Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2169/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak, sędzia WSA Joanna Skiba, sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.), po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 13 czerwca 2022 r. nr DO-II.7610.354.2021.KC w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Rozwoju i Technologii (dalej jako "Minister/organ") decyzją z [...] czerwca 2022 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. w [...] (dalej jako "[...] SA/Skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Wojewody Śląskiego (dalej jako "Wojewoda/organ I instancji") z [...] października 2021 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez [...] w [...] (dalej jako "[...]"), prawa użytkowania wieczystego gruntów Skarbu Państwa położonych w [...], obręb [...], obejmujących działki ewidencyjne szczegółowo wymienione w sentencji ww. decyzji Wojewody oraz prawa własności altan działkowych [...] "[...]" znajdujących się na ww. działkach.

Minister przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Wojewoda, działając na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm., dalej jako "u.g.n.") oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm., dalej jako "rozporządzenie"), decyzją z 27 października 2021 r., nr NWIV.752.189.2013, odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem 5 grudnia 1990 r. przez [...], prawa użytkowania wieczystego gruntów, położonych w [...], obręb [...], oznaczonych jako działki: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], oraz prawa własności zlokalizowanych na tych gruntach altan działkowych ROD "[...]".

Skarżącą nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem organu I instancji, złożyła odwołanie podnosząc, że organ I instancji w toku postępowania zaniechał poczynienia dokładnych ustaleń faktycznych w sprawie.

Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Minister stwierdził, że jest ono niezasadne i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody.

W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ przywołał treść art. 200 ust. 1 u.g.n., wyjaśniając przy tym, że decyzja uwłaszczeniowa ma charakter decyzji deklaratoryjnej i odnosi się do stanu istniejącego w dniu 5 grudnia 1990 r. Organ wskazał także, że ze znajdujących się w aktach sprawy informacji z ksiąg wieczystych jednoznacznie wynika, że prawo własności do przedmiotowych gruntów w dniu 5 grudnia 1990 r. przysługiwało Skarbowi Państwa. Ponadto, organ uznał za prawidłowe stanowisko organu I instancji w zakresie ustalenia, iż w dniu 5 grudnia 1990 r. prawo zarządu przedmiotowymi nieruchomościami przysługiwało [...] na podstawie decyzji [...] Nr 133/82 z 28 lipca 1982 r. L.dz.ZGT - [...] o przekazaniu [...] pod realizację ogródków działkowych w użytkowanie teren stanowiący własność Skarbu Państwa o ogólnej pow. 4ha9469m2, położony w [...] – [...] w rejonie ul. [...], oznaczony m.in. jako działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]. Organ ustalił jednocześnie, że objęta ww. decyzją [...] Nr 133/82 z 28 lipca 1982 r., działka nr [...] uległa podziałowi na działki nr [...] i nr [...], co potwierdza znajdujący się w aktach niniejszej sprawy wykaz zmian gruntowych dotyczący działki nr [...]. Mając na uwadze powyższe organ uznał, iż prawo zarządu przedmiotowymi nieruchomościami przysługujące [...] zostało udokumentowane, stosownie do treści § 4 rozporządzenia. Powyższe okoliczności organ uznał za bezsporne w sprawie.

Organ stwierdził jednak, że na przeszkodzie uwłaszczeniu [...] stoi przepis art. 200 ust. 4 u.g.n., zgodnie z którym nabycie własności oraz prawa użytkowania wieczystego nie może naruszać praw osób trzecich. W tym aspekcie sprawy organ wskazał na decyzję Prezydent Miasta [...] Nr 56/2017 z 6 kwietnia 2017 r., który stwierdził nabycie z dniem [...] stycznia 2016 r. przez [...] w [...] prawa użytkowania m.in. nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania uwłaszczeniowego, w celu prowadzenia Rodzinnego Ogrodu Działkowego [...] w [...]. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 5 maja 2017 r., a prawa z niej wynikające ujawniono w dziale III księgi wieczystej nr [...]. Organ podniósł również, że w ww. decyzji z 6 kwietnia 2017 r. Prezydent Miasta [...] orzekł o wygaśnięciu decyzji Nr 133/82 [...] z 28 lipca 1982 r. o przekazaniu w użytkowanie Dyrekcji Rejonowej [...] przedmiotowego gruntu objętego postępowaniem uwłaszczeniowym. Organ dodał ponadto, że sama Skarżąca wskazała w piśmie z 7 lipca 2014 r., że sporne działki zajęte są przez [...] "[...]" i na tych gruntach znajdują się altanki wybudowane przed 1990 r., natomiast nie ma na nich infrastruktury kolejowej. Organ zwrócił uwagę, że powyższe znajduje potwierdzenie także w treści stanowisk Prezydenta Miasta [...] (zawartych w pismach z 18 września 2014 r. nr WGN.6871.2014.TP oraz z 18 sierpnia 2015 r. nr WGN.III.6870.36.2015.MR), jak też [...] (w piśmie z 8 października 2015 r.).

W związku z powyższym w ocenie organu, przez wydanie decyzji uwłaszczeniowej na rzecz [...] mogą być naruszone prawa osób, które posiadają uprawnienia do gruntu i którego uprawnienia zbiegają się z uprawnieniem państwowej osoby prawnej. W niniejszym postępowaniu, jak wynika z powyżej wskazanych okoliczności, są to prawa [...] - reprezentowanego przez [...] [...] w [...], prowadzącego Rodzinny Ogród Działkowy [...] w [...].

Na powyższą decyzję Ministra skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Skarżąca, zarzucając naruszenie następujących przepisów prawa, tj.:

1) art. 7 oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej jako "k.p.a.") poprzez brak podjęcia działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy,

2) art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 ab initio k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego;

3) art. 200 u.g.n. oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia poprzez nieuwzględnienie, że przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego [...], co winno doprowadzić do przyjęcia, że [...] nabyły z dniem 5 grudnia 1990 r. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości.

Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, oraz o rozpatrzenie sprawy zgodnie z wnioskiem Skarżącej. Skarżąca wniosła także o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentacje na poparcie postawionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 16 września 2022 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), o czym strony zostały powiadomione.

W piśmie z 3 października 2022 r. pełnomocnik uczestnika postępowania – [...] w [...] Okręg [...] w [...] wniósł o oddalenie skargi, przedstawiając jednocześnie stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej.

Materialnoprawna podstawą podjętych przez organy obu instancji rozstrzygnięć stanowił przepis art. 200 ust. 1 u.g.n. zgodnie z którym, grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych i komunalnych osób prawnych oraz [...] stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego, a budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się własnością tych osób.

Przede wszystkim należy podkreślić, że przewidziane w art. 200 u.g.n., tzw. "uwłaszczenie", polega na przekształceniu z mocy prawa, z dniem 5 grudnia 1990 r., przysługującego w tym dniu państwowym i komunalnym osobom prawnym prawa zarządu nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa lub własność gminy w prawo użytkowania wieczystego gruntu oraz prawo własności położonych na tym gruncie budynków i innych urządzeń. Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz prawa własności położonych na gruncie budynków i innych urządzeń stwierdza deklaratoryjną decyzją właściwy wojewoda. Z powyższego wynika, że wydanie decyzji potwierdzającej fakt uwłaszczenia jest uwarunkowane stwierdzeniem, że państwowej lub komunalnej osobie prawnej w dniu 5 grudnia 1990 r. przysługiwało prawo zarządu do nieruchomości stanowiącej w dacie 5 grudnia 1990 r. własność Skarbu Państwa. A zatem obie przesłanki uwłaszczenia muszą być w tym przypadku spełnione łącznie. Brak chociażby jednej z nich uniemożliwia wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa użytkowania wieczystego do gruntu. Natomiast stosownie do treści art. 200 ust. 4 u.g.n., uwłaszczenie nie może naruszać praw osób trzecich.

Z kolei, środki prawne zmierzające do stwierdzenia istnienia zarządu określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. nr 23, poz. 120, ze zm.). W § 4 ust. 1 pkt 1-10 rozporządzenia określono dokumenty pozwalające na stwierdzenie prawa zarządu, którymi są: 1) decyzja o przekazaniu nieruchomości w zarząd; 2) decyzja o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie jeśli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; 3) umowa między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawarta za zgodą organu; 4) umowa zawarta w formie aktu notarialnego przed dniem 1 lutego 1989 r. przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa; 5) odpis księgi wieczystej stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości; 6) decyzja o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością; 7) decyzja o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; 8) uchwała, zarządzenie lub decyzja wydana w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości; 9) protokół przekazania nieruchomości sporządzony między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; 10) umowa o przekazaniu nieruchomości lub protokół przekazania nieruchomości sporządzonych przed dniem 22 października 1961 r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi jednostkami organizacyjnymi.

Przed dniem 1 lutym 1989 r. państwowe osoby prawne wykonywały posiadanie nieruchomości w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa, w związku z czym nabycie prawa własności nieruchomości mogło nastąpić jedynie na rzecz Skarbu Państwa (por. uchwała Sądu Najwyższego z 22 października 2009 r., III CZP 70/09, Biuletyn SN 2009, nr 10). Wynikało to z obowiązującej wówczas zasady jednolitego funduszu własności państwowej, która miała swoję ustawowe źródło w ówczesnym przepisie art. 128 k.c., który stanowił, że socjalistyczna własność ogólnonarodowa (państwowa) przysługuje niepodzielnie Państwu, a państwowe osoby prawne w granicach swej zdolności prawnej wykonywają w imieniu własnym względem zarządzanych przez nie części mienia ogólnonarodowego uprawnienia płynące z własności państwowej. Dopiero 1 lutego 1989 r. weszła w życie ustawa z 21 stycznia 1989 r. o zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 3, poz. 11), która zniosła zasadę jednolitego funduszu własności państwowej (uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego wpisanej do księgi zasad prawnych z 18 czerwca 1991 r., III CZP 38/91, OSNCP 1991, nr 10, poz. 118).

Z kolei zarząd (dziś trwały zarząd), to prawne formy, które uprawniają do władania nieruchomością. Natomiast sam fakt korzystania przez przedsiębiorstwo z nieruchomości co do zasady tego prawa nie kreuje. Przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1989 r. Nr 14 poz. 74), w brzmieniu obowiązującym na dzień 5 grudnia 1990 r., nie przewidywały możliwości uzyskania przez państwową jednostkę organizacyjną tytułu prawnego do gruntu w postaci użytkowania (a od dnia 1 sierpnia 1985 r. – zarządu), w sposób dorozumiany. Zgodnie bowiem z art. 38 ust. 2 cytowanej powyżej ustawy, państwowe jednostki organizacyjne uzyskiwały grunty państwowe w zarząd na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej albo na podstawie zawartej, za zezwoleniem tego organu, umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowy o nabyciu nieruchomości. Nieruchomości nabyte przez państwowe jednostki organizacyjne w drodze umowy pozostają w ich zarządzie (art. 8 ust. 2 ww. ustawy z 29 kwietnia 1985 r.).

Z akt sprawy wynika, że sporne nieruchomości zostały przekazane [...] pod realizację ogródków działkowych na podstawie decyzji Zarządu Gospodarki Terenami Nr [...] z [...] lipca 1982 r. L.dz.ZGT - [...]. Sąd orzekający stwierdza zatem, że dowody zebrane w aktach niniejszej sprawy potwierdzają, że w dniu 5 grudnia 1990 r. [...] legitymowało się formalnym dokumentem potwierdzającym uzyskanie prawa użytkowania (zarządu) przedmiotowych nieruchomości. Nie jest to zresztą kwestionowane w niniejszej sprawie. Podobnie jak to, że w dacie 5 grudnia 1990 r. przedmiotowe działki stanowiły własność Skarbu Państwa, co potwierdzają zgromadzone w aktach sprawy informacje z ksiąg wieczystych prowadzonych dla ww. nieruchomości.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest natomiast to, czy okoliczność oddania spornego terenu w użytkowanie [...] w [...], na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr 56/2017 z 6 kwietnia 2017 r., uniemożliwia wydanie decyzji uwłaszczeniowej dla [...].

Zdaniem Sądu, organ prawidłowo przyjął w niniejszej sprawie, że działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] w dacie wydania decyzji Wojewody z 27 października 2021 r., nr NWIV.752.189.2013, odmawiającej stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez [...] prawa użytkowania wieczystego ww. gruntów Skarbu Państwa, znajdowały się w użytkowaniu [...] w [...]. Na przedmiotowych działkach istnieje bowiem ogród działkowy (obecnie [...] "[...]" w [...]) i to już od lat 80. XX wieku (pisma [...] Okręgowy Zarząd [...] w [...] z 8 października 2015 r. oraz Prezydenta Miasta [...] z 18 września 2014 r. oraz 18 sierpnia 2015 r.). Brak jest przy tym jakiejkolwiek infrastruktury kolejowej na tym terenie (vide: pismo Skarżącej z 7 lipca 2014 r.).

Mając zatem na uwadze, iż w dacie wydania decyzji Wojewody z 27 października 2021 r. w przedmiocie uwłaszczenia [...] sporne grunty Skarbu Państwa były w użytkowaniu podmiotu trzeciego (stowarzyszenia ogrodowego), jak też faktycznie były zajęte pod urządzone ogródki działkowe [...] "[...]" w [...] należy uwzględnić, że zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1073 ze zm.), infrastruktura ogrodowa stanowi własność stowarzyszenia ogrodowego, z zastrzeżeniem art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320). Infrastruktura ogrodowa to z kolei budynki i budowle, ogrodzenia, aleje i drogi ogrodowe, place zabaw, świetlice, hydrofornie, sieci wodociągowe i energetyczne oraz inne urządzenia znajdujące się na terenie rodzinnego ogrodu działkowego przeznaczone do wspólnego używania przez osoby korzystające z działek oraz służące do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rodzinnego ogrodu działkowego, o ile nie wchodzą w skład przedsiębiorstwa (art. 2 pkt 9 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych). Działkowiec natomiast ma prawo zagospodarować działkę i wyposażyć ją w odpowiednie obiekty i urządzenia zgodnie z przepisami ustawy oraz regulaminem, zaś nasadzenia, urządzenia i obiekty znajdujące się na działce, wykonane lub nabyte ze środków finansowych działkowca, stanowią jego własność (art. 30 ust. 1 i 2 wspomnianej ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych). Skoro więc sporne działki wchodziły w skład [...] "[...]" w [...] jako oddane w użytkowanie [...] w [...], to prawa osób trzecich (stowarzyszenia ogrodowego oraz działkowców) stoją na przeszkodzie uwłaszczenia [...]. Powstanie bowiem nowego stanu prawnego w dniu 5 grudnia 1990 r. wymagało potwierdzenia deklaratoryjną decyzją, a zatem zakaz naruszenia praw osób trzecich do nieruchomości jest dochowany, gdy przed wydaniem decyzji uwłaszczeniowej (w tym przypadku decyzji Wojewody z 27 października 2021 r.) prawo osób trzecich zostało skonkretyzowane oraz ujawnione (w realiach niniejszej sprawy w formie ostatecznej decyzji administracyjnej Prezydenta Miasta [...] Nr 56/2017 z 6 kwietnia 2017 r. oraz wpisu w księdze wieczystej) – por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1039/13, LEX nr 1647903 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 2136/14, LEX nr 1747108.

Jednocześnie wskazać należy na art. 232 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że w granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać. Już proste zestawienie ze sobą treści przywołanych wyżej regulacji wyraźnie wskazuje, iż ustanowienie użytkowania wieczystego spornych gruntów na rzecz [...] ograniczy inne niż użytkownik wieczysty osoby w prawie do korzystania z danej nieruchomości, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z prawem użytkowania tychże gruntów przez stowarzyszenie ogrodowe oraz prawem własności nasadzeń, urządzeń i obiektów tam się znajdujących, a wykonanych lub nabytych przez działkowców [...] "[...]" w [...].

Powyższe pozwala zatem na stwierdzenie, iż ustanowienie użytkowania wieczystego na gruntach objętym zakresem niniejszej sprawy w sposób oczywisty naruszałoby wynikający z art. 200 ust. 4 u.g.n., wymóg poszanowania przy nabyciu użytkowania wieczystego praw osób trzecich.

Podsumowując, w ocenie Sądu, organy obu instancji ustaliły wszystkie istotne okoliczności sprawy i dokonały prawidłowej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, czemu dały wyraz w uzasadnieniach wydanych decyzji. Wobec powyższego, nie można zatem skutecznie zarzucić organom administracji naruszenia prawa, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd również z urzędu nie dopatrzył się naruszenia zasad postępowania administracyjnego, jak również przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 200 u.g.n. oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia. Sąd nie stwierdził także naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, 8, 77 § 1, 75 i 80 k.p.a.

Końcowo zaś Sąd zauważa, że zupełnie niezrozumiałym jest powoływanie się przez Skarżącą w uzasadnieniu skargi na wpisy zawarte w księdze wieczystej nr [...], obejmującej zupełnie inne działki ewidencyjne (położone w [...], a nie w [...]), niż działki objęte zakresem niniejszego postępowania, co Sąd ustalił za pośrednictwem portalu Elektronicznych Ksiąg Wieczystych dostępnego na stronie https://ekw.ms.gov.pl/.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.