Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 289/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: 227
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Agnieszka Góra-Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi T. C. na nieprawidłowe działanie Komendanta Głównego Policji w przedmiocie odnalezionego nesesera z dokumentami postanawia: - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

T. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na nieprawidłowe działanie organów Policji w sprawie odnalezionego nesesera z dokumentami, będącego własnością skarżącego.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż organem, którego działanie zaskarża jest Komendant Główny Policji. Niewłaściwe działanie tego organu, w ocenie skarżącego, przejawia się w tym, iż pomimo odzyskania przez Policję w dniu 10 lutego 2012 r. należącego do niego nesesera wraz z dokumentami, odnalezione rzeczy nie zostały skarżącemu zwrócone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270) – zwaną dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosuje środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 P.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach.

Odnosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, iż skarżący nie wskazał decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, które organy administracji publicznej wydały, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego. Zawarte w piśmie skarżącego żądanie wszczęcia postępowania zgodnie z procedurami sądowoadministracyjnymi w stosunku do czynności podejmowanych przez Komendanta Głównego Policji, nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Podniesione przez skarżącego zarzuty w treści zarówno skargi, jak i we wszystkich pismach znajdujących się w aktach sprawy, dotyczące podejmowanych czynności przez organy Policji wskazują, iż przedmiotowa sprawa w istocie odnosi się do skargi, o której mowa w art. 227 Kpa.

Mając powyższe na względzie należy wskazać, iż sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg, o których mowa w Dziale VIII Kpa, a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne Kpa), w tym przypadku na niewłaściwe działanie Policji. Sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej jedynie w zakresie określonym w art. 3 P.p.s.a.

Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądów administracyjnych, do skarg i wniosków na działalność organów państwowych i samorządowych, uregulowanych przepisami Działu VIII Kpa, nie mają zastosowania przepisy dotyczące sądowej kontroli administracji publicznej. Skarga na zawiadomienie organu o sposobie załatwienia skargi złożonej w trybie art. 227 Kpa, czy wniosku złożonego w trybie art. 241 Kpa, niezależnie od tego, jaka forma zostanie nadana temu zawiadomieniu, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (post. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 193/04). Także z utrwalonego w tym zakresie stanowiska doktryny wynika, że zawiadomienie o załatwieniu skargi (wniosku) nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na jego niezgodność z prawem, ponieważ są to czynności nieobjęte kognicją sądów administracyjnych.

Tym samym, skoro skarga T. C. nie mieści się w kategorii spraw z zakresu administracji publicznej, które wymienia art. 3 § 2 ustawy P.p.s.a., stwierdzić należy, że jako niedopuszczalna winna podlegać odrzuceniu.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., skarga, podlega odrzuceniu przez sąd, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.