Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 772/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski (spr.) Protokolant sekretarz sąd. Ewa Stawicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2018 r. sprawy ze skargi W. P., Z. U. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] nr [...] (znak: [...]) z dnia [...] kwietnia 2018 roku; 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących W. P., Z. U. solidarnie kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego W. P. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 4. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego Z. U. kwotę [...]zł [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] (znak [...]) Starosta P. na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm., dalej: P.b.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm., dalej: k.p.a.) po rozpatrzeniu wniosku z dnia 24.01.2018 r. odmówił Z. U. oraz W. P. (dalej: inwestor, skarżący) zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrzną instalacją gazu oraz rozbiórką istniejących budynków zlokalizowanych przy granicy z dz. nr [...], na terenie nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...] w S., dz. nr geod. [...].

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że dnia 24.01.2018 r. pełnomocnik Inwestorów wystąpił z wnioskiem w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrzną instalacją gazu oraz rozbiórką istniejących budynków zlokalizowanych przy granicy z dz. nr [...], na terenie nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...] w S., dz. nr geod. [...]. Teren inwestycji znajduje się na obszarze obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego Swarzędz Nowa Wieś i Osiedla Południowe (pow. ca. 123 ha) zatwierdzonego Uchwałą Nr XLIX/450/2013 przez Radę Miejską w Swarzędzu z dnia 26.11.2013 r. (Dz. U. Woj. Wlkp. z 24.03.2014 r., poz. 1926). Teren, na którym znajduje się działka objęta wnioskiem to obszar zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (4 MN planu miejscowego).

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy P.b. właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza:

1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko;

2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno - budowlanymi;

3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Biorąc powyższe pod uwagę, wobec nieprawidłowości w projekcie budowlanym wydane zostało w dniu [...].03.2018 r. postanowienie zobowiązujące do ich usunięcia w terminie 10 dni od dnia doręczenia w/w postanowienia. W dniu 16.03.2018 r. złożono uzupełnioną dokumentację. Analizując ponownie złożone projekty budowlane oraz całokształt akt sprawy, organ stwierdził, że Inwestor nie wywiązał się w całości z obowiązków nałożonych w postanowieniu z dnia [...].03.2018 r. Postanowienie pozostało bezskuteczne w odniesieniu do punktu 1. Punkt 1 postanowienia zobowiązał Inwestora do usunięcia nieprawidłowości polegających na braku zgodności inwestycji z zapisami planu miejscowego w zakresie przedmiotu inwestycji.

Zgodnie z § 9 pkt 2 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego Swarzędz Nowa Wieś

1 Osiedla Południowe (pow. ca. 123 ha) zatwierdzonego Uchwałą Nr XLIX/450/2013 przez Radę Miejską w Swarzędzu z dnia 26.11.2013 r.(Dz. U. Woj. Wlkp. z 24.03.2014 r., poz. 1926) dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej 4MN "dopuszcza się usługę opieki zdrowotnej wbudowaną w budynek mieszkalny na działce o nr ewid.[...] z zachowaniem warunków określonych w niniejszym paragrafie" W pierwotnym projekcie budowlanym zaprojektowano pomieszczenia odnowy biologicznej. Pomimo, że Inwestor zmienił funkcję w części usługowej na zakład rehabilitacji zdrowotnej, w ocenie organu I instancji przedstawiony projekt budowlany budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wydzielonym lokalem usługowym nasuwa poważne wątpliwości w zakresie rzeczywistego charakteru planowanej inwestycji.

Z załączonej dokumentacji projektowej wynika, że projektowany budynek podzielony jest na dwie strefy: mieszkalną i usługową. W piwnicy znajdują się pomieszczenia gospodarcze oraz kotłownia przynależne do lokalu mieszkalnego. W opisie technicznym wskazano, że parter pełni funkcję lokalu mieszkalnego oraz usługowego, w skład pomieszczeń lokalu usługowego wchodzi 9 pomieszczeń rehabilitacji, pomieszczenie socjalne, toaleta przystosowana dla osób niepełnosprawnych, wiatrołap oraz komunikacja wraz z poczekalnią. Natomiast w skład lokalu mieszkalnego wchodzą: wiatrołap, pomieszczenie gospodarcze, 2 toalety (w tym jedna przystosowana dla osób niepełnosprawnych), 2 pokoje oraz komunikacja. I piętro obejmuje lokal mieszkalny, w tym 4 pokoje, 3 sypialnie, pokój dzienny z kuchnią i jadalnią, pomieszczenie gospodarcze, 2 pomieszczenia pomocnicze, łazienka, toaleta oraz komunikacja.

Pomimo, że lokal usługowy jest wyodrębniony stałą przegrodą budowlaną od lokalu mieszkalnego (funkcje budynku nie przenikają się) oraz każdy lokal posiada oddzielne wejście, organ I instancji stanął na stanowisku, że skala obiektu oraz układ pomieszczeń nie pozwala go uznać za budynek mieszkalny jednorodzinny. Z charakterystyki budynku wynika, że każde pomieszczenie rehabilitacji wyposażone jest w indywidualną łazienkę oraz pion kominowy wentylacyjno-instalacyjny, co pozwala wydzielić szereg samodzielnych lokali mieszkalnych. Na parterze, w części mieszkalnej, zaprojektowano łazienkę przystosowaną dla osób niepełnosprawnych, pomimo że dostęp z zewnątrz uniemożliwia próg o wysokości 15 cm, a dojście do części sypialnianej (na I piętrze) uniemożliwiają schody wewnętrzne. Cała część mieszkalna zlokalizowana została na drugiej kondygnacji, z której osoba niepełnosprawna (mieszkaniec budynku) nie ma możliwości korzystania. W związku z powyższym trudno podzielić stanowisko projektanta, że toaleta dla osób niepełnosprawnych w części mieszkalnej zlokalizowana na parterze będzie związana de facto wyłącznie z funkcją mieszkalną.

Wątpliwości Starosty wzbudził również znaczny gabaryt budynku, rozkład pomieszczeń w części mieszkalnej (rozwiązania projektowe) oraz wejście z zewnątrz na I kondygnację schodami o konstrukcji stalowej (do części mieszkalnej budynku). Projektowany budynek może być wykorzystywany pod zamieszkanie zbiorowe, a nie dom mieszkalny jednorodzinny z lokalem użytkowym.

Ponadto organ I instancji zaznaczył, że organ administracji publicznej nie jest uprawniony do oceny merytorycznej projektu budowlanego, jednakże podlega on analizie przed wydaniem pozwolenia na budowę pod względem zgodności zamierzenia budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b.). Organ bada w szczególności przedłożony projekt zagospodarowania terenu, jednakże nie oznacza to, że nie może analizować również szczegółowych rozwiązań zastosowanych przez projektanta. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 15.10.2015 r., sygn. akt IV SA/Po 617/15, kwalifikacja prawna danej inwestycji powinna opierać się na rzeczywistych rozwiązaniach funkcjonalnych przyjętych w projekcie, a nie na formalnym nazewnictwie.

Od decyzji starosty [...] wniósł w ustawowym terminie odwołanie.

Podniósł w nim, że lokalizacja projektowanego budynku mieszkalnego jest zgodna z zapisami miejscowego planu. W postanowieniu z dnia 2.03.2018 r. zobowiązano Inwestora do usunięcia nieprawidłowości dotyczącej zaprojektowanej usługi. Inwestor zaprojektował zakład odnowy biologicznej. Wg oceny organu nie jest to usługa opieki zdrowotnej, zatem inwestor postanowił przeprojektować lokal na zakład rehabilitacji zdrowotnej, aby usługa spełniła wymagania zapisane w miejscowym planie. Po usunięciu nieprawidłowości organ stwierdza, że nadal nieprawidłowości nie usunięto.

W budynku wydzielono jeden lokal mieszkalny oraz jeden lokal użytkowy, który inwestor planuje przeznaczyć na cele usługowe - funkcję opieki zdrowotnej. W lokalu mieszkalnym nie zaprojektowano żadnego pomieszczenia dla osób niepełnosprawnych, w treści projektu dla części mieszkalnej nie ma żadnej treści o pomieszczeniach dla osób niepełnosprawnych, zatem zupełnie niezrozumiałe jest dlaczego organ przywołuje argumenty niedotyczące złożonego i analizowanego projektu. Poza tym wskazywanie nieprawidłowości ustala się w drodze postanowienia zobowiązującego do ich usunięcia, a nie w drodze decyzji.

Ponadto zarzuca się, że skala obiektu oraz układ pomieszczeń nie pozwala uznać go za budynek mieszkalny jednorodzinny. Zapisy miejscowego planu określają maksymalne wskaźniki zabudowy oraz jej intensywności, których nie przekroczono, zatem argument jest bezzasadny. Inwestor ma prawo wykorzystać maksymalne wskaźniki określone w ustawie, bez możliwości ich przekraczania, co zastosowano. Wejście z zewnątrz na I kondygnację schodami o konstrukcji stalowej zaprojektowano ze względów bezpieczeństwa - dla ewakuacji przeciwpożarowej. Poza tym organ administracji nie powinien analizować oraz oceniać upodobań i gustu Inwestora co do wielkości pomieszczeń w budynku mieszkalnym, jeśli nie przekraczają one wskaźników podanych w miejscowym planie.

Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że przyczyną odmowy wydania przez Starostę P. pozwolenia na budowę była niezgodność planowanej inwestycji z obowiązującym na terenie działki miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w części dotyczącej rzeczywistego charakteru planowanej budowy. Z opisu planowanej inwestycji wynika, że budynek mimo spełnienia wszystkich parametrów określonych w planie miejscowym (tj. wysokości budynku, ilości kondygnacji, rodzaju dachu, maksymalnej powierzchni zabudowy działki budowlanej, minimalnej i maksymalnej intensywności zabudowy, minimalnej powierzchni biologicznie czynnej działki, czy zapewnienia miejsc postojowych i przepisów z zakresu ochrony i kształtowania ładu przestrzennego) nie ma charakteru budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji i stwierdził, że planowany rozkład pomieszczeń w analizowanym budynku budzi wątpliwość, czy w budynku znajdować się będą tylko dwa lokale, w tym jeden usługowy opieki zdrowotnej i jedno mieszkalne. Zaprojektowanie dwóch osobnych klatek schodowych może sugerować wydzielenie na I piętrze dodatkowych lokali. Ponadto, wskazano, że wątpliwości budzi również sama forma budynku, dla którego zaprojektowano osobne wejścia - jedno za pomocą klatki schodowej wewnętrznej łączącej pomieszczenia mieszkalne na parterze i pomieszczenia gospodarcze w piwnicy z pomieszczeniami zlokalizowanymi na pierwszym piętrze, drugie za pomocą zewnętrznej klatki schodowej. Zaprojektowanie części usługowej i przylegającej do niej części mieszkalnej również może stanowić przesłankę do powiększenia już i tak sporej, bo prawie 30% powierzchni usługowej. Jak wynika z art. 3 P.b. warunkiem uznania budynku za mieszkalny jednorodzinny jest przede wszystkim to, aby służył on zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych i stanowił konstrukcyjnie samodzielną całość.

Wojewoda wyjaśnił także że odstąpił od ponownego wezwania do uzupełnienia wniosku w zakresie postanowienia Starosty [...], gdyż inwestor w swoim odwołaniu podtrzymał swoje stanowisko. Organ odwoławczy nie może zmieniać rodzaju sprawy, a zatem w postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawa.

Decyzja organu II instancji została przez W. P. oraz Z. U. reprezentowanych przez fachowego pełnomocnika zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

W skardze wniesiono o

1. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty, zobowiązanie Starosty do wydania w terminie 30 dni decyzji o pozwoleniu na budowę ze wskazaniem rozstrzygnięcia, tj. uwzględnienia w całości wniosku złożonego przez skarżących oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 4 P.b. oraz w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.), a to poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące nieuzasadnionym przyjęciem, że w przedmiotowej sprawie zachodzi niezgodność planowanej inwestycji z obowiązującym na terenie działki miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej rzeczywistego charakteru planowanej budowy, co w konsekwencji prowadziło do nieuzasadnionej odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę;

b) art. 3 pkt 2a P.b. w zw. z art. 35 ust. 1 P.b., a to poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące nieuzasadnionym przyjęciem, że zaprojektowany budynek nie jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, co w konsekwencji prowadziło do nieuzasadnionej odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę;

2. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 6 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji pozbawionej wyraźnych podstaw prawnych;

b) art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania jego uczestników do władzy publicznej.

W odpowiedzi nas skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zawiera usprawiedliwione podstawy.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej w skrócie: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (odpowiednio wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności).

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Starosty [...], którą winien był uchylić.

Relewantny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy art. 35 P.b. stanowi w kolejnych ustępach:

1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN".

3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Nie ulega zatem wątpliwości, że prawem i obowiązkiem organu i instancji było zbadanie zgodność przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyrazem negatywnej oceny takiego badania jest postanowienie nakładające obowiązek usunięcia stwierdzonych przez organ naruszeń. Podkreślić należy, że wydanie takiego postanowienia jest obowiązkiem organu, gdy stwierdza on niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dopiero bezskuteczny upływ terminu wyznaczonego do usunięcia stwierdzanych przez organ nieprawidłowości otwiera drogę do odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. Starosta P. zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości – w tym także dotyczących braku zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W postanowieniu tym organ wskazał jednak wyraźnie, że niezgodność ta – w jego ocenie - dotyczy zapisu § 9 pkt 2 planu, który to przepis dopuszcza na działce inwestycyjnej usługi opieki zdrowotnej, podczas gdy inwestor zaplanował zakład odnowy biologicznej, a więc usługę kosmetyczną, pielęgnacyjną oraz § 9 pkt 10 planu w zakresie minimalnej powierzchni biologicznie czynnej. Pozostałe kwestie wskazywane w postanowieniu z dnia [...] marca 2018 r. nie dotyczyły miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi inwestor poinformował, że usunął nieprawidłowości, w zakresie § 9 pkt 2 planu projektując zakład rehabilitacji leczniczej, zaś w zakresie § 9 pkt 10 planu przeprojektowano układ powierzchni biologicznie czynnych. Inwestor uzupełnił i poprawił projekt także w pozostałych kwestiach poruszonych w postanowieniu z dnia [...] marca 2018 r.

Wydając decyzję odmowną w trybie art. 35 ust. 3 P.b. dnia 9 kwietnia 2018 r. Starosta P., jako jej merytoryczne uzasadnienie przedstawił swą odmienną ocenę (a w zasadzie "poważne wątpliwości" – k. 58 v.) co do charakteru planowanej inwestycji. W treści uzasadnienia organ I instancji nie wskazał jednak na żadną kwestię, która wcześniej byłaby zasygnalizowana skarżącym w trybie wezwania do usunięcia nieprawidłowości. Innymi słowy: organ I instancji wydał decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, wskazując jako jej podstawę okoliczności, które nie były uprzednio wskazane w postanowieniu wydanym w trybie art. 35 ust. 3 P.b.

Takie działanie ewidentnie naruszyło art. 35 ust. 3 P.b., a nadto art. 8 § 1 k.p.a. (działanie w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej) i art. 9 k.p.a. (informowanie stron o okolicznościach, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw), a także art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, pozbawiły bowiem inwestora możliwości ewentualnej modyfikacji wniosku oraz przedstawienia swego stanowiska. Nie zmienia tej okoliczności stanowisko inwestora zajmowane na dalszych etapach postępowania, gdyż w jego procesowym interesie leżało kwestionowanie stwierdzonych w decyzji niezgodności projektu z miejscowym planem.

Wydana ze wskazanym wyżej naruszeniem decyzja Starosty nie może znaleźć akceptacji Sądu i nie powinna była także znaleźć akceptacji organu II instancji. Rozważania Wojewody odnośnie niecelowości wzywania przezeń do uzupełnienia wniosku należy uznać za chybione. Wobec stwierdzenia, że organ I instancji nie miał podstaw do wydania decyzji odmownej w trybie art. art. 35 ust. 3 P.b. rzeczą organu II instancji było uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2015 r. w sprawie II OSK 1023/14, z dnia 13 października 2005 r. w sprawie II OSK 130/05, WSA w Gdańsku z dnia 6 września 2017 r. w sprawie II SA/Gd 391/17, WSA w Opolu z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie II SA/Op 330/12 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA").

Z powyżej wskazanych powodów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji uwzględni uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu i rozważy zasadność nałożenia postanowieniem w trybie art. 35 ust. 3 P.b. na inwestora obowiązku usunięcia określonych nieprawidłowości. Organ winien tu jednak mieć na uwadze, że podstawą takiego obowiązku nie mogą być jedynie wątpliwości organu. Organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest związany treścią wniosku inwestora o pozwolenie na budowę, załącznikami do tego wniosku, w tym przede wszystkim treścią projektu budowlanego. Przepisy art. 35 P.b. nie uprawniają organu do ingerencji w złożony projekt budowlany, ani też do własnej odmiennej interpretacji, co do tego czego dotyczy projekt, innej niż to przewidział inwestor i projektant. Wielkość budynku, ilość przewidzianych w nim pomieszczeń i ich rozkład oraz domysły, że budynek ten może w przyszłości być łatwo przekształcony w budynek mieszkalny wielorodzinny, nie stanowią kryteriów określonych w art. 35 P.b., które powinien brać pod uwagę organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2016 r. w sprawie II OSK 3103/14, CBOSA). Organ winien także uaktualnić listę uczestników postępowania. Z pisma procesowego nadesłanego do Sądu wynika bowiem, że zmienił się właściciel działki przy ul. [...] [...] w S..