Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 579/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 144 par. 1 i 2 i art. 144
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 7 kpa, 9, 10 art. 77 Kpa, art. 217 kpa,, art. 218 par. 2 kpa, art. 76 kpa, , art. 107 par. 3, art. 138 par. 1 pkt 1 i art. 15 kpa
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2015 r. sprawy ze skargi T. S. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Ł. z dnia [...] Nr [...].


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji (dalej: KWP ) postanowieniem [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 141 § 1 i 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r. poz. 267, z późn. zm.) dalej zwanej "K.p.a.", po rozpatrzeniu zażalenia T.S. - utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dniu [...] odmawiające wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach [...] w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej.

KWP ustalił, jak wynika to z uzasadnienia jego postanowienia,

że Komendant Powiatowy Policji (dalej KWP ) postanowieniem

z [...]. po rozpatrzeniu wniosku T.S. odmówił wydania zaświadczenia uzasadniającego podwyższenie emerytury z uwagi na pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia T.S., KWP postanowieniem nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Postanowieniem z dnia [...] po uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego ponownie odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach [...] w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej.

T.S. złożył zażalenie podnosząc, że postanowienie to zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 7 K.p.a., art. 9 K.p.a., art. 10 K.p.a. oraz 77 K.p.a.. jak również z pominięciem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2014r.

KWP w uzasadnieniu wskazanego na wstępie postanowienia stwierdził, że wniesione zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującym prawem. Organ

I instancji działał na podstawie przepisów działu VII K.p.a., regulujących postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń. Wynikająca z cytowanej regulacji procedura jest uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym postępowaniem o charakterze administracyjnym, mającym zastosowanie przy podejmowaniu przez organy administracji czynności materialno - technicznych, polegających na urzędowym potwierdzaniu stanu faktycznego lub prawnego. Wskazując na istotne cechy zaświadczenia odróżniające je od decyzji administracyjnej oraz cytując art. 217 K.p.a. KWP stwierdził, że w niniejszej sprawie zachodzi pierwsza ze wskazanych w tym przepisie sytuacji, to jest urzędowego potwierdzenia okresów służby pełnionej w szczególnych warunkach, uzasadniających podwyższenie świadczenia emerytalnego skarżącego. Zgodnie bowiem z dyspozycją § 14 ust.1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r., Nr 239, poz. 2404, z późn. zm., dalej rozporządzenie z dnia 18 października 2004 r.), środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji. Przed wydaniem zaświadczenia, organ administracji publicznej może przeprowadzić

w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające, stosownie do treści art. 218 § 2 K.p.a. Użycie przez ustawodawcę zwrotu: "w koniecznym zakresie" wyraźnie wskazuje na ograniczenie ram postępowania dowodowego w stosunku do postępowania poprzedzającego wydanie decyzji administracyjnej, zakreślonych w art. 75 - 86 K.p.a. Powinno ono być przeprowadzone wtedy, gdy dane, którymi dysponuje organ wymagają porównania, zbadania, wyjaśnienia, uzupełnienia lub potwierdzenia celem usunięcia zaistniałych wątpliwości, a nie w celu poczynienia nowych ustaleń faktycznych lub prawnych.

Szczególny rodzaj zaświadczeń przewidziany został w postępowaniu mającym na celu ustalenie emerytury przyznawanej funkcjonariuszom służb mundurowych.

W art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego; Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67, z późn. zm., dalej: ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy) przewidziano możliwość podwyższenia emerytury. Ustalenie w formie decyzji administracyjnej prawa do świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego, w tym okoliczności mających wpływ na to prawo i wysokość świadczenia należy do odpowiednich organów emerytalnych (art. 32 ust. 1 i art. 34 ust 1). Procedurę postępowania i kompetencje organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. Zgodnie z § 20 ust. 1 tego rozporządzenia, organy emerytalne prowadząc postępowanie badają i oceniają całokształt sprawy o ustalenie prawa do zaopatrzenia emerytalnego lub wysokości świadczenia z tego tytułu na podstawie przedłożonych dokumentów, zeznań świadków oraz innych dowodów, a także oświadczeń wnioskodawcy. Jednym ze środków dowodowych poddawanych ocenie w ramach tego postępowania jest zaświadczenie

o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzane na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (§ 14 ust. 1 pkt 3). Oznacza to, że organ emerytalny może, lecz nie musi uwzględniać jego treści, a także prowadzić dalsze ustalenia dowodowe w tym zakresie, np. poprzez analizę innych dokumentów, przesłuchania świadków itp. Tego rodzaju czynności nie mieszczą się natomiast w dyspozycji art. 218 § 2 K.p.a. i nie mogą być wykonywane przez organy Policji przed wydaniem zaświadczenia w celu uzyskania nowych, nie istniejących dotychczas dowodów.

W ocenie organu odwoławczego, KWP prowadząc postępowanie wyjaśniające celem ustalenia stanu faktycznego koniecznego do wydania zaświadczenia przeanalizował akta osobowe zainteresowanego oraz inne materiały

w postaci: rejestrów teczek operacyjnych, rejestrów teczek dokumentów niejawnych, dzienników i książek ewidencyjnych, rejestrów postępowań wyjaśniających oraz postępowań dyscyplinarnych, rejestrów spraw dochodzeniowych, rejestrów odmów wszcząć , skorowidzów osób pokrzywdzonych, dzienników korespondencyjnych

i książek wydarzeń pozostających w dyspozycji Komendy Powiatowej Policji , w których nie odnaleziono dowodów na pełnienie przez wnioskodawcę służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.

W myśl § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz.U. Nr 86, poz. 734, dalej: rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków podwyższenia emerytur funkcjonariuszy Policji) emeryturę podwyższa się o podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej razy w ciągu roku, czynności operacyjno - rozpoznawcze lub dochodzeniowo - śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia. Warunki szczególnie zagrażające życiu i zdrowiu muszą mieć charakter rzeczywisty, a nie potencjalny, ponieważ sama służba w Policji łączy się z potencjalnym, przyszłym niebezpieczeństwem.

Na podstawie posiadanej dokumentacji organ I instancji po dokonaniu kwerendy w Komendzie Powiatowej Policji , gdzie były funkcjonariusz pełnił służbę, stwierdził, że skarżący nie wykonywał czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.

W ocenie organu II instancji przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające odpowiadało powyższym wymogom. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji w celu zbadania, czy skarżący wykonywał czynności służbowe w warunkach szczególnych, poddał wnikliwej analizie posiadaną dokumentację. Działanie to czyni zadość zasadom wynikającym z cytowanego powyżej § 14 ust.1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 18 października 2004 r.

Odnosząc się do powołanego przez skarżącego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2014r., sygn. akt U 12/13 organ odwoławczy stwierdził,

iż KWP nie "pominął," jak twierdzi skarżący, treści powyższego wyroku dokonując analizy posiadanych dokumentów odnoszących się do pełnionej służby przez. T.S.

Co do zarzutów naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, KWP stwierdził, iż organ I instancji postępował zgodnie z procedurą wydawania zaświadczeń określoną w Dziale K.p.a.

W tym stanie sprawy organ II instancji stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, co tym samym nie daje podstawy do uchylenia przedmiotowego postanowienia.

T.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

skargę na wyżej opisane postanowienie, w której zaskarżonemu aktowi zarzucił:

1. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 15 ust. 2 pkt 3 w związku z ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin poprzez jego błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie;

2. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 K.p.a. w związku z art. 107§ 3 K.p.a.

tj. niepodjęcie przez organ wszystkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w konsekwencji dokonanie ustaleń faktycznych niezgodnie ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak również wydanego przez organ I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisanych

W uzasadnieniu skargi T.S. podniósł miedzy innymi, że z treści uzasadnień postanowień wydanych zarówno przez organ I jak i II instancji wynika,

że w swojej argumentacji główny nacisk kładą one na okoliczność istnienia, jako podstawy do wydania wnioskowanego przez skarżącego zaświadczenia, rzeczywistych, a nie potencjalnych warunków szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.

W prezentowanej argumentacji w toku ustaleń faktycznych zarówno organ I jak i II instancji całkowicie pomijają fundamentalne znaczenie w niniejszej sprawie okoliczności wydania w dniu 27 maja 2014 r. przez Trybunał Konstytucyjny wyroku sygn. akt U 12/13, ogłoszonego w Dzienniku Ustaw z dnia 3 czerwca 2014 r. pod poz. 736, w którym orzekł o niezgodności § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r.

o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy oraz art. 92 ust.1 Konstytucji R P.

Komendant Wojewódzki Policji odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazała,

że akt ten narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia organu I instancji, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty skargi są zasadne.

Przedmiotem sprawy administracyjnej, wynikającym ze złożonego przez T.S. wniosku, było wydanie zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie przezeń służby w Policji w warunkach szczególnie zagrażających życiu

i zdrowiu w rozumieniu przepisów uzasadniających podwyższenie emerytury funkcjonariusza Policji.

Zasady wydawania zaświadczeń, jak trafnie wskazano to w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia uregulowane zostały w Dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy tam zawarte określają: przesłanki i tryb wydawania zaświadczeń (art. 217), kiedy istnieje obowiązek wydania zaświadczenia (art. 218), odmowę wydania zaświadczenia (art. 219) oraz ograniczenia w sprawie wydania zaświadczenia (art. 220). Ustawodawca uregulował w nich, w sposób kompleksowy, problematykę wydawania zaświadczeń w procedurze administracyjnej. W świetle tych przepisów w pełni zasadne jest stanowisko KWP wskazujące, że postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia ma charakter uproszczony. W piśmiennictwie akcentuje się, że postępowanie w tym przedmiocie "nie jest postępowaniem administracyjnym, jakiego dotyczy art. 1 pkt 1, a jedynie ma charakter administracyjny z uwagi na organy je stosujące i na jedną z prawnych form działania administracji, do których się ono odnosi" (vide: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2012, str. 692 i nast.). Postępowanie z wniosku o wydanie zaświadczenia ma na celu wystawienie dokumentu, który ma urzędowy charakter i który w myśl art. 76 K.p.a. stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Taki dokument może stanowić istotny dowód w innym postępowaniu, przemawia bowiem za nim prawne domniemanie prawdziwości.

W realiach przedmiotowej sprawy, organy orzekające obu instancji prawidłowo zakwalifikowały żądanie strony na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a., który stanowi,

że zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego poświadczenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Wniosek skarżącego o wydanie zaświadczenia stanowił konsekwencję wymogu prawnego wynikającego w przepisów dotyczących ustalenia prawa do emerytury funkcjonariusza Policji. W art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy ustawodawca przewidział podwyższenie emerytury funkcjonariusza o 0,5 % podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Konieczność udokumentowania uprawnień do podwyższenia emerytury na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy w formie zaświadczenia, stanowiącego środek dowodowy w postępowaniu przed organami emerytalnymi, wynika z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r., zgodnie z którym środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej.

Procedura wydania zaświadczenia, jak już wyżej zostało to zasygnalizowane, ma charakter uproszczony, co – wbrew przekonaniu skarżącego wyrażonemu zwłaszcza w zażaleniu na postanowienie organu I instancji – oznacza możliwość przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego tylko w ograniczonym zakresie. Ogranicza się ono do ustalenia źródeł danych i następnie stwierdzenia, czy posiadane przez organ dane odnoszą się do wnioskodawcy i potwierdzają zaistnienie określonego stanu faktycznego lub też potwierdzają dany stan prawny. Zaświadczenie jest bowiem aktem wiedzy a nie woli organu. Do postępowania tego nie znajdują zatem zastosowania te same reguły, co do postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej, a w szczególności nie stosuje się w tym postępowaniu przepisów regulujących postępowanie dowodowe związane z dokonywaniem przez organ ustaleń faktycznych. Postępowanie wyjaśniające, zmierzające do wydania zaświadczenia, prowadzone jest jedynie w zakresie pozwalającym na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego, a zatem nie obejmuje ich ustalenia. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że ustawodawca przewidział znacznie szersze uprawnienia do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do organu emerytalnego stanowiąc w art. 34 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, że "W celu ustalenia okoliczności mających wpływ na prawo do świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego lub ich wysokość oraz na wypłatę albo wstrzymanie tych świadczeń organ emerytalny może:

1) wzywać i przesłuchiwać zainteresowanych, świadków oraz zwracać się do biegłych o wydanie opinii i do innych organów o dokonanie czynności związanych

z toczącym się postępowaniem;

2) żądać od osób zgłaszających wnioski o świadczenia przedstawiania dowodów uzasadniających prawo do świadczeń i ich wysokość;

3) żądać od osób uprawnionych do świadczeń przedstawiania dowodów uzasadniających dalsze istnienie prawa do tych świadczeń oraz zawiadamiania

o okolicznościach mających wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość albo na wstrzymanie wypłaty tych świadczeń.

4) kierować osoby wymienione w pkt 2 i 3 do komisji lekarskich w celu stwierdzenia stopnia ich niezdolności do pracy i służby oraz ustalenia niezdolności do samodzielnej egzystencji, w rozumieniu ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a w sprawach rent rodzinnych - do lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych."

Również akt wykonawczy, tj. wskazane wyżej rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w § 20 ust. 1 stanowi,

że organy emerytalne prowadząc postępowanie badają i oceniają całokształt sprawy

o ustalenie prawa do zaopatrzenia emerytalnego lub wysokości świadczenia z tego tytułu na podstawie przedłożonych dokumentów, zeznań świadków oraz innych dowodów, a także oświadczeń wnioskodawcy. Jednym ze środków dowodowych poddawanych ocenie w ramach tego postępowania jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzane na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (§ 14 ust. 1 pkt 3).

W odniesieniu natomiast do zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu dostrzec trzeba przede wszystkim, że przepis § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 18 października 2004 r. stanowiący regulację szczególną, w sposób wyraźny wskazuje, iż winno być ono wydane na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach. W sposób jednoznaczny

i bezsprzeczny wyłączył tym samym szerszy zakres postępowania wyjaśniającego. Uproszczony charakter postępowania o wydanie zaświadczenia uniemożliwia stosowanie uregulowania art. 75 § 1 K.p.a., w myśl którego jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne w prawem, w szczególności zaś dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

Przyznając funkcjonariuszom w przepisie art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy

o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy uprawnienie do podwyższenia emerytury, ustawodawca zawarł w art. 15 ust. 6 ww. ustawy delegację do wydania rozporządzenia określającego szczegółowe warunki podwyższania emerytury, o których mowa w ust. 2i 3. Na podstawie tej delegacji wydane zostało wskazane w zaskarżonym postanowieniu rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy W § 4 ust. 1 tego rozporządzenia prawodawca przewidział, że emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych: podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13 orzekł, że § 4 pkt 1 rozporządzenia w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...).

W przedstawionym stanie faktycznym sprawy oraz w obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia stanie prawnym, kontrola legalności zaskarżonego aktu wymagała zbadania, czy w toku postępowania w przedmiocie wniosku stosowano się do wyżej przedstawionych zasad wydawania zaświadczeń oraz czy respektowano zmianę stanu prawnego będącą konsekwencją powyższego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Dokonując oceny z tego punktu widzenia, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie jest niewadliwe.

Wprawdzie zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy wyczerpująco uzasadniły swoje postanowienia i podkreślały wszechstronność przeprowadzonych działań sprawdzających akta osobowe funkcjonariusza i posiadane rejestry, wykazy itp. zbiory dokumentów, a także deklarowały niestosowanie cechy bezpośredniości

w odniesieniu do analizowanych czynności służbowych skarżącego podejmowanych

z zagrożeniem życia lub zdrowia, jednakże organ drugiej instancji w uzasadnieniu swojego postanowienia nie odniósł się w żaden sposób do zawartych w zażaleniu twierdzeń skarżącego, że KWP pominął w czynnościach sprawdzających

i w ustaleniach te okresy jego służby, w których był oddelegowany na kurs podstawowy do Szkoły Policji , na kurs podoficerski do Szkoły Policji , gdzie był delegowany na sezon letni podległego KPP a także okresu oddelegowania do służby w rewirze dzielnicowych lub do innej jednostki Policji. Takie przemilczenie organu stanowi mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 15 K.p.a.

W kontekście przywołanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie można też wykluczyć istotnego wpływu na wynik sprawy samego sposobu gromadzenia materiału przez organ I instancji, który jak wynika to z pisma na k. 52 akt administracyjnych z dnia [...] wystąpił do "WPiRD" o sprawdzenie

w dostępnych bazach danych czy funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował co najmniej razy w ciągu roku interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sprawach w których istniało "bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia". Z odpowiedzi jakiej udzielono w dniu

7 stycznia 2015 r. (k. 54) wynika, że nie ujawniono sytuacji, w których istniało "bezpośrednie" zagrożenie życia lub zdrowia. Podobnie sformułowano odpowiedź zawartą w piśmie z dnia 21 sierpnia 2014 r.

Świadczy to o tym, że organ I instancji badał posiadane zbiory dokumentów

w kontekście brzmienia przepisu § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy które już z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego, co do "bezpośredniości" zagrożenia nie obowiązywało, natomiast organ odwoławczy

z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie nie dostrzegając powyższego naruszenia.

W konsekwencji powyższych naruszeń prawa, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało uwzględnić skargę.

Przy ponownym rozstrzygnięciu sprawy rzeczą organu będzie przeprowadzenie czynności sprawdzających w aktach osobowych i posiadanych wykazach, skorowidzach itp. z uwzględnieniem aktualnego brzmienia przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę do podwyższenia emerytury funkcjonariusza Policji w zakresie w jakim wymagane jest zaświadczenie, przy uwzględnieniu wszystkich okresów jego służby.

Z tych względów należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.