Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 744/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Wanda Zielińska - Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Miron, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2005 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania K. W. decyzją z dnia [...] stycznia 2005r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia [...] października 2004r ustalającą warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie linii energetycznej średniego napięcia 15kV, stacji transformatorowej [...], linii kablowej niskiego napięcia, złącza kablowego nn oraz wymiany istniejącego słupa linii średniego napięcia 15kV na działce nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...] w B. W uzasadnieniu decyzji podano, że ustalenia warunków lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego dokonano na wniosek Z. S.A. Rejon Energetyczny P. Odnosząc się do odwołania K. W. organ odwoławczy stwierdził, że spełnia ono wymogi określone w art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), niemniej jednak podniesione w nim zarzuty nie są trafne. W ocenie organu nieuzasadniony jest zarzut odwołującego się o niezgodności wniosku inwestora z przepisem art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wniosek inwestora z dnia 16 grudnia 2003r. uzupełniony w dniu 16 marca 2004r. podaje charakterystykę inwestycji na mapie we właściwej skali. Organ jest związany wnioskiem inwestora, a jego zmiana uzależniona jest od woli wnioskodawcy. W świetle art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Wbrew zarzutom skarżącego organ I instancji zapewnił stronom czynny udział w postępowaniu, przesyłając stronom zawiadomienie z dnia 21.01.2004r o wszczęciu postępowania i stosownie do art. 53 ust. 1 cyt. wyżej ustawy dokonał zawiadomienia w drodze obwieszczenia zarówno o wszczęciu postępowania oraz o postanowieniach opiniujących lokalizację przedmiotowej inwestycji. Powołany w odwołaniu art. 28 Prawa budowlanego nie ma związku z decyzją o lokalizacji celu publicznego, ponieważ dotyczy możliwości rozpoczęcia robót budowlanych.

W ocenie organu odwoławczego wymagania dotyczące interesów osób trzecich zostały wystarczająco określone w punkcie IX zaskarżonej decyzji, dopiero na etapie pozwolenia na budowę szerszej ochronie może podlegać interes osób trzecich. Prawidłowo w pkt. VI decyzji podano, że planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko, przyrodę i krajobraz. Inwestycja nie jest objęta rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490). Nieuzasadniony jest zarzut skarżącego, że planowana inwestycja jest częściowo zrealizowana. Wniosek inwestora obejmuje teren, na którym istnieje już linia napowietrzna 15kV, linia kablowa i złącze kablowe i nie należy identyfikować z istniejącą infrastrukturą energetyczną, z planowanym zamierzeniem inwestycyjnym mającym charakter rozbudowy i modernizacji sieci energetycznej.

Skargę na powyższą decyzję wniósł K. W. podnosząc zarzut:

- naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego poprzez:

zaniedbanie i nienależyte wykonanie zadań Burmistrza Miasta i Gminy B.;

wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z rażącym naruszeniem

prawa i zawierającą wady powodujące jej nieważność z mocy prawa,

* naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

* naruszenie interesu skarżącego poprzez uniemożliwienie udziału w postępowaniu

administracyjnym i dyskryminację w postępowaniu administracyjnym

* naruszenie art. 7, 8, 9 i 10 kpa przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze przy

rozpatrywaniu odwołania.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wniosek inwestora nie odpowiada warunkom określonym w art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż brak w nim charakterystyki urbanistycznej inwestycji, charakterystyka parametrów technicznych jest lakoniczna. Wniosek powinien zawierać projekt urbanistyczny uzupełniony starannym opisem. Wniosek nie zawiera załącznika w formie mapy zasadniczej, a zawarte we wniosku stwierdzenie, że inwestycja nie ma wpływu na środowisko, nie jest prawdziwe, gdyż powszechnie wiadomo, że linie energetyczne i transformatory wytwarzają pole elektromagnetyczne, które jest szkodliwe. Zdaniem skarżącego powyższe nieprawidłowości czynią wniosek niezgodny z prawem, co powinno skutkować wydaniem decyzji odmownej. W związku z tym wszczęcie postępowania przez Burmistrza Miasta i Gminy B. nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący podnosi, że w niniejszej sprawie dopuszczono się naruszenia art. 53 cyt. ustawy, jak i art. 7 i 10 kpa oraz art. 106 kpa, gdyż Burmistrz co prawda umieścił na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy zawiadomienia o wszczęciu postępowania i wydanych postanowieniach, ale w sposób niestaranny, gdyż wobec informacji wywieszonych nie były one czytelne dla zainteresowanych. Nie został spełniony obowiązek zawiadomienia o zakończeniu postępowania i o wydaniu decyzji ustalającej lokalizację dla przedmiotowej inwestycji. Również nie dopełniono obowiązku zawiadomienia w sposób zwyczajowo przyjęty w danym miejscu, jak tego wymaga ustawa, pomimo że gmina posiada własną lokalną gazetę "[...]" oraz stronę internetową. Ponadto zawiadomienie z dnia 21 stycznia 2004r. dotyczyło wszczęcia postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy a nie o ustalenie lokalizacji celu publicznego.

Powyższe nieprawidłowości, w ocenie skarżącego, uniemożliwiały mu czynny udział w postępowaniu, zapoznanie się z wydanymi postanowieniami i ewentualne złożenie zażalenia. Z materiałem dowodowym zapoznał się dopiero w dniu 15 listopada 2004r. na skutek złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Dalsza część skargi sprowadza się do kwestionowania treści decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżącego pkt II decyzji "nie określa w pełni lub wcale rodzaju inwestycji. Treść pkt. III decyzji dot. ustalenia funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu jest nielogiczny, niczego nie wyjaśnia, jest sprzeczny z art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagającym określenia warunków i szczegółowych zasad zabudowy i zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a także z treścią § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, stanowiącym, iż ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu zapisuje się poprzez określenie sposobu użytkowania obiektów budowlanych i sposobu zagospodarowania terenu. Zawarte w pkt. IV decyzji ustalenia warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego nie odpowiadają definicji ładu przestrzennego zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie mówią, że "planowana inwestycja kształtując przestrzeń nie tworzy harmonijnej całości, wręcz ją zakłóca, sprzeczna jest z wszelkimi uwarunkowaniami i wymaganiami funkcjonalnymi, społeczno-gospodarczymi, środowiskowymi, a w szczególności kompozycyjno-estetycznymi". W ocenie skarżącego ustalenie lokalizacji słupa z transformatorem w drodze pozostaje w wyraźnej sprzeczności z art. 54 pkt 2 ppkt a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W pkt V decyzji dot. określenia warunków wynikających z przepisów szczególnych podano, że inwestycja ma spełniać warunki zawarte w rozporządzeniu z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430). Zdaniem skarżącego przedmiotowa inwestycja pozostaje w sprzeczności z § 140 ust 1 cyt. rozporządzenia, gdyż lokalizacja słupa z transformatorem w drodze przyczyni się do trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu. Skoro zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z przepisami odrębnymi to wydanie decyzji rażąco narusza art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Treść pkt VI decyzji dot. ustaleń w zakresie ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu wskazuje, że w ogóle nie dokonano analizy pod względem wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko, a w szczególności na zdanie skarżącego i jego rodziny skoro planowana inwestycja - słup ze stacją transformatorową -graniczy bezpośrednio z jego działką nr [...]. Przepis § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku wymaga uwzględnienia w decyzji potrzeb ochrony środowiska wynikających z przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska. Z treści art. 72 ust. 1 pkt 6 tej ustawy wynika obowiązek uwzględnienia ochrony przed hałasem, wibracjami i polami elektromagnetycznymi. Transformator o mocy 400kV emituje promieniowanie elektromagnetyczne szkodliwe dla zdrowia ludzi, dlatego też nie można zgodzić się ze stwierdzeniem zawartym w decyzji, że przedmiotowa inwestycja nie będzie oddziaływała na zdrowie ludzi. Skarżący podniósł, że inwestor nie uwzględnił jego wniosków o zmianę lokalizacji planowanego transformatora, pomimo że na tym terenie znajduje się wiele innych miejsc oddalonych od zabudowań, w pełni mogących spełniać wymagania dla tej inwestycji. Powyższe uchybienia, zdaniem skarżącego, wskazują na naruszenie art. 7 i art. 54 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r.

Również treść pkt. VIII decyzji wskazuje na naruszenie ww. art. 54 ust. 2 ustawy, gdyż brak w nim zapisu co do ustaleń dotyczących obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Wykonanie inwestycji w drodze wewnętrznej o szerokości 6 metrów, ograniczy dostęp do drogi publicznej i stworzy zagrożenie w ruchu drogowym. Zawarte w pkt. IX decyzji - dotyczącym ochrony interesów osób trzecich- stwierdzenie, że ustalenia decyzji chronią przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje i zakłócenia elektryczne - nie ma żadnych podstaw merytorycznych, gdyż w toku postępowania nie przeprowadzono żadnych analiz w tym zakresie.

Uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji nie spełnia wymagań z art. 107 § 3kpa, nie zawiera uzasadnienia faktycznego a tylko uzasadnienie prawne. Brak w nim wyników analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, analizy stanu prawnego i faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację planowanej inwestycji, jak tego wymaga przepis art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarżący zarzucił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze jego odwołanie potraktowało ogólnikowo, tymczasem on oczekiwał, że po poinformowaniu go przez Burmistrza Miasta i Gminy B. pismem z dnia 24 listopada 2004r. o przekazaniu jego odwołania organ drugiej instancji przed wydaniem decyzji zażąda dodatkowych dowodów i wyjaśnień. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z nie wszystkimi zarzutami w niej podniesionymi można się zgodzić. Zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego może być wszczęte na wniosek zainteresowanego inwestora. Wniosek ten powinien między innymi określać granice objętego wnioskiem terenu, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub na kopii mapy katastralnej w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Organ rozstrzygający w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma obowiązek zbadania czy na terenie objętym wnioskiem może być realizowana zamierzona inwestycja. Wnioskodawca – Z. S.A. Rejon Energetyczny P. we wniosku o ustalenie warunków z dnia 16.12.2003r zmienionym i uzupełnionym wnioskiem z dnia 16 marca 2003 wskazał, że zamierzona inwestycja ma być położona na działce [...] z obrębu [...], przy czym na mapie zasadniczej w skali 1:1000, stanowiącej załącznik do wniosku, nie określił wbrew ustawowemu obowiązkowi granic obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać. Uchybienie to uszło uwadze organowi pierwszej instancji, również błędu tego nie dostrzegł organ drugoinstancyjny. Należy podnieść, że zasięg wskazanego we wniosku obszaru podlega merytorycznej ocenie i jeżeli organ wydający decyzję dojdzie do wniosku, że obszar został wskazany zbyt wąsko obowiązany jest w trybie art. 64 § 2 kpa wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku.

Wniosek inwestora poza częścią graficzną powinien zawierać część opisową, obejmującą trzy elementy wymienione w pkt a, b i c pkt 2 ust 2 art. 52 cyt. wyżej ustawy. Trafnie podniesiono w skardze, że wniosek inwestora - Z. nie jest kompletny, bowiem nie zawiera planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanego obiektu budowlanego, jakim jest słupowa stacja transformatorowa. We wniosku inwestor nie podał w ogóle danych charakteryzujących wpływ planowanej inwestycji na środowisko, pomimo że ustawodawca obowiązek ten nałożył w stosunku do tych przedsięwzięć, które nie wymagają przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a do tej kategorii należy inwestycja wskazana we wniosku. Organy obu instancji w ogóle tą kwestią się nie zajmowały, błędnie uznając, że skoro przedmiotowa inwestycja nie jest objęta rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 września 2001r w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco

oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz.1490), to wystarczające jest stwierdzenie, że "planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko". Rację ma strona skarżąca, że wniosek inwestora powinien zawierać określenie oddziaływania na środowisko, w szczególności negatywnych, skoro niewątpliwie planowane przedsięwzięcie należy do inwestycji emitujących pola elektromagnetyczne oddziaływujące na środowisko, w tym na zdrowie ludzi i jego realizacja przewidziana jest w bezpośrednim sąsiedztwie z nieruchomością - działką nr [...], stanowiącą własność skarżącego. Wskazane powyżej wady wniosku inwestora prowadzą do wniosku, że organy orzekające obu instancji postępowanie wyjaśniające przeprowadziły z obrazą art. 7, art. 77 § 1 kpa, co w rezultacie doprowadziło do wydania wadliwych decyzji.

W świetle art. 53 ust. 1 powołanej wyżej ustawy wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego poprzedza sporządzenie przez organ analizy:

1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z

przepisów odrębnych,

2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację

inwestycji.

W ocenie Sądu znajdującą się w aktach sprawy analiza funkcji oraz cech zagospodarowania terenu (k-9 akt administracyjnych) nie odpowiada warunkom określonym w art. 53 ust. 3 ustawy, gdyż w istocie w ogóle nie dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy przy uwzględnieniu unormowań wynikających z przepisów szczególnych, a także wydanych na ich podstawie przepisów wykonawczych, z uwagi na rodzaj inwestycji objętej wnioskiem. Ze względu na typ inwestycji i miejsce jej usytuowania należało wziąć pod uwagę, czy z punktu widzenia przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U .Nr 62, poz. 627 ze zm.) i wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2003r w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) lokalizacja słupowej stacji transformatorowej ze względu na emitowanie pól elektromagnetycznych jest niezbędnie konieczna w bezpośrednim sąsiedztwie z działką skarżącego, czy ze względu na ochronę zdrowia ludzkiego należałoby inwestycję zlokalizować w innym miejscu, poza terenem zabudowy mieszkaniowej, na co wskazywał skarżący w pismach kierowanych do inwestora.

Wydaje się nadto, że organy obu instancji w ogóle nie dokonały analizy lokalizacji tej inwestycji z punktu widzenia przepisów ustawy o drogach publicznych oraz zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, a mimo to uznały możliwość jej realizacji w pasie drogowym na skrzyżowaniu drogi publicznej z drogą wewnętrzną.

Zgodzić się należy ze skarżącym, że decyzja organu I instancji nie odpowiada przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589).

Przede wszystkim pkt. VI decyzji, wbrew obowiązkowi wynikającemu z treści § 2 pkt 2 tego rozporządzenia, nie zawiera żadnych ustaleń dotyczących ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu wynikających z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w art. 72 i 73 ustawy - Prawo Ochrony Środowiska. Podobnie pkt IX decyzji - stanowiący o wymaganiach dotyczących oceny interesów osób trzecich -nie określa warunków ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez promieniowanie, jak tego wymaga pkt 7 § 2 ww. rozporządzenia. Organ

odwoławczy nie tylko nie dostrzegł tych błędów, ale również nie zwrócił uwagi, iż uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji nie spełnia wymogów art. 107 § 3 kpa, co zasadnie zostało podniesione w skardze. Trafnie podnosi skarżący, że w uzasadnieniu decyzji powinny znaleźć się wyniki analizy warunków i zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także stanu prawnego i faktycznego terenu, na którym inwestor planuje realizację inwestycji objętej wnioskiem.

Podzielić również należy zarzut skargi, że organ pierwszej instancji naruszył art. 53 ust. 1 ustawy, gdyż w aktach sprawy brak jest zawiadomień informujących strony w drodze obwieszczenia o decyzji kończącej postępowanie. Brak jest również informacji o powiadomieniu stron o wszczęciu postępowania, o wydanych postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie w sposób zwyczajowo przyjęty. Niemniej jednak w ocenie Sądu, uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Strony, które bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu, mogą stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 4 kpa wystąpić z wnioskiem o wznowienie postępowania.

Nietrafny jest zarzut skargi, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zapewniło skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym. Burmistrz Miasta i Gminy B. pismem z dnia 24 listopada 2004r poinformował skarżącego o przekazaniu odwołania do organu drugiej instancji, a zatem skarżący wiedział o toczącym się postępowaniu odwoławczym. Należy zauważyć, że postępowanie prowadzone przez organ odwoławczy ma charakter gabinetowy, tzn. prowadzone jest w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji, a dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu, jeżeli uzna, że jest to niezbędne ze względu na wyjaśnienie wątpliwości co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszej instancji naruszają przepisy prawa procesowego - art. art. 7, 72 § 1 i 107 § 3 kpa oraz prawa materialnego art. 52 § 2 i art. 53 § 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając ponownie sprawę organ wezwie inwestora do uzupełnienia wniosku, przed wydaniem decyzji sporządzi analizę odpowiadającą warunkom określonym w art. 53 ust. 3 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz w wydanych na jej postawie przepisom wykonawczym.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Sąd na mocy art. 152 cyt. ustawy wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.