Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 402/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-05-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Marzena Kowalewska po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.B.o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 19 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżący K.B. w wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 19 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podając, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżący wskazał, że nie posiada środków finansowych na zapłatę zobowiązania określonego w zaskarżonej decyzji, nie ma oszczędności, z działalności gospodarczej ponosi stratę (w 2015 r. w wysokości [...] zł), wskazał też wydatki na konieczne utrzymanie w kwocie około [...] zł (wyżywienie [...] zł, koszty mieszkania [...] zł, kosmetyki [...] zł, chemia, odzież). Zdaniem skarżącego, brak możliwości zapłaty podatku, będzie skutkować wszczęciem postępowania egzekucyjnego, które doprowadzi skarżącego do niedostatku i nie będzie on w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb życiowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwana: "p.p.s.a.".), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że instytucja wtrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma służyć tylko tymczasowej ochronie strony skarżącej przed negatywnymi skutkami wykonania aktu, który może zostać wzruszony przez Sąd – do czasu wydania wyroku.

Powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu. Chodzi o takie sytuacje, w których nie będzie możliwe późniejsze wynagrodzenie powstałej szkody przez zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Dodać trzeba, że instytucja przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu, w związku z tym jej zastosowanie może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej. Co za tym idzie, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających żądanie wniosku, które nadto powinny być w miarę możliwości stosownie udokumentowane. Przy czym, jego uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.

W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, taka sytuacja nie zachodzi. Argumentacja zastosowana przez skarżącego jest zbyt ogólna dla dokonania oceny realnego zagrożenia wywołanego wykonaniem decyzji.

Wskazano bowiem na ponoszenie straty z działalności gospodarczej, brak oszczędności, wysokość ponoszonych wydatków na utrzymanie oraz obawę przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, które doprowadzi do niedostatku

i uniemożliwi zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Skarżący nie podał jednak jakichkolwiek konkretnych informacji, odnoszących się do danych liczbowych – wartości przychodów (gdyż to one wpływają na możliwości finansowe przedsiębiorcy, zaś straty są jedynie wynikiem bilansowym), majątku trwałego. Nie podjął też próby udokumentowania danych, które wskazywałyby na prawdopodobieństwo wyrządzenia niepowetowanej szkody.

Poza tym nie można tracić z pola widzenia charakteru instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, który jest tylko tymczasowy, to jest do czasu wydania wyroku – co już wyżej zostało zaakcentowane. Tymczasem argumenty skarżącego odnoszą się do skutków, których perspektywa powstania jest długofalowa.

W każdym razie pamiętać trzeba, że wykonanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe zawsze powoduje określone konsekwencje finansowe, jednakże nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Istotnym jest również, iż przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenia odwracalne. Tym samym w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, wyegzekwowana kwota zobowiązania podatkowego będzie podlegać zwrotowi.

Mając na uwadze powyższe, wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji należało uznać za nieuzasadniony i związku z tym, na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.