Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 814/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 11, art. 13 pkt 7, art. 41 ust. 1,
journal: Dz.U. 2018 poz 200
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca) WSA Andrzej Niezgoda Protokolant referent stażysta Katarzyna Jacyniuk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 marca 2019 r. sprawy ze skargi S. Spółka Akcyjna w L. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Interpretacją indywidualną z dnia [...] r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że stanowisko S. S.A. przedstawione we wniosku z dnia [...] czerwca 2018 r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika w związku ze zwrotem członkowi zarządu kosztów użytkowania samochodu prywatnego do celów służbowych w jazdach lokalnych - jest nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ interpretacyjny wyjaśnił, że we wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Spółka jako producent maszyn rolniczych prowadzi szeroką działalność marketingową realizowaną bezpośrednio przez pracowników i członków zarządu, w tym w szczególności wiceprezesa. Wykonanie zadań z tego zakresu wymaga dojazdu na terenie miasta L.. Wiceprezes zarządu nie ma zawartej umowy o pracę, ani żadnej innej umowy cywilnej. Wynagrodzenie otrzymuje na podstawie uchwały Rady Nadzorczej w sprawie wynagrodzenia członków zarządu, w której ustalono, że Spółka będzie zwracać koszty związane z wykonywaniem funkcji członka zarządu, takie jak przejazdy, koszty podróży itp.

W wykonaniu ww. uchwały Rady Nadzorczej, Spółka od 1 czerwca 2018 r. zawarła umowę w sprawie korzystania przez wiceprezesa zarządu z prywatnego samochodu. Zgodnie z jej treścią wiceprezes zarządu wyraził zgodę na używanie prywatnego samochodu do przejazdów na terenie miasta L., związanych z działalnością gospodarczą Spółki, natomiast Spółka zobowiązała się do zapewnienia środków niezbędnych do wykonania powierzonych zadań poprzez zwrot kosztów pojazdów (takie rozwiązanie jest tańsze niż zwrot kosztów przejazdów taksówkami, czy też zakup samochodu specjalnie dla wiceprezesa). Spółka przyznała miesięczny limit kilometrów na jazdy lokalne (500 km), adekwatnie do liczby mieszkańców miasta L. (ponad 300 tys.). Koszty używania pojazdu do celów służbowych Spółka ustalać będzie według stawek określonych w obowiązujących przepisach. Zwrot kosztów następować będzie w formie miesięcznego ryczałtu, na podstawie pisemnego oświadczenia, uznanego przez Spółkę za zgodne ze stanem faktycznym, w następnym miesiącu kalendarzowym, w terminie wypłaty wynagrodzenia. W sprawach nieuregulowanych postanowieniami umowy zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r., w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. z 2002 r. Nr 27 poz. 271, ze zm.).

W związku z powyższym opisem stanu faktycznego Spółka zadała następujące pytanie:

Czy otrzymywana przez członka zarządu spółki akcyjnej, niebędącego jej pracownikiem, kwota zgodnie z przyznanym przez Spółkę miesięcznym limitem kilometrów na jazdy lokalne, wypłacana z tytułu zwrotu kosztów poniesionych w związku z użyciem prywatnego samochodu w jazdach lokalnych, prowadzi do powstania u członka zarządu przychodu, który podlega opodatkowaniu, jeśli przejazdy samochodem prywatnym są bezpośrednio związane z wykonaniem zadań służbowych dla Spółki?

Zdaniem Spółki, kwota wypłacana tytułem zwrotu kosztów poniesionych przez członka zarządu w związku z użyciem prywatnego samochodu w jazdach lokalnych nie prowadzi do powstania przychodu z działalności wykonywanej osobiście, jeśli użycie to jest bezpośrednio związane z wykonaniem zadań służbowych.

Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 200, ze zm.), dalej "p.d.o.f.," opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Odwołując się do treści art. 11 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 2, art. 13 pkt 7 p.d.o.f., oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt: K 7/13 (Dz.U. z 2014 r. poz. 947), Spółka stanęła na stanowisku, że otrzymywana przez członka zarządu osoby prawnej, jaką jest spółka akcyjna, kwota wypłacana tytułem zwrotu kosztów poniesionych w związku z użyciem prywatnego samochodu w jazdach lokalnych - jest świadczeniem poniesionym w jej interesie, gdyż przynosi jej konkretną i wymierną korzyść w postaci prawidłowo i efektywnie wykonywanych zadań. Argumentowała przy tym, że skoro wykonywanie obowiązków wymaga od członka zarządu użycia prywatnego samochodu, to sfinansowanie tego działania przez Spółkę nie jest korzyścią członka zarządu, ale stanowi przejaw właściwej organizacji prowadzonej działalności gospodarczej. Tym samym, zwrot kosztów poniesionych w związku z użyciem prywatnego samochodu w jazdach lokalnych, nie powoduje powstania po stronie członka zarządu przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a Spółka nie powinna doliczać do przychodów członka zarządu kwoty wypłacanego z tego tytułu świadczenia.

Udzielając zaskarżonej interpretacji Dyrektor Krajowej Informacji Podatkowej, uznał stanowisko Spółki w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu przytaczając treść art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 13 pkt 7, art. 41 ust. 1 p.d.o.f. organ wyjaśnił, że definicja przychodu zawarta w art. 11 p.d.o.f., jak również określone w nim zasady ustalania wartości tego przychodu (w tym świadczeń w naturze lub innych nieodpłatnych świadczeń) mają charakter ogólny, a zatem znajdują zastosowanie, gdy nie występują regulacje szczegółowe. Zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 p.d.o.f., przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Dokonując oceny przedstawionego zdarzenia przyszłego organ wyjaśnił, że ustawodawca definiując w art. 11 ust. 1 p.d.o.f. pojęcie przychodu, dokonał rozróżnienia składników przychodu, wyodrębniając pieniądze i wartości pieniężne od wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Wyodrębniając pojęcie nieodpłatnych świadczeń uznał tym samym, że nieodpłatne świadczenia muszą mieć postać niepieniężną. Stanowisko to potwierdza również brzmienie art. 11 ust. 2-2b p.d.of., w którym wskazano sposób ustalania wartości świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W powołanym przez wnioskodawcę wyroku TK z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, Trybunał orzekł, że art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 3 w związku z art. 11 ust. 2-2b p.d.o.f. rozumiane w ten sposób, że inne nieodpłatne świadczenie oznacza wyłącznie przysporzenie majątkowe o indywidualnie określonej wartości, otrzymane przez pracownika, są zgodne z art. 2 w związku z art. 217 Konstytucji.

W ocenie organu interpretacyjnego wyrok TK dotyczył, wyłącznie świadczeń nieodpłatnych, dlatego też stosowanie tez w nim zawartych, do zwrotu kosztów używania przez członka zarządu niebędącego pracownikiem prywatnego samochodu do celów służbowych, nie jest uzasadnione, gdyż otrzyma on z tego tytułu środki pieniężne. Powyższe oznacza, że otrzymywana przez członka zarządu kwota, powoduje powstanie przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Odwołując się do treści art. 21 ust. 1 pkt 23b p.d.o.f., organ wyjaśnił, że regulacja ta ogranicza krąg podatników mogących skorzystać z omawianego zwolnienia do tych, którym przepisy odrębnych ustaw gwarantują możliwość przyznania prawa do zwrotu poniesionych kosztów, bądź wręcz jak w przypadku pracownika nakładają obowiązek zwrotu tych kosztów. Argumentował, że przewidziane w odrębnych przepisach zwolnienie odnosi się wyłącznie do pracowników (a nie członków zarządu czy rady nadzorczej) i to jedynie w sytuacji, gdy obowiązek ponoszenia tych ww. kosztów albo możliwość przyznania prawa do ich zwrotu wynika wprost z przepisów innych ustaw. W pozostałych przypadkach zwrot kosztów z tytułu używania samochodu prywatnego do jazd lokalnych w postaci miesięcznego ryczałtu stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Uwzględniając powyższe organ stwierdził, że kwota ryczałtu wypłaconego przez Spółkę, tytułem zwrotu kosztów poniesionych przez członka zarządu w związku z wykorzystywaniem prywatnego samochodu do celów służbowych w jazdach lokalnych, będzie stanowić przychód z działalności wykonywanej osobiście w rozumieniu art. 13 pkt 7 p.d.o.f., a na Spółce z tytułu wypłaty ww. świadczeń, będą ciążyć obowiązki płatnika określone w art. 41 i art. 42 p.d.o.f.

Odnosząc się do przytoczonego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyroku NSA z dnia 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II FSK 1970/14, organ wyjaśnił, że nie dotyczył on kwestii zwrotu kosztów używania samochodu prywatnego do celów służbowych w jazdach lokalnych, a zatem wyrażona w nim argumentacja nie może mieć wpływu na interpretację wydaną w sprawie niniejszej.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 13 pkt 7 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1, art. 11 ust. 1 i art. 21 ust. 1 pkt 23b p.d.o.f. poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że kwota wypłacana z tytułu zwrotu kosztów poniesionych przez członka zarządu, w związku z użyciem prywatnego samochodu w jazdach lokalnych prowadzi do powstania u członka zarządu, nie będącego pracownikiem Spółki, przychodu który podlega opodatkowaniu, nawet jeśli przejazdy samochodem prywatnym są bezpośrednio związane z wykonaniem zadań służbowych. W ocenie skarżącej tego rodzaju świadczenia nie stanowią przychodu w rozumieniu art. 13 pkt 7 w zw. z art. 11 ust. 1 p.d.o.f., co w konsekwencji powoduje, że Spółka nie ma w tym zakresie obowiązku obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

W uzasadnieniu Spółka przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazał, że rozbieżność, ocen poddanych interpretacji przepisów dotyczy przede wszystkim kwestii, czy zwrot kosztów używania samochodu prywatnego do celów służbowych stanowi przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wbrew stanowisku organu, skarżąca uważa, że dokonując oceny, tego czy kwota wypłacana z tytułu zwrotu kosztów poniesionych, w związku z wykorzystywaniem przez członka zarządu, prywatnego samochodu w jazdach lokalnych związanych z pełnieniem funkcji, prowadzi do powstania u członka zarządu przychodu z działalności wykonywanej osobiście, znajduje zastosowanie argumentacja zawarta w wyroku TK z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt: K 7/13.

W ocenie skarżącej mimo, iż wyrok ten dotyczył świadczeń dla pracownika to per analogiam można go odnieść do świadczeń otrzymywanych przez osobę należącą do zarządu osoby prawnej. Przypomniała, że w powołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że przychód ze źródła, jakim jest stosunek służbowy czy stosunek pracy, nie różni się od przychodów osiąganych z innych źródeł tzn. może wystąpić pod różnymi postaciami, przy czym najczęściej występującą i najbardziej typową są oczywiście świadczenia pieniężne (w formie gotówkowej lub bezgotówkowej). Stwierdził także, iż za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:

1) zostały spełnione za zgodą pracownika (pracownik skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

2) zostały spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły pracownikowi korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

3) mają wymierną korzyść i są przypisane indywidualnemu pracownikowi (nie są dostępne w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

Wobec powyższego, przyjmując wskazane przez Trybunał Konstytucyjny kryteria oceny skarżąca podtrzymała zawarte we wniosku stanowisko, że otrzymywane przez członka zarządu kwoty z tytułu zwrotu kosztów związanych z użyciem prywatnego samochodu w jazdach lokalnych - jest świadczeniem poniesionym w interesie spółki (przynosi jej konkretną i wymierną korzyść).

Spółka powtórzyła przy tym, argument zawarty we wniosku o udzielnie interpretacji, że ciąży na niej obowiązek prawidłowej organizacji prowadzonej działalności gospodarczej, który nie może być utożsamiany jedynie z zapewnieniem członkowi zarządu jedynie biurka czy materiałów biurowych. Skoro zatem, prawidłowe i efektywne wykonywanie zadań wymaga od członka zarządu użycia prywatnego samochodu, to sfinansowanie przez Spółkę związanych z tym określonych kosztów, jest realizacją obowiązku właściwej organizacji prowadzonej przez nią działalności i nie powoduje powstania po stronie członka zarządu przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Na poparcie prezentowanego stanowiska skarżąca odwołała się do wyroku NSA z dnia 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt: II FSK 1970/14, w którym zawarto argumentację, że wyrok TK sygn. akt: K 7/13, wytycza prokonstytucyjną, wykładnię przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i mimo, że ściśle rzecz ujmując, dotyczy świadczeń nieodpłatnych, to jednak zawarte w nim wytyczne są istotne dla oceny prawnej każdego przysporzenia mającego ewentualnie charakter przychodu.

Uwzględniając powyższe skarżąca argumentowała, że świadczenia, o którym mowa we wniosku o interpretację nie można uznać za świadczenie spełnione w interesie członka zarządu, gdyż nie przynosi mu ono korzyści w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatków, które musiałby samodzielnie ponieść. Gdyby nie konieczność wywiązania się z obowiązków wynikających z umowy łączącej członka zarządu ze Spółką, nie miałby on powodu do ponoszenia kosztu takich dojazdów. Dodała również, że przepisy prawa cywilnego czy spółek handlowych nie nakładają na członka zarządu obowiązku ponoszenia za Spółkę wydatków związanych z realizacją ciążących na nim obowiązków.

Z kolei oparcie się na wykładni literalnej art. 21 ust. 1 pkt 23 p.d.o.f. prowadzi, w ocenie Spółki, do nieuzasadnionego pogorszenia sytuacji podatkowej osób ponoszących koszty wykorzystywania prywatnych samochodów w działalności mocodawcy, względem pozostałych osób nie ponoszących takich wydatków. Spółka dodał, że w przedstawionej we wniosku sytuacji członek zarządu, tymczasowo, zamiast spółki, ponosi pewien koszt, który następnie jest mu zwracany. Następuje więc wyrównanie uszczerbku majątkowego tej osoby. Ta właśnie prawna i ekonomiczna "causa" zwrotu tej kwoty wysuwa się w tych okolicznościach na plan pierwszy. Relacja członka zarządu i Spółki jest po prostu umową, na mocy której, członek zarządu godzi się tymczasowo wyręczyć Spółkę w wykonaniu prawnego obowiązku, nie jest natomiast tytułem uzyskania trwałego nieodwracalnego przysporzenia.

A zatem w pełni uzasadnione jest twierdzenie, że w opisanej sytuacji, po stronie członka zarządu brakuje przychodu, gdyż ani nie otrzymuje on pieniędzy, ani nie zostają one mu postawione do dyspozycji w rozumieniu art. 11 ust. 1 p.d.o.f. Zwrot kosztów jazd lokalnych, o ile rozpatrywać go w kategoriach prawnych, należałoby porównać do zwrotu pożyczki, zaciągniętej przez Spółkę u członka zarządu na pokrycie wydatków związanych z realizacją jego funkcji. Tym samym kwota zwróconej pożyczki nie stanowi przychodu. Opisana sytuacja niczym nie różni się od pokrywania przez Spółkę kosztów przejazdów taksówkami. Gdyby bowiem członek zarządu tymczasowo "wykładał" swoje pieniądze płacąc nimi za przejazd taksówką, po czym Spółka zwracałby mu te kwoty na podstawie faktury, rachunku lub paragonu, to na gruncie podatkowym nie czyniłoby to żadnej różnicy, gdyż zwrotowi podlegałby rzeczywisty koszt przejazdu, do pokrycia którego, z mocy prawa pracy, zobowiązana byłaby Spółka.

Podsumowując skarżąca stwierdziła, że niezależnie od regulacji przyjętej w art. 21 ust.1 pkt 23b p.d.o.f., ograniczającej zwolnienie od podatku tylko do kilku grup zakładów pracy, wskazane we wniosku o udzielenie interpretacji świadczenia, nie stanowią przychodu w rozumieniu art. 13 pkt 7 w zw. z art. 11 ust. 1 tej ustawy.

Na poparcie prezentowanego stanowiska Spółka powołała szereg orzeczeń sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] zważył, co następuje:

Skarga w sprawie niniejszej nie jest zasadna gdyż zaskarżona interpretacja indywidualna odpowiada prawu.

Spór w sprawie niniejszej sprowadza się do rozstrzygnięcia przedstawionej we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej kwestii tj., czy otrzymywana przez członka zarządu spółki akcyjnej, niebędącego jej pracownikiem, kwota zwrotu kosztów poniesionych w związku z użyciem prywatnego samochodu w jazdach lokalnych, mieszcząca się w ramach przyznanego przez spółkę miesięcznego limitu kilometrów, prowadzi do powstania u członka zarządu przychodu, który podlega opodatkowaniu, jeśli przejazdy samochodem prywatnym są bezpośrednio związane z wykonaniem zadań służbowych na rzecz Spółki?

Odnosząc się do tej kwestii, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z generalną regułą wprowadzoną w art. 9 ust. 1 p.d.o.f. opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione z podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia wydanego przez Ministra Finansów. Źródłami przychodów jest m.in. działalność wykonywana osobiście (art. 10 ust. 1 pkt 2 p.d.o.f.). Stosownie natomiast do treści art. 13 ust. 7 p.d.o.f. za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się m.in. przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych.

Z kolei z art. 11 ust. 1 p.d.o.f. wynika, że przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno pieniężną, jak i niepieniężną. Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest nieodpłatne - to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu - przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).

Przedstawiona w wymienionym wyżej przepisie definicja przychodów jest bardzo szeroka, co wynika z użytego w nim generalnego stwierdzenia, że "za przychody z działalności wykonywanej osobiście (...) uważa się przychody otrzymane ...".

Podkreślić również należy, że powyższa reguła nie doznaje, jak chciałaby skarżąca ograniczenia poprzez zastosowanie art. 21 ust. 1 pkt 23b p.d.o.f. zgodnie z którym, za wolny od podatku uważa się zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy, w jazdach lokalnych, jeżeli obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów innych ustaw - do wysokości miesięcznego ryczałtu pieniężnego albo do wysokości nieprzekraczającej kwoty ustalonej przy zastosowaniu stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, określonych w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra, jeżeli przebieg pojazdu, z wyłączeniem wypłat ryczałtu pieniężnego, jest udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej przez pracownika (...).

Powyższe zwolnienie obejmuje bowiem, jak słusznie zauważa organ interpretacyjny, jedynie pracowników i to tylko w sytuacji, gdy obowiązek ponoszenia ww. kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów odrębnych ustaw. W pozostałych przypadkach zwrot pracownikom kosztów za tzw. jazdy lokalne jest opodatkowany.

W sposób oczywisty powyższa regulacja nie może zatem mieć zastosowania do członka zarządu uzyskującego zwrot z tytułu takich przejazdów, gdyż w jego przypadku zwrot taki będzie stanowił podlegający opodatkowaniu przychód z działalności wykonywanej osobiście stosownie do treści art. 13 ust. 7 p.d.o.f.

Z analogicznych względów, przedstawiona w kontrolowanej interpretacji wykładnia przepisów dotyczących opodatkowania zwrotu członkowi zarządu kosztów za tzw. jazdy lokalne i uznania tego świadczenia za przychód nie stoi w sprzeczności z powoływanym przez spółkę wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie K 7/13. W orzeczeniu tym, Trybunał poddaje bowiem analizie tylko przychody ze źródeł wskazanych w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., a mianowicie: ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy (por. punkt 3.2.5. uzasadnienia TK w sprawie K 7/13), podczas gdy w rozpatrywanej sprawie przedmiotem wniosku o interpretację jest przychód uzyskiwany z działalności prowadzonej osobiście, co trafnie podkreślił organ interpretacyjny.

W tych okolicznościach prawidłowe jest stanowisko organu interpretacyjnego, że zwrot kosztów używania pojazdu prywatnego do celów służbowych przyznany członkowi zarządu Spółki na podstawie umowy, zawartej w wykonaniu uchwały Rady Nadzorczej i obowiązującej od 1 czerwca 2018 r. umowy, stanowi przychód z działalności wykonywanej osobiście, o którym mowa w art. 11 ust. 1 i art. 13 pkt 7 p.d.o.f. podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Na wnioskodawcy z tytułu dokonywania tych świadczeń ciążą zatem obowiązki płatnika określone w art. 41 p.d.o.f. związane z naliczeniem i pobraniem zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Biorąc pod uwagę omówione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).