Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 851/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2005-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2
journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz 84
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Wojciech Jarzembski Sędzia WSA: Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Asesor WSA: Anna Klotz Protokolant: Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. R., J. R., A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2005 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przydziale pomieszczenia zastępczego oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 23 czerwca 2000r. M. R. - właściciel budynku nr [...] przy ul. K. w B. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa nieważności decyzji Naczelnika Miasta B. z dnia [...] 1984r. nr [...] przydzielającej 4 - osobowej rodzinie U. R. jako pomieszczenie zastępcze część lokalu mieszkalnego nr [...] w wymienionym budynku składającą się z dwóch izb o powierzchni użytkowej 35 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 25m2. Przydziału dokonano w oparciu o art. 41 ust. 2 i 55 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. - Prawo lokalowe (tekst jednolity Dz. U. 1983 r. nr 11 poz. 55) w związku ze zgonem najemcy lokalu nr [...] A. Ż., który w 1979r. podnajął U. R. zbędną, po przejściu na emeryturę, część mieszkania, w której prowadził dotąd zakład szewski, a w której to części wyżej wymieniona w chwili śmierci najemcy nadal zamieszkiwała.

Poza częścią przydzieloną U. R. lokal nr [...] obejmował jeszcze jeden pokój o powierzchni 18,67 m2, który w tym samym dniu - 16 października 1984r. odrębną decyzją przydzielono innej osobie.

We wniosku swym uzupełnionym pismem z dnia 26 maja 2001r. M. R. podniósł, że lokal nr 1 w dacie dokonywania na rzecz U. R. przydziału był, w świetle art. 5 ust. 3 ustawy z 10 kwietnia 1974r., lokalem użytkowym jako przeznaczony i wykorzystywany na działalność usługową ( usługi szewskie, a wcześniej - krawieckie) i nie wydano decyzji o zmianie jego przeznaczenia z użytkowego na mieszkalne.

W dniu 6 września 2001r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wydało decyzję nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta B.. W uzasadnieniu decyzji podano, że przydział pomieszczeń na rzecz U. R. nastąpił na cele mieszkalne a nie użytkowe i od tamtej pory nie zmieniono tego przeznaczenia, wobec czego zarzut naruszenia art. 5 prawa lokalowego jest chybiony. Nadto część lokalu, jaką otrzymała wyżej wymieniona spełniała warunki stawiane w prawie lokalowym pomieszczeniom zastępczym. Jakkolwiek podstawa prawna decyzji z dnia 16 października 1984r. (art. 34 ust. 1 i art. 55) nie odpowiada stanowi faktycznemu, to nie jest to naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie jej nieważności.

W skierowanym do SKO wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy M. R. wskazał, że nie wzięto pod uwagę rzeczywistego stanu faktycznego i charakteru lokalu w dniu wydania decyzji (służył działalności rzemieśliniczej) oraz, iż jako właściciel nie występował nigdy o zmianę jego statusu na mieszkalny, zaś okoliczność, iż spełnia jednocześnie wymogi niezbędne lokalowi mieszkalnemu jest bez znaczenia. Podniósł również, że art. 22 ust. 2 prawa lokalowego wyłącza szczególny tryb najmu wobec lokali użytkowych potrzebnych jako warsztat pracy do wykonywania zawodu przez właścicieli, ich dzieci lub rodziców. Poza tym uznanie przez SKO, że podstawa prawna kwestionowanej decyzji "nie przystaje do stanu faktycznego" oznacza, jego zdaniem, iż decyzja ta wydana została bez podstawy prawnej.

Decyzją z dnia [...] 2001r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. orzekło o utrzymaniu w mocy własnej decyzji z dnia [...] 2001r. stwierdzając, iż przydzielone rodzinie R. pomieszczenie zastępcze odpowiadało określonym w przepisach prawa lokalowego wymogom i stanowiło część lokalu mieszkalnego.

Powyższą decyzją M. R. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego- Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku. Ze względu na to, iż w toku postępowania sądowego skarżący zmarł, w jego miejsce wymienioną skargę popierali jego następcy prawni - Z. R., J. R. i A. R..

Uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 2 grudnia 2004r. sygn. 3 II SA/Gd 4432/01 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] 2001r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że decyzja SKO z dnia [...] 2001r. ma bardzo ogólnikowe uzasadnienie i odwołuje się w istocie do ustaleń zawartych w treści decyzji z [...] 2001r.

Sąd wskazał, że w uzasadnieniu tej ostatniej decyzji błędnie podano, iż podstawę decyzji z dnia [...] 1984r. stanowiły przepisy art. 34 ust. 1 i 55 prawa lokalowego, podczas gdy faktycznie powołano się w niej na art. 41 ust. 2 prawa lokalowego, a ponieważ w tymże uzasadnieniu nie odniesiono się do żadnej z wymienionych wyżej podstaw prawnych, w istocie nie wiadomo, czy organ dokonywał oceny decyzji na podstawie art. 34 ust. 1, czy też art. 41 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974r. względnie jakichś innych przepisów prawa.

Poza tym nie wskazało poparte żadnym przepisem stwierdzenie SKO, że lokal przydzielony jako pomieszczenie zastępcze odpowiada przewidzianym prawem warunkom.

W związku z powyższym brak jest możliwości dokonania przez Sąd oceny zgodności decyzji z prawem.

Stwierdzając, że przydzielony U. R. jako pomieszczenie zastępcze lokal był lokalem mieszkalnym, organ nie odniósł się do zarzutu skarżącego, że była to część lokalu użytkowego . Sąd nawiązał także do art. 30 ustawy z 11 maja 1985r. o NSA i art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazując na wiążący w sprawie dla organu i sądu charakter oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu sądowym.

Z wyroku wynika, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien dokonać nie budzących wątpliwości ustaleń co do faktów i dokonać rozważań natury prawnej mając na uwadze art. 107 kpa.

W dniu 28 kwietnia 2005r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wydało decyzję nr [...] od odmawiającą na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa stwierdzenia w związku z wnioskiem M. R. nieważności decyzji Naczelnika Miasta B. w przydziale U. R. pomieszczenia zastępczego.

Przedstawiając okoliczności dokonania powyższego przydziału SKO stwierdziło, że powołując się w decyzji z [...] 1984r. na art. 41 ust. 2 prawa lokalowego Naczelnik Miasta B. nie popełnił błędu skoro po zmarłym najemcy pozostała w lokalu U. R. z rodziną, która nie wstąpiła w stosunek najmu, a jednocześnie nie było możliwe przekwaterowanie tych osób do lokalu zajmowanego poprzednio.

SKO powołało się nadto na znajdujący się w aktach administracyjnych wyrok NSA - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku sygn. SA/Gd 630/91 z dnia 29 października 1991r., w którym wyrażony został pogląd o nietrafności zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 5 prawa lokalowego. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że powyższy przepis wyraźnie stanowi, iż za lokal użytkowy uważa się samodzielny lokal lub jego część wykorzystywaną na cele inne niż mieszkalne. Skoro zaś lokal wykorzystywany jest na cele mieszkalne , to nie jest lokalem użytkowym w rozumieniu cyt. przepisu. Przytaczając wskazany fragment uzasadnia wyroku NSA -OZ w Gdańsku SKO wskazało na wiążący dla niego charakter zawartego w nim poglądu oraz, że oceny dokonanej przez sąd nie może zmienić przedłożone przez spadkobierców M. R. pismo Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] 1997r., w którym stwierdza się, iż lokal zasiedlony przez rodzinę U. R. formalnie nigdy nie utracił charakteru lokalu użytkowego. Reasumując według SKO przedmiotem dokonanego na rzecz U. R. przydziału nie był lokal użytkowy.

Nie zgadzając się z treścią rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego Z. R., J. R. i A. R. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydania zgodnej z ich żądaniem decyzji.

Wnioskodawcy wskazali na wadliwość wymienienia w sentencji decyzji jako strony ich poprzednika prawnego - zmarłego M. R.. Podnieśli, iż sprawa winna być rozpatrzona zgodnie z wytycznymi udzielonymi wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 grudnia 2004r. Poza tym, ich zdaniem , decyzje Naczelnika Miasta B. z dnia [...] 1984r. i [...] 1987r. dotyczą tej samej sprawy i w związku z tym dotknięte są wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa.

Decyzją z dnia [...] 2005r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., powołując się na art. 127 i 138 § 1 pkt 1 kpa, orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że wnioskodawcy nie podnieśli żadnych nowych nieznanych organowi okoliczności, a przytoczone przez nich argumenty są identyczne jak we wniosku, o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta B.. Wyjaśniono, że jakkolwiek wnioskujący o ponowne rozpatrzenie sprawy są następcami prawnymi zmarłego M. R., to postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności wszczęte zostało na wniosek wyżej wymienionego z dnia 23 czerwca 2000r.

Nadto organ stwierdził, że zaskarżona decyzja dotyczyła przydziału pomieszczenia zastępczego, a decyzja z dnia [...] 1987r. - poszerzenia lokalu o jeden pokój, w związku z czym nie można mówić o tożsamości obydwu spraw.

Zaskarżając do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2005r. Z. R., J. R. i A. R. wnieśli o jej uchylenie, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] 2005r. podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 156 kpa poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta B. z dnia [...] 1984r. z tego powodu, że zdaniem organu odpowiada ona obowiązującym w dacie jej podjęcia przepisom art. 41 ust. 2 i 55 prawa lokalowego , co jest niezrozumiałe wobec stwierdzenia tegoż organu w decyzji z [...] 2001r. że podstawa decyzji nie przystaje do stanu faktycznego.

Zdaniem skarżących SKO wydało decyzję negatywną w dniu [...] 2005r. wbrew oczywistym faktom (pismo Urzędu Miasta z [...] 1997r. ) świadczącym, że przydzielony U. R. lokal nie był lokalem mieszkalnym i pozostawał oraz nadal pozostaje w znaczeniu prawnym i faktycznym lokalem użytkowym .

Poza tym podejmując decyzję w dniu [...] 2005r. SKO nie uwzględniło wskazań WSA w Gdańsku, by przy ponownym rozpatrzeniu sprawy dokonać nie budzących wątpliwości ustaleń co do faktów i dokonać rozważań natury prawnej mając na uwadze art. 107 kpa.

Niezależnie od tego w skardze przedstawiono stan faktyczny sprawy i przytoczono obszerne fragmenty wymienionego wyroku.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzko Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie zaznaczyć należy, iż sąd administracyjny rozpatrując skargę bada zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem nie będąc związany granicami skargi, przy czym podstawę wyrokowania stanowi materiał zawarty w aktach administracyjnych (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 133 § 1 i 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W pierwszym rzędzie, wobec ponawianego przez stronę skarżącą zarzutu rozważenia wymaga, jaki charakter - mieszkalny czy użytkowy miał lokal nr 1, którego część jako pomieszczenie zastępcze przydzielono U. R. kwestionowaną decyzją z dnia [...] 1984r.

Dekretem z dnia [...] 1945r. opublikowanym w Dzienniku Ustaw nr 36 poz. 343 dnia 26 sierpnia 1950r. wprowadzono publiczną gospodarkę lokalami, początkowo w sześciu wymienionych w dekrecie miejscowościach, a następnie rozporządzeniem Rady Ministrów w innych miastach na terenie kraju. Oznaczało to, iż - poza wyjątkami wskazanymi w dekrecie - tytuł prawny do zajęcia lokalu mieszkalnego lub jego części oraz lokalu użytkowego od tej pory stanowiła decyzja organu kwaterunkowego o przydziale. Z decyzji takiej wynikało, czy przydzielony lokal jest lokalem mieszkalnym, czy też użytkowym. Wśród posiadających uprawnienia do uzyskania przydziału pomieszczenia mieszkalnego w art. 6 ust. 1 pkt "i" dekretu wymieniono między innymi osoby prowadzące zakład rzemieślniczy.

Publiczną gospodarkę lokalami na terenie B. wprowadzono w dniu 17 stycznia 1951r. (Dz. U. 1951r. nr 3 poz. 18). Z załączonej do akt administracyjnych kartoteki lokalu nr [...] w budynku przy ul. K. w B. wynika, iż w 1951r. przydzielono go jako mieszkanie kwaterunkowe posiadające urządzenia techniczne kanalizacyjne, wodne i elektryczne A. Ż.. Składało się ono z pokoju o powierzchni 18,67 m2, kuchni o powierzchni 24,89 m2 oraz pracowni o powierzchni 7,70m2 , gdyż - jak odnotowano w kartotece - A. Ż. był szewcem.

Zgodnie z art. 13 ust. 2 dekretu zmiana określonego w decyzji przeznaczenia lokalu mogła nastąpić tylko za zezwoleniem wojewódzkiej komisji lokalowej. Jednak w art. 13 ust. 3 dopuszczono możliwość wykorzystania części lokalu na wykonywanie zawodu przez uprawnioną do niego osobę bez konieczności uzyskania powyższego zezwolenia.

Oznacza to, że w ramach przydzielonego lokalu mieszkalnego rzemieślnik mógł wykonywać zgodne z posiadanymi kwalifikacjami usługi.

Uznać należy, że przydzielając A. Ż. lokal nr [...] kierowano się tym właśnie przepisem.

Podobne unormowanie zawiera § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1974r. w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego (Dz. U. nr 26, poz. 152 ze zm.).

Wykorzystywanej na warsztat pracy części lokalu mieszkalnego nie należy utożsamiać z posiadaniem lokalu użytkowego.

Nadmienić trzeba, że w wymienionym wyżej § 13 rozporządzenia Rady Ministrów w ustępie 3 wyraźnie wskazano, iż uprawnienie, o którym mowa w ust. 1 nie przysługuje osobom posiadającym oddzielne lokale użytkowe.

Będąc najemcą lokalu mieszkalnego A. Ż. w 1979r. po przejściu na emeryturę wprowadził do jego części obejmującej pracownię szewską U. R. wraz z rodziną i dokonał jej zameldowania. Wyżej wymieniona wykorzystywała podnajętą część lokalu na cele mieszkalne, a następnie decyzją z dnia 16 października 1984r. uzyskała jej przydział jako pomieszczenie zastępcze na podstawie art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. - Prawo lokalowe (tj. Dz. U. 1983r. nr 11 poz. 55)

W uzasadnieniu decyzji z dnia 28 kwietnia 2005r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta B. z dnia [...] 1984r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. powołało się na zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny -Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku w wyroku z dnia 29 października 1991r. sygn. SA/Gd 630/91 w zakresie oceny charakteru przydzielonych U. R. pomieszczeń o powierzchni użytkowej 35m2, stanowisko, iż skoro pomieszczenia te wykorzystywane są na cele mieszkalne to nie można ich uznać za lokal użytkowy. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 3 prawa lokalowego z 1974r. za lokal użytkowy uważa się samodzielny lokal lub jego część wykorzystywaną na inne cele niż mieszkalne.

Uzupełniając przytoczony przez SKO fragment uzasadnienia powyższego wyroku przypomnieć należy, że zmiana przeznaczenia lokalu na stricte użytkowe wymagałyby ówcześnie zgodnie z art. 38 prawa lokalowego według tekstu jednolitego z 1983r. (Dz. U. nr 11, poz. 55) wydania przez właściwy organ decyzji zezwalającej na taką zmianę, a decyzji o tej treści nie podejmowano. Tak więc stanowiąc część lokalu mieszkalnego, którego najemcą do chwili śmierci był A. Ż., a następnie będąc nadal od 1979r. faktycznie wykorzystywane przez U. R. na cele mieszkalne pomieszczenia, w dacie dokonywanego na jej rzecz przydziału, zachowały taki charakter, w związku z czym nietrafne jest twierdzenie, iż stanowiły one część lokalu użytkowego. Nie może mieć w związku z tym znaczenia, że przed wprowadzeniem publicznej gospodarki lokalami w lokalu nr [...] mieścił się zakład krawiecki właściciela domu.

Wykorzystywanie przez najemcę części lokalu na cele użytkowe ma ze swej istoty charakter przejściowy i automatycznie kończy się z chwilą zaprzestania określonej działalności.

Nadmienić trzeba, iż w niniejszym przypadku nie zachodziło wyłączenie lokalu spod działania przepisów o publicznej gospodarce lokalami, o którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. -Dz. U. nr 14 poz. 84 (wg tekstu jednolitego z 1983r. - art. 24 ust. 2), gdyż przepis ten dotyczył wyłącznie lokali użytkowych koniecznych jako warsztat pracy do wykonywania zawodu przez właścicieli lokali i domów wymienionych w ust. 1 pkt 1-3 i 10.

Również wcześniej wskazany lokal nie podlegał wyłączeniu spod przepisów dekretu z dnia 21 grudnia 1945r. o publicznej gospodarce lokalami (vide art. 3 i 4 dekretu).

Stosując się do wskazań uzasadnienia wyroku NSA - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 2 grudnia 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. w decyzji z dnia [...] 2005r. 2005r. odniosło się do podstawy prawnej decyzji z dnia [...] 1984r. stwierdzając, iż stanowił ją przepis art. 41 ust. 2 prawa lokalowego oraz, iż Naczelnik Miasta B. trafnie go zastosował, skoro po zmarłym najemcy pozostały w lokalu nr [...] osoby, które nie wstąpiły w stosunek najmu ( U. R. z rodziną), a jednocześnie nie było możliwe przekwaterowanie tych osób do lokalu zajmowanego poprzednio.

Jakkolwiek decyzja, której dotyczy żądanie stwierdzenia nieważności nie zawiera uzasadnienia, to nie oznacza jednak, iż nie jest możliwa prawidłowa ocena, czy wydana została zgodnie z obowiązującym ówcześnie stanem prawnym, a zwłaszcza wskazanym wyżej art. 41 ust. 2 oraz czy przydzielona jako pomieszczenie zastępcze część lokalu spełnia wymogi pomieszczenia zastępczego. Źródłem ustaleń w powyższym zakresie są pozostałe materiały znajdujące się w aktach sprawy.

Ze sporządzonego przez pracownika Urzędu Miasta B. w dniu 14 grudnia 1983r. protokołu wizji przeprowadzonej w mieszkaniu nr 1 w związku ze zgonem A. Ż., do którego U. R. złożyła wyjaśnienia, wynika, że uprzednio zamieszkiwała w miejscowości K. u matki w pokoju z kuchnią, zajmowanym łącznie przez sześć osób(vide również kserokopia książki meldunkowej - k. 43). Powyższa okoliczność, a także fakt zamieszkiwana w lokalu nr 1 przez U. R. przez okres dłuższy niż 2 lata (bo od 1979r.) spowodowały, iż nie było możliwe przekwaterowanie jej w pierwszej kolejności, czego wymagał art. 42 ust. 2 prawa lokalowego, do poprzedniego miejsca zamieszkania. Pozostała tylko możliwość przydzielenia jej pomieszczenia zastępczego. Treść art. 41 ust. 2 wskazuje na uznaniowość wydawanej na jego podstawie decyzji, co oznacza, że organ nie musiał, lecz mógł orzec o przekwaterowaniu do innego locum. Mógł też orzec o przydziale w charakterze pomieszczenia zastępczego zajmowanej dotąd części mieszkania.

W wymienionym wyżej protokole odnotowano, że w użytkowanym przez U. R. i jej rodzinę jako pokój pomieszczeniu znajduje się okno wystawowe oraz odrębne wejście (od frontu budynku) i wyposażone jest ono w piec westfalkę. Z kolei z protokołów z wizji lokalnych przeprowadzonych w dniach 17 listopada 1987r. (k.9) i 11 września 1990r. (k . 17) wynika, że WC usytuowane jest w piwnicy oraz, iż lokal znajduje się w odpowiednim stanie technicznym.

Przydzielone U. R. pomieszczenie zastępcze spełniało zatem, przy uwzględnieniu również jego powierzchni mieszkalnej (6,2m2 na osobę), wymogi niezbędne dla tego rodzaju pomieszczeń wymienione w art. 7 prawa lokalowego.

W konsekwencji powyższych ustaleń skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie uznał, iż decyzja Naczelnika Miasta B. z dnia [...] 1984r. przydzielająca U. R. jako pomieszczenie zastępcze część lokalu nr [...] w budynku przy ul. K. nie naruszała ówcześnie obowiązujących przepisów prawa materialnego.

Jakkolwiek uzasadnienie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w którym stwierdza się, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wskazano żadnych nowych okoliczności (powtórzono argumentację wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji), ma charakter ogólnikowy, nie odpowiadający wymogom określonym w art. 107 kpa, ograniczający się zasadniczo do potwierdzenia zgodności z prawem poprzedniej decyzji organu, której uzasadnienie po części może budzić zastrzeżenia (nie zawiera w pełni wyczerpującej analizy ustawowych przesłanek przy uwzględnieniu stanu faktycznego) to - w świetle dokonanej wyżej przez Sąd oceny materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy - powyższe uchybienie przepisom procedury należało uznać za nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy.

W praktyce orzeczeniowej przyjęto bowiem, iż o istotnym wpływie naruszenia prawa na treść decyzji można mówić tylko wówczas, iż gdyby takiego naruszenia nie było, mogłaby zapaść decyzja o odmiennej treści.

Z powyższych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270) orzeczono o jej oddaleniu. Nadmienić należy, że Sąd nie podzielił zarzutu skargi w przedmiocie naruszenia art. 156 kpa, powołującego się na zawarte w decyzji SKO z dnia [...] 2001r. stwierdzenie, iż podstawa prawna decyzji nie przystaje do stanu faktycznego. Przede wszystkim zaznaczyć trzeba, że decyzja ta wyrokiem NSA - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 2 grudnia 2004r. została uchylona a zatem nie istnieje, a poza tym w zaskarżonej i poprzedzającej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyraźnie wskazało, że podstawą prawną decyzji z dnia [...] 1984r. był przepis art. 41 ust. 2 prawa lokalowego. Przytoczone w skardze stwierdzenie organu związane było z błędnym przejściem, iż wskazaną decyzję wydano na mocy art. 34 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r.