Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1853/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.), Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia NSA Anna Orłowska, Protokolant Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. W. na decyzję Wojewody z dnia 11 maja 2001 r. Nr [...] w przedmiocie prawa do zasiłku dla bezrobotnych 1/ uchyla zaskarżoną decyzję, 2/ stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 października 1998 r. Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy orzekł o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz statusu osoby bezrobotnej od dnia 15 października 1998 r. z powodu podjęcia pracy.

W odwołaniu od decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy (piśmie z dnia 20 listopada 1998 r. skierowanym do Państwowej Inspekcji pracy, które zostało przekazane do Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu pracy, który z kolei przekazał je do Rejonowego Urzędu Pracy skarżący wyjaśnił, że odmówił przyjęcia zaoferowanej mu przez organ pracy, gdyż jej warunki, w jego ocenie, były niezgodne z przepisami prawa pracy.

Rozpoznając odwołanie R. W. od decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy, Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy decyzją z dnia 21 grudnia 1998 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i sprawę przekazał temu organowi do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż wymaga wyjaśnienia, czy przyczyną utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych była odmowa przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia, czy też niepodjęcie zaoferowanego zatrudnienia.

Na tą decyzję skargę wniósł R. W. W skardze ponownie twierdził, iż. nie przyjął zaproponowanej mu przez organ do spraw zatrudnienia pracy, gdyż jej warunki były niezgodne z prawem pracy.

Rozpoznając skargę R. W. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 stycznia 2001 r. uchylił decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia 21 grudnia 1998 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż organ odwoławczy winien wyjaśnić, czy złożone przez skarżącego odwołanie zostało wniesione w terminie przewidzianym w art. 129 § 2 k.p.a., gdyż w aktach administracyjnych brak dowodu doręczenia skarżącemu decyzji organu pierwszej instancji, zaś w piśmie, z którym organ pierwszej instancji przesłał organowi odwoławczemu odwołanie skarżącego, stwierdzono, iż zostało ono wniesione po upływie terminu. W związku z tym, Sąd podniósł, iż rozpoznanie przez organ odwoławczy odwołania wniesionego z uchybieniem terminu stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące nieważnością decyzji organu odwoławczego. Ponadto Sąd zauważył, że wskazania zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co do konieczności dokonania przez organ pierwszej instancji określonych ustaleń, są błędne. Z decyzji organu pierwszej instancji wynika, że skarżący został pozbawiony prawa do zasiłku dla bezrobotnych i statusu osoby bezrobotnej z powodu podjęcia zatrudnienia. Skarżący twierdzi zaś, iż zaoferowanej mu pracy nie podjął. Z akt administracyjnych wynika przy tym, stwierdził, iż zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy "piszą nie na temat".

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Stosownie do przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270).

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga, aczkolwiek nie z powodów w niej wskazanych, jest zasadna, gdyż organ administracji nie zastosował się do wiążącej go oceny prawnej zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2001 r. W szczególności wbrew tej ocenie prawnej organ administracji nie wyjaśnił, czy skarżący wniósł odwołanie w ustawowym terminie.

Stosownie do treści art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna dotyczyć może zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Obowiązek podporządkowania się tak rozumianej ocenie prawnej może być wyłączony jedynie w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub prawnego, a także w razie wzruszenia "pierwotnego" wyroku w drodze rewizji nadzwyczajnej. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła żadna z wymienionych wyżej podstaw, która uzasadniać mogłaby zwolnienie organu administracji z obowiązku zastosowania się do oceny prawnej zaprezentowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Jak już powiedziano, Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 stycznia 2001 r. stwierdził, że organ winien wyjaśnić, czy odwołanie złożone przez skarżącego zostało wniesione w terminie przewidzianym w art. 129 § 2 k.p.a. Organ drugiej instancji kwestię tą jednakże w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia pominął. Wprawdzie w wyniku działań podjętych przez organ odwoławczy Powiatowy Urząd Pracy pismem z dnia 9 maja 2001 r. poinformował Wojewodę, że R. W. odwołanie wniósł w terminie i na potwierdzenie tej okoliczności załączył kserokopię pisma z dnia 15 grudnia 1998 r., to jednak nie można powyższego uznać za wystarczające - w szczególności wobec braku w aktach administracyjnych dowodu doręczenia skarżącemu decyzji organu pierwszej instancji jak i braku oryginału pisma z dnia 15 grudnia 1998 r., w którym pierwotnie stwierdzono, iż skarżący wniósł odwołanie po terminie (na co uwagę zwrócił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 stycznia 2001 r.). W takich okolicznościach kwestia ta winna być rozważona w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, w szczególności organ ten winien wskazać, stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a., na jakich dowodach oparł ustalenie, że odwołanie zostało wniesione w terminie.

Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 134 § 1 i art. 145 § 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy wyjaśni, czy odwołanie skarżącego zostało wniesione w terminie przewidzianym w art. 129 § 2 k.p.a. i swoim ustaleniom da wyraz w uzasadnieniu decyzji ewentualnie postanowienia w sposób zgodny z art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec uwzględnienia skargi stosownie do treści art. 152 powołanej ustawy orzeczono, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonywana.

Jeżeli zaś chodzi o zarzuty skargi, to wskazać należy, iż nie są one trafne. Ze skargi wynika, że skarżący odmówił podjęcia zaoferowanej mu pracy z uwagi na niską stawkę wynagrodzenia za godzinę pracy, co wymuszałoby niezgodną z prawem pracę po godzinach. Kwestie te nie mają wpływu na ocenę zaoferowanej pracy jako odpowiedniej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 nr 6, poz. 56 ze zm.). Przepis ten bowiem stanowi, że odpowiednie zatrudnienie to zatrudnienie, do którego bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, jego stan zdrowia pozwala mu na wykonywanie tego zatrudnienia, a łączny czas dojazdu do miejsca zatrudnienia i z powrotem środkami komunikacji publicznej nie przekracza 3 godzin. Skarżący był zatem zobowiązany podjąć zaoferowane mu zatrudnienie, bez względu na zastrzeżenia co do możliwości naruszenia przez pracodawcę przepisów prawa pracy.