Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 33/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6170 Adwokaci i aplikanci adwokaccy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Rada Adwokacka
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika w sprawie ze skargi A. S. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłaty za aplikację adwokacką p o s t a n a w i a: 1. zwolnić skarżącą A. S. od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla skarżącej A. S. radcę prawnego.


UZASADNIENIE

A. S. (dalej jako skarżąca) wniosła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika w sprawie ze skargi na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłaty za aplikację adwokacką.

Z informacji podanych przez skarżącą w formularzu oraz z nadesłanych dokumentów wynika, iż skarżąca sama prowadzi gospodarstwo domowe. Skarżąca pozostawała do stycznia bieżącego roku w zatrudnieniu w kancelarii adwokatów i radców prawnych. Wyjaśniła, iż pracodawca wypowiedział jej umowę o pracę na podstawie art. 53 § 1 Kodeksu pracy. Podany przepis odnosi się do dopuszczalności rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z uwagi na długotrwałą, usprawiedliwioną nieobecność pracownika w pracy. Z przedłożonego zaświadczenia wystawionego przez pracodawcę skarżącej wynika, iż z uwagi na przebywanie na zwolnieniach lekarskich w okresie od dnia 18 lipca 2011 r. do dnia 9 września 2011 r. i od dnia 16 września 2011 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. utraciła część dochodu z tytułu zatrudnienia na kwotę 3 156 złotych. Z zapisów przedstawionego przez skarżącą wydruku z rachunku bankowego wynika przy tym, iż kwota otrzymanego przez nią wynagrodzenia za miesiąc listopad 2011 roku wyniosła 1 781 złotych. Poza kwotami otrzymywanymi z tytułu wynagrodzenia skarżąca nie uzyskiwała przy tym innych wpływów na rachunek bankowy. W chwili obecnej skarżąca nie uzyskuje dochodu, ostatni dochód, jaki uzyskała, stanowiło wypłacone jej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych świadczenie za okres od 9 dnia stycznia do dnia 14 lutego 2012 r. w kwocie 1954 złote. Jednocześnie skarżąca wskazuje na fakt, iż stan zdrowia nie pozwala jej na podjęcie zatrudnienia, a same koszty leczenia przekraczają miesięcznie kwotę 400 złotych. Ponadto z informacji podanych przez skarżącą w formularzu wynika, iż nie posiada ona żadnego majątku, jak też oszczędności.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Z kolei w postanowieniu z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 862/04 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że strona będąca osobą fizyczną powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli ma jakiekolwiek środki majątkowe, w szczególności posiada stały miesięczny dochód przewyższający ustalone minimalne wynagrodzenie za pracę.

W niniejszej sprawie zauważyć należy, iż aktualnie skarżąca takiego dochodu nie uzyskuje, oczekując na rozstrzygnięcie kolejnego wniosku o wypłatę świadczenia skierowanego do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Z kolei skala dochodu uzyskiwanego z tytułu zatrudnienia w ubiegłym roku, znacznie obniżonego wskutek długotrwałej choroby skarżącej, nie pozwoliła jej na poczynienie oszczędności. Dodatkowo uwzględnić należy stan zdrowia skarżącej, który, jak to wynika z przedstawionych wyjaśnień, pociąga za sobą nadal konieczność wydatkowania znacznych środków finansowych na leczenie. Tym samym uznać należy, iż skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Jednocześnie, ze względu na fakt, iż skarżąca w formularzu PPF w Rubryce 4 dotyczącej zakresu żądania zaznaczyła, iż wnosi o ustanowienie zarówno adwokata, jak i radcy prawnego, dokonano wyboru i ustanowiono w niniejszej sprawie radcę prawnego. Wyjaśnić należy, że dla zapewnienia stronie należytej reprezentacji przed sądem administracyjnym wystarczające jest ustanowienie jednego pełnomocnika. Zgodnie bowiem z treścią art. 205 § 2 p.p.s.a. niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez zawodowego pełnomocnika obejmują wynagrodzenie i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.