Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 692/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1 pkt 1,  art. 12 ust. 4 pkt 1,  art. 16 ust. 1 pkt 8,
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędziowie Sędzia WSA Marek Krawczak, Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Protokolant st. sekr. sądowy Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi R. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz R. S.A. z siedzibą w W. kwotę 107.200 zł (słownie: sto siedem tysięcy dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Z akt sprawy wynikało, iż wobec spółki "R. SA" dalej jako "Skarżąca", "Bank" lub "Spółka" prowadzono kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2004. Po przeprowadzeniu kontroli podatkowej decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. określił Spółce zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. w wysokości 17.082.984 zł. W wyniku kontroli ustalono, iż Bank w 2004 r. zawyżył koszty uzyskania przychodów łącznie o kwotę 64.790.097,57 zł, w tym:

a) o kwotę 446.124,40 zł, stanowiącą wydatki poniesione z tytułu opłaty notarialnej za sporządzenie aktu notarialnego zawierającego uchwałę o podwyższeniu kapitału zakładowego (Rep. [...]) oraz z tytułu opłaty podatku od czynności cywilnoprawnych od podwyższonego kapitału zakładowego,

b) o kwotę 18.973,17 zł, stanowiącą nieudokumentowane spisane wierzytelności kredytowe,

c) o kwotę 64.325.000 zł, stanowiącą różnicę pomiędzy ceną nominalną obligacji M. a ceną ich wykupu przez Emitenta, oraz zawyżył odliczenie od podatku, dokonane na podstawie art. 20 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., nr 54, poz. 654 ze zm., dalej jako "u.p.d.o.p"), o kwotę 27.005,21 zł - nieudokumentowanego podatku zapłaconego w obcym państwie od dochodów osiągniętych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji stwierdził:

- w odniesieniu do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 446.124,40 zł, iż zgodnie z przepisem art. 12 ust. 4 pkt 4 i art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., do przychodów nie zalicza się przychodów otrzymanych na powiększenie kapitału zakładowego, a co za tym idzie koszty jego uzyskania, poniesione przez Bank - związane z emisją akcji, w wyniku której został podwyższony kapitał zakładowy, również nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów,

- w odniesieniu do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 18.973,17 zł, stanowiąca nieudokumentowane spisane wierzytelności kredytowe, Bank nie przedłożył dokumentu, o którym mowa w art. 16 ust. 2 u.p.d.o.p. czym naruszył ten przepis jak również przepisy art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b) u.p.d.o.p.,

- w odniesieniu do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 64.325.000 zł, stanowiącą różnicę pomiędzy ceną nominalną obligacji M. a ceną ich wykupu przez Emitenta, nie będzie miał zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.p., na który powołał się Bank uzasadniając zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty 64.325.000 zł związanej z nabyciem obligacji. Wynikało to z faktu, iż zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 3 u.p.d.o.p. przy ustalaniu podstawy opodatkowania w ocenie organu podatkowego nie uwzględnia się kosztów uzyskania przychodów odnoszących się do przychodów ze źródeł wolnych od podatku dochodowego. W związku z tym, przychodów - uzyskanych ze źródła, którym są obligacje generujące dochody wolne od podatku (odsetki) - tj. kwoty 185.675.000 zł uzyskanej z tytułu wykupu tych obligacji przez emitenta nie uwzględnia się (na podstawie art. 7 ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.p.) przy ustalaniu podstawy opodatkowania. Przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie mogą być również uwzględnione (na podstawie art. 7 ust. 3 pkt 3 u.p.d.o.p.) koszty uzyskania tych przychodów, tj. koszty nabycia obligacji M. w wysokości 250.000.000 zł, ani też kwota 64.325.000 zł będąca wynikiem rozliczenia tych obligacji i stanowiąca nadwyżkę kosztów nabycia ponad kwotę uzyskaną z wykupu,

- w odniesieniu do zawyżenia odliczenia od podatku o kwotę 27.005,21 zł stanowiącą nieudokumentowany podatek zapłacony w obcym państwie do dochodów osiągniętych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Bank nie przedłożył dokumentów potwierdzających zapłatę podatku od dochodów uzyskanych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od P. Banku [...] oraz jego wysokość, w związku z czym brak jest podstaw do uznania za zasadne dokonane przez Bank odliczenie od podatku za 2004 r. kwoty 27.005,21 zł.

2. Od wyżej wymienionej decyzji Spółka złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W., zarzucając jej naruszenie:

1). art. 7 ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.p. przez uznanie, że kwoty 185.675.000 zł uzyskanej przez Bank z tytułu wykupu obligacji wyemitowanych przez M. z siedzibą w Singapurze nie uwzględnia się przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania,

2). art. 7 ust. 3 pkt 3 oraz art. 16 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.p. przez nie uznanie, że kosztu nabycia obligacji w wysokości 250.000.000 zł nie uwzględnia się przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania oraz poprzez uznanie, że Bank zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę 64.325.000 zł stanowiącą różnicę między ceną nabycia przez Bank obligacji a ceną wykupu obligacji przez Emitenta. W związku z powyższym Strona wniosła o uchylenie decyzji z dnia [...] czerwca 2010r. w części dotyczącej zakwestionowania jako kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez Bank w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego oraz w części dotyczącej zakwestionowania jako kosztu uzyskania przychodów różnicy między ceną nabycia obligacji a ceną ich wykupu przez Emitenta. W uzasadnieniu odwołania Strona podniosła, iż po pierwsze wydatki poniesione w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego skutkują uzyskaniem przez Bank przychodu w postaci wkładów wniesionych na pokrycie podwyższenia kapitału zakładowego. Przychód ten nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 4 ustawy. Przychód otrzymany tytułem pokrycia wkładów w podwyższonym kapitale zakładowym nie jest jednak dla Banku celem samym w sobie. Podwyższając kapitał zakładowy Bank dąży do pozyskania środków na finansowanie działalności Banku i zwiększenia uzyskiwanych przychodów dzięki rozwojowi prowadzonej przez Bank działalności. Celem pozyskania tego przychodu i całego podwyższenia kapitału zakładowego jest pozyskanie środków na finansowanie działalności i rozwoju Banku i to uzyskanie przychodu w związku z rozwojem działalności Banku jest celem podwyższenia kapitału zakładowego. Wydatki związane z podwyższeniem kapitału zakładowego, są więc ponoszone w celu uzyskania przychodów dzięki rozwojowi prowadzonej działalności i jako koszty poniesione w celu uzyskania przychodów, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy powinny być uznane za koszty uzyskania przychodów. Nieuzasadnione jest zdaniem Banku stanowisko organu pierwszej instancji, który stwierdził, że jednoznaczne powiązanie wydatków na podwyższenie kapitału zakładowego z przysporzeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 4 pkt 1 u.p.d.o.p. wyklucza ocenę tych wydatków w kontekście możliwości pośredniego wpływu na przychody. Wydatki związane z podwyższeniem kapitału zakładowego nie są bowiem jednoznacznie powiązane z przychodem otrzymanym na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego, lecz są ponoszone w związku z realizacją obowiązków nałożonych na Bank przepisami prawa. Odpowiednie przepisy przewidują bowiem określone obowiązki związane z podwyższeniem kapitału zakładowego. Uchwała o podwyższeniu kapitału zakładowego w spółce akcyjnej wymaga formy aktu notarialnego co wiąże się z koniecznością zapłaty opłaty notarialnej. Podwyższenie kapitału zakładowego co do zasady skutkuje także powstaniem obowiązku zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych. Wydatki związane z podwyższeniem kapitału zakładowego takie jak opłata notarialna oraz podatek od czynności cywilno prawnych nie są więc ponoszone w celu uzyskania przychodów w postaci wkładów wniesionych na pokrycie podwyższenia kapitału zakładowego, lecz są efektem podwyższenia kapitału zakładowego i realizacji nałożonych w związku z tym na Banku obowiązków. Wydatki te są związane z całokształtem działalności Banku i jako takie powinny stanowić koszt uzyskania przychodów. Wbrew twierdzeniu organu pierwszej instancji, wydatki poniesione w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego nie są związane wyłącznie z pozyskaniem kapitału zakładowego. Podwyższenie kapitału zakładowego jest jedynie metodą uzyskania środków na sfinansowanie działalności i rozwój Banku oraz uzyskanie dzięki temu przychodów. Wydatki poniesione w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego są więc związane przede wszystkim z przychodem, jaki Bank uzyskał dzięki rozwojowi prowadzonej działalności. Zdaniem Skarżącej przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie nakazują łączyć wydatków jedynie z przychodami bezpośrednio z nimi związanymi. Jeżeli dany wydatek wiąże się pośrednio z uzyskaniem przychodu może być zaliczony do kosztów podatkowych. Dotyczy to w szczególności wydatków związanych z podwyższeniem kapitału zakładowego. Ponadto istotna jest specyfika instytucji jaką jest Bank. Na podstawie art. 126 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Prawo bankowe (tj. Dz. U. z 2002r. Nr 72, poz. 665 ze zm.) w celu zapewnienia bezpieczeństwa ekonomicznego banki są obowiązane posiadać fundusze własne dostosowane do rozmiaru prowadzonej działalności. W przypadku instytucji jakimi są banki utrzymywanie odpowiedniej wysokości kapitału zakładowego oraz podwyższanie tego kapitału wraz z rozwojem banku jest wymogiem nałożonym na banki na podstawie przepisów prawa, regulujących zasady działania banków. Kwestionowanie prawa Banku do uznania wydatków poniesionych przez Bank w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego za koszt uzyskania przychodów jest sprzeczne z wynikająca z art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p. zasadą opodatkowania dochodu stanowiącego różnicę między uzyskanymi przychodami a kosztami ich uzyskania. Wydatki poniesione przez Bank na podwyższenie kapitału zakładowego, a więc na pozyskanie finansowania i rozwój prowadzonej działalności, są niewątpliwie związane z uzyskanymi przez Bank przychodami uzyskanymi dzięki rozwojowi prowadzonej przez Bank działalności. Zdaniem Banku, przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 u.p.d.o.p. nie znajduje zastosowania do wydatków związanych z podwyższeniem kapitału zakładowego. Wydatki poniesione w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego nie są bowiem kosztami poniesionymi na uzyskanie przychodu w postaci wartości materialnych wniesionych na pokrycie wkładów, lecz kosztami związanymi z całokształtem działalności Banku, kosztami poniesionymi na uzyskanie środków na sfinansowanie działalności Banku. Nieuzasadnione jest zatem uznanie przez organ pierwszej instancji wydatków związanych z podwyższeniem kapitału zakładowego za koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy i w konsekwencji kwestionowanie prawa Banku do rozpoznania jako kosztu uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez Bank w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego. W ocenie Banku wydatki związane z podniesieniem kapitału zakładowego stanowią koszt pośredni związany z całokształtem działalności Banku, który wpływa na uzyskiwanie przez Bank przychodu. Jednocześnie, wydatki związane z podwyższeniem kapitału zakładowego nie są wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy, zawierającym katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów. Odnosząc się do drugiej kwestii spornej tj. rozliczenia inwestycji w obligacje emitowane przez emitenta prowadzącego działalność gospodarczą w Singapurze Skarżąca podniosła, iż obligacje, jako papiery wartościowe inkorporujące określone prawa majątkowe, nie stanowią źródła przychodów. Za źródło przychodów należy uznać realizację praw wynikających z obligacji oraz czynności prawne rozporządzające takimi obligacjami. W ocenie Strony nie znajduje uzasadnienia stanowisko organu I instancji, że całość przychodów z tytułu obligacji stanowią odsetki. Nieuzasadnione jest także twierdzenie, zgodnie z którym przychód z tytułu wykupu obligacji przez Emitenta nie jest uwzględniany przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym na podstawie art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy. Zwolnienie z opodatkowania odsetek od obligacji pozostaje bowiem bez wpływu na zasady opodatkowania przychodów z tytułu wykupu tych obligacji przez Emitenta. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do nieuzasadnionego braku opodatkowania przychodów ze zbycia papierów wartościowych (obligacji, akcji itp.), jak również naruszałoby zasadę powszechności opodatkowania, poprzez wyłączenie z podstawy opodatkowania określonych przychodów bez wyraźnej podstawy prawnej w ustawie podatkowej. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy nie może być bowiem uznany za stanowiący samodzielną podstawę do wyłączania określonych przychodów z opodatkowania. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, wydatki na nabycie obligacji są wydatkami związanymi z przychodem z tytułu sprzedaży tych obligacji, w tym z tytułu ich wykupu przez emitenta i są rozpoznawane jako koszt podatkowy w momencie ustalania dochodu z tytułu odpłatnego zbycia tych obligacji. Wynikająca z powyższego przepisu zasada rozpoznawania wydatków poniesionych na nabycie obligacji jako kosztów uzyskania przychodów przy ustalaniu dochodu z odpłatnego zbycia tych obligacji, w tym ich wykupu przez emitenta potwierdza, że koszty te powinny być traktowane jako związane z przychodami ze sprzedaży obligacji. Zwolnienie z opodatkowania podatkiem dochodowym odsetek od obligacji pozostaje bez wpływu na prawo Banku do rozpoznania jako kosztu uzyskania przychodów wydatków poniesionych na nabycie obligacji. Bank uzyskał przychód z tytułu wykupu obligacji przez Emitenta w związku z tym, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.p., był uprawniony do rozpoznania wydatków poniesionych na nabycie tych obligacji jako kosztu uzyskania przychodów przy ustalaniu dochodu z tytułu wykupu obligacji przez Emitenta. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Banku nieuzasadnione było uznanie przez organ pierwszej instancji, że kwoty 185.675.000,00 zł uzyskanej przez Bank z tytułu wykupu obligacji przez Emitenta nie uwzględnia się przy ustaleniu podstawy opodatkowania, jak również nieuzasadnione jest uznanie przez organ I instancji, że przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się wydatków na nabycie obligacji oraz kwoty 64.325.000,00 zł, stanowiącej różnicę między wydatkami poniesionymi przez Bank na nabycie obligacji a kwotą uzyskaną przez Bank z tytułu wykupu obligacji przez emitenta.

3. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 1, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "ustawa Ord. pod..") w związku z art. 7 ust. 1 i 2, ust. 3 pkt 1 i 3, art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 8, art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p. oraz art. 11 ust. 1, 2 i 7, art. 24 ust. 1 lit. d) umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Singapuru w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U. z 1994 r. Nr 38, poz. 139), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż opłata notarialna i podatek od czynności cywilnoprawnych zostały poniesione przez Spółkę w związku z otrzymaniem przychodów na podwyższenie kapitału zakładowego, których na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. nie zalicza się do przychodów w rozumieniu prawa podatkowego, to w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., wydatki te nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Odnosząc się do kwestii zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 64.325.000 zł stanowiącą różnicę pomiędzy ceną nominalną obligacji M. a ceną ich wykupu przez Emitenta stwierdził, iż, zgodnie z Warunkami Ogólnymi z dnia 25 listopada 2003 r. i Załącznikiem Cenowym dotyczących obligacji o stałym oprocentowaniu gwarantowanych przez M., jedyną formą wynagrodzenia dla nabywcy było oprocentowanie w wys. 7,31 % rocznie, płatne z dołu w każdej Dacie Płatności Odsetek, tj. 28 listopada każdego roku, począwszy od 28 listopada 2004 r. do terminu zapadalności włącznie. Bank z tytułu nabytych w dniu 25 listopada 2003 r. za kwotę 250.000.000 zł obligacji Q. otrzymał od Emitenta: kwotę 74.398.694 zł tj. wypłaconą w dniu 29 grudnia 2003 r. i nazwaną odsetkami przez strony umowy oraz kwotę 185.675.000 zł za jaką Emitent wykupił obligacje w dniu 15 września 2004 r. W wyniku przeprowadzenia powyższej transakcji Bank uzyskał dochód w kwocie 10.073.694,00 zł (tj. 74.398.694,00 zł + 185.675.000,00 zł = 260.073.694,00 zł - 250.000.000,00 zł = 10.073.694,00 zł). W ocenie organu odwoławczego, biorąc pod uwagę definicję odsetek zawartą w art. 11 ust. 5 umowy z dnia 23 kwietnia 1993 r. w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, tylko kwota 10.073.694 zł może być traktowana jako odsetki pochodzące od obligacji. Zgodnie bowiem z tą definicją odsetkami pochodzącymi z obligacji jest kwota wypłacona przez instytucję emitującą obligacje wyższa od kwoty zapłaconej przez subskrybenta. W tym wypadku nadwyżkę tę stanowi kwota 10.073.694 zł, a nie kwota 74.398.694 zł umownie nazwana "odsetkami", która definicji tej nie spełnia. W konsekwencji obligacje nabyte przez Bank stały się źródłem dochodu (odsetki w wysokości 10.073.694 zł) wolnego od podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p. i przychodu w postaci m.in. kwoty po jakiej Emitent wykupił przedmiotowe obligacje. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył ponadto, Strona dokonuje sztucznego rozdzielenia samego papieru wartościowego jakim jest obligacja od czynności prawnych rozporządzających obligacjami oraz realizacji praw wynikających z takich obligacji. Za oczywiste uznano, że czynności prawne rozporządzające obligacjami czy realizacja praw wynikających z papieru wartościowego, nie mogą być dokonane bez samego dokumentu obligacji. Zdanie organu wyższego stopnia bez wyemitowania obligacji niemożliwa byłaby realizacja praw wynikających z tego dokumentu, czy rozporządzanie samym dokumentem. W ocenie organu odwoławczego obligacja nie jest tylko dokumentem, ale de facto stosunkiem prawnym o charakterze zobowiązaniowym i tym samym źródłem przewidywanych przychodów. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, iż Bank uzyskał dochody w postaci odsetek od obligacji, które są wolne od podatku dochodowego na mocy art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p. i umowy międzynarodowej, której Rzeczpospolita Polska jest stroną (art. 24 umowy z dnia 23 kwietnia 1993 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Singapuru w sprawie unikania podwójnego opodatkowania). Zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 1) i 3) u.p.d.o.p. przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawą opodatkowania nie uwzględnia się przychodów (przychody uzyskane z tytułu wykupu obligacji przez Emitenta) ze źródeł położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą (źródłem tym są singapurskie obligacje Q.), jeżeli dochody z tych źródeł są wolne od podatku (dochodami tymi w rozumieniu art. 11 ust. 5 ww. umowy międzynarodowej są odsetki od ww. obligacji). Podsumowując organ podatkowy wyższego stopnia wskazał, że uzyskana przez Bank kwota 185.675.000 zł z tytułu wykupu obligacji przez emitenta nie podlegała uwzględnieniu przy ustaleniu podstawy opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.p. jako przychodów ze źródła przychodów (obligacji) generujący dochód wolny od podatku. Ponadto na podstawie art. 7 ust. 3 pkt 3 u.p.d.o.p. przy ustalaniu podstawy opodatkowania nie uwzględnia się kwoty 250.000.000 zł wydatkowanej na zakup obligacji. W konsekwencji organ odwoławczy spornej kwoty 64.325.000 zł, będącej wynikiem rozliczenia przedmiotowych obligacji i stanowiącej nadwyżkę kosztów ich nabycia ponad kwotę uzyskana z wykupu obligacji, nie uwzględnia się przy ustalaniu podstawy opodatkowania. Dyrektor Izby Skarbowej w W. podzielił stanowisko organu I instancji stwierdzające zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 64.325.000 zł, pomimo odmiennej oceny co do kwoty odsetek stanowiącej dochód z obligacji.

4. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy przez błędną wykładnię przepisu zawartego w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., przez uznanie, że Bank zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę 446.124,40 zł stanowiącą wydatki poniesione przez Bank z tytułu opłaty notarialnej za sporządzenie aktu notarialnego zawierającego uchwałę o podwyższeniu kapitału zakładowego (Rep. [...]) oraz z tytułu zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego; błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.p. przez uznanie, że kwoty 185.675.000 zł uzyskanej przez Bank z tytułu wykupu obligacji wyemitowanych przez M. z siedzibą w Singapurze nie uwzględnia się przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania; błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 3 pkt 3 oraz art. 16 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.p. przez uznanie, że kosztu nabycia obligacji w wysokości 250.000.000 zł nie uwzględnia się przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania oraz przez uznanie, że Bank zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę 64.325.000 zł, stanowiącą różnicę między ceną nabycia przez Bank obligacji, a ceną wykupu tych obligacji przez Emitenta; naruszenie art. 120, art. 121 § 1 oraz § 2, art. 122, art. 124, art. 210 § 1 pkt 5 oraz pkt 6 ustawy Ord. pod., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W., oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zdaniem strony, zwolnienie odsetek od obligacji z opodatkowania podatkiem dochodowym pozostaje bez wpływu na zasady opodatkowania dochodów z tytułu wykupu obligacji przez Emitenta. W ocenie Banku kalkulacja odsetek od obligacji dokonana w zaskarżonej decyzji nie może mieć zastosowania w sprawie, gdyż organ odwoławczy przyjmuje podejście całościowego ujęcia złożonej operacji gospodarczej, tj. poprzez połączenie wszystkich wpływów z obligacji w celu ustalenia całościowego wyniku na transakcji i potraktowania go jako odsetki bez podania właściwej podstawy prawnej. Kwestia odsetek nie ma, zdaniem Strony znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia dotyczącego 2004 r. Ponadto podniesiono, iż niesłuszne jest negowanie przez Dyrektora Izby Skarbowej charakteru odsetek otrzymanych przez Bank, gdyż w ten sposób kwestionuje zasadę swobody umów oraz ustalenia, w tym nazwy przyjęte w umowie o nabycie obligacji zawartej przez Bank. Przyjęta przez Dyrektora Izby Skarbowej zasada kalkulacji odsetek nie znajduje podstaw prawnych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych. W ocenie Banku, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 4 pkt 1 u.p.d.o.p. odsetki otrzymane w 2003 r., był obowiązany rozpoznać dla celów podatkowych w momencie ich otrzymania. Przepisy u.p.d.o.p. nie zezwalają podatnikowi na nierozpoznanie przychodu z tytułu otrzymanych odsetek w dacie ich otrzymania i wstrzymania się z ich rozpoznaniem dopiero w dacie wykupu obligacji (2004 r.). Natomiast rozliczenie podatkowe sprzedaży obligacji, w tym sprzedaży obligacji na rzecz Emitenta, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.p., należało uwzględnić w 2004 r.

5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

6. W toku postępowania sądowoadministracyjnego Skarżąca złożyła pismo, do którego dołączyła ekspertyzę prawną sporządzoną na jej zlecenie, w którym przedstawiła poglądy, iż kwota uzyskana przez polskiego rezydenta z tytułu wykupu obligacji przez ich emitenta przed terminem wymagalności nie stanowi dochodu z odsetek w rozumieniu art. 11 umowy polsko – singapurskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. W opinii tej przedstawiono także stanowisko, iż obligacja nie stanowi źródła przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych w rozumieniu u.p.d.o.p. a poniżone przez rezydenta polskiego wydatki na nabycie obligacji emitowanych w Singapurze, które następnie zostały przed terminem och wymagalności wykupione przez emitenta podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów.

7. Na rozprawie pełnomocnik Skarżącej wyjaśnił, iż Dyrektor Izby Skarbowej w W. wydał Skarżącej spółce decyzję w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r. dotyczącej takiego samego stanu faktycznego, w którym w całości podzielił stanowisko reprezentowane przez Stronę co do wykładni art. 7 ust. 1 i ust. 3 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p. W ślad za powyższym wystąpieniem nadesłano kopie decyzji podatkowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga w części zasługiwała na uwzględnienie.

8. W rozpoznawanej sprawie skład orzekający znalazł podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

9. Odnosząc się na wstępie do zarzutów dotyczących wykładni przepisu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. związanych z kwestią opodatkowania wydatków na podwyższenie kapitału zakładowego Sąd wskazuje, iż nie zasługiwały one na uwzględnienie. Powyższa kwestia sporna została rozstrzygnięta w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2011 r., sygn. akt II FPS 6/10. W uchwale tej wyrażono pogląd, że tylko wydatki związane z emisją nowych akcji, bez których nie jest możliwe podwyższenie przez spółkę akcyjną kapitału zakładowego, nie są kosztami uzyskania przychodów, stosownie do reguł wyrażonych w treści art. 12 ust. 4 pkt 4 i art. 7 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p. w zw. z art. 15 ust. 1 tej ustawy. W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że do tego rodzaju wydatków należy zaliczyć opłaty notarialne, sądowe, podatek od czynności cywilnoprawnych, a w przypadku podwyższenia kapitału w drodze emisji akcji będących przedmiotem oferty publicznej objętych prospektem emisyjnym dodatkowo ponoszone w związku z tym opłaty giełdowe, koszty druku dokumentów akcyjnych, koszty sporządzenia, drukowania oraz dystrybucji prospektu emisyjnego lub jego skróconej wersji oraz koszty oferowania papierów wartościowych. Natomiast, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pozostałe wydatki stanowiąc koszty ogólne funkcjonowania spółki kapitałowej stanowią zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. koszty uzyskania przychodów.

Nie ulega wątpliwości, że powyższa uchwała ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Tym samym Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie był związany poglądami wyrażonymi w powołanej uchwale z dnia 24 stycznia 2011 r. Wspomniany art. 269 § 1 p.p.s.a. nie pozwala wszak żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie do spornych wydatków należały wydatki w postaci kosztów opłat notarialnych i podatku od czynności cywilnoprawnych, a więc wydatki, których poniesienie było konieczne dla podwyższenia kapitału. Tego rodzaju wydatki nie są kosztami uzyskania przychodów, gdyż związane są bezpośrednio z podwyższeniem kapitału, tj. przychodem wskazanym w art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p.

10. Odnosząc się do grupy podniesionych w skardze zarzutów dotyczących wykładni art. 7 ust. 3 pkt 1 oraz art. 7 ust. 3 pkt 2 i 3 u.p.d.o.p. Sąd uznał, iż zasługiwały one na uwzględnienie. Zgodnie ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej w W. w myśl art. 3 ust.1 u.p.d.o.p. podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Jednocześnie art. 17 ust.1 pkt 3ustawy stanowi, iż wolne od podatku dochodowego są dochody osiągane przez podatników poza terytorium Polski, jeżeli umowa międzynarodowa, której Polska jest stroną, tak stanowi. Przepis art. 24 umowy dnia 23 kwietnia 1993r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Singapuru w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu. (Dz. U. z 1994r. Nr 38, poz. 139) zawiera zasady eliminacji podwójnego opodatkowania. Zgodnie z art. 24 ust. 1 lit. d) "W Polsce podwójnego opodatkowania unikać się będzie w sposób następujący: bez względu na postanowienia wymienione pod literą b), dochód, który zgodnie z postanowieniami artykułów 10,11 i 12 niniejszej umowy może być opodatkowany w Singapurze, będzie zwolniony od podatku w Polsce, jeżeli taki dochód podlega zwolnieniu lub obniżce na mocy przepisów budżetowych zawartych w ustawodawstwie singapurskim dotyczącym popierania rozwoju gospodarczego.". Zgodnie z art. 11 ust. 1 umowy "Odsetki, które powstają w Umawiającym się Państwie i są wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.". Według przepisu art. 11 ust. 2 umowy "Jednakże odsetki takie mogą być opodatkowane także w Umawiającym się Państwie, w którym powstają i zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, ale gdy odbiorca odsetek jest ich właścicielem, podatek ten w sposób ustalony nie może przekroczyć 10% kwoty brutto tych odsetek. Właściwe władze Umawiających się Państw ustalają w drodze wzajemnego porozumienia sposób stosowania tego ograniczenia.". Zgodnie z definicją odsetek zawartą w ust. 5 tego artykułu "...określenie "odsetki" oznacza dochody z wszelkiego rodzaju roszczeń wynikających z długów, zarówno zabezpieczonych, jak i nie zabezpieczonych prawem zastawu hipotecznego, jak również inny dochód zrównany z dochodem od pożyczek przez ustawodawstwo Państwa, w którym dochód powstaje, a w szczególności dochód z pożyczek publicznych i dochód z obligacji lub skryptów dłużnych, w tym premie i nagrody mające związek z takimi pożyczkami, obligacjami lub skryptami dłużnymi. Opłat karnych z tytułu opóźnionych płatności nie uważa się za odsetki w rozumieniu niniejszego artykułu.". Zgodnie z art. 11 ust. 5 umowy dochodami (tj. odsetkami w rozumieniu umowy) pochodzącymi z obligacji są niewątpliwie odsetki oraz premie i nagrody mające związek z tymi obligacjami. W komentarzu do art. 11 ust. 3 modelowej konwencji (ustęp 20 komentarza do art. 11 do modelowej konwencji) definicję odsetek interpretuje się w następujący sposób: "odsetkami pochodzącymi z obligacji i podlegającymi opodatkowaniu w państwie źródła jest kwota wypłacona przez instytucję emitującą obligacje wyższa od kwoty zapłaconej przez subskrybenta, tzn. narosłe odsetki oraz premie i nagrody zapłacone przy wykupie lub przy emisji obligacji". Jak wynika z przedstawionego wyżej stanu faktycznego, zgodnie z Warunkami Ogólnymi z dnia 25 listopada 2003r. i Załącznikiem Cenowym dotyczących obligacji o stałym oprocentowaniu gwarantowanych przez M., jedyną formą wynagrodzenia dla nabywcy było oprocentowanie w wys. 7,31 % rocznie, płatne z dołu w każdej Dacie Płatności Odsetek, tj. 28 listopada każdego roku, począwszy od 28 listopada 2004r. do terminu zapadalności włącznie. Bank z tytułu nabytych w dniu 25 listopada 2003r. za kwotę 250.000.000,00 zł obligacji Q. otrzymał od Emitenta: - kwotę 74.398.694,00 zł tj. wypłaconą w dniu 29 grudnia 2003r. i nazwaną odsetkami przez strony umowy, -kwotę 185.675.000,00 zł za jaką Emitent wykupił obligacje w dniu 15.09.2004r. W wyniku przeprowadzenia powyższej transakcji Bank uzyskał dochód w kwocie 10.073.694,00 zł (74.398.694,00 zł + 185.675.000,00 zł = 260.073.694,00 zł - 250.000.000,00 zł = 10.073.694,00 zł). W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, biorąc pod uwagę definicję odsetek zawartą w przytoczonym wyżej art. 11 ust. 5 umowy z dnia 23 kwietnia 1993r. w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, tylko kwota 10.073.694,00 zł może być traktowana jako odsetki pochodzące od obligacji. Zgodnie bowiem z tą definicją odsetkami pochodzącymi z obligacji jest kwota wypłacona przez instytucję emitującą obligacje wyższa od kwoty zapłaconej przez subskrybenta. W tym wypadku nadwyżkę tę stanowi kwota 10.073.694,00 zł., a nie kwota 74.398.694,00 zł umownie nazwana "odsetkami", która definicji tej nie spełnia. W konsekwencji w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej obligacje nabyte przez Skarżącą stały się dla Banku źródłem dochodu (odsetki w wys. 10.073.694,00 zł) wolnego od podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p. i przychodu w postaci m.in. kwoty po jakiej Emitent wykupił przedmiotowe obligacje. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w swoim stanowisku uznał obligacje za źródło dochodu z tytułu odsetek i przychodu z tytułu wykupu obligacji przez Emitenta. Konsekwencją powyższego stanowiska było zastosowanie przepisu art. 7 ust. 3 u.p.d.o.p., który stanowi, że "Przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania, nie uwzględnia się: 1) przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku, 2) przychodów wymienionych w art. 21 i 22, 3) kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w pkt 1 i 2,... ".Przepis art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy odnosi się do dochodów ze źródeł przychodów, które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym - są to dochody wynikające z przychodów wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-3 ww. ustawy. są wolne od podatku, tj. są to dochody wymienione w przepisach art. 17 ust. 1 pkt 1-37 ustawy. Wskazuje na to treść art. 17 ust. 1, który stanowi, że "wolne od podatku są" i dalej następuje wyliczenie dochodów, do których zapis ten się odnosi. Stosownie do regulacji zawartej w pkt 3 ww. artykułu, "Wolne od podatku są dochody osiągane poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników określonych w art. 3 ust. 1, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi." W myśl art. 7 ust. 1 i 2, z wyjątkami przewidzianymi w tych przepisach, przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód, bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich został on osiągnięty, zaś dochodem tym jest nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Z kolei z art. 7 ust. 3 pkt 1 wynika generalna zasada, iż przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się przychodów z tych źródeł przychodów, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku. Natomiast związane z tymi przychodami koszty uzyskania są neutralne podatkowo, to jest nie mogą pomniejszać przychodów uzyskiwanych z innych źródeł. Zdaniem organu podatkowego ze względu na to, iż w przedmiotowej sprawie Bank uzyskał dochody w postaci odsetek od obligacji, które są wolne od podatku dochodowego na mocy art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p. i umowy międzynarodowej, której Rzeczpospolita Polska jest stroną (art. 24 umowy z dnia 23 kwietnia 1993r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Singapuru w sprawie unikania podwójnego opodatkowania to w sprawie znajdzie zastosowanie regulacja zawarta w art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3, że przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawą opodatkowania nie uwzględnia się przychodów (w przedmiotowej sprawie są to przychody uzyskane z tytułu wykupu obligacji przez Emitenta) ze źródeł położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą (źródłem tym są singapurskie obligacje Q.), jeżeli dochody z tych źródeł są wolne od podatku (dochodami tymi w rozumieniu art. 11 ust. 5 ww. umowy międzynarodowej są odsetki od ww. obligacji). Z powyższym stanowiskiem nie zgodziła się strona Skarżąca, która wskazała, iż nie można uznać, że źródłem przychodu jest sama obligacja i jednocześnie przyjąć, iż obligacja jest źródłem dochodu z tytułu odsetek i przychodu z tytułu wykupu obligacji przez emitenta a tym samym przyjąć, iż w sprawie ma zastosowanie przepis art. 7 ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.p. W ocenie Sądu zasadne jest stanowisko Skarżącej, iż stanowisko organów podatkowych co do zastosowania przepisu art. 7 ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.p. było nieracjonalne i niezgodne z wykładnią systemową ww. przepisu. W ocenie Sądu przykładem wskazującym na błędną wykładnię ww. przepisu prezentowaną przez organy podatkowe jest przykład dywidendy. Przyjąć należy, iż akcje przynoszą przychód w postaci dywidendy, który po spełnieniu warunków określonych w art. 22 u.p.d.o.p. jest wolny od opodatkowania. Przyjmując zatem stanowisko zgodnie z którym w przypadku zwolnienia odsetek od obligacji z podatku dochodowego, przychód ze sprzedaży takich obligacji nie powinien być uwzględniany w podstawie opodatkowania należałoby odpowiednio uznać, że w przypadku zbycia akcji przez podatnika, który uzyskiwał z tych akcji dywidendy wolny od podatku przychód uzyskany ze sprzedaży tych akcji na podstawie art. 7 ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.p. nie powinien być uwzględniany przy ustalaniu podstawy opodatkowania. Sąd w pełni zgodził się ze Skarżącą, iż taka interpretacja powyższego przepisu skutkowałaby nieracjonalnym wyłączeniem niektórych przychodów z podstawy opodatkowania. Zdaniem Sądu powyższego przepisu nie można zastosować gdyż zbycie obligacji stanowi odrębny rodzaj źródła przychodu związany z innym stosunkiem prawnym, niż stosunek zawiązywany pomiędzy emitentem obligacji a ich subskrybentem, w wyniku którego subskrybent uzyskuje przychód podatkowy z tytułu oprocentowania obligacji. Sąd w całości podzielił stanowisko zaprezentowane w opinii prof. R. M. załączonej do skargi, iż zbycie obligacji przez podmiot krajowy ich zagranicznemu emitentowi oraz osiąganie przychodów z odsetek od tych obligacji stanowią dwa odrębne, niezależne od siebie, rodzaje źródeł przychodów, o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Powstają one bowiem w oparciu o odmienne stosunki cywilnoprawne dotyczące zbycia papierów wartościowych oraz korzystania z praw z nich wynikających. Efekty gospodarcze tych stosunków prowadzą do powstania na gruncie prawa podatkowego dwóch różnych rodzajów źródeł przychodów. W sytuacji zatem, gdy odsetki od obligacji są zwolnione z opodatkowania, przychody z nich uzyskane nie mogą być uwzględniane przy ustalaniu podstawy opodatkowania oraz kosztów uzyskania przychodów. Ograniczenia te nie dotyczą jednak zbycia obligacji, jeżeli przychody powstające w wyniku tego zbycia podlegają opodatkowaniu

11. Konsekwencją przyjęcia powyższego stanowiska jest także uznanie możliwości uwzględnienia w rozliczeniu podatkowym kwoty wydatkowanej na zakup przedmiotowych obligacji singapurskich. Na podkreślenie zasługuje także to, iż we wskazanych przez pełnomocnika Skarżącej decyzjach podatkowych organy podatkowe przy rozliczeniu inwestycji, których przedmiotem były również obligacje "singapurskie" nie zastosowały przepisów art. 7 ust. 3 pkt 1, pkt 2, pkt 3 u.p.d.o.p.

12. Ponownie rozpatrując niniejszą sprawę organy podatkowe przyjmą jednolite stanowisko dotyczące rozliczenia zakupionych obligacji z uwzględnieniem powyższego stanowiska oraz całości argumentacji Skarżącej i orzecznictwa sądowego zapadłego w analogicznych sprawach.

13. W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.