca prawny P.K. zobowiązał się do złożenia skargi w imieniu wnioskodawcy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zastrzegając, że skarga zostanie złożona po upływie 60 dni od dnia przesłania przez wnioskodawcę wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący podkreślił, że pomimo wielokrotnych prób uzyskania informacji dotyczących złożonej skargi oraz etapu postępowania, wnioskodawca nie uzyskał w kancelarii P.K. informacji dotyczących wniesienia skargi do WSA w Krakowie. Następnie pismem z dnia 3 lipca 2014 r. Z.K. wystąpił do WSA w Krakowie o udzielenie informacji dotyczącej postępowania toczącego przed tym Sądem ze skargi wnioskodawcy na ww. uchwałę Rady Gminy Tarnów. Pismem z dnia 15 lipca 2014 r., doręczonym wnioskodawcy 22 lipca 2014 r., WSA w Krakowie poinformował, że w ewidencji spraw nie występuje skarga Z.K. na wspomnianą uchwałę. Zdaniem Z.K. opisane wyżej okoliczności wskazują na to, że nie ponosi on winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, a zatem wniosek o przywrócenie terminu jest uzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 i 2 ppsa wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 ppsa, lecz w ocenie Sądu wniosek nie jest zasadny i podlega oddaleniu.

Podkreślić trzeba, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona przedstawi argumentację, która w sposób przekonujący uprawdopodobni brak winy w niedochowaniu terminu do dokonania danej czynności procesowej. Brak winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można więc mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy.

Ponadto należy zwrócić uwagę, że strona reprezentowana przez pełnomocnika działa w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle że przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy, w konsekwencji ponosi również odpowiedzialność związaną z wyborem pełnomocnika oraz skutki jego działań i zaniechań. Zatem brak wiedzy co do działań wyznaczonego pełnomocnika nie jest okolicznością uzasadniającą brak winy strony w uchybieniu terminu dokonania stosownej czynności (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 lipca 2011 r. sygn. akt I OZ 545/11).

Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd uznał, że Z.K. można przypisać winę w uchybieniu terminu, ponieważ to skarżący dokonał wyboru pełnomocnika, którego zaniechania doprowadziły do uchybienia terminu do wniesienia skargi. Zgodnie zaś z utrwaloną linią orzeczniczą niedochowanie przez radcę prawnego lub adwokata ciążącego na nim obowiązku należytego dbania o interesy jego mocodawcy, powoduje, iż mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się swojego pełnomocnika (m.in. postanowienie NSA z 18 października 2007 r. sygn. akt I FZ 421/07; postanowienie NSA z 11 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 198/09; postanowienie NSA z 23 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 737/09 wszystkie powołane orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl)). Wyjaśnić trzeba też, że nierzetelność pełnomocnika może stanowić podstawę do dochodzenia powstałej z tego tytułu szkody na gruncie odpowiedzialności kontraktowej przez sądem cywilnym, ale nie spełnia kryterium braku winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Podsumowując, w ocenie Sądu Z.K. ponosi winę w wyborze pełnomocnika, którego zaniechania doprowadziły do uchybienia terminu do wniesienia skargi, a więc nie zachodziły podstawy do zastosowania w niniejszej sprawie wyjątkowej instytucji, jaką jest przywrócenie uchybionego terminu. Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ppsa.