Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1928/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 185 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms sędzia NSA Leszek Kamiński sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Anna Dziosa - Płudowska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szkoły G. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 459/13 w sprawie ze skargi Szkoły G. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2012r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości prawa użytkowania wieczystego nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz Szkoły G. w W. kwotę 1500 (jeden tysiąc pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (zwanego dalej "Kolegium") z dnia [...] grudnia 2012 r.,[...].

Powyższą decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy Wilanów Miasta Stołecznego Warszawy (dalej zwanego "Zarządem Dzielnicy Wilanów") z dnia [...] lutego 2012 r., [...], którą ten ostatni organ ustalił jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości prawa użytkowania wieczystego na nieruchomości składającej się z działek o numerach ewidencyjnych [...] położonych w Warszawie przy ul.[...] – na kwotę 241 139,50 złotych. Kwota ta stanowiła 25% kwoty, o którą nastąpił wzrost wartości prawa użytkowania wieczystego w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Rozstrzygnięcie dotyczące jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości prawa użytkowania wieczystego wydano na skutek podjętej przez Radę Gminy Warszawa w dniu 27 czerwca 2002 r. uchwały nr 749 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Zawad i Kępy Zawadowskiej (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 259, poz. 6662) i w związku z faktem, że po wejściu w życie tej uchwały w dniu 15 lipca 2003 r. Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego zgodnie z aktem notarialnym z Repertorium A nr [...] zbyła prawo użytkowania wieczystego działek o numerach ewidencyjnych [...] położonych przy ul.[...] .

Wymieniona na wstępie decyzja ostateczna Kolegium z dnia [...] grudnia 2012 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Szkołę Główną Gospodarstwa Wiejskiego.

W skardze podniesiono zarzuty naruszenia:

– art. 68 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2, art. 2 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) (obecnie tekst jednolity tej ustawy opublikowano w Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. – uw. NSA, dalej "O.p.") poprzez ich pominięcie przy wydawaniu decyzji;

– art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.; zwanej dalej także jako "u.z.p.") w zw. z art. 68 § 1 i art. 2 § 1 pkt 1 O.p., poprzez doręczenie decyzji ustalającej dla skarżącej jednorazową opłatę z tytułu renty planistycznej po upływie końcowego terminu biegu przedawnienia prawa do wymiaru zobowiązania z tytułu tej opłaty, to jest po dniu 31 grudnia 2000 r.;

– art. 37 ust. 4 u.z.p. poprzez przyjęcie, że wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia opłaty jednorazowej stanowi zgłoszenie w 5-letnim ustawowym terminie roszczenia organu gminy o zapłatę tej opłaty;

– art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267) (obecnie tekst jednolity tej ustawy opublikowano w Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – uw. NSA, dalej "K.p.a."), poprzez nie uchylenie decyzji organu pierwszej instancji przez Kolegium i nie umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego w sytuacji, gdy doszło do wydania decyzji ustalającej rentę planistyczną po upływie 5 lat od dnia wejścia w życie planu miejscowego;

– art. 107 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, że brak wskazania podstawy prawnej w zakresie kompetencji organu do wydania decyzji pozostaje bez wpływu na prawidłowość decyzji pierwszej instancji;

– art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko.

W piśmie z dnia 9 października 2013 r. Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego uzupełniła skargę podnosząc dodatkowe zarzuty w odniesieniu do decyzji organu pierwszej instancji – Zarządu Dzielnicy Wilanów obejmujące między innymi wydanie jej w zakresie punktów 2 i 3 bez podstawy prawnej. Skarżąca zwróciła uwagę także na wadliwość dokonanej wyceny prawa użytkowania wieczystego.

Wyrokiem z dnia 13 listopada 2013 r., IV SA/Wa 459/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

Na wstępie uzasadnienia orzeczenia Sąd zwrócił uwagę, że wymaga ustalenia to jaka ustawa powinna mieć zastosowanie w sprawie. Zauważył, że skarżąca powoływała się na przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Z kolei w dniu 11 lipca 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie tekst jednolity tej ustawy opublikowano w Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm. – uw. NSA, dalej "u.p.z.p."). Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym została uchylona przez art. 88 ust. 1 u.p.z.p., natomiast żaden z przepisów intertemporalnych nowej ustawy nie daje podstaw, aby stosować uchyloną ustawę z 1994 r. do spraw, których przedmiotem jest ustalenie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości prawa użytkowania wieczystego na nieruchomościach, których przeznaczenie zostało zmienione przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony w oparciu o ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Nie ulegało zatem wątpliwości Sądu, że zdarzenie prawne, z którym ustawa wiąże skutek w postaci ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości prawa użytkowania wieczystego – zbycie prawa użytkowania wieczystego w dniu 15 lipca 2003 r. – nastąpiło po wejściu w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. i tylko przepisy tej ustawy mogą mieć zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

Wskazując na powyższe Sąd stwierdził, że zarzuty formułowane w skardze w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie mogły zostać uwzględnione, ponieważ w przeciwnym wypadku Sąd musiałby orzec w oparciu o przepisy nieobowiązujące.

W uzasadnieniu wyroku z dnia 13 listopada 2013 r., IV SA/Wa 459/13 wyjaśniono dalej, że Sąd nie może domniemywać podstawy prawnej powołanych zarzutów, jeżeli jest ona wprost wskazana w skardze, a wskazanie to jest błędne. W konsekwencji uniemożliwia to merytoryczne rozpoznanie tak podniesionych zarzutów.

Odnosząc się do kwestii naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej Sąd zauważył natomiast, że już w wyroku z dnia 3 września 2004 r., OSK 520/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że do opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają zastosowania przepisy O.p. W powołanym wyroku wywiedziono, że sam fakt, iż opłata stanowi dochód budżetu gminy i ma publicznoprawny charakter nie prowadzi do uznania ją za podatek w rozumieniu art. 6 O.p. i to pomimo, że przez podatki rozumie się w O.p. opłaty i inne niepodatkowe należności budżetowe. Nie każda bowiem należność budżetu gminy, w tym o dominujących nawet cechach podatku, jest należnością budżetową, do której zastosowanie mają przepisy Ordynacji. Zdaniem Sądu o tym, czy przepisy te znajdują zastosowanie przy wydawaniu określonych decyzji stanowi ustawa i regulacji w tym zakresie nie można domniemywać (Sąd pierwszej instancji na poparcie swojego stanowiska powołał wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2007 r., IV SA/Wa 807/07 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2009 r., II OSK 438/08 i z dnia 21 czerwca 2012 r., II OSK 606/11).

Odnosząc się z kolei do powołanego w skardze wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 7 listopada 2001 r., II SA/Gd 1948/01, w którym wyrażono pogląd, że do opłaty wynikającej z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) ma zastosowanie O.p., Sąd pierwszej instancji wskazał, że jest to pogląd odosobniony.

Podsumowując powyższe Sąd uznał, że Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego błędnie wywodziła w skardze, że organ naruszył przepisy O.p., ponieważ pominął je przy wydawaniu decyzji.

Odnosząc się z kolei do zarzutów naruszenia art. 107 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 K.p.a. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że trzeba odróżnić uchybienia formy decyzji administracyjnej od przypadków braku podstawy prawnej w ogóle lub od braku podstawy prawnej właściwej rangi. Decyzja, która nie zawiera powołania podstawy prawnej, określa ją ogólnikowo lub błędnie, nie będzie decyzją wydaną bez podstawy prawnej, a dotknięta będzie tylko wadą formy z racji naruszenia przepisu art. 107 § 1 K.p.a. W takim bowiem przypadku podstawa prawna realnie istnieje, lecz nie ma o niej prawidłowej informacji w decyzji administracyjnej. Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie objętej kontrolą niepowołanie przepisów kompetencyjnych nie stanowi wady, który uzasadniałaby konieczność eliminacji decyzji organu pierwszej instancji z obrotu prawnego.

Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 13 listopada 2013 r., IV SA/Wa 459/13 złożyła Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła naruszenie:

– art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 pkt 2 P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i brak uwzględnienia zarzutu wydania decyzji Zarządu Dzielnicy Wilanów m.st. Warszawy z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...](znak:[...]) bez podstawy prawnej w zakresie rozstrzygającym o terminie uiszczenia opłaty planistycznej oraz trybie jej ściągnięcia (pkt 2 i 3 decyzji);

– art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe przyjęcie, iż skarżąca wskazała błędną i nieobowiązującą podstawę prawną w skardze i w konsekwencji pominięcie zarzutów skarżącej opartych na naruszeniu art. 36 ust. 4, 37 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

– art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie – to jest brak uchylenia decyzji ze wskazaniem na konieczność umorzenia postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego wobec wydania decyzji ustalającej rentę planistyczną po upływie 5 lat do dnia wejścia w życie planu miejscowego;

– art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, iż brak wskazania w treści decyzji podstawy prawnej dotyczącej kompetencji do jej wydania pozostaje bez wpływu na prawidłowość wydanej decyzji, a tym samym przyjęcie, iż wada co do formy decyzji (w postaci niepowołania przepisów kompetencyjnych) nie stanowi wady, która uzasadniałaby konieczność eliminacji decyzji organu pierwszej instancji z obrotu prawnego.

Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego zarzuciła nadto naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

– art. 68 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2, art. 2 § 1 pkt 1 O.p. poprzez przyjęcie, iż nie znajdują one zastosowania w sprawie;

– art. 36 ust. 4 u.p.z.p. w zw. z art. 68 § 1 O.p. oraz art. 2 § 1 pkt 1 O.p. poprzez nieuwzględnienie przy orzekaniu, iż doręczenie decyzji ustalającej dla skarżącej jednorazową opłatę z tytułu renty planistycznej nastąpiło po upływie końcowego terminu biegu przedawnienia prawa do wymiaru zobowiązania z tytułu tej opłaty, to jest po dniu 31 grudnia 2006 r.;

– art. 37 ust. 4 u.p.z.p. przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia opłaty jednorazowej stanowi zgłoszenie w 5-letnim ustawowym terminie roszczenia organu gminy o zapłatę tej opłaty;

– art. 37 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, iż sporządzony na potrzeby sprawy operat szacunkowy jest prawidłowy.

Wskazując na powyższe Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego wystąpiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Poza wnioskami o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz przyznanie prawa pomocy, skarżąca kasacyjnie zwróciła się również o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Motywując zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a. Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego wyjaśniła, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie Sądu pierwszej instancji granicami skargi oznacza, iż Sąd ten ma prawo i obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Zdaniem skarżącej brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza ponadto, że Sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze. W ocenie Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego (która powołała się w tym względzie na judykaturę) jest to nie tylko prawo, ale i obowiązek sądu administracyjnego

Odnosząc się do przedmiotu sprawy skarżąca kasacyjnie wskazała, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczące opłaty planistycznej nie dają podstawy do orzekania w przedmiocie terminu do uiszczenia opłaty planistycznej. Organ może ustalić w decyzji termin wykonania określonego obowiązku wyłącznie wówczas, gdy przewidują to przepisy prawa. Podstawą prawną każdej decyzji administracyjnej – zarówno nakładającej obowiązki, jak i przyznającej uprawnienia – mogą być wyłącznie przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż decyzja podlega wykonaniu z dniem, w którym staje się ostateczna i od tej daty wierzyciel może podjąć określone działania celem przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego, po wcześniejszym doręczeniu stronie decyzji.

Wskazując na powyższe Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego doszła do przekonania, że wydana przez Zarząd Dzielnicy Wilanów decyzja, w zakresie rozstrzygającym o terminie uiszczenia opłaty planistycznej oraz o trybie jej ściągnięcia (punkty 2 i 3 decyzji) została wydana bez podstawy prawnej i jest nieważna.

Zdaniem skarżącej Sąd pierwszej instancji powinien tą kwestię uwzględnić z urzędu. Nie uczynił tego, stąd można postawić skutecznie zarzut naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1, art. 145 § 1 pkt 2 i art. 141 § 4 P.p.s.a.

Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego odrębnie sformułowała też zarzut naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez błędne pominięcie kwestii podniesionych przez skarżącą w skardze i dotyczących nieobowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, pomimo że wskazanie tego aktu prawnego zamiast ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym było oczywistą pomyłką. Skarżąca przypomniała też, że w swoim piśmie z dnia 7 października 2013 r. ustawa ta została już prawidłowo wskazana.

Zdaniem Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego nawet jeśli omyłkowo powołała ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, to obowiązkiem Sądu było w ramach art. 134 § 1 P.p.s.a. wyjaśnić powstałe rozbieżności. Naruszeniem art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. art. 141 § 4 P.p.s.a. było tym samym zaniechanie Sądu pierwszej instancji w tym zakresie i przyjęcie, iż nie był on uprawniony do domniemywania podstawy prawnej powołanych zarzutów, jeżeli jest ona wprost wskazana w skardze i to wskazanie jest błędne.

Zdaniem Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego doszło zatem do uchybienia przepisom postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie rozpoznano zarzutów opartych na naruszeniu art. 36 ust. 4, 37 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Argumentując zasadność naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 K.p.a. Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego zauważyła, że organ wydający decyzję powinien był w swej decyzji wskazać podstawę formalną z jakiej wynika jego kompetencja do działania w sprawie. Podstawa prawna decyzji administracyjnej musi być powołana dokładnie, a więc ze wskazaniem mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego i formalnego, wraz z podaniem źródeł jego publikacji. Skarżąca przypomniała też, że organy związane są zasadami postępowania administracyjnego, w tym zasadą nakazującą im działanie na podstawie prawa (art. 6 K.p.a.) oraz zasadą praworządności (art. 7 K.p.a.).

Zasady postępowania administracyjnego skonkretyzowane zostały w art. 107 § 1 K.p.a., który określa elementy decyzji administracyjnej. Zdaniem Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego organ pierwszej instancji dopuścił się w tym zakresie uchybień – skarżąca zwróciła chociażby uwagę, że z art. 36 ust. 4 u.p.z.p. wynika kompetencja przyznana prezydentowi, podczas gdy decyzja wydana została przez Zarząd Dzielnicy Wilanów.

Argumentując zarzut naruszenia art. 68 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2, art. 2 § 1 pkt 1 O.p. skarżąca podkreśliła, że Sąd w ogóle nie odniósł się do argumentacji wskazanej w skardze dotyczącej zastosowania do opłaty planistycznej przepisów O.p. Sąd jedynie stwierdził, iż pogląd przedstawiony przez skarżącą w oparciu o wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 7 listopada 2001 r., II SA/Gd 1948/01 jest poglądem odosobnionym. Zdaniem skarżącej istnieją jednak racje do przyjęcia poglądu przeciwnego. Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego wskazała, że według art. 2 § 1 pkt 1 O.p. przepisy ustawy stosuje się do podatków, opłat oraz innych niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe. Dalej w art. 3 pkt 3 lit. c Ordynacji podatkowej (tzw. "słowniczek") wyjaśniono, że ilekroć w ustawie jest mowa o podatkach rozumie się przez to również opłaty oraz inne niepodatkowe należności budżetowe. Ponadto ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym zawiera wyraźny przepis stanowiący, że opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości stanowi dochód własny gminy (art. 36 ust. 4 zdanie drugie u.p.z.p.).

Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego dodała też, że w świetle przepisów Działu IV ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. 1998 r. Nr 155 poz. 1014 ze zm.) przedmiotowa opłata wchodziła w skład budżetu jednostki samorządu terytorialnego, w tym przypadku gminy. Nadto zgodnie z przepisami ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego źródłami dochodów własnych gminy są wpływy z opłat innych stanowiących dochody gminy, uiszczanych na podstawie odrębnych przepisów.

Wreszcie skarżąca wywiodła, że obowiązek uiszczenia tej jednorazowej opłaty nie jest bezwzględny: aktualizuje się on wyłącznie w przypadku, gdy w ciągu 5 lat od wejścia w życie odnośnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, właściciel zbywa nieruchomość osiągając korzyści w związku ze zmianą planu. Wówczas ponosi on opłatę na rzecz gminy w wysokości maksymalnej 30 % wzrostu wartości nieruchomości.

Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego zauważyła też, że opłata z art. 36 ust. 3 u.p.z.p. nie ma charakteru cywilnoprawnego, lecz publicznoprawny. Nie ma nadto wątpliwości, że wójt, burmistrz czy prezydent miasta, zobowiązani do pobierania jednorazowej opłaty określonej w art. 36 ust. 3 u.p.z.p., w rozumieniu art. 13 § 1 pkt 1 O.p. są organami podatkowymi. Skarżąca zwróciła też uwagę, że według przedstawicieli piśmiennictwa "dominujące cechy podatku zauważyć też można na przykład... we wprowadzonej art. 36 ust 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem lub zmianą planu zagospodarowania przestrzennego" (A. Huchla, Świadczenia, do których stosuje się Ordynację podatkową, Księga Jubileuszowa Profesora Marka Markiewicza, Wrocław 2001, s. 260).

Skarżąca uznała wreszcie, że skoro przedmiotowa opłata - renta planistyczna jest zobowiązaniem o charakterze podatkowym, stanowiącym dochód budżetu gminy, to do jego ustalania należy stosować przepisy Ordynacji podatkowej (art. 2 § 1 pkt 1 O.p.).

W konsekwencji powyższego wywodu Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego wywiodła, iż doszło do naruszenia art. 36 ust. 4 u.p.z.p. w zw. z art. 68 § 1 oraz art. 2 § 1 pkt 1 O.p. Zgodnie z art. 68 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe, o którym mowa wart. 21 § 1 pkt 2 (zobowiązanie podatkowe powstające z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania), nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Za zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego i tym samym uzasadniające wydanie decyzji ustalającej należy uznać datę zbycia użytkowania wieczystego aktem notarialnym z dnia 15 lipca 2003 r. Mając na uwadze powyższe Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego stwierdziła, iż prawo do wymiaru opłaty przedawniło się z dniem 31 grudnia 2006 r. Organ po tym okresie nie był zatem uprawniony do wydania decyzji ustalającej opłatę z tytułu renty planistycznej.

Niezależnie skarżąca podniosła też zarzut naruszenia art. 37 ust. 4 u.p.z.p. Wskazała, że nawet gdyby przyjąć, iż O.p. nie znajduje zastosowania w sprawie, to Sąd przy wydawaniu zaskarżonego wyroku naruszył art. 37 ust. 4 u.p.z.p. przez nierozpoznanie zarzutu opartego na tym przepisie. Kolegium niewłaściwe zastosowało wskazaną regulację, ponieważ przyjęło, że wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia opłaty jednorazowej stanowi zgłoszenie w 5-letnim ustawowym terminie roszczenia organu gminy o zapłatę tej opłaty. Tymczasem zdaniem Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego roszczenia, o których mowa w art. 36 ust. 3 u.p.z.p., można zgłaszać w terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące. Przepis ten na mocy art. 37 ust. 4 u.p.z.p. stosuje się w przypadku dochodzenia roszczeń w związku ze wzrostem wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia lub zmiany planu. Zdaniem skarżącej wszczęcie postępowania administracyjnego (art. 61 § 1 K.p.a.) w sprawie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości (art. 36 ust. 4 u.p.z.p.) nie jest w tym wypadku odpowiednikiem zgłoszenia roszczenia cywilnoprawnego, o którym mowa w art. 37 ust. 3 u.p.z.p. Termin 5 lat (od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące), o którym mowa w art. 37 ust. 3 u.p.z.p., należy rozumieć jako termin przedawnienia roszczeń w znaczeniu cywilistycznym oraz jako maksymalny termin, w którym można wydać decyzję w sprawie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.

Końcowo wreszcie Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego podniosła zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 u.p.z.p. Jej zdaniem sporządzony w sprawie operat szacunkowy nie jest prawidłowy. Skarżąca stwierdziła, że wartość nieruchomości należało określić na dzień uchwalenia planu miejscowego, a nie na dzień sprzedaży, gdyż u.p.z.p. nie przewiduje uwzględniania cen rynkowych przy określaniu wartości nieruchomości. Określa jedynie opłaty przed zbyciem nieruchomości, których wartość wzrosła w związku z uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania. Zatem wycena nieruchomości powinna uwzględniać wyłącznie wzrost wartości nieruchomości wywołany uchwaleniem planu miejscowego, nie zaś innymi czynnikami, jak na przykład ogólny wzrost cen nieruchomości po uchwaleniu planu miejscowego, a przed sprzedażą. Dlatego różnicę wartości przed i po uchwaleniu planu należało ustalić na dzień 19 października 2002 r. (data wejścia w życie planu), a nie na dzień 15 lipca 2003 r. (data wyceny odniesiona do daty sprzedaży przyjętej w operacie szacunkowym).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Jako trafny należało uznać w pierwszej kolejności zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 i art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nie rozpatrzenie zawartego w skardze zarzutu wydania decyzji Zarządu Dzielnicy Wilanów bez podstawy prawnej w zakresie rozstrzygającym o terminie uiszczenia opłaty planistycznej oraz trybie jej ściągnięcia (pkt 2 i 3 decyzji).

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną" (brzmienie z daty wydania zaskarżonego wyroku, obecnie nieznacznie zmienione). Przepis ten upoważnia i zarazem nakłada na sąd administracyjny obowiązek badania zaskarżonego aktu w całokształcie, a więc zarówno w zakresie objętym zarzutami skargi, jak i też w pozostałym zakresie, jeżeli występują w sprawie zagadnienia, które mają znaczenie z punktu widzenia przeprowadzanej przez sąd kontroli legalności. Z regulacją zawartą w art. 134 § 1 P.p.s.a. można powiązać – co trafnie uczyniła Szkoła Główna Główną Gospodarstwa Wiejskiego – przepis art. 141 § 4 P.p.s.a., który obliguje sąd do przedstawienia w uzasadnieniu wyroku zarzutów skargi oraz wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Szkoła Głowna Gospodarstwa Wiejskiego w piśmie z dnia 9 października 2013 r. (k. 103 i 104 akt sądowych) podniosła dodatkowe zarzuty w odniesieniu do decyzji organu pierwszej instancji – Zarządu Dzielnicy Wilanów obejmujące między innymi wydanie jej w zakresie punktów 2 i 3 bez podstawy prawnej. Skarżąca zaznaczyła, że nie było podstawy prawnej do orzekania przez ten organ w przedmiocie terminu uiszczenia opłaty planistycznej (pkt 2 decyzji) oraz o trybie jej ściągnięcia (pkt 3 decyzji). Szkoła Głowna Gospodarstwa Wiejskiego powołała też na poparcie swego stanowiska orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki z dnia 21 czerwca 2012 r., II OSK 606/11, publ. Lex 1169467 oraz z dnia 24 maja 2012 r., II OSK 401/11, Lex 1219150).

Pomimo jednoznacznego zarzutu podniesionego w piśmie z dnia 9 października 2013 r. pismo to zostało zbagatelizowane przez Sąd pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odnotował co prawda jego złożenie, jednakże ograniczył się do stwierdzenia, że w piśmie z dnia 9 października 2013 r. skarżąca "uzupełniła skargę, podtrzymując zarzuty powołane wcześniej".

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w zaskarżonym wyroku Sąd pominął zarzuty podnoszone przez Szkołę Główną Gospodarstwa Wiejskiego, co stanowi naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego (art. 134 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec naruszenia wymienionych wyżej przepisów postępowania polegających na pominięciu w rozważaniach Sądu pierwszej instancji istotnych dla sprawy zagadnień (podniesionych w piśmie z dnia 9 października 2013 r.) Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest powstrzymać od zajęcia merytorycznego stanowiska w zakresie objętym tym pominięciem.

Tylko na marginesie można zaznaczyć, że kwestie sygnalizowane przez Szkołę Główną Gospodarstwa Wiejskiego jeszcze w trakcie postępowania sądowego pierwszej instancji są ważne, gdyż wiążą się one z wątpliwościami dotyczącymi podstawy prawnej decyzji objętej kontrolą Sądu (na które zwracano uwagę w orzecznictwie – zob. powołane wyżej wyroki II OSK 606/11 i II OSK 401/11). To z kolei może się potencjalnie wiązać z koniecznością zastosowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z kompetencji określonej w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. (w każdym razie co do części zaskarżonej decyzji), co zresztą uwypukliła w swej argumentacji Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego.

W skardze kasacyjnej zgłoszono też odrębnie zarzut naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż skoro Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego wskazała w skardze błędną i nieobowiązującą ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., to w konsekwencji niemożliwe było rozpoznanie podniesionych przez nią zagadnień.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższy zarzut jest także trafny.

Po pierwsze, nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, że wojewódzki sąd administracyjny "nie może domniemywać podstawy prawnej powołanych zarzutów, jeżeli jest ona wprost wskazana w skardze i to wskazanie jest błędne" oraz, że "W konsekwencji błędne wskazanie podstawy prawnej zarzutów uniemożliwia również ich merytoryczne rozpoznanie, ponieważ [...] Sąd orzekałby na podstawie przepisów uchylonej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, która nie ma w sprawie zastosowania".

Powyższe stwierdzenia Sądu pierwszej instancji świadczą o niewłaściwym zastosowaniu przezeń art. 134 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem – jak już wyżej wskazano – "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Oznacza to, że fakt omyłkowego powołania przez stronę skarżącą przepisu w danej sprawie nieadekwatnego do stanu tej sprawy w żadnym razie nie zwalnia wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku kontroli legalności zaskarżonego aktu w zakresie sygnalizowanym w skardze, zwłaszcza jeżeli podnoszone zagadnienia są istotne z punktu widzenia prowadzonej kontroli.

Po drugie, Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że w piśmie z dnia 9 października 2013 r. Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego skorygowała, iż ma na myśli ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle tego pisma zbagatelizowanie zarzutów skarżącej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przez wskazanie, że jej argumentacja odniosła się ona do nieobowiązującej ustawy z 1994 r. uznać należy tym bardziej za nie do zaakceptowania.

Zgodzić się należy więc ze skarżącą kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji – nie związany zarzutami skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.) – nie mógł uchylić się od dokonania pełnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Błędne powołanie przez skarżącą przepisów ustawy z 1994 r., które zresztą są tożsame z przepisami obowiązującymi w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003 r., nie powinno służyć Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako argument pozwalający na pominięcie zgłaszanych przez skarżącą uwag do kwestionowanej decyzji.

Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w zaskarżonym wyroku zabrakło jakichkolwiek rozważań co do zarzutu naruszenia art. 37 ust. 4 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez organy, że wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia opłaty jednorazowej stanowi zgłoszenie w 5-letnim ustawowym terminie roszczenia organu gminy o zapłatę tej opłaty.

W powyższej kwestii powinien wypowiedzieć się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Odrębnie natomiast potraktować należy zgłoszony w zarzutach skargi kasacyjnej problem związany ze stosowaniem przepisów Ordynacji podatkowej w odniesieniu do renty planistycznej. Co do tego zagadnienia Naczelny Sąd Administracyjny może zająć merytoryczne stanowisko, gdyż zagadnienie to było przedmiotem rozważań Sądu pierwszej instancji. Szkoła Głowna Gospodarstwa Wiejskiego ze stanowiskiem tym polemizuje w skardze kasacyjnej.

Z całokształtu argumentacji skargi kasacyjnej Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego wyczytać można generalną myśl, iż jej zdaniem art. 36 ust. 4 u.p.z.p. należy odczytywać w związku z art. 68 § 1 O.p. oraz art. 2 § 1 pkt 1 O.p., co w rezultacie nakazywałoby przyjąć, że doszło do przedawnienia uprawnienia organu do wydania decyzji ustalającej opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.

Powyższego stanowiska Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie nie podziela.

Po pierwsze, nie można podzielić zarzutów skargi kasacyjnej, że niesłusznie w sprawie Sąd pierwszej instancji pominął przepisy Ordynacji podatkowej (art. 68 § 1 w związku z art. 21 § 1 pkt 2 i art. 2 § 1 pkt 1 O.p.).

Renta planistyczna z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p. nie jest podatkiem i wobec tego nie mają do niej zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie orzekającym podziela w tym zakresie pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji, jak też między innymi w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., OSK 520/04 (publ. OSP 2005, z. 7-8, poz. 91, s. 394).

Dodać można, że to ostatnie orzeczenie jest powszechnie akceptowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. chociażby wyroki: z dnia 26 września 2009 r., II OSK 438/08, orzeczenia.nsa.gov.pl; z dnia 21 czerwca 2012 r., II OSK 606/11, orzeczenia.nsa.gov.pl oraz z dnia 4 grudnia 2015 r., II OSK 880/14 – II OSK 882/14, niepubl).

Przypomnieć należy, iż podatkiem jest – jak stanowi art. 6 Ordynacji podatkowej – publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej. Z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika, aby zamiarem ustawodawcy było nadanie rencie planistycznej statusu podatku i nie ma podstaw, aby ten fakt domniemywać i w konsekwencji do renty planistycznej stosować przepisy Ordynacji podatkowej. O tym bowiem, czy przepisy Ordynacji podatkowej mają zastosowanie przy wydawaniu określonych decyzji stanowić powinna wprost ustawa. Nie można natomiast domniemywać nadania określonemu świadczeniu statusu podatku (zob. glosa aprobująca W. Falczyńskiego i J. Stelmasiaka do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., OSK 520/04 - OSP 2005/7-8/91, także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2000 r. , II SA 1921/99, Lex 53435, dotyczący należności z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 1999 r., I SA/Po 155/8, Lex 37217, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2000 r., FPK 1/00, ONSA 2001/1/13 - dotycząca opłaty za usunięcie drzew).

Renta planistyczna nie ma też wymaganej przez art. 6 O.p. cechy nieodpłatności.

Obowiązek zapłaty renty planistycznej nie wynika z obowiązku podatkowego, a tym samym nie stanowi zobowiązania podatkowego. Skoro zaś opłata ta nie stanowi zobowiązania podatkowego, to nie znajdują do niej zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej.

Wprawdzie przepisy Ordynacji podatkowej odnoszą się również do niepodatkowych należnościach budżetowych (nie będących podatkami i opłatami należności stanowiących dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikających ze stosunków publicznoprawnych), to jednak dotyczy to tylko tych należności budżetowych, które są konkretnie wskazane w przepisach szczegółowych (por. C. Kosikowski [w:] C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla, Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz, 2002, wyd. II., komentarz do art. 2 i art. 3). Nadto art. 2 § 1 pkt 1 O.p. jednoznacznie stanowi, iż przepisy tej ustawy stosuje się do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie orzekającym nie podziela stanowiska zaprezentowanego w skardze kasacyjnej i wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2001 r., II SA/Gd 1948/01.

Uzupełniająco Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje również, że podziela pogląd prezentowany w najnowszym orzecznictwie (zob. wyroki z dnia 2 października 2015 r., II OSK 148/14, orzeczenia.nsa.gov.pl oraz z dnia 4 grudnia 2015 r., II OSK 880/14-II OSK 882/14, niepubl.), że nie ma podstaw do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej o przedawnieniu zobowiązań podatkowych do opłaty planistycznej także na podstawie odesłania z art. 67 obowiązującej ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (obecnie tekst jedn. tej ustawy opublikowano w Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.). Trzeba bowiem zdecydowanie podkreślić, że kwestię przedawnienia roszczeń związanych z wzrostem wartości nieruchomości reguluje w sposób wyczerpujący art. 37 ust. 4 u.p.z.p. Nie można więc równolegle stosować art. 68 § 1 O.p. wywodząc to z brzmienia art. 60 i 67 ustawy o finansach publicznych. Należy też zauważyć, że wejście w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie zalazło żadnego odzwierciedlenia w tekście ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z powyższych względów Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie nie można skutecznie zarzucić, że kontrolując legalność zaskarżonej decyzji pominął przepisy Ordynacji podatkowej o przedawnieniu. Jak wskazano, do renty planistycznej nie mają bowiem zastosowania przepisy zawarte w art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 tej ustawy. Tym samym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 68 § 1 (przepis dotyczący przedawnienia zobowiązań podatkowych) w związku z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (przepis regulujący kwestie daty powstania zobowiązania podatkowego) jest pozbawiony uzasadnionych podstaw.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że z przyczyn już wcześniej wskazanych (braku wyczerpującego stanowiska Sądu pierwszej instancji co do zarzutów skargi) nie może tego zarzutu badać. Ostateczna wypowiedź, co do tego, czy w świetle art. 37 ust. 4 u.p.z.p. zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem należy bowiem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Niezależnie w skardze kasacyjnej podniesiony został również zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 u.p.z.p. Zdaniem Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego wartość nieruchomości, od której naliczano opłatę, należało określić na dzień uchwalenia planu miejscowego, a nie na dzień sprzedaży, gdyż u.p.z.p. nie przewiduje uwzględniania cen rynkowych przy określaniu wartości nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że także i w tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w ogóle się nie wypowiedział – i to pomimo, że zagadnienie to zostało podniesione przez skarżącą w piśmie z dnia 9 października 2013 r. Zatem i tą kwestię Sąd pierwszej instancji powinien rozważyć w trakcie ponownego rozpoznania sprawy.

W skardze kasacyjnej podniesiono wreszcie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 K.p.a. Skarżąca poddała pod wątpliwość prawidłowość i rzetelność określenia przez organ podstawy prawnej decyzji Zarząd Dzielnicy Wilanów. Zwróciła także uwagę, że decyzję wydał ten właśnie organ, gdy tymczasem w art. 36 ust. 4 u.p.z.p. mowa jest o prezydencie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje w tym miejscu, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1438 ze zm.) w m.st. Warszawie utworzenie jednostek pomocniczych - dzielnic m.st. Warszawy jest obowiązkowe. Art. 5 ust. 4 wskazanej ustawy stanowi z kolei, że statut dzielnicy nadany przez Radę m.st. Warszawy określa nazwę dzielnicy, jej granice, zadania i kompetencje oraz zasady i tryb funkcjonowania jej organów. Zgodnie z art. 6 ustawy organem stanowiącym i kontrolnym dzielnicy jest rada dzielnicy, a organem wykonawczym - zarząd dzielnicy. Wreszcie w myśl art. 11 ust. 1 ustawy dzielnica działa na podstawie statutu dzielnicy nadanego przez Radę m.st. Warszawy i innych uchwał Rady m.st. Warszawy przekazujących dzielnicy zadania i kompetencje gminne i powiatowe, zadania zlecone gminie z zakresu administracji rządowej oraz zadania realizowane na podstawie porozumień zawartych pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego. Zgodnie z § 43 załącznika 15 uchwały nr LXX/2182/2010 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (tekst jedn. Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2016 r., poz. 420) Zarząd Dzielnicy Wilanów jest organem wykonawczym Dzielnicy. Zarząd ten jest uprawniony – tym razem na podstawie § 7 pkt 16 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy XLVI/1422/2008 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 220, poz. 9485 ze zm.) – do wydawania decyzji, o których mowa w art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 6 i 7 u.p.z.p., w odniesieniu do nieruchomości położonych na obszarze dzielnicy oraz podejmowanie wszelkich czynności, w tym wydawania postanowień i zaświadczeń. Zarząd Dzielnicy Wilanów jest więc organem uprawnionym do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej w drodze decyzji administracyjnej (art. 1 pkt 1 K.p.a.), o których mowa w art. 37 u.p.z.p.

Mając na uwadze powyższe nie może odnieść skutku argumentacja skarżącej kasacyjnie, w której poddaje ona pod wątpliwość umocowanie Zarządu Dzielnicy Wilanów w odniesieniu do możliwości wydania decyzji z dnia [...] lutego 2012 r.,[...].

Mając na uwadze, że część zarzutów skargi kasacyjnej okazała się trafna Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.