Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 48/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 19 poz 239
law: Ustawa z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw.
article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA: Jolanta Sikorska Sędziowie : Sędzia WSA: Małgorzata Masternak - Kubiak Asesor WSA: Alojzy Wyszkowski Protokolant: Magdalena Domańska - Byskosz po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi W. S. na decyzję D. Kuratora Oświaty z dnia [...]roku Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nadania stopnia nauczyciela kontraktowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] D. Kurator Oświaty na podstawie art. 9b ust. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 z późn. zm.) oraz art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 329) oraz § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. Nr 98, poz. 433 ze zm.), art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję wydaną przez Prezydenta W. z dnia [...]r. Nr [...]w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Ośrodka Szkolno-Wychowawczego nr [...] we W. z dnia [...]r. Nr [...] aktu nadania skarżącemu – W. S. stopnia nauczyciela kontraktowego, ze względu na brak kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkole specjalnej.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż skarżący legitymuje się dyplomem ukończenia studiów magisterskich na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Z. G., na kierunku filologia polska (nr dyplomu [...], z dnia [...] r.) oraz świadectwem ukończenia studiów podyplomowych w zakresie resocjalizacji w Instytucie Pedagogiki Specjalnej D. Wyższej Szkoły Edukacji (nr [...], z dnia [...]r.). W dniu [...] r. zatrudniony był na stanowisku nauczyciela języka polskiego w Gimnazjum nr [...] przy Ośrodku Szkolno-Wychowawczym nr [...] we W. (zaświadczenie Dyrektora Ośrodka z dnia [...]r.) Zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r., stopień nauczyciela kontraktowego z mocy prawa uzyskały jedynie osoby zatrudnione w dniu 6 kwietnia 2000 r. na podstawie umowy o pracę, zgodnie z wymaganymi kwalifikacjami.

Kwestię kwalifikacji nauczycieli w dacie wydania decyzji dyrektora Ośrodka Szkolno-Wychowawczego nr [...] we W. w sprawie nadania W. S. stopnia nauczyciela kontraktowego regulowały przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. Nr 98, poz. 433 ze zm.), § 4 ust. 1 pkt 2 stanowił, że: "kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkołach i placówkach kształcenia specjalnego posiadała osoba, która ma kwalifikacje do pracy w szkołach i placówkach powszechnych, wymienionych w § 2, 2a i 3 rozporządzenia, a ponadto ukończyła nadające kwalifikacje do pracy w określonym typie kształcenia i wychowania specjalnego, studia podyplomowe, uzupełniające lub inne prowadzone przez szkołę wyższą albo odpowiedni kurs." Organ odwoławczy wskazał, iż warunkiem uzyskania stopnia nauczyciela kontraktowego z mocy prawa na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. było posiadanie wymaganych kwalifikacji w dniu wejścia w życie ustawy, czyli w dniu 6 kwietnia 2000 r. Skarżący nabył pełne kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkole specjalnej z chwilą ukończenia studiów podyplomowych z zakresu resocjalizacji w dniu [...] r. Ponadto podano, że decyzja z dnia [...]r. jest tylko aktem deklaratoryjnym, potwierdzającym uzyskanie stopnia ,które nastąpić mogło z mocy prawa w dniu [...] r.

Od powyższej decyzji W. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisu art. 138 § 1 kpa oraz wniósł o stwierdzenie jej nieważności. W uzasadnieniu wskazał, iż pomimo swojej wadliwości decyzja Dyrektora Ośrodka Szkolno - Wychowawczego Nr [...] we W. funkcjonowała w obrocie prawnym przez okres trzech lat i spowodowała w tym okresie daleko idące skutki prawne, do których należy zaliczyć między innymi korzystanie we wspomnianym okresie przez skarżącego z praw oraz podleganie obowiązkom nauczyciela kontraktowego, rozpoczęcie stażu na nauczyciela mianowanego oraz upływ całego jego kresu a następnie zdanie egzaminu przed właściwą komisją kwalifikacyjną. Decyzja ta ponadto wywołała skutki prawne także w zakresie pozbawienia skarżącego możliwości skorzystania z uprawnień wynikających z przepisu prawa. W ocenie skarżącego stwierdzenie nieważności wyżej wspomnianej decyzji spowodowało utratę wszystkich nabytych uprawnień, w szczególności związanego z zaliczeniem procedury awansu zawodowego prawa do uzyskania stopnia nauczyciela mianowanego, a także stawia skarżącego w sytuacji osoby, która musi rozpoczynać od stopnia nauczyciela stażysty drogę awansu zawodowego, którą mógł odbyć w poprzednich trzech latach funkcjonowania w obrocie prawnym wadliwej decyzji. Ponadto skarżący wskazał, iż sporna decyzja z dnia [...]r. wywołała nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 kpa. Skarżący zarzucił naruszenia zasady ogólnej postępowania administracyjnego ujętej w art. 7 kpa poprzez niezbadanie z urzędu skutków prawnych jakie wywołała decyzja, którą unieważniono. W ocenie skarżącego takie działanie organu narusza także drugą z zasad wyrażonych w art. 7 kpa - uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, albowiem pozbawienie strony praw nabytych w dobrej wierze jest jaskrawym przypadkiem nieuwzględnienia w postępowaniu cytowanej zasady. W uzasadnieniu skargi W. S. podał także, że skarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, albowiem jego zdaniem decyzję unieważniającą decyzję Dyrektora Ośrodka Szkolno - Wychowawczego Nr [...]5 we W. z dnia [...]r. winien był wydać D. Kurator Oświaty nie, zaś Prezydent W.

W odpowiedzi na skargę D. Kurator Oświaty wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu podał, iż faktem jest, że skarżący w dacie nadania stopnia nauczyciela kontraktowego nie nabył praw do uzyskania tego stopnia na podstawie przepisu wskazanego w decyzji. Jest wiec to, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, rażące naruszenie prawa w związku z czym podtrzymał swoją wcześniejszą argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie.

Skarżący W. S. w skardze na decyzję D. Kuratora Oświaty we W. z dnia [...] r. zarzucił rażące naruszenie przepisu art. 138 § 1 kpa oraz wniósł o stwierdzenie jej nieważności. W uzasadnieniu wskazał, iż pomimo swojej wadliwości decyzja Dyrektora Ośrodka Szkolno - Wychowawczego Nr [...] we W. funkcjonowała w obrocie prawnym przez okres trzech lat i spowodowała w tym okresie daleko idące skutki prawne, do których należy zaliczyć między innymi korzystanie we wspomnianym okresie przez skarżącego z praw oraz podleganie obowiązkom nauczyciela kontraktowego, rozpoczęcie stażu na nauczyciela mianowanego oraz upływ całego jego okresu, a następnie zdanie egzaminu przed właściwą komisją kwalifikacyjną. Decyzja ta ponadto wywołała skutki prawne także w zakresie pozbawienia skarżącego możliwości skorzystania z uprawnień wynikających z przepisu prawa. W ocenie skarżącego stwierdzenie nieważności wyżej wspomnianej decyzji spowodowało utratę wszystkich nabytych uprawnień, w szczególności związanego z zaliczeniem procedury awansu zawodowego prawa do uzyskania stopnia nauczyciela mianowanego, a także stawia skarżącego w sytuacji osoby, która musi rozpoczynać od stopnia nauczyciela stażysty drogę awansu zawodowego, którą mógł odbyć w poprzednich trzech latach funkcjonowania w obrocie prawnym wadliwej decyzji. Ponadto skarżący wskazał, iż sporna decyzja z dnia [...]r. wywołała nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 kpa. Skarżący zarzucił naruszenie zasady ogólnej postępowania administracyjnego ujętej w art. 7 kpa poprzez niezbadanie z urzędu skutków prawnych jakie wywołała decyzja, którą unieważniono. W ocenie skarżącego takie działanie organu narusza także drugą z zasad wyrażonych w art. 7 kpa - uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, albowiem pozbawienie strony praw nabytych w dobrej wierze jest jaskrawym przypadkiem nieuwzględnienia w postępowaniu cytowanej zasady. W uzasadnieniu skargi W. S. podał także, że skarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, albowiem jego zdaniem decyzję unieważniającą decyzję Dyrektora Ośrodka Szkolno- Wychowawczego Nr [...] we W. z dnia [...]r. winien był wydać D. Kurator Oświaty nie zaś Prezydent W.

Decyzja administracyjna dotknięta wadami wskazanymi w art. 156 §1 pkt 2 kpa jest indywidualnym aktem administracyjnym, który istnieje w obrocie prawnym do czasu jego eliminacji w trybie i na zasadach określonych procedurą administracyjną. Dopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji obwarowana jest w kpa trzema przesłankami: przesłanką pozytywną w postaci wystąpienia jednej z enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa podstaw oraz negatywnymi to jest upływem terminu oraz spowodowaniem przez decyzję nieodwracalnych skutków prawnych.

W niniejszej sprawie organ administracyjny – Prezydent W., stwierdzając nieważność decyzji z dnia [...]r. Nr 3 Dyrektora Ośrodka Szkolno-Wychowawczego nr [...] we W. w sprawie aktu nadania stopnia nauczyciela kontraktowego powołał jako podstawę art. 156 § 1 pkt 2 kpa, to jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. Organ II instancji – D. Kurator Oświaty decyzją z dnia [...]r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...]r., podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu I instancji.

Pojęcie rażącego naruszenia prawa należy łączyć z rozstrzygnięciem sprawy oczywiście sprzecznym z wyraźnym, nie budzącym wątpliwości przepisem, co wobec jego brzmienia jest łatwo widoczne.

Decydującym dla oceny, czy istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest stan prawny obowiązujący w dniu wydania przedmiotowej decyzji. Zgodnie z ówczesnym art. 9 ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela na stanowisku nauczyciela mogła być zatrudniona osoba, która posiadała wykształcenie wyższe z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym lub ukończyła zakład kształcenia nauczycieli i podejmuje prace na stanowisku, do którego są to wystarczające kwalifikacje. Warunkiem zaś nadania nauczycielowi stopnia awansu zawodowego – nauczyciela kontraktowego jest spełnienie wymagań z powołanego wyżej przepisu co do kwalifikacji z zastrzeżeniem jego ust. 2 i 3, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego oraz uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej (art. 9 lit.b ust 1 Karty Nauczyciela).

Przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej nadania skarżącemu stopnia nauczyciela kontraktowego był brak posiadania przez skarżącego w dniu [...]r. wystarczających kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela języka polskiego w ośrodku szkolno - wychowawczym.

Zgodnie z treścią § 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. dotyczącego szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (DZ. U. z 1991, Nr 98, poz. 433), kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w przedszkolu, szkołach oraz placówkach kształcenia i wychowania specjalnego posiada osoba, która:

- legitymuje się dyplomem ukończenia studiów wyższych na kierunku pedagogika o specjalności pedagogika specjalna lub na kierunku psychologia o specjalności nadającej kwalifikacje do pracy w określonym typie placówki kształcenia i wychowania specjalnego,

- ma kwalifikacje do nauczania i prowadzenia zajęć w szkołach i placówkach wymienionych w § 2, 2a i 3, a ponadto ukończyła - nadające kwalifikacje do pracy w określonym typie placówki kształcenia i wychowania specjalnego - studia podyplomowe, uzupełniające lub inne prowadzone przez szkołę wyższą albo kurs prowadzony przez kolegium nauczycielskie, placówkę doskonalenia nauczycieli lub inną instytucję, osobę prawną lub fizyczną, które mogą prowadzić takie kursy zgodnie z przepisami w sprawie placówek doskonalenia nauczycieli.

Ponadto posiada kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w przedszkolach specjalnych, szkołach podstawowych specjalnych i innych placówkach kształcenia i wychowania specjalnego posiada również osoba, która ukończyła kolegium nauczycielskie o specjalności nadającej kwalifikacje do pracy w określonym typie placówki kształcenia i wychowania specjalnego.

Zgodnie z brzmieniem art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2002 r., stopień nauczyciela kontraktowego z mocy prawa uzyskały jedynie osoby zatrudnione w dniu 6 kwietnia 2000 r. na podstawie umowy o pracę, zgodnie z wymaganymi kwalifikacjami.

W przedmiotowej sprawie skarżący – W. S. w dniu [...]r. otrzymał decyzję – akt nadania stopnia nauczyciela kontraktowego na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 329). Zgodnie z treścią powyższego przepisu, nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie w/w ustawy (to jest w dniu 6 kwietnia 2000r.) na podstawie umowy o pracę zgodnie z kwalifikacjami uzyskali w tym dniu, z mocy prawa, stopień nauczyciela kontraktowego.

Z powyższej decyzji wynika, iż skarżący w dniu [...]r. uzyskał z mocy prawa stopień nauczyciela kontraktowego. Ponadto stwierdzono, że nauczyciel posiada kwalifikacje: wykształcenie wyższe magisterskie z przygotowaniem pedagogicznym. Następnie w dniu [...] r. Prezydent W. wydał na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kpa (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z póź. zm.) decyzję w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Ośrodka Szkolno-Wychowawczego nr [...] we W. Organ I instancji wskazał, że do wymaganych w dniu [...] r. kwalifikacji brakuje skarżącemu odpowiedniego przygotowania do pracy w placówce kształcenia specjalnego w związku z czym uznał, że akt nadania stopnia nauczyciela kontraktowego został wydany z rażącym naruszeniem prawa.

Z akt sprawy wynika, że skarżący legitymuje się dyplomem ukończenia studiów magisterskich na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Z. G., na kierunku filologia polska (nr dyplomu [...], z dnia [...]r.) oraz świadectwem ukończenia studiów podyplomowych w zakresie resocjalizacji w Instytucie Pedagogiki Specjalnej D. Wyższej Szkoły Edukacji (nr [...], z dnia [...]r.). W dniu [...]r. zatrudniony był na stanowisku nauczyciela języka polskiego w Gimnazjum nr [...] przy Ośrodku Szkolno-Wychowawczym nr [...] we W. (zaświadczenie Dyrektora Ośrodka z dnia [...]r.).

Warunkiem uzyskania stopnia nauczyciela kontraktowego z mocy prawa na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. było posiadanie wymaganych kwalifikacji w dniu wejścia w życie ustawy, czyli w dniu 6 kwietnia 2000 r. Zważyć należy, że skarżący pełne kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkole specjalnej nabył dopiero po ukończeniu studiów podyplomowych z zakresu resocjalizacji w dniu [...] r.

Wobec niespełnienia zatem przez skarżącego wymagań kwalifikacyjnych w dniu wejścia w życie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 329) należy podzielić stanowisko organu zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, iż nadanie stopnia awansu zawodowego nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.

Przesłanki wskazane w art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 200 r. są wyraźnie określone i nie pozwalają na ich rozszerzającą wykładnię , stąd decyzję z dnia [...] r. należy uznać za wadliwą w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności.

Rażące naruszenie prawa zachodzi bowiem, gdy organ administracji wbrew literalnemu brzmieniu przepisu przyzna uprawnienie stronie mimo, że narusza tym wyraźne nie budzące wątpliwości interpretacyjnych normy prawa materialnego, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Należy dodać, iż zarzuty podnoszone w skardze, a w szczególności powoływanie się na prawa nabyte i nieodwracalność skutków prawnych jest całkowicie chybione. Powołane przez skarżącego zasady ogólne postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7 k.p.a. w niczym w ocenie Sądu nie zostały naruszone albowiem wręczenie nauczycielowi nie posiadającemu kwalifikacji nauczyciela kontraktowego aktu nadania stopnia nauczyciela mianowanego nie stanowi nieodwracalności skutków prawnych w rozumieniu przepisu art. 156 § 2 k.p.a.

W kwestii nieodwracalności skutków prawnych decyzji administracyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się wielokrotnie. W wyroku z dnia 19 lutego 2002 r., sygn. I SA 1796/00 (LEX nr 81755) wskazał iż: "Przepis art. 156 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1980 r. Nr 9, poz. 26 ze zm.) stanowi, że nie stwierdza się nieważności decyzji, gdy wywołała nieodwracalne skutki prawne. Odwracalność lub nieodwracalność skutku prawnego decyzji należy rozpatrywać mając na uwadze zakres właściwości organów administracji publicznej oraz ich kompetencje. Jeżeli cofnięcie, zniesienie, odwrócenie skutków prawnych decyzji wymaga takich działań, do których organ administracji publicznej nie ma umocowania ustawowego, czyli nie może zastosować formy aktu administracyjnego indywidualnego, nie może też skorzystać z drogi postępowania administracyjnego, to wtedy właśnie skutek prawny decyzji będzie nieodwracalny. Nie oznacza to, że jest to nieodwracalność absolutna, że mamy do czynienia z totalną niemożnością przywrócenia poprzedniego stanu prawnego w ramach całego porządku prawnego. Jest to niedowracalność skutku prawnego względna w tym znaczeniu, że "odwrócenie" tego skutku jest prawnie niedostępne dla organu administracji publicznej działającego w granicach obowiązywania norm prawa publicznego w formach prawnych właściwych dla tej administracji i w trybie postępowania przypisanym tejże administracji. Nieodwracalność skutków prawnych oznacza, iż decyzja dotknięta nieważnością nie jest aktem pozornym i bezskutecznym, lecz że pozostając w obrocie prawnym może wywoływać skutki prawne i niektóre z nich należy zachować, z uwagi na ich nieodwracalność, chociażby nawet były dotknięte ułomnościami."

Powoływanie się przez skarżącego na zasadę określoną w art. 7 k.p.a. jest o tyle wadliwe, że to właśnie interes społeczny wyrażający się we właściwym procesie nauczania, do którego uczniowie mają prawo, uzasadnia unieważnienie aktu nadania stopnia awansu zawodowego skarżącemu. Chybione jest także powoływanie się przez W. S. na ochronę praw nabytych, bowiem jeśli skarżący nabył je, to z rażącym naruszeniem prawa. Wadliwy jest także zarzut nieważności decyzji Prezydenta W. wywodzony z treści art. 9h ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karty Nauczyciela (Dz. U. z 2003 r. Nr 118 z późn. zm.). Prezydent W. bowiem nie unieważnił czynności w toku postępowania o nadanie stopnia awansu nauczyciela. W powyższej sprawie organem I instancji w przedmiocie aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela był Dyrektor Ośrodka Szkolno-Wychowawczego, w którym skarżący był zatrudniony, natomiast zgodnie z art. 9b ust. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112) organem wyższego stopnia w stosunku do dyrektora szkoły jest prezydent miasta. "Akt nadania wydaje w tym przypadku dyrektor szkoły, a zgodnie z art. 9b ust. 7 pkt 1 organem wyższego stopnia jest w stosunku do niego organ prowadzący szkołę. Jest nim zgodnie z utrwalonym orzecznictwem gmina, a ponieważ sprawa dotyczy wydawania decyzji indywidualnych, to na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.) burmistrz, wójt lub prezydent" (wyrok NSA z dnia 9 maja 2001 r., sygn. II SA 3344/00, LEX nr 53804).

Podkreślić ponownie należy, iż sąd administracyjny jest właściwy jedynie do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Nie ma też prawa do oceniania słuszności obowiązujących przepisów i przyjętych w nich rozwiązań prawnych. Dlatego też stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem, nie ma możliwości poddawania jej ocenie pod kątem słuszności, czy sprawiedliwości społecznej.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wydane w sprawie decyzje w niczym nie naruszają prawa. Skarga zatem jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 wyżej powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.