Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1095/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 260
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Honorata Łopianowska po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi N. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lipca 2014 r. do marca 2015 r. postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1095/17 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.


UZASADNIENIE

W skardze N. sp. z o.o. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") reprezentowana przez r.pr. J.M. zwróciła się o zwolnienie z kosztów sądowych, w związku z czym pismem z 24 kwietnia 2017 r. wezwano ją do nadesłania wypełnionego formularza PPPr w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie Spółkę zobowiązano do złożenia wskazanych w piśmie dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu majątkowego oraz dochodów. Wraz z wezwaniem, o którym mowa wyżej, przesłano Skarżącej formularz PPPr.

W odpowiedzi Skarżąca wniosła o przedłużenie terminu na złożenie formularza PPPr z uwagi na wyjazd osób uprawnionych do reprezentacji i problem z jego wypełnieniem i podpisaniem.

Zarządzeniem z 17 maja 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku jest terminem ustawowym i nie może być skracany, ani przedłużany, a wniosek o przyznanie prawa pomocy składany na urzędowym formularzu może być podpisany także przez pełnomocnika strony.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pełnomocnik Spółki pismem z 29 maja 2017 r. złożył sprzeciw, w którym wskazał, że w sprawie zachodzą przesłanki zawieszenia postępowania ze względu na trudności komunikacyjne z mocodawcą i bezczynność skarżącego. Pełnomocnik wskazał także, że bezpodstawne było stwierdzenie referendarza sądowego, iż mógł podpisać formularz za mocodawcę, gdyż musiały uzyskać od niego również szczegółowe informacje dotyczące jego majątku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

W myśl z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, zgodnie z art. 257 p.p.s.a. pozostawia się bez rozpoznania.

Jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik Skarżącej nie zachował określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, w związku z czym konieczne okazało się wezwanie do usunięcia tego braku. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki 26 kwietnia 2017 r., który w ustawowym terminie nie nadesłał wypełnionego formularza wniosku. Tym samym w ocenie Sądu wniosek ten należało pozostawić bez rozpoznania zgodnie z dyspozycją art. 257 p.p.s.a.

Jednocześnie wskazać należy, że referendarz sądowy prawidłowo przywołał w uzasadnieniu zarządzenia z 17 maja 2017 r. uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, zgodnie z którą termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku jest terminem ustawowym i nie może być skracany, ani przedłużany. Z uwagi treść tej uchwały złożenie przez pełnomocnika Spółki wniosku o przedłużenie terminu na złożenie formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w ocenie Sądu nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie wydane przez referendarza sądowego.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w złożonym sprzeciwie, wskazać należy, że Skarżąca reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego należy wymagać podwyższonej staranności w wykonywanych działaniach wynikającej z charakteru prowadzonej przez niego działalności. Tym samym Sąd nie podziela stanowiska pełnomocnika, zgodnie z którym samo podpisanie przez niego formularza było niewystarczające do skutecznego nadania biegu procedurze przyznania prawa pomocy, gdyż wymagana była jeszcze szczegółowa znajomość sytuacji finansowej Skarżącej. W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącej jako profesjonalista powinien znać obowiązujące przepisy regulujące przyznawanie prawa pomocy i z wyprzedzeniem przygotować niezbędną dokumentację.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zawieszenie postępowania jest wyjątkiem od reguły szybkości postępowania zapisanej w art. 7 p.p.s.a., w związku z czym przesłanki zawieszenia postępowania nie mogą być poddawane wykładni rozszerzającej. Mając powyższe na uwadze, odnotować należy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 3 p.p.s.a. gdyż znany jest adres skarżącej, który będąc adresem wskazanym w Krajowym Rejestrze Sądowym, korzysta z domniemania prawdziwości. Ponadto zauważyć należy, że niewykonanie zarządzenia o usunięciu braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy nie powoduje, że sprawie nie można nadać dalszego biegu. Skutkiem niewykonania tego zarządzenia jest bowiem jedynie pozostawienie bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy inicjującego tzw. postępowanie wpadkowe.

Ponadto w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki zawieszenia postępowania, o których mowa w art. 124 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odnotować bowiem należy, że w rozpoznawanej sprawie w żaden sposób nie wykazano, że członkowie organu zarządzającego Spółki znajdują się w miejscowości pozbawionej wskutek nadzwyczajnych wydarzeń komunikacji z siedzibą sądu. Zdaniem Sądu brak możliwości porozumienia się z członkami zarządu Skarżącej może wynikać z innych przyczyn, w tym również przyjęcia przez Spółkę biernej postawy procesowej, i nie pozwala samo z siebie na uznanie, że znajdują się oni w takiej właśnie miejscowości.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 260 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.