Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 674/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt w części
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 1, art. 25 ust. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 699
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)
article: art. 12 ust. 1 pkt 1, ust. 2, art. 31 a,
journal: Dz.U. 2021 poz 1070
law: Ustawa z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Monika Świerczak WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 listopada 2022 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego L. sp. z o.o. z siedzibą w P. na zarządzenie pokontrolne Inspektor Ochrony Środowiska z dna 29 lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie wyeliminowania naruszeń 1. uchyla pkt 1 w zakresie magazynowania odpadów oraz pkt 2 i pkt 6 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego; 2. w pozostałej części skargę oddala; 3. zasądza od Inspektor Ochrony Środowiska na rzecz Przedsiębiorstwa Wielobranżowego L. sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Inspektor Ochrony Środowiska zarządzeniem pokontrolnym z 29 lipca 2022r., na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2021 r., poz. 1070) oraz ustaleń kontroli spółki pn. PRZEDSIĘBIORSTWO WIELOBRANŻOWE "L. " Sp. z o.o., z siedzibą przy ul. [...]/2, [...], Oddziale w O. przy ul. [...], [...], przeprowadzonej w dniach od 29 czerwca 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. i udokumentowanej w protokole kontroli [...] zarządził:

1. Prowadzić działalność wytwarzania oraz przetwarzania odpadów zgodnie z warunkami posiadanej regulacji formalnoprawnej w tym zakresie.

W terminie: na bieżąco

2. Prowadzić działalność zbierania odpadów po uzyskaniu stosownego zezwolenia w tym zakresie.

W terminie: na bieżąco

3. Prowadzić wizyjny system kontroli miejsc magazynowania odpadów zgodnie z wymogami prawa w tym zakresie.

W terminie: na bieżąco

4. Zapewniać Inspektor Ochrony Środowiska dostępność obrazu z wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny.

W terminie: na bieżąco

5. Prowadzić działalność w zakresie gospodarki odpadami zgodnie z posiadanym wpisem do rejestru, o którym mowa w art. 49 ustawy o odpadach.

W terminie: na bieżąco

6. Przekazywać odpady do zagospodarowania uprawnionym podmiotom. W terminie: na bieżąco

7. Prowadzić rzetelnie dokumentację ewidencyjną w zakresie prowadzonej gospodarki odpadami, w tym niezwłocznie potwierdzać na kartach przekazania odpadów zakończenie transportu odpadów.

W terminie: na bieżąco

8. Sporządzać rzetelnie roczne sprawozdanie o wytwarzanych odpadach oraz o sposobie gospodarowania odpadami, wnoszone do Marszałka Województwa W. za pośrednictwem indywidualnego konta w systemie BDO.

W terminie: za 2020 r. - niezwłocznie dostosować do wymagań prawnych bieżące - ustawowym

9. Przeprowadzać badania jakości ścieków przemysłowych, wprowadzanych do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innego podmiotu z wymaganą w tym zakresie częstotliwością i wskazaną w posiadanym pozwoleniu wodnoprawnym.

W terminie: na bieżąco.

Jednocześnie organ wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień 17 sierpnia 2022 r.

W uzasadnieniu WWIOŚ wskazał, że na podstawie wskazanej na wstępie kontroli stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. W związku z tym zarządził w punktach 1 - 9 ich usunięcie. Następnie organ przedstawił swoje stanowisko odnośnie do każdego z 9 punktów zarządzenia.

Odnośnie pkt 1 i 2 WWIOŚ wskazał, że w czasie kontroli ustalono, że kontrolowany podmiot w zakresie gospodarki odpadami prowadzi działalność wytwarzania, zbierania i przetwarzania odpadów, w zakresie której posiada decyzję Marszałka Województwa W. z dnia 02 kwietnia 2015 r. znak [...], zmienioną decyzją z dnia 28 maja 2018 r. znak [...], udzielającą pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem wymagań przewidzianych dla zezwolenia na zbieranie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Organ podał, że na podstawie powyższego zezwolenia spółka może zbierać odpady na terenie działek o nr ewid. [...] i [...] w O. oraz przetwarzać określone rodzaje odpadów w instalacji do produkcji paliwa alternatywnego wraz z linią sortowniczą (PAS), instalacji do produkcji paliwa alternatywnego, stanowiącej oddzielny rozdrabniacz (PA) oraz instalacji do recyklingu tworzyw sztucznych.

Dalej WWIOŚ podał, że na podstawie oględzin Zakładu stwierdzono, że do magazynowania odpadów przyjmowanych do przetworzenia na instalację PAS wyznaczone zostało przez Spółkę miejsce przed halą, w której ustawiona jest instalacja, jak również wyznaczone zostało WOJ. Podczas oględzin Zakładu stwierdzono, że odpady magazynowane przed halą - w najbliższym sąsiedztwie z instalacją, jak również w wyznaczonym miejscu wewnątrz hali produkcyjnej. Do magazynowania odpadów przyjmowanych do przetworzenia na instalacji do produkcji paliwa - bez wstępnego sortowania, odpady magazynowane były przed halą w formie pryzmy jak również w hałdzie na placu, w bliskim sąsiedztwie z instalacją. Ponadto w dniu 16 grudnia 2021 r. stwierdzono, że odpady takie jak odpady tytoniowe (kod odpadu 02 03 82) oraz odpady trocin (kod odpadu 03 01 05), które podmiot przetwarza w ww. instalacjach, magazynowane były pod wiatą, po drugiej stronie placu manewrowego, w sposób nieselektywny razem z odpadami paliwa alternatywnego, odpadami tytoniu. Do magazynowania zbieranych odpadów, w tym odpadów niebezpiecznych wyznaczone zostało przez Spółkę miejsce na placach obok hali, w której znajduje się prasa hydrauliczna oraz belownica oraz wewnątrz przedmiotowej hali. Zebrane odpady magazynowane były w pojemnikach, beczkach, luzem lub w formie zbelowanej (papier, folia), zaś na wyznaczonym placu magazynowym -w pojemnikach oraz beczkach. Odpady paliwa alternatywnego, wytworzonego w wyniku przetworzenia na instalacji PAS jak również instalacji do produkcji paliwa magazynowane były w wydzielonych betonowych boksach - obok instalacji, luzem w uformowanej pryzmie.

Dalej WWIOŚ wskazał, że zgodnie z obowiązaniem określonym w punkcie 2.2.1 oraz 2.2.2 ww. decyzji, określającym zarówno rodzaje i ilości wytwarzanych odpadów na ww. instalacjach, wskazane zostały miejsca i sposób magazynowania wytwarzanych odpadów. Zarówno odpady o kodzie 19 12 12 (powstałe na instalacji PAS) oraz 19 12 11 * wytwarzane na instalacji (PAS i PA) i 19 12 10 (wytwarzane na PA) powinny być, zgodnie z zapisami decyzji, magazynowane w kontenerach ustawionych w wyznaczonym miejscu placu magazynowego, dodatkowo odpady o kodzie 19 12 11 * powinny być magazynowane w kontenerach zabezpieczonych przed opadami atmosferycznymi, umieszczonych w wyznaczonym miejscu placu magazynowego i hali nr [...] (gdzie magazynowano odpady niebezpieczne). W czasie oględzin Zakładu przedmiotowe odpady magazynowane były luzem, w najbliższym sąsiedztwie instalacji PA i PAS.. Zdaniem organu więc powyższe ustalenie dowodzi naruszenia warunków decyzji określonych w zakresie magazynowania odpadów w punkcie 2.2.1 (PAS) i 2.2.2 (PA) ww. decyzji.

Zgodnie z punktem 4.4.2. wskazującym na sposób magazynowania przedprocesowego, cyt. "magazynowanie odpadów poprzedzające przetwarzanie odpadów w procesach: R3, R5i R12 (...) stanowi proces R13 (...). Odpady przed poddaniem przetworzeniu-zgodnie z zapisem ww. punktu decyzji, powinny być magazynowane w miejscu utwardzonego placu - odpady inne niż niebezpieczne oraz w hali H3 - odpady niebezpieczne.

Organ wskazał jednak, że na podstawie ustaleń z stwierdzono, że odpady trocin oraz odpady tytoniowe magazynowane były w innym niż wyżej wskazane miejsce do magazynowania odpadów przyjmowanych do przetworzenia, co świadczy o naruszeniu warunków decyzji w zakresie magazynowania odpadów. Ponadto stwierdzono, że podmiot magazynował zebrane odpady na placu po drugiej stronie ulicy [...] w O. na dz. ewid. nr [...], co również jest niezgodne z decyzją marszałka. Stwierdzono również, że odpady opakowań metalowych i opakowań z tworzyw sztucznych magazynowane były w wydzielonym boksie, położnym bezpośrednio przy bramie wjazdowej - obok wagi. Przedmiotowe miejsce jak i plac po drugiej stronie ul. [...] nie jest miejscem wskazanym do magazynowania odpadów, bowiem zgodnie z pkt 3.2. decyzji marszałka jest nim teren Zakładu zlokalizowanego w przy ul. [...] w O., na działkach o nr ewid. [...] i [...].

W związku z powyższym organ podał, że Spółka prowadziła działalność gospodarowania odpadów niezgodnie:

a) co do rodzaju przetwarzanych odpadów oraz łącznej ilości odpadów niebezpiecznych dopuszczonych do przetworzenia na instalacji do produkcji paliwa alternatywnego, wskazanych w punkcie 4.2.1 ww. decyzji

b) co do miejsca magazynowanych odpadów, punktu 3.2 i 3.4 ww. decyzji

c) co do sposobu magazynowania wytwarzanych odpadów 191212, 191211*1191210, wskazanego w punktach 2.2.1 i 2.2.2 ww. decyzji

d) co do miejsca magazynowania odpadów przed procesem (odpady trocin oraz odpad, tytoniowe), wskazanym w punkcie 4.4.2 ww. decyzji.

Ponadto na terenie działki o nr ewid.[...] przy ul. [...] w O., które nie jest miejscem wskazanym w ww. decyzji Spółka zbierała odpady bez zezwolenia wymaganego na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach.

Końcowo organ wskazał, że na podstawie analizy dokumentów ewidencyjnych za 2020 r. i 2021 r. (kart ewidencji odpadów i kart przekazania odpadów), pobranych z Bazy danych o danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, stwierdzono, że Spółka w 2020 r. przetworzyła odpady o kodzie 12 01 13 w instalacji do produkcji paliwa alternatywnego (PA), które nie zostały dopuszczone do przetworzenia w przedmiotowej instalacji. Ponadto w 2021 r. przekroczone zostały ilości przetworzonych odpadów niebezpiecznych w instalacji PA (minimalnie w ilości 3026,0021 Mg a maksymalnie 3487,7421 Mg do dnia [...]), natomiast według punktu posiadanego zezwolenia w tym zakresie dopuszczoną roczną ilość do przetworzenia odpadów niebezpiecznych wynosi 3000 Mg/rok. W pozostałym zakresie zobowiązań decyzji, tj. określonych w jej punkcie IV. 1 i IV.2. stwierdzono, że Spółka nie prowadziła ewidencji czasu pracy instalacji.

Odnosząc się do pkt 3 i 4 zarządzenia pokontrolnego WWIOŚ wskazał, że w dniu 29 czerwca 2021 r., jak również 07 lipca 2021 r. dokonano przeglądu wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów w siedzibie kontrolowanej Spółki, podczas którego stwierdzono, że systemem nie zostały objęte wszystkie wyznaczone miejsca magazynowania odpadów i nie stwierdzono innych naruszeń. Jednakże dalej organ podał, że podczas ponownych oględzin wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów, przeprowadzonych w dniu 16 grudnia 2021 r. stwierdzono, że systemem objęte już zostały wszystkie wyznaczone miejsca magazynowania odpadów, zapisy prowadzone były w sposób ciągły, jednakże nagrania do odtworzenia w tym dniu możliwe były jedynie od dnia 03 grudnia 2021 r. co powodowało, że podmiot w rozważanym okresie nie zapewnił nagrania obrazu przez miesiąc w szczególności w rozumieniu art. 25 ust. 6b ustawy o odpadach.

Dalej wskazano, że podmiot kontrolowany, z uwagi na magazynowanie odpadów palnych, przekazał do Inspektor Ochrony Środowiska dane umożliwiające dostęp do prowadzonego wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania pismem nadanym za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 06 września 2019 r. oraz ponownie w dniu 09 września 2021 r. W dniu 27 sierpnia 2021 r. inspektorzy prowadzący kontrolę dokonali sprawdzenia, czy przekazane przez Spółkę dane umożliwiają uzyskanie dostępu do prowadzonego wizyjnego systemu kontroli. Na podstawie przesłanych danych do logowania nie było zdaniem WWIOŚ możliwości zalogowania się do prowadzonego przez Spółkę wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów. Dostęp do rejestrowanego obrazu w czasie rzeczywistym, z wizyjnego systemu kontroli miejsca był możliwy dopiero w dniu 22 grudnia 2021 r. Po zmianie dysków i kamer obejmujących wszystkie miejsca magazynowania kontrolowany podmiot przesłał nowe dane do logowania pismem z dnia 22 grudnia 2021 r., które uniemożliwiały logowanie do systemu, co zostało potwierdzone w dniu 23 grudnia 2021 r.

Powyższe ustalenia zdaniem WWIOŚ wskazują, że Spółka od 29 czerwca 2021 r. do 03 grudnia 2021 r. prowadziła wizyjny systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów niezgodnie z wymaganiami art. 25 ust. 6a - 6f ustawy o odpadach, a zorganizowany wizyjny system kontroli nie spełniał wymogów zawartych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania lub składowana odpadów (Dz. U. z 2019 r. , poz. 1755), w szczególności wymogu zawartego w § 2. 1 rozporządzenia.

Odnosząc się do pkt 5 zarządzenia pokontrolnego WWIOŚ wskazał, że analizując posiadany przez Spółkę wpis do rejestru, o którym mowa w art. 49 ustawy o odpadach, stanowiący integralną część Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, zwanej dalej BDO stwierdzono, że na dzień kontroli, tj. 22.12.2021 r. podmiot posiadał:

1) w zakładce: "MIEJSCA PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI" wpisy dla 9-ciu miejsc prowadzenia działalności, z czego 5 miejsc oznaczonych jest jako "nieaktywne", w tym również kontrolowane miejsce, określone jako: "Województwo: [...], Powiat: [...], gmina: O., Miejscowość: O., Ulica: [...]". Miejsce wskazane jako Siedziba opisane zostało, cyt. "nie wybierać". Miejsca: G. , D. , O. 1 są - wg informacji w systemie, aktywnymi miejscami prowadzenia działalności przez kontrolowanego.

2) dla siedziby Spółki: "Województwo: wielkopolskie, Powiat: poznański, gmina: [...] Miejscowość: Plewiska, Ulica: Szałwiowa [...], Kod pocztowy: 62-064" kontrolowany podmiot posiada w zakładce "TABELE" wypełnione działy:

- VII. Transportujący odpady, w którym wypełniona została Tabela 1. wpisane zostało 913 kodów i nazwy rodzajów transportowanych odpadów.

- XI. Podmioty wpisywane do rejestru z urzędu lub dokonujące aktualizacji wpisu, o którym mowa w art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. W przedmiotowym dziale zaznaczona została Tabela 1., która nie jest wypełniona.

W zakładce "DECYZJE" dla siedziby Spółki wpisanych zostało 10 decyzji, w tym:

- 2 pozwolenia na wytwarzanie odpadów, wraz z zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów, tj. decyzja z dnia 02.04.2015 r. znak [...] oraz z dnia 28.05.2018 r. znak [...], które - wg wpisu do rejestru obowiązywały one od dnia 30.06.2018 r. decyzja ważna jest do dnia 01 kwietnia 2025 r.

- 6 zezwoleń na zbieranie odpadów, tj. decyzję 03 stycznia 2017 r. znak [...], ważną do 31 grudnia 2027 r" z dnia 03 listopada 2016 r. znak [...], ważną do dnia 19 listopada 2026 r" z dnia 20 czerwca 2018 r. znak [...], ważną do dnia 31 maja 2028 r, z dnia 06 sierpnia 2018 r. znak [...], ważną do dnia - bez wskazania we wpisie, z dnia 06 sierpnia 2018 r. znak [...], ważną do dnia 31 grudnia 2026 r., z dnia 31 grudnia 2020 r. [...], ważną do dnia 15 lutego 2025 r.,

- 2 zezwolenia na przetwarzanie odpadów, tj. decyzję z dnia 22 czerwca 2017 r. znak [...], ważną do dnia 31 grudnia 2022 r" z dnia 12 września 2014 r. znak [...], ważną do dnia 01 października 2024 r.

3) dla kontrolowanego miejsca: "Województwo: [...], Powiat: n. , gmina: O., Miejscowość: O., Ulica: [...]", które zostało oznaczone jako, cyt. "NIE WYBIERAĆ" i "NIEAKTYWNE" w zakładce "DECYZJE" wpisane zostały 3 decyzje, stanowiące zezwolenia na zbieranie odpadów, tj.

1. z dnia 02 kwietnia 2015 r. znak [...], ważna do dnia 01.04.2025 r.,

2. z dnia 03 stycznia 2017 r. znak [...], ważna do dnia 31 grudnia 2026 r. - przedmiotowe zezwolenie wydane zostało przez Starostę W. ;

3. z dnia 20 czerwca 2018 r. znak [...], ważna do dnia 31 maja 2028 r. wydana przez Starostę W. . Decyzje wydane przez Starostę W. , które posiada Spółka nie powinny być wpisane dla przedmiotowego miejsca prowadzenia działalności w O., bowiem Organ ten nie pozostaje właściwy miejscowo do wydania przedmiotowego zezwolenia.

W zakładce "TABELE" wypełnione zostały następujące działy:

- Dział IV. Działalność wynikająca z ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Tabela 2. Zbierający zużyty sprzęt, dla którego wpisane zostały 3 decyzje w zakresie zbierania zużytego sprzętu, tj. decyzja Marszałka Województwa W. z dnia 02 kwietnia 2015 r. znak [...], decyzja Starosty [...] z dnia 03 stycznia 2017 r. znak [...] oraz z dnia 20 czerwca 2018 r. znak [...], ważna do dnia 31 maja 2018 r. Dwie ostatnie decyzje Starosty W. nie powinny być wpisane dla przedmiotowego miejsca, ponieważ nie dotyczą kontrolowanego miejsca, gdyż wydane są przez Organ właściwy do wydania takich decyzji dla miejsc położonych na terenie powiatu wągrowieckiego.

Dział VI. Działalność w zakresie ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Tabela 3. Przedsiębiorca prowadzący recykling lub inny niż recykling proces odzysku odpadów opakowaniowych. W dziale tym wpisany został jeden rodzaj przetwarzanych odpadów 15 01 02 - Opakowania z tworzyw sztucznych, przetwarzanych metodą R-3 w ilości rocznie 8000 Mg, na podstawie decyzji Marszałka Województwa W. z dnia 02 kwietnia 2015 r. znak [...] Nie została wpisana posiadana przez kontrolowanego decyzja z dnia 28 maja 2018 r. znak [...], stanowiąca zmianę ww. decyzji.

Dla kontrolowanego miejsca, nazwanego w systemie "O. ", "Województwo: [...], Powiat: n. , gmina: O., Miejscowość: O., Ulica: P. ", w zakładce "DECYZJE" wpisane zostały 4 decyzje, określone jako "pozwolenia zintegrowane" dotyczące 4-ech decyzji, tj. decyzji z dnia 02 kwietnia 2015 r. znak [...], ważna do dnia 01kwietnia 2025 r. z dnia 28 maja 2018 r. znak [...], ważna do dnia 01 kwietnia 2025 r., każda z ww. decyzji wpisana została dwukrotnie. Kontrolowany podmiot nie posiada pozwolenia zintegrowanego, a posiadane przez Spółkę decyzje o wskazanych znakach, wydane przez Marszałka Województwa W., stanowią pozwolenia na wytwarzanie odpadów, wraz z zezwoleniami na zbieranie i przetwarzanie odpadów. W zakładce "TABELA" wpis do rejestru zawiera wypełnione działy:

- Dział IV. Działalność wynikająca z ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Tabela 4. Prowadzący działalność w zakresie recyklingu. Tabela zawiera informację o odpadach poddawanych przetworzeniu o kodach: 16 02 16

- Elementy usunięte ze zużytych urządzeń inne niż wymienione w 16 02 15 - moc przerobowa instalacji 2000 Mg/rok oraz 19 12 04 - Tworzywa sztuczne i guma - moc przerobowa instalacji 8000 Mg/rok. Metoda odzysku - R3 Recykling lub odzysk innych materiałów nieorganicznych. Wpisana została również informacja o decyzji Marszałka Województwa W. 2 kwietnia 2015 r. znak [...], stanowiącej pozwolenia na wytwarzanie odpadów wraz z zezwoleniem na przetwarzanie i zbieranie odpadów. Nie została wpisana posiadana przez kontrolowanego decyzja z dnia 28 maja 2018 r. znak [...], stanowiąca zmianę ww. decyzji.

W przedmiotowym dziale WWIOŚ wskazał, że podmiot nie dokonał wpisu jako zbierający zużyty sprzęt i nie wypełnił Tabeli 2. Zbierający zużyty sprzęt. Przedmiotową działalność podmiot prowadzi przynajmniej od 2020 r., bowiem na podstawie rocznego sprawozdania o odpadach oraz o sposobie gospodarowania odpadami za 2020 r. stwierdzono, że kontrolowany w 2020 r. zebrał 0,8859 Mg odpadów o kodzie 16 02 14 - Zużyte urządzenia inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 13, na podstawie zaś bieżącej ewidencji odpadów - do dnia 22.12.2021 r. podmiot zebrał ww. odpady w ilości 0,91 Mg.

- Dział VI. Działalność w zakresie ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Tabela 3. Przedsiębiorca prowadzący recykling lub inny niż recykling proces odzysku odpadów opakowaniowych. W dziale tym wpisana zostało informacja o dwóch rodzajach prowadzonego procesu: R5 Recykling lub odzysk innych materiałów nieorganicznych i R3 Recykling lub odzysk innych materiałów nieorganicznych 12 rodzajów odpadów oraz informacja o posiadanym w tym zakresie zezwoleniu, tj. decyzji Marszałka Województwa W. 02 kwietnia 2015 r. znak [...] Nie została wpisana posiadana przez kontrolowanego decyzja z dnia" 28 maja 2018 r. znak [...], stanowiąca zmianę ww. decyzji.

- Dział XI. Podmioty wpisywane do rejestru z urzędu lub dokonujące aktualizacji wpisu, o którym mowa w art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. W przedmiotowym dziale zaznaczona została Tabela 1, która uzupełniona została o informacje dot. decyzji, jakie posiada kontrolowana Spółka w miejscu kontrolowanym, tj. podana została decyzja z dnia 02 kwietnia 2015 r. znak [...], ważna do dnia 01 kwietnia 2025 r., pozwolenie zintegrowane, oraz decyzja z dnia 28 maja 2018 r. znak [...], ważna do dnia 01.04.2025 r. pozwolenie zintegrowane, które wydane zostały przez Marszałka Województwa W.. W dziale tym wpisana została ponadto informacja o rodzaju instalacji do przetwarzania odpadów, tu. Instalacja do mechanicznego przetwarzania odpadów oraz stosowany proces odzysku: R12 Wymiana odpadów w celu poddania ich któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji Rl - Rll. Podmiot posiada również możliwość przetwarzania, jak również stosuje metodę przetwarzania R3 Recykling lub odzysk innych materiałów nieorganicznych oraz R5 Recykling lub odzysk innych materiałów nieorganicznych, co nie zostało wpisane w przedmiotowym dziale we wpisie do BDO.

- Dział XV. Działalność objęta obowiązkiem uzyskania wpisu do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, (nie dotyczy zakresu objętego kontrolą).

W czasie kontroli na adres e-mail inspektorów prowadzących kontrolę przekazane zostały dokumenty wskazujące na złożenie przez Spółkę następujących wniosków aktualizacyjnych o wpis do rejestru, tj.

1) w czerwcu 2018 r. (data wpływu do urzędu 21 czerwca 2018 r.) za pośrednictwem Poczty Polskiej przekazany został do Marszałka Województwa W. wniosek o wpis do rejestru na formularzu aktualizacyjnym do działu VII. Transportujący odpady

2) w czerwcu 2018 r. (data wpływu do urzędu 26 czerwca 2018 r.) za pośrednictwem Poczty Polskiej przekazany został do Marszałka Województwa W. wniosek o wpis do rejestru na formularzu aktualizacyjnym do działów VI. Działalność w zakresie ustawy " z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi.

Tabela 3. Przedsiębiorca prowadzący recykling lub inny niż recykling proces odzysku odpadów opakowaniowych, VII. Transportujący odpady oraz XI. Podmioty wpisywane do rejestru z urzędu lub dokonujące aktualizacji wpisu, o którym mowa w art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. W dziale XI. podmiot podał posiadane decyzje, w tym pozwolenie na wywarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów przez Marszałka Województwa W. z dnia 02.04.2015 r. [...]

3) w dniu 23 stycznia 2020 r. za pośrednictwem indywidualnego dostępu do BDO - wniosek aktualizacyjny dot. miejsc prowadzenia działalności.

4) w dniu 06 sierpnia 2021 r. za pośrednictwem indywidualnego dostępu do BDO - wniosek o wpis do działu XV. Działalność objęta obowiązkiem uzyskania wpisu do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, (nie dotyczy zakresu objętego kontrolą) oraz działu IV. Działalność wynikająca z ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Tabela 4. Prowadzący działalność w zakresie recyklingu, działu VI. Działalność w zakresie ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Tabela 3. Przedsiębiorca prowadzący recykling lub inny niż recykling proces odzysku odpadów opakowaniowych oraz aktualizacji tabeli dot. miejsc prowadzenia działalności.

5) w dniu 02 listopada 2021 r. za pośrednictwem indywidualnego dostępu do BDO - wniosek o aktualizację dot. decyzji dla miejsc korzystania ze środowiska.

Powyższe ustalenia wskazują zdaniem WWIOŚ, że kontrolowany podmiot dla miejsca prowadzenia działalności nazwanego w systemie BDO "O. " zawierał wpisy do rejestru niezgodne ze stanem faktycznym, bowiem podmiot nie dokonał wpisu do działu:

- IV. Działalność wynikająca z ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Tabela 2. Zbierający zużyty sprzęt. Na podstawie dokumentacji ewidencyjno-sprawozdawczej za 2020 r. i 2021 r. stwierdzono, że Spółka zebrała w 2020 r. 0,8856 Mg odpadów o kodzie 16 02 14 (KEO nr [...]); natomiast do 27 grudnia 2021 r. - 1,133 Mg tego odpadu (KEO nr [...] [...]), stanowiącego odpad zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz odpadu o kodzie 16 02 13* w 2021 r. w ilości 1,275 Mg (KEO nr [...]), w 2020 r - 0,451 Mg (KEO nr [...])

- XII. Dział XII. Wytwórca odpadów obowiązany do prowadzenia ewidencji odpadów niepodlegających obowiązkowi uzyskania pozwolenia na wytwarzanie odpadów albo pozwolenia zintegrowanego. Tabela 1.

Na podstawie dokumentacji ewidencyjno-sprawozdawczej za 2020 r. i 2021 r WWIOŚ stwierdził, że podmiot wytwarzał odpady poza instalacją, dla których Spółka nie była zobowiązana do posiadania pozwolenia na wytwarzanie odpadów. M.in. dotyczy to zaewidencjonowanego odpadu o kodzie 13 02 08* - inne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe, tj. w 2020 r. odpad ten wytworzony został poza instalacją w ilości 3,09 Mg (KEO nr [...]) oraz w okresie od 01 stycznia 2021 r. do 22 grudnia 2021 r. - 0,91 Mg tego rodzaju odpadów (KEO nr [...]).

Ponadto WWIOŚ wskazał, że Spółka, składając wniosek aktualizacyjny w zakresie wpisu do działu IV i działu VI dopiero w 06 sierpnia 2021 r., działała do dnia uzyskania wpisu we wnioskowanym zakresie również niezgodnie z posiadanym wpisem, bowiem działalność gospodarowania odpadami w sposób wskazany we wniosku z dnia 06 sierpnia 2021 r. prowadziła przynajmniej od 01 stycznia 2020 r. (początek okresu objętego kontrolą).

Dalej WWIOŚ informował, że w 2020 r. zebrał 0,8859 Mg odpadów o kodzie 16 02 14 - Zużyte urządzenia inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 13, (KEO nr [...]); zaś w roku 2021 - do 27.12.2021 r. - 1,133 Mg tego odpadu (KEO nr [...]). Na podstawie dokumentacji ewidencyjno-sprawozdawczej za 2020 r. i 2021 r. stwierdzono, że Spółka zebrała odpad o kodzie 16 02 13* w 2021 r. w ilości 1,275 Mg (KEO nr [...]), w 2020 r. - 0,451 Mg (KEO nr [...]). Powyższe ustalenia wskazują, że Spółka nie dokonała wpisu do rejestru do działu IV.

Niezłożenie wniosku aktualizacyjnego do rejestru, o którym mowa w art. 49 ustawy w zakresie wpisu dot. zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz w zakresie wytwarzania odpadów było zdaniem WWIOŚ dla Spółki wymaganiem ustawowym i obligatoryjnym, do którego Spółka była zobowiązana. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o odpadach

Odnośnie pkt 6 zarządzenia WWIOŚ podał, że na podstawie danych zawartych w bazie BDO, tj. kart przekazania odpadów, zwanych dalej "KPO" za okres od 01 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2021 r. ustalono, że Spółka Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "L. " Sp. z o.o. przekazywała odpady m.in. do spółki G. Sp. z o.o. mającej prowadzić działalność w K., przy ul. [...], [...], przy czym odpady przekazywane były w miejsce inne niż wskazane w KPO. Na podstawie informacji zawartych na KPO sytuacja powyższa miała miejsce w dniach od 30 marca 2020 r. do dnia 22 września 2020 r. Z danych posiadanych przez organ wynika, że odbiorca odpadów nie posiadał stosownego zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami, jak również spółka nie prowadziła na terenie przy ul. [...] w K. zbierania odpadów. Ponadto WWIOŚ podał, że z posiadanych informacji wynika, że Prezydent Miasta K. udzielił spółce G. Sp. z o.o. zezwolenia na zbieranie odpadów z dnia 23 marca 2017 znak [...], ale decyzja wygasła dnia 06 marca 2020 r., co zostało wpisane w bazie BDO. Powyższe wskazuje, że spółka G. Sp. z o.o., zobowiązana do posiadania zezwolenia na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach była podmiotem nieuprawnionym do zbierania odpadów.

Na podstawie powyższych ustaleń WWIOŚ stwierdził, że kontrolowana Spółka w okresie od 30 marca 2020 r. do dnia 25 września 2020 r., prowadziła gospodarowanie odpadami niezgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 27 ust. 1 i ust. 3 ustawy o odpadach.

Odnośnie pkt 7 i 8 zarządzenia pokontrolnego organ wskazał, że w czasie kontroli stwierdzono, że kontrolowany podmiot w okresie objętym kontrolą prowadził ilościowo-jakościową ewidencję odpadów z zastosowaniem kart przekazania zwanych dalej "KPO" i kart ewidencji odpadów, zwanych dalej "KEO" odpadów, w oparciu o art. 67 ust. 1 pkt 1a i 1b ustawy o odpadach. Począwszy od 01 stycznia 2020 r. dokumenty ewidencji odpadów należy sporządzać za pośrednictwem indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, zgodnie z art. 67 ust. 5 i 6 ustawy o odpadach. Analizując dane zawarte w systemie BDO zakładce sprawozdawczość stwierdzono, że w 2020 r. podmiot prowadził zarówno karty przekazania odpadów, jak i karty ewidencji odpadów.

Analizując dane zawarte w prowadzonych przez Spółkę KEO i KPO jak również dokumentacji prowadzonej w związku z działalnością transgranicznego przemieszczania odpadów WWIOŚ stwierdził, że Spółka w okresie od 01 stycznia 2020 r. do 27 grudnia 2021 r. realizowała obowiązek ewidencyjny w sposób nierzetelny. Organ wskazał, że stwierdzono, że na powyższe wskazują następujące ustalenia:

1) Na podstawie KEO i KPO w systemie BDO prowadzonych przez Spółkę, od dnia 01 stycznia 2020 r. do dnia 27 grudnia 2021 r. nie ma możliwości określenia ilości wytworzonych w okresie od 01 stycznia 2021 do 27 grudnia 2021 r. odpadów o kodzie: 19 12 10, które wytwarzane są również podczas eksploatacji dwóch instalacji, z uwagi na sposób prowadzenia ich ewidencji - na kartach ewidencji odpadów częściowo została wypełniona lub nie została wypełniona rubryka dot. rodzaju instalacji, na której te odpady powstają i nie można było dokonać weryfikacji punktu 2.2.3. i 2.2.4. ww. decyzji, co do rodzaju i ilości odpadów wytwarzanych w wyniku eksploatacji instalacji do recyklingu tworzyw sztucznych. Nie ma więc możliwości określenia ilości wytwarzanych odpadów o kodach 19 12 02, 19 12 03, 19 12 10 oraz ex 19 12 09 za okres bieżący, które wytwarzane są również podczas eksploatacji pozostałych instalacji, z uwagi na sposób prowadzenia ich ewidencji - na kartach ewidencji odpadów częściowo została wypełniona lub nie została wypełniona rubryka dot. rodzaju instalacji, na której te odpady powstają.

2) Podczas oględzin w dniu 29 czerwca 2021 r. oraz 16 grudnia 2021 r. na placu magazynowym, przy hali przylegającej do hali H3, obok wagi najazdowej Spółka magazynowała trociny. W dniu 26 września 2021 r. większość trocin magazynowano na zewnątrz hali, a w dniu 16 grudnia 2021 r. wewnątrz pomieszczenia obok wagi najazdowej. Dodatkowo w dniu 16 grudnia 2021 r. magazynowano odpady tytoniu. Magazynowane trociny były zanieczyszczone odpadami paliwa alternatywnego oraz odpadami drobno pociętych tworzyw sztucznych i papieru, miały niejednolitą strukturę przypominającą pocięte płyty wiórowe, co wskazuje, że nie mogły być klasyfikowane jako produkt, a były odpadem. Spółka nie potrafiła wskazać, która z partii magazynowanych trocin jest odpadem, a która produktem dodawanym do produkcji paliwa alternatywnego. Spółka również w dniu oględzin nie potrafiła wskazać, skąd pochodzą odpady tytoniu, kiedy przyjechały i w jaki sposób są zaewidencjonowane. Spółka w 2021 r. m. in. w listopadzie przyjęła odpady o kodzie 02 03 80 wytłoki, osady i inne odpady z przetwórstwa produktów roślinnych (z wyłączeniem 02 03 81) i o kodzie 02 03 81 odpady z produkcji pasz roślinnych.

3) W dniu 16 rudnia 2021 r. funkcjonariusze Krajowej Administracji Krajowej dokonali zatrzymania o godz. 9.30 na A2 [...] pojazdu ciężarowego ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] z przyczepą o nr rej. [...] Pojazd przewoził odpady z C. Sp. z o.o. W. , [...]. Kierowca okazał KPO, na podstawie których ustalono, że odpady są transportowane do Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "L. " sp. z o. o., do O..

W dniu 16 grudnia 2021 r. pojazd został zwolniony z A2 [...] o godz. 10.40 miał udać się do O.. Kierowca funkcjonariuszom KAS oświadczył, że jedzie bezpośrednio do O., do wskazanego odbiorcy odpadów w KPO. Do godz. 13.20, tj. do czasu wyjazdu Inspektorów pojazd nie przyjechał do O.. W dniu 16.12.2021 r. inspektorzy WIOŚ prowadzili czynności kontrolne na terenie zakładu Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "L. " Sp. z o.o. w O., gdzie miały trafić odpady zatrzymane przez KAS. Nie stwierdzono również jego wjazdu na teren kontrolowanej Spółki w dniu 16.12.2021 r. na udostępnionym obrazie z monitoringu wizyjnego przez Spółkę. Do dnia zakończenia kontroli KPO w systemie BDO nie zmieniły statusu i nadal były KPO o statusie potwierdzenie wygenerowane, co oznacza, że żaden podmiot nie potwierdził ich przejęcia i rozładunku, a transport odpadów nie dotarł w wyznaczone miejsce. Na zdjęciach przesłanych do tut. Inspektoratu widoczne były zmieszane odpady o charakterze komunalnym przewożone łącznie w jednej masie, bez rozdzielenia. Odpady o kodach 17 02 04, 15 01 10, 16 02 16, 15 02 02 były zmieszane w dwóch naczepach. Podczas kontroli funkcjonariusze KAS udokumentowali, jakie odpady były przewożone w przestrzeni ładunkowej pojazdu i były to odpady o kodzie 19 12 12. Spółka Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "L. " sp. z o. o., do O. dla pojazdu o nr rej. [...] przekazujących odpady ze spółki C. Sp. z.o.o. zostały wystawione poniższe KPO, które według zapisów w BDO miała na udostępnionym obrazie z monitoringu wizyjnego od dnia 03.12.2021 r. nie potwierdzono, aby we wskazanym czasie w bazie BDO pojazd transportujący odpady z C. Sp. z o.o. dotarł na teren Spółki i zdeponował faktycznie odpady: 15.12.2021 06:37, 14.12.2021 14:14 oraz w odstępie godziny, tj. pomiędzy godziną 13.00 a 15.00 w dniu 14.12.2021 r. oraz 5.30 a 7.30 w dniu 15.12.2021 r. (dane z monitoringu zapisano na serwerze WIOŚ od dnia 14.12.2021 r. do dnia 16.12.2021 r.). Powyższe powoduje, że kontrolowana Spółka poświadczyła KPO niezgodnie ze stanem faktycznym i prowadziła ewidencję odpadów nierzetelnie.

4) Spółka przekazywała odpady do zagospodarowania Spółce G. Sp. z o.o. w K. przy ul. [...], [...]. Ś. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził w dniu 19 maja 2020 r. czynności kontrolne ww. spółki G. Sp. z o.o. i ustalił, że Spółka nie zbierała odpadów na terenie przy ul. [...]. W dniu oględzin 19 maja 2020 r. ustalono, że na terenie hal magazynowych przy ul. [...] nie były dokonywane rozładunki odpadów przez tą spółkę, nie magazynowano odpadów, których posiadaczem miała zostać spółka G. Sp. z o.o. Prezydent Miasta K. udzielił spółce G. Sp. z o.o. zezwolenia na zbieranie odpadów z dnia 23 marca 2017 znak [...] Zgodnie z zeznaniami Pana B. K. Kierowca, który dojeżdżał do K. miał otrzymywać oprócz KPO listy przewozowe CMR wykonanych transportów. W części listów CMR transportującym był P. Sp. z o.o., pozostałej kontrolowana Spółka, zgodnie z danymi BDO dotyczącymi transportu odpadów do G. Sp. z o.o. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "L. " Sp. z o.o. transportowało odpady i było wymienione w listach CMR z dnia: 22.09.2020, 15.09.2020, 11.09.2020, 02.09.2020, 20.08.2020, 08.06.2020, 20.04.2020, 15.04.2020, 14.04.2020, 10.04.2020, 09.04.2020, 08.04.2020, 07.04.2020, 06.04.2020, 03.04.2020, 02.04.2020, 01.04.2020, 31.03.2020, 30.03.2020. Przedstawione listy CMR, 350 szt. (zawierały poniższe informacje o nadawcy, odbiorcy, transportującym, przewożonych odpadach i wypełnione były w pozycjach: 1 Nadawca G. sp. z o.o. ul. [...] W., 2 Odbiorca R. Sp. z o.o. [...], [...], 3 Miejsce przeznaczenia: P. , ul. [...], [...], 4. Miejsce i data załadowania: K., podano datę, 5. Załączone dokumenty: KPO, 6. Cechy i numery: brak, 9. Rodzaj towaru: odpady, 10. podawano kody odpadów, 11. Waga brutto w kg: wypełniano wagę, 16. Przewoźnik (nazwisko lub nazwa): P. , nr rej. Pojazdu, lub wpisywano Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "L. " Sp. z o.o., 17. Kolejni przewoźnicy: brak, 21. wystawiono: W., 22. Podpis i stempel nadawcy: pieczątka spółki G. , 23. Podpis i stempel przewoźnika: brak, 24. Podpis i stempel odbiorcy: R. Sp. z o.o. Przedmiotowe listy CMR posiadały pieczątki spółki G. Sp. z o.o. i R. Sp. z .o. Do listu CMR dołączane było oświadczenie spółki G. , że odpady zostaną zagospodarowane zgodnie z decyzja posiadaną przez spółkę G. Sp. z o.o. oraz KPO w postaci papierowej Analiza przekazanych przez kontrolowaną spółkę KPO w formie papierowej pozwoliła ustalić, że:

- przekazującym była spółka Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "L. " Sp. z o.o. (z marca, kwietnia, maja i sierpnia łącznie 124 KPO wygenerowanych z systemu BDO), przejmującym była spółka G. Sp. z o.o. w K., a transportującym P. oraz L. ;

- następnie, analiza KPO wskazuje, że w nowych KPO od "Pana" przekazującym była spółka G. Sp. z o.o., przejmującym odpady była spółka R. Sp. z o.o., ul. [...], [...]. Transportującym była spółka Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "L. " Sp. z o.o. (łącznie 66 KPO w formie papierowej kart, których to nie znaleziono w systemie BDO). Karty były opieczętowane i podpisane przez podmioty, tj. przekazującego, transportującego i przejmującego i zgodnie z zeznaniem miały być podstawą rozliczeń finansowych. Analiza KPO w formie papierowej wskazuje, że odpady ze spółki G. Sp. z o.o. do spółki R. Sp. z o.o., [...] miały być transportowane bez dokumentowania w systemie BDO, bez prowadzenia ewidencji odpadów. Kontrolowana spółka Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "L. " Sp. z o.o. przekazywała odpady do G. Sp. z o.o. i płaciła za ich dalsze gospodarowanie bez prowadzenia ewidencji. A jako transportujący odpady spółka Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "L. " Sp. z o.o. przekazywał odpady bez dowiezienia ich w miejsce wskazane w KPO, tj. do G. Sp. z o.o.

Powyższe powoduje zdaniem WWIOŚ, że kontrolowana Spółka przynajmniej w dniach od 30 marca 2020 r. do dnia 22 września 2020 r. transportowała odpady do miejsca innego niż wskazane w KPO, tj. do miejsca innego niż miejsce przeznaczenia odpadów i nie przekazała ich posiadaczowi odpadów wskazanemu przez zlecającego transport odpadów, tj. postępując niezgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy o odpadach. W myśl art. 69 ust. 3b. transportujący odpady potwierdza transport "niezwłocznie po zakończeniu transportu". Kontrolowana Spółka nie umieściła tych kart w systemie BDO i nie potwierdziła transportu odpadów.

Spółka Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "L. " Sp. z o.o. od początku współpracy miała świadomość, że odpady przekazywane do G. Sp. z o.o. nie: były zbierane w K. przy ul. [...] tylko przewożone do spółki R. Sp. z o.o., [...].

Jak ustalono spółka R. Sp. z o. o. posiada następujące dwa miejsca prowadzenia działalności wg danych w bazie BDO:

1. Rogowiec Województwo: Ł. , Powiat: b. , Gmina: K. , Miejscowość: R. , Ulica: [...]; Starosta B. decyzją z dnia 02-08-2018 znak [...] zezwolił na zbieranie odpadów;

2 Siedziba Województwo: Ś. , Powiat: K., Gmina: K., Miejscowość: K., Ulica: [...].

W żadnym z powyższych MPD w systemie BDO nie widnieją KPO od spółki G. Sp. z o.o. do R. Sp. z o.o., które okazała spółka przedsiębiorstwo Wielobranżowe "L. " Sp. z o.o.

W związku z powyższym WWIOŚ podał że, z ustaleń kontroli wynika, że przynajmniej od 30 marca 2020 r. do 25 września 2020 r. spółka Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "L. " Sp. z o.o. niezgodnie ze stanem faktycznym dokonywała wpisów w kartach przekazania odpadów wystawianych w bazie BDO, które miały potwierdzać przekazanie odpadów ze spółki Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "L. " Sp. z o.o. z m. prowadzenia działalności w O. do spółki G. w m. prowadzenia działalności w K. przy ul. [...] w bazie BDO karty przekazania odpadów były wystawiane przez spółkę Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "L. " Sp. z o.o., a następnie potwierdzane jako przyjęte przez ww. odbiorców odpadów oraz potwierdzany transport przez podmiot wykonujący transport odpadów, w tym transportującym była kontrolowana Spółka.

Powyższe powoduje również zdaniem WWIOŚ, że informacje zawarte w bazie BDO na kartach przekazania odpadów są niezgodne ze stanem faktycznym. Ponadto ww. podmioty na powyższe usługi wystawiały faktury VAT.

5) Kontrolowany podmiot poprzez organizatora transportu spółkę T. Sp. z o.o. ul [...] wysyłał odpady do [...] do [...] (instalacja odzysku i odbiorca odpadów wymieniany w poz. 2 i 7 zał. VII), [...] użyciem dokumentów wymaganych podczas transgranicznego przemieszczania odpadów w procedurze informowania na podstawie art. 3 ust. 2 i art. 18 rozporządzenia WE 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów wypełniając dokumenty załącznik VII w poz. 6 wytwórca.

Dalej organ przywołał definicje zamieszczone w art. 2 "Definicje" rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów. Organ stwierdził, że kontrolowany podmiot zobowiązany był do prowadzenia dla tych odpadów kart ewidencji i wpisywania w nich w pozycji "odpady przekazane przez posiadacza odpadów" "wywóz poza RP" i uzupełnić pozostałe dane w karcie ewidencji, tj. data rozpoczęcia transportu odpadów, masa przekazanych odpadów w tonach [Mg], miejsce przeznaczenia odpadów W rodzaj środka transportu, rodzaj procesu przetwarzania: odzysk, unieszkodliwianie, proces przetwarzania.

6) Spółka w zakresie gospodarowania odpadami ze źródła komunalnego nie ewidencjonowała na Kartach Ewidencji Odpadów Komunalnych odpadów przekazywanych poza granice RP. Powyższe powoduje zdaniem WWIOŚ, że ewidencja odpadów była prowadzona nie na bieżąco.

7) Analizując zapisy na KPO dla odpadów przyjmowanych przez kontrolowaną Spółkę WWIOŚ stwierdził, że Spółka nie potwierdzała przyjęcia odpadów niezwłocznie po ich przyjęciu, co skutkuje prowadzeniem ewidencji odpadów niezgodnie z zapisem art. 69 ust. 3 ustawy o odpadach.

Końcowo odnośnie pkt 8 zarządzenia pokontrolnego organ wskazał, że prowadzenie niezgodnie ze stanem faktycznym ewidencji zbieranych i przetwarzanych odpadów skutkuje prowadzeniem w sposób nierzetelny sprawozdawczości w zakresie prowadzonej gospodarki odpadami, do czego kontrolowana Spółka zobowiązana jest na podstawie art. 75 ustawy o odpadach. W przedmiotowym zakresie ustalono, że podmiot złożył wymagane na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b ustawy o odpadach sprawozdania o odpadach oraz o sposobie gospodarowania odpadami i przekazał do Marszałka Województwa W. za pośrednictwem indywidualnego dostępu do systemu BDO. Zgodnie z danymi zamieszczonymi w bazie BDO Spółka złożyła sprawozdanie za 2020 r. nr [...] w dniu 12 marca 2021 r., tj. w ustawowym terminie. Jednak WWIOŚ podał, że w sprawozdaniu za 2020 r. Spółka błędnie podała, że przetworzyła odpady o kodzie 12 01 15 zamiast 12 01 05. Mając na uwadze, że podmiot prowadził bieżącą, w ciągu roku sprawozdawczego, ewidencję odpadów w sposób niezgodny ze stanem faktycznym organ uznał, że również i roczne sprawozdanie o gospodarowaniu odpadami, które sporządzane jest na podstawie tej ewidencji, jest sporządzone w sposób nierzetelny.

Odnośnie pkt 9 zarządzenia WWIOŚ wskazał, że w czasie kontroli ustalono, że zorganizowane miejsca magazynowania odpadów na terenie Zakładu zostały utwardzone i skanalizowane. Wody opadowe i roztopowe, mające kontakt z odpadami, jak również wody z placów manewrowych, stanowiące ścieki przemysłowe (potencjalnie mogą zawierać substancje szkodliwie dla środowiska), poprzez separator substancji ropopochodnych z osadnikiem o przepływie nominalnym 5 dmł/s wprowadzane są do bezodpływowego zbiornika o poj. 12 mł, skąd wprowadzane do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innego podmiotu. Podmiot wywozi ścieki ze zbiornika do punktu zlewnego położonego na działce o nr ewid. [...] obręb B.-O., g. C., należącego do spółki P. Sp. z o.o. ul. [...]. W przedmiotowym zakresie kontrolowany podmiot posiada decyzję wydaną przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w P. z dnia 02.01.2020 r. znak [...] udzielające kontrolowanemu pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód obejmujące wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych, będących własnością innego podmiotu ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego. Kontrolowany podmiot w punkcie II. 2 ww. pozwolenia zobowiązany został do wykonywania badań ścieków przemysłowych wprowadzanych do urządzeń kanalizacyjnych nie rzadziej niż dwa razy w roku (nie rzadziej niż raz w każdym półroczu w odstępach nie krótszych niż trzy miesiące). W czasie kontroli podmiot przedstawił tylko jedno sprawozdanie z badań ścieków przemysłowych, które zlecone zostało w okresie obowiązywania ww. decyzji do laboratorium akredytowanego (A. Sp. z o.o., ul. [...]). Na podstawie okazanego sprawozdania z badań zakończonych w dniu 08.10.2021 r. stwierdzono, że podmiot nie dotrzymuje warunków posiadanego pozwolenia.

Powyższe ustalenie wskazuje zdaniem WWIOŚ również na brak realizacji przez Spółkę zobowiązania ww. pozwolenia wskazanego w punkcie II. 5, polegającego na nieprzekraczaniu dopuszczalnych wartości substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego i wskazanych wyżej. Ponadto podczas kontroli ustalono, że kontrolowana Spółka nie realizuje zobowiązań posiadanego pozwolenia wodnoprawnego w zakresie częstotliwości wykonywania badań ścieków przemysłowych, prowadzenia ich ilościowej ewidencji oraz dotrzymywania dopuszczalnych wartości substancji szczególnych dla środowiska w ściekach przemysłowych.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższe zarządzenie pokontrolne z 29 lipca 2022r. złożyło Przedsiębiorstwo Wielobranżowe L. Sp. z o.o. z siedzibą w P. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika zaskarżając je w części - w zakresie punktu 1, 2 i 6.

Zaskarżonemu zarządzeniu Spółka zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa materialnego i procesowego:

1) art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 uioś, poprzez bezpodstawne wydanie zarządzenia pokontrolnego w zakresie punktów 1, 2 i 6 przejawiające się w niesłusznym przyjęciu, iż Spółka dopuściła się wskazanych w uzasadnieniu zarządzenia następujących naruszeń prawa:

- w zakresie punktu 1 poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że Spółka nie przestrzega warunków decyzji w zakresie zezwolenia na przetwarzanie odpadów co do rodzaju przetwarzanych odpadów, podczas gdy odpad o kodzie 12 01 13 (odpady spawalnicze) został przetworzony zgodnie z posiadaną przez Spółkę decyzją we właściwej instalacji tj. w instalacji do produkcji paliwa alternatywnego wraz linia sortowniczą, tzw. PAS, a zapis umiejscowiony w ewidencji, w świetle którego odpad ten miałby być przetworzony w instalacji do produkcji paliwa alternatywnego, tzw. PA jest wynikiem zwykłej omyłki pisarskiej (PA - PAS) - Spółka sporządziła stosowne korekty, na potwierdzenie czego przedłożyła WIOS dokumenty wygenerowane z systemu BDO.

- w zakresie punktu 1 poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że Spółka nie przestrzega warunków decyzji w zakresie zezwolenia na przetwarzanie odpadów co do łącznej ilości odpadów niebezpiecznych dopuszczonych do przetworzenia na instalacji do produkcji paliwa alternatywnego, podczas gdy organ kontroli niewłaściwie ocenił ilość odpadów niebezpiecznych dopuszczonych do przetworzenia na instalacji PA, a to doprowadziło organ do błędnych wniosków,

- w zakresie punktu 1 poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że Spółka nie przestrzega warunków zezwolenia w zakresie miejsca magazynowania odpadów przed procesem (odpady trocin oraz odpady tytoniowe) poprzez błędne zakwalifikowanie trocin jako odpadu, w sytuacji gdy stanowiły one komponent stosowany do poprawy jakości paliw alternatywnych w celu zmniejszenia zawartości wilgoci w wytwarzanych odpadach i jako taki produkt zostały przez Spółkę nabyte. W konsekwencji, nie miało miejsce nieprawidłowe magazynowanie odpadów, gdyż magazynowane trociny takiego statusu nie posiadały. W odniesieniu do odpadów tytoniu wskazać należy, iż stwierdzono jedynie ich śladowe ilości, w żaden sposób nie wpływające na prowadzoną ewidencję odpadów, a ich obecność jest rezultatem tego, że najprawdopodobniej przypadkowo znajdowały się na łyżce ładowarki odgarniającej inne rodzaje odpadów,

- w zakresie punktu 1 poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że Spółka nie przestrzega warunków zezwolenia na przetwarzanie odpadów co do prowadzenia ewidencji czasu pracy instalacji, podczas gdy Spółka prowadziła ciągłą ewidencję czasu pracy poszczególnych wariantów funkcjonowania instalacji do produkcji paliwa alternatywnego wraz z linią sortowniczą, lecz w innej formie niż oczekiwał tego organ. Ani zapisy decyzji, ani żadne przepisy powszechnie obowiązującego prawa nie precyzują jednoznacznie sposobu realizacji obowiązku w tym zakresie tj. nie wskazują w szczególności, jak winna być prowadzona ciągła ewidencja czasu pracy poszczególnych wariantów funkcjonowania instalacji PAS.

- w zakresie punktu 2 poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że Spółka prowadzi działalność w zakresie zbierania odpadów bez uzyskania stosownego zezwolenia, podczas gdy Spółka nie prowadzi i nie zamierza prowadzić działalności polegającej na zbieraniu i magazynowaniu odpadów na terenie działki o nr ewid.[...] przy ul. [...] w O. , a stwierdzone przez WIOS występowanie tam odpadów miało charakter incydentalny, nadzwyczajny i niezależny od woli Spółki. Na skutek awarii ładowarki Spółka nie mogła przekazać do instalacji awizowanych wcześniej transportów z odpadami, a jako, że nie miała możliwości odesłania ich, wykorzystano tymczasowo do ich rozładunki każde wolne miejsce na placu; - w zakresie punktu 6 nieprawidłowe przyjęcie, że Spółka przekazuje odpady do zagospodarowania podmiotom nieuprawnionym, podczas gdy w okresie ich przekazywania Spółka nie miała, bo nie mogła mieć wiedzy co do tego, że w trakcie współpracy stron ziściły się przesłanki powodujące, że zezwolenie udzielone jej kontrahentowi wygasło z mocą wsteczną z dniem 6 marca 2020 r.

2) art. 8 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 162 z późn. zm.) zwanej dalej także "PP" w zw. z art. 10 ust. 1 PP w zw. z art. 11 PP poprzez potraktowanie Spółki działającej w zaufaniu do istniejących w obrocie prawnym decyzji administracyjnych, jako podmiotu wykonującego działalność gospodarczą niezgodnie z prawem, z powodu tego, że następczo okazało się, iż udzielone spółce G. zezwolenie wygasło z mocy prawa z datą wsteczną, o czym Spółka nie wiedziała, bo nie mogła wiedzieć w dacie przekazywania odpadów;

3) art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 12 PP poprzez oczekiwanie od Spółki, iż winna była przewidzieć, że jej kontrahentowi wygaśnie z mocą wsteczną udzielone zezwolenie, co stanowi jawną "pułapkę" na przedsiębiorcę, działającego w zaufaniu do ostatecznych decyzji organów administracji publicznej oraz wykładni obowiązujących regulacji prawnych.

W związku z powyższym skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego WIOS z dnia 17 maja 2021 (znak: WI. 703.109.5.2020.mst) w zaskarżonej części na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a.

W obszernym uzasadnieniu skargi, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska Spółka wskazała, że zarządzenie pokontrolne jest aktem o charakterze sygnalizacyjnym, określającym ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska. Jednakże zarządzenie pokontrolne nie jest wyłącznie przypomnieniem o podstawowych obowiązkach wynikających z przepisów ochrony środowiska i należy do niego przykładać taką samą miarę jak do innych władczych aktów organów administracji publicznej wydawanych w indywidualnych sprawach z zakresu administracji. Skarżąca Spółka wskazała, że znany jest jej pogląd prezentowany w orzecznictwie, jakoby zarządzenie pokontrolne nie nakładało na podmiot, do którego jest kierowane obowiązku administracyjnego, w związku z dokonanymi w nim ustaleniami stanu faktycznego, a obowiązek ten jest nakładany dopiero w odpowiedniej decyzji administracyjnej, która może zostać wydana po wszczęciu i przeprowadzeniu w związku z kontrolą odrębnego postępowania administracyjnego. W tym kontekście wskazać jednak trzeba jej zdaniem, że zarządzenie pokontrolne i dokonane w nim ustalenia rzutują na dalsze czynności, które mogą zostać podjęte wobec podmiotu kontrolowanego w odrębnych postępowaniach (które np. mogą zakończyć się nałożeniem na podmiot kontrolowany administracyjnej kary pieniężnej), zwłaszcza wobec pozostawania zarządzenia w obrocie prawnym.

Dalej skarżąca Spółka wyraziła pogląd, że zarządzenie pokontrolne ma na celu wyeliminowanie naruszeń stwierdzonych podczas kontroli, ale jednocześnie nie służy wskazywaniu rozwiązań, które spowodują zapobieganie naruszeniom w przyszłości. Jej daniem, na gruncie stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy WWIOŚ nie miał podstaw do wydania zarządzenia pokontrolnego w zakresie punktów 1, 2 i 6, w związku z czym nie można wymagać od Spółki, aby podjęła i zrealizowała działania służące "wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń", w sytuacji, gdy w zakresie wskazanych punktów zarządzenia, w istocie brak jest naruszeń.

W zakresie punktu 1 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego zdaniem skarżącej WWIOŚ nieprawidłowo przyjął, że Spółka nie przestrzega warunków decyzji w zakresie zezwolenia na przetwarzanie odpadów co do rodzaju przetwarzanych odpadów, podczas gdy odpad o kodzie 12 01 13 (odpady spawalnicze) został przetworzony zgodnie z posiadaną przez Spółkę decyzją we właściwej instalacji tj. w instalacji do produkcji paliwa alternatywnego wraz linia sortowniczą, tzw. PAS, a zapis umiejscowiony w ewidencji, w świetle którego odpad ten miałby być przetworzony w instalacji do produkcji paliwa alternatywnego, tzw. PA jest wynikiem zwykłej omyłki pisarskiej (PA - PAS). Co więcej, Spółka sporządziła stosowne korekty i na potwierdzenie tego przedłożyła WIOS dokumenty wygenerowane z systemu BDO.

W zakresie punktu 1 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego WWIOŚ nieprawidłowo przyjął również zdaniem Skarżącej, że spółka nie przestrzega warunków decyzji w zakresie zezwolenia na przetwarzanie odpadów co do łącznej ilości odpadów niebezpiecznych dopuszczonych do przetworzenia na instalacji do produkcji paliwa alternatywnego. Spółka wskazała, iż organ kontroli niewłaściwie ocenił ilość odpadów niebezpiecznych dopuszczonych do przetworzenia na instalacji PA, co doprowadziło do błędnych wniosków.

Ponownie Spółka podniosła, iż po zweryfikowaniu zestawienia przygotowanego przez WWIOŚ z kartami ewidencji w systemie BDO prowadzonymi na bieżąco przez Spółkę, dla odpadu o kodzie 08 01 11* (Odpady z farb i lakierów zawierających rozpuszczalniki organiczne lub inne substancje niebezpieczne), zwrócić należy uwagę, iż w protokole kontroli (poz. 38 tabeli str. 22) wpisano ilość 662,066 Mg, przy czym wskazana wartość jest niezgodna ze stanem faktycznym, gdyż zgodnie z kartami ewidencji BDO ilość przetworzonych na instalacji PA odpadów ww. rodzaju wynosi 512,4848Mg.

Dalej skarżąca odniosła się do znajdującego się w aktach sprawy pisma organu z dnia 07 marca 2022 r. i wskazywanej okoliczności ponownego przeliczenia ilości odpadów niebezpiecznych przetworzonych przez Spółkę w instalacji PA i wskazała, że dane zawarte w tabeli na str. 2-3 ww. pisma budzą uzasadnione wątpliwości. Mimo skorygowania przez Organ wartości dotyczącej ww. odpadów o kodzie 08 01 11* (Odpady farb i lakierów zawierające rozpuszczalniki organiczne lub inne substancje niebezpieczne), wątpliwe są także ilości uwzględnione dla odpadu o kodzie 15 02 02* (Sorbenty, materiały filtracyjne (w tym filtry olejowe nieujęte w innych grupach), tkaniny do wycierania (np. szmaty, ścierki) ubrania ochronne zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi (np. PCB).

W tym zakresie Spółka wskazała również, iż zgodnie z zestawieniem ewidencji ilość odpadów o kodzie 15 02 02* jaka została przetworzona na instalacji PA w roku 2021 wynosi 733,9 Mg. Rozbieżności w tabeli wynikające z wpisów z dnia 22 grudnia 2021 r. i 27 grudnia 2021 r. nie mogą stanowić jednoznacznej podstawy do oceny, jaka ilość danej frakcji odpadów została przetworzona w całym roku, gdyż wpisy w ewidencji mogą być na bieżąco korygowane.

Nadto, niezrozumiałym pozostaje dla skarżącej wskazywanie przez organ (str. 4 ww. pisma), iż nie można określić, ile odpadów o kodzie 19 12 11* zostało poddanych odzyskowi w instalacji PA, a Spółka miała przekroczyć ilości dopuszczalne do przetworzenia w roku 2021 tj. cyt.: "minimalnie w ilości 3026,0021 Mg a maksymalnie 3487,7421 Mg w dniu 27.12.2021 r."

Co do odpadu o kodzie 19 12 11* skarżąca Spółka wskazała, że zgodnie z KEO za rok 2021 dla tego odpadu, nie był on poddawany procesowi przetwarzania w instalacji PA, a wyłącznie przyjmowany lub wytwarzany i następnie przekazywany do zagospodarowania uprawnionym podmiotom. W takiej sytuacji nieuprawnione jest doliczanie do ilości odpadów przetworzonych w instalacji PA w roku 2021 ilości odpadów zbieranych, bądź tych, które w ogóle nie były poddawane procesom przetwarzania.

W konsekwencji Spółka podała, że łączna ilość odpadów niebezpiecznych przetworzonych w ramach instalacji PA w roku 2021, wynosi 2979,2421 Mg, a zatem mieści się w dopuszczonych decyzją maksymalnych ilościach przewidzianych do przetworzenia w skali roku. Spółka podała zatem, że nie przekroczyła zatem warunków posiadanej decyzji, co do łącznej ilości odpadów niebezpiecznych dopuszczonych do przetworzenia na instalacji do produkcji paliwa alternatywnego, co czyni zaskarżone zarządzenie w tym zakresie całkowicie bezpodstawnym.

Również w zakresie punktu 1 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego nieprawidłowo przyjęto zdaniem skarżącej, że Spółka nie przestrzega warunków zezwolenia jeśli chodzi o miejsce magazynowania odpadów przed procesem (odpady trocin oraz odpady tytoniowe). Wynikało to z błędnego zakwalifikowania trocin jako odpadów, w sytuacji gdy stanowiły one komponent stosowany do poprawy jakości paliw alternatywnych w celu zmniejszenia zawartości wilgoci w wytwarzanych odpadach i jako taki produkt zostały przez Spółkę nabyte. W konsekwencji, nie miało miejsce nieprawidłowe magazynowanie odpadów, gdyż magazynowane trociny takiego statusu nie posiadały. W odniesieniu do odpadów tytoniu skarżąca wskazała, iż stwierdzono jedynie ich śladowe ilości, w żaden sposób nie wpływające na prowadzoną ewidencję odpadów, a ich obecność jest rezultatem tego, że najprawdopodobniej znajdowały się na łyżce ładowarki odgarniającej inne rodzaje odpadów.

W zakresie punktu 1 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego nieprawidłowo przyjęto również zdaniem skarżącej, że Spółka nie przestrzega warunków zezwolenia na przetwarzanie odpadów co do prowadzenia ewidencji czasu pracy instalacji. Spółka wbrew twierdzeniom WWIOŚ prowadziła ciągłą ewidencję czasu pracy poszczególnych wariantów funkcjonowania instalacji do produkcji paliwa alternatywnego wraz z linią sortowniczą, lecz w innej formie niż oczekiwał tego organ. Ani zapisy decyzji, ani żadne przepisy powszechnie obowiązującego prawa nie precyzują tymczasem zdaniem skarżącej jednoznacznie sposobu realizacji obowiązku w tym zakresie tj. nie wskazują w szczególności, w jaki konkretnie sposób winna być prowadzona ciągła ewidencja czasu pracy poszczególnych wariantów funkcjonowania instalacji PAS.

W dalszej kolejności, w zakresie punktu 2 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego WIOŚ nieprawidłowo przyjęto zdaniem Spółki, że prowadzi działalność w zakresie zbierania odpadów bez uzyskania stosownego zezwolenia na terenie działki o nr ewid.[...] przy ul. [...] w O.. Skarżąca Spółka podkreśliła, że nie prowadzi i nie zamierza prowadzić działalności polegającej na zbieraniu i magazynowaniu odpadów na terenie działki o nr ewid.[...] przy ul. [...] w O., a stwierdzone przez WWIOŚ występowanie tam odpadów miało charakter incydentalny, nadzwyczajny i niezależny od woli Spółki i było związane z awarią ładowarki.

W kontekście punktu 6 zaskarżonego zarządzenia WIOS Spółka wskazała, że ustawodawca wskazał, jakim kategoriom podmiotów wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów może zlecić obowiązek gospodarowania odpadami. Jest to, ogólnie rzecz ujmując, grupa podmiotów podlegających uprzedniemu sprawdzeniu, we właściwym postępowaniu i przez właściwy organ, co do tego, że w sposób właściwy postępuje z odpadami, czy to na podstawie ustawy o odpadach (zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów), czy ustawy, jaką jest Prawo ochrony środowiska (pozwolenie na wytwarzanie odpadów), a także ustaw szczególnych (np. ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach).

Skarżąca Spółka wskazała, że w kontekście realizacji powyższego obowiązku, w tym z punktu widzenia kwestii przenoszenia odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami, o której mowa w art. 27 ust. 3 ustawy o odpadach, a zwłaszcza podstaw do wyciągania konsekwencji prawnych wobec podmiotu, który obowiązku z art. 27 ustawy o odpadach nie realizuje, kluczową jest obowiązująca zasada trwałości decyzji administracyjnych, wyrażona na gruncie art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.

Spółka podała, że wynikająca z art. 16 k.p.a. "zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych. Formalna strona zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej wyraża się w tym, że decyzje te obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję wydaną na odpowiedniej podstawie prawnej, bowiem art. 16 § 1 k.p.a, przewiduje możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej jedynie w wyniku przeprowadzenia postępowania w trybie nadzwyczajnym, którym jest m.in. wznowienie postępowania". W tym kontekście zdaniem Skarżącej podkreślenia wymaga, że w datach przekazania odpadów spółce G. , Spółka nie miała, bo nie mogła mieć wiedzy co do tego, że podmiot ten nie legitymuje się wymaganymi zezwoleniami. Kontrahent ten, w toku współpracy nie poinformował Spółki, a zwłaszcza nie wylegitymował się wobec Spółki dokumentem (decyzją administracyjną), który stwierdzałby (ostatecznie), że decyzja, w oparciu o którą realizowana była współpraca w zakresie gospodarowania odpadami, została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego.

Skarżąca Spółka przytoczyła treść art. 14 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018 r., poz. 1592) i wskazała, że na gruncie przytoczonych przepisów przyjmowano, że jeżeli składane w dacie 5 marca 2020 r. wnioski miały braki formalne, to dopiero ich nieuzupełnienie w terminie wyznaczonym przez organ wydający decyzję wywołać mogło skutek w postaci wygaśnięcia pierwotnego zezwolenia (ze skutkiem wstecz na 5 marca 2020). Oznacza to zdaniem Spółki, że stwierdzenie przez organ rozpoznający sprawę, że w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych, skutkowało uznaniem ziszczenia się przesłanki z art. 14 ust. 4 ustawy nowelizującej - w postaci wygaśnięcia decyzji. Powyższe oznacza, że posiadane przez ten podmiot zezwolenie na zbieranie odpadów w roku 2020 korzystało z domniemania legalności. W konsekwencji oznacza to, że nie ma podstaw, by czynić Spółce zarzut przekazywania odpadów w roku 2020 podmiotowi, który nie posiadał wymaganej decyzji post factum, skoro w okresie przekazywania odpadów zezwolenie pozostawało w obrocie prawnym.

Dalej skarżąca przywołała art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. i wskazała, że zgodnie ze stanowiskiem ugruntowanym w literaturze przedmiotu i powszechnie aprobowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych bezprzedmiotowość decyzji jest konsekwencją ustania któregokolwiek z elementów stosunku administracyjnoprawnego, który został ukształtowany tą decyzją. W kontekście regulacji art. 14 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018 r., poz. 1592) bez wątpienia przyjąć trzeba, że zaktualizowanie się przesłanek z art. 14 ust. 4 stanowi o bezprzedmiotowości posiadanych zezwoleń. Dalej Spółka podała, że organem właściwym do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. jest "organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji".

Na gruncie przedmiotowej sprawy, skoro ze względu na nowelizację przepisów, w określonych okolicznościach dochodzi do sytuacji, w której zezwolenia udzielone podmiotom gospodarującym odpadami wygasają z mocy samego prawa, zarówno w słusznym interesie strony, jak i w interesie społecznym jest stwierdzenie ich wygaśnięcia przez właściwy organ na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Bez wiążącego przesądzenia przez kompetentny ku temu organ kwestii wygaśnięcia zezwolenia, okoliczność ta pozostaje niepewna, dalece wątpliwa i co najistotniejsze, całkowicie nieweryfikowalna przez innych uczestników obrotu gospodarczego. Tak długo, jak długo właściwy organ nie wyda na podstawie art. 162 k.p.a. ostatecznej decyzji w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia nie można kwalifikować wykonywania praw wynikających z tejże decyzji jako działania nielegalnego, nie można się na ten fakt powoływać i obarczać uczestników obrotu gospodarczego odpowiedzialnością łączącą się z brakiem decyzji, która wygasła.

Zdaniem Spółki takie rozstrzygnięcie leży w interesie społecznym i w interesie strony, zwłaszcza gdy dotychczasowe decyzje przestają obowiązywać np. jedynie w części - podmiot korzystający ze środowiska musi wiedzieć, jakich uprawnień został pozbawiony, a jakie jeszcze mu przysługują. Tylko bowiem w takiej sytuacji będą realizowane standardy dotyczące podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. W kontekście obowiązku stwierdzenia wygaśnięcia zezwoleń w prawem przewidzianej procedurze na podstawie art. 162 k.p.a. Skarżąca w drodze analogii odwołała się do instytucji wygaśnięcia pozwolenia na budowę, a także przywołała orzecznictwo sądowe odnoszące się do pozwolenia zintegrowanego i wpisów do BDO.

WWIOŚ nieprawidłowo przyjął zatem zdaniem skarżącej w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym, że skoro wygaśnięcie zezwolenia udzielonego spółce G. nastąpiło z dniem 6 marca 2020 r., to Spółka przekazując odpady temu podmiotowi po tej dacie, dokonała przekazania podmiotowi nieuprawnionemu. Aż do wydania ostatecznej decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia udzielonego spółce G. zezwolenia na podstawie art. 162 k.p.a., niedopuszczalne jest wywodzenie negatywnych konsekwencji względem Spółki wynikających z faktu jego wygaśnięcia.

Spółka podała, że pomimo żaden przepis prawa nie nakładał na nią takiego obowiązku, żądała przedłożenia przez swoich kontrahentów dowodów (oświadczeń) potwierdzających fakt złożenia wniosku o zmianę zezwoleń przed dniem 5 marca 2020 r. Spółka G. przedłożyła Stronie stosowne dokumenty potwierdzające złożenie wniosku o zmianę zezwolenia przed wskazaną datą. Co istotne, zdaniem Spółki, ustawodawca nakładając na podmioty gospodarujące odpadami obowiązek przekazywania ich wyłącznie podmiotom uprawnionym nie wyposażył ich jednocześnie w skuteczne narzędzia weryfikacji, które pozwalałyby ponad wszelką wątpliwość jednoznacznie zweryfikować, czy dany przedsiębiorca posiada uprawnienia do gospodarowania odpadami. Zdaniem skarżącej do momentu stwierdzenia przez właściwy organ wystąpienia przesłanek z art. 14 ust. 4 ustawy nowelizującej i następnie wydania ostatecznej decyzji stwierdzającej wygaśnięcie zezwoleń, nie ma podstaw do twierdzenia, że Spółka przekazywała odpady podmiotom nie legitymującym się obowiązującymi zezwoleniami. Nie ma w konsekwencji podstaw, by formułować wobec Spółki zarzut przekazywania odpadów podmiotom nieposiadającym wymaganych zezwoleń, skoro z informacji posiadanych przez spółkę natenczas wynikało, że w posiadane przez te podmioty decyzje obowiązywały. Zaskarżone zarządzenie w zakresie punktu 6 stwierdza naruszenie przez Spółkę przepisów, do którego w istocie nie doszło.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 Prawa przedsiębiorców w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 11 tej ustawy skarżąca Spółka wskazała, że zasadę "co nie jest prawem zabronione, jest dozwolone" należy rozumieć jako powstrzymywanie się od nieuzasadnionej ingerencji w stosunki gospodarcze przez organy administracji publicznej. Ma ona swoje podstawy w Konstytucji RP. Adresatem obowiązków jest władza publiczna. Zasada ta wyznacza określone reguły postępowania organów także w postępowaniach kontrolnych w stosunku do przedsiębiorców. Oznacza ona, że gdyby w praktyce powstawały jakieś wątpliwości dotyczące obowiązków przedsiębiorców, jeśli określone zachowanie nie jest zakazane, czy też brak takiego zachowania, to nie można wywodzić z tego negatywnych konsekwencji prawnych dla przedsiębiorcy. Z punktu widzenia pozycji przedsiębiorcy, na gruncie obowiązującego porządku prawnego, istotne jest przede wszystkim, że przedsiębiorca zgodnie z zasadą wynikającą z art. 8 PP może podejmować każdą aktywność, bądź zaniechać każdej aktywności, jeśli nie jest to niezgodne z prawem w sposób wyraźny - explicite wyrażony normą prawną. Zasada wynikająca z treści art. 10, określana jako zasada domniemania uczciwości przedsiębiorcy, wprowadza obowiązek po stronie organów władzy publicznej przyjęcia stanowiska, że przedsiębiorca działa zgodnie z prawem, uczciwie oraz z poszanowaniem dobrych obyczajów, chyba że udowodnione okoliczności przeczą temu domniemaniu.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 12 Prawa przedsiębiorców Spółka wskazała, że działanie organu polegające na wydaniu zarządzenia pokontrolnego w sytuacji, gdy nie było ku temu podstaw prawnych, narusza zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Zasada zaufania przedsiębiorcy do władzy publicznej ma swoje podstawy konstytucyjne, a są nimi przede wszystkim art. 2, 31 i 32 Konstytucji RP. Ten bezpośredni związek z konstytucyjnie chronionymi wartościami pozwala dokonywać oceny regulacji zawartej w przepisie art. 12 PP z punktu widzenia standardów konstytucyjnych. Spółka wskazała, że rangę zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej podkreślał Trybunał Konstytucyjny, wskazując, "że choć zasada ochrony zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa nie została wprost wyrażona w tekście Konstytucji, to jednak należy niewątpliwie do kanonu zasad składających się na pojęcie państwa prawnego w znaczeniu, w jakim pojęcie to występuje w art. 2 konstytucji. Zasada ta zdaniem skarżącej, szczególnie ważna w odniesieniu do obowiązków publicznoprawnych, zakłada pewność prawa. Jej istotą jest zakaz tworzenia przez ustawodawcę "pułapek" na adresatów przepisów prawnych, formułowania obietnic bez pokrycia, jak również nieoczekiwanego wycofywania się przez państwo z wcześniej ustalonych reguł postępowania. Dotyczy to także stosowania prawa. Wprost wskazać należy zdaniem skarżącej, że stanowisko WWIOŚ sprowadzające się do oczekiwania od Spółki, iż winna była przewidzieć, że jej kontrahentowi wygaśnie z mocą wsteczną udzielone zezwolenie, stanowi jawną "pułapkę" na przedsiębiorcę, działającego w zaufaniu do ostatecznych decyzji organów administracji publicznej oraz wykładni obowiązujących regulacji prawnych.

W odpowiedzi na skargę Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w treści zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego.

Organ wyjaśnił, że w piśmie z dnia 07.03.2022 r. znak [...] ponownie przeliczył ilość odpadów niebezpiecznych przetworzonych przez Spółkę w instalacji do produkcji paliwa alternatywnego PA, które to zestawiono w poniższej wskazanej tabeli (w nawiasach podano masy odpadów zliczone na dzień 22.12.2021 r. w przypadku rozbieżności z masą odpadów przetworzonych obliczonych z dnia 27.12.2021 r., różnice mogą wynikać z informacji umieszczonych w bazie BDO przez Spółkę w dniu 22.12.2021 r. oraz 27.12.2021 r.) zmieniając zapis w tabeli w protokole kontroli na stronie 22 w poz. 38.

Dalej organ podkreślił, że Spółka prowadziła gospodarkę odpadami niebezpiecznymi, których sposobu zagospodarowania w instalacji PA lub PAS nie opisała w KEO do dnia 27.12.2021 r. Odpady o kodzie 19 12 11* zostały zakwalifikowane przez Spółkę jako poddane: odzyskowi, zbieraniu oraz wytwarzaniu bez wskazania instalacji, do której zostały skierowane. Powyższe powoduje, że nie można mieć pewności, co do ich sposobu zagospodarowania, a w związku z tym, pewności, do której instalacji zostały skierowane i poddane odzyskowi.

Dalej organ podkreślił, że nie można jednoznacznie określić ile odpadów o kodzie 19 12 11* zostało poddanych odzyskowi w instalacji PA. Po uwzględnieniu uwagi Spółki, że Spółka przetworzyła odpadów o kodzie 08 01 11 * łącznie 671,1404 Mg, z czego w instalacji PAS 158,6556 Mg oraz 512,4848 Mg w instalacji PA obliczono, że Spółka bezsprzecznie przekroczyła ilość przetworzonych odpadów niebezpiecznych w instalacji PA minimalnie w ilości 3026,0021 Mg a maksymalnie 3487,7421 Mg w dniu 27.12.2021 Mg (wg danych potwierdzonych w bazie BDO). Spółka dopuszczoną roczną ilość do przetworzenia odpadów niebezpiecznych w ilości 3000 Mg przekroczyła już w dniu 27.12.2021 r.

Odnośnie zgłaszanego przez Pełnomocnika Spółki wyjaśnienia dotyczącego magazynowania odpadów, organ wyjaśnił, że podczas oględzin w dniu 29.06.2021 r. ustalono, że w boksie nr 3 przy wjeździe magazynowano odpady opakowań, a podczas oględzin jednoznacznie ustalono, że są to odpady zbierane przez Spółkę.

Niezależnie od tego, jak zostały wytworzone odpady niebezpieczne zgodnie z decyzją Spółka była zobowiązana magazynować odpady niebezpieczne w haii nr 3 zgodnie z dyspozycją pkt 3.2 i 3.4 zezwolenia na zbieranie.

Również magazynowanie odpadów paliwa alternatywnego o kodach 19 12 10 i 19 12 11* wskazane w protokole kontroli było niezgodne z wymaganiami decyzji z dnia 2 kwietnia 2015r.

Odnośnie zaskarżenia punktu 2 zarządzenia pokontrolnego WWIOŚ dotyczącego prowadzenia zbierania odpadów bez zezwolenia wymaganego na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach na terenie działki o nr ewid.[...] przy ul. [...] w O. organ wyjaśnił, że działania Spółki w tym zakresie nie były jednorazowe, a wręcz była to stała praktyka skarżącej Spółki. W dniu 29.06.2021 r. podczas oględzin stwierdzono, że odpady zbierane bądź też przyjęte do przetworzenia przez Spółkę magazynowane były na placu po drugiej stronie ulicy [...], na dz. ewid. nr [...]. Plac ten stanowi własność Spółki. Powyższe świadczy o zbieraniu do przetworzenia odpadów bez zezwolenia. Przy czym organ wyjaśnił, że podczas kolejnych oględzin Zakładu, przeprowadzonych w dniach 07.07.2021 r. i 16.12.2021 r. stwierdzono, że na przedmiotowym placu nie były już magazynowane odpady. Podmiot wykorzystywał plac do przechowywania pustych kontenerów i pojemników na odpady oraz do parkowania pojazdów, związanych z prowadzoną działalnością odbierania odpadów komunalnych.

Odnośnie zaskarżonego, punktu 6 zarządzenia pokontrolnego WWIOŚ dotyczącego przekazywania odpadów podmiotom nieuprawnionym, tj. do spółki G. Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...], [...] fikcyjnie prowadzącej działalność gospodarczą (zbieranie odpadów) w K. przy ul. [...], [...], organ ponownie przytoczył swoje stanowisko zawarte w zarządzeniu pokontrolnym uzupełnionym ustaleniami zawartymi w protokole kontroli, odmawiając zasadności zarzutom skargi w tym zakresie.

Organ stwierdził, że Spółka przekazywała odpady w miejsce inne niż wskazane w KPO, a także nie potwierdzała niezwłocznie transportu odpadów po zakończeniu transportu, co było niezgodne z dyspozycją art. 24 ust. 4, art. 69 ust. 3b ustawy o odpadach. Spółka na tym etapie nie uwzględniała funkcjonowania zezwolenia u odbiorcy odpadów.

W tym zakresie organ wskazał, że jako profesjonalny podmiot prowadzący gospodarowanie odpadami skarżąca Spółka jest zobowiązana do przestrzegania norm prawnych. Przedsiębiorca może prowadzić dowolną działalność gospodarczą, ale zgodnie z wydanym zezwoleniem, obowiązującymi normami prawnymi, a także zgodnie z przepisem zawartym w art. 8 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162 ze zm.) "Przedsiębiorca może podejmować wszelkie działania, z wyjątkiem tych, których zakazują przepisy prawa. Przedsiębiorca może być obowiązany do określonego zachowania tylko na podstawie przepisów prawa". Organ wskazał, że względu na wcześniej przeprowadzone kontrole organu u skarżącej Spółki (w roku 2020 i 2021) miała świadomość obowiązków unormowanych przepisami prawa związanymi z prowadzeniem gospodarowania odpadami zgodnie z wymogami obowiązującego prawa, bez narażania środowiska i ludzi na niebezpieczeństwo.

Następnie WWIOŚ wskazał, że zgodnie z art. 2 Konstytucji RP "Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, której podstawowym wymiarem jest ochrona zdrowia i życia obywateli poprzez ochronę środowiska. Nie można zdaniem WWIOŚ uznać wyjaśnień Spółki, która w momencie rozpoczęcia transportu odpadów do G. Sp. z o.o. wiedziała, że odpady nie są przekazywane do uprawnionego odbiorcy, że nie mogła zweryfikować decyzji, której nieważność stwierdzono po czasie zakończenia transportów. Skarżąca Spółka nie weryfikowała zezwolenia, ponieważ już na etapie zawierania umowy dopuściła do tego, że odpady mogą trafiać w inne miejsce niż wskazane w KPO bądź do innego odbiorcy, którego uprawnień również nie sprawdzano, co zeznał przedstawiciel Zakładu.

Pismo procesowe z dnia 4 listopada 2022r. złożyła pełnomocnik skarżącej Spółki podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wnosząc na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. o przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych w treści tego pisma niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości co do zarzucanych naruszeń i nie spowoduje przedłużenia postępowania.

Skarżąca wskazała, że postanowieniem z dnia 30 maja 2022r. wydanym przez wydaniem zarządzenia pokontrolnego WIOS pozytywnie zaopiniował spełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska w zakresie eksploatowanej instalacji do przetwarzania odpadów oraz miejsc magazynowania odpadów.

W odpowiedzi na powyższe pismo Spółki z 4 listopada 2022r. WIOS pismem procesowym z 22 listopada 2022r. podtrzymał w całości stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę, jednocześnie wskazując, że zarzuty i wnioski skarżącej są w całości chybione. Dokumenty, z których Spółka zawnioskowała przeprowadzenie uzupełniającego dowodu, nie mają znaczenia dla niniejszej sprawy. W szczególności chybione jest powołanie się na postanowienie WIOS z 30 maja 2022r. Podczas kontroli, w wyniku której wydane zostało zarządzenie pokontrolne ustalono, że Spółka nie przestrzega warunków decyzji Marska Województwa W. z 02 kwietnia 2015r., zmienionej decyzją z 28 maja 2018r. w zakresie wskazanych punktów tej decyzji. Postanowienie natomiast dotyczy zupełnie innego postępowania kontrolnego, mianowicie w trybie art. 41a ustawy o odpadach, w związku ze złożonym wnioskiem o zmianę decyzji Marszałka Województwa W. z 2 kwietnia 2015r. na zbieranie i przetwarzanie odpadów zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018r., poz. 1592 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W świetle art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Za taki akt uznać należy zaskarżone w niniejszej sprawie zarządzenie pokontrolne wydane przez Inspektor Ochrony Środowiska z 29 lipca 2022 r. na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2021 r., poz. 1070 ze zm., dalej "ustawa"). W doktrynie przyjmuje się bowiem, że zarządzenie pokontrolne wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy jest władczym aktem administracyjnym adresowanym do kontrolowanej osoby fizycznej lub kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej (skierowanym do indywidualnego adresata), niestanowiącym jednak decyzji administracyjnej, ani postanowienia (Gruszecki K., Zarządzenie pokontrolne jako akt administracji publicznej. Glosa do wyroku WSA z dnia 20 maja 2009r., II SA/Sz 303/08, dostępne e-lex; Draniewicz B. Glosa do postanowienia NSA z 28 lutego 2008r., II OSK 216/08, ZNSA 2009/6/147-155; Czech T. Zarządzenie pokontrolne organów Inspekcji Ochrony Środowiska, ZNSA 2011/3/89-111). Zarządzenie pokontrolne mieści się w zbiorze aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podlega zatem zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. i 53 § 2 p.p.s.a. Przedmiotowa skarga została złożona w powyższym trybie i w terminie 30 dni (dnia 02 września 2022r.) od doręczenia zarządzenia pokontrolnego Skarżącej (dnia 03 sierpnia 2022r.). Skargę na zarządzenie pokontrolne z 29 lipca 2022 r. uznać, zatem należy za dopuszczalną i spełniającą wymogi formalne do jej wniesienia.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest zarządzenie pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 29 lipca 2022 r., wydane po przeprowadzeniu kontroli działalności gospodarczej Spółki Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "L. " Sp. z o.o. z siedzibą w P., prowadzącej na terenie przy ul. [...] w O.. Skarżąca ograniczyła zakres zaskarżenia przedmiotowego zarządzenia w części - do punktów 1 i 2 oraz 6.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego pokontrolnego zarządzenia WWIOŚ z 29 lipca 2022 r. Sąd doszedł do przekonania, że powyższy akt administracji publicznej w zaskarżonej części odpowiada prawu, jedynie w części.

Jak już wskazano, w orzecznictwie przyjęto, że zarządzenie pokontrolne wydawane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy może być zaskarżone do sądu administracyjnego jako inny akt lub czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Władczy charakter zarządzenia przejawia się tu w obowiązku informacyjnym jego adresata wynikającym z art. 12 ust. 2 ustawy, którego zaniechanie lub nieprawidłowe wykonanie stanowi wykroczenie z art. 31a ustawy (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 1009/08, ONSAiWSA 2010, Nr 5, poz. 86). Równocześnie nie budziło w sprawie sporu, że ów władczy charakter zarządzeń pokontrolnych jest ograniczony do wskazanych wyżej obowiązków informacyjnych z art. 12 ust. 2 ustawy. W szczególności zarządzenia te nie nakładają na ich adresata obowiązków administracyjnoprawnych, które mogłyby być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Obowiązek taki może ciążyć na nich na podstawie odrębnych przepisów i decyzji, ale jego samoistnym źródłem nie jest zarządzenie pokontrolne (por. np. T. Czech, "Zarządzenie pokontrolne organów Inspekcji Ochrony Środowiska"; ZNSA 3/2011, s. 93). Wynika z tego m. in., że strona może nie zgodzić się z zarządzeniami pokontrolnymi i poinformować o tym organ. Jeżeli strona uczyni to w terminie określonym w zarządzeniu pokontrolnym, nie poniesienie odpowiedzialności z art. 31a ustawy. Stąd też w orzecznictwie przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne jest aktem, który można określić jako akt o charakterze sygnalizacyjnym, określający ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska (albo innej osoby fizycznej) – por. np. wyrok NSA z 27 stycznia 2017 r., II OSK 1156/15, dostępny orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA".

Dla porządku wskazać należy, że organ inspekcji ochrony środowiska przeprowadził kontrolę w zakresie gospodarki odpadami przez Spółkę Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "L. " Sp. z o.o. z siedzibą w P. (na terenie Oddziału w O. przy ul. [...]), gdzie Spółka prowadzi działalność wytwarzania, zbierania i przetwarzania odpadów w oparciu o posiadaną decyzję Marszałka Województwa W. z dnia 02 kwietnia 2015 r. znak [...], zmienioną decyzją z dnia 28 maja 2018 r. znak [...], udzielającą pozwolenia na wytwarzanie odpadów z uwzględnieniem wymagań przewidzianych dla zezwolenia na zbieranie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów w związku z eksploatacją instalacji do przetwarzania odpadów z zachowaniem wskazanych w decyzji warunków (obie decyzje w aktach adm.). Z punktu 3.2 decyzji z 02 kwietnia 2015r. odnoszącej się do miejsca zbierania odpadów wynika, że jest nim teren zlokalizowany w O. przy ul. [...], na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] o łącznej powierzchni 0,49 ha. Na podstawie powyższego zezwolenia Spółka może zbierać oraz przetwarzać określone rodzaje odpadów w instalacji do produkcji paliwa alternatywnego wraz z linią sortowniczą (PAS), instalacji do produkcji paliwa alternatywnego, stanowiącej oddzielny rozdrabniacz (PA) oraz instalacji do recyklingu tworzyw sztucznych.

Kontrola Zakładu przeprowadzona została w dniach: 29 czerwca 2021 r.,

07 lipca 2021 r. oraz 16 grudnia 2021 r., co wynika z protokołu kontroli oraz zarządzenia pokontrolnego.

Istota sporu w niniejszej sprawie ogniskuje się wokół prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organ inspekcji ochrony środowiska w toku przeprowadzonej kontroli oraz treści (stanowiących konsekwencję tych ustaleń) wskazań zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego.

Wskazać należy, że postępowanie w przedmiocie wydania zarządzenia pokontrolnego toczy się w oparciu o przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, a zatem stan faktyczny sprawy zostaje ustalony na podstawie wyników kontroli oraz protokołu kontroli, który ma odzwierciedlać przebieg kontroli na miejscu.

Dodatkowo wskazać należy, że sąd administracyjny nie bada legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli. Wówczas przedmiotem kontroli nie byłoby bowiem zarządzenie pokontrolne, ale dokument w postaci protokołu kontroli. Z powyższych względów do procedury wydawania zarządzeń pokontrolnych nie stosuje się przepisów K.p.a. odnośnie ustalenia stanu faktycznego i uzasadnienia, zarówno w stosunku do czynności kontrolnych, jak i wydania zarządzenia pokontrolnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. II OSK 723/12, LEX nr 1219173; z dnia 30 lipca 2019 r., sygn. II OSK 1706/18, LEX nr 2736821). Zarządzenie pokontrolne, w przeciwieństwie do decyzji wymierzającej karę za naruszenie środowiska, ma formę niejako sygnalizacyjną i adresat takiego zarządzenia w zakreślonym terminie jest zobowiązany do wyjaśnienia jakie działania w związku z tym zarządzeniem podjął. Mogą się one jednak sprowadzać do wyrażenia przekonania o braku konieczności podejmowania przez dany podmiot konkretnych działań, z podaniem stosownej argumentacji za tym przemawiającej (zob. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1091/21, CBOSA).

Sąd rozpoznając skargę na zarządzenie pokontrolne wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy bada przede wszystkim:

1. czy kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ;

2. czy treść zarządzeń koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli; a także

3. czy treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 lipca 2022 r., sygn. akt IV SA/Po 244/22, dostępne: CBOSA).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że bez wątpienia kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ, tj. Wojewódzkiego W. Inspektora Ochrony Środowiska.

Lektura zarzutów skargi prowadzi do wniosku, że sprowadzają się one przede wszystkim do zakwestionowania wyników kontroli dokonanej w miejscu prowadzenia działalności przez Spółkę na nieruchomościach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w O. oraz na kwestionowanej przez skarżącą działce o nr ewid.[...] w O.. Jednak jak już wcześniej wskazano w ramach sądowoadministracyjnej kontroli zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego wydanego na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy sąd administracyjny nie bada legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli.

W świetle zebranych akt administracyjnych sprawy niezasadne okazały się zarzuty odnoszące się do punktu 1 zarządzenia pokontrolnego w zakresie zobowiązania Spółki do przestrzegania warunków decyzji z 02 kwietnia 2015r. w zakresie zezwolenia na wytwarzanie i przetwarzanie odpadów. W ocenie Sądu bez wątpienia treść zastrzeżeń organu inspekcji koresponduje z wynikami przeprowadzonej kontroli, które w sposób szczegółowy zawarto w protokole kontroli przeprowadzonej od 29 czerwca 2021r. do 31 grudnia 2021r. Ustalenia organu co do konkretnych naruszeń, które znalazły odzwierciedlanie w protokole kontroli zostały szeroko opisane, dokonano zestawień tabelarycznych w zakresie poszczególnych rodzajów odpadów wraz z ich kodami, a także poparto je obszernym materiałem fotograficznym.

Organ w sposób konkretny wykazał, że odpady o kodzie 12 01 13 Spółka przetwarzała w instalacji do produkcji paliwa alternatywnego (PA), które nie zostały dopuszczone do przetworzenia w przedmiotowej instalacji. Powyższe naruszenie organ ustalił na podstawie danych zgłoszonych przez Spółkę w bazie BDO, czego wbrew twierdzeniom Spółki nie można traktować jako omyłkę pisarską.

W oparciu o konkretne numery kart ewidencji organ ustalił, że Spółka prowadziła gospodarkę odpadami niebezpiecznymi, których sposobu zagospodarowania w instalacji PA lub PAS nie opisała w KEO do dnia 27.12.2021 r. Odpady o kodzie 19 12 11* zostały zakwalifikowane przez Spółkę jako poddane: odzyskowi, zbieraniu oraz wytwarzaniu bez wskazania instalacji, do której zostały skierowane. Słusznie wskazuje organ, że nie można mieć pewności, co do sposobu ich zagospodarowania, a w związku z tym, pewności, do której instalacji zostały skierowane i poddane odzyskowi, co uznać należy za naruszenie zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami niebezpiecznymi, podlegającymi szczególnej kontroli.

Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r., poz. 699) prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia, co dalej oznacza, że działalność w zakresie powyższego gospodarowania odpadami prowadzona być musi zgodnie z warunkami udzielonego zezwolenia.

W ocenie Sądu niezasadny okazał się także zarzut skarżącej błędnego potraktowania metalowych opakowań jako odpady, które były zbierane przez Spółkę. Z protokołu kontroli oraz załączonej dokumentacji fotograficznej wynika, że opakowania te położone bezpośrednio przy bramie wjazdowej – "boks 3", które jak twierdzi Spółka miały służyć do transportu odpadów, jako opakowania wielokrotnego użytku, znajdowały się w stanie, który w istocie uniemożliwiał ich ponowne i bezpieczne wykorzystanie do transportu odpadów. Były bowiem uszkodzone, a także sposób ich zbierania wskazuje, że nie były traktowane jako pełnowartościowe opakowania przeznaczone do transportu odpadów (zdjęcia 3-5 załączone do protokołu oględzin z 29 czerwca 2021r.).

Wobec powyższego oraz uwzględniając zasady kontroli sądowoadministracyjnej zarządzenia pokontrolnego okazało się ono prawidłowe w punkcie 1 zarządzenia w zakresie w jakim doszło do naruszenia warunków zezwolenia odnoszących się do wytwarzania i przetwarzania odpadów. W tej zatem części skarga musiała być oddalona.

Natomiast, punkt 1 w zakresie odnoszącym się do sposobu magazynowania odpadów oraz punkty 2 i 6 zarządzenia pokontrolnego uznać należy za wadliwe.

Przepis art. 12 ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska stanowi, że: "Na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może:

1) wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej;

1a) wydać na podstawie odrębnych przepisów zalecenia pokontrolne;

2) wydać na podstawie odrębnych przepisów decyzję administracyjną;

3) wszcząć egzekucję, jeżeli obowiązek wynika z mocy prawa lub decyzji administracyjnej".

Już z brzmienia cytowanego przepisu (z faktu użycia w nim słowa "może") wynika, że nie każde postępowanie kontrolne musi zakończyć się wydaniem zarządzenia pokontrolnego. Powszechnie przyjmuje się (co zresztą dość oczywiste), że takiego zarządzenia nie wydaje się w sytuacji, gdy w toku kontroli nie ujawniono żadnych nieprawidłowości – wszak jest ono wydawane w razie stwierdzenia w wyniku przeprowadzonej kontroli naruszeń prawa i ma na celu wyeliminowanie tych naruszeń (por wyrok NSA z 23.03.2021 r., III OSK 45/21, CBOSA). Sąd w niniejszym składzie podziela jeszcze dalej idące stanowisko, zgodnie z którym brak jest również podstaw do wydawania zarządzenia pokontrolnego wówczas, gdy wprawdzie kontrola ujawniła wystąpienie określonych naruszeń, ale zostały one usunięte zanim jeszcze doszło do wydania zarządzenia (por. T. Czech, op. cit., s. 91; por też G. Klimek, M Pieńczykowski, Problematyka zaskarżania zarządzenia pokontrolnego organów Inspekcji Ochrony Środowiska, "Przegląd prawa ochrony środowiska" 2014, nr 2, ss. 34-35).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie w dacie wydania zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, ale również w czasie przeprowadzanej kontroli przez WWIOŚ w dniu 16 grudnia 2021r. uchybienie, którego dotyczy pkt 1 zarządzenia w zakresie sposobu i miejsca magazynowania odpadów oraz pkt 2 zarządzenia odnoszący się do magazynowania odpadów na działce nr [...] w O. zostało usunięte.

Zauważyć bowiem należy, że adresat zarządzenia pokontrolnego powinien podjąć działania wynikające z zarządzenia pokontrolnego, a w szczególności – jak stanowi art. 12 ust. 2 ustawy – ma obowiązek w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, poinformować Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń. W tym miejscu należy podkreślić, że z cytowanego przepisu art. 12 ust. 2 ustawy można wyprowadzić pewne wnioski także co do treści zarządzenia pokontrolnego. Po pierwsze, przepis ten przesądza, że zarządzenie pokontrolne powinno zawierać "wskazanie naruszeń", jakich, zdaniem organu Inspekcji, dopuścił się kontrolowany przedsiębiorca. Po drugie, owo wskazanie powinno być na tyle precyzyjne, iżby nie pozostawiało wątpliwości co do tego, jakie działania winien podjąć przedsiębiorca, aby doprowadzić do wyeliminowania wskazanych naruszeń (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 20 października 2011 r. w sprawie IV SA/Po 751/11 i z 7 lipca 2020 r. w sprawie IV SA/Po 209/20 (CBOSA).

Skoro naruszenia zostały wyeliminowane już wcześniej nie było potrzeby zobowiązywania do ich usunięcia w zaskarżonym zarządzeniu, a po stronie adresata zarządzenia nie ma potrzeby a de facto też możliwości podejmowania działań służących wyeliminowaniu naruszeń (działań, które miałyby być podjęte w następstwie wydania zarządzenia), jako że zostały one podjęte już wcześniej.

Organ wskazał na stronie 2-3 uzasadnienia zarządzenia pokontrolnego z 29 lipca 2022r., że zgodnie z zobowiązaniem określonym w punkcie 2.2.1 oraz 2.2.2 decyzji z 02 kwietnia 2015r., zmienionej 28 maja 2018r., określającym zarówno rodzaje i ilości wytwarzanych odpadów na ww. instalacjach, wskazane zostały miejsca i sposób magazynowania wytwarzanych odpadów. Zarówno odpady o kodzie 19 12 12 (powstałe na instalacji PAS) oraz 19 12 11 * wytwarzane na instalacji (PAS i PA) i 19 12 10 (wytwarzane na PA) powinny być, zgodnie z zapisami decyzji, magazynowane w kontenerach ustawionych w wyznaczonym miejscu placu magazynowego, dodatkowo odpady o kodzie 19 12 11* powinny być magazynowane w kontenerach zabezpieczonych przed opadami atmosferycznymi, umieszczonych w wyznaczonym miejscu placu magazynowego i hali nr 3 (gdzie magazynowano odpady niebezpieczne). Organ ustalił w toku oględzin, co utrwalono w materiale fotograficznym, że przedmiotowe odpady magazynowane były luzem, w najbliższym sąsiedztwie instalacji PA i PAS. Powyższe ustalenie dowodziło zdaniem organu inspekcji naruszenia warunków decyzji określonych w zakresie sposobu magazynowania odpadów w punkcie 2.2.1 (PAS) i 2.2.2 (PA) ww. decyzji.

Dalej, organ wskazał, że zgodnie z punktem 4.4.2. wskazującym na sposób magazynowania przedprocesowego, cyt. "magazynowanie odpadów poprzedzające przetwarzanie odpadów w procesach: R3, R5 i R12 (...) stanowi proces R13 (...). Odpady przed poddaniem przetworzeniu, zgodnie z zapisem ww. punktu decyzji, powinny być magazynowane w miejscu utwardzonego placu - odpady inne niż niebezpieczne oraz w hali H3 - odpady niebezpieczne. Na podstawie ustaleń z oględzin przeprowadzonych w dniu 16 grudnia 2021 r. stwierdzono, że odpady trocin oraz odpady tytoniowe magazynowane były w innym niż wyżej wskazane miejsce do magazynowania odpadów przyjmowanych do przetworzenia. Powyższe świadczy o naruszeniu warunków decyzji w zakresie sposobu magazynowania odpadów.

Tymczasem pełnomocnik skarżącej Spółki kwestionując powyższe ustalenia wskazała na okoliczności z których wynika, że w dniach od 28 kwietnia 2022r. do 17 maja 2022r. na skutek przeprowadzonej kontroli w Zakładzie Spółki w O. przy ul. [...] w zakresie oględzin instalacji oraz zorganizowanych miejsc magazynowania zbieranych odpadów oraz odpadów przeznaczonych do przetwarzania, organ inspekcji ochrony środowiska stwierdził, że podmiot przestrzegał warunków posiadanego w zakresie punktu 3.4 i 4.4.2 zezwolenia na przetwarzanie i zbieranie odpadów co do miejsc wyznaczonych do magazynowania. Ostatecznie organ stwierdził, że podmiot spełnił przepisy ochrony środowiska w zakresie miejsc i sposobu magazynowania odpadów. Powyższe okoliczności wynikały wprawdzie z kontroli Zakładu na potrzeby opinii Inspektor Ochrony Środowiska z 30 maja 2022r. i jak podkreślał organ – innego postępowania – to jednak w ocenie Sądu istotne jest to, że okoliczności te dotyczyły stwierdzonych poprzednio, w toku kontroli prowadzonej do 31 grudnia 2021r., naruszeń w tym samych przedmiocie i zakresie, a - co istotne - które ostatecznie przed sporządzeniem zarządzenia pokontrolnego z 29 lipca 2022r. podmiot kontrolowany usunął. Organ w odpowiedzi z 22 listopada 2022r. na pismo procesowe skarżącej z 04 listopada 2022r. nie zakwestionował tych ustaleń, poprzestając na stwierdzeniu, że dotyczyły one innego postępowania. Ta kwestia co do odrębnego postępowania inspekcji nie budzi wątpliwości, ale w ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę nie można pominąć okoliczności, z których wynika że naruszenia usunięto, zwłaszcza że posłużyły one do wydania opinii pozytywnej organu inspekcji ochrony środowiska, co ostatecznie skutkowało, jak to podnosiła Spółka, uzyskaniem przez nią decyzji Marszałka Województwa W. z 4 października 2022r. zmieniającej zezwolenie z 02 kwietnia 2015r. w zakresie miejsc i sposobu magazynowania zbieranych odpadów oraz odpadów przeznaczonych do przetwarzania (k. 157 i nast. akt sąd.). Zdaniem Sądu, skoro przed dniem wydania zarządzenia pokontrolnego datowanego na 29 lipca 2022r. naruszenia te zostały usunięte, to brak było podstaw do zobowiązania Spółki do ich usunięcia w zaskarżonym w tej części zarządzeniu pokontrolnym. W tym zakresie zarządzenie pokontrolne okazało się niewykonalne.

Z tego samego powodu zasadny okazał się zarzut odnoszący się do nieprawidłowego magazynowania odpadów na terenie działki o numerze ewid. 37, wprawdzie należącej do Spółki, ale nie wskazanej w zezwoleniu na zbieranie, przetwarzanie i magazynowanie odpadów z 02 kwietnia 2015r., jako miejsce prowadzenia tej reglamentowanej działowości. Już bowiem z treści protokołu kontroli wynika, że w toku oględzin w dniu 16 grudnia 2021r. organ ustalił, że "Na placu położonym po drugiej stronie ul. [...] nie stwierdzono magazynowania odpadów. W miejscu tym ustawione były pojemniki oraz parkowane były pojazdy, wykorzystywane do działalności prowadzonej przez Spółkę, w zakresie odbierania odpadów komunalnych." (str. 7 Protokołu). Ponowne stwierdzenie znajduje się także w dalszej części Protokołu na str. 28, gdzie organ odnosił się do miejsca i sposobu magazynowania odpadów. Wynika z tego, co stwierdził sam organ, że wcześniej stwierdzone naruszenia zostały usunięte. W tym stanie niezasadne było zarządzenie w punkcie 2 zobowiązujące do prowadzenia działalności zbierania odpadów na działce nr [...] w O. po uzyskaniu stosowanego zezwolenia w tym zakresie zgodnie z art. 41 ust. 1 i art. 25 ust. 3 ustawy o odpadach.

Podobnie odnieść należy się do naruszeń skutkiem których organ zobowiązał Spółkę w punkcie 6 zarządzenia pokontrolnego z 29 lipca 2022r. do przekazywania odpadów do zagospodarowania uprawnionym podmiotom. Z protokołu kontroli, a także z treści zarządzenia pokontrolnego wynika bezspornie że naruszenie dotyczące przekazywania odpadów spółce G. Sp. z o.o. mającej prowadzić działalność w K. przy ul. [...], miało miejsce w dniach od 30 marca 2020r. do 22 września 2020r. Spółka ta utraciła zezwolenie na zbierania odpadów dnia 3 marca 2020r. Naruszenie to konkretnie i szczegółowo opisane nie miało zatem już miejsca w dacie wydania zarządzenia pokontrolnego z 29 lipca 2022r. Niezasadnie zatem organ inspekcji ochrony środowiska zobowiązał Spółkę "L. " do przekazywania odpadów do zagospodarowania uprawnionemu podmiotowi. Organ inspekcji ochrony środowiska, jak to wskazano powyżej, nie ma bowiem uprawnień do ogólnikowego, na przyszłość, zobowiązywania podmiotu kontrolowanego do przestrzegania warunków zezwolenia w oparciu, o które Spółka prowadzi działowość oraz przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Zarządzenie pokontrolne w związku ze szczegółowo opisanym naruszeniem określonych warunków zezwolenia, bądź przepisów prawa winno zobowiązywać do usunięcia tych konkretnych naruszeń, które nadal istnieją. Zobowiązanie do usunięcia jasno sprecyzowanych naruszeń musi bowiem być wykonalne, co w powyższym zakresie w niniejszej sprawie nie miało już miejsca.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku, tj. uchylił zaskarżone zarządzenie pokontrolne w części.

W pozostałej części odnoszącej się do punktu 1 ponad zagadnienie sposobu magazynowania odpadów, Sąd skargę na zarządzenie pokontrolne oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak w punkcie 2 wyroku.

Odnosząc się do wniosku dowodowego zgłoszonego w piśmie procesowym pełnomocnika z dnia 04 listopada 2022 r. Sąd wskazuje, że brak było przesłanek uzasadniających przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd podkreśla, że zgodnie z treścią art. 133 § 1 p.p.s.a. rozpoznał niniejszą sprawę na podstawie całokształtu akt sprawy, odpowiedzi organu na skargę i pism procesowych wraz z złącznikami, jeżeli mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma jedynie uzupełniający charakter, na co wskazuje w sposób jednoznaczny brzmienie przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić - dowody uzupełniające – tylko z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W okolicznościach badanej sprawy nie zaistniały wątpliwości tego rodzaju, które uzasadniałyby przeprowadzenie dowodów uzupełniających. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest trzecią instancją postępowania administracyjnego, ale wyłącznie w przypadku prowadzenia uzupełniającego i ograniczonego do dowodu z dokumentów postępowania dowodowego może wyjątkowo dopuścić dowód w celu rozwiania wątpliwości zaistniałej już w toku postępowania przed organami administracji publicznej. Co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżony akt, co wynika z art. 133 § 1 p.p.s.a. Przez dostateczne wyjaśnienie sprawy należy rozumieć stan zdolności sprawy do wydania wyroku, a więc dokonania przez sąd oceny legalności zaskarżonego aktu według kryteriów wynikających z art. 3 § 1 p.p.s.a., jak w niniejszej sprawie.

O kosztach postępowania (pkt 3 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez skarżącą Spółkę koszt wpisu od skargi (200 zł), wynagrodzenie należne jego zawodowemu pełnomocnikowi, ustalone według stawek minimalnych (480 zł) zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), a także koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł), co łącznie daje kwotę 697 zł.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z 27 października 2022 r. na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, obowiązującej na dzień wydania zarządzenia) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stronom umożliwiono złożenie dodatkowych wniosków dowodowych lub twierdzeń, które miałyby być podnoszone na rozprawie (k. 70 i nast.).