Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 235/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2017-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2017 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

K. S., zwany dalej także skarżącym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2017 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 16 listopada 2016 r., nr [...], orzekającą o cofnięciu skarżącemu uprawnienia, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A, B, C, D, BE, CE i DE.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:

Wnioskiem z dnia 25 czerwca 2014 r., [...], adresowanym do Prezydenta Miasta Opola, Opolski Komendant Wojewódzki Policji wniósł o skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych uprawnień, z uwagi na otrzymanie przez skarżącego łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 21 czerwca 2013 r. do 28 października 2013 r.

Zawiadomieniem z dnia 9 lipca 2014 r. Prezydent Miasta Opola wszczął z urzędu postępowanie w sprawie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień, stosownie do art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm. [na dzień orzekania przez organ odwoławczy - Dz. U. z 2017 r. poz. 128, z późn. zm.]), zwanej dalej w skrócie u.p.r.d.

Decyzją z dnia 21 lipca 2014 r., nr [...], Prezydent Miasta Opola, działając na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.r.d., skierował skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego w zakresie kategorii A, B, C, D, B+E, C+E, D+E prawa jazdy. W pouczeniu decyzji wskazano, że w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji Starosta wyda decyzję w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 31 marca 2015 r., nr [...], utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji z dnia 21 lipca 2014 r.

W dniu 2 listopada 2016 r. Prezydent Miasta Opola wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami ww. kategorii w związku z niezgłoszeniem się skarżącego na egzamin państwowy.

Następnie decyzją z dnia 16 listopada 2016 r., na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.r.d., Prezydent Miasta Opola orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnienia, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A, B, C, D, BE, CE i DE. Organ wyjaśnił, że skarżący nie zgłosił się na egzamin państwowy w zakresie posiadanych uprawnień. Podał też, że stosownie do art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.r.d., osoba która przekroczyła 24 punkty otrzymane na podstawie art. 130 ust. 1 u.p.r.d. i co do której wydano decyzję o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji, zobowiązana jest do stawienia się na egzamin. Skoro natomiast skarżący nie zgłosił się na egzamin państwowy w zakresie posiadanych kategorii prawa jazdy, zastosowanie w sprawie, w ocenie organu, znajduje art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.r.d., zgodnie z którym decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym wart. 114 ust. 1 pkt 1 u.p.r.d.

W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia skarżący oświadczył, że 21 lipca 2014 r. ukończył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 u.p.r.d., po którym to liczba punktów karnych ulega zmniejszeniu o 6 punktów. Wskazał, że 26 czerwca 2015 r., ze względu na odnawianie kwalifikacji zawodowych do kat. C, D, CE, DE, bez zastrzeżeń wymienił prawo jazdy na nowe. Dlatego uznał, że nie toczy się wobec niego żadne postępowanie administracyjne i sprawa dotycząca przekroczenia punktów karnych została wyjaśniona. Skarżący stwierdził również, że pełnomocnik reprezentujący go w postępowaniu administracyjnym zaniedbał swoje obowiązki, co uniemożliwiło mu odwołanie się do Sądu od decyzji z dnia 31 marca 2015 r. Ponadto podkreślił, że w 41- letniej karierze kierowcy zawodowego po raz pierwszy zdarzyło mu się przekroczenie limitu punktów karnych i tylko jeden raz skorzystał z możliwości uczestniczenia w szkoleniu, celem ich zmniejszenia. Dodał, że praca na stanowisku kierowcy jest jego źródłem utrzymania, do wykonywania której niezbędne jest posiadanie prawa jazdy.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 30 marca 2017 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny sprawy oraz przytoczył przepisy u.p.r.d., w tym art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 130 ust. 1. Następnie Kolegium wyjaśniło, że art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ma zastosowanie w sytuacji, kiedy osoba skierowana na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie wykona nałożonego na nią obowiązku. Wówczas starosta zobligowany jest wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym. Jest to bowiem tzw. decyzja związana. Skoro skarżący, mimo utrzymania w mocy przez Kolegium decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta Opola z dnia 21 lipca 2014 r. o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. A, B, C, D, B+E, C+E i D+E, na egzamin nie zgłosił się, to organ pierwszej instancji miał obowiązek wszcząć postępowanie o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym, a następnie orzec w tym przedmiocie. Odnosząc się do kwestii odbytego przez skarżącego w dniu 21 lipca 2014 r. szkolenia, Kolegium powołało się na § 6 ust. 1 pkt 3 oraz § 6 ust. 1 pkt 4 w zw. z § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 448), zwanego dalej rozporządzeniem. Na tej podstawie wywiodło, że do usunięcia z ewidencji punktów muszą być spełnione kumulatywnie dwie przesłanki: upływ roku od dnia popełnienia naruszenia oraz suma punktów ostatecznych i tymczasowych mniejsza niż 24. Odbycie szkolenia nie powoduje bowiem zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Tymczasem skarżący otrzymał 26 punktów w przedziale czasowym od 21 czerwca do 28 października 2013 r. W dacie odbywania szkolenia, tj. 21 lipca 2014 r. strona miała już wpisanych do ewidencji 26 punktów, brak jest zatem podstaw prawnych do odliczenia 6 punktów z tytułu odbytego szkolenia. Kolegium uznało również, że przedstawione orzeczenia psychologiczne stwierdzające brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami przez skarżącego w zakresie posiadanych kategorii prawa jazdy, jak i sytuacja zawodowa strony, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

We wniesionej skardze na decyzję Kolegium K. S. zarzucił naruszenie prawa materialnego, w tym następujących przepisów u.p.r.d.:

- art. 114 ust. 1 lit. b poprzez niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że skarżący jest podmiotem, który przekroczył 24 punkty karne, podczas gdy odbył kurs niwelujący punkty karne;

- art. 130 ust. 3 poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że skarżący przekroczył 24 punkty karne, podczas gdy uczestniczył w szkoleniu, którego odbycie spowodowało zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego;

- art. 130 ust. 3 poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż od zasady określonej w tym przepisie, że odbycie szkolenia powoduje zmniejszenie ilości punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, dopuszczalne są wyjątki określone w przepisach rangi podustawowej, w przypadku braku przepisu rozporządzenia wydanego na podstawie należytej delegacji ustawowej, dopuszczającego określenie innych wyjątków;

- § 8 ust. 6 rozporządzenia i zastosowanie przewidzianego w nim wyjątku od zasady określonej w art. 130 ust. 3 u.p.r.d., pomimo braku delegacji ustawowej do ustanawiania wyjątków od ww. zasady.

Na podstawie powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji i orzeczenie przez Sąd, że akty te nie podlegają wykonaniu w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W motywach skargi skarżący podniósł, że w sprawie organ powinien wziąć pod uwagę art. 130 ust. 3 u.p.r.d. oraz § 8 ust. 4 rozporządzenia, z których to przepisów wynika, że nie powinien być traktowany jako osoba, która posiadała więcej niż 24 punkty karne. Dowodził, że przepis art. 130 ust. 3 u.p.r.d. określa kategorycznie jako zasadę, że odbycie określonego szkolenia powoduje zmniejszenie ilości punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego i wskazuje na jeden wyjątek, dotyczący kierowcy o stażu liczonym od daty uzyskania prawa jazdy krótszym niż 1 rok, zatem wprowadzenie jakiegokolwiek innego wyjątku wymagałoby istnienia przepisu szczególnego rangi ustawowej, ewentualnie przepisu rozporządzenia wydanego na podstawie należytej delegacji ustawowej. Natomiast norma wynikająca z przepisu podustawowego, jakim jest § 8 ust. 6 rozporządzenia, poszerza zakres wyłączenia określony powołanym wyżej unormowaniem rangi ustawowej. Ponadto przepis ten został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 130 ust. 4 pkt 5 u.p.r.d. Takie stanowisko, zdaniem skarżącego, prezentowane jest w orzecznictwie sądowym, z którego dodatkowo wynika, iż sędziowie mają prawo do kontrolowania zgodności z ustawami aktów niższego rzędu i do odstąpienia od ich stosowania w razie stwierdzenia sprzeczności z ustawą. Końcowo skarżący zwrócił uwagę, że organy wydające w sprawie decyzje prowadziły postępowanie ponad dwa lata, a decyzja Kolegium z dnia 31 marca 2015 r. została doręczona do Urzędu Miasta w Opolu po okresie 1,5 roku od jej wydania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko oraz argumentację przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto Kolegium podkreśliło, że organy działają na podstawie przepisów prawa, zaś § 8 ust. 6 rozporządzenia nie został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za sprzeczny z Konstytucją RP.

Na rozprawie skarżący podtrzymał skargę i zarzuty w niej zawarte. Dodatkowo wskazał na okoliczności, które - jego zdaniem - przemawiają za brakiem możliwości poddania się egzaminowi, tj. toczące się postępowanie przed sądem powszechnym w sprawie jednego ze zdarzeń, które było powodem przyznania punktów karnych i niezakończenie tego postępowania, a także względy zdrowotne (dwie operacje, które spowodowały niemożność stawienia się na egzaminie).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a. - decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że decyzje te nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedstawienie rozważań, jakie doprowadziły Sąd do takiej oceny, rozpocząć należy od przypomnienia, że podstawę materialnoprawną obu wydanych w sprawie decyzji stanowił przepis art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a cytowanej wyżej ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, nadal zwanej w skrócie u.p.r.d. Stosownie do powołanej regulacji, starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1. Zgodnie natomiast z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.r.d., kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. W tym miejscu podkreślić trzeba, że zawarte w art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a u.pr.d. sformułowanie "starosta wydaje decyzję" wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku spełnienia określonych w tym przepisie przesłanek, starosta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami. Niewykonanie przez kierowcę nałożonego na niego obowiązku obliguje zatem organ do uruchomienia odrębnego postępowania, niezależnego od wcześniej prowadzonego postępowania w sprawie sprawdzenia kwalifikacji. Skoro ustawodawca jednoznacznie rozdzielił postępowanie w sprawie skierowania na sprawdzenie kwalifikacji od postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień, to ani organy administracji, ani sądy administracyjne nie są uprawnione do uchylenia tego rozgraniczenia. W konsekwencji w postępowaniu w sprawie cofnięcia uprawnień czynności sprawdzające ograniczone są tylko do zbadania: czy kierowca został skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, czy decyzja taka jest ostateczna i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, czy kierowca poddał się takiemu sprawdzeniu kwalifikacji. Takie ustalenia są konieczne - a zarazem wystarczające - do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami (tak: NSA w wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1794/15, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przechodząc już do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, należy dostrzec, że skarżący na skutek wniosku Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji, decyzją Prezydenta Miasta Opola z dnia 21 lipca 2014 r., został skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego w zakresie kategorii A, B, C, D, B+E, C+E, D+E prawa jazdy. Decyzja ta - w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego - została utrzymana w mocy decyzją Kolegium z dnia 31 marca 2015 r. Ostatnio wymieniona decyzja, z uwagi na jej niezaskarżenie do sądu administracyjnego, stała się prawomocna. Ponadto z akt sprawy wynika, że skarżący do czasu wydania decyzji przez organ odwoławczy nie poddał się sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień, co zresztą sam przyznał na rozprawie. W rozpatrywanej sprawie, wobec niewywiązania się przez K. S. z nałożonego na niego prawomocną decyzją obowiązku sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami, nie budzi zatem wątpliwości, że spełniona została przesłanka skutkująca obowiązkiem wydania przez organ, na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.r.d., decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami.

Odnosząc się natomiast do szeroko eksponowanych przez skarżącego zarzutów dotyczących naruszenia przepisów, które miały zastosowanie w postępowaniu w przedmiocie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzanie kwalifikacji, czy też ilości przypisanych skarżącemu punktów, jeszcze raz powtórzyć trzeba, że sprawa cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami jest odrębną od spraw dotyczących prawidłowości wpisu ilości punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego czy skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W przedmiotowej sprawie skarżący nie może więc skutecznie kwestionować ilości posiadanych punktów i faktu skierowania go ostateczną decyzją na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Z kolei w zakresie zarzutu skargi o niekonstytucyjnym charakterze przepisów rozporządzenia, w tym jego § 8 ust. 6, zauważyć dodatkowo przyjdzie, że art. 130 ust. 4 u.p.r.d. zawiera upoważnienie dla ministra spraw wewnętrznych do określenia sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji, programu szkolenia i jednostek do niego upoważnionych, liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia oraz podmiotów upoważnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji. Jednocześnie odnotować należy, iż w tym przepisie zostały określone kryteria, jakimi ma kierować się organ wykonawczy przy wydawaniu rozporządzenia. Są nimi dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. W wyniku wykonania powyższej delegacji, wydano obowiązujące w dacie podjęcia decyzji w tej sprawie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 marca 2012 r. Przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia stanowi, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Oznacza to w istocie, że z uprawnienia określonego w tym przepisie mogą skorzystać tylko kierowcy, którzy przed przystąpieniem do szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 u.p.r.d., za naruszenia zasad ruchu drogowego otrzymali mniej niż 24 punkty. W przypadku przekroczenia tego limitu, odbycie przez kierowcę szkolenia pozostaje bez wpływu na liczbę uzyskanych punktów. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się natomiast słuszny pogląd, że rozporządzenie nie jest sprzeczne z delegacją ustawową i unormowaniami u.p.r.d. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na sposób redakcji delegacji ustawowej do wydania rozporządzenia wykonawczego, która odpowiada wymogom określonym w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Konstytucja wymaga m.in., aby w upoważnieniu ustawowym określić "wytyczne dotyczące treści" przepisów wykonawczych. Takie wytyczne zawiera art. 130 ust. 4 u.p.r.d. - przepisy wykonawcze mają służyć dyscyplinowaniu i wdrażaniu kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganiu wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. W tym też kontekście, konstytucyjność § 8 ust. 6 rozporządzenia oceniał NSA, który w swoim orzecznictwie wielokrotnie formułował tezę, iż przepis wykonawczy odpowiada nie tylko unormowaniom zawartym w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b i art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, lecz także realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 130 ust. 4 (tak: NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 1018/15 i powołane tam orzecznictwo).

W świetle powyższego prawidłowo więc wyjaśniło Kolegium, że skoro w dniu odbycia przez skarżącego szkolenia suma otrzymanych przez niego punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego przekroczyła 24, to odbyte szkolenie nie mogło wywołać skutku, o którym mowa w art. 130 ust. 3 u.p.r.d. Ponadto dostrzec trzeba, że skarżący, pomimo iż nie zgadzał się ze stanowiskiem organu o skierowaniu go na sprawdzenie kwalifikacji, nie złożył skargi na wydaną w tym przedmiocie decyzję Kolegium z dnia 31 marca 2015 r. Natomiast kwestionując ilość wpisanych punktów do ewidencji, skarżący może zwrócić się o podjęcie stosownych działań do Komendanta Wojewódzkiego Policji, który jest organem ujawniającym w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonującym ich wykreśleń w drodze czynności materialno-technicznych, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności. Z tego względu kwestia prawidłowości dokonanych wpisów, a co za tym idzie - ilości punktów karnych przypisanych danemu kierowcy, nie może być rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia uprawnień, ani w postępowaniu sądowym prowadzonym ze skargi na decyzje wydane w takich sprawach.

Odnosząc się jeszcze do podniesionej przez skarżącego argumentacji o prowadzeniu postępowania ponad dwa lata, należy wyjaśnić, że zarzuty w tym zakresie mogłyby podlegać ocenie w odrębnym postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy.

Z przedstawionych powodów Sąd stwierdził, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że w ustalonym stanie faktycznym obowiązujące przepisy prawa dostarczyły podstaw do cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A, B, C, D, BE, CE i DE. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, stosownie do art. 107 § 3 K.p.a., wskazał podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia, wyjaśniając jego motywy. Sąd nie dopatrzył się przy tym z urzędu innych naruszeń prawa, uzasadniających uwzględnienie skargi.

W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 P.p.s.a.