Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2556/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w P. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowego uwarunkowania realizacji dla przedsięwzięcia polegającego na budowie fabryki samochodów oddala skargę


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 127 § 2 kpa oraz art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z późn.), zwanej dalej ustawy ooś – po rozpatrzeniu odwołań Stowarzyszenia [...] i Stowarzyszenia [...], decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] – wydaną na skutek wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. – ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie fabryki samochodów [...] w W. Projektowana inwestycja zlokalizowana będzie w województwie [...], powiecie w., w granicach gminy W., na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], obręb [...]. Inwestycja realizowana będzie w granicach [...]. Całkowita powierzchnia terenu przeznaczonego pod realizację inwestycji wynosi [...] ha. Pod planowane przedsięwzięcie przewiduje się zajęcie fragmentu przedmiotowego terenu. Pozostała część, aktualnie niezainwestowana, stanowić będzie rezerwę pod przyszłą rozbudowę zakładu.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz zarzuty jakie zostały podniesione przez odwołujących się. Rozpatrując zaś sprawę stwierdził, że w trakcie postępowania organu pierwszej instancji dokumentacja została zgromadzona w stopniu wystarczającym do pełnego i prawidłowego rozpoznania sprawy. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, opierając się na materiałach dołączonych przez inwestora do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz stosownych opiniach organów, wnioskach i informacjach przedstawionych przez strony postępowania, a także materiałach zebranych w wyniku procedury udziału społeczeństwa, dokonał analizy i oceny w zakresie wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi. Po wnikliwym zbadaniu poprawności postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji i stwierdzeniu braku uchybień i naruszenia prawa, organ odwoławczy w dalszej kolejności szczegółowo rozpatrzył i ustosunkował się do wniesionych zarzutów.

Organ odwoławczy wskazał, że Stowarzyszenie [...] tezę dowodową odwołania od decyzji organu pierwszej instancji oparło w głównej mierze na zarzucie dotyczącym naruszenia art. 108 kpa poprzez nadanie zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności.

Odnosząc się do powyższego Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, że zgodnie z brzmieniem art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy ooś, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części – wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.). Z kolei w art. 72 ust. 3 ustawy ooś, ustawodawca określił obowiązek, według którego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 ww. ustawy, Złożenie wniosku powinno nastąpić w terminie 4 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna.

W przedmiotowej sprawie kluczowym zagadnieniem jest przedstawienie charakteru prawnego decyzji opatrzonej klauzulą rygoru natychmiastowej wykonalności (wyjaśnienie pojęcia "wykonalności decyzji") oraz decyzji ostatecznej, a tym samym udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy wydanie decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy ooś na podstawie nieostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach opatrzonej jednak klauzulą rygoru natychmiastowej wykonalności, stanowi naruszenie prawa uzasadniające usunięcie takiej decyzji z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja nieostateczna to decyzja, od której służy prawo wniesienia odwołania. Decyzja taka jest co do zasady jeszcze niewykonalna. Przymiot wykonalności rozstrzygnięcie uzyskuje dopiero z chwilą uostatecznienia się, za wyjątkiem sytuacji, gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności lub gdy decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy szczególnych przepisów prawa. Ponadto, decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, gdy jest zgodna z żądaniem wszystkich stron. Natomiast rygor natychmiastowej wykonalności oznacza, że decyzja administracyjna staje się wykonalna i stanowi tytuł egzekucyjny, mimo że nie jest jeszcze ostateczna. Oznacza to odstępstwo od ustanowionej w postępowaniu administracyjnym zasady, że przed upływem terminu wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu i że wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji (art. 130 § 1 i § 2 kpa). Niemniej jednak podkreślenia wymaga, że opatrzenie rozstrzygnięcia organu administracji rygorem natychmiastowej wykonalności nie wywołuje skutków w postaci uostatecznienia się decyzji administracyjnej, natomiast sprawia że decyzja nadaje się do wykonania.

W kontekście powyższego organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma na celu określenie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji inwestycji, w tym wskazanie na zagrożenia jakie mogą wystąpić w związku z tą realizacją oraz na sposoby przeciwdziałania tym zagrożeniom. Decyzja ta ustala czy planowane przedsięwzięcie jest zgodne z przepisami prawa w zakresie ochrony środowiska, nie powoduje jednak żadnych skutków prawno-rzeczowych w postaci np. utraty praw własności, nie upoważnia również do rozpoczęcia robót budowlanych. Postępowanie administracyjne zmierzające do wydania omawianej decyzji, jak i sama decyzja, mają charakter przygotowawczy, a jednocześnie obligatoryjny do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy ooś. Wykonalność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyraża się w taki sposób, że jej wydanie jest przesłanką uprawniającą podmiot wnioskujący do wystąpienia o kolejne decyzje w procesie inwestycyjnym.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, powołując się na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 8 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2169/11 wyjaśnił, że bezpodstawności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie można upatrywać w braku możliwości wykonania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem z art. 86 ustawy ooś, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 tej ustawy. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach umożliwia inwestorowi ubieganie się o zezwolenie na realizacji inwestycji i z tego względu należy je ocenić jako w pełni uzasadnione.

Skoro zatem objęcie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach instytucją wyrażoną w art. 108 kpa wywołuje skutek bezpośredni w postaci jej natychmiastowej wykonalności, który w przedmiotowej sprawie należy identyfikować z możnością posługiwania się nią przed organami wydającymi kolejne decyzje (ww. art. 72 ustawy ooś), to tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa.

Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach została wydana bez podstawy prawnej, tj. na podstawie uchylonego aktu prawa miejscowego - uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] w sprawie Aktualizacji Programu Ochrony Powietrza dla strefy: [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r., poz. [...]), organ odwoławczy wyjaśnił, że każdorazowo podstawę prawną w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowią przepisy ustawy ooś, a nie akty prawa miejscowego. Faktem jest, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. przytoczył nieaktualny akt prawa miejscowego, tj. ww. uchwałę Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Uchwała ta została uchylona uchwałą Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2013 r., Nr [...], w sprawie określenia Programu ochrony powietrza dla strefy [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2013 r., poz. [...]). Jednakże ta uchwała jest wynikiem wprowadzenia nowego podziału stref, w których dokonuje się oceny jakości ochrony powietrza i uwzględnia ona dotychczasowe programy ochrony powietrza wraz z ich aktualizacjami. Ponadto organ pierwszej instancji, rozstrzygając przedmiotową sprawę, nie opierał się na uchylonej uchwale. Organ jedynie stwierdził, że działania, jakie inwestor zamierza podjąć przy realizacji przedsięwzięcia, wpisują się w działania kierunkowe zmierzające do przywrócenia standardów jakości powietrza w zakresie pyłu PM 10, a tym samym pyłu PM 2,5. Za niesłuszny, wobec powyższego, organ odwoławczy uznał zarzut skarżącego podmiotu, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. nie działał na podstawie przepisów prawa, czym naruszył art. 6 ustawy kpa.

Za pozbawiony uzasadnienia organ odwoławczy również uznał zarzut dotyczący naruszenia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. przepisów postępowania, tj. art. 81 ustawy ooś, poprzez jego niezastosowanie i brak zaproponowania przez organ pierwszej instancji alternatywnego rozwiązania realizacji inwestycji, które w niższym stopniu oddziaływałoby na środowisko.

Odnosząc się do tego zarzutu organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 81 ustawy ooś, jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. W związku z przedstawionym zarzutem, podstawową wątpliwością związaną z propozycją realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie niż wskazany we wniosku o wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia jest ustalenie, jaki wariant realizacji inwestycji byłby bardziej właściwy oraz jakie względy merytoryczne przemawiałyby za jego wykonaniem.

Z treści odwołania nie wynika, czy wariant, który miałby zostać zaproponowany do realizacji przez organ administracji, ma być jednym z przedstawionych przez wnioskodawcę w raporcie, ale innym niż wybrany przez niego, czy też zupełnie nowym, wcześniej przez wnioskodawcę nierozważanym, który zdaniem odwołującego się podmiotu "najpełniej umożliwi zapewnienie właściwych standardów ochrony środowiska". W świetle zaprezentowanych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko wyników analiz środowiskowych, z których wynika, że nie dojdzie do przekroczenia standardów jakości środowiska, niezasadne jest wymaganie od organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przeprowadzania kolejnych procedur oceny oddziaływania na środowisko, celem ewentualnego znalezienia wariantu mniej ingerującego w środowisko.

W postępowaniu, w ramach którego przeprowadzana jest ocena oddziaływania na środowisko, organ wydający decyzję określa warunki realizacji przedsięwzięcia w wariancie wskazanym przez inwestora, o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art, 81 ust. 1 ustawy ooś, a tych Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w toku rozpatrywania niniejszej sprawy nie stwierdził.

Według pełnomocnika Stowarzyszenia [...] wadliwość postępowania w sprawie wydania zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia wynika również z braku przeprowadzenia wnioskowanego przez Stowarzyszenie postępowania dowodowego – w szczególności dowodu z oględzin terenu inwestycji, dowodów z dokumentów oraz przesłuchania zawnioskowanych świadków. Według Stowarzyszenia, brak przeprowadzenia ww. dowodów wskazuje, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o nieustalony stan faktyczny. W związku z powyższym Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w P. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 kpa, art. 31 § 3 kpa, art. 75 kpa, art. 77 kpa, art. 78 § 1 kpa, art. 80 kpa oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 71 ustawy ooś oraz § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.). Powołując się w odwołaniu na liczne obowiązki organów administracji publicznej, wynikające tak z doktryny jak i orzecznictwa, w zakresie czynności zmierzających do prawidłowego zgromadzenia materiału dowodowego w postępowaniu, pełnomocnik odwołującego się Stowarzyszenia nie wskazał konkretnych uchybień Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. i ewentualnie wynikających z nich negatywnych skutków prawnych.

Odnosząc się do ustalonego stanu faktycznego, organ odwoławczy wskazał na okoliczność, według której Stowarzyszenie [...] wystąpiło do organu pierwszej instancji z wnioskiem z dnia 22 sierpnia 2014 r., w którym wniosło o niezwłoczne przeprowadzenie dowodu z oględzin terenu inwestycji. Wnoszący uzasadniał ww. żądanie okolicznością, według której "prace najsilniej ingerujące w środowisko na terenie inwestycji trwają (w podstawowej części już zostały zrealizowane), a niniejsze postępowanie ma charakter pozorny". Tak argumentując pełnomocnik Stowarzyszenia powołał się na zapisy raportu o oddziaływaniu na środowisko, w którym zawarto informację, że "inwestycja nie wymaga żadnej wycinki drzew i krzewów, wylesień i likwidacji siedlisk przyrodniczych, bowiem wszystkie te prace (w tym likwidacja siedlisk) zostały już wykonane przez Gminę W. i [...] Specjalną Strefę Ekonomiczną".

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. w postanowieniu z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], odmawiającym przeprowadzenia dowodu z oględzin wyjaśnił, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, jednak organ administracji publicznej może nie uwzględnić tego żądania, jeżeli dotyczy ono okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. W toku analizy przedmiotowego zagadnienia ww. organ doszedł do wniosku, że stan faktyczny w jakim znajduje się teren, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie oraz prace, które zostały już na nim wykonane, opisano w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, na co zresztą wskazuje sam wnioskujący. Na stronie 130 ww. dokumentu znajduje się zapis w brzmieniu: "W granicach terenu projektowanej inwestycji zarówno na etapie sporządzania prognozy oddziaływania na środowisko dla MPZP przedmiotowych terenów (marzec 2014), jak i obecnie w trakcie inwentaryzacji terenowych (kwiecień — maj 2014) nie stwierdzono występowania gatunków roślin, grzybów i zwierząt oraz siedlisk przyrodniczych podlegających ochronie. Realizacja inwestycji nie wymaga żadnej wycinki drzew i krzewów, wylesień i likwidacji siedlisk przyrodniczych. Wszystkie te prace zostały już wykonane przez Gminę W. i [...]SSE zgodnie z obowiązującymi przepisami w ramach przystosowania terenów WSAG dla potrzeb przyszłych inwestorów."

Z kolei zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań świadków nie zasługuje na uwzględnienie z tego względu, że wniosek dotyczący przeprowadzenia ww. czynności został złożony w dniu [...] września 2014 r,, tj. po wydaniu przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. decyzji z dnia [...] września 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.

W ocenie organu odwoławczego zarzuty dotyczące nieprawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie są bezzasadne, wobec czego nie zasługują na uwzględnienie.

W kolejnej części odwołania skarżące Stowarzyszenie wskazuje, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest niewiarygodna w zakresie planowanych mocy przerobowych fabryki. Według ww. podmiotu, odnosząc szacunkową "wielkość przedsięwzięcia do wielkości mocy produkcyjnych fabryki koncernu zlokalizowanej w [...], niewiarygodne są założenia, że w fabryce produkowane będzie jedynie [...] samochodów rocznie". Skarżący wywodzi, że łączna powierzchnia planowanych hal produkcyjnych wynosi około [...] m2 (na podstawie ryc. 18 zamieszczonej w raporcie o oddziaływaniu na środowisko) oraz że na powierzchni [...] m2 możliwe jest wyprodukowanie [...] samochodów rocznie. Na tej podstawie wywiedziono, że "w efekcie fabryka będzie generowała około 4-krotnie wyższe emisje zanieczyszczeń oraz hałasu i w znacznie większym stopniu będzie oddziaływać na środowisko niż podano w założeniach decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach".

Organ odwoławczy wyjaśnił, że rycina nr 18, zawarta w raporcie o oddziaływaniu na środowisko (str. 120), na którą powołuje się skarżący podmiot, dotyczy przykładowej analizowanej koncepcji zagospodarowania zakładu, a nie jak wskazano w odwołaniu "deklarowanego przez inwestora zagospodarowania terenu zakładu". Kwestie dotyczące szczegółowego umiejscowienia poszczególnych instalacji znajdą rozstrzygnięcie w decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej na podstawie przygotowanego w tym celu projektu budowlanego. Na stronie 38 raportu o oddziaływaniu zawarto dokładne informacje dotyczące zajętości terenu, uwzględniające: centrum dostaw i centrum magazynowe (HI), budynek karoserii (H2), lakiernię (H3), budynek montażu i wykańczania (H4), budynek budowy samochodów specjalnych [...] (H5), budynek wielofunkcyjny Spine + TC + Pilotorga (H6), budynek mediów (H7), magazyn odpadów (H8), plac odkładczy (outbound) (H10), inne budynki (portiernie, stróżówki), nawierzchnie utwardzone oraz tereny zieleni. Całkowita powierzchnia terenu przeznaczonego pod realizację inwestycji wynosi [...] m2, w tym teren zabudowy ww. obiektami wyniesie [...] m2. Pod realizację przedmiotowego przedsięwzięcia przewiduje się jednak zajęcie fragmentu przedmiotowego terenu. Pozostała część, aktualnie niezainwestowana, stanowić będzie rezerwę pod przyszłą rozbudowę zakładu ([...] m2), która będzie wymagała odrębnego postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W ocenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, domniemanie skarżącego podmiotu, że łączna powierzchnia hal produkcyjnych jest dowodem na planowaną produkcję większej ilości pojazdów niż zadeklarowana przez inwestora we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jest twierdzeniem nieznajdującym poparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie można bowiem za taki dowód uznać wyłącznej opinii skarżącego, według której na powierzchni [...] m2 możliwe jest wyprodukowanie [...] samochodów rocznie.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyjaśnił dodatkowo, że nadrzędnym celem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest określenie warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji planowanego przedsięwzięcia oraz wskazanie wymagań w zakresie ochrony środowiska, koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P., określając środowiskowe uwarunkowania, przeprowadził rzetelną analizę wpływu inwestycji na środowisko, w celu ustalenia czy przedsięwzięcie, w kształcie określonym we wniosku o wydanie przedmiotowego rozstrzygnięcia, oddziaływuje na środowisko w stopniu przekraczającym dopuszczalne normy określone stosownymi przepisami prawa, szczególnie w strefach stałego przebywania ludzi. Organ pierwszej instancji nie posiadał kompetencji, aby przy pozytywnej ocenie spełnienia dla przedmiotowej inwestycji wymagań środowiskowych, określonych w ustawie ooś, odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub też zmieniać zakres przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.

Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że niczym nieuzasadnione domniemania skarżącego podmiotu, oparte wyłącznie na szacunkowych obliczeniach powierzchni całego przedsięwzięcia, nie mogą stanowić podstawy do formułowania zarzutu niewiarygodnych założeń przyjętych w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zarówno organ odwoławczy, jak również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P., nie posiadają upoważnienia do rozstrzygania w zakresie zaproponowanych przez inwestora rozwiązań technicznych, projektowych i komunikacyjnych, ujętych we wniosku o wydanie ww. decyzji. Skoro zatem inwestor przyjął założenie, że moc produkcyjna zakładu wyniesie [...] samochodów w ciągu roku, brak jest podstaw do odmowy wiarygodności przygotowanych na tej podstawie analiz środowiskowych.

Zwrócenia uwagi wymaga, że instrumentem weryfikującym przyjęte na etapie projektowania przedsięwzięcia założenia jest analiza porealizacyjna, o której mowa między innymi w art. 135 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r., poz. 1232 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą Poś. W zaskarżonej decyzji nałożono obowiązek przeprowadzenia analizy porealizacyjnej w terminie roku od oddania inwestycji do użytkowania (punkt VI decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach). Nałożona na inwestora analiza porealizacyjna będzie skupiała się przede wszystkim na porównaniu ustaleń określonych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko i wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi dla jego ograniczenia. To właśnie wyniki analizy porealizacyjnej będą najwłaściwszym sposobem zweryfikowania konieczności zastosowania dodatkowych urządzeń ochrony środowiska, tj. innych niż te, które zostały dotychczas określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Za nieadekwatny do informacji zawartych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, oraz wydanej na jego podstawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ odwoławczy uznał zarzut dotyczący nieuwzględnienia przez inwestora w projekcie przedmiotowego przedsięwzięcia konieczności budowy parkingów dla samochodów osobowych i ciężarowych. W aspekcie powyższego pełnomocnik Stowarzyszenia [...] wskazał, że po obszarze inwestycji będzie się poruszać ok. [...] pojazdów ciężarowych oraz ok. [...] pojazdów osobowych w ciągu doby, i na tej podstawie wysnuwa domniemanie, że "obsługa tak dużej ilości pojazdów przy pomocy niewielkiego parkingu nie zapewni adekwatnego obszaru postojowego dla pojazdów, które będą dowozić do fabryki pracowników, części, materiały i będą odbierać gotowe, wyprodukowane pojazdy". W ocenie skarżącego podmiotu, w przedstawionym powyżej zakresie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest niewiarygodna, a zaplanowany parking niewystarczający.

Odnosząc się do powyższego, organ odwoławczy wskazał, że pełnomocnik formułując ww. zarzut nie przytoczył żadnych parametrów kwestionowanych obiektów, wobec czego wątpliwa jest argumentacja, według której wielkość parkingów jest niewystarczająca dla szacowanej liczby przemieszczających się w obrębie zakładu pojazdów samochodowych. Z raportu o oddziaływaniu na środowisko wynika, że plac odkładczy tzw. outbound (H10), tj. teren przeznaczony dla wyprodukowanych pojazdów, będzie wynosił [...] m2, natomiast do bieżącego korzystania środkami komunikacyjnymi będzie przeznaczonych [...] m2 nawierzchni utwardzonych. Na tle przedstawionych powyżej danych, za całkowicie nieuzasadniony organ odwoławczy uznał lakonicznie sformułowany zarzut, który – zdaniem organu – w żaden sposób nie odnosi się do informacji przedstawionych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, a oparty jest jedynie o przyjętą przez inwestora w założeniach dla realizacji przedmiotowego projektu liczbę pojazdów.

W kolejnej części odwołania z dnia [...] września 2014 r. podniesiono okoliczność nieujawnienia przez inwestora zamiaru produkowania na terenie przedmiotowego przedsięwzięcia poza pojazdami z silnikami spalinowymi pojazdów z napędem hybrydowym. Uzasadniając powyższe, pełnomocnik wskazał , że "w związku ze stałym rozwojem i koniecznością, dostosowywania produkcji do nowych standardów, skarżąca zgłasza swoje wątpliwości co do tego jakie faktycznie pojazdy będą produkowane w fabryce w W. (...) Skarżąca jest przekonana, że w fabryce będą również produkowane samochody hybrydowe, a ich emisja wiążę z ogromnym dodatkowym obciążeniem dla środowiska w postaci emisji trujących dla środowiska gazów".

Odnosząc się do tego zarzutu organ odwoławczy wyjaśnił, że wskazywane wątpliwości nie stanowią przedmiotu badania w toczącym się przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w P. postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z punktu widzenia oceny oddziaływania na środowisko nie jest istotne jaki produkt powstanie w wyniku realizacji przedsięwzięcia, ale jaka jest kwalifikacja poszczególnych przedsięwzięć składających się na całe zamierzenie inwestycyjne, oraz jaki jest ich indywidualny i skumulowany wpływ na środowisko. Po rozpoczęciu eksploatacji zamierzenia inwestycyjnego inwestor jest zobowiązany do przedłożenia wyników analizy porealizacyjnej, obejmującej w swym zakresie m.in.: pomiary imisji emitowanych substancji mających wartości odniesienia oraz pomiary parametrów akustycznych źródeł hałasu. Wyniki ww. analiz będą stanowiły weryfikację przyjętych na etapie projektowania przedsięwzięcia założeń oraz ewentualną podstawę do nałożenia na inwestora kolejnych obowiązków mających na celu dotrzymanie standardów jakości środowiska. Z przedstawionych powyżej względów, w ocenie organu odwoławczego zarzut będący wyrazem wyłącznie wątpliwości i przypuszczeń skarżącego podmiotu nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się natomiast do zarzutu niezapewnienia Stowarzyszeniu [...] prawa do czynnego udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie, z uwagi na liczbę stron postępowania przekraczającą 20, zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy ooś, zastosowanie miał art. 49 kpa. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P., zgodnie z treścią art. 49 kpa o podjętych w przedmiotowej sprawie czynnościach informował strony w drodze stosownych zawiadomień kierowanych do: Urzędu Miasta i Gminy w W., Sołectwa [...]. Kwestionowane zawiadomienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia 12 sierpnia 2014 r., znak: [...], informujące o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do jego treści zostało wywieszone na tablicach ogłoszeń w: Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w P. w terminie od dnia [...] sierpnia 2014 r. do dnia [...] sierpnia 2014 r., Urzędzie Miasta i Gminy w W. w terminie od dnia [...] sierpnia 2018 r. do dnia [...] września 2014 r,, Sołectwie [...] w terminie od dnia [...] sierpnia 2018 r. do dnia [...] września 2014 r., Sołectwie [...] w terminie od dnia [...] sierpnia 2018 r. do dnia [...] września 2014 r., Sołectwie [...] w terminie od dnia [...] sierpnia 2018 r. do dnia [...] września 2014 r., Sołectwie [...] w terminie od dnia [...] sierpnia 2018 r. do dnia [...] września 2014 r.

Dodatkowo skuteczność informowania stron postępowania zgodnie z art. 49 kpa była zwiększona z uwagi na wypełnienie przez organ pierwszej instancji wymogów określonych w art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy ooś, tj. obwieszczenie informacji na stronie BIP Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w P. w terminie od [...] sierpnia 2014 r. do [...] sierpnia 2014 r.

Dokonanie ww. czynności zostało udokumentowane w aktach sprawy, zaś organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach prawidłowo zapewnił stronom oraz podmiotom na prawach strony czynny udział w postępowaniu, informując ww. o każdym stadium postępowania, w tym również o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym.

Z kolei według Stowarzyszenia [...], reprezentowanego przez pełnomocnika, za uchyleniem zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przemawia między innymi okoliczność naruszenia przepisów postępowania, o których mowa w art. 107 § 3 kpa, polegająca na zaniechaniu wskazania przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. w uzasadnieniu faktycznym przedmiotowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dowodów, na których oparł się organ oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom przedstawionym przez strony, odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej.

Odpowiadając na powyższy zarzut, organ odwoławczy wskazał, że pełnomocnik w żaden sposób nie wyjaśnił do jakich konkretnie dowodów, oraz przez kogo złożonych, w przedmiotowej sprawie nie odniósł się Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. Sam brak konkretności stawianej w ten sposób tezy, w ocenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, czyni ją całkowicie bezzasadną. Należy przy tym zauważyć, że na stronie 8 zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ pierwszej instancji wyraźnie wskazał w oparciu o jaki materiał dowodowy: raport o oddziaływaniu na środowisko, opracowany zgodnie z art. 66 ustawy ooś, wraz z uzupełnieniem merytorycznym, kopie mapy ewidencyjnej oraz wypisy z ewidencji gruntów, dokonał ustaleń faktycznych w sprawie i wydał przedmiotowe rozstrzygnięcie. Z kolei do przyczyn warunkujących odmowę uwzględnienia dowodów zgłoszonych przez podmiot działający na prawach strony, inny niż Stowarzyszenie [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. odniósł się na stronie 11 decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Brak jest zatem podstaw do uznania słuszności zarzutu dotyczącego nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie.

W kontekście przywołanego powyżej art. 107 kpa, pełnomocnik zarzucił naruszenie przez organ pierwszej instancji wymogów dotyczących uzasadnienia prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia, które powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Argumentując powyższe, pełnomocnik wskazał, że "organ pierwszej instancji zdał jedynie sprawozdawczą relację z przebiegu postępowania".

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, odnosząc się do powyższych zagadnień, zwraca dodatkowo uwagę na niekonsekwencję stawianych twierdzeń. Z jednej strony pełnomocnik Stowarzyszenia podnosi brak uzasadnienia prawnego, z drugiej natomiast zarzuca jego sprawozdawczy charakter. Nie wskazano przy tym względem których, z zaprezentowanych w kwestionowanym rozstrzygnięciu, norm prawnych organ pierwszej instancji nie przedstawił wymaganego ww. regulacją wyjaśnienia.

W dalszej części odwołania postawiono zarzut naruszenia dyspozycji wynikających z art. 7 kpa i art. 77 kpa, "poprzez błędy popełnione w ramach postępowania, w szczególności w zakresie postępowania dowodowego" wynikające z faktu, że ww. organ "przy rozpatrywaniu sprawy kierował się jedynie opiniami zawartymi w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, bez konfrontowania tego opracowania niezależnymi ekspertami".

Odpowiadając na powyższy zarzut, organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawodawca, określając regulacje prawne dotyczące procedury oceny oddziaływania na środowisko w ustawie ooś do sprawowania kontroli nad planowanymi przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, powołał wyspecjalizowane podmioty administracji państwowej, wśród nich: regionalnych dyrektorów ochrony środowiska, Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, organy państwowej inspekcji sanitarnej i in. Z racji przypisanych ww. organom kompetencji ustawowych, pełnią one swoje funkcje w sposób niezależny i bezstronny wobec uczestników postępowania w sprawach postępowań zmierzających do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W niniejszej sprawie w uprawnienie do przeprowadzenia niezależnej analizy przedstawionego przez inwestora materiału dowodowego, jedynie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. był wyposażony. Z żadnych przepisów ustawy ooś, jak również przepisów innych aktów normatywnych, nie wynika obowiązek, aby organ właściwy w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zasięgał opinii prywatnych ekspertów w dziedzinie ocen oddziaływania na środowisko.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P., rozpatrując przedmiotową sprawę, oparł się w głównej mierze na materiale dowodowym przedłożonym przez wnioskującego. Okolicznością potwierdzającą przeprowadzenie przez ww. organ niezależnych ustaleń, które wymagały doprecyzowania i wyjaśnienia, stanowi fakt wezwania inwestora do uzupełnienia braków merytorycznych (pismo z dnia 23 czerwca 2014 r., znak: [...]).

Wobec faktu, że Stowarzyszenie [...] nie wykazało jakich kwestii w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji nie wyjaśnił, jakie aspekty w przedmiotowej sprawie wymagałyby bezwzględnie dodatkowej weryfikacji oraz jakie dowody wskazywałyby na taką konieczność.

W zakresie naruszeń przepisów prawa materialnego, wyrażonych w szczególności w ustawie ooś, pełnomocnik Stowarzyszenia [...] wskazuje na "brak ustalenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków przemysłowych do kanalizacji, pomimo informacji o licznych miejscach potencjalnego zanieczyszczenia ścieków przemysłowych substancjami wymienionymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2005 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, których wprowadzenie w ściekach przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych wymaga uzyskania ww. pozwolenia".

Na brak słuszności przedstawionego powyżej zarzutu wskazuje generalna zasada prawa administracyjnego wyrażająca się brakiem konieczności zamieszczania w decyzji administracyjnej obowiązków wyrażonych wprost w przepisach prawa. Jak słusznie wskazano w odwołaniu, ścieki przemysłowe powstające na terenie przedmiotowego przedsięwzięcia, zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 45a ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2012 r., poz. 145 z późn. zm.), to jest w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2005 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, których wprowadzanie w ściekach przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego (Dz.U. z 2005 r. Nr 233, poz. 1988 z późn. zm.), wymagają z mocy prawa uzyskania ww. pozwolenia. Przedstawiona powyżej informacja została również uwzględniona na stronie 378 raportu o oddziaływaniu na środowiska dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Wobec powyższego, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. nie był zobowiązany do nakładania w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odrębnego obowiązku, do którego spełnienia adresat decyzji jest zobowiązany obowiązującymi przepisami prawa.

W ocenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wpisywanie w sentencji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków, do których przestrzegania inwestor jest zobowiązany obowiązującymi przepisami prawa, jest nie tylko zbędne, ale również, w przypadku zmiany przepisów, może doprowadzić do zobligowania wnioskodawcy do działania wbrew aktualnym wymogom prawa.

Kolejny zarzut w zakresie naruszenia prawa materialnego dotyczy braku określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązku montażu separatorów ropopochodnych dla wód opadowych i roztopowych z terenu zakładu oraz informacji o częstotliwości przeglądów i czyszczenia ww. urządzeń.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zrzut ścieków deszczowych z terenu projektowanej inwestycji będzie następował do gminnego systemu kanalizacji, po wcześniejszym ich podczyszczeniu na terenie zakładu do parametrów określonych w zapewnieniu odbioru ścieków z Gminy W. - zgodnych z wartościami podanymi w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. z 2014 r., poz. 1800), które stanowi, że ścieki deszczowe mogą zawierać: zawiesiny nie więcej niż 100 mg/dm3 oraz substancji, ropopochodnych nie więcej niż 15 mg/dm3.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P., odnosząc się do powyższych kwestii nałożył na inwestora obowiązki wyrażone między innymi w pkt 1.2.15. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, według którego "Ścieki w postaci wód opadowych i roztopowych odprowadzać wewnątrzzakładową kanalizacją deszczową do gminnej kanalizacji deszczowej" oraz pkt 1.3.24. ww. aktu, zgodnie z którym w dokumentacji niezbędnej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę należy "Zaprojektować szczelne, rozdzielcze sieci kanalizacji deszczowej i kanalizacji sanitarno-przemysłowej".

Wyjaśnienie ww. obowiązków nastąpiło w uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w którym wskazano, że cały teren projektowanego zakładu objęty będzie wewnętrznym systemem kanalizacji deszczowej. Projektuje się wybudowanie 4 głównych kolektorów deszczowych o przebiegu północ - południe ze spadkiem w kierunku południowym doprowadzonych do jednego - wspólnego miejsca w południowej części terenu zakładu i ich podłączenie do gminnego systemu kanalizacji deszczowej, na warunkach określonych przez Gminę W. Ścieki deszczowe z nawierzchni utwardzonych będą oczyszczane w urządzeniach oczyszczających, tj. w separatorach ropopochodnych wraz z osadnikami. Urządzenia te będą integralną częścią kanalizacji deszczowej zakładowej, o wielkości dobranej do odwadnianej powierzchni. Wzdłuż bocznicy kolejowej wykonany będzie rów szczelny w dnie i na skarpach zbierający spływy deszczowe z bocznicy kolejowej, z którego ścieki deszczowe po oczyszczeniu zostaną także skierowane do głównego systemu kanalizacji deszczowej (strony 30-32 decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach).

Z punktu widzenia dotrzymania standardów jakości środowiska w zakresie ochrony wód powierzchniowych i podziemnych nie jest istotna ilość i lokalizacja ww. urządzeń, ale zaprojektowanie systemu w taki sposób, aby wody opadowe i roztopowe powstające w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia spełniały ww. kryteria przed ich wprowadzeniem do kanalizacji gminnej. Ponadto w pkt 1.2.22. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nałożono na inwestora obowiązek dotyczący utrzymywania prawidłowego stanu systemu odwodnienia, w brzmieniu: "Prowadzić bieżącą konserwacji urządzeń oczyszczających ścieki oraz bieżącą konserwację sieci deszczowej i sanitarno-przemysłowej". Z tego względu zarzut dotyczący braku ustalenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lokalizacji i ilości separatorów ropopochodnych jest – w ocenie organu odwoławczego – bezpodstawny, ponieważ inwestor objęty jest generalnym obowiązkiem doprowadzenia ww. wód do stanu spełniającego ustawowe wymogi w zakresie parametrów jakościowych umożliwiających ich dalsze odprowadzanie z obszaru przedmiotowego przedsięwzięcia.

Celem zabezpieczenia środowiska gruntowo-wodnego i odbiornika ścieków deszczowych z kanalizacji gminnej oraz celem kontroli sprawności działania urządzeń oczyszczających ścieki deszczowe inwestor będzie 2 razy w roku, w okresie wiosennym i jesiennym, dokonywał badania zawartości zawiesiny ogólnej i substancji ropopochodnych w ściekach deszczowych wprowadzanych do kanalizacji gminnej (punkt I.V. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach). Powyższe działania zapewnią prowadzenie stałego monitoringu w zakresie sprawności zaprojektowanego systemu odwadniania.

Dodatkowego wyjaśnienia wymaga, że w celu zapewnienia pełnego bezpieczeństwa dla środowiska poza terenem zakładu, w razie wypadku na terenie zakładu, główny kolektor (kolektory) odprowadzający ścieki deszczowe do kanalizacji gminnej zostanie zabezpieczony za pomocą zasuw odcinających odpływ.

Wśród zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego pełnomocnik wskazał brak jednoznacznego określenia, jakich odpadów dotyczy nałożony na inwestora obowiązek zastosowania posadzek chemoodpornych. Zdaniem pełnomocnika Stowarzyszenia, raport o oddziaływaniu na środowisko powinien zawierać informacje dotyczące rodzaju i ilości wytwarzanych odpadów.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, że faktem jest, że zgodnie z art. 66 ust. 1 lit. c ustawy ooś, elementem obligatoryjnym raportu o oddziaływaniu na środowisko jest wskazanie przewidywanych rodzajów i ilości zanieczyszczeń, wynikających z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia, w tym również powstających odpadów. Omówienie powyższych kwestii nastąpiło w rozdziale 19 przedmiotowego opracowania, zatytułowanym "Gospodarka odpadami", w którym zawarto szczegółowe informacje dotyczące rodzajów, ilości, sposobów magazynowania oraz unieszkodliwiania odpadów w każdej fazie funkcjonowania przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, tj. fazie budowy, eksploatacji oraz likwidacji przedsięwzięcia, z uwzględnieniem ich podziału na odpady niebezpieczne oraz inne niż niebezpieczne.

Wszystkie miejsca magazynowania odpadów będą odpowiednio wydzielone (pkt 1.3.26. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach "W magazynie odpadów wydzielić część na odpady niebezpieczne") oraz zabezpieczone przed oddziaływaniem na środowisko przez zastosowanie np.: dedykowanych pojemników i zbiorników magazynowych, które dla wybranych odpadów będą umieszczone w dodatkowych wannach wychwytowych, szczelnych posadzek oraz wyposażenie w środki neutralizujące. Magazyn odpadów będzie posiadał wydzielone miejsca na odpady niebezpieczne i odpady inne niż niebezpieczne. Posadzka magazynu, zgodnie z pkt 1.3.28. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wykonana będzie z materiału chemoodpornego tam gdzie jest to wymagane np. w obszarach zagrożonych wyciekiem. Zastosowanie materiału chemoodpornego ma na celu zabezpieczenie posadzki przed utratą szczelności na skutek kontaktu z materiałami charakteryzującymi się wysoką aktywnością chemiczną. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. przeanalizował powyższe kwestie i nałożył na inwestora obowiązek wyrażony w pkt 1.2.13. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w brzmieniu: "Wytwarzane odpady niebezpieczne magazynować selektywnie w wydzielonych miejscach, w szczelnych i opisanych pojemnikach".

Odnosząc powyższe do fazy eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia, w kolejnych tabelach (nr 121 - 123 raportu o oddziaływaniu na środowisko), przedstawiono: przewidywane rodzaje i ilości wytwarzanych odpadów, podstawowy skład chemiczny i właściwości wytwarzanych odpadów oraz sposób postępowania z odpadami, z uwzględnieniem podziału na odpady niebezpieczne i inne niż niebezpieczne. Uwarunkowania dotyczące zabezpieczenia środowiska wodno-gruntowego przed niekontrolowanym wyciekiem odnoszą się nie tylko do odpadów, ale również innych materiałów wykorzystywanych w procesie produkcyjnym, co znalazło odzwierciedlenie w pkt 1.3.27. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, według którego "W obiektach produkcyjnych wykonać posadzki trwałe betonowe. Dodatkowo uszczelnić posadzkę w magazynie odpadów, miejscach magazynowania materiałów i surowców stosowanych w procesie technologicznym, a w obszarach napełniania zbiorników samochodów paliwem i płynami technicznymi ponadto skanalizować".

Mając na względzie, że w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, jak również w wydanej na jego podstawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wyraźnie wskazano, że magazynowanie odpadów niebezpiecznych wiąże się z koniecznością zastosowania wysokoodpornych chemicznie posadzek, a katalog tych odpadów został wyszczególniony w ww. tabelach, organ uznał, że stawiany przez Stowarzyszenie [...] zarzut jest bezzasadny.

W kontekście naruszenia przepisów prawa materialnego wysunięto również zarzut dotyczący braku nałożenia na podmiot wnioskujący o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązku ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Według pełnomocnika, okoliczność zakwalifikowania przedmiotowej inwestycji do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko implikuje z mocy prawa wobec regionalnego dyrektora ochrony środowiska obowiązek nałożenia w ww. decyzji warunku w zakresie konieczności przeprowadzenia postępowania, o którym mowa w art. 88 ustawy ooś.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. w pkt IV oraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (strona 34) wyjaśnił, że ze względu na szczegółowy i jednoznaczny opis planowanej inwestycji oraz stosowanych środków mających na celu zmniejszenie uciążliwości dla środowiska w związku z planowanym przedsięwzięciem, nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy ooś, pod warunkiem, że we wniosku o wydanie ww. decyzji nie zostaną dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Odnosząc się do powyższego, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, że pierwsza ocena oddziaływania na środowisko jest najistotniejszym elementem procedury środowiskowej, gdyż przesądza o kluczowych kwestiach, mających wpływ na dalsze etapy realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W świetle powyższego jakość informacji przedstawionych w dokumentacji zgromadzonej w ramach postępowania zmierzającego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinna charakteryzować się wysokim stopniem szczegółowości, pozwalającym na zweryfikowanie potencjalnych zagrożeń, niekorzystnych bądź też negatywnych oddziaływań związanych z realizacją inwestycji.

Z kolei procedura ponownej oceny oddziaływania na środowisko ma na celu, z punktu widzenia ochrony środowiska naturalnego, doprecyzowanie/uszczegółowienie warunków określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w oparciu o pogłębioną wiedzę na temat przedsięwzięcia, znaną, organowi dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie organu odwoławczego obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny ma charakter prewencyjny (zapobiegawczy), bowiem, ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji, w której w ramach zwykłej procedury oceny oddziaływania na środowisko nie jest możliwe pozyskanie wszystkich informacji niezbędnych dla określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia. Nie jest tym samym wymagana w sytuacji pełnego zgromadzenia niezbędnych informacji na etapie zasadniczego postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Organ odwoławczy, kierując się powyższymi zasadami, ocenił prawidłowość czynności administracyjnych podjętych przez organ pierwszej instancji w zakresie weryfikacji kluczowego dokumentu, jakim jest raport i orzekł o słuszności braku określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Zgromadzona w przedmiotowym postępowaniu dokumentacja (raport o oddziaływaniu na środowisko wraz z jego uzupełnieniami) jest kompletna, a poziom szczegółowości wybranych zagadnień jest właściwie doprecyzowany na etapie zwykłej procedury oceny oddziaływania na środowisko. Brak wystąpienia w przedmiotowej sprawie okoliczności wyrażonych w art. 82 ust. 2 ustawy ooś, zdaniem organu odwoławczego, wykluczał potrzebę skorzystania z instytucji ponownej oceny oddziaływania na środowisko.

Zwrócenia uwagi wymaga, że Stowarzyszenie [...] nie wskazało, jakie kwestie nie pozwalają wystarczająco ocenić oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko oraz z jakich względów winno ono być przedmiotem ponownej procedury oceny oddziaływania na środowisko.

Za nieznajdujące oparcia w obowiązujących aktualnie przepisach prawa organ odwoławczy również uznał stwierdzenie Stowarzyszenia, jakoby konieczność nałożenia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. w zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko wynikała wyłącznie z zaklasyfikowania przedmiotowej inwestycji do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Ww. procedura może znajdować zastosowanie zarówno dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (grupa I), jak i dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (grupa II). Okoliczności wymagające uwzględnienia przy ewentualnym nałożeniu obowiązku ponownej oceny oddziaływania na środowisko zostały wyszczególnione we wspomnianym powyżej art 82 ust. 2, oraz art. 88 ust. 1 ustawy ooś.

Pełnomocnik zarzucił Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w P. brak wskazania w treści zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach sposobu ustalenia kręgu stron w przedmiotowym postępowaniu.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, że przymiot strony w sprawach o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mają podmioty będące właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, gdyż będą one bezpośrednio narażone na jego oddziaływanie, jak również podmioty, których nieruchomości mieszczą się w zasięgu oddziaływania inwestycji. Zatem uzyskanie przymiotu strony nie jest wynikiem arbitralnej decyzji organu właściwego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale przysługuje z mocy prawa w ściśle określonych okolicznościach. Ustalenia w zakresie posiadania przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym następują na podstawie analizy, dołączonej do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, mapy ewidencyjnej, obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Z kolei szczegółowa informacja o nieruchomościach znajdujących się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji znajduje się każdorazowo w wypisie z rejestru gruntów, stanowiącym również wymagany przepisami ustawy ooś załącznik do ww. wniosku (art. 74 ust. 1 pkt 6 ustawy ooś). Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. nie był więc zobowiązany do przedstawiania powyższych kwestii w treści kwestionowanego rozstrzygnięcia. W toku rozpatrywania sprawy organ drugiej instancji nie stwierdził naruszeń przepisów prawa, które mogłyby mieć wpływ na ograniczenie praw stron i społeczeństwa w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W ocenie organu odwoławczego, uwzględnienie żądań skarżących podmiotów nie jest możliwe z tej racji, że nie przemawiają za tym względy celowości (tj. korzyści dla środowiska) oraz racjonalności (tj. technicznych i ekonomicznych aspektów realizacji przedsięwzięcia).

Skargę na powyższą decyzję wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Stowarzyszenie [...] z siedzibą w P., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 108 kpa w związku z art. 127 kpa, poprzez nieuchylenie decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy:

a) w orzecznictwie sądów administracyjnych przesądzona jest kwestia, że w odniesieniu do kluczowego rozstrzygnięcia decyzji środowiskowej, tj. to ustalenia uwarunkowań środowiskowych, rygor natychmiastowej wykonalności nie może być nigdy nadany, bowiem decyzja taka nie podlega w ogóle wykonaniu w rozumieniu art. 180 kpa,

b) w orzecznictwie sadów administracyjnych przesądzone jest także, że rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany jedynie w przypadkach szczególnych i tylko w zakresie tych punktów decyzji, w których na inwestora nałożono skonkretyzowane obowiązki podlegające wykonaniu, podczas, gdy decyzja środowiskowa z dnia [...] września 2014 r. takich obowiązków nie nakłada,

c) zamiar przyspieszenia procesu, inwestycyjnego poprzez umożliwienie wydania decyzji pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie była ostateczna, a realizacja inwestycji była już na zaawansowanym etapie w toku trwania postępowania środowiskowego, podczas gdy pozwolenie na budowę może zostać wydane jedynie w oparciu o ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, a tej ostateczności nie może zastąpić rygor natychmiastowej wykonalności.

2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 72 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 82 ust. 1 pkt 4a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, polegające na nienałożeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania o wydanie pozwolenia na budowę;

3. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 kpa w związku z art. 10 kpa w związku z art. 31 § 3 kpa w związku z art. 79 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez niezapewnienie skarżącemu możliwości rzeczywistego brania udziału w postępowaniu, skarżący pozostawał jedynie formalnie uczestnikiem postępowania, organ I jak i II instancji pozbawił skarżącego możliwości czynnego udziału w postępowaniu poprzez nieuwzględnienie wszelkich złożonych przez Stowarzyszenie [...] wniosków dowodowych;

4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6 kpa w zw. z art. 107 § 1 kpa, poprzez nieuchylenie decyzji opartej na nieobowiązującym akcie prawa miejscowego - uchwale Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r.;

5. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko polegające na wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie biorąc pod uwagę w szczególności wyników postępowania z udziałem społeczeństwa;

6. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 85 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko polegające na niedostatecznym uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w szczególności:

a) informacje o przeprowadzonym, postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa,

b) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione:

- ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

- uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78,

- wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone,

c) uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4,

7. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 ust. 1 kpa poprzez jego niezastosowanie oraz utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

8. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 7 kpa w związku z art. 77 kpa w związku z art. 80 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w szczególności opacie wydania decyzji na dokumentacji przedłożonej przez inwestora bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu weryfikacji ich rzetelności i oceny rzeczywistego wpływu na środowisko;

9. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 78 § 1 kpa, poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącego, mimo że przedmiotem dowodu były okoliczności mające znaczenie dla sprawy, w szczególności:

a) w przedmiocie dokonania oględzin inwestycji,

b) dowodu z dokumentów,

c) dowodu z zawnioskowanych świadków.

W obszernym uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego opisał dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie i rozwinął podniesione zarzuty, wyjaśniając, że skarżący nie kwestionuje celowości budowy fabryk światowych koncernów na terenie Polski. Skarżący w całości kwestionuje natomiast sposób, w jaki przedmiotowe postępowanie środowiskowe zostało przeprowadzone. Obserwując tok przedmiotowego postępowania skarżący jest przekonany, że ma ono charakter pozorny – fabryka powstaje i zostanie sfinalizowana zanim jej argumenty zostaną w ogóle rozpatrzone. Zarówno organ I jak i II instancji poprzez wydanie decyzji w takim kształcie jednoznacznie wyraża stanowisko, iż wartość ochrony środowiska nie ma żadnego znaczenia, a kluczową okolicznością jest zasobność budżetu inwestora. Przedmiotowe postępowanie stanowi wypaczenie podstawowych zasad regulowanych ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i aktami prawa europejskiego leżącymi u jej podstaw. Budowa fabryki była realizowana zanim jeszcze wydano decyzję (bezwyjątkowa zasada uprzedniości ostatecznej decyzji środowiskowej). Wydanej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy niesporne w doktrynie i orzecznictwie jest, że decyzji środowiskowej nie można nigdy nadać rygoru natychmiastowej wykonalności, bowiem decyzja taka nie podlega wykonaniu w rozumieniu art. 108 kpa. Podstawą dalszego procesu inwestycyjnego może być tylko ostateczna decyzja środowiskowa. Zaskarżona decyzja jest obarczona licznymi błędami i nieprawidłowościami. Pełnomocnik skarżącego podał, że jako organizacja ekologiczna, w ramach swojej statutowej działalności uczestniczyła w toku postępowania w zakresie oceny środowiskowej dla niniejszego przedsięwzięcia oraz w postępowaniu o środowiskowych uwarunkowaniach. Poniżej zaś w uzasadnieniu skargi podał, że strona została pozbawiona rzeczywistej możliwości wzięcia udziału w mniejszym postępowaniu. Wszelkie wnioski dowodowe strony mające na celu wyjaśnienie okoliczności sprawy nie zostały przez organy uwzględnione. Stan faktyczny sprawy nie został w sposób dostateczny wyjaśniony, stanowisko oraz dokumenty dostarczone przez inwestora nie zostały poddane weryfikacji. Organ II instancji zaniechał uchylenia decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska mimo jej oczywistej wadliwości. Postępowanie organu I instancji pozostaje w sprzeczności z postępowaniem organu II instancji. Wnioski dowodowe strony zostały nie- uwzględnione, stan sprawy nie został należycie wyjaśniony przez organ. Podniesione przez skarżącą zarzuty w odwołaniu od decyzji organ II instancji uznał za jedynie domniemane a nieuzasadnione – w sytuacji gdy sam organ zaniechał przeprowadzenia podstawowych dla ustalenia okoliczności sprawy dowodów.

Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] września 2014 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska odniósł się do podniesionych w niej zarzutów i wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje,

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą. Zawarte w wymienionej ustawie przepisy dotyczące ocen środowiskowych mają na celu weryfikację oddziaływania inwestycji kwalifikowanych, a więc takich, które powodują albo mogą powodować potencjalne niebezpieczeństwo dla środowiska. Dlatego postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych przedsięwzięcia przeprowadza się przed wydaniem decyzji zezwalającej na inwestycję (art. 72 ust. 1 ustawy). Postępowanie to dotyczy planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (por. wyroki NSA: z dnia 22 kwietnia 2010 r., II OSK 696/09; z dnia 30 czerwca 2010 r., II OSK 988/09).

Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.).

Planowane przedsięwzięcie, zgodnie § 2 ust. 1 pkt 15 tego rozporządzenia, zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego ocena oddziaływania na środowisko jest wymagana. Przedsięwzięcie obejmuje również realizację przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 4, 7, 14, 17, 35, 36, 37, 52, 56, 60 i 79 powołanego rozporządzenia, zaliczających się do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a także przebudowę przedsięwzięcia wymienionego w § 3 ust. 1 pkt 58 wymienionego rozporządzenia, które na podstawie § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia zalicza się również do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W następstwie prawidłowo przeprowadzonego postępowania Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. decyzją z dnia [...] września 2014 r. ustalił środowiskowe uwarunkowania, zachowując tryb określony w art. 84 ustawy, w której nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy, czyniąc charakterystykę przedsięwzięcia załącznikiem do tej decyzji. Zgodnie z art. 84 ustawy w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dodatkowo, zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postepowania administracyjnego, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Powyższa procedura, zdaniem Sądu, została zachowana. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego uprawnione jest stanowisko, że decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 84 i art. 85 ustawy. Uzasadnienie decyzji zawiera niezbędne elementy dotyczące rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, jego ocenę i jego usytuowanie, a także określa rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do powyższych uwarunkowań. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określono rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia (pkt I.1. decyzji), określono warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i na etapie eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia (pkt I.2. decyzji), określono wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy (pkt I.3. decyzji), w punkcie I.4. decyzji przedsięwzięcia nie zaliczono do zakładów o zwiększonym ryzyku występowania poważnych awarii przemysłowych ani zakładów o dużym ryzyku, również nie stwierdzono transgranicznego oddziaływania inwestycji na środowisko (pkt I.5. decyzji), w punkcie I.6. decyzji stwierdzono, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest instalacją do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej, o elektrycznej mocy znamionowej nie mniejszej niż 300 MW. W punkcie II. decyzji organ pierwszej instancji obowiązek zapobiegania i ograniczania oddziaływania nakazał zrealizować przez zastosowanie rozwiązań chroniących środowisko wymienionych w pkt I.2. i I.3. decyzji. W punkcie III, decyzji organ nie stwierdził konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, również nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy (pkt IV. decyzji). W punkcie V. decyzji organ nałożył obowiązek zaprojektowania, wykonania i prowadzenia monitoringu lokalnego wód podziemnych poziomu gruntowego, zaś w pkt VI. decyzji nałożył na wnioskodawcę obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej, określając jej zakres i termin przedstawienia. Ponadto decyzji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności (pkt VIII. decyzji).

W skład rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji wchodzą więc wszystkie te obligatoryjne elementy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które przewiduje przepis art. 82 ust. 1 ustawy. Wszystkie wymienione wyżej ustalenia warunków zostały określone precyzyjnie, wyczerpująco, w sposób jasny i zrozumiały, chociażby z uwagi na okoliczność, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 (art. 86 ustawy).

Wskazać jednocześnie należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach budowy fabryki samochodów, w myśl art. 82 ustawy, określa przede wszystkim rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, a także wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w wymaganej dokumentacji, a zwłaszcza w projekcie budowlanym. Mając na uwadze powyższy przepis, zarzut przedstawienia sprawy niezgodnie ze stanem faktycznym powinien zatem prowadzić do wykazania, że podjęte rozstrzygnięcie jest np. niezgodne z faktycznym miejscem realizacji inwestycji, niektórymi warunkami terenu, na którym planowana jest inwestycja albo nieprawidłowo określa wymagania dotyczące ochrony środowiska w odniesieniu do terenu inwestycji lub też nie uwzględnia znajdujących się na tym terenie cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków. W skardze skarżący nie wskazał jednak na jakąkolwiek niespójność pomiędzy podjętym w sprawie rozstrzygnięciem a powołanymi wyżej elementami stanu faktycznego. Ponadto w ocenie Sądu skarżący nie przedstawił żadnych merytorycznych zarzutów, wynikających z przepisów prawa dotyczących ochrony środowiska, potwierdzających przeciwwskazania do realizacji planowanego przedsięwzięcia. Twierdzenia skarżącego w zakresie hipotetycznego wpływu planowanej inwestycji na środowisko oraz najbliższe otoczenie nie znajdują odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym.

W ocenie Sądu opisane w uzasadnieniach decyzji organów orzekających w sprawie okoliczności sprawy uprawniały je do stwierdzenia, że nie ma konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W konsekwencji postępowanie obu organów przeprowadzone zostało prawidłowo, zastosowano właściwe normy prawa materialnego.

Sąd również nie znajduje podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 108 kpa przez nadanie decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo że, jak zarzucił skarżący, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie podlega wykonaniu. Decyzja nieostateczna może podlegać wykonaniu albo z mocy szczególnego przepisu ustawowego albo wskutek oświadczenia woli organu administracji publicznej wyrażonej w postaci nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w oparciu o przepis art. 108 kpa. Nie ulega wątpliwości, że takiej regulacji nie zawiera żaden przepis omawianej ustawy, nie przewiduje obowiązku natychmiastowego wykonania decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań. Do powyższego ma zatem w pełni zastosowanie art. 108 kpa. Zgodnie z art. 108 § 1 kpa decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny ważny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Ustalenie zaistnienia przesłanek nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności należy do organu administracji publicznej. Organ ten zobowiązany jest poczynić w tym zakresie niezbędne ustalenia w każdej sprawie i na każdym etapie postępowania. Omawiany rygor może być nadany decyzji tylko w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla ochrony wartości wskazanych w art.108 § 1 kpa. Niezwłoczne wdrożenie decyzji w życie będzie "niezbędne" wówczas, gdy nie można się obejść w danym czasie i istniejącej sytuacji bez natychmiastowego wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym. Organ nadał przedmiotowej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny oraz ważny interes wnioskodawcy. Ocena, czy istnieją przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, należy do organu, który wydał decyzję. Jednakże gdy organ stwierdzi, że istnieją przesłanki określone w art. 108 § 1 kpa, wówczas nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest obowiązkowe. Bezpodstawności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie można natomiast upatrywać, tak jak to czyni skarżący, w braku możliwości wykonania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 86 ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy, zaś nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności stwarza możliwość ubiegania się o kolejne zezwolenie wymagane do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego. W uzasadnieniu wniosku inwestor wykazał, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przede wszystkim przyczyni się do zwiększenia zatrudnienia, a tym samym do spadku bezrobocia w regionie. realizacja przedsięwzięcia wpłynie także na strukturę demograficzną, ponieważ zapobiegnie emigracji osób w wieku produkcyjnym w celu poszukiwania pracy, spowoduje również podniesienie kwalifikacji zawodowych zatrudnionych pracowników. Inwestycja wpłynie pozytywnie na finanse publiczne i rozwój gospodarczy regionu i kraju. Szybkie rozpoczęcie produkcji umożliwi jednoi9czesnie szybkie osiągnięcie wymiernych, pozytywnych korzyści społecznych. We wniosku inwestor odwołał się również do własnej sytuacji materialnej, wskazując za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 116/06, że sytuacja ekonomiczna danego podmiotu może być utożsamiana z wyjątkowo ważnym interesem strony. Z uwagi na prawidłowe uznanie, że przedsięwzięcie stanowi ważny interes społeczny i wyjątkowo ważny interes strony, organ zasadnie nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Odnosząc się z kolei do zarzutów zawartych w skardze, dotyczących przede wszystkim niezapewnienia skarżącemu możliwości rzeczywistego brania udziału w postępowaniu, Sąd stwierdził, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniem skarżącego, jak wynika z akt sprawy skarżący brał aktywny udział w całym postępowaniu przed organami obu instancji, składał pisma procesowe (w tym odwołanie), był informowany o czynnościach procesowych. Nie bez znaczenia jest okoliczność, że w toku całego postępowania skarżący reprezentowany był przez profesjonalnego pełnomocnika, który winien posiadać wiedzę o tym, jak ukształtowane jest postępowanie administracyjne i jakie środki przysługiwały skarżącemu na poszczególnych jego etapach. Skarżący miał możliwość w toku całego postępowania składania wszelkich wyjaśnień, przedkładania wniosków dowodowych i przedstawiania stanowiska. Skarżący był informowany o wszystkich czynnościach podjętych przez organy. Ponadto w skardze skarżący nie sprecyzował, na czym konkretnie polegało "niezapewnienie możliwości rzeczywistego brania udziału w postępowaniu", stąd postawiony zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Nieuwzględnienie wniosków dowodowych Stowarzyszenia nie oznacza, że w ten sposób zostało pozbawione możliwości czynnego udziału w postępowaniu.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4a ustawy, że wadliwie nie nałożono w decyzji obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dla inwestycji. Skarżący nie podał jednak, czym uzasadnia twierdzenie, jakoby istniała konieczność przeprowadzenia takiej ponownej oceny na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Twierdzenie Stowarzyszenia, że postępowanie jest "skomplikowane" nie może uzasadniać nałożenia takiego obowiązku. Brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę został należycie wyjaśniony m.in. na stronie 34 uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji naruszenie art. 80 ustawy, że nie uwzględniono w nich wyników postępowania z udziałem społeczeństwa, w tym "nie wzięto pod uwagę wątpliwości wskazanych przez Stowarzyszenie [...]". Również ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Stowarzyszenie brało udział w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jako podmiot na prawach strony (art. 44 ustawy), a nie jako przedstawiciel zainteresowanego społeczeństwa. Oznacza to, że uwagi wniesione przez Stowarzyszenie były rozpatrywane w innym trybie (jako zgłoszone przez podmiot działający na prawach strony) niż uwagi i wnioski, które wnoszone są przez zainteresowane społeczeństwo (art. 33-38 ustawy). Zgłoszone przez skarżącego wnioski nie zostały uwzględnione. Brak potrzeby dokonania oględzin wyjaśnił organ odwoławczy na str. 9-10 zaskarżonej decyzji, w której wykazał, że okoliczności, które miałyby być przedmiotem oględzin w istocie zostały już opisane w raporcie w sprawie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i w związku z tym nie było potrzeby przeprowadzania dodatkowego postępowania dowodowego. W świetle powyższego, bezzasadny jest również zarzut braku odniesienia się do wyników postępowania z udziałem społeczeństwa, skoro zainteresowane społeczeństwo nie zgłosiło żadnych uwag ani wniosków.

Uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji jest bardzo obszerne i szczególnie w zakresie, w jakim opisano w nim sposób uwzględnienia ustaleń z raportu w sprawie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zob. s. 11-35 decyzji). Z tego względu bezzasadny jest zarzut nieuwzględnienia informacji – o których mowa w zarzutach pkt VI. skargi – w decyzji, co do których postawiono zarzut naruszenia art. 85 ust. 2 ustawy.

Bezpodstawny jest również zarzut niezawarcia w decyzji informacji o wynikach postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Takie postępowanie nie zostało przeprowadzone, ponieważ planowana inwestycja nie będzie oddziaływać transgranicznie na środowisko, gdyż jej oddziaływanie zamyka się w granicach jednej gminy (tj. Gminy W.). Z tego też względu nie było potrzeby takiej oceny przeprowadzać w toku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.

Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 77 kpa i 107 kpa. Wyjaśnić należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa i zawarty w art. 77 § 1 kpa obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej. W ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń, a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego, zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 kpa.

Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organy wydając zaskarżone decyzje, podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i dokonały prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy.

W konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.