Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 20/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. M. i J. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Sygn. akt VII SA/Wa 2O /13

UZASADNIENIE

Decyzjąz dnia [...] października 2012 r. znak : [...] Główny

Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 127

§ 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze.

zm.), po rozpatrzeniu wniosku M. i J. M. oraz wniosku M.

M. działającej w imieniu własnym i jako pełnomocnik M.

M. i A. D. – M. o ponowne rozpatrzenie

sprawy, zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]

września 2012r., znak: [...] - utrzymał w mocy własną decyzję z

dnia [...] września 2012 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzją z dnia [...] września 2012r.

odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora

Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012r., znak: [...],

utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w

[...] z dnia [...] października 2011 r., znak: [...], nakazującą (na

podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane) M.

M. i J. M. oraz A. D. -

M., M. M., J. J. i M. J.,

usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym wielorodzinnym

murowanym, usytuowanym przy Alei [...] w [...], na działce nr [...], zgodnie

z zaleceniami zawartymi w pkt 4.2. ekspertyzy budowlanej nr [...], sporządzonej

przez G. S., stanowiącej załącznik do decyzji. Dla zakresu prac naprawczych

zawartych w pkt 4.2. ekspertyzy budowlanej organ nadał rygor natychmiastowej

wykonalności.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego badana w postępowaniu

nadzwyczajnym decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru

Budowlanego z dnia [...] maja 2012r., nie jest obarczona żadną kwalifikowaną wadą

wskazaną w art. 156 § 1 k.p.a., w związku z tym, brak jest podstaw do stwierdzenia jej

nieważności. Organ stwierdził, że zarzuty podnoszone we wnioskach o ponowne

rozpatrzenie sprawy dotyczące w szczególności naruszenia przepisów art. 6, 77 § 1, 80

i 107 § 3 k.p.a., są nieuzasadnione i nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Wyjaśnił, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2011 r., została wydana na podstawie przepisu art. 66 ust. 1 pkt 3

ustawy Prawo budowlane, w związku z koniecznością usunięcia stwierdzonych

nieprawidłowości w budynku mieszkalnym wielorodzinnym murowanym, usytuowanym

przy Alei [...] w [...]. Stan techniczny budynku ustalono na podstawie

przeprowadzonych oględzin obiektu oraz ekspertyzy z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr

[...], opracowanej przez rzeczoznawcę budowlanego w specjalności

konstrukcyjno budowlanej.

Z ekspertyzy wynika, że bezwzględnie należy rozpocząć roboty naprawcze i

remont budynku począwszy od naprawy stropu nad piwnicą pod przebudowanym

pokojem w mieszkaniu nr 1 na parterze z natychmiastowym terminem realizacji. Dalej

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w ekspertyzie precyzyjnie

określono zakres robót oraz technologię ich wykonania. Naprawa polegać musi na

usunięciu zwietrzałej zaprawy spoin pomiędzy cegłami, od spodu stropu w piwnicy,

wypełnieniu ich nową zaprawą naprawczą, niekurczliwą, otynkowaniu stropu od spodu

tynkiem cementowo - wapiennym gładkim, pomalowaniu sufitu np. farbą emulsyjną.

Zwietrzałe spoiny między cegłą komina na strychu należy usunąć i zastąpić również

niekurczliwą zaprawą naprawczą. Następnie komin w całości należy otynkować

zaprawą cementowo-wapienną - termin realizacji natychmiastowy. Wszystkie szczeliny

rys i pęknięć nadproży ceglanych należy oczyścić i wypełnić dokładnie niekurczliwą

zaprawą naprawczą. Natomiast w piwnicy należy doprowadzić do prawidłowości

wszystkie wykonane instalacje.

Obowiązki te spoczywają, stosownie do art. 61 i 66 ustawy Prawo budowlane na

właścicielu lub zarządcy obiektu, który odpowiada za jego stan techniczny i estetyczny i

tylko on może być adresatem decyzji przewidzianych w Rozdziale 6 ustawy Prawo

budowlane dotyczących utrzymania obiektów budowlanych.

Odnosząc się dc argumentacji skarżących dotyczącej pominięcia przez organy

nadzoru budowlanego ekspertyzy inż. F. P. (dotyczącej także stanu

technicznego budynku) i oparcie się wyłącznie na ekspertyzie inż. G. S..

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że obie ekspertyzy, co do istotnych

elementów potwierdzają nieprawidłowy stan techniczny obiektu powstały m.in. na

skutek robót budowlanych wykonanych w lokalu nr 1. Uzasadniało to zatem w pełni

wydanie przez organy decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo

budowlane. Decyzja ta, w ocenie organu nadzoru jest prawidłowa i nie ma podstaw do

wyeliminowania jej z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą

decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli M. i J. małżonkowie

M., podnosząc zarzuty rażącego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 62

ust. 3 i art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane oraz prawa procesowego, tj. art. 6,

7, 8, 9, 10, 11, 12, 77 § I, 80, 107§3k.p.a.

W uzasadnieniu skargi wskazali, że decyzje organów obu instancji zostały wydane w

oparciu o niekompletny materiał dowodowy. W ocenie skarżących rażące naruszenie

prawa polega na tym, że organ pierwszej instancji wydał decyzję na podstawie

postanowienia, "(...) które poświadcza nieprawdę, powołuje się na dowody, których nie

ma w aktach sprawy". Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał się na treść

ekspertyz z akt postępowania [...], ale ekspertyz tych nie dołączył do

sprawy jako dowód, przerabiając treść wniosków tak, aby dopasować do swojego

stanowiska, co powielają organy nadrzędne. Powyższe oznacza, że wydając decyzję

nie uwzględniono całości materiału dowodowego. Sprawa o ww. numerze akt

zakończyła się ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., i zarówno organ pierwszej,

jak i drugiej instancji stwierdziły, że stan techniczny budynku przy Alei [...] w

[...] jest dobry, na Drawy zostały wykonane zgodnie z projektem i nie zagrażają

życiu i zdrowiu mieszkańców. Zatem wydanie przez organ, dysponujący tymi samymi

dowodami i stanem faktycznym, postanowienia z dnia [...] stycznia 2011 r.

nakładającego obowiązek wykonania i przedłożenia ekspertyzy budowlanej było

bezpodstawne. Skarżący podnieśli, że od lutego 2011 r. zezwolono na prowadzenie

robót budowlanych w mieszkaniu nr 1, które zostały ukończone, a powierzchowne

naprawy stropu nad piwnicą wykonano po całkowitym remoncie w mieszkaniu nr 1.

Zdaniem skarżących, jeżeli pominięto powyższe fakty, a pozorne prace naprawcze

wykonano w odwrotnej kolejności niż wynika to z zarządzonej ekspertyzy, to oznacza,

że decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Wojewódzkiego

Inspektora Nadzoru Budowlanego były niewykonalne w dniu ich wydania i ich

niewykonalność ma charakter trwały.

Podsumowując, skarżący uznali, że oczywistość naruszenia prawa nie budzi żadnych

wątpliwości, polega w szczególności na poświadczaniu nieprawdy, przerabianiu

wniosków biegłych w dokumentach urzędowych, tj. decyzjach i postanowieniach.

Ponadto charakter naruszeń ma szczególne znaczenie dla bezpieczeństwa konstrukcji

budynku, w którym mieszkają.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji,

względnie jej uchylenie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje

stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu nadzwyczajnym,

prowadzonym w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Stwierdzenie

nieważności jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z

obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi, wyliczonymi w art.

156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, iż weryfikowana decyzja jest

dotknięta ciężką wadliwością od chwil jej wydania/skutek ex tunc/ (por. J. Borkowski, B.

Adamiak - Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck Warszawa

1996, s. 699). Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym

postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja

dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne

rozpatrzenie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyroki

Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1987 r., IV SA 1062/86, ONSA

1987/1/35).

Przedmiotem kontroli jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora

Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję

Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października

2011 r., którą nakazano na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane

usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym usytuowanym przy

Alei [...] w [...], na działce nr ew. [...]. Obowiązek wykonania określonych

robót budowlanych (naprawczych) nałożono na wszystkich współwłaścicieli budynku.

Zgodzić należy się z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, iż biorąc pod

uwagę okoliczności niniejszej sprawy, pierwszoplanowe znaczenie ma ocena

kontrolowanej decyzji z punktu widzenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydanej bez

podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu

prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki:

oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje

ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok SN z dnia 8

kwietnia 1994 r. III ARN 13/94, OSN 1994/3/36).

Oczywistość naruszenie i prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy

treścią rozstrzygnięcia, a przepisami prawa stanowiącym jego podstawę prawną.

Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki

niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki

gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie

jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organ praworządnego

państwa. Zaznaczyć przy tym należy, iż w sposób rażący może zostać naruszony

wyłącznie przepis, który ma być stosowany w bezpośrednim rozumieniu. Sankcja w

postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie jest zatem możliwa do zastosowania, gdy

decyzja wymagała złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze

(zob. glosa B. Adamiak do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego

2006 r. I FSK 439/05, CSP 2007/9/100). Pamiętać tez należy, iż o rażącym naruszeniu

prawa można mówić w przypadku norm prawnych nie budzących wątpliwości

interpretacyjnych. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w

sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia

13 grudnia 1988 r., II SA 981/88, ONSA 1988/21/96 z dnia 21 października 1992 r.

sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993/1/23; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia

1994 r., sygn. akt IIIARM 15/94, OS NAP 1994/3/36).

Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Naruszenie

przepisów postępowaniu lub prawa materialnego, nawet mające istotny wpływ na wynik

sprawy, nie może było podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w

postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia

prawa. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. naruszenie prawa tylko wtedy powoduje

nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący.

A zatem dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne

jest stwierdzenie, jaki konkretny przepis został naruszony i wykazanie, iż miało ono

charakter rażący. Bezwzględnym obowiązkiem organu jest wykazanie, dlaczego

konkretne naruszenie prawa ocenił jako rażące.

Odnosząc powyższe do niniejszego postępowania stwierdzić należy, że organ

niewadliwie ocenił, że kontrolowana decyzja z dnia [...] maja 2012 r. nie jest dotknięta

kwalifikowaną wadliwością, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Stosownie do treści art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlanego,

stanowiącego materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia, jeżeli

budynek jest w nieodpowiednim stanie technicznym, właściwy organ nakazuje, w

drodze decyzji, usunięć e stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania

obowiązku.

Jak wynika z akt sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na skutek pisma J. i M. małżonków M. z dnia 8 grudnia 2010 r., dokonał kontroli w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. Alei [...] w [...], w

wyniku której stwierdzono nieodpowiedni stan techniczny budynku. W związku z tym

postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. nakazano w terminie do 31 marca 2011 r.

M. M. i J. M. oraz A. D. -

M., M. M., J. J., M. J.

sporządzenie i przedstawienie ekspertyzy stanu technicznego budynku. Postanowienie

zostało wydane na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym

właściwy organ - w razie stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu

budowlanego lub jego części, mogącego spowodować zagrożenie: życia lub zdrowia

ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska - nakazuje przeprowadzenie kontroli, o

której mowa w ust. 1, a także może żądać przedstawienia ekspertyzy stanu

technicznego obiektu lub jego części. Z ekspertyzy sporządzonej przez inż. G.

S. wynika, że stan techniczny budynku jest dobry i jego konstrukcja jest ogólnie

bezpieczna. Budynek nadaje się w dalszym ciągu do użytkowania, zgodnie z jego

dotychczasowym przeznaczeniem, jednakże pod warunkiem natychmiastowej naprawy

stropu nad piwnicą w miejscu wskazanym, oraz naprawy komina na strychu. Z zaleceń

ekspertyzy wynika, iż bezwzględnie należy rozpocząć roboty naprawcze i remonty od

naprawy stropu nad piwnicą pod przebudowanym pokojem w mieszkaniu nr 1 na

parterze według wskazanej technologii oraz remont komina wraz z instalacjami. W

ekspertyzie wskazano nadto, że występowanie zagrożenia bezpieczeństwa konstrukcji

części stropu nad piwnicą wynika z nieprawidłowo wykonanych robót budowlanych w

mieszkaniu nr 1, stanowiącym własność J. J. i M. J..

W tak ustalonym stanie faktycznym organ nadzoru budowlanego niewadliwie

nakazał usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, które naruszają warunki techniczne,

jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Kontrolowana decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest

decyzją związaną, co oznacza, że jeśli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych

tym przepisem, to organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do wydania decyzji

nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. W świetle ustalonego stanu

faktycznego i na podstawie przytoczonych przez Głównego Inspektora Nadzoru

Budowlanego okoliczności za trafne należy uznać stanowisko organu co do braku

kwalifikowanej wadliwości decyzji.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi dotyczących poświadczenia nieprawdy

"w urzędowych dokumentach" uznać należy je, w niniejszym postępowaniu za

bezskuteczne. Stanowe by one mogły ewentualnie przesłankę wznowieniową w

przypadku spełnienia wymogów określonych w art. 145 - 149 k.p.a. Fakt, że organ

powiatowy wydając decyzję z dnia [...] października 2011 r. cytował fragmenty ekspertyz

wydanych w postępowaniu administracyjnym [...] przez inż. F.

P. i dr inż. P. S., pozostaje bez wpływu na rozstrzygniecie

w niniejszej sprawie. Powołane ekspertyzy zostały wydane w innym postępowaniu

administracyjnym, a mianowicie w przedmiocie wykonania robót budowlanych

związanych z przebudową przez J. J. i M. J. lokalu

mieszkalnego nr 1, a przytoczone przez organ powiatowy fragmenty tych ekspertyz

odnosiły się do stanu technicznego budynku jako takiego i w tym zakresie, w

postępowaniu dotyczącym usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w budynku

mieszkalnym, stanowiły jedynie pomocniczo informację dla organu. Celem weryfikacji

stanu technicznego budynku pod kątem nieprawidłowości wskazanych w piśmie

skarżących z dnia 8 grudnia 2010 r. oraz protokole kontroli dokonanej w budynku, organ

nadzoru budowlanego zasadnie nałożył na strony obowiązek przedstawienia ekspertyzy

na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Dopiero ekspertyza wydana w

oparciu o nałożony obowiązek posłużyła jako podstawa do wydania decyzji na

podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Nie można zatem mówić, aby

przy wydaniu kontrolowanej decyzji organy dopuściły się rażącego naruszenia art. 62

ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Nie stanowi takiego naruszenia także okoliczność, że

do akt sprawy dotyczącej wydania kontrolowanej decyzji nie zostały dołączone jako

dowody wskazane wyżej ekspertyzy inż. F. P. i dr inż. P.

S. przygotowane na potrzeby innego postępowania administracyjnego.

W skardze podniesiono także, że kontrolowana decyzja organu wojewódzkiego z

dnia [...] maja 2012 r. i poprzedzająca ją decyzja organu powiatowego z dnia [...]

października 2011 r. były niewykonalne w dniu ich wydania i ich niewykonalność ma

charakter trwały. W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, że wskazane decyzje

dotknięte są wadą z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z

dnia 13 lutego 1986 r., III SA 1146/85, ONSA 1986, nr 1, poz. 12, s. 73-74, wskazał, że

"trwała niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi

wówczas, gdy czynności składające się na treść obowiązków i uprawnień zawartych w

decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich

naturze". Podobnie w niepublikowanym wyroku z dnia 8 lutego 1985 r., I SA 1090/84,

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "Decyzja jest niewykonalna w rozumieniu art.

156 § 1 pkt 5 k.p.a. wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z

określonych przepisów prawa lub jest faktycznie niemożliwa do wykonania np. przy

istniejącym stanie wiedzy technicznej"; por. też wyrok NSA z dnia 29 września 2010 r.,

II GSK 686/09, LEX nr 746103: "Niewykonalność decyzji jako przesłanka wskazana w

art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. oznacza, iż rozstrzygnięcie z przyczyn prawnych bądź

faktycznych nie może zostać wykonane, przy czym niewykonalność ta musi istnieć już

w dacie jego wydania, zaś przeszkody powodujące niewykonalność trwają cały czas aż

do czasu stwierdzenia j 3j nieważności". Decyzja trwale niewykonalna to przy tym taka

decyzja, której adresat jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z

ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków

(por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 1999 r., IV SA 970/97, LEX nr 47901). W sprawie

zakończonej kontrolowaną decyzją taka sytuacja nie miała miejsca.

Przekładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy oraz biorąc pod uwagę

zebrany w sprawie materiał dowodowy nie można stwierdzić, aby w momencie wydania

decyzji z dnia [...] maja 2012 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października

2011 r. były one niewykonalne, i aby ewentualna ich niewykonalność miała charakter

trwały. Okoliczność, że w postępowaniu administracyjnym w sprawie [...]

z udziałem J. J. i M. J., zakończonym ostateczną decyzją,

stwierdzono, że stan techniczny budynku jest dobry, a naprawy zostały wykonane

zgodnie z projektem oraz że od lutego 2011 r. zezwolono na prowadzenie robót

budowlanych w mieszkaniu nr 1, które zostały ukończone, nie stanowi o

niewykonalności powyższych decyzji.

Kontrolowana decyzja nie jest także dotknięta żądną inną kwalifikowaną wadą

wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. Wskazana decyzja została wydana przez właściwy

organ, na podstawie obowiązujących w dniu jej wydania przepisów prawa, nie dotyczyła

sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie wywołałaby czynu

zagrożonego karą w razie jej wykonania, nie zawierała wady powodującej jej

nieważność z mocy prawa.

Słuszne jest także stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że w

postępowaniu o stwierdzenie nieważności, organ nie gromadzi dowodów, ale rozstrzyga

sprawę opierając się na materiale zebranym w postępowaniu zwykłym. Organ

natomiast ma obowiązek przeprowadzić postępowania wyjaśniające, którego

przedmiotem jest ustalenie, czy stan faktyczny przyjęty przy wydawaniu decyzji będącej

przedmiotem postępowania nieważnościowego odpowiada prawdzie w świetle

istniejącego w sprawie materiału dowodowego. Organ przeprowadził stosowne

postępowanie wyjaśniające, odniósł się do zarzutów wniosku o stwierdzenie

nieważności oraz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i niewadliwie ocenił, iż organ

powiatowy oraz organ wojewódzki prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz właściwie

zastosowały przepisy prawa.

Nie można także zgodzić się z zarzutem, że organ, wydając zaskarżoną decyzję

z dnia [...] października 2012 r., dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego

w postaci art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a., oraz art. 11 k.p.a., statuującego zasadę

przekonywania, ponieważ organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego

wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, biorąc pod uwagę interes

społeczny i słuszny interes obywateli, dokonał rozpatrzenia całości zgromadzonego

materiału dowodowego, oceniając na podstawie całokształtu tego materiału, czy dane

okoliczności zostały udowodnione, jak również rzetelnie wyjaśnił podstawę faktyczną i

prawną zapadłej decyzji oraz wyjaśnił stronom zasadność przesłanek, którymi kierował

się przy załatwieniu sprawy. Organ nie naruszył również art. 6 k.p.a., albowiem

zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa, ani też nie

nastąpiło naruszenie zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a., albowiem organ nie uchybił

żadnym przepisom prawa, ani też zasadom w postaci praworządnego i sprawiedliwego

prowadzenia postępowania oraz rozstrzygnięcia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny

w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., III SA 729/84, (ONSA 1984, nr 2, poz. 117),

podkreślił, że w celu realizacji zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. konieczne jest przede

wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia

okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz

uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu

obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. W ocenie

Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził postępowanie oraz

rozstrzygnął sprawę kierując się powyższymi zaleceniami. Organ nie uchybił również

zasadzie informowania stron wyrażonej w art. 9 k.p.a., ani zasadzie czynnego udziału

stron określonej w art. 10 k.p.a. W ocenie Sądu organ, rozstrzygając sprawę działał

wnikliwe i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej

wyjaśnienia, zatem zadośćuczynił zasadzie wyrażonej w art. 12 k.p.a.

Reasumując, organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszenia

przepisów postępowań a, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani

przepisów prawa materialnego.

Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł,

jak w sentencji, w oparciu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012r., poz. 270).