Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 414/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6145 Sprawy dyrektorów szkół
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 63 ust. 1 i 3, art. 29 ust. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1148
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi Z. B. na zarządzenie Wójta Gminy D. z dnia [...] czerwca 2020 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia konkursu na stanowisko Dyrektora Zespołu Szkół w D. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Skarżący Z. B. wywiódł skargę na zarządzenie o numerze [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. Wójta Gminy D. K. (dalej jako "organ") w przedmiocie zatwierdzenia konkursu z dnia [...] czerwca 2020 r. na stanowisko Dyrektora Zespołu Szkół w D. K. Wydanemu zarządzeniu - na podstawie art. 101 ust. 1, 2 i 2a ustawy o samorządzie gminnym - zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 63 ust. 14 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie ujawniające się nieuzasadnionym przyjęciem, iż radni mogą być członkami komisji konkursowej na stanowisko dyrektora szkoły publicznej, podczas gdy prawidłowa analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku przeciwnego.

Mając na względzie powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego aktu, stwierdzenie jego niezgodności z prawem, ewentualnie stwierdzenie jego nieważności oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

Na poparcie skargi między innymi przytoczono, że w dniu [...] czerwca 2020 r. odbył się konkurs na stanowisko Dyrektora Zespołu Szkół w D. K. Zarządzeniem Wójta Gminy D. K. z dnia [...] maja 2020 r. o nr [...] w skład komisji konkursowej powołani zostali: I. M. przewodnicząca komisji (pracownik gminy), A. B. (radna - przewodnicząca Rady Gminy D. K.), A. M. (radny), a nadto trzech przedstawicieli organu nadzorującego, dwóch przedstawicieli rady pedagogicznej, dwóch przedstawicieli rady rodziców i jeden przedstawiciel związku zawodowego [...]. Wskutek przeprowadzonego konkursu, na stanowisko dyrektora wybrana została mgr K. S., a kandydatura skarżącego nie została uwzględniona. O decyzji podjętej przez komisję konkursową skarżący dowiedział się ustnie od członów komisji po zakończeniu jej prac w dniu [...] czerwca 2020 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. skarżący zakwestionował prawidłowość składu komisji w świetle obowiązujących regulacji prawnych, a tym samym ostateczny wybór dyrektora dokonany przez tę komisję. W tymże odwołaniu oraz w późniejszym piśmie precyzującym, skarżący podniósł, iż w toku przeprowadzenia procedury konkursowej doszło do poważnego uchybienia w powołaniu składu komisji (zarządzenie nr [...] z [...] maja 2020 r.), skutkującego ostatecznie nieprawidłowością zarządzenia nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. zatwierdzającego ważność tego konkursu, w związku z czym wniósł ostatecznie o unieważnienie konkursu z uwagi na sprzeczność z obowiązującymi regulacjami prawnymi, a w szczególności z art. 36a ust. 6 pkt 1 lit.a ustawy o systemie oświaty. Przepis ten w sposób wyczerpujący określa bowiem skład komisji konkursowej w już działającej szkole lub placówce. Do składu komisji konkursowej powołanej w celu przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora szkoły organ prowadzący powołuje m.in. swoich trzech przedstawicieli. Zapisy dotyczące członków komisji są jasne i organ prowadzący nie ma prawa jej zmieniać w drodze prawotwórczej wykładni. Wyrażenie "przedstawiciel organu" oznacza pracownika jednostki zapewniającej obsługę organu i pomocy w wykonywaniu jego ustawowych zadań. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 313/19 zaakceptował stanowisko WSA w Opolu, wyrażone w wyroku z dnia 25 października 2018 r. podkreślając, że w skład komisji konkursowej nie może wejść ani piastun organu, ani też przedstawiciel żadnego innego organu czy podmiotu niż wymieniony w sposób wyczerpujący w art. 63 ust. 14 pkt 1 Prawa oświatowego (mający analogiczne brzmienie jak art. 36a ust. 6 ustawy o systemie oświaty). Nie można więc powołać piastuna organu, jak też przedstawiciela innego organu jednostki samorządu terytorialnego, niż przedstawiciel organu wykonawczego. Gdyby ustawodawca dopuścił możliwość udziału w pracach komisji konkursowej osoby pełniące funkcję organu jednostki samorządu terytorialnego i to organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego - radnych, norma wyrażona w art. 63 ust. 1 h pkt. 1 Prawo oświatowe zostałaby skonstruowana w sposób wyraźnie dopuszczający udział tego organu w pracach komisji. Przez przedstawiciela organu należy zaś rozumieć pracownika jednostki zapewniającej obsługę organu i pomoc w wykonywaniu jego ustawowych zadań. Ponadto przedstawicielem organu prowadzącego szkołę powinny być osoby działające w imieniu i na rzecz tego organu, tj. organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego.

Jak dalej nadmieniono, w odpowiedzi na powyższe odwołanie organ wszakże poinformował skarżącego w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r., iż konkurs został przeprowadzony zgodnie z przepisami oraz że zostało wydane zarządzenie nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie zatwierdzenia konkursu. Sprawa do rozpatrzenia została następnie skierowana do Wojewody D. jako organu nadrzędnego. W odpowiedzi na powyższe odwołanie pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. Dyrektor Wydziału Nadzoru i Kontroli z upoważnienia Wojewody D. skierował do skarżącego pismo, w którym nie podzielił stanowiska skarżącego, a nadto dokonał – w ocenie skarżącego - zupełnie dowolnej i sprzecznej z obowiązującym orzecznictwem sądów administracyjnych interpretacji przepisów prawnych mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak legitymacji do jej zaskarżenia lub ewentualnie o oddalenie skargi w całości.

Organ podkreślił, że zasady powoływania na stanowisko dyrektora szkoły zostały uregulowane w ustawie z dnia 14 grudnia 2016 f. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 910), Zgodnie z art. 63 Prawa oświatowego stanowisko dyrektora szkoły lub placówki powierza organ prowadzący szkołę lub placówkę (ust. 1). Kandydata na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki wyłania się w drodze konkursu. Kandydatowi nie można odmówić powierzenia stanowiska dyrektora (ust. 10). Natomiast stosownie do przepisu ust. 14 przywołanego art. 63 Prawa oświatowego : "W celu przeprowadzenia konkursu organ prowadzący szkołę lub placówkę powołuje komisję konkursową w składzie: po trzech przedstawicieli: organu prowadzącego szkołę lub placówkę, organu sprawującego nadzór pedagogiczny; po dwóch przedstawicieli: rady pedagogicznej, rady rodziców; po jednym przedstawicielu organizacji związkowych reprezentatywnych w rozumieniu ustawy o Radzie Dialogu Społecznego, wyłonionym spośród członków ich jednostek organizacyjnych albo jednostek organizacyjnych organizacji związkowych wchodzących w skład reprezentatywnych organizacji związkowych, zrzeszających nauczycieli, obejmujących swoim zakresem działania szkołę lub placówkę, w której konkurs się odbywa - z zastrzeżeniem ust 15. Według § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 sierpnia 2017 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznego przedszkola, publicznej szkoły podstawowej, publicznej szkoły ponadpodstawowej lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1587 ze zm.) organ prowadzący publiczne przedszkole, publiczną szkołę lub publiczną placówkę wyznacza przewodniczącego komisji konkursowej, zwanej dalej "komisją", który kieruje jej pracami. Prawodawca w wymienionych przepisach nie zawarł żadnych unormowań dotyczących kwestii wyłączenia tzn. brak jest przepisów wskazujących podmioty, które nie mogą być przedstawicielami organu prowadzącego szkołę lub placówkę (co także istotne - nie sprecyzowano kręgu przedstawicieli organu prowadzącego). W treści art. 63 Prawa oświatowego brak jest również odesłania, które wskazywałoby na możliwość odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (np. art 268a) w zakresie wyznaczenia przedstawiciela organu prowadzącego do składu komisji konkursowej,

W konsekwencji stwierdzić trzeba, zdaniem organu, że żaden z obowiązujących przepisów Prawa oświatowego nie określa zakazu powoływania do komisji konkursowej radnego jako przedstawiciela organu prowadzącego (gminy), czy też obowiązku spełnienia przez przedstawiciela organu prowadzącego szkołę lub placówkę w komisji konkursowej wymogu pozostawania w stosunku pracy z jednostką organizacyjną zapewniającą obsługę i pomoc w wykonywaniu zadań. To zaś prowadzi do wniosku, że chociaż osoby pełniące funkcję radnych nie są bezpośrednio związane z organem prowadzącym (organizacyjnie), to nie świadczy to jeszcze o tym, że nie mogą być przedstawicielami tego organu (tj. osobami reprezentującymi wójta).

W dalszych wywodach odpowiedzi na skargę organ polemizował z twierdzeniami i stanowiskiem skargi prezentując odmienną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej. Według art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uwagi 1 do art. 134; a także wyroki NSA z 5 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1799/07; z 9 kwietnia 2008, sygn. akt II GSK 22/08; z 27 października 2010 r., sygn. akt I OSK 73/10).

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (tj. inne niż akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W świetle przepisu art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Odnośnie do aktów organów gmin, przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz. 713; zwanej poniżej w skrócie "u.s.g."), stosownie do którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Według art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. stwierdzenie nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy następuje wyłącznie w przypadku istotnego naruszenia prawa. Przez sprzeczność z prawem należy przy tym rozumieć niezgodność z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc z Konstytucją, ustawami, aktami wykonawczymi oraz z powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego. Powołana regulacja nie typizuje istotnych naruszeń prawa, podobnie jak nie charakteryzuje nieistotnych naruszeń prawa. Niemniej jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że istotne naruszenie prawa, to takiego rodzaju naruszenia prawa jak: wydanie zarządzenia przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia zarządzenia określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą wydania zarządzenia, czy też naruszenie procedury jego wydania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 117/11 oraz z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt 412/11).

Przedmiotem kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie zarządzenie Wójta Gminy D. K. nr [...] z [...] czerwca 2020 r. o zatwierdzeniu przeprowadzonego w dniu [...] czerwca 2020 r. konkursu na stanowisko Dyrektora Zespołu Szkół w D. K.

Legitymacja skarżącego do złożenia skargi na powołane zarządzenie opiera się na normie art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Postępowanie konkursowe zmierzające do wyłonienia kandydata na określone stanowisko powierzane przez organ administracji państwowej lub samorządowej jest postępowaniem w sprawie z zakresu administracji publicznej (por.: uchwała (7) NSA z dnia 10 lipca 2006 r., sygn. akt I OPS 7/05, wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 559/11). Czynności podejmowane w toku konkursu, na podstawie i w granicach prawa, przez organ administracji publicznej mają charakter władczych czynności publicznoprawnych, których adresatem są uczestnicy konkursu realizujący swoje własne uprawnienia do udziału w konkursie. Kwestia zatem, że zaskarżone zarządzenie stanowi akt z zakresu administracji publicznej nie może budzić żadnych wątpliwości. Należało natomiast rozważyć dopuszczalność złożenia skargi w kontekście spełnienia pozostałych kryteriów określonych w powołanym art. 101 ust. 1 u.s.g., a więc czy został naruszony interes prawny lub uprawnienie skarżącego poprzez wydanie zaskarżonego zarządzenia.

O naruszeniu interesu prawnego można mówić wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego lub procesowego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlegają uchwała lub zarządzenie organu gminy nie tylko niezgodne z prawem, ale i jednocześnie godzące w sferę prawną podmiotu, który wnosi skargę - wywołujące dla niego negatywne konsekwencje prawne np. w postaci zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Składając skargę, musi on zatem wykazać naruszenie własnego interesu prawnego, polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżonym aktem, a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego.

Na tym tle nie można zgodzić się z organem, że skarżący nie posiada legitymacji skargowej w rozpatrywanym przypadku. Skarżący posiada bowiem interes prawny do złożenia skargi, gdyż złożył ofertę w związku z ogłoszeniem konkursu na stanowisko dyrektora szkoły i w tym konkursie uczestniczył. Zarządzenie w przedmiocie zatwierdzenia (wyniku) konkursu posiada walor rozstrzygnięcia ostatecznego w postępowaniu konkursowym i zostało podjęte, co podniesiono na wstępie, w sprawie z zakresu administracji publicznej. Bezsprzecznie wynik konkursu wpływa bezpośrednio i konkretnie na sferę potencjalnych uprawnień uczestnika postępowania konkursowego. W orzecznictwie przyjmuje się możliwość wniesienia skargi na zarządzenie organu prowadzącego szkołę zatwierdzające konkurs (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., I OSK 680/12, uchwała NSA I OPS 5/14 z 13 kwietnia 2015 r.)

Spełnione zatem zostały warunki formalne do złożenia skargi w rozumieniu wyżej podanym.

Przystępując do kontroli zaskarżonego zarządzenia o zatwierdzeniu przeprowadzonego w dniu [...] czerwca 2020 r. konkursu na stanowisko dyrektora wymienionej wyżej placówki oświatowej, w wyniku którego to postępowania konkursowego wyłoniono innego niż skarżący kandydata, trzeba wskazać, że podstawą prawną do działania organu w tej mierze były unormowania art. 63 ust. 1 i 3 oraz art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1148 ze zm.) oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 sierpnia 2017 r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 1587) w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznego przedszkola, publicznej szkoły podstawowej, publicznej szkoły ponadpodstawowej lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego, w przypadku szkół i placówek prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego zadania i kompetencje organu prowadzącego, określone w art. 10 ust. 1 pkt 1-5 i 7, art. 62 ust. 2, art. 63 ust. 1, 12-14, 18 i 20, art. 66 ust. 1, art. 68 ust. 7 i 9, art. 91 ust. 8 oraz art. 128 ust. 1 - wykonuje odpowiednio: wójt (burmistrz, prezydent miasta), zarząd powiatu, zarząd województwa. Z kolei według art. 63 ust. 1 i ust. 3 tej ustawy - stanowisko dyrektora szkoły lub placówki powierza organ prowadzący szkołę lub placówkę, a kandydata na stanowisko dyrektora placówki, o której mowa w ust. 2, wyłania się w drodze konkursu. Jak stanowi § 8 ust. 2 przywołanego rozporządzenia wykonawczego - organ prowadzący publiczne przedszkole, publiczną szkołę lub publiczną placówkę zatwierdza konkurs albo unieważnia konkurs i zarządza ponowne jego przeprowadzenie w razie stwierdzenia:

1) nieuzasadnionego niedopuszczenia kandydata do postępowania konkursowego;

2) przeprowadzenia przez komisję postępowania konkursowego bez wymaganego udziału 2/3 jej członków;

3) naruszenia tajności głosowania, z zastrzeżeniem § 4 ust. 1;

4) innych nieprawidłowości, które mogły mieć wpływ na wynik konkursu.

W § 1 (zdanie pierwsze) zaskarżonego zarządzenia organ zatwierdził konkurs przeprowadzony w dniu [...] czerwca 2020 r. na stanowisko dyrektora wymienionej placówki oświatowej oraz wskazał (zdanie drugie), że konkurs został ogłoszony w dniu [...] maja 2020 r. i przeprowadzony przez komisję konkursową powołaną zarządzeniem nr [...] organu z dnia [...] maja 2020 r. W zdaniu trzecim wymieniono nazwisko wyłonionej w wyniku konkursu kandydatki. W § 2 postanowiono, że zarządzenie wchodzi w życie z dniem podpisania.

Oceniając legalność zaskarżonego zarządzenia Sąd nie dostrzegł naruszenia prawa. Trzeba bowiem zauważyć, że organ przede wszystkim działał w ramach przyznanych mu kompetencji i zgodnie z obowiązującą procedurą, wyznaczoną cytowanymi wyżej przepisami ustawowymi, a w szczególności ramami powołanego wyżej rozporządzenia z dnia [...] sierpnia 2017 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznego przedszkola, publicznej szkoły podstawowej, publicznej szkoły ponadpodstawowej lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej. Nie naruszono norm prawa stanowiących podstawę działania organu przy podjęciu tego – wymaganego prawem – aktu. Nie doszło do naruszenia trybu i zasad postępowania. Sąd przeanalizował akta administracyjne z postępowania konkursowego i żadnych uchybień prawa, które mogłyby zostać wzięte pod uwagę przy kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu, nie zauważył. Notabene, w skardze nie sformułowano zarzutów odnoszących się do materii uregulowanej zaskarżonym zarządzeniem. Zarzuty skargi ograniczają się jedynie do zakwestionowania składu komisji konkursowej, jej powołania, tymczasem nie mogą one mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonego zarządzenia. Przedmiotem oceny sądu administracyjnego w niniejszym przypadku jest bowiem wyłącznie ustalenie, czy istniały podstawy faktyczne i prawne do podjęcia zaskarżonego aktu i czy w tej materii nie doszło do naruszenia prawa. Przedmiotem zaskarżonego aktu zaś, co należy dobitnie podkreślić, jest zatwierdzenie konkursu na stanowisko dyrektora, a nie zagadnienie dotyczące powołania (w tym ustalenia składu) komisji konkursowej. Sprawa składu osobowego komisji konkursowej została uregulowana odrębnie wydanym zarządzeniem organu – nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. Jest to inny akt, który nie jest objęty skargą w niniejszej sprawie. W dacie zatem wydawania zaskarżonego zarządzenia ([...] czerwca 2020 r.), o zatwierdzeniu konkursu na stanowisko dyrektora, istniało już uprzednio w obrocie prawnym zarządzenie w przedmiocie powołania komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na to stanowisko i wywierało ono skutki prawne w postaci uznania, że komisja konkursowa w składzie wynikającym z zarządzenia nr [...] była prawnie umocowana do przeprowadzenia konkursu i wyłonienia kandydata na to stanowisko. Niewadliwie wobec tego organ uwzględnił skutki prawne tegoż zarządzenia i wynik przeprowadzonego konkursu przez powołaną w takim składzie komisję. Zarzut niewłaściwego składu komisji mógłby zostać uwzględniony w niniejszej sprawie tylko w przypadku gdyby ten skład nie był zgodny z zarządzeniem wydanym w sprawie powołania komisji konkursowej lub gdyby zarządzenie w sprawie powołania tej komisji utraciło byt prawny z mocą wsteczną (ex tunc) np. poprzez stwierdzenie nieważności tego zarządzenia z prawem, co musiałoby nastąpić w odrębnym trybie. Jednakże zarządzenie nr [...] z[...] maja 2020 r. pozostawało w mocy na dzień wydania zaskarżonego zarządzenia i nadal funkcjonuje w obrocie prawnym.

W takiej sytuacji argumentacja i wywody skargi nie mogą mieć znaczenia prawnego w rozpatrywanej sprawie.

W ocenie Sądu zatem, skoro w dniu podjęcia zaskarżonego aktu istniały podstawy faktyczne i prawne do jego wydania, a argumentacja skargi dotycząca wadliwości zarządzenia o powołaniu komisji konkursowej pozostaje bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonego zarządzenia o zatwierdzeniu konkursu na stanowisko dyrektora - to na podstawie art. 151 p.p.s.a, skarga podlegała oddaleniu w całości.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875). Zgodnie z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.