Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1969/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49 ust. 1, art. 118,
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie z wniosku o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] listopada 2009 r. do Ministerstwa Finansów wpłynął wniosek "C." Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej także skarżąca) o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry w [...], przy ul. [...].

Postępowanie administracyjne w sprawie wniosku z dnia [...] listopada 2009 r. dotyczące udzielenia zezwolenia na prowadzenie w działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry w [...], nie zostało zakończone przed dniem [...] grudnia 2009 r.

Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Minister Finansów umorzył postępowanie w sprawie wniosku skarżącej o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry w [...]. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540). Tym samym utraciła moc ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm.).

Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych określa warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach (art. 1), w tym definicje poszczególnych gier hazardowych.

Zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy koncesji na prowadzenie kasyna gry udziela się na okres 6 lat, ustawa o grach hazardowych nie przewiduje instytucji przedłużenia koncesji na kasyno gry..

W związku z powyższym postępowanie dotyczące udzielenia zezwolenia na prowadzenie kasyna gry w [...] przy [...] stało się bezprzedmiotowe.

Z brzmienia art. 118 powołanej ustawy, wynika, iż do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie z art. 8 ustawy o grach hazardowych do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.). Jak stanowi art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Zgodnie z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, (...), organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

W dniu [...] marca 2010 r. do organu wpłynęło odwołanie "C." Sp. z o.o. od ww. decyzji. W odwołaniu skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie cyt.:

przepisów art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niezałatwienie sprawy w terminie, art. 35 kpa poprzez nie załatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki;

przepisu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych;

przepisu art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady szybkości postępowania;

przepisu art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez naruszenie zasady równości wszystkich wobec prawa.

Skarżąca domagała się zmiany zaskarżonej decyzji i przedłużenia koncesji na prowadzenie kasyna gry.

Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Minister Finansów utrzymał w mocy decyzje z dnia [...] lutego 2010 r. W uzasadnieniu organ podtrzymał dotychczasowa argumentacje a ponadto wskazał, że za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez naruszenie wskazanych przez Stronę przepisów postępowania administracyjnego i podatkowego. wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Minister Finansów działał zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa tj. ustawą z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych i w oparciu o zawarte w niej regulacje tj. art. 118 i art. 49 ust. 1 zobowiązany był do umorzenia postępowania w sprawie wniosku skarżącej o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry w [...] przy [...].

W ocenie organu bezzasadne były również zarzuty dotyczące naruszenia k.p.a. bowiem zgodnie z dyspozycją art. 8 ustawy o grach hazardowych do postępowań w sprawach określonych w ustawie o grach hazardowych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.).

Za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 35 kpa, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 35 kpa oraz art. 121 § 1, art. 125 § 1 i 139 § 1 Ordynacji podatkowej. Minister Finansów wskazał, że prowadząc postępowanie organ koncesyjny realizował obowiązek, jaki nakłada na niego ustawa o grach hazardowych oraz przepisy Ordynacji podatkowej.

Przepis art. 121 Ordynacji podatkowej obliguje organy podatkowe do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów państwowych, tym samym organ obowiązany jest wydawać decyzje odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu. Obliguje do tego zasada praworządności wyrażona zarówno w Konstytucji RP w art. 7, który stanowi, iż organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, a także w Ordynacji podatkowej w art. 120 organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, w tym przypadku ustawy o grach hazardowych.

Zasada zaufania wyrażona w art. 121 Ordynacji podatkowej nie może być rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 października 2008 r. sygn. akt I SA/Łd 559/08,).

Należy podkreślić, iż zasada praworządności (art. 120 Ordynacji podatkowej), zobowiązuje organy administracji do czuwania nad tym, by prowadzone przez nie postępowania, jak i wydane rozstrzygnięcia, były zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym. Zatem Minister Finansów zasadnie uznał, iż postępowanie dotyczące przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry w[...] przy [...] stało się bezprzedmiotowe i decyzją z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] umorzył postępowanie we wnioskowanej przez skarżącą sprawie na podstawie art. 49 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, który stanowi, iż koncesji na prowadzenie kasyna gry udziela się na okres 6 lat.

Tym samym, wbrew twierdzeniu strony skarżącej, Minister Finansów zobowiązany był uznać, iż postępowanie w sprawie ww. wniosku C. Sp. z o.o. jest bezprzedmiotowe zgodnie z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej.

W dniu wydania decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. obowiązywała ustawa o grach hazardowych, zgodnie z którą nie ma możliwości przedłużenia koncesji na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry. Fakt, iż obecnie obowiązująca ustawa odnosi się do koncesji na kasyno gry, a nie do zezwoleń nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia, chodzi tu bowiem o dopuszczalność zastosowania instytucji przedłużenia działalności prowadzonej w zakresie gier urządzanych w kasynie, której obowiązująca ustawa nie przewiduje.

Jednocześnie podkreślić należy, iż przyjęcie odrębnego trybu postępowania stanowiłoby rażące naruszenie przez organ przepisów ustawy o grach hazardowych w związku z postanowieniami Ordynacji podatkowej.

W odniesieniu do naruszenia art. 35 kpa organ argumentował, że postępowanie w sprawie ww. wniosku C. Sp. z o.o. trwało trzy miesiące, natomiast okres pomiędzy złożeniem wniosku a wejściem w życie ustawy o grach hazardowych wyniósł jeden miesiąc i pięć dni. A zatem, nie można tu mówić o opieszałości organu. Okres jednego miesiąca do analizy sprawy, w tym wniosku pod kątem wymogów formalnych, biorąc pod uwagę związanie organu załatwianiem spraw według kolejności wpływu, absolutnie nie uprawnia odwołującego się do formułowania zarzutu bezczynności i naruszenia przepisów dotyczących terminowego załatwienia sprawy.

Dodatkowo zauważyć należy, iż zgodnie z obowiązująca w dniu złożenia przedmiotowego wniosku ustawa o grach i zakładach wzajemnych rozpatrzenie wniosków o przedłużenie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie m.in., gier urządzanych w kasynie gry następuje - wbrew twierdzeniu strony skarżącej - w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku (art. 34 ust. 1 w zw. z art. 36 ust. 3 i 4 ustawy).

Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych wprowadziła koncesje na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie, w miejsce wcześniejszych zezwoleń. Zmiany prowadzące do ograniczenia możliwości prowadzenia działalności gospodarczej na rynku hazardowym zostały ustanowione w powyższej ustawie ze względu na konieczność ochrony porządku publicznego oraz moralności publicznej. Nowe regulacje wprowadzone ustawą o grach hazardowych tj. możliwość udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry na okres 6 lat bez możliwości jej przedłużenia postawiły podmioty prowadzące działalność w zakresie kasyna gry w równej sytuacji. Podmioty mogą bowiem wykorzystać udzieloną koncesję przez taki sam okres .

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła skarżąca spółka, wnosząc o jej uchylenie, zarzuciła naruszenie jej interesu prawnego, polegającego na:

ograniczeniu działalności gospodarczej skarżącej poprzez konieczność zamknięcia kasyna gry w [...] przy [...] na skutek niewydania bez zbędnej zwłoki przez Ministra Finansów decyzji o przedłużeniu zezwolenia na prowadzenie kasyna gry w [...] na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych;

stratach finansowych skarżącej związanych z koniecznością likwidacji kasyna gry (zwolnienia pracowników) oraz utrata zysków skarżącej za okres 6 lat.

Ponadto strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa:

przepisów art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niezałatwienie sprawy w terminie, art. 35 kpa, poprzez nie załatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki;

przepisu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych;

przepisu art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady szybkości postępowania;

przepisu art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez naruszenie zasady równości wszystkich wobec prawa.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że sprawa o przedłużenie koncesji mogła być załatwiona przez Ministra Finansów bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, zatem Minister Finansów przekroczył termin określony w art. 139 § 1 ordynacji podatkowa, nadto dysponował wiedzą, iż ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, wchodząca w życie od 1 stycznia 2010 r. nie przewiduje instytucji przedłużenia zezwolenia na prowadzenie kasyna gry i dlatego winien rozstrzygnąć merytorycznie wniosek złożony przez skarżącą przed 1 stycznia 2010 r., a nie zwlekać z podjęciem decyzji i umorzyć postępowanie, jako bezprzedmiotowe. Do dnia wejścia w życie ustawy o grach hazardowych w województwie zachodniopomorskim funkcjonowały 3 kasyna gry a skarżącej, jako pierwszej wygasa zezwolenie na prowadzenie kasyna gry, w związku z czym pozostałe 2 kasyna należące do O. Sp. z o.o. i C. Sp. z o.o. zostały uprzywilejowane w możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w stosunku do skarżącej. Skarżąca bowiem nie otrzymała decyzji o przedłużeniu zezwolenia w trybie ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, o którą wystąpiła [...] listopada 2009r. a w trybie obecnie obowiązującej ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie może wystąpić o koncesję na prowadzenie kasyna gry w [...] przy [...] ponieważ w województwie [...] przewidziano limit jedynie 2 kasyn, w czym skarżąca upatruje naruszenie art. 32 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryterium słuszności czy celowości.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej ppsa).

Analizując skargę w świetle wskazanych zasad rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej, Sąd uznał, że nie zasługuje ona uwzględnienie. Wydane przez organ decyzje są bowiem zgodne z prawem.

W związku ze zmianą przepisów regulujących zagadnienie urządzania gier w kasynie na wstępie oceny wymaga kwestia właściwego zastosowania przez organ przepisów intertemporalnych i wskazania podstaw prawnych rozstrzygnięcia.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że wniosek skarżącej o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie w [...] przy [...] wpłynął do organu w dniu [...] listopada 2009 r., a więc pod rządami ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (gzw). Natomiast zaskarżone decyzje zostały wydane w czasie obowiązywania nowej ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (ugh), opublikowanej w Dzienniku Ustaw z dnia 30 listopada 2009 r. Zgodnie z art. 145 ugh ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:

1) art. 95, w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 6,

2) art. 102, art. 106 pkt 1 i pkt 4 lit. a, art. 111 oraz art. 116 pkt 4

- które wchodzą w życie po upływie 6 lat od pierwszego dnia miesiąca następującego

po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia.

Zatem ustawa o grach hazardowych weszła w życie 1 stycznia 2010 r.

Kluczowe znaczenie w tym zakresie ma art. 118 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), zgodnie z którym do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Ustawodawca zdecydował się zatem na przyjęcie w zakresie reguł postępowania zasady bezpośredniego działania ustawy nowej. Należy przy tym przyjąć, że pod pojęciem "postępowań wszczętych i niezakończonych" należy rozumieć nie tylko postępowania w sprawie udzielenia nowego zezwolenia ale także przedłużenia zezwolenia wydanego na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów (art. 36 ustawy z 1992 r.).

W ocenie Sądu, organ prawidłowo zastosował przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Przepis art. 118 powołanej ustawy przesądza jednoznacznie, że do postępowań wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. 1 stycznia 2010 r., stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Skoro zatem postępowanie w sprawie udzielenia przedmiotowego zezwolenia nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, organ właściwie podejmował rozstrzygnięcia na gruncie nowej ustawy, gdyż przepisy przejściowe i dostosowujące nakazywały takie działanie wobec wszczętego i niezakończonego postępowania. Stosownie do art. 49 ust. 1 ustawy o grach hazardowych koncesji na prowadzenie kasyna gry udziela się na okres 6 lat. Powołana ustawa nie przewiduje instytucji przedłużenia koncesji (na prowadzenie kasyna gry). Jest to przepis bezwzględnie obowiązujący, jednoznaczny w treści i niewywołujący żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Organ w tej sprawie prawidłowo zastosował się do objętego nim uregulowania. Należy przy tym podkreślić, iż w sytuacji, gdy przepisy intertemporalne (i dostosowujące), a do takich należy art. 118 i art. 49 ust. 1 ugh, przesądzają o zastosowaniu nowej ustawy oraz o sposobie działania organu, organ ma obowiązek zastosować się do dyspozycji tych przepisów, materializując tym samym zasadę praworządności, która nakazuje mu podejmować działania wyłącznie na podstawie i w granicach przepisów obowiązującego prawa. Jedynie w przypadku braku przepisów przejściowych i dostosowujących organ zmuszony byłby rozważyć jaką ustawę zastosować w tej sprawie oraz jak załatwić sprawy niezakończone przed wejściem w życie ustawy o grach hazardowych. Jednak ustawa ta zawierając takie przepisy przesądziła o tych kwestiach w sposób dla organu wiążący.

Organ zasadnie też zastosował przepisy Ordynacji, mając na uwadze art. 8 ugh (stanowiący, że do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej).

Odnosząc się do zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ (czym organ w ocenie skarżącej naruszył art. 121 § 1, art. 125 § 1 i art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 35 kpa), co spowodowało rozstrzyganie sprawy już w nowym stanie prawnym, wskazać należy, iż przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja organu, a nie jego bezczynność. Podniesiony przez skarżącą zarzut ten nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem decyzji, gdyż nie wpłynąłby na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia, a tylko takie wady postępowania mogłyby stanowić podstawę uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa. Nawet potencjalne uznanie, że sprawa była rozpatrywana przez organy z uchybieniem ustawowych terminów załatwiania spraw określonych w Ordynacji podatkowej i uchylenie z tego tytułu decyzji jako wadliwej, nie doprowadziłoby do zaistnienia sytuacji pożądanej przez stronę, tj. do rozpatrzenia sprawy w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie złożenia wniosku. Stoi temu na przeszkodzie reguła intertemporalna wyrażona w art. 118 ustawy o grach hazardowych, nakazująca do postępowań nie zakończonych przed dniem w życie ustawy stosowanie ustawy nowej. Szczegółowe rozpatrywanie przywołanych zarzutów jest zatem bezcelowe. Bezprawne przedłużanie postępowania mogłoby podlegać ocenie w odrębnym postępowaniu – w sprawie ze skargi na bezczynność organu, to jednak wymagałoby uprzedniego skorzystania przez skarżącą z przysługujących jej instrumentów prawnych zwalczania bezczynności na drodze administracyjnej – ponaglenie do organu wyższego stopnia (art. 141 Ordynacji podatkowej).

Przede wszystkim jednak należy odnotować, że ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (gzw) przewidywała w art. 34 ust. 1 w zw. z art. 36 ust. 3 i ust. 4, że rozpatrzenie wniosków o udzielenie zezwolenia na urządzenie i prowadzenie działalności w zakresie m.in. gier urządzanych w kasynie gry, następuje w terminie 6 miesięcy (z zastrzeżeniem ust. 2, który odnosi się do loterii promocyjnej i audiotekstowej). "Przedłużenie zezwolenia", o którym mowa w art. 36 ust. 3 i ust. 4 powyższej ustawy należało traktować jako swoisty skrót myślowy legislatora. Przepisy ustawy z 1992 r. nie dawały bowiem żadnej podstawy do odmiennego traktowania – z punktu widzenia treści, okresu udzielania, a wreszcie warunków, jakie musiał spełnić podmiot ubiegający się zarówno o "pierwotne" zezwolenie, jak i o jego "przedłużenie". Innymi słowy do wniosku o przedłużenie zezwolenia miały bezpośrednie zastosowanie przepisy dotyczące udzielania zezwoleń. Stosownie do art. 34 ust. 1 gzw, rozpatrzenie wniosku powinno nastąpić w terminie 6 miesięcy od dnia jego złożenia. Ponadto, wprawdzie art. 36 ust. 3 poprzednio obowiązującej ustawy umożliwiał podmiotowi, któremu wygasa zezwolenie wystąpienie z wnioskiem o jego przedłużenie na okres kolejnych 6 lat, jednakże nawet w takim wypadku organ orzekał o wydaniu zezwolenia, tak jakby było udzielane po raz pierwszy. Przepis ten nie stanowił bowiem nakazu wydania zezwolenia przez organ, a jedynie określał uprawnienie strony do wystąpienia ze stosownym wnioskiem w okresie obowiązywania wcześniejszego zezwolenia. Wbrew twierdzeniu skarżącej, w tych okolicznościach nie można mówić, że z chwilą złożenia wniosku (pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy) skarżąca mogła oczekiwać wydania decyzji uwzględniające w całości jej wniosek na podstawie ustawy z 1992 r., bowiem nie chodziło bynajmniej o automatyczne "przedłużenie" posiadanego wcześniej a wygasającego zezwolenia, bez badania przez organy właściwe do ich udzielania, czy zainteresowana nadal spełnia wymogi uzyskania takiego ponownego zezwolenia. Termin 6 miesięcy na rozpatrzenie wniosku o udzielenie koncesji albo zezwolenia przewiduje również obecnie obowiązująca ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (por. art. 40 tej ustawy).

Skoro wniosek dotyczący zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie, stanowiący przedmiot procedowania organu w tej sprawie, wpłynął w dniu [...] listopada 2009 r., to przyjmując wymienioną datę, jako datę inicjowania postępowania w sprawie, okazuje się, że organ, który umorzył to postępowanie decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nie przekroczył tego terminu.

W dniu wydania ww. decyzji obowiązywała ustawa o grach hazardowych, zgodnie z którą (art. 49) nie ma możliwości przedłużenia koncesji na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry. Fakt, iż obecnie obowiązująca ustawa odnosi się do koncesji na kasyno gry, a nie do zezwoleń nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia, chodzi tu bowiem o dopuszczalność zastosowania instytucji przedłużenia działalności prowadzonej w zakresie gier urządzanych w kasynie, której obowiązująca ustawa nie przewiduje. Ponadto warto zauważyć, że w obecnym stanie prawnym prowadzenie kasyna odbywa się w oparciu o koncesję a nie zezwolenie jak było uprzednio.

Podniesiony w uzasadnieniu skargi zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP, nie znajduje uzasadnienia. Zgodnie z brzmieniem ww. przepisu "Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne." Oznacza to prawo do równego traktowania przez władze publiczne, której to zasady władze muszą przestrzegać. Nowe regulacje wprowadzone ustawą o grach hazardowych tj. możliwość udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry na okres 6 lat bez możliwości jej przedłużenia postawiły podmioty prowadzące działalność w zakresie kasyna gry w równej sytuacji. Podmioty mogą bowiem wykorzystać udzieloną koncesję przez taki sam okres. Konstytucyjna zasada równości wobec prawa nie może jednak pozostawać w sprzeczności z zasadą praworządności (art. 7 Konstytucji RP), bowiem równość wobec prawa, to równość wobec stosowania prawa, a nie różnicowania sytuacji prawnej podmiotów w drodze stanowienia prawa powszechnie obowiązującego. Podmioty mogą zasadnie oczekiwać, iż pozostając w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej, ich sprawy będą identycznie załatwione, bowiem odmienne postępowanie organu byłoby naruszeniem zasady wymienionej w art. 32 Konstytucji RP. Nie mogą natomiast skutecznie żądać tego, aby w imię zasady równości wobec prawa nie różnicowano ich sytuacji prawnej w tworzonych przepisach prawa powszechnie obowiązującego

Na marginesie wskazać należy, iż ograniczenia dotyczące prowadzenia działalności związanej z grami hazardowymi zostały wprowadzone ustawą o grach hazardowych ze względu na ważny interes publiczny. W uzasadnieniu rządowego projektu ustawy o grach hazardowych wskazano, iż został on opracowany w związku z koniecznością kompleksowej zmiany przepisów regulujących obszar gier i zakładów wzajemnych (Sejm RP VI Kadencji Nr druku: 2481 http://www.sejm.gov.pl). Przyjęta regulacja rynku gier hazardowych oznacza, iż prowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie (która to działalność stanowi monopol Państwa) może odbywać się tylko w ściśle określonych warunkach, zaś ze względu na interesy prawnie chronione: interes publiczny i społeczny - nie mają tu zastosowania zasady gospodarki wolnorynkowej.

Nadto, w związku z wprowadzeniem nowych uregulowań ustawy o grach hazardowych, sytuacja wszystkich podmiotów na rynku gier uległa zmianie. W niniejszej sprawie organ zasadnie – działając na podstawie przepisów prawa, mających walor ius cogens – podjął rozstrzygniecie do którego był legitymowany i obowiązany.

W ocenie Sądu, skarżąca spółka, chcąc dalej prowadzić działalność gospodarczą w kasynie gry w lokalizacji [...], [...] może ubiegać się o udzielenie koncesji na kasyno gry w trybie przewidzianym przepisami ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

Z treści art. 134 ppsa, płynie obowiązek sądu administracyjnego dokonania kompleksowej analizy legalności zaskarżonego aktu, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów. W badanej sprawie Sąd nie dostrzegł wad, które powinny skutkować usunięciem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Biorąc powyższe pod uwagę, na mocy art. 151 ppsa, skargę jako bezzasadną należało oddalić.