Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 628/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par 1 pkt 2, art. 105, art. 28, art. 61a par 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos - Janusz Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2021 r. sprawy ze skargi T. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2020r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej świadczeń z funduszu alimentacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...]., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek T. S. z dnia 19 maja 2020 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 127 § 3 w związku z 61a i art. 144 k.p.a. uchyliło postanowienie własne z dnia 8 maja 2020 r., Nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r., Nr [...] wydanej z upoważnienia Wójta Gminy J. przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] i umorzyło postępowanie w tej sprawie.

Wskazaną decyzją z [...]. Wójt Gminy J. przyznał na rzecz małoletniej A. B. - S. (córki skarżącego T. S.) świadczenie z funduszu alimentacyjnego w kwocie [...]zł miesięcznie na okres od 1 stycznia 2016 r. do 30 września 2016 r.

Następnie T. S. w piśmie z dnia 28 lutego 2020 r., uzupełnionym pismami z dnia 5 marca 2020 r., z dnia 11 marca 2020 r. oraz z dnia 23 marca 2020 r., zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Jako podstawę żądania wskazał przepis art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z prawomocnym wyrokiem sygn. akt [...] [...] z dnia 15 marca 2018 r. Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w L. pozbawiającym klauzulę wykonalności tytułu prawnego do alimentów za okres przyznanego świadczenia oraz postanowienie komornika J. G. z dnia 7 maja 2018 r., sygn. akt Kmp [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie egzekucji należności za okres od dnia 16 lipca 2014 r. do 11 października 2016 r. W ocenie skarżącego decyzję wydano z naruszeniem przepisów o właściwości.

Postanowieniem z dnia 8 maja 2020 r. Kolegium na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. odmówiło wszczęcia postępowania, podnosząc, że zgodnie z tym przepisem należy odmówić wszczęcia postępowania administracyjnego: gdy żądanie wszczęcia zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. oraz gdy postępowanie nie może być wszczęte z jakichkolwiek innych przyczyn. Pojęcie strony wiąże się z interesem prawnym lub z obowiązkiem z konkretnego przepisu administracyjnego prawa materialnego, który może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku danego podmiotu. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który nie jest oparty na żadnym konkretnym przepisie prawa materialnego. Następnie Kolegium stwierdziło, że w postępowaniu o przyznanie świadczenia z funduszu alimentacyjnego interes prawny powinien wynikać z przepisów ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, a zwłaszcza jej rozdziału III. Stroną postępowania o przyznanie świadczenia z funduszu alimentacyjnego jest wyłącznie osoba uprawniona, natomiast dłużnik alimentacyjny nie jest stroną takiego postępowania, ponieważ decyzja o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia nie dotyczy jego praw i obowiązków. Interes prawny dłużnika dotyczy alimentów, a nie świadczenia z funduszu alimentacyjnego. T. S. w przedmiotowej sprawie został natomiast przez organ uznany za dłużnika alimentacyjnego w postępowaniu o świadczenie z funduszu alimentacyjnego dla jego córki. Skarżący ma więc interes faktyczny, który należy odróżnić od interesu prawnego. Interes faktyczny, to sytuacja w której odwołujący jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa. Brak po stronie T. S. przymiotu strony w sprawie przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego, zakończonego kwestionowaną decyzją z dnia [...] r. jest równoznaczny z brakiem uprawnienia Kolegium do wszczęcia na jego wniosek postępowania o stwierdzenie nieważności tej decyzji.

Następnie po ponownym rozpoznaniu sprawy na wniosek skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazanym na wstępie postanowieniem, uchyliło swoje postanowienie z 8 maja 2019 r. Nr [...] i umorzyło postępowanie w całości.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w tym samym dniu tj. 8 maja 2019r. Kolegium wydało takie samo postanowienie w tym samym przedmiocie, oznaczone wcześniejszym numerem - [...] – postanowienie to (po ponownym rozpatrzeniu sprawy) zostało utrzymane w mocy postanowieniem z dnia [...]., nr [...] W związku z tym zachodzi powaga rzeczy osądzonej, która stanowi przeszkodę prowadzenia kolejnego postępowania w tej samej sprawie.

W obszernej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie T. S. domagał się uchylenia szeregu decyzji oraz postanowień, w tym zaskarżonego w niniejszej sprawie, wydanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, formułując ogólne zarzuty, dotyczące wszystkich wskazanych orzeczeń, podnosząc, że:

1. Kolegium wydawało rozstrzygnięcia pomimo braku właściwości, gdyż rozstrzygnięcia te dotyczą decyzji wydanych przez GOPS w J. , reprezentujący Wójta Gminy J., niebędący "organem właściwym wierzyciela", czyli niemogący reprezentować Funduszu Alimentacyjnego, poprzez ich merytoryczne rozpoznanie z pominięciem weryfikacji właściwości organu, która winna być dokonana na każdym etapie postępowania, ignorując art. 19, 20 i 21 kpa. oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;

2. Sprawy, których dotyczyły decyzje co prawda są zakończone decyzjami ostatecznymi, ale wydanymi przez SKO w L. bez właściwości, a więc nieprawidłowo wycofane z obrotu prawnego, bo na zasadzie merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ nieposiadający właściwości, tj. przez SKO w L., co może skutkować, iż w przyszłości będą ponowione, gdyż SKO w L. nie ma uprawnień do zmiany decyzji wydanej bez właściwości, ma natomiast jedynie właściwość do stwierdzenia nieważności jako wydanych bez właściwości przez GOPS w [...]

3. Postępowania nie mają wnioskodawcy, który legitymuje się interesem prawnym do ich prowadzenia - na mocy wyroku [...] [...] i umorzenia komornika z maja 2018r., małoletnia A. i reprezentująca ją A. B. ([...]), nie mają w sprawie statusu "osoby uprawnionej" w myśl przepisów ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, a ponieważ postępowania w sprawie wypłat z funduszu alimentacyjnego mogą być jedynie prowadzone na wniosek "osoby uprawnionej" na podstawie sądowego tytułu wykonawczego (tu: klauzula wykonalności została uchylona, czyli pozostał tytuł egzekucyjny, a nie tytuł wykonawczy wymagany przepisami) w przypadku bezskuteczności egzekucji, która nie występuje, gdyż z mocy prawa na podstawie art. 826 k.p.c. w związku z umorzeniem komornika z maja 2018r., zaświadczenia o bezskuteczności egzekucji również zostały uchylone. Brak wnioskodawcy w tym postępowaniu wyklucza możliwość prowadzenia w ogóle tegoż postępowania - taki wniosek podlega odrzuceniu, przy czym jednocześnie wyklucza jego możliwość prowadzenia przez Wójta Gminy J., który nie posiada tym samym właściwości ani rzeczowej, ani miejscowej;

4. W swoim postępowaniu zarówno SKO, jak i GOPS w J. działając w trybie nadzwyczajnym nie uznają skarżącego jako strony postępowania pozbawiając go możliwości ochrony jego interesów;

5. Sposób prowadzenia postępowania jest pokrętny i skomplikowany, a co za tym idzie występuje nieuzasadniona przewlekłość postępowania i bezsensowne rozpatrywanie sprawy pod względem merytorycznym z pominięciem zbadania elementarnej i pierwszoplanowej kwestii tj. właściwości, której nie posiadał organ wydający decyzję tj. GOPS w J., który nie chce się do tego przyznać oraz SKO w L., które dążąc do ukrycia, że działało bez właściwości i zmieniło decyzje GOPS w J. wydane bez właściwości - w zamian tego sprawy rozpatrywane są merytorycznie, co i tak doprowadziło do uchylenia, czy zmian decyzji GOPS w J. , gdyż zostały one wydane z naruszeniem lub rażącym naruszeniem prawa. Pozbawienie właściwości nastąpiło na skutek wyroku [...] [...] w postępowaniu przeciwegzekucyjnym (opozycyjnym) oraz umorzenia egzekucji przez komornika skutkującym uchyleniem czynności egzekucyjnych, a tym samym zmianą stanu prawnego działającą wstecz. Tym samym ignorując art. 12 kpa.

W uzasadnieniu skarżący przedstawił przebieg postępowania w sprawie oraz wyjaśnił, że zawsze opłacał przed terminem świadczenia alimentacyjne. Na skutek intrygi A. B. ([...]), celowo i umyślnie odmawiającej przyjmowania alimentów na rzecz nieletniej A., zostały wszczęte postępowania w sprawie wypłat z funduszu alimentacyjnego. Nieomalże od samego początku pełną świadomość tego faktu mieli pracownicy GOPS w J., a mimo to prowadzone były wypłaty faktycznie nienależnych świadczeń alimentacyjnych i w toku postępowań został wydany szereg decyzji z rażącym naruszeniem prawa, co potwierdzało SKO w L. w orzeczeniach z lat 2015-2016 uchylających, czy zmieniających decyzje GOPS w J..

Obecne postępowania toczące się w trybie nadzwyczajnym zmieniają ze względu na tryb grono osób, czy organów mogących być stronami postępowania - SKO w L. nie rozróżnia trybów zwyczajnych i nadzwyczajnych postępowań – o ile w trybie zwyczajnym stronami postępowania są tylko i wyłącznie strony wskazane w przepisach ustawy, w oparciu o które wydane są decyzje, to w trybie nadzwyczajnym stroną jest każdy, kogo dotyczy rozstrzygnięcie sprawy, co jest w pełni zasadne, by można było wycofać z obrotu prawnego wszelkie decyzje, które zostały wydane z naruszeniem interesów osób trzecich nieprzewidzianych w przepisach ustawy, a których faktycznie rozstrzygnięcie dotyczy.

Następnie skarżący podniósł, że brak jest przymiotu właściwości Wójta Gminy J.. Działania GOPS w J. były bowiem nastawione nie tyle na przestrzeganie przepisów prawa, ile na umyślne pomocnictwo A. B. ([...]) w nękaniu skarżącego, co jest przekroczeniem uprawnień przez pracowników GOPS w J. i narusza elementarną zasadę bezstronności funkcjonariusza publicznego. Z kolei SKO w L. – zdaniem skarżącego - ma poważne problemy ze stosowaniem przepisów, myląc obowiązujące przepisy ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, pomijając nowelizację ustawy we wrześniu 2015r. i przyjmując, że na "starych" przepisach skarżący nie był stroną postępowania, a "kwestionowana decyzja nie wymienia osoby T. S. jako osoby, która pobrała świadczenie alimentacyjne w sposób nieuprawniony". W odniesieniu do obowiązujących w danej chwili przepisów tzw. "dłużnik alimentacyjny" był stroną postępowania w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego do września 2015r.

Istotą sprawy jest jednak brak właściwości zarówno GOPS w J. jak i też SKO w L. do wydania, czy zmiany decyzji. Prawomocnym wyrokiem [...] [...] tytuły wykonawcze do alimentów zostały pozbawione klauzuli wykonalności za okres od lipca 2014r. do października 2016r., a w związku z umorzeniem postępowania egzekucyjnego postanowieniem komornika z maja 2018r. wszelkie czynności komornicze zostały uchylone na podstawie art. 826 k.p.c., co oznacza, że uznaje się je za "niebyłe" i nie wywołują one skutków prawnych. Przyczyną uchylenia tytułów wykonawczych było terminowe realizowanie obowiązku alimentacyjnego przez skarżącego. Umorzenie egzekucji oznacza więc i to, że uchylone zostały "Zaświadczenia o bezskuteczności egzekucji", a więc że w postępowaniu nie ma i nie było "dłużnika alimentacyjnego", ani "osoby uprawnionej" (której nie było również ze względu na to, że nie ma klauzuli wykonalności, a więc tytułu wykonawczego, lecz tylko tytuł egzekucyjny).

Wyrok przeciwegzekucyjny plus umorzenie komornika pozbawiło Wójta Gminy J. właściwości miejscowej i rzeczowej w sprawie. Wyrok jednoznacznie wykluczył istnienie osoby uprawnionej (poprzez pozbawienie klauzuli wykonalności tytułów prawnych do alimentów), a zaświadczenia o bezskuteczności egzekucji ze względu na umorzenie egzekucji na podstawie art. 826 k.p.c. zostały uchylone. Wójt Gminy J. przestał więc być "organem właściwym wierzyciela", skoro nie było osoby uprawnionej zamieszkującej w gminie J.; w tej sytuacji również SKO w L. przestało być organem właściwym do rozpatrywania spraw prowadzonych przez Wójta Gminy J..

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że kontrola sądu administracyjnego jest ograniczona wyłącznie do zbadania legalności, a więc zgodności z prawem wydanego rozstrzygnięcia. Wynika to z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako "p.p.s.a."). Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Stosownie do tych przepisów, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu I instancji i umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Umorzeniu podlega zaś postępowanie, które z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe.

Mając na względzie wskazane wyżej granice kontroli sądowoadministracyjnej, Sąd badając legalność tego postanowienia obowiązany był ocenić wyłącznie to, czy Kolegium zasadnie uznało, że postępowanie I instancji nie powinno się toczyć i podlegało umorzeniu.

Przedmiotem postępowania był wniosek skarżącego sformułowany w kilku pismach (z dnia 28 lutego 2020 r., z dnia 5 marca 2020 r., z dnia 11 marca 2020 r. oraz z dnia 23 marca 2020r.) skierowany do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] r., Nr [...] wydanej z upoważnienia Wójta Gminy J. przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], przyznającej na rzecz córki skarżącego świadczenia z funduszu alimentacyjnego.

Z akt administracyjnych (dołączonych do innej sprawy skarżącego toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie) wynika, że taki sam wniosek został już wcześniej załatwiony postanowieniem Kolegium z dnia [...]., nr [...], które zostało na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymane w mocy przez Kolegium postanowieniem z dnia [...]., Nr [...] – obecnie to postanowienie jest przedmiotem skargi zrejestrowanej pod sygn. akt II SA/Lu [...].

Kolegium prawidłowo uznało, że w tej sytuacji niedopuszczalne jest prowadzenie kolejnego postępowanie w przedmiocie tego samego wniosku skarżącego. Stosownie bowiem do art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (...). W świetle tego przepisu nie jest dopuszczalne prowadzenie dwóch postępowań w tym samym przedmiocie z udziałem tych samych stron, gdyż mogłoby to doprowadzić do wydania dwóch różnych rozstrzygnięć w tej samej sprawie, a taka sytuacja mogłaby wystąpić, gdyby Kolegium rozpatrywało ponownie wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji z [...].

Sąd stwierdza, że w sytuacji występującej w sprawie właściwym rozstrzygnięciem powinna być odmowa wszczęcia postepowania – stosownie bowiem do art. 61 a § 1 k.p.a. - "Gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (...)". W niniejszej sprawie postępowanie nie mogło być wszczęte, ponieważ ten sam wniosek skarżącego już był przedmiotem badania przez organ (we wcześniejszym postępowaniu), na co wskazało jednoznacznie Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Jakkolwiek w razie stwierdzenia braku podstaw do prowadzenia postępowania, dopuszczalne jest również jego umorzenie, w szczególności, gdy zostało o stwierdzone już w toku toczącego się (wszczętego skutecznie) postępowania. Umorzenie następuje w formie decyzji administracyjnej.

Kontrolując zaskarżone postanowienie o umorzeniu postępowania ze względu na inne toczące się w takiej samej sprawie postępowanie, Sąd stwierdza, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (prawidłowe było bowiem uchylone postanowienie Kolegium z 8 maja 2020r. o odmowie wszczęcia postępowania.

Naruszenie to nie jest jednak istotne, na tyle ważne, by skutkowało koniecznością jego wyeliminowania z obrotu prawnego; ma charakter wyłącznie formalny, nierozstrzygający sprawy merytorycznie, zaś podobnie jak umorzenie-zapobiega dwukrotnemu rozpoznaniu przez organ tej samej sprawy.

W związku z tym Sąd utrzymał to postanowienie w mocy.

Zarzuty skargi mają charakter ogólny, dotyczą one wszelkich orzeczeń wydawanych przez organy I i II instancji, zaś sprowadzają się do tego, że organy od początku błędnie traktowały skarżącego jako dłużnika alimentacyjnego, co doprowadziło do wydania szeregu niekorzystnych faktycznie dla niego rozstrzygnięć – jako dłużnik musiałby bowiem następnie zwrócić funduszowi alimentacyjnemu wypłacone na rzecz córki świadczenia. To właśnie te okoliczności – zdaniem skarżącego – świadczą o naruszeniu właściwości przez organy obu instancji przy wydaniu m.in. kwestionowanej decyzji z [...]. (i decyzji SKO w L. utrzymującej ją w mocy, a następnie eliminującej ją z obrotu prawnego). Skarżący podkreśla, że skoro nigdy nie był "dłużnikiem alimentacyjnym", to nigdy jego córka nie była "osobą uprawnioną" do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a więc organy w ogóle nie powinny wszczynać postępowania o przyznanie jej takich świadczeń na jej wniosek jako strony, gdyż organy były od początku "niewłaściwe" w sprawie. W przekonaniu skarżącego, ten pierwszy błąd, polegający na bezzasadnym potraktowaniu skarżącego jako dłużnika alimentacyjnego spowodował lawinę kolejnych wadliwych orzeczeń wydawanych nie tylko przez organ I instancji, ale także przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które w konsekwencji również było "niewłaściwe", dlatego wszystkie te orzeczenia – jego zdaniem - powinny być usunięte z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

Odnosząc się do tych zarzutów Sąd wyjaśnia, że będąc związany wskazanymi na wstępie granicami kontroli, oceniał obecnie wyłącznie to, czy istniały przesłanki z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uzasadniające umorzenie postępowania. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na wstępnym etapie postępowania, kiedy badana była dopuszczalność wszczęcia postępowania. Sąd dokonując kontroli tego postanowienia, nie jest zatem uprawniony do oceny, czy wskazywana przez skarżącego jako podstawa stwierdzenia nieważności niewłaściwość organu (a więc okoliczność z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.) przy wydaniu decyzji z [...]., rzeczywiście zachodziła. Jedynie ubocznie Sąd stwierdza, że okoliczności, na które wskazuje skarżący, dotyczą przesłanek przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego (musi istnieć osoba uprawniona i dłużnik alimentacyjny w rozumieniu odpowiednich przepisów), a więc okoliczności te mogłyby ewentualnie uzasadniać podstawę stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (rażące naruszenie prawa, bądź wydanie decyzji bez podstawy prawnej), a nie podstawę "niewłaściwego organu" z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd w niniejszej sprawie nie może się do tych okoliczności odnosić, w szczególności nie może ocenić, czy uzasadniają one stwierdzenie nieważności decyzji z [...] Sąd mógłby badać te okoliczności wyłącznie w odrębnym postępowaniu nadzwyczajnym np. w sprawie stwierdzenia nieważności i- co należy podkreślić - wszczętym skutecznie (z urzędu lub na wniosek osoby posiadającej status strony), a do takich nie należy niniejsze postępowanie, zakończone formalnym postanowieniem.

Nieuzasadnione są więc obawy skarżącego co do tego, że wobec błędnego potraktowania go na początku przez organy obu instancji za dłużnika alimentacyjnego, którym – jak podnosi – nigdy nie był i nie jest, wszystkie orzeczenia dotyczące przyznawania świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz córki, w tym także orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylające decyzje przyznające takie świadczenia, dotknięte są wadą nieważności jako wydane przez organy niewłaściwe. W przekonaniu skarżącego oznacza to, że nawet korzystne dla niego orzeczenia, usuwające z obrotu prawnego wadliwe decyzje, nie gwarantują pewności, że w przyszłości, z powodu niewłaściwości organu wyższego stopnia, także i te orzeczenia nie zostaną usunięte z obrotu prawnego, a skarżący nie zostanie zobowiązany do zwrotu wypłaconych z funduszu świadczeń. Jak wyjaśniono, okoliczności, które wskazuje skarżący, nie powinny być traktowane jako podstawa nieważności z art. 156 § 1 pkt k.p.a., a więc jako okoliczności mające wpływ na określenie właściwości rzeczowej i miejscowej organu, lecz ewentualnie powinny być oceniane w aspekcie przesłanek prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego (brak "osoby uprawnionej" w konkretnej sprawie oznacza brak podstaw do przyznania takiego świadczenia – art. 9 § 1 w zw. z art. 2 pkt 11 u.p.o.u.a.). Właściwość organu ustalana jest natomiast niezależnie od tego, czy istnieją przesłanki przyznania świadczeń.

Podkreślić przy tym należy, że sytuacji prawnej skarżącego nie zmienia w żadnym stopniu wydane w niniejszej sprawie postanowienie o umorzeniu postępowania nieważnościowego.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przez Kolegium art. 12 k.p.a. w wyniku przewlekłego prowadzenia postępowania zauważyć należy, że zgodnie z art. 135 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny orzeka w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Rozpoznanie skargi w zakresie naruszenia przez Kolegium art. 12 k.p.a. w wyniku przewlekłego prowadzenia postepowania wykracza natomiast poza granice niniejszej sprawy, której przedmiotem nie jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, lecz postanowienia tego Kolegium z dnia 11 sierpnia 2020 r. oraz z dnia z dnia 8 maja 2020 r. W związku z tym Sąd nie oceniał obecnie zasadności zarzutu dotyczącego przewlekłego prowadzenia postępowania.

Reasumując, zaskarżone postanowienie nie narusza w istotnym stopniu obowiązujących przepisów, jest rozstrzygnięciem formalnym - umarzającym postępowanie, niepowodującym dla skarżącego negatywnych skutków.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.