Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 927/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 190
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 2, art. 3, art. 7
journal: Dz.U. 2000 nr 88 poz 983
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw.
article: par. 3, par. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 81 poz 550
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.
journal: Dz.U.UE.L 2011 nr 25 poz 8 art. 4 ust. 8
law: Rozporządzenie Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr  1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju  obszarów wiejskich.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska - Jóźków, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Matylda Arnold – Rogiewicz, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2017 r. sprawy ze skargi G. "I." Sp. z o. o. z siedzibą w S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych z tytułu pomocy finansowej dla grup producentów rolnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Grupy Producentów Rolnych "I." Sp. z o.o. jest decyzja Prezes ARiMR z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...],w której utrzymał w mocy decyzję nr [...] Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR o odmowie przyznania środków finansowych w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 za okres od dnia 31 października 2013 r. do dnia 30 października 2014 r.

Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym :

Grupa Producentów Rolnych "I." Sp. z o.o., złożyła w dniu [...] listopada 2014 r. w [...] Oddziale Regionalnym ARiMR wniosek o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych", za okres od dnia 31 października 2013 r. do dnia 30 października 2014 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR odmówił przyznania Grupie środków finansowych.

Uznając bezzasadność wniesionego odwołania organ II instancji wskazał, że zasady przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" określone zostały zarówno na mocy przepisów wspólnotowych jak i krajowych.

Na gruncie przepisów wspólnotowych istota przedmiotowej pomocy przedstawiona została w art. 35 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. U. L 277 z 21 października 2005 r., str. 1, z późn. zm.)

Przepisy wykonawcze do powyższego rozporządzenia nr 1698/2005 zostały zawarte w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28 stycznia 2011, z późn. zm.) Na gruncie prawa krajowego, zasady organizowania i funkcjonowania grup producentów rolnych reguluje ustawa z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 983, z późn. zm.)

Szczegółowe warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania " Grupy producentów rolnych " objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 81, poz. 550, z późn. zm.)

Jak wynika z treści przepisu art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

Zgodnie z ww. art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1698/2005, celem pomocy finansowej przyznawanej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" jest ułatwianie tworzenia i działalności grup producentów do celu wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych.

Organ II instancji stwierdzał, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wypłaty Grupie pomocy finansowej za okres od dnia 31 października 2013 r. do dnia 30 października 2014 r., tj. za trzeci rok działalności. Prezes ARiMR ustalił, że Grupa została zawiązana przez 5 wspólników (członków) tj.: A.W., K.P. (wcześniej K.P.), "K." Sp. z o.o., "M." Sp. z o.o. oraz "T." Sp. z o.o. W dniu [...] października 2011 r., zgodnie z decyzją Marszałka Województwa [...] nr [...], Grupa Producentów Rolnych "I." Sp. z o.o. została wpisana do rejestru Grup Producentów Rolnych. Dalej organ wskazał, że działalność Grupy "I." Sp. z o.o. ma ścisły związek z działalnością Grupy "B." Sp. z o.o. oraz "I." Sp. z o.o. poprzez udział w ww. Grupach członków pierwotnie funkcjonującej Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o.

W przypadku Grupy "I." Sp. z o.o., jej członek, A.W., była członkiem pierwotnie funkcjonującej Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o., która w dniu [...] października 2008 r., została wpisana do Rejestru Grup Producentów Rolnych prowadzonego przez Marszałka Województwa [...]. Ww. grupa składała się z pięciu członków tj. D.W. (obecnie D.W.), A.W., M.W., M.W. oraz "H. " Sp. z o.o. Zgodnie z planem działania Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o. z dnia [...] sierpnia 2008r., infrastruktura dla poszczególnych jej członków przedstawiała się następująco:

1) A.W. prowadziła produkcję drobiu na 6 obiektach w miejscowości D. oraz na 6 obiektach w miejscowości S.;

2) D.W. (obecnie D.W.) prowadziła produkcję drobiu na 2 obiektach w miejscowości O.;

3) M.W. prowadził produkcję drobiu na 5 obiektach w miejscowości L. oraz na 2 obiektach w miejscowości L. (rozbudowa do 7 obiektów);

4) M.W. prowadził produkcję drobiu na 3 obiektach w miejscowości S. przy ul. [...];

5) "H" Sp. z o.o. prowadziła produkcję drobiu na 3 obiektach w miejscowości S. przy ul. [...].

Po rozpatrzeniu złożonego wniosku o płatność, w dniu [...] czerwca 2010 r., Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Z. decyzją nr [...] odmówił przyznania płatności za pierwszy rok działalności grupy tj. za okres od 28 października 2008 r. do 27 października 2009 r. Podstawą odmowy płatności był fakt, iż Grupa Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o. dokonywała sprzedaży produktów nabytych uprzednio od poszczególnych członków do jednego z członków tj. H. Sp. z o.o.

W wyniku rozpatrzenia złożonego przez ww. grupę odwołania, w dniu [...] sierpnia 2010 r. Prezes ARiMR wydał decyzję nr [...] o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Przedmiotowa decyzja nie była zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Na podstawie wniosku Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o. w dniu [...] stycznia 2011 r. decyzją Marszałka Województwa [...] ww. grupa producentów rolnych została skreślona z rejestru Grup Producentów Rolnych.

H. Sp. z o.o. (były członek pierwotnie działającej Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o.) podzieliła swoje gospodarstwo i wydzierżawiła członkom Grupy Producentów Rolnych "I." Sp. z o.o. część swoich nieruchomości. W dniu 20 lipca 2011 r. wydzierżawiła podmiotowi "S." Sp. z o. o. nieruchomość położoną w miejscowości S., przy ul. [...] na działce ewidencyjnej nr [...]. Również w dniu 20 lipca 2011 r.-wydzierżawiła podmiotowi "N." Sp. z o.o., nieruchomość położoną w miejscowości S., przy ul. [...] na działkach ewidencyjnych nr [...]. Na ww. obiektach H. Sp. z o.o. prowadziła działalność w zakresie hodowli drobiu będąc członkiem Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o.

Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, iż A.W. (były członek Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o.) podzieliła swoje gospodarstwo i wydzierżawiła członkom Grupy Producentów Rolnych "I." Sp. z o.o. swoje nieruchomości. W dniu 20 lipca 2011 r. A.W. wydzierżawiła "K." Sp. z o.o. nieruchomość położoną w miejscowości S., na działkach ewidencyjnych nr [...]. Również w dniu 20 lipca 2011 r. A.W. wydzierżawiła "M." Sp. z o.o. nieruchomość położoną w miejscowości S., na działkach ewidencyjnych nr [...]. Ww. umowy dzierżawy zostały zawarte miesiąc po wpisie Grupy do KRS.

Z akt sprawy wynika ponadto, iż na podstawie umowy dzierżawy z dnia 22 czerwca 2011 r., K.P. wydzierżawiła od A.W. kurniki znajdujące się w miejscowości D.

Organ II instancji wskazał, iż na w/w obiektach A.W. prowadziła działalność w zakresie hodowli drobiu będąc członkiem Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o.

"M." Sp. z o.o. oraz "K." Sp. z o.o. rozpoczęły prowadzenie działalności w zakresie chowu i hodowli drobiu w dniu 23 sierpnia 2011 r., natomiast K.P. w dniu [...] czerwca 2011 r., tego dnia bowiem nadany został ww. podmiotom weterynaryjny numer. Produkcja związana z chowem i hodowlą drobiu stanowi tzw. działalność nadzorowaną i wymaga uzyskania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego (art. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2014 r. poz. 1459)). Natomiast w dniu [...] października 2011 r., Grupa złożyła do Marszałka Województwa [...] wniosek o wpis do Rejestru Grup Producentów Rolnych.

Prezes ARiMR analizując powyższe wymaganie ustalił, że numer, w oparciu o decyzje Powiatowego Lekarza Weterynarii na dzień rozpatrzenia odwołania, jak również złożenia wniosku do Marszałka Województwa [...] o wpis Grupy do rejestru grup producentów rolnych, posiadali wszyscy członkowie. Jednakże "K." Sp. z o.o., "M." Sp. z o.o., "T." Sp. z o.o. w okresie poprzedzającym utworzenie Grupy, nie uzyskali żadnego przychodu ze sprzedaży indyków. Natomiast w przypadku K.P., poziom przychodów ze sprzedaży indyków w okresie poprzedzającym przystąpienie do Grupy okazał się niewielki (1 401 756 zł) w stosunku do przychodów osiągniętych przez A.W. (13 679 261 zł).

Dalej organ wskazał, że "K." Sp. z o.o., "T." Sp. z o. o, oraz "M." Sp. z o.o. mają siedzibę w tej samej miejscowości, pod tym samym adresem, ul. [...]. Pod tym samym adresem znajduje się również siedziba Grupy.

Prezes ARiMR ustalił również na podstawie wypisów z Krajowego Rejestru Sądowego, iż udziały własnościowe członków Grupy "I." Sp. z o.o., przedstawiają się w następujący sposób:

1. "K.’’ Sp. z o.o. (stan na dzień 27 grudnia 2013 r.) – D.W. (obecnie D.W.) – udziałowiec spółki (75 % udziałów), były członek Grupy Producentów Rolnych "B.’’ Sp. z o.o. , która z dniem 19 stycznia 2011 r. została wykreślona z Rejestru Grup Producentów Rolnych oraz obecny członek Grupy Producentów Rolnych "B.’ Sp. z o.o., K.P. – udziałowiec spółki (25 % udziałów) oraz członek Grupy Producentów Rolnych "I.’’ Sp. z o.o., oraz M.W. – Prezes Zarządu, były członek Grupy Producentów Rolnych "B.’’ Sp. z o.o. oraz obecny członek Grupy Producentów Rolnych "I.’’ Sp. z o.o.

2. "M." Sp. z o.o. (stan na dzień 27 grudnia 2013 r. ) – A.W. - udziałowiec spółki (75 % udziałów), były członek Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o., oraz obecny członek Grupy Producentów Rolnych "I." Sp. z o.o., J.W. - udziałowiec spółki (25 % udziałów) oraz członek Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o., M.W.- Prezes Zarządu, były członek Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o., która z dniem 19 stycznia 2011 r. została wykreślona z Rejestru Grup Producentów Rolnych oraz obecny członek Grupy Producentów Rolnych "I." Sp. z o.o.;

3. "T." Sp. z o.o. (stan na dzień 27 grudnia 2013 r.) M. W. (75 % udziałów) Prezes Zarządu, były członek Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o., oraz obecny członek Grupy Producentów Rolnych "I." Sp. z o.o., udziałowiec spółki (25 % udziałów), K.P. (25 % udziałów) - udziałowiec spółki oraz członek Grupy Producentów Rolnych "I." Sp. z o.o.

Organ podkreślił, że z akt sprawy wynika ponadto, iż w dniu [...] lipca 2011 r., zgodnie z decyzją Marszałka Województwa [...] nr [...], Grupa Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o. została ponownie wpisana do rejestru Grup Producentów Rolnych. Grupa została zawiązana przez 5 wspólników (członków) tj.: M.W., J.W., "Z." Sp. z o.o., "J." Sp. z o.o. oraz D.W. (obecnie D.W.).

Ustalono również że M.W. zawarł z członkiem Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o. tj. "J." Sp. z o.o. w dniu 22 czerwca 2011 r. umowę dzierżawy nieruchomości położonej na działce ewidencyjnej nr [...] w miejscowości L. Tego samego dnia, tj. 22 czerwca 2011 r., M.W. zawarł z J.W. umowę dzierżawy nieruchomości położonej na działce ewidencyjnej nr [...] w miejscowości L.

Organ zauważył, iż na obiektach położonych w miejscowości L., M.W. prowadził działalność w zakresie hodowli drobiu będąc członkiem Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o., która pierwotnie wpisana została do rejestru Marszałka Województwa [...] w dniu [...] października 2008 r. W planie działania pierwotnie działającej grupy z dnia 4 sierpnia 2008 r., fermy M.W. położone w miejscowości L. zostały opisane jako : "Obiekty wyremontowane dostosowane do hodowli indyków brojlerów. W obiektach znajduje się podstawowe wyposażenie technologiczne. Stan techniczny dobry’’.

Ustalono także, iż "J." Sp. z o.o. oraz J.W. rozpoczęli prowadzenie działalności w zakresie chowu i hodowli drobiu w dn. [...] lipca 2011 r. tego dnia bowiem nadany został ww. podmiotom weterynaryjny numer, a nadto "J." Sp. z o.o. oraz "Z." Sp. z o. o., mają siedzibę w tej samej miejscowości, pod tym samym adresem, ul. [...]. Pod tym samym adresem znajduje się również siedziba Grupy "B." Sp. z o.o. oraz "I." Sp. z o.o. jak również trzech członków grupy "I." Sp. z o.o., tj. "K." Sp. z o.o., "T." Sp. z o. o, oraz "M." Sp. z o.o.

Prezes ARiMR ustalił również, iż udziały własnościowe członków Grupy "B." Sp. z o.o., przedstawiają się w następujący sposób:

1) J. Sp. z o. o. (stan na dzień 3 lutego 2014 r.) – L.W., udziałowiec spółki (25 % udziałów) oraz członek Grupy Producentów Rolnych "I." Sp. z o.o., oraz M.W. - udziałowiec spółki (75 % udziałów), Prezes Zarządu, były członek Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o., oraz obecny członek Grupy Producentów Rolnych "I." Sp. z o.o.,

2) "Z." Sp. z o.o. (stan na dzień 12 czerwca 2015 r.) – A.W., były członek Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o., która z dniem [...] stycznia 2011 r. została wykreślona z Rejestru Grup Producentów Rolnych oraz udziałowiec spółki (50 % udziałów) oraz obecny członek grupy "I." Sp. z o.o. oraz M.W., były członek Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o., oraz udziałowiec spółki (50 % udziałów) oraz obecny członek "B." Sp. z o.o., Prezes Zarządu, M.W., były członek Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o. o.

Z akt sprawy wynika ponadto, iż w dniu [...] października 2011 r., Grupa Producentów Rolnych "I." Sp. z o.o. została wpisana do Rejestru Grup Producentów Rolnych. Przedmiotowa grupa składa się z pięciu członków tj. "N." Sp. z o.o., L.W., M.W., "S." Sp. z o.o. oraz "M." Sp. z o.o. i jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością została zarejestrowana przez Sąd Rejonowy w Z., [...] Krajowego Rejestru Sądowego w dniu [...] lipca 2011 r.

Ustalono również, iż członkowie Grupy "I." Sp. z o.o., tj. "M." Sp. z o.o. oraz "N." Sp. z o.o. rozpoczęli prowadzenie działalności w zakresie chowu i hodowli drobiu w dniu [...] sierpnia 2011 r., natomiast "S." Sp. z o.o., L.W. oraz M.W. w dniu [...] sierpnia 2011 r. - we wskazanych powyżej terminach nadany został bowiem ww. podmiotom weterynaryjny numer.

Prezes ARiMR ustalił również, na podstawie wypisów z Krajowego Rejestru Sądowego, iż udziały własnościowe członków Grupy "I." Sp. z o.o., przedstawiają się w następujący sposób:

1) "S." Sp. z o.o. (stan na dzień 21 kwietnia 2014 r.)- D.W. (obecnie D.W.) - udziałowiec spółki (40 % udziałów), były członek Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o., M. W. - udziałowiec spółki (40 % udziałów), Prezes Zarządu, były członek Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o., oraz obecny członek Grupy Producentów Rolnych "I." Sp. z o.o., L.W. - udziałowiec spółki (10 % udziałów) oraz członek Grupy Producentów Rolnych "I." Sp. z o.o. oraz J.W. - udziałowiec spółki (10 % udziałów) oraz członek Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o.;

2) "N." Sp. z o.o. (stan na dzień 21 kwietnia 2014 r.)- D.W. (obecnie D.W.) - udziałowiec spółki (50 % udziałów), były członek Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o., M.W. - udziałowiec spółki (50 % udziałów), były członek Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o., oraz obecny członek Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o., M.W. - Prezes Zarządu, były członek Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o., oraz obecny członek Grupy Producentów Rolnych "I." Sp. z o.o.;

3) M. Sp. z o.o. – A.W., były członek Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o. oraz udziałowiec spółki (50 % udziałów) oraz członek "I.’’ Sp. z o.o. oraz M.W., Prezes Zarządu M. Sp. z o.o., były członek Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o.,. oraz udziałowiec spółki (50 % udziałów) oraz obecny członek "I." Sp. z o.o.

Organ odwoławczy podkreśla iż faktem bezspornym jest również, że "S." Sp. z o. o., "N." Sp. z O.Q. oraz "M." Sp. z o.o. mają siedzibę w tej samej miejscowości, pod tym samym adresem, ul. [...]. Pod tym samym adresem znajduje się również siedziba Grupy "I." Sp. z o.o., "B." Sp. z o.o. oraz dwóch jej członków "J." Sp. o.o. oraz "Z." Sp. z o. o., jak również Grupy "I." Sp. z o.o. oraz jej członków "K." Sp. z o.o., "T." Sp. z o. o, oraz "M." Sp. z o.o.

Mając na uwadze powyższe organ wskazał iż podział bazy produkcyjnej należącej do członków pierwotnie wpisanej do Rejestru Marszałka Województwa grupy producentów "B." Sp. z o.o., M.W., H. Sp. z o.o. oraz A.W., poprzez wydzierżawienie kurników położonych w miejscowości L., S. i S. dla poszczególnych członków grup producentów rolnych tj. J.W., K.P., "J." Sp. z o.o., "S." Sp. z o.o., "N." Sp. z o. o, "K." Sp. z o.o. oraz "M." Sp. z o.o., miało na celu dekoncentrację tj. rozdzielenie potencjału produkcyjnego trzech podmiotów, a następnie ponowne ich połączenie w celu stworzenia trzech osobnych grup producentów rolnych.

Prezes ARiMR wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ustawy GR, grupa producentów rolnych, prowadzi działalność jako przedsiębiorca mający osobowość prawną, pod warunkiem że została utworzona przez producentów jednego produktu rolnego, zwanego dalej "produktem", lub grupy produktów w celach określonych w art. 2.

W ocenie organu odwoławczego grupa nie została powołana, zgodnie z ww. art. 3 ustawy GR. Zgodnie z tym przepisem ustawy, osoby fizyczne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz osoby prawne prowadzące gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym lub prowadzące działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego.

Organ wskazał przy tym na zależności pomiędzy podmiotami tworzącymi Grupę, które dotyczą zarówno miejsca, struktury własnościowej jak i powiązań osobowych pomiędzy poszczególnymi podmiotami wchodzącymi w skład grup. Zorganizowanie wielu spółek przez tych samych udziałowców nie jest sprzeczne z obowiązującym prawem, jednak związek pomiędzy poszczególnymi spółkami (wynikający z ich struktury własnościowej i osobowej), a przez to i członkami grupy producentów rolnych, pozostaje w sprzeczności z celami prawa wspólnotowego i ma na celu ominięcie przepisów dotyczących ograniczeń w zakresie płatności.

W ocenie organu II instancji, utworzenie grupy producentów rolnych z 5 członków, z których 3 członków prowadzi działalność rolniczą wyłącznie na dzierżawionych gruntach, będących w posiadaniu wcześniej innego członka, wskazuje, iż w sprawie doszło do podziału gospodarstwa, celem umożliwienia skorzystania z danego działania poprzez obejście przepisów prawa, związanych z ograniczeniami dotyczącymi wymaganej minimalnej liczby 5 członków, wynikającym z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. z 2013 poz. 642).

Organ przypomniał nadto, iż Grupy "B.’’ Sp. z o.o., "I." Sp. z o. o oraz "I." Sp. z o.o., tj. "J." Sp. z o.o., "S." Sp. z o. o, "N." Sp. z o.o., "K." Sp. z o.o., "M." Sp. z o. o, "T." Sp. z o. o., "M." Sp. z o.o. powstały w tym samym dniu, w tej samej kancelarii, tj. w dniu [...] listopada 2010 r. W tym samym dniu, tj. w dniu [...] kwietnia 2011 r., jak również w tej samej kancelarii zawarta została umowa spółki "I." Sp. z o.o. oraz "I." Sp. z o. o. Poza tym pierwotnie wpisanej do Rejestru Grup Producentów Rolnych, Grupie "B.' Sp. z o. o. , której członkowie, wydzierżawili własne bazy produkcyjne nowo powstałym członkom grup "B." Sp. z o. o, "I." Sp. z o .o , oraz "I." Sp. z o.o. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. odmówił przyznania pomocy, natomiast w dniu [...] sierpnia 2010 Prezes ARiMR utrzymał ją w mocy.

Organ podkreślił, że zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia nr 1698/2005, odnoszącego się do kwot i stawek wsparcia, zostały określone maksymalne limity przyznawanego wsparcia poprzez określenie, że górna granica jako odsetek produkcji wprowadzonej do obrotu podczas pierwszych pięciu lat po uznaniu grupy za grupę producentów wynosi 5 %, 5 %, 4 %, 3 % oraz 2 % przez odpowiednio pierwszy, drugi, trzeci, czwarty i piąty rok dla produkcji wprowadzonej do obrotu do wartości 1 000 000 EUR, a także 2,5 %, 2,5 %, 2,0 %, 1,5 % oraz 1,5 % przez odpowiednio pierwszy, drugi, trzeci, czwarty i piąty rok dla produkcji skierowanej na rynek przekraczającej 1 000 000 EUR, ale w odniesieniu do każdego z pierwszych pięciu lat nieprzekraczająca kwoty 100 000, 100 000, 80 000, 60 000, 50 000 EUR odpowiednio przez pierwszy rok, drugi rok, trzeci rok, czwarty rok i piąty rok działalności danej grupy producentów rolnych.

W ocenie organu, istnienie ww. limitów wysokości przyznawanej corocznie pomocy finansowej dowodzi, że wyodrębnienie trzech grup producentów rolnych ("B." Sp. z o. o., "I." Sp. z o. o. , "I." Sp. z o. o.) w zakresie tej samej branży przez te same osoby miało na celu zwielokrotnienie pomocy poprzez obejście przepisów prawa, związanych z ograniczeniami dotyczącymi maksymalnej kwoty wsparcia w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych".

Na poparcie powyższego organ wskazał, iż poziom pomocy dla każdej z Grup kształtowałby się w następujący sposób:

1) "I." Sp. z o.o. - 341 856,00 PLN kwota pomocy

2) "I." Sp. z o.o. - 341 856,00 PLN kwota pomocy

3) "B." Sp. z o.o. - 341 856,00 PLN kwota pomocy

Natomiast łącznie poziom pomocy w trzecim roku działalności wszystkich grup wyniósłby 1 025 568,00 PLN.

Wyliczona zgodnie z przedstawionymi dokumentami przez "B." Sp. z o. o., "I." Sp. z o.o. oraz "I." Sp. z o.o. wartość rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona i wskazanych jako wytworzonych w gospodarstwach jej członków, w oparciu o ustalony kurs euro w wysokości 4,27320 zł przekracza pułap określony jako maksymalny w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005, t.j. w trzecim roku, stanowi obecnie równowartość kwoty 427 320 zł.

Organ odwołuje się także od wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 września 2012 r., (od którego złożona przez Stronę skarga kasacyjna została przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 marca 2014 r., sygn. akt. II GSK 2076/12 oddalona), w którym wskazano, że "Aplikowanie o pomoc przez te same osoby w ramach kilkunastu spółek kapitałowych należy postrzegać jako skierowane na ominięcie kwotowego limitu dofinansowania przysługującego jednemu beneficjentowi" (sygn. akt. VIII SA/Wa 386/12-Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Zdaniem organu odwoławczego wprawdzie powyższa sytuacja nie jest sprzeczna z obowiązującym prawem, jednak związek pomiędzy poszczególnymi spółkami (wynikający z ich struktury własnościowej i osobowej), a przez to i grupami producentów rolnych, pozostaje w sprzeczności z celami prawa wspólnotowego i ma na celu ominięcie przepisów dotyczących ograniczeń w zakresie płatności.

W konsekwencji, mimo spełnienia formalnych warunków niezbędnych do utworzenia grupy producentów rolnych na gruncie prawa polskiego, Grupa w niniejszej sprawie w sposób sztuczny i pozorny stworzyła warunki do przyznania pomocy, a otrzymanie przez Skarżącą w takiej sytuacji pomocy finansowej oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia.

Zamiar stworzenia sztucznych warunków potwierdza przede wszystkim fakt, iż z jednej grupy producentów rolnych "B." Sp. z o.o. (której się nie powiodło i na własny wniosek decyzją Marszałka Województwa [...] została wykreślona z rejestru grup producentów rolnych, w której składzie pierwotnie znaleźli się członkowie, którzy na potrzeby założenia dwóch kolejnych grup stworzyli spółki kapitałowe i dzierżawią im własną bazę produkcyjną) powstają dwie następne grupy producentów rolnych, tj. : "I." Sp. z o.o. oraz "I." Sp. z o.o.

Mając wszystko powyższe na uwadze, Prezes stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zostały wypełnione przesłanki wskazane w art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, zgodnie z którym, nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

W przedmiotowej sprawie, zdaniem Prezesa ARiMR Grupa, wypełniła zarówno obiektywny warunek do uznania, że stworzyła sztuczne warunki tj. poprzez utworzenie Grupy niezgodnie z celem wskazanym w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1698/2005 oraz subiektywny warunek poprzez wykazanie, że cały ciąg zdarzeń, poprzedzających utworzenie Grupy był zaplanowanym działaniem, które miało za cel ominięcie warunku z art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1698/2005, a w dalszej kolejności powodowałoby uzyskanie płatności sprzecznej z celami danego systemu wsparcia.

Skargę na wyżej opisaną decyzję wniosła Grupa Producentów Rolnych "I.’’ Sp. z o.o. zarzucając jej :

I. Błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wydanej decyzji, poprzez przyjęcie że:

a) skarżąca stworzyła sztuczne warunki wymagane do otrzymania płatności w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami danego systemu wsparcia co nie znajduje oparcia w zgromadzonym przez organ administracyjny materiale dowodowym oraz pomimo złożenia przez stronę stosownych wyjaśnień co do celu działalności Grupy Producentów Rolnych "I." sp. z o.o. a także przedstawionych zestawień faktur VAT i rachunków, potwierdzających przychody netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona w okresie od dnia 31 października 2013 r. do dnia 30 października 2014 r, faktur VAT i rachunków, potwierdzających wartość i ilość dostarczonych grupie produktów lub grupy produktów przez poszczególnych jej członków w okresie od dnia 31 października 2013 r. do dnia 30 października 2014 r, faktur VAT i rachunków, potwierdzających przychody netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, wytworzonych w gospodarstwach jej członków i sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy w okresie od dnia 31 października 2013 r. do dnia 30 lipca 2014 r. oraz przedłożonych licznych dokumentów potwierdzających poniesienie kosztów związanych z hodowlą indyków w ramach umów członkowskich;

b) Grupa Producentów Rolnych "I." powstała dnia 31 października 2011 roku jest kontynuatorką Grupy Producentów Rolnych "B." która w dniu [...] października 2008 roku została wpisana do Rejestru Grup Producentów Rolnych prowadzonego przez Marszałka Województwa [...] co nie znajduje oparcia w zgromadzonym przez organ administracyjny materiale dowodowym a także pomimo braku w obowiązujących przepisach dotyczących grup producentów rolnych zakazu rozwiązania założonej grupy producentów rolnych i zawiązania nowej;

c) wydzierżawienie nieruchomości położonych w miejscowości S. i D., dla poszczególnych członków grupy producentów rolnych tj. "K." sp. z o.o., "M." sp. z o.o. oraz K.P. miało na celu dekoncentrację tj. rozdzielenie potencjału produkcyjnego wskazywanych podmiotów, a następnie ponowne ich połączenie w celu stworzenia osobnych grup producentów rolnych co miało prowadzić do umożliwienia skorzystania z danego działania poprzez obejście przepisów prawa związanych z ograniczeniami dotyczącymi wymaganej minimalnej liczby 5 członków wynikającym z załącznika nr 1 do z Rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 642) co nie znajduje oparcia w zgromadzonym przez organ administracyjny materiale dowodowym a także pomimo złożenia przez stronę stosownych wyjaśnień a także przedstawienia faktur VAT potwierdzających poniesienie kosztów związanych z hodowlą indyków w ramach umów członkowskich;

d) przyjęcie, że podmiotowe i prawne powiązania pomiędzy podmiotami gospodarczymi a także wspólne kierownictwo, korzystanie ze wspólnej lokalizacji oraz prowadzenie takiego samego rodzaju działalności odbiera niniejszym podmiotom samodzielność gospodarczą i świadczy o stworzeniu sztucznych warunków w celu uzyskania korzyści co nie znajduje oparcia w zgromadzonym przez organ administracyjny materiale dowodowym albowiem wskazywane połączenia pomiędzy podmiotami gospodarczymi nie wykazują stworzenia przez spółkę "sztucznych warunków" wymaganych do otrzymania tej płatności

e) wydzierżawienie nieruchomości położonych w miejscowości S. i L., dla poszczególnych członków grupy producentów rolnych tj. "J." Sp. z o.o., J.W., "N." Sp. z o. o., oraz "S." Sp. z o.o. miało na celu dekoncentrację tj. rozdzielenie potencjału produkcyjnego trzech podmiotów, a następnie ponowne ich połączenie w celu stworzenia trzech osobnych grup producentów rolnych co nie znajduje oparcia w zgromadzonym przez organ administracyjny materiale dowodowym, a ponadto dotyczy to podmiotów zupełnie odrębnych i niezależnych od Grupy Producentów Rolnych "I." powstałej dnia [...] października 2011 roku;

f) refakturowanie przez A. W. na spółkę "M." sp. z o.o., spółkę "K." sp. z o.o. oraz K.P. kosztów dotyczących zaopatrzenia kurników w energie elektryczną i wodę świadczy o tym, iż A.W. pośrednio zarządza wydzierżawionymi obiektami a co wskazuje na zależność ekonomiczną pomiędzy dzierżawcą tj. A. W., a spółkami "M." sp. z o.o., "K." sp. z o.o. oraz K.P. co świadczy o braku samodzielności wskazywanych podmiotów pomimo obowiązującej zasady swobody umów, braku w obowiązujących przepisach prawa zakazu takiego działania oraz pomimo przedłożenia przez stronę licznych dokumentów świadczących o samodzielności wskazywanych podmiotów;

g) "K." sp. z o.o., "M." sp. z o.o. oraz "T." sp. z o.o. w okresie poprzedzającym utworzenie Grupy nie uzyskali żadnego przychodu ze sprzedaży indyków natomiast poziom przychodów K.P. ze sprzedaży indyków w okresie poprzedzającym przystąpienie do Grupy był niewielki pomimo braku określenia przez ustawodawcę minimalnego okresu prowadzenia działalności przez członków Grupy przed jej utworzeniem a także złożenia przez stronę licznych dokumentów oraz stosownych wyjaśnień wskazujących wielkość produkcji w okresie poprzedzającym utworzenie Grupy Producentów Rolnych

h) pominięcie faktu, że działalność Grupy Producentów Rolnych "I." sp. z o.o. przyczynia się do osiągnięcia celów zamierzonych przez rozporządzenie nr 1698/2005 i nie jest sprzeczna z żadnym z celów wsparcia zakreślonym przez prawodawcę co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania przepisu art. 4 ust 8 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich

II. Naruszenie przepisów postępowania mającą wpływ na treść wydanej decyzji tj. art. 7 w zw. z art. 77 kpa poprzez niedokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego tj. wydanie decyzji wewnętrznie sprzecznej i zawierającej arbitralne kwalifikacje czynności strony a następnie nienaprawienie tych rażących uchybień przez organ II instancji, które to decyzje w sposób rażący naruszyły zasadę zaufania do organów administracyjnych;

a) art. 80 Kpa w zw. z art. 75 kpa poprzez błędną, arbitralną i dowolną ocenę materiału dowodowego poprzez niedopuszczenie wszystkiego co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a co nie jest sprzeczne z prawem i poprzez te okoliczności przedwczesność wydania zaskarżonej decyzji

b) 107§3 kpa w zw. z art. 8 i 11 kpa poprzez ogólnikowe uzasadnienie wydanej decyzji, nie realizujące zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa tj. organ administracyjny w uzasadnieniu nie wskazał, które fakty uznał za udowodnione, na jakich dowodach oparł swoje rozstrzygniecie a także dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności a ponadto nie odniósł się do wszystkich podnoszonych przez skarżącą zarzutów zawartych w odwołaniu z dnia 2 marca 2015 roku.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania a ponadto o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 września 2016 r. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 3555/15 oddalił skargę . Sąd uznał za zasadne postawienie zarzutu stworzenia przez Grupę sztucznych warunków wymaganych do otrzymania płatności, o czym stanowi art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. Sąd podzielił w pełni stanowisko organów w tej mierze i ustalenia zawarte w uzasadnieniu decyzji. Sąd w szczególności podkreślił następujące fakty :

- rozpoczęcie działalności rolniczej przez trzech członków Grupy (K. P., spółki "K." i "M.") dopiero po zawiązaniu Grupy

- fakt, iż 3 członków Grupy posiada tylko i wyłącznie grunty dzierżawione od innego członka Grupy,

- powiązania osobowe pomiędzy spółkami będącymi członkami Grupy oraz będącymi członkami Grupy "I." plus powiązania tych samych osób tworzących Grupę "B.",

- refakturowanie przez A.W. kosztów związanych z utrzymaniem wydzierżawionych kurników,

Sąd uznał za w pełni wykazany pogląd organu, że wyodrębnienie trzech grup producentów rolnych ("B.", "I." i "I.") w zakresie tej samej branży przez te same osoby miało na celu obejście przepisów prawa, związanych z ograniczeniami dotyczącymi maksymalnej kwoty wsparcia w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych". Sąd odwołał się w tej mierze na wyliczenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi dot. oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wyraził pogląd, iż został on oceniony zgodnie z treścią art. 21 ust. 1. i ust. 2 ustawy z 7 marca 2007 r., który stanowi, że, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej, nadto, że organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a zgodnie z ust. 3 tego przepisu strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z treści w/w przepisu wynika, że organ działa na podstawie k.p.a., z zastrzeżeniem pewnych odmienności, do których należy brak związania treścią art. 7 i 77 § 1 k.p.a., zatem zarzut dotyczący naruszenia art. 7 k.p.a. nie jest zasadny. Obowiązkiem organu jest natomiast rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co w ocenie Sądu miało miejsce w sprawie. Organy, w tym organ II instancji, odniosły się do wszystkich dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie i dokonały oceny ich znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia. Organ II instancji wyjaśnił też dlaczego nie dał wiary twierdzeniom zgłaszanym przez Stronę.

Zdaniem Sądu jest rzeczą oczywistą, że prawo nie zabrania prowadzenia działalności gospodarczej w formie wielu spółek z tymi samymi udziałowcami. Jednak tam gdzie prawo ustala pewne ograniczenia (ilość członków grupy, limity pomocy) lub cele dla których ta pomoc jest przyznawana, organ ma prawo i obowiązek badać i oceniać zarówno przyczyny powstania Grupy, w skład której wchodzą podmioty ze sobą powiązane, jak i sposób prowadzenia przez te podmioty działalności produkcyjnej.

Sąd wskazał, że ponieważ organ oparł odmowę przyznania płatności na treści art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, to oceniając zgodność z prawem decyzji należy skonfrontować subsumcję tego przepisu z tymi elementami stanu faktycznego, które potwierdzają, że beneficjent, w tym wypadku, grupa producentów rolnych, stworzył sztuczne warunki wymagane do otrzymania płatności, oraz z tymi ustaleniami, które wykazują cel ich stworzenia.

W ocenie Sądu obie kwestie zostały przez organ wyjaśnione i uzasadnione. Wyjaśniono zarówno dlaczego pomimo spełnienia formalnych warunków do uzyskania pomocy Grupa nie realizuje celów wsparcia, zaś jej powstanie i sposób działalności miały na celu wyłącznie obejście przepisów prawa. Zaś poprzez wykazanie wzajemnych powiązań między członkami Grupy, organ w sposób czytelny odniósł się do zamiaru uzyskania korzyści majątkowej sprzecznej z celami wsparcia.

W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez Grupę Producentów Rolnych "I." Sp. z o.o. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 marca 2017 r. sygn. akt II GSK 138/17 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny za całkowicie chybione uznał te zarzuty, które odnoszą się do "niepełnych akt sprawy", a to z kolei związane jest, jak twierdzi autor skargi kasacyjnej z "nierozpatrzeniem dowodów" przez organ "z dokumentów zgromadzonych w pięciu segregatorach".

Naczelny Sąd Administracyjny za usprawiedliwione uznał zarzuty naruszenia art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich oraz zarzuty naruszenia art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011.

NSA zwrócił uwagę na fakt, że przepisy rozporządzenia 65/2011 nie precyzują, na czym może polegać sztuczne stworzenie warunków wymaganych do uzyskania płatności, pozostawiając tym samym rozstrzygnięcie tej kwestii organom stosującym prawo. W powołanym w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond "Zemedelie" - Razplasztatelna agencija (www.eur-lex.europa.eu). Trybunał Sprawiedliwości dokonał wykładni art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 i orzekł, że: 1) przepis ten należy interpretować w ten sposób, że przesłanki stosowania tego przepisu wymagają istnienia elementu obiektywnego i elementu subiektywnego. W ramach pierwszego z tych elementów do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). W ramach drugiego elementu do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z sytemu wsparcia EFRROW ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami; 2) Artykuł 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie temu, by wniosek o płatność z systemu wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) został oddalony jedynie na tej podstawie, że projekt inwestycyjny, ubiegający się o skorzystanie z pomocy w ramach tego systemu, nie wykazuje niezależności funkcjonalnej lub że istnieje więź prawna między ubiegającymi się o taką pomoc, jednak przy braku uwzględnienia innych elementów obiektywnych rozpatrywanego przypadku.

Uwzględniając wykładnię art. 4 ust.8 rozporządzenia nr 65/2001 dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej , NSA wyraził pogląd, że dla zastosowania tego przepisu konieczne jest ustalenie przez organ trzech przesłanek: po pierwsze stwierdzenia sztucznego stworzenia warunków wymaganych do otrzymania płatności, po drugie wykazania celu w postaci osiągnięcia korzyści wynikających z uregulowań, a więc subiektywnego elementu w postaci woli uzyskania takich korzyści i po trzecie wykazania sprzeczności tych korzyści z celami systemu wsparcia. Oznacza to, że stwierdzenie przez organ, iż doszło do sztucznego stworzenia przez skarżącą warunków do uzyskania płatności, możliwe jest dopiero w wyniku spójnego podsumowania zdarzeń wywołanych przede wszystkim działaniem zainteresowanej strony ubiegającej się o tę płatność. Konieczna jest także równoczesna wszechstronna i logiczna ocena tych wszystkich okoliczności wynikających z wniosku innego podmiotu czy podmiotów oraz ich innych działań, świadczących o zamiarze innego niż typowe w danych okolicznościach, wynikających z przepisów prawa, ukształtowania stosunków faktycznych lub prawnych ukierunkowanych wyłącznie na to, by osiągnąć zamierzony przez beneficjenta skutek prawny w postaci pomocy. Punktem odniesienia przeprowadzanej przez organ oceny powinny być cele ustanowione przez prawodawcę unijnego i krajowego, uzasadniające przyznanie płatności, a obowiązkiem Sądu oceniającego zgodność z prawem decyzji w tym przedmiocie jest zbadanie czy organ wykazał w sposób staranny, wszechstronny, logiczny i przekonywujący, że miało miejsce sztuczne, pozorne w istocie, stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności, w celu uzyskania korzyści sprzecznej z celami systemu wsparcia. Konieczne jest zatem dokładne określenie nie tylko korzyści finansowej, którą miała zamiar osiągnąć skarżąca, ale również celu płatności, o którą ubiegała się skarżąca, a który zdefiniowany został w art. 35 ust.1 rozporządzenia nr 1698/2005. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że oceniając prawidłowość subsumcji art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 Sąd I instancji pominął kwestię wynikającą z treści tego przepisu - przesłankę uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia.

Odnosząc się do kwestii oceny przez Sąd I instancji przeprowadzonego przez organ postępowania dowodowego NSA zaznaczył, iż w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w postępowaniach w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych na podstawie przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, organ nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów, albowiem to na stronie ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy. Wobec bowiem zobowiązania strony do przedstawienia wszystkich dowodów niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, ustawodawca oparł postępowanie dowodowe w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę, a tym samym, przeniósł ciężar dowodu na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne. W istocie więc na stronie ubiegającej się o płatności spoczywa ciężar wykazania, że w sposób rzeczywisty spełnia warunki do ich uzyskania. W odniesieniu do treści art. 21 ust. 3 in fine ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich nie może jednak umykać z pola widzenia, że to organ wywodzi skutki prawne (odmawiając płatności) z zarzutu tworzenia sztucznych warunków do otrzymania wsparcia i to na organie ciąży obowiązek wykazania tych sztucznych warunków. Ustalenia takie winny zaś w sposób niebudzący żadnych wątpliwości wynikać ze zgromadzonego, a następnie rozpatrzonego przez organy materiału dowodowego, jaki stanowi podstawę rozstrzygnięcia. W przeciwnym wypadku, ustalenia organów należy uznać za niekompletne i niewystarczające do wykazania sztucznego stworzenia przez dany podmiot warunków w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami danego systemu wsparcia.

Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze okoliczności rozpoznawanej sprawy, uznał, że Sąd pierwszej instancji powinien rozważyć w świetle wskazań zawartych w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt: C-434/12 (w sprawie Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond "Zemedelie" - Razplasztatelna agencija), czy organ wywiązał się z konieczności precyzyjnego wykazania, że skarżąca sztucznie stworzyła warunki do otrzymania płatności w rozumieniu art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę zważył co następuje:

Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a." sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przepis ten determinuje zatem zakres ocen prawnych możliwych do dokonywania przez wojewódzki sąd administracyjny przy ponownym rozpoznawaniu sprawy.

Wykładnia prawa, o jakiej mowa w art. 190 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez Naczelny Sąd Administracyjny istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu. Orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie.

Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Przede wszystkim "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a., podlegają zawężeniu do granic, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę (art. 183 p.p.s.a.) i w jakich wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Tak więc rozpoznając sprawę powtórnie, sąd pierwszej instancji musi interpretować i stosować art. 134 § 1 p.p.s.a. przy uwzględnieniu postanowień zawartych w art. 168, art. 183 § 1 i art. 190 p.p.s.a.

Zasady organizowania się producentów rolnych w grupy producentów oraz zasady i warunki udzielania ze środków publicznych pomocy finansowej związanej z ich organizowaniem i funkcjonowaniem określa ustawa z 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z Nr 88, poz. 983 ze zm.).

Stosownie do art. 2 ustawy z 15 września 2000 r. osoby fizyczne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz osoby prawne prowadzące gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym lub prowadzące działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego.

Treść art. 3 ustawy określa szereg warunków, które muszą zostać spełnione dla prowadzenia działalności przez grupę producentów rolnych, między innymi zgodnie z ust. 1 pkt 1 w/w art. grupa musi zostać utworzona przez producentów jednego produktu lub grupy produktów. W ustawie określone zostały również wymagania jakie musi spełniać statut lub umowa, na podstawie których działa grupa (art. 4).

W ramach delegacji zawartej w art. 6 ustawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał rozporządzenie z 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. z 2013 , poz.642). W punkcie 5 załącznika do rozporządzenia z 9 kwietnia 2008 r. ustalono, że minimalna liczba członków grupy utworzonej ze względu na produkcję drobiu to 5 podmiotów a minimalna wielkość produkcji to 400 sztuk rocznie.

Na podstawie art. 7 ustawy spełnienie przez grupę warunków określonych w ustawie o grupach producentów oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy czyli w ww. rozporządzeniu z 9 kwietnia 2008 r., stwierdza w drodze decyzji administracyjnej marszałek województwa właściwy ze względu na siedzibę grupy, który dokonuje również wpisu grupy do prowadzonego przez siebie rejestru grup. Nadzór nad działalnością grupy sprawuje marszałek województwa (art. 12 ustawy). Przepis ten uległ zmianie z dniem 18 grudnia 2015 r. (zmieniony przez art. 1 pkt 7 lit. a ustawy z dnia 11 września 2015 r. (Dz.U.2015.1888) i obecnie decyzję tę wydaje dyrektor oddziału terenowego ARiMR.

Program wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich obejmuje między innymi działanie pod nazwą "grupy producentów rolnych". W ramach tego programu grupom producentów rolnych przyznawana jest pomoc finansowa. Realizowanie programu na terytorium RP reguluje ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U.2013.173 j.t.) w tym w odniesieniu do grup producentów ( art. 5 ust. 1 pkt 10).

W treści art. 10 ust. 1 ustawy z 7 marca 2007 r. przewidziano, że pomoc jest przyznawana, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1), oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, a także w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ustawy, czyli w rozporządzeniu z 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. (Dz. U. Nr 81, poz. 550 ze zm.).

Zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia z 20 kwietnia 2007 r. pomoc jest udzielana grupie producentów, która prowadzi działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest wpisana do rejestru grup producentów rolnych zgodnie z ww. ustawą czyli do rejestru prowadzonego przez właściwego marszałka województwa, została utworzona ze względu na produkty określone w załączniku do rozporządzenia i został jej nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów. W myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia pomoc jest wypłacana w formie rocznych płatności i obejmuje okresy kolejnych 12 miesięcy prowadzenia działalności przez grupę, liczone od dnia decyzji o wpisie grupy do rejestru.

Przytoczone wyżej przepisy krajowe nie przewidywały w chwili wydawania zaskarżonej decyzji kontrolowania przez organy ARiMR założenia i funkcjonowania grupy producentów rolnych pod kątem spełnienia wymogów formalnych. W tym zakresie organy ARiMR były związane decyzją i wpisem do rejestru dokonanymi przez właściwego marszałka województwa. Wobec uzyskania przez skarżącą wpisu do prowadzonego przez Marszałka Województwa [...] rejestru grup producentów rolnych, Prezes ARiMR zobowiązany był więc uznać, że grupa spełnia wymogi formalne bycia grupą producentów rolnych.

Organy ARiMR wydając decyzję o płatności są zobowiązane sprawdzić czy wnioskodawca został wpisany do rejestru grup producentów rolnych, ale także sprawdzić czy wnioskodawca spełnia kryteria przyznania pomocy określone w przepisach wspólnotowych oraz czy nie zachodzą określone w przepisach wspólnotowych przesłanki do odmowy wypłaty.

Tak więc przed wydaniem decyzji w sprawie przyznania środków finansowych organy orzekające sprawdzają, czy przyznanie pomocy wnioskodawcy wpisanemu do rejestru będzie zgodne z przepisami rozporządzenia (Rady) 1698/2005 i rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich.

Zgodnie z art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

W przedmiotowej sprawie jest bezsporne, że Grupa spełniła warunki formalne do otrzymania płatności.

Okoliczności te nie stoją jednak na przeszkodzie badania przez ARiMR zasadności przyznania płatności każdorazowo przy złożeniu przez Grupę wniosku o płatność. Wynika to z tego faktu, że wpisanie Grupy do rejestru grup producentów zależy od spełnienia przez nią wymogów formalnych określonych w treści art. 3 ustawy z 15 września 2000 r., zaś wydanie decyzji przez ARiMR o przyznaniu pomocy finansowej, jest wynikiem spełnienia wymogów określonych treścią art. 3 ust. 1 rozporządzenia MR i RW z 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych". Tymczasem badanie zasadności wypłaty pomocy za konkretny okres obejmuje ustalenie prawidłowości złożonego wniosku jak również tego, czy spełnione są cele działania Grupy określone przepisami nie tylko krajowymi ale i unijnymi. Dlatego też w ocenie Sądu, istnienie decyzji ustalającej prawo do wsparcia nie stoi na przeszkodzie późniejszemu powołaniu się na okoliczności przewidziane w art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011 . Wskazuje na to chociażby treść tegoż przepisu : Nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. W ocenie Sądu ustalenie , że takie okoliczności zachodzą obliguje organ do odmowy udzielenia wsparcia, nawet bez wzruszania decyzji , o której mowa w § 5 rozporządzenia wykonawczego. Przepis art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011 odnosi się bowiem do każdej płatności, która ma być dokonana i to niezależnie od możliwości wzruszenia ostatecznej decyzji ustalającej prawo do wsparcia.

Zgodnie z § 6 ust. 3 w/w rozporządzenia wypłata pomocy za dany okres jest dokonywana na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, która jest wydawana w oparciu o złożony wniosek o płatność, spełniający warunki określone w § 7 ust. 1, do którego dołączane są dokumenty wskazane w ust. 2 tego przepisu.

Z treści zaskarżonej decyzji nie wynika, ażeby organy kwestionowały braki wniosku czy zgłaszały zastrzeżenia do ilości wyprodukowanej minimalnej ilości produktu. Organ oceniając okoliczności powstania Grupy oraz związki pomiędzy jej członkami. uznał, że zasadne jest postawienie zarzutu stworzenia przez nią warunków wymaganych do otrzymania płatności, o czym stanowi art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011.

Pojęcie "stworzenie sztucznych warunków do uzyskania płatności" było przedmiotem wykładni dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości w sprawie o sygn. akt C 434/12 ze skargi Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond 'Zemedelie' - Razplasztatelna agencija.. Trybunał wyraził pogląd, iż artykuł 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich należy interpretować w ten sposób, że przesłanki stosowania tego przepisu wymagają istnienia elementu obiektywnego i elementu subiektywnego. W ramach pierwszego z tych elementów do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). W ramach drugiego elementu do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu wsparcia EFRROW ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więzi prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami.

Zdaniem Trybunału wniosek o płatność nie może zostać oddalony jedynie na tej podstawie, że projekt inwestycyjny, ubiegający się o skorzystanie z pomocy w ramach tego systemu, nie wykazuje niezależności funkcjonalnej lub że istnieje więź prawna między ubiegającymi się o taką pomoc, jednak przy braku uwzględnienia innych elementów obiektywnych rozpatrywanego przypadku.

W ocenie Sądu organy w sposób prawidłowy wykazały zaistnienie obu wymienionych wyżej elementów.

Na gruncie prawa wspólnotowego cele pomocy finansowej przyznawanej grupom producentów określa przepis art. 35 rozporządzenia Rady nr 1698/2005, który w ust. 1 stanowi, że wsparcia ze środków dotyczących wspierania tworzenia grup producentów udziela się w celu ułatwienia tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów do celów:

a) dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup;

b) wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych;

c) ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności.

Zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1698/2005 celem pomocy finansowej przyznawanej w ramach działania "Grupy producentów rolnych", jest ułatwianie tworzenia i działalności grup producentów w celu wspólnego wprowadzania towarów do obrotu. Zrzeszanie się producentów w grupy ma polepszyć ich sytuację w stosunku np. do sieci handlowych. Ma też ułatwić inwestycje w infrastrukturę ułatwiającą proces produkcji, czy też przechowywania lub przygotowania do sprzedaży.

W przypadku Grupy I. doszło z kolei do sytuacji stanowiącej zaprzeczenie tak sformułowanych celów działania grupy. Doszło bowiem przede wszystkim do podziału gospodarstwa A.W.. Przecież K.P. oraz spółki "K." i "M." gospodarowały wyłącznie na gruntach wydzierżawionych od A.W. , a początek ich działalności wiąże się bezpośrednio z powstaniem Grupy. Należy jeszcze dodać, że zgodnie ustaleniami organu gospodarstwo A.W. było w dobrym stanie technicznym , zaś ze znajdujących się w aktach wypisów z KRS Spółek "K.", "M." i "T." wynika, że nie dysponują one praktycznie żadnym majątkiem – kapitał zakładowy każdej z nich wynosi 10.000zł . Wobec tego trudno mówić o istnieniu gospodarczych przesłanek do dekoncentracji funkcjonującej w sposób prawidłowy bazy produkcyjnej A.W. i wyjaśnienia strony i zarzuty skargi dot. istnienia racjonalnych powodów ( poza uzyskaniem płatności ) do podziału gospodarstwa nie są wiarygodne. Twierdzenia i zarzuty strony są zresztą tak ogólnie sformułowane , że nie sposób w sposób konkretny się do nich odnieść i ich zweryfikować. Oczywiście podział gospodarstwa rolnego i przekazanie jego części do innego podmiotu jest całkowicie zgodne z prawem i osoby fizyczne i prawne mają pełną swobodę gospodarowania swoim mieniem , ale nie zmienia to fakt, że w przypadku aplikowania o środki publiczne organy administracji mają obowiązek badać czy spełniony jest cel działania, na który te środki są przeznaczone .

Jest też rzeczą oczywistą, że prawo nie zabrania prowadzenia działalności gospodarczej w formie wielu spółek z tymi samymi udziałowcami. Jednak tam gdzie prawo ustala pewne ograniczenia (ilość członków grupy, limity pomocy) lub cele dla których ta pomoc jest przyznawana, organ ma prawo i obowiązek badać i oceniać zarówno przyczyny powstania Grupy, w skład której wchodzą podmioty ze sobą powiązane jak i sposób prowadzenia przez te podmioty działalności produkcyjnej.

Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się bardzo obszernie do kwestii powiązań pomiędzy poszczególnym członkami Grupy I., a także Grup I. oraz B. Sąd podziela stanowisko organów w tej mierze. Nie powtarzając wszystkich ustaleń zawartych w uzasadnieniu decyzji, które w całości Sąd akceptuje, należy w szczególności podkreślić następujące fakty:

- rozpoczęcie działalności rolniczej przez trzech członków Grupy (K. P., spółki "K." i "M.") dopiero po zawiązaniu Grupy

- wspomniany już fakt, iż 3 członków Grupy posiada tylko i wyłącznie grunty dzierżawione od innego członka Grupy, zaś Spółka "T." gospodaruje na obiekcie wydzierżawionym od A.W. i M.W.

- powiązania osobowe pomiędzy spółkami będącymi członkami Grupy oraz będącymi członkami Grupy "I." plus powiązania tych samych osób tworzących Grupę "B.",

- refakturowanie przez A.W. kosztów związanych z utrzymaniem wydzierżawionych kurników.

Sąd uważa za w pełni wykazany pogląd organu, że wyodrębnienie trzech grup producentów rolnych ("B.", "I." i "I.") w zakresie tej samej branży przez te same osoby miało na celu obejście przepisów prawa, związanych z ograniczeniami dotyczącymi maksymalnej kwoty wsparcia w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych". Wnioski organu wysnute z przytoczonych faktów są logiczne i spójne.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że wyliczona zgodnie z przedstawionymi dokumentami przez "B." Sp. z o. o., "I." Sp. z o.o. oraz "I." Sp. z o.o. wartość rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona i wskazanych jako wytworzonych w gospodarstwach jej członków, w oparciu o ustalony kurs euro w wysokości 4,27320 zł, na podstawie § 8 ust. 3 rozporządzenia, pomoc finansowa w przypadku ww. Grup przekracza pułap określony jako maksymalny w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005, t. j. w trzecim roku, stanowi obecnie równowartość kwoty 427 320 zł.

Tym samym, mimo, że skarżąca Grupa formalnie spełnia warunki niezbędne do utworzenia grupy producentów rolnych na gruncie prawa polskiego, to jednakże w sposób sztuczny i pozorny stworzyła warunki do przyznania pomocy, a otrzymanie przez stronę w takiej sytuacji pomocy finansowej oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia.

Należy jeszcze raz podkreślić, że wniosek organu, że w istocie doszło do decentralizacji, a nie centralizacji produkcji między podmiotami będącymi członkami Grupy, co stanowi jeden z wymogów celu działania grupy producentów określonym w art. 35 ust. 1 pkt b rozporządzenia 1698/2005, jest uprawniony. Należy też podkreślić, że skoro zgodnie z art. 2 ustawy o grupach określone w nim podmioty prowadzące gospodarstwo rolne lub prowadzące działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej, mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego, to jest jednoznaczne, że podmioty te "wchodząc" do Grupy, wnoszą do niej swój dotychczasowy potencjał produkcyjny, zatem można się spodziewać, że łącznie będzie on oscylował wokół sumy wszystkich tych potencjałów. Oczywiście konieczne jest jedynie uzyskanie zakładanej ilości produktów, która nie może być mniejsza niż minimalna. Tym niemniej swoiste "podzielenie się" zakresem produkcji przez A.W. dowodzi, że w istocie chodziło nie o samą produkcję i możliwość współpracy podmiotów tworzących Grupę w ramach wspólnego działania określonego zarówno w treści art. 35 ust. 1 pkt b rozporządzenia 1698/2005, jak i w treści art. 2 ustawy o grupach, ale o stworzenie sztucznych warunków umożliwiających uzyskanie płatności finansowej.

W tym miejscu należy także zwrócić uwagę na fakt, że skarżąca została wezwana przez organ pismem z 17stycznia 2014r. (karta 28 akt adm.) m.in. o wyjaśnienie przyczyn zawarcia przez A.W. i M. W. wieloletnich umów dzierżawy ze wchodzącymi w skład Grupy spółkami. W dniu 29.01.2014 r. Grupa "I." udzieliła na to pismo odpowiedzi, w której bardzo ogólnie wyjaśniła, że było to spowodowane koniecznością zapewnienia dużych środków finansowych na modernizację obiektów zakupionych od ANR, których to środków A.W. nie posiadała. Równocześnie pismo nie wyjaśnia jak te środki w bardziej skuteczny sposób mogły pozyskać spółki praktycznie bez zasobów finansowych i gospodarujące wyłącznie na obiektach należących bądź do A.W., bądź do A.W. i M.W. wspólnie. Tym samym Sąd podziela stanowisko organu, że w okolicznościach faktycznych sprawy, w szczególności dotyczących: struktury własnościowej, faktu braku prowadzenia (przed utworzeniem Grupy) przez trzech z członków działalności rolniczej w zakresie produkcji drobiu , wydzierżawienia przez A.W. części posiadanych obiektów hodowlanych innym członkom grupy , świadczą o dokonaniu sztucznego podziału potencjału produkcyjnego jednego członka Grupy, co doprowadziło do decentralizacji produkcji.

Tym samym należało uznać, że mimo formalnego spełnienia warunków uzyskania płatności, nie jest ona należna ze względu na to, że stoi temu na przeszkodzie treść art. 4 pkt 8 rozporządzenia 65/2011, gdyż powołana Grupa w żaden sposób nie spełnia celu określonego w art. 35 ust. 1 lit, b rozporządzenia 1698/2005.

Niezasadny jest więc zarzut błędnego zastosowania art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011 i nieprzyznanie spółce środków z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych za trzeci rok działalności, mimo że skarżąca spełniła wszelkie warunki do uzyskania środków z tytułu pomocy finansowej. Organy ARiMR bowiem, mają zarówno uprawnienie jak i obowiązek badać, w postępowaniu dotyczącym przyznania płatności (zarówno w pierwszym roku korzystania z pomocy, jak i następnych), czy spełnione są warunki do otrzymania płatności. Sam fakt formalnego istnienia Grupy, nie może stanowić wystarczającego warunku do uzyskania płatności. W wypadku wystąpienia przesłanki wskazującej na stworzenie przez stronę sztucznych warunków brak jest podstaw do przyznania płatności (podobnie NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., II GSK 2138/11 – orzecznia.nsa.gov.pl). Jak wspomniano już wyżej, organy ARiMR wydając decyzje o płatności zobowiązane są sprawdzić, czy wnioskodawca został wpisany do rejestru grup producentów rolnych, jak również, czy spełnia kryteria przyznania pomocy określone w przepisach wspólnotowych oraz, czy nie występują określone w przepisach wspólnotowych przesłanki do odmowy wypłaty pomocy. Wydanie decyzji o przyznaniu pomocy finansowej jest wynikiem spełnienia przez beneficjenta

NSA w wyroku z 18 maja 2016r., I GSK 344/15 zasadnie zauważył, że cyt. "z punktu widzenia istoty spornego w sprawie zagadnienia nie sposób nie zwrócić uwagę i na ten jego aspekt, który w kontekście odnoszącym się do odzwierciedlanej w orzecznictwie Trybunały Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Trybunału Konstytucyjnego tożsamości podstaw aksjologicznych obowiązywania systemu prawa krajowego oraz systemu prawa unijnego nakazuje uwzględniać tę jego konsekwencję, że prawo unijne - a więc tak samo, jak i prawo krajowe - sprzeciwia się powoływaniu się na wprost wynikające z jego uregulowań, czy też wyinterpretowane z nich przez Trybunał Sprawiedliwości uprawnienia, w sytuacji gdy, polegać miałoby to wyłącznie na tworzeniu stanów faktycznych (stanów rzeczy) pozornie tylko odpowiadających tym uprawnieniom w celu skorzystania z nich i powoływania się na nie, przy jednoczesnym braku istnienia ku temu usprawiedliwionych oczekiwań i podstaw. To jest takich, które znajdowałyby uzasadnienie w prawnie chronionych wartościach. Znajduje to swoje potwierdzenie w tym stanowisku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z którego wynika, że nikt nie może powoływać się na normy prawa unijnego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie (por. np. wyrok dnia 18 grudnia 2014 r., w połączonych sprawy C - 131/13, C - 163/13 i C-164/13). Ze stanowiskiem tym, koresponduje również orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C – 515/03 , w którym wskazano, że dowód w zakresie praktyki stanowiącej nadużycie wymaga, z jednej strony, zaistnienia ogółu obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w uregulowaniach wspólnotowych cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty, a z drugiej strony, wystąpienia subiektywnego elementu woli uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań wspólnotowych poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek".

Reasumując, w ocenie Sądu wszystkie kwestie sporne zostały przez organ wyjaśnione i uzasadnione w sposób zgodny z wykładnią prawa dokonaną również w przytoczonych orzeczeniach. Wyjaśniono zarówno dlaczego pomimo spełnienia formalnych warunków do uzyskania pomocy Grupa nie realizuje celów wsparcia, zaś jej powstanie i sposób działalności miały na celu wyłącznie obejście przepisów prawa (o czym mowa była wyżej). Zaś poprzez wykazanie wzajemnych powiązań między członkami Grupy organ w sposób czytelny odniósł się do elementu subiektywnego - zamiaru uzyskania korzyści majątkowej sprzecznej z celami wsparcia. Suma okoliczności faktycznych sprawy sprawia, że stanowisko organów o spełnieniu w realiach tej konkretnej sprawy sztucznych warunków w celu uzyskania pomocy jest w pełni zasadne.

Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. W kontekście powyższych przepisów nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia podniesione przez Skarżącą zarzuty. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy wskazać, że wbrew zarzutom skargi organy obydwu instancji prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy zgodnie z treścią art. 21 ust. 1. i ust. 2 ustawy z 7 marca 2007 r., który stanowi, że, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej, nadto, że organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a zgodnie z ust. 3 tego przepisu strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z treści w/w przepisu wynika, że organ działa na podstawie k.p.a., z zastrzeżeniem pewnych odmienności, do których należy brak związania treścią art. 7 i 77 § 1 k.p.a., zatem zarzut dotyczący naruszenia art. 7 k.p.a. nie jest zasadny. Obowiązkiem organu jest natomiast rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co w ocenie Sądu miało miejsce w sprawie. Organy, w tym organ II instancji, odniosły się do wszystkich dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie i dokonały oceny ich znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia. Organ II instancji wyjaśnił też dlaczego nie dał wiary twierdzeniom zgłaszanym przez Stronę. Tym samym należy uznać za spełniony wymóg udowodnienia faktów, z których organ wywodzi skutek prawny w postaci stworzenia sztucznych warunków do otrzymania płatności. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił bowiem na ustalenie, że zachodzi przesłanka do odmowy przyznania płatności określona w art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011.

Również skarga nie zawiera żadnych umotywowanych, konkretnych zarzutów dot. poczynionych przez organ ustaleń. Przyczyny, dla których Grupa powstała w tym konkretnym kształcie nadal są wskazywane bardzo ogólnikowo i trudno w sposób konkretny się do nich odnieść.

W ocenie Sądu obie kwestie zostały przez organ wyjaśnione i uzasadnione w sposób zgodny z wyżej przytoczonymi orzeczeniami. Wyjaśniono zarówno dlaczego pomimo spełnienia formalnych warunków do uzyskania pomocy Grupa nie realizuje celów wsparcia, zaś jej powstanie i sposób działalności miały na celu wyłącznie obejście przepisów prawa (o czym mowa była wyżej). Zaś poprzez wykazanie wzajemnych powiązań między członkami Grupy organ w sposób czytelny odniósł się do elementu subiektywnego – zamiaru uzyskania korzyści majątkowej sprzecznej z celami wsparcia.

W tym stanie rzeczy nie doszło do naruszenia treści wskazywanego przez skarżącą Grupę przepisu prawa materialnego w postaci wymienionego w skardze art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011, jak również przepisów prawa procesowego, w tym art. 7, 8, 11, 75, 80 i 107 k.p.a., ponieważ wbrew stanowisku skarżącej organ jednoznacznie wyjaśnił przesłanki, z powodu których odmówił przyznania płatności za trzeci rok działania Grupy, zaś punktem spornym sprawy, była jedynie ocena zgromadzonego materiału dowodowego co do spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie wnioskowanej przez Grupę płatności.

Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.