Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 426/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant Edyta Luniak, po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2009 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi H. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] uchylająca w części rozstrzygnięcie tegoż organu z dnia [...] i ustalająca skarżącym kwotę zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r.

Jak wynikało z akt sprawy powołaną powyżej decyzją z dnia [...] r., wydaną w wyniku wznowienia postępowania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości swoje ostateczne rozstrzygnięcie z dnia [...] r. utrzymujące w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. ustalającą skarżącym H. i M. K. kwotę zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r. W uzasadnieniu wskazano, że pismami z dnia [...] i [...] r. skarżący złożyli wnioski o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego podaną wyżej decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r., powołując się na operat szacunkowy z dnia [...] 2007 r. (sporządzony przez P.P.), określający mniejszą powierzchnię nieruchomości należącej do skarżących niż przyjęta dla potrzeb określenia zobowiązania podatkowego w decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania. Powoływali się również na nowe okoliczności istniejące w chwili orzekania a nie znane organom podatkowym, wpływające na wynik sprawy, tj. operat szacunkowy z dnia [...] 2003 r. (sporządzony przez K.B.) stwierdzający, że powierzchnia budynków jest inna niż przyjęta w decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wznowiło postępowanie, uznając za zasadne podnoszone przez skarżących okoliczności dotyczące obmiaru nieruchomości, a w konsekwencji wymiaru podatku za 2004 r., uzasadniając to ujawnieniem nowych dowodów w postaci operatu szacunkowego z dnia [...] 2003 r. – zgodnie z jego treścią powierzchnia obiektu wynosiła [...] m², a nie jak przyjęto w decyzji [...] m². W konsekwencji w dniu [...] r. uchyliło w całości swoją ostateczną decyzję z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. i ustaliło kwotę zobowiązania za 2004 r. w niższej wysokości.

W odwołaniu od powyższej decyzji H. K. domagała się jej uchylenia w części dotyczącej ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania celem pomiaru nieruchomości przez uprawnioną osobę oraz ustalenia powierzchni wydzielonego w jej obrębie lokalu mieszkalnego. Podnosiła, że przyjęcie powierzchni nieruchomości, w oparciu o operat szacunkowy z dnia [...] 2003 r., jest niedopuszczalne z uwagi na jego uchylenie i wycofanie z obrotu prawnego przez Sąd Rejonowy w W.. Nie przeprowadzono także postępowania w przedmiocie ustalenia czy w obrębie nieruchomości wyodrębniono lokal mieszkalny. Strona wnioskowała też o przeprowadzenie dowodu z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., w której nakazano przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie pomiaru budynku, czego do dziś nie wykonano oraz dowodu z Postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] r. na okoliczność wycofania z obrotu prawnego operatu szacunkowego z dnia [...] 2007 r., oraz ze skargi H. K. z dnia [...] r. złożonej do Sądu Rejonowego w W. na czynności komornika w przedmiocie opisu i oszacowania nieruchomości w oparciu o operat sporządzony przez P.P., który jako nieprawomocny nie może być podstawą dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości. Tożsame zarzuty podniósł w odrębnym odwołaniu M. K..

Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w części ustalającej zobowiązanie podatkowe i wyliczyło je w niższej wysokości. W uzasadnieniu podzieliło argumentację I instancji, co do podstaw i przesłanek wznowienia postępowania. Stwierdziło także, że kwestionowany w odwołaniu operat szacunkowy z dnia [...] 2003 r. został przedstawiony jako nowy dowód w sprawie przez samych skarżących, ponadto wbrew ich twierdzeniom nie został on uchylony, zaś Sąd Rejonowy zalecił ponowny opis i oszacowanie nieruchomości i to jedynie z uwagi na jej wartość, a nie obmiar. Tym samym zasadnym jest przyjęcie go jako podstawy do obliczenia podatku, przyjmując zaś punkt widzenia skarżących odpadłaby podstawa do wznawiania postępowania. Wyjaśnił także organ podatkowy, że podstawą wszczęcia postępowania wznowieniowego nie mogą być wnioski dowodowe, lecz tylko dowody, stąd domaganie się przeprowadzenia postępowania w sprawie obmiaru nieruchomości (w tym także w zakresie powierzchni mieszkalnej) nie znajduje uzasadnienia prawnego. Ponadto z treści załączonych operatów szacunkowych wynikało, że w obrębie spornej nieruchomości nie stwierdzono żadnych pomieszczeń

mieszkalnych, zaś wizja lokalna obyła się przy udziale strony. Uznając jako podstawę wznowienia postępowania operat z dnia [...] 2003 r., organ odwoławczy posłużył się korzystniejszymi dla stron wyliczeniami powierzchni spornej nieruchomości wynikającymi z operatu sporządzonego w 2007 r. i w tym zakresie uchylił zaskarżoną decyzję, ustalając na nowo kwotę zobowiązania podatkowego.

W skardze na ww. decyzję strony domagały się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania celem ustalenia faktycznej powierzchni nieruchomości, z uwzględnieniem wyodrębnionej części na cele mieszkaniowe. Zarzucały naruszenie art. 68 i art. 208 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji w warunkach przedawnienia, wnosząc o dopuszczenie dowodu z decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. umarzającej postępowanie za 2003 r. w związku z przedawnieniem zobowiązania podatkowego. W uzasadnieniu wskazały, że powołanie się na operat z dnia [...] 2007 r. jest niedopuszczalne, bowiem w dniu orzekania nie istniał on już w obrocie prawnym, wobec jego zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym. Wskazywały na protokół opisu i oszacowania nieruchomości (z dnia [...] r.), w którym komornik stwierdził, że w obrębie nieruchomości wyodrębnione jest pomieszczenie mieszkalne, zamieszkiwane przez zameldowanego tam M. K., co stoi w sprzeczności ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonej decyzji. Okoliczności te wymagają wyjaśnienia, co zleciło organowi I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia [...] r., pomijanie tych faktów w prowadzonym postępowaniu świadczy o niespójności działania organów podatkowych, co dla strony jest niezrozumiałe, podobnie jak powoływanie się na operaty szacunkowe sporządzone w 2003 czy 2007 roku, które po roku od ich sporządzenia są nieaktualne.

Niewątpliwie nowym faktem jest ujawnienie wyodrębnionego lokalu mieszkalnego, o czym organy podatkowe posiadały wiedzę, w związku ze zrealizowanym obowiązkiem zameldowania się M. K. od 2004 r. w tej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe poglądy w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Stosownie do brzmienia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny

i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem dostateczne podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym.

W pierwszej kolejności koniecznym jest odniesienie się do najdalej idącego zarzutu – przedawnienia. Zgodnie z powoływanym przez skarżących i niekwestionowanym przez organy podatkowe przepisem art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Tj. z 2005 r. Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – powoływana dalej jako O.p., zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Jak wynika z przywołanej normy, prawo do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, a taki charakter ma niewątpliwe rozliczenie z tytułu podatku od nieruchomości osób fizycznych, nie powstanie jeżeli organ podatkowy nie wyda (nie doręczy) podatnikowi decyzji ustalającej wymiar podatku przez upływem trzech lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jak wynika z

akt sprawy, nadesłanych przez organ podatkowy wraz z odpowiedzią na skargę, decyzja ustalająca skarżącym wymiar zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r. została wydana w dniu [...] r. (doręczona w dniu [...] 2004 r.). Zobowiązanie w tymże podatku zostało skarżącym ustalone i późniejsze jego zmiany – czy to w wyniku postępowania odwoławczego czy też wznowienia postępowania – nie mogą faktu tego uchylić, istotne jest jedynie, aby rozstrzygnięcie zmieniające pierwotny wymiar podatku nie wykraczało kwotowo poza jego granicę; słowem zmiana pierwotnie ustalonego zobowiązania może dotyczyć jedynie obniżenia jego kwoty, nigdy podwyższenia.

Skoro zatem organ podatkowy wydał decyzję ustalającą skarżącym wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r. już w styczniu 2004 r. to nie sposób mówić o przedawnieniu prawa do wydania decyzji, późniejsza zaś decyzja wydana w wyniku wznowienia postępowania uchylająca decyzję z dnia [...] r. ustalała zobowiązanie w niższej wysokości, a zatem nie wykraczała poza pierwotnie wymierzoną kwotę. Niezależnie od tego rozstrzygnięcie organu I instancji wydane w wyniku wznowienia postępowania datowane jest na dzień [...] r. i zostało doręczone skarżącym w dniu [...] r., a więc przed upływem trzech lat, o których stanowi przepis art. 68 § O.p. Dla oceny skutków przewinienia obojętne jest natomiast rozstrzygnięcie podjęte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze działające jako organ II instancji, co wynika z opisanego charakteru wymierzanego zobowiązania, a znajduje potwierdzenie tak w literaturze (B. Gruszczyński w Ordynacja podatkowa – komentarz, Wydawnictwo Prawnicze "LexisNexis" Warszawa 2005 r. wyd.2 str. 250), jak i orzecznictwie nie tylko sądów administracyjnych – jeżeli decyzja organu odwoławczego nie zakwestionowała zasadności określenia zobowiązania dodatkowego, to zmiana jego wysokości przez organ odwoławczy dokonana po upływie terminu określonego w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej nie stanowi naruszenia terminu przedawnienia, albowiem decyzję określającą to zobowiązanie podatnik otrzymał przed upływem terminu określonego w tym przepisie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2006 r. sygn. akt I FSK 925/05 SIP Lex nr 264047; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 23 września 1986 r. III AZP 11/86, OSNCP 1987, nr 11, poz. 167). Powoływana zaś przez skarżących w treści skargi decyzja Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. nr [...] umarzająca postępowanie w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2003 r. nie może mieć jakiegokolwiek znaczenia, bowiem dotyczy innego (wcześniejszego) okresu rozliczeniowego, a zatem w żaden sposób nie może być odnoszona do okoliczności rozpoznanej sprawy. W świetle przedstawionej argumentacji zarzut przedawnienia nie może znaleźć uzasadnienia.

Podobnie należy ocenić także pozostałe zarzuty zgłaszane przez skarżących. Na wstępie tej części rozważań podkreślić należy, że prowadzone postępowanie miało charakter szczególny, zainicjował je wniosek stron o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Okoliczność ta ma kapitalne znaczenie, z uwagi na zakres postępowania i uprawnienia prowadzącego je organu, w orzecznictwie i literaturze utrwalony jest pogląd, że postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2006 r. sygn. akt I FSK 184/05 SIP Lex nr 262165). Innymi słowy w ramach postępowania prowadzonego w tym nadzwyczajnym przecież trybie strony nie mogą domagać się badania sprawy we wszystkich jej aspektach, służyło temu bowiem II instancyjne postępowanie wymiarowe. Możliwość powrotu do zamkniętego już postępowania w kwestii wymiaru zobowiązania podatkowego jest możliwa jedynie w enumeratywnie wymienionych przypadkach, opisanych w art. 240 § 1 O.p., a co za tym idzie powołana postawa prawna wyznacza granice w jakich może poruszać się organ podatkowy. W rozpoznawanej sprawie jako podstawę wznowienia postępowania powołano nowe fakty i dowody (operat szacunkowy z 2003 r.) nieznane organowi wydającemu pierwotną decyzję, a istniejące w tym czasie. Te zatem okoliczności, tj. istnienie dowodów w istotnym dla prowadzonego pierwotnie postępowania czasie, ich wpływ na wynik sprawy i możliwość zapoznania się z nimi przez organ podatkowy mogły być przedmiotem analizy i badania w prowadzonym postępowaniu wznowieniowym. W kontekście powołanych argumentów nie można uznać za uzasadniony wniosku skarżących o uchylenie ostatecznej decyzji organu podatkowego w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z udziałem biegłego i ustalenia obmiaru spornej nieruchomości, bowiem kiedy mowa w art. 240 §

1 pkt 5 O.p. (powoływanym przez skarżących jako podstawa wznowienia postępowania) o nowych dowodach istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który je wydał, chodzi o dowody w znaczeniu środków dowodowych, czyli w ujęciu przedmiotowym, a nie samych źródeł dowodowych. Przenosząc te stwierdzenia na grunt rozpoznawanej sprawy, chodzi o dokumenty, z których wynika inny niż pierwotnie przyjęty obmiar nieruchomości nieznanych organowi, a nie o źródła dowodowe, tj. np. powołanie biegłych którzy ewentualnie mogliby przeprowadzić badania dotyczące obmiaru nieruchomości (na te działania było miejsce w postępowaniu prowadzonym w zwykłym trybie) – (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2008 r. sygn. akt. I FSK 745/07 SIP Lex nr 468867). W tych okolicznościach organ podatkowy mógł oprzeć się jedynie na przedstawionych przez skarżących dokumentach, potwierdzających inny niż przyjęto w decyzji ostatecznej obmiar nieruchomości, co z resztą uczyniły, wznawiając postępowanie i zmieniając jego wymiar na niższy. W świetle poczynionych uwag działaniom tym nie sposób odmówić i legalności i słuszności. Wbrew zarzutom skargi bez wpływu na działania organów podatkowych i wyprowadzone z nich wnioski pozostaje fakt, że sporne operaty nie zostały zaakceptowane w innych postępowaniach, jak bowiem słusznie zauważa organ podatkowy ich walor dowodowy w odrębnych postępowaniach został zanegowany jedynie uwagi na nieprawidłowości w wycenie nieruchomości nie zaś w jej obmiarze, a ten właśnie aspekt ma znacznie dla rozpoznawanej sprawy. Podobnie należy ocenić twierdzenia skarżących co do okresu aktualności operatów szacunkowych nieruchomości, może mieć on znaczenie jedynie przy wartości, a nie obmiarze, chyba że nieruchomość ulegała rozbudowie lub przebudowie, czego w tej sprawie nie stwierdzono.

Odnosząc się do powoływanych przez skarżących decyzji organu podatkowego uchylających do ponownego rozpoznania sprawy dotyczące wymiaru podatku od nieruchomości za inne lata, to zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, nie mogą one wpływać na wynik badanego rozstrzygnięcia. Jak wynika z przedstawionych wyżej argumentów, jako słuszne i mające umocowanie w prawie, Sąd ocenił kontrolowane rozstrzygnięcie, powoływana zaś przez strony decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] jakości tej nie posiada, ale nie może być badana w ramach obecnie prowadzonego postępowania sądowego, tym samym jej rozstrzygniecie nie może wpływać na wynik prowadzonego postępowania. Jeśli jednak w toku ponownie prowadzonego postępowania zostaną ujawnione nowe fakty istniejące w dacie wydania ostatecznej decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2004 r. mogą stać się one podstawą kolejnego wniosku o wznowienie postępowania w tej sprawie. W ten sam sposób należy się odnieść do okoliczności wynikających z treści przedstawionej na etapie postępowania sądowego decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. nr [...].

Jako pozbawione podstaw należy ocenić zarzuty skarżących dotyczące pominięcia okoliczności wyodrębnienia w spornej nieruchomości lokalu mieszkalnego o powierzchni [...] m², fakt ten nie wynikał z żadnych dowodów przedstawionych przez skarżących we wniosku o wznowienie postępowania podatkowego, tym samym nie mógł być przedmiotem oceny przez organy podatkowe. Jakkolwiek błędnie wskazują one w odpowiedzi na skargę, że fakt ten był podnoszony dopiero na etapie postępowania odwoławczego, bowiem wątek ten pojawia się już w piśmie z dnia [...] r., złożonym w postępowaniu przed organem I instancji, jednakże wobec braku jakichkolwiek dowodów nie mógł być przez organy podatkowe uwzględniony. Poza wskazaniem, że został wyodrębniony lokal mieszkalny skarżący na etapie postępowania podatkowego nie wykazali żadnych okoliczności fakt ten potwierdzających, co więcej, jak słusznie zauważył organ podatkowy, przeczyły temu przedłożone przez skarżących operaty szacunkowe i ten z 2003 r. i ten z 2007 r. Na kierunek ocenianego rozstrzygnięcia nie może wpływać okoliczność zameldowania się przez stronę (M. K.) pod adresem spornej nieruchomości, bowiem fakt ten miał miejsce, jak twierdzi strona w dniu [...] r., a więc już po wydaniu ostatecznej decyzji ustalającej wysokość zobowiązania za 2004 r., co miało miejsce w dniu [...] r. Zgodnie z treścią powoływanego przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nieznane organowi podatkowemu dowody muszą istnieć w chwili orzekania, co w przypadku omawianej kwestii nie zaistniało. Niezależnie od ww. stwierdzeń wskazać trzeba na uregulowania ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym w czerwcu 2004 r., które nakazywały realizację obowiązku meldunkowego także wówczas, gdy pobyt osób ma miejsce w pomieszczeniach (obiektach), które nie spełniają standardów budynków (lokali) mieszkalnych przeznaczonych na stały pobyt osób, zaś żadne przepisy nie wymagały, aby organ meldunkowy dokonywał oceny zdatności pomieszczenia do wypełniania funkcji mieszkaniowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 5/07, SIP Lex nr 453395). Opisany stan faktyczny, a więc ewentualna zmiana okoliczności faktycznych zaistniałych już po doręczeniu decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, a wpływająca na wymiar tego zobowiązania normuje przepis art. 254 O.p., a nie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Jednakże i w tym przypadku strona winna wykazać fakt zmiany okoliczności faktycznych.

Podnoszona przez skarżącą okoliczność (niepotwierdzona żadnym dokumentem) ujawnienia faktu wyodrębnienia lokalu mieszkalnego przez Komornika Sądowego Rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym w W. (sygn. akt [...]) nie mogła wpłynąć na wynik rozpoznawanej sprawy, bowiem została powołana dopiero na etapie postępowania sądowego, tym samym w świetle przesłanek wynikających z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. nie mogła stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z ww. zapisem sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a zatem zapis ten nie dotyczy okoliczności rozpoznawanej sprawy, w której organ podatkowy o ww. dokumencie nie posiadał wiedzy ani w dacie wydawania ostatecznej decyzji wymiarowej, ani w dacie wszczynania postępowania wznowieniowego, jak również w dacie orzekania już po wznowieniu postępowania, tym samym nie mógł naruszyć żadnych przepisów w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania.

Końcowo zauważyć tylko wypada, że ustalając w ramach pierwotnego wymiaru podatek od nieruchomości, organy podatkowe opierały się na deklaracjach skarżących opisujących powierzchnię spornej nieruchomości, której wielkość skarżący, nawet w czasie prowadzonego postępowania zmierzającego do obniżenia wysokości podatku, postrzegają różnie w zależności od bieżących potrzeb. Wnosząc o wznowienie postępowania wskazywali, że powierzchnia ta wynosi [...] m² (ostatecznie organ podatkowy przyjął w decyzji z dnia [...] r. pow. [...]m²), w innym zaś piśmie załączonym do akt sprawy, a kwestionującym wartość nieruchomości sami skarżący obmiar ten kwestionują jako zbyt mały, wskazując, że wynosi on [...]m² (załączona do odwołania skarga H. K. z dnia [...] r. na czynności komornika). Mając zatem wątpliwości co do obmiaru ww. nieruchomości, skarżący winni kwestię tę wyjaśniać na etapie pierwotnie prowadzonego postępowania, instytucja jego wznowienia, jak już wskazywano, służy innym celom i nie może być ani powieleniem ani kontynuacją postępowania prowadzonego w "zwyczajnym" trybie.

Z przedstawionych wyżej przyczyn skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić, do czego obligował przepis art. 151 p.p.s.a.