Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 274/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), asesorzy WSA Joanna Kube, WSA, Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Grzegorz Walczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi L. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

W dniu 28 marca 2001 r. A. M. wystąpiła do Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Dzielnicy P. Gminy W. z wnioskiem o wymeldowanie z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] L. O.. We wniosku podnosiła, iż L.O. nie przebywa w tym lokalu.

Burmistrz Gminy W. decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] orzekł o uchyleniu czynności materialno-technicznej polegającej na przyjęciu w dniu [...] sierpnia 1991 r. zgłoszenia pobytu stałego L. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Od decyzji tej L. złożyła odwołanie.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła L.O.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2003 r. sygn. akt V SA 1245/02 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Gmina W .z dnia [...] grudnia 2001 r.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż w rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania administracyjnego była sprawa indywidualna złożonego przez A. M. żądania wymeldowania L. O. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. W tym więc przedmiocie należało przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i w zależności od wyniku tego postępowania wydać decyzję bądź o wymeldowaniu L. O. z wymienionego lokalu, bądź odmówić wymeldowania. Natomiast decyzja organu I instancji, jak i decyzja organu odwoławczego nie zawierają rozstrzygnięcia w przedmiocie wymeldowania, lecz orzeczenie o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania, a więc dotyczące innej sprawy administracyjnej wymagającej przeprowadzenia odrębnego postępowania i odrębnego rozstrzygnięcia właściwego organu administracji publicznej. Przeprowadzenie takiego postępowania byłoby możliwe w wypadku wystąpienia uprawnionej osoby z żądaniem jego wszczęcia bądź jego podjęcia przez właściwy organ z urzędu.

W dniu 7 marca 2003 r. A.M. złożyła wniosek o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania L. O. dokonanej w dniu [...] sierpnia 1991 r.

Prezydent W. decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...], po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, orzekł o uchyleniu czynności materialno-technicznej polegającej na przyjęciu w dniu [...] sierpnia 1991 r. zgłoszenia pobytu stałego L. O. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż wymieniona w dacie dokonanej czynności zameldowania nie spełniała warunku zamieszkiwania w lokalu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 87 z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.). Dokonana czynność zameldowania od samego początku była zatem nieprawidłowa i nie znajdowała oparcia w przepisach obowiązującego prawa.

Odwołanie od tej decyzji złożyła L. O..

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2003 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 47 ust. 2 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. – orzekającym o niezgodności art. 9 ust. 2 ustawy z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, po rozpatrzeniu odwołania uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o odmowie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania L. O. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W..

Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. M. w sprawie syng. akt 2V SA 4191/03.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...], na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z 1995 r. Nr 74, poz. 368 ze zm.) oraz art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, po zapoznaniu się ze skargą wniesioną do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez A. M. uchylił własną decyzję, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] orzekającą o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania L. O. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul[...] w W..

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w postępowaniu o chylenie czynności materialno-technicznej zameldowania organ przede wszystkim bada, czy czynność została dokonana zgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej dokonania. W niniejszej sprawie ocena zgodności z prawem, dokonanej w dniu [...] sierpnia 1991 r. czynności materialno-technicznej i w konsekwencji orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r., iż art. 9 ust. 2 ustawy jest niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z dnia 19 czerwca 2002 r. Nr 78, poz. 716) polega na rozstrzygnięciu, czy została wówczas spełniona przesłanka określona w art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960), tj. czy osoba zgłaszająca pobyt stały mieszkała w lokalu, w którym została zameldowana.

Zdaniem organu, zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż L. O. nie mieszkała w lokalu nr[...] przy ul. [...] w W. w dacie zameldowania.

Organ nie dał wiary wyjaśnieniom L. O. oraz zeznaniom zgromadzonych przez nią świadków: B.K., M. C., T.K., J. O. i R.P. wskazując, iż zeznania ich są nieprzekonywujące, gdyż nie są ze sobą spójne i nie pokrywają się wzajemnie. Dał wiarę natomiast zeznaniom świadków: K. M., M. G., R. B., B.D., K.K., L.B. oraz wyjaśnieniom A.M., uznając je za logiczne i pokrywające się w pełni z zebranym materiałem dowodowym.

Pismem z dnia 24 kwietnia 2004 r. A. M. cofnęła skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia[...] września 2003 r. nr [...] w sprawie 2V SA 4191/03. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 maja 2004 r. sygn. akt 2V SA 4191/03 umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 60 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła L. O. wnosząc o jej uchylenie. W skardze podniosła, iż w dniu zameldowania jej na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] nr [...] w W., tj. [...] sierpnia 1991 r. zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu wraz ze swoją babcią J.O., a więc czynność materialno-techniczna zameldowania została dokonana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Fakt jej zamieszkiwania potwierdzają zeznania świadków B. K., M.C., T.K., J.. i R. P..

W odpowiedzi na skargę Wojewoda[...] wniósł o jej oddalenie z uzasadnieniem zbieżnym jak w sentencji decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd, właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem na obszarze tego Sądu znajduje się siedziba Wojewody [...] – art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W stanie prawnym, który obowiązywał do dnia 19 września 2002 r. zameldowanie w lokalu mieszkalnym mogło być dokonane wówczas, gdy spełnione zostały przesłanki określone w ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Artykuł 9 ust. 2 cytowanej ustawy stanowił, iż przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy, trwający ponad dwa miesiące, należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Drugą przesłanką niezbędną, wynikającą z art. 10 ust. 1 cytowanej ustawy – nadal obowiązującą – jest przebywanie w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. stwierdził o niezgodności art. 9 ust. 2 cytowanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji RP. Aby zatem zameldować się w lokalu, wystarczy w nim przebywać (mieszkać). Tak więc, w chwili obecnej organ przy rozpoznawaniu spraw o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania, która była dokonana w przeszłości musi badać, czy w momencie zameldowania osoba spełniała warunki określone w art. 10 ust. 1 omawianej ustawy, tj. czy przebywała w lokalu. Prawidłowo, zdaniem Sądu, organ wskazał, iż L.O. nie mieszkała w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. w dacie zameldowania.

Przede wszystkim należy zauważyć, że zeznania złożone przez L.O. są ze sobą sprzeczne. Na rozprawie administracyjnej w dniu [...] grudnia 2001 r. wyjaśniła, że w lokalu zamieszkała w 1995 r. W lokalu została zameldowana w 1991 r. i tylko czasami w nim przebywała. Zameldowanie w lokalu nastąpiło z uwagi na konieczność opieki nad babcią J. O.. Jednocześnie stwierdziła, że nie ma w zasadzie stałego miejsca, gdzie miałaby ześrodkowane życie osobiste. Przesłuchana w dniu [...] kwietnia 2003 r. zmienia swoje wyjaśnienie i oświadcza, iż w lokalu zamieszkała w 1991 r. i w sierpniu 1991 r., w chwili zameldowania, w lokalu tym mieszkała. Jednocześnie wyjaśnia, iż w lokalu tym mieszkała oprócz sobót i niedziel, ponieważ w te dni przebywała u rodziców. W aktach sprawy znajduje się kopia uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] sierpnia 1999 r. sygn. akt [...], z którego wynika, iż w przedmiotowym lokalu od sierpnia 1991 r. zamieszkała wspólnie z J. O. A.M., która sprawowała nad nią opiekę wraz z synem J. i O.. Z uzasadnienia tego nie wynika aby ktokolwiek inny zamieszkiwał wraz z babką skarżącej – J. O.. W tym stanie rzeczy prawidłowo, zdaniem Sądu, organ przyjął za prawdziwe wyjaśnienie złożone przez skarżącą w dniu [...] grudnia 2001 r., iż w lokalu zamieszkała w 1995 r. a nie w chwili zameldowania w nim. Za prawidłowe należy również uznać danie wiary zeznaniom świadków – osób obcych dla stron, a zamieszkałych w budynku przy ul. [...] , M.G., K.K., K. M.. Świadkowie ci mieszkają w budynku od wielu lat. K. M. jest od 1979 r. gospodarzem domu. Są to osoby obce, w żaden sposób nie zainteresowane wynikiem sprawy. Żaden z tych świadków nie potwierdził faktu zamieszkiwania skarżącej w przedmiotowym lokalu. Fakt niezamieszkiwania skarżącej w lokalu nr [...] przy ul. [...] potwierdzając również zeznania świadków L. B., R. B. oraz A.M..

Wbrew twierdzeniom skarżącej organ prawidłowo, w oparciu o art. 77 i 80 kpa, zebrał i rozpatrzył cały materiał dowody oraz uzasadnił swoje uzasadnienie według wymagań określonych w art. 107 § 3 kpa.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.