Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 493/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2006 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia[...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania B. P., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] września 2005 r. nakazującą wykonanie robót budowlanych w budynku garażowym, usytuowanym na działce nr ewid. [...] w obrębie [...], położonej przy ul[...]w [...].

Obiekt wyżej opisany był już wcześniej przedmiotem postępowania administracyjnego. I tak Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 1994 r. na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane – orzekł rozbiórkę garażu. Tę decyzję utrzymał w mocy Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r.

Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 1996 r. w sprawie IV SA 1103/94 obie wyżej opisane decyzje zostały uchylone. Sąd podniósł , że nie jest trafne rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie w trybie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., bowiem kiedy powstawał przedmiotowy obiekt nie istniał plan zagospodarowania terenu, a tylko jego projekt, zaś zdaniem Sądu, projekt nie stanowi planu w rozumieniu w/w przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przedmiotem ustaleń i rozstrzygnięć w niniejszej sprawie muszą być okoliczności odnoszące się do dyspozycji art. 37 ust. 1 pkt 2. Zdaniem Sądu, orzeczenie rozbiórki w trybie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. wymaga wszechstronnego zebrania materiału faktycznego i dokonania oceny prawnej wyłącznie pod kątem okoliczności wykazanych w tym przepisie.

Po powyższym rozstrzygnięciu Naczelnego Sądu Administracyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] maja 2000 r. nr [...] nakazał rozbiórkę obiektu. Decyzją z dnia [...] maja 2001 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił powyższą decyzję uznając, że organ I instancji nie wyjaśnił kwestii zaistnienia w sprawie przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r.

Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2001 r. nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej wraz z opinią techniczna potwierdzającą przydatność do użytkowania samowolnie wybudowanego budynku garażowego oraz inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie przedmiotowego garażu brak jest podstaw do zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., bowiem zgodnie z zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] kwietnia 1990 r. w sprawie inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz warunków jakim powinna odpowiadać sporządzona przez rzeczoznawcę ocena oddziaływania inwestycji na środowisko (MP nr 16, poz. 126) – przedmiotowy garaż nie może być zaliczony do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi.

Następnie po wykonaniu w/w obowiązku organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazał inwestorowi wykonanie robót budowlanych polegających na wykonaniu wentylacji grawitacyjnej, obróbek blacharskich na murach ogniowych, podokienników, tynków wewnętrznych i zewnętrznych w przedmiotowym budynku garażowym.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że inwestor wykonał obowiązek nałożony postanowieniem nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2001 r. Ze złożonej inwentaryzacji wynika, że elementy w zakresie konstrukcji architektury i funkcji wykonane zostały bez zastrzeżeń, zgodnie z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki. Budynek spełnia wymogi techniczno-technologiczne zgodnie z jego przeznaczeniem (garaż dla pojazdów samochodowych o masie nie przekraczającej 9000kg). Może być użytkowany po wykonaniu robót opisanych w sentencji.

Organ I instancji podniósł nadto, skoro nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. niezbędne było wydanie decyzji nakazującej wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami.

Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wyżej opisaną.

Zdaniem organu II instancji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] prawidłowo stwierdził brak podstaw do zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., a gdy nie zachodzą przesłanki zastosowania art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. słuszne jest oparcie decyzji na podstawie art. 40 tejże ustawy.

W skardze z dnia [...] kwietnia 2003 r., kierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, B. P. dochodził uchylenia zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...]z dnia [...] lutego 2003 r.

Zdaniem skarżącego, organy zignorowały wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 1996 r. sygn. akt IV SA 1103/94.

Wyrokiem z dnia 11 października 2004 r. w sprawie 7/IV SA 1253/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji Sąd wskazał, że organy obu instancji nie zastosowały się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 1996 r. w sprawie sygn. akt IV SA 1103/94.

Sprawa nie została wyczerpująco rozpoznana w świetle art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. z uwzględnieniem wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego. Decyzje organów I i II instancji zapadły bez wyjaśnienia w szczególności, czy przedmiotowy garaż stwarza niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Nie wyjaśnia tych przesłanek powołany fakt, że przedmiotowy garaż nie stanowi inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi zgodnie z rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] kwietnia 1990 r. w sprawie inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi (...). Sąd wskazał, że orzekając w sprawie ponownie organ musi zważyć, że nakaz przymusowej rozbiórki z przyczyn określonych w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. powinien być stosowany tylko wówczas, gdy brak jest możliwości usunięcia określonych w tym przepisie zagrożeń lub pogorszeń na zasadzie art. 40 tej ustawy. Przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy znajduje bowiem zastosowanie nie wtedy, gdy zajdzie taka możliwość ale wówczas, gdy występuje taka konieczność (porównaj wyrok NSA sygn. akt 83/89 ONSA 1989/1/38).

Organ ma zatem ustalić, czy i jakie niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia powoduje przedmiotowy garaż, a następnie ustalić czy są możliwości usunięcia zagrożeń lub pogorszeń w/w na zasadzie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r.

Rozpoznając sprawę ponownie, po wyżej opisanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2005 r. na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 z późn. zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity z 2003 r., Dz. U. nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) nakazał B. G. wykonanie robót budowlanych polegających na wykonaniu:

– wentylacji grawitacyjnej,

– obróbek blacharskich na murach ogniowych,

– podokienników,

– tynków wewnętrznych i zewnętrznych

w budynku garażowym usytuowanym na działce nr ewid. [...] w obr. ewid. [...] położonej przy ul. [...] w [...] w terminie trzech miesięcy od daty kiedy decyzja stanie się ostateczna - celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Nakładam obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że uwzględnił wszystkie kwestie opisane w powyższym wyroku Sądu. Zgodnie z zaleceniami zawartymi w w/w wyroku postanowieniem nr [...] z dnia [...].06.2005r., znak [...] nakazał Panu B. G. wykonanie opinii technicznej oraz oceny wykonywanych prac budowlanych dot. samowolnie wybudowanego budynku garażowego na działce nr ewid. [...], obr. [...] położonej przy ul. [...] w L. potwierdzających zgodność wykonanych robót z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego ze szczególnym uwzględnieniem warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz opinii czy przedmiotowy garaż nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia bądź niedopuszczalnie pogarsza warunki zdrowotne i użytkowe dla otoczenia a w przypadku ich wystąpienia, ustalenie możliwości usunięcia tych zagrożeń.

W dniu [...].07.2005r. inwestor B. G. dostarczył do tut. organu ekspertyzę techniczną dot. oceny stanu technicznego i funkcjonowania garażu, opracowaną przez mgr inż. J.. We wnioskach końcowych autor opracowania stwierdził, iż budynek garażowy został wybudowany zgodnie z wymogami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki garażowe i ich usytuowanie w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji, pożarowego, użytkowania, ochrony środowiska i nie zagraża bezpieczeństwu dla ludzi w jego użytkowaniu i dla otoczenia. Obiekt został zlokalizowany zgodnie z uwarunkowaniami określonymi w rozdziale przepisów szczególnych lokalizacji budynków i budowli określonych w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]. Nie koliduje przy wznoszeniu budynków i budowli w bezpośrednim sąsiedztwie oraz nie wpływa ujemnie na czas nasłonecznienia działek nr ewid. [...]. Obiekt swoją formą pod względem architektonicznym dostosowany jest do istniejącej zabudowy w tym rejonie. Wykonany w całości z materiałów naturalnych, sprawdzonych w użytkowaniu pod względem ekologicznym. W eksploatacji nie wpływa ujemnie na ochronę środowiska naturalnego.

Zdaniem organu z zebranego materiału dowodowego nie wynika więc, aby w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki do zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. w szczególności opinia techniczna zawarta w dostarczonej przez inwestora inwentaryzacji architektoniczno - budowlanej potwierdza przydatność do użytkowania ww. samowolnie wybudowanego budynku garażowego. Z inwentaryzacji sporządzonej przez osobę uprawnioną wynika, że wszystkie roboty budowlane w zakresie konstrukcji, architektury i funkcji wykonane zostały bez zastrzeżeń, zgodnie z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki. Budynek spełnia wymogi techniczno- technologiczne zgodnie z jego przeznaczeniem, nie zagraża bezpieczeństwu jego użytkowników i może być użytkowany po wykonaniu wentylacji grawitacyjnej jako garaż dla samochodów o masie 9000kg. Ponadto, zgodnie z zaleceniami zawartymi w ww. inwentaryzacji, przedmiotowy obiekt może być użytkowany po wykonaniu robót budowlanych wymienionych w sentencji niniejszej decyzji.

Organ wskazał, że w wypadku wybudowania obiektu niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974r. właściwy terenowy organ administracji państwowej wydaje inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] września 2005r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że jego zdaniem organu I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, zaś kwestie podnoszone w odwołaniu przez skarżącego nie mają wpływu na kształt zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W wyroku z dnia 22 stycznia 1996r. (sygn. akt: IV S.A. 1103/94), który jest wiążący dla tut. organu Naczelny Sąd Administracyjny również przesądził, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974r., lecz sprawa wymaga wyjaśnienia w zakresie przesłanek opisanych w art. 37 ust. 1 pkt 2 w/w aktu prawnego.

Opierając się na opracowanej przez mgr inż. M. J. ekspertyzie technicznej, która jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a., a więc stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone, należy stwierdzić, że budynek garażowy usytuowany na działce o nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w [...] nie stwarza niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

W wypadku samowoli budowlanej, która niewątpliwie jest przedmiotowy budynek garażowy, art. 37 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego z 1974r. znajdzie zastosowanie nie wtedy, gdy zajdzie taka możliwość, lecz wówczas, gdy występuje taka konieczność.

W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w niniejszej sprawie nie występuje konieczność dokonania rozbiórki budynku garażowego znajdującego się na działce o nr ew. [...], a ewentualne roszczenia, będące wynikiem poniesienia przez B. P. szkód materialnych i naruszenia dóbr osobistych, nie leżą w sferze zainteresowań prawa budowlanego, lecz sądów powszechnych.

Zdaniem organu II instancji, w tym stanie rzeczy należało utrzymać w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] września 2005r., znak: [...].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący B. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzające ją decyzji, nakazanie rozbiórki przedmiotowego garażu oaz zasądzenie kosztów.

Skarżący podniósł, że w sprawie nie zostali zawiadomieni sąsiedzi dz. nr ew. [...] stykającej się narożnikiem z działką zabudowaną garażem. W aktach sprawy brak jest spisu pism i dokumentów. Ekspertyza techniczna nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 kpa, bo autor nie figuruje na liście rzeczoznawców Sądu okręgowego. Ekspertyza nie uwzględnia, że w planie przestrzennego zagospodarowania Miasta [...] uchwalonego przez Radę Miejską uchwałą z dnia [...] maja 2005 r., zabraniające realizacji większych budynków garażowych i gospodarczych samochodów ciężarowych na tym terenie.

Skarżący wskazał, że art. 21 ust 2 Prawa budowlanego z 1974 r. "dopuszcza możliwość wydania decyzji o lokalizacji również na podstawie projektu planu zagospdoarowania przestrzennego".

Zdaniem skarżącego legalizacja garażu jest niedopuszczalna, bo jest on podpiwniczony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądowa kontrola administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Ponadto zgodnie z przepisem art. 153 w/w ustawy ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu Sądu, wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Zdaniem Sądu organ prawidłowo zbadał okoliczności wskazane w uzasadnieniu wyroku Sądu z dnia 11 października 2004 r., w szczególności w oparciu o stosowną ekspertyzę wykluczył niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia związane z przedmiotowym garażem, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. i zasadnie w tych warunkach oparł swoje orzeczenie na dyspozycji przepisu art. 40 w/w ustawy.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Sąd stwierdza, że pozostają one bez znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia.

Podkreślenia wymaga to, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 stycznia 1996 r. w tej sprawie przesądził, że nie ma zastosowania w sprawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., a sprawa wymaga wyjaśnienia w zakresie przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy. Stanowisko skarżącego nawiązujące do ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] jest zatem w świetle w/w wyroku bezprzedmiotowe.

Błędny jest też pogląd skarżącego, iż ekspertyza techniczna z dnia [...] lipca 2005 r. nie jest dokumentem urzędowym. Została ona opracowana przez osobę legitymującą się uprawnieniami budowlanymi do projektowania, kierowania, nadzorowania, kontrolowania robotami budowlanymi o specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-budowlanej oraz uzgodniona bez uwag z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz inspektorem BHP. Wszystkie te osoby legitymowały się stosownymi urzędowymi uprawnieniami.

Zdaniem Sądu powyższa ekspertyza ma przymiot dokumentu urzędowego, bowiem stanowi oświadczenie wiedzy wyrażone na piśmie przez uprawnione osoby w ramach ich kompetencji.

Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).