Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1616/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 35, 25 ust 1
journal: Dz.U. 2017 poz 657
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Protokolant ref. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2018 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę


UZASADNIENIE

M. M. (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzją Wojewody [...] (dalej jako: "Wojewoda") z [...] kwietnia 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej jako: "Wójt") z [...] lutego 2018 r. o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w budynku nr [...] przy ul. S. w [...], gm. [...].

Stan sprawy przedstawia się następująco:

K. B. – właścicielka nieruchomości położonej w miejscowości [...] przy ul. S. [...] – wniosła o wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego w budynku usytuowanym na tej nieruchomości. Wniosek umotywowała tym, że skarżący w miejscu pobytu stałego nie zamieszkuje od 2000 roku; lokal opuścił w sposób trwały i dobrowolny, zabierając wszystkie swoje rzeczy.

Wójt Gminy [...] decyzją z [...] lutego 2017 r. odmówił wymeldowania skarżącego z pobytu stałego z miejscowości [...] przy ul. S. [...]. Po rozpatrzeniu odwołania K. B. - Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2017 r. uchylił decyzję Wójta Gminy [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W toku postępowania administracyjnego wezwano strony do złożenia wyjaśnień, przesłuchano świadków oraz przeprowadzono oględziny lokalu pod adresem [...] ul. S. [...].

Świadek K. G. zeznała, że mieszka w sąsiedztwie skarżącego, widuje go czasami w miejscu stałego zameldowania, głównie w weekendy. Babka skarżącego – M. J. zeznała, że mieszka w budynku nr [...] przy ul. S. w miejscowości [...]. Wnuk przyjeżdża do tego budynku dwa, trzy razy w tygodniu i robi dla niej zakupy, czasem nocuje. W weekendy przyjeżdża zwykle z żoną i dziećmi, zdarza im się wówczas nocować. Skarżący posiada klucze do ww. budynku i przechowuje tam ubrania. Matka skarżącego T. B.-[...] zeznała, że mieszka w budynku przy ul. S. [...]. Syn przebywa w miejscu stałego zameldowania dwa razy w tygodniu i w większość weekendów. Nocuje raz w tygodniu. W pozostałe dni mieszka razem z żoną i i dziećmi w lokalu przy ul. [...] w [...]. W miejscu stałego zameldowania skarżący ma nierozkładaną kanapę, na której może spać. Przechowuje tam również ubrania i kosmetyki. Spożywa tam posiłki, robi zakupy i spotyka się z kolegami. T. B.-[...] nie umiała stwierdzić, gdzie syn ma centrum życiowe. H. W. zeznała, że stale zamieszkuje w [...], do budynku przy ul. S. [...] w [...] przyjeżdża "w miarę potrzeb''. W 2013 r., gdy otrzymała budynek nr [...] od M. J., zamieszkiwali tam jedynie M. J. i M. J. W 2015 r. nieruchomość tę darowała córce K. B. Skarżący od wielu lat tam nie mieszka, a jedynie pozoruje opiekę nad M. J. M. B. zeznała, że brat, tj. skarżący zamieszkuje w budynku nr [...] przy ul. S. w [...], posiada klucz do drzwi wejściowych, przechowuje tam rzeczy osobiste, ubrania, kosmetyki. Przebywa tam dwa, trzy razy w tygodniu i często w weekendy przyjeżdża z rodziną. Skarżący pracuje w [...], po pracy czas spędza w miejscu stałego zameldowania oraz w [...] w mieszkaniu przy ul. [...]. M. B. uważa, że jego centrum życiowe jest w [...]. B. K. i P. G. zeznali, że mieszkają w pobliżu budynku nr [...] przy ul. S. w [...]. Widują skarżącego w miejscu jego zameldowania na pobyt stały dwa, trzy razy w tygodniu. Widują go na posesji, jadącego samochodem lub robiącego zakupy w sklepie. M. J. zeznał, że jest dziadkiem skarżącego i mieszka w ww. budynku. Wnuk w nim jednak nie mieszka. Przyjeżdża z żoną i dziećmi lub sam raz w tygodniu, raz na dwa tygodnie na krótkie odwiedziny, nie nocuje. Nie ma klucza do głównych drzwi wejściowych.

[...] czerwca 2017 r. zostały przeprowadzone oględziny budynku nr [...] przy ul. S. w miejscowości [...]. W trakcie oględzin stwierdzono, że budynek składa się z trzech pokoi, dwa z nich zajmują M. J. i M. J., w trzecim, według oświadczenia skarżącego zamieszkuje wymieniony, brat Ł. B., siostra M. B. oraz matka T. B.-[...]. Mieszkańcy tego pomieszczenia korzystają z oddzielnego wejścia do budynku. Po lewej stronie pomieszczenia znajduje się część kuchenna, na którą składają się szafki, kuchenka i zlew. W szafkach są naczynia, z których korzysta skarżący. W pokoju jest stół kuchenny, cztery krzesła, czarna rozkładana kanapa, beżowa nierozkładana kanapa, jednoosobowy fotel rozkładany, szafa, dwie szafki, regał, lustro. Skarżący oświadczył, że do spania korzysta z różnych mebli, a także z materaca napełnianego powietrzem. Okazał trzy komplety pościeli oraz piżamę. Ze znajdujących się w pokoju ubrań do skarżącego należy jedna para spodni, bluza, kilka koszulek, krótkie spodenki, granatowa kurtka, skórzana kurtka, jedna para butów, którą ma na sobie, jedna para butów do biegania i klapki. Kosmetyki trzyma w torbie podróżnej. Świadek I. L. – [...], żoną skarżącego zeznała, że mąż centrum swoich spraw życiowych częściowo koncentruje w budynku nr [...] przy ul. S. w [...]. Zamieszkuje w tym budynku celem sprawowania opieki nad babką M. J. Przebywa tam cztery razy w tygodniu, robi zakupy i zazwyczaj tam nocuje. Skarżący posiada klucze do budynku nr [...] przy ul. S. w miejscowości [...], przechowuje tam rzeczy osobiste, ubrania, kosmetyki, dokumenty. Lokal nr [...] przy ul. [...] [...] w [...] stanowi własność Towarzystwa Budownictwa Społecznego "[...]" w [...], I. L.-[...] jest jego najemczynią. Mąż posiada do niego klucze, przechowuje tam rzeczy osobiste, podobnie jak w miejscu stałego zameldowania. Skarżący przebywa w lokalu nr [...] przy ul. [...] [...] w [...], gdy nie przebywa w [...]. W [...] zamieszkują też ich małoletnie dzieci, które wspólnie wychowują. W obu miejscach spędza mniej więcej tyle samo czasu.

Skarżący [...] lipca 2017 r. oświadczył, że posiada klucze do drugich drzwi wejściowych do budynku nr [...] przy ul. S. w miejscowości [...].

K. B. oświadczyła [...] lipca 2017 r., że skarżący nie mieszka w budynku nr [...] przy ul. S. w [...]. Przyjeżdża tam raz, dwa razy w tygodniu, jedynie w odwiedziny do M. J. i M. J. Przyjeżdża również w weekendy i zdarza się, że wówczas nocuje. W miejscu stałego zameldowania posiada jakieś swoje rzeczy, które przywiózł dopiero w toku postępowania o jego wymeldowanie. Zdaniem K. B. skarżący stale zamieszkuje w [...] w lokalu przy ul. [...] razem z żoną i dziećmi.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Wójt Gminy [...] decyzją z [...] lutego 2018 r. orzekł o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w budynku nr [...] przy ul. S. w [...]. W uzasadnieniu Wójt wskazał, że wymieniony nie zamieszkuje stale w miejscu stałego zameldowania, a jedynie sporadycznie odwiedza rodzinę, głównie w weekendy. Odwołanie od decyzji z [...] lutego 2018 r. wniósł do Wojewody [...] skarżący. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...] lutego 2018 r. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że skarżący nie mieszka w miejscu stałego pobytu. Z zeznań przesłuchanych w sprawie świadków wynika, że wymieniony przyjeżdża do budynku nr [...] przy ul. S. w [...] dwa, trzy razy w tygodniu oraz w weekendy opiekować się babką M. J. Żona wymienionego zeznała, że skarżący swoje życie koncentruje również w lokalu nr [...] przy ul. [...] [...] w [...], gdzie mieszka z żoną i małoletnimi dziećmi. Tam przechowuje część swoich rzeczy osobistych i przebywa, gdy nie ma go w miejscu stałego zameldowania. Ponadto z przeprowadzonych oględzin budynku nr [...] wynika, że skarżący posiada tam jedynie pojedyncze sztuki ubrań, z czego żadne nie są ubraniami zimowymi, a kosmetyki trzyma w torbie podróżnej. Taki stan rzeczy nie wskazuje na stałe zamieszkiwanie wymienionego w miejscu zameldowania na pobyt stały. M. M. w skardze na decyzję Wojewody z [...] kwietnia 2018 r. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji przez rozstrzygnięcie o odmowie wymeldowania lub ewentualnie o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniami:

1) przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy:

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegającym na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Wójta Gminy [...] w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i rozstrzygnięcie o odmowie wymeldowania skarżącego,

- art. 6 i 11 K.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek warunkujących wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego z miejscowości [...] ul. S. [...] gm. [...], a w szczególności niewyjaśnienie zasadności i podstawy prawnej,

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., oraz art. 107 K.p.a. polegającym na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie, wyrażającej się w odmówieniu wiarygodności zeznaniom świadków, tj. G. M., E. W., M. J., K. G., Ł. B., oraz M. B., a którzy to świadkowie potwierdzili fakt zamieszkiwania odwołującego się pod adresem [...] ul. S. [...] gm. [...],

- art. 7, art. 77 § 1 i 80 K.p.a. oraz art. 107 K.p.a. polegającym na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego i tym samym pominięciu twierdzeń i dowodów potwierdzających fakt zamieszkiwania skarżącego pod adresem [...] ul. S. [...] oraz błędnym uznaniu, że opuszczenie przez ww. przedmiotowego lokalu miało charakter trwały i dobrowolny,

- art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji w tym brak dokonania właściwej analizy zachowania skarżącego, a w szczególności ustalenia przyczyn chwilowego opuszczenia lokalu mieszkalnego w [...] oraz woli powrotu i utrzymania związku z miejscem stałego pobytu odwołującego się;

2) przepisów prawa materialnego:

- art. 35 ustawy o ewidencji ludności przez jego błędne zastosowanie i tym samym utrzymanie w mocy decyzji o wymeldowaniu skarżącego w sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu nie została spełniona, a opuszczenie to nie miało charakteru ani trwałego ani też dobrowolnego,

- art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania i bez zamiaru opuszczenia tego miejsca w sytuacji, gdy miejsce takie można czasowo, z wielu przyczyn opuścić (np. z powodu pracy), co nie eliminuje uznania go za miejsce przeznaczone na pobyt stały.

Wojewoda [...] - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017, poz. 2188) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej w skrócie: "P.p.s.a."], sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. – zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Wojewody [...] z [...] kwietnia 2018 r. nie narusza prawo w stopniu dającym podstawy do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Decyzja o wymeldowaniu ma wyłącznie charakter ewidencyjny, czyli rejestrowy. Oznacza tylko i wyłącznie, że strona opuściła dany lokal i w nim nie przebywa przez określony czas, a swoje interesy życiowe koncentruje w innym miejscu. Wymeldowanie jest jedynie stwierdzeniem pewnego faktu i nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia strony wynikające z prawa własności czy innych praw do lokalu (wyrok NSA z 10.07.2012 r., sygn. akt II OSK 824/11, publ. Lex nr 1219265; wyrok NSA z 24.02.2006 r., sygn. akt II OSK 561/05, Lex nr 194344). Postępowanie meldunkowe nie może być traktowane jako środek do załatwiania spornych spraw między stronami, zwłaszcza majątkowych czy finansowych. Fakt zameldowania nie przesądza o prawie, w ujęciu cywilistycznym, do danego lokalu. Z faktu zameldowania, podobnie jak wymeldowania, nie można zatem wywodzić istnienia bądź utraty jakichkolwiek praw majątkowych do lokalu, w którym osoba posiada zameldowanie. Organy ewidencyjne nie są zatem kompetentne do rozstrzygania jakichkolwiek roszczeń o charakterze majątkowym bądź finansowym między stronami postępowania administracyjnego.

Pobytem stałym – w myśl art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2017 r. poz. 657) - jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z regulacji zawartej w tym przepisie wynika, że aby uznać pobyt danej osoby za pobyt stały, należy fizycznie zamieszkiwać pod oznaczonym adresem i mieć wolę stałego w nim przebywania, czyli koncentracji spraw życiowych. Przy czym oba te elementy muszą występować łącznie. O ześrodkowaniu centrum życiowego osoby w danym lokalu świadczy szereg czynności, takich jak: zamieszkiwanie, nocowanie, spożywanie posiłków, wypoczywanie, prowadzenie gospodarstwa domowego, przechowywanie rzeczy niezbędnych do bytowania, przyjmowanie wizyt gości, nadawanie i przyjmowanie korespondencji, utrzymywanie przynajmniej okazjonalnych kontaktów z sąsiadami (wyrok NSA z 6.10.2011 r., sygn. akt II OSK 1478/10). Opuszczenie miejsca pobytu stałego nie oznacza bowiem jedynie fizycznego przebywania w innym miejscu niż miejsce pobytu stałego. Dla zaistnienia tej przesłanki konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w tym miejscu towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z nowym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Dla oceny zamiaru istotne jest z kolei to, czy okoliczności faktyczne potwierdzają wolę osoby, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić zarówno w sposób wyraźny - poprzez złożenie oświadczenia woli, jak również w sposób domniemany - poprzez zachowanie, które nie wyraża woli stałego przebywania w miejscu, w którym dotychczas koncentrowały się sprawy życiowe danej osoby (por. wyroki NSA z 24 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 376/11; 22 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2313/10 - publ.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei, zgodnie z art. 35 ustawy o ewidencji ludności, organ gminy, właściwy ze względu na położenie nieruchomości, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2 (dysponujących tytułem prawnym do lokalu), decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Z regulacji art. 35 ustawy o ewidencji ludności wynika, że przesłankami do wydania decyzji o wymeldowaniu obywatela polskiego są: opuszczenie miejsca pobytu stałego lub czasowego i niedopełnienie obowiązku wymeldowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że z sytuacją opuszczenia lokalu mamy do czynienia wtedy, gdy dana osoba rezygnuje z zamieszkiwania w lokalu, zatem zrywa wszelkie z nim więzi, koncentrując swe centrum życiowe w innym lokalu. Warunkiem decydującym o wymeldowaniu danej osoby jest więc ustalenie przez organ administracji, czy dana osoba faktycznie opuściła bez wymeldowania się dotychczasowe miejsce pobytu stałego i czy opuszczenie to miało charakter trwały i dobrowolny (wyroki NSA z: 18.04.2012 r., sygn. akt II OSK 223/12, publ. Lex nr 1219098; 19.10.2010 r., sygn. akt II OSK 1577/09, publ. Lex nr 746658; 7.12.2005 r., sygn. akt II OSK 302/05, publ. Lex nr 190969; wyrok WSA w Warszawie z 11.09.2013r., sygn. akt IV SA/Wa 1106/13, publ. Lex nr 1377775). Na ocenę, czy dana osoba w sposób dobrowolny i trwały opuściła dotychczasowe miejsce zamieszkania wpływają okoliczności związane z opuszczeniem tego lokalu, jak również powody i charakter przebywania w innym miejscu. Rozpatrując sprawę - w świetle wyżej wskazanych kryteriów - Sąd doszedł do przekonania, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest zgodne z prawem. Oznacza to, że Sąd nie stwierdził wskazanych w skardze naruszeń przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 i art. 6, art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ, jak również naruszeń przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 i art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak również naruszeń, które Sąd byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Odpierając zarzuty skargi należy wskazać, że Wojewoda rozpoznając i rozstrzygając sprawę w postępowaniu odwoławczym zadośćuczynił zasadom ogólnym i zasadom dowodowym postępowania administracyjnego. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone stosownie do potrzeb wynikających z toku postępowania. Wbrew twierdzeniu skarżącego, dokonano swobodnej a nie dowolnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (art. 7 w zw. art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.). Zaskarżoną decyzję uzasadniono w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. W uzasadnieniu przedstawiono wyniki poczynionych ustaleń i omówiono podstawę prawną rozstrzygnięcia. Postępowanie dowiodło, że skarżący opuścił miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo zatem ustalił, że w sprawie zaszły podstawy do zastosowania art. 35 ustawy o ewidencji ludności i wymeldowania skarżący z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, tj. budynku przy ul. S. [...] w [...]. Z oględzin przeprowadzonych [...] czerwca 2017 r. wynika, że przedmiotowy budynek składa się z trzech pokoi; dwa z nich zajmują M. J. i M. J., w trzecim - według oświadczenia skarżącego zamieszkuje wymieniony, brat Ł. B., siostra M. B. oraz matka T. B.-[...]; mieszkańcy tego pomieszczenia korzystają z oddzielnego wejścia do budynku. Przeprowadzone postępowania wyjaśniające dowiodło, że skarżący mieszka na stałe wraz z żoną i małoletnimi dziećmi w lokalu nr [...] przy ul. [...] [...] w [...]. Tam koncentruje się jego codzienne życie (osobiste i majątkowe interesy). Natomiast w miejscu dotychczasowego zameldowania na pobyt stały nie mieszka od kilku lat. Przebywa tu sporadycznie, w szczególności z powodu sprawowanej opieki nad babcią M. . To znaczy jest widywany czasami, zwłaszcza w weekendy (zazwyczaj z żoną i dziećmi), dwa czy trzy razy w tygodniu, czasem też nocuje. Dysponuje kluczami do budynku. Posiada w nim jedynie pojedyncze sztuki ubrań, z czego żadne nie są ubraniami zimowymi, a kosmetyki trzyma w torbie podróżnej. Ma nierozkładaną kanapę, na której może spać. Ustalenia te oparto na dowodach takich jak: oględziny przeprowadzone [...] czerwca 2017 r., zeznaniach świadków: M. J. – babci, M. . – dziadka, T. B.-[...] - matki skarżącego, I. L.-[...] – żony, Ł. B. - brata, K. G., B. K. i P. G. – sąsiadów, E. W., P. W. – szwagra i K. B. - wnioskodawczyni). Taki stan rzeczy nie wskazuje na stałe zamieszkiwanie skarżącego w miejscu zameldowania na pobyt stały. Innymi słowy, przebywanie skarżącego w miejscu jego dotychczasowego stałego pobytu nie nosi cech zamieszkiwania w sposób trwały.

Ustalenia w zakresie spełnienia przesłanek do wymeldowania, wynikających z powołanego przepisu ustawy o ewidencji ludności, zostały właściwie poczynione, ocenione i udowodnione w całym toku postępowania administracyjnego. Organ administracji ustalił w sposób niebudzący wątpliwości, że budynek przy ul. S. w [...] nie jest miejscem, w którym koncentruje się życie skarżącego. Innymi słowy, nie jest dla skarżącego miejscem o opisanym wyżej charakterze. Za wyprowadzeniem wniosku przemawiającego przeciwko uznaniu, że skarżący opuścił miejsce pobytu stałego, po pierwsze nie mogło przemawiać posiadanie przez skarżącego swobodnego dostęp do budynku przy ul. S. [...] w [...]; po drugie przechowywanie w przedmiotowym budynku pojedynczych rzeczy stanowiących własność skarżącego. Opuszczeniu budynku czy lokalu nie musi być połączone z opróżnieniem dotychczas zajmowanego mieszkania, na co wielokrotnie wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok NSA z 4 marca 1993 r., sygn. akt S.A. Wr 1278/92; wyrok NSA z 15 marca 1985 r., sygn. akt III S.A. 47/85). Odnosząc się jeszcze do podnoszonego w skardze, braku zamiaru opuszczenia przez skarżącego budynku przy ul. S. [...] w [...], należy powtórzyć za organem odwoławczym, że sama wola stałego pobytu pod oznaczonym adresem nie może przemawiać za uznaniem zamieszkania skarżącego. Wola (zamiar) musi był połączona z przebywaniem. O istnieniu przesłanki opuszczenia czy też nieopuszczenia miejsca pobytu stałego można mówić wtedy, gdy całokształt zachowania zainteresowanej osoby będzie wskazywał, że lokal (budynek), w którym była zameldowana jest nadal miejscem koncentracji jej interesów życiowych lub przestał być dla niej tego rodzaju miejscem. Rozstrzygając wątpliwości co do faktu pobytu organy administracji publicznej nie mogą ograniczać się do bezkrytycznego przyjęcia oświadczenia danej osoby. O kwalifikacji pobytu decyduje bowiem nie tylko treść werbalna oświadczenia, ale również wykazane okoliczności faktyczne. Te w sprawie nie potwierdzają twierdzenia skarżącego o ześrodkowaniu jego życia w budynku przy ul. S. [...] w [...]. Okazjonalne przychodzenie i przebywanie w budynku, czy nawet sporadyczne nocowanie, a nadto opieka na mieszkańcem tego budynku i posiadanie z tego powodu swobodnego dostępu (przez posiadanie kluczy) nie może dawać podstawy do uznania, że wymieniony koncentruje w nim centrum swojej aktywności życiowej, zaś żona z małoletnimi dziećmi koncentrują swoje życie w innym miejscu, które w żaden sposób nie jest powiązane z miejscem wskazywanym przez skarżącego jako miejsce stałego przebywania (zob. wyrok WSA z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 117/13).

Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, obywatel polski, przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca. Na skarżącym ciąży zatem obowiązkiem zameldowania się na pobyt stały pod adresem, pod którym aktualnie zamieszkuje wraz z najbliższą rodziną.

Wobec wykazanej zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd – na mocy art. 151 P.p.s.a. – oddalił skargę.

-----------------------

10