Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2271/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2013 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

A. K. wniósł w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.

W uzasadnieniu wniosku podniósł, że jest osobą bezrobotną, znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, bowiem nie posiada majątku ani oszczędności. Wskazał, że w gospodarstwie domowym pozostaje wraz z ojcem W. K. Podał, że wykonuje prace dorywcze, z czego otrzymuje około 800 zł miesięcznie, a jego ojciec otrzymuje zasiłek stały z OPS w wysokości 529 zł miesięcznie.

Powyższy wniosek uzupełnił pismami z dnia 12 i 22 kwietnia 2013 r., oświadczając, że nie posiada konta w banku, opłata czynszu za mieszkanie wynosi 576 zł miesięcznie, opłata za gaz 85 zł, a za energię elektryczną 128 zł (nie podał za jaki okres), natomiast uzyskaną ze sprzedaży nieruchomości w 2008 r. kwotę 88.000 zł w części przeznaczył na spłatę długów – 30.000 zł, a pozostałe pieniądze wydał na "hazard, totolotek, gry liczbowe".

Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:

Stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w sprawie. Dlatego też pomoc państwa wyrażona w przepisach o prawie pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym skierowana jest do osób, które albo mają bardzo niskie dochody, albo ich w ogóle nie posiadają, tj. do osób, które z uwagi na bardzo ciężką sytuację materialną, często nie mają zaspokojonych nawet podstawowych potrzeb życiowych. Udzielenie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa, z tego względu Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiedzialny za zasadność i legalność ich wydatkowania, ma obowiązek zbadania, czy strona wnioskująca o przyznanie prawa pomocy, rzeczywiście spełnia przesłanki do przyznania jej tego prawa.

Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie A. K., stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.

Natomiast zgodnie z art. 262 powołanej ustawy, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.

Stosownie zaś do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie adwokata. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Ze złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy, załączonych dokumentów oraz akt administracyjnych, wynika, że łączny dochód gospodarstwa domowego skarżącego wynosi obecnie 1.329 zł. Ponadto skarżący w 2008 r. ze sprzedaży nieruchomości uzyskał 88.000 zł. Nie wykazał jednak, że powyższą kwotę przeznaczył na podstawowe utrzymanie – wręcz przeciwnie podał, że pieniądze w znacznej części wydał na "hazard i inne gry liczbowe".

W takiej sytuacji należy stwierdzić, że przyznanie stronie prawa pomocy (dofinansowanie skarżącego z budżetu państwa) nie jest zasadne. Skarżący nie wykazał bowiem, iż bez własnej winy znajduje się w trudnej sytuacji finansowej.

Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono, jak w sentencji.