Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 244/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-06-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5 , 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu 8 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi N.P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.) z [...] r. nr [....] w przedmiocie podatku akcyzowego za czerwiec 2013 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

N.P. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. (obecnie Dyrektora

Izby Administracji Skarbowej w K.) z [...]nr [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego

w podatku akcyzowym za czerwiec 2013 r. w kwocie 11.240 zł. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia skarżącej jakiejkolwiek płynności finansowej. Nadto, jak wynika z przedłożonego wraz ze skargą oświadczeniem o stanie majątku skarżącej, nie dysponuje ona żadnym majątkiem, z którego mogłyby ewentualnie zostać zaspokojone roszczenie publicznoprawne wynikające z wydanej decyzji. Skarżąca nie posiada bowiem prawie żadnego majątku (ruchomego czy nieruchomości), nie posiada też żadnych środków pieniężnych, nie posiada nawet własnościowego mieszkania. Natomiast skarżąca ma na utrzymaniu dwójkę małoletnich dzieci w wieku szkolnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie

o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie wymaga jednak udowodnienia bezpośredniego związku pomiędzy wykonaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia,

a zaistnieniem znacznej szkody lub innych trudnych do odwrócenia skutków. Dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wystarczy zatem, by z całości przedstawionych przez wnioskującego okoliczności wynikało, że w jego przypadku zachodzi wskazane w ustawie niebezpieczeństwo. Sąd rozpoznając wniosek ocenia nie tylko twierdzenia w nim zawarte, ale też wszelkie okoliczności i dokumenty znane sądowi z urzędu (zob. postanowienie NSA

z 10 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OZ 209/08, lex nr 1043585). W niniejszej sprawie Sąd wziął pod uwagę informacje dotyczące sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącej zebrane w toku postępowania o prawo pomocy.

Zdaniem Sądu, wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Z przedstawionych danych wynika, że uregulowanie zobowiązania podatkowego w kwocie 11.240 zł i wszczęcie postępowania egzekucyjnego stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia dla skarżącej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustalona kwota zobowiązania podatkowego przekracza bowiem znacznie uzyskiwane przez wnioskodawczynię dochody (około 1800 zł, w tym wynagrodzenie za pracę, alimenty na syna, zasiłek pielęgnacyjny na drugiego syna). Jednocześnie skarżąca, jak oświadczyła, nie posiada żadnego majątku. Mieszkanie, które zajmuje wraz z dziećmi jest wynajmowane (TBS).

W związku z powyższym jednorazowe uregulowanie kwoty 11.240 zł spowodowałoby brak środków na codzienne, podstawowe wydatki związane

z zabezpieczeniem potrzeb egzystencjalnych (mieszkanie, jedzenie itp.) dla siebie

i dwóch małoletnich synów, których wychowuje samotnie. Jako zobowiązania i stałe wydatki skarżąca wykazała czynsz – 920 zł, prąd 100 zł, gaz – 20 zł, usługi telekomunikacyjne – 300 zł, paliwo 100 zł. Niewątpliwie wydatków tych nie można uznać za zbyteczne. W tym zakresie nie można również pominąć niezbędnych wydatków na żywność, których wnioskodawczyni wprawdzie nie wykazała, ale okolicznością powszechnie znaną jest konieczność ponoszenia podstawowych wydatków związanych z zaspakajaniem niezbędnych potrzeb życiowych, w tym przede wszystkim wydatków na żywność.

W konsekwencji Sąd uznał, że we wniosku skarżącej przedstawiono argumenty przemawiające za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania decyzji w postaci powstania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymaga wyjaśnienia, że przesłanka "znacznej szkody" oznacza także szkodę niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania zaś "trudne do odwrócenia skutki" to takie, które wprowadzają istotne i trwałe zmiany w rzeczywistości tak, że nie będzie możliwe przywrócenie stanu poprzedniego. Będzie to miało miejsce m.in. wtedy gdyby doszło do pozbawienia skarżącej i jej dzieci środków materialnych niezbędnych do egzystencji.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.