Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 688/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję
Powołane przepisy: article: art. 28 ust 3
journal: Dz.U. 2009 nr 205 poz 1585
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 688/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 listopada 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Nina Półtorak (spr.), Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Inga Gołowska, Protokolant: st. ref. Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2013 r., sprawy ze skargi D.M., na decyzję Zakład Ubezpieczeń Społecznych, z dnia 11 marca 2013 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek, na ubezpieczenie społeczne, - uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję-


UZASADNIENIE

D.M. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie fryzjerstwa, na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nr 11841 i z tego tytułu w okresie od 28 lipca 2010 r. do 15 listopada 2011 r. była zgłoszona jako płatnik składek na ubezpieczenia. Z dniem 15 listopada 2011 r. przedmiotowy wpis uległ wykreśleniu. Płatnik nie zatrudniał pracowników.

Decyzją z dnia 11 stycznia 2013 r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił D.M. umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia za osobę prowadzącą działalność gospodarczą, w tym: składek na ubezpieczenia społeczne za okres od 01/2011 r. do 11/2011 r. w kwocie 1.154,19 zł, składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od 01/2011 r. do 04/2011 r. i od 06/2011 r. do 11/2011 r. w kwocie 2.310,65 zł oraz odsetek w łącznej kwocie 654,00 zł. Organ w uzasadnieniu swojej decyzji uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki zezwalające na umorzenie należności. W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania ustalono, że wobec płatnika jest prowadzone postępowanie egzekucyjne z wniosku wierzyciela Dyrektora ZUS. W złożonych deklaracjach za lata 2009, 2010 i 2011 wykazano:

- zgodnie z zeznaniem PIT-37 za 2009 rok dochód z tytułu zatrudnienia wyniósł 3.209,80 zł,

- według zeznania PIT-36 za 2010 rok brak dochodu,

- według zeznania PIT-36 za 2011 rok brak dochodu, przychód wyniósł 1.842,00 zł.

Według informacji ze Starostwa Powiatowego w W. z dnia 13 grudnia 2012 r., D.M. jest wpisana jako współwłaścicielka w 9/52 części działki 457 obj. [...] i jako współwłaścicielka w [...] cz. działki [...] położonych w obrębie K.

Zgodnie z zaświadczeniem Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia 30 października 2012 r. D.M. prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe wraz z córką K.M.. Według informacji z dnia 26 listopada

2012 r., zobowiązana jest objęta pomocą finansową Ośrodka od dnia 25 sierpnia 2003 r. do chwili obecnej. W ww. okresie pobierała świadczenia różnego rodzaju, wyszczególnione w dołączonej karcie świadczeń rodzinnych, w tym m.in.: zasiłek stały dla osoby pozostającej w rodzinie całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub inwalidztwa, zasiłek okresowy z powodu niepełnosprawności, składka na ubezpieczenie zdrowotne dla osoby pobierającej zasiłek stały, dofinansowanie do posiłków dla dzieci w okresie nauki w szkole, pomoc rzeczowa, zasiłki celowe na pokrycie części lub całości kosztów leków i leczenia, zasiłek celowy na zakup odzieży oraz na zaspokojenie innych potrzeb.

Z zaświadczenia Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia 23 listopada 2012 r. wynika, że D.M. w okresie od 1 maja 2004 r. do 31 maja 2012 r. pobierała świadczenia rodzinne, których kwota ogółem wyniosła 33.609,00 zł. Zgodnie z orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 14 stycznia 2012 r. D.M. została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na czas określony do 31 stycznia 2015 r. Organ ustalił ponadto, że zobowiązana ponosi stałe wydatki związane z utrzymaniem z tytułu miesięcznych opłat: za prąd w kwocie 250,00 zł, za wodę w kwocie 120,00 zł, za śmieci w kwocie 51,00 zł, ponadto koszty leczenia w kwocie 120,00 zł. Całokształt okoliczności sprawy prowadził, w ocenie organu, do rozstrzygnięcia podjętego decyzją z dnia 11 stycznia 2013 r. W odniesieniu do sytuacji zobowiązanej, okoliczności sprawy nie wskazują bowiem na stan całkowitej nieściągalność należności.

Pismem z dnia 28 stycznia 2013 roku strona złożyła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej odmowy umorzenia należności z tytułu składek wraz z odsetkami, zakończonej decyzją o sygn.: [...].

Zobowiązana oświadczyła, że utrzymuje się z renty socjalnej w wysokości 456,00 zł, na dwie osoby, czyli na jedną osobę przypada kwota 228,00 zł, a więc kwota poniżej kryterium socjalnego, bytowego i społecznego. Dodatkowe zasiłki celowe z MOPS są świadczeniami jednorazowymi, z przeznaczeniem na wybrane cele, przyznawane na okresy dwumiesięczne, zdaniem Zobowiązanej nie powinny zatem być włączane do dochodu stałego. Omyłkowe i celowo zafałszowane, zdaniem Strony, jest wyliczenie, że uzyskała z MOPS dochód w wysokości 33.609,00 zł. Zobowiązana podkreśliła, że wysokość dochodu z renty w kwocie 228,00 zł stanowi dowód nadzwyczajnie trudnej sytuacji i ubóstwa. Wnioskodawczyni oświadczyła ponadto, że ma orzeczony drugi stopień niepełnosprawności, ponadto pozostaje w leczeniu u pulmonologa, kardiologa i pod opieką psychiatry, w związku z nagłą śmiercią córki K. Aktualnie na wychowaniu Zobowiązanej pozostaje córka K.M., która jest uczennicą studium weterynaryjnego. Zobowiązana oświadczyła, że zamieszkuje w starym domu rodzinnym teściów i stara się o zasiedzenie budynku. D.M. oświadczyła, że od 20 lat samotnie wychowała pięcioro dzieci, mąż opuścił zobowiązaną i wyjechał za granicę.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją nr [...] z dnia 11 marca 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia 11 stycznia 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że kwestia umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne została uregulowana w art. 28 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Wprowadza on zasadę, iż należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części tylko w przypadku stwierdzenia ich całkowitej nieściągalności.

Ustawodawca przewidział wyjątkowo możliwość umorzenia należności z tytułu składek pomimo braku ich całkowitej nieściągalności, o czym stanowi art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zasady umarzania należności, o których mowa w tym przepisie, reguluje Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. z 2003r., nr 141, poz. 1365). Zgodnie z dyspozycją § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia, organ może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla niego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:

1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Zarówno w sytuacji opisanej w art. 28 ust. 2 jak i ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, rozstrzygnięcie w kwestii umorzenia należności następuje w drodze tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to, że rozstrzygnięcie w tym zakresie jest decyzją uznaniową organu. Wobec tego, organ rozstrzygając sprawę w oparciu o ustalony stan faktyczny może, ale nie musi umorzyć zaległości składkowe.

Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi całkowita nieściągalność składek, wobec czego nie zostały spełnione przesłanki umorzenia należności, które są określone w przepisie art. 28 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Biorąc pod uwagę publicznoprawny charakter należności z tytułu składek oraz uwzględniając cele, na które są one przeznaczane, organy odpowiedzialne za ich pobór zobligowane są do szczególnej staranności i ostrożności w dysponowaniu nimi. Dotyczy to również podejmowanych w warunkach uznania administracyjnego decyzji w przedmiocie umorzenia tych należności, a podejmując rozstrzygnięcie w tym zakresie organ jest zobowiązany do konfrontowania interesu dłużnika z interesem ogólnospołecznym.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych ma możliwość przymusowego dochodzenia od zobowiązanego należności przez zastosowanie środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity - Dz. U. z 2005, Nr 229, poz. 1954 z późniejszymi zmianami). Odpowiedzialność płatnika jest wyznaczona przez art. 26 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Przepis ten stanowi, że płatnik odpowiada za zobowiązania składkowe całym swoim majątkiem, nie tylko teraźniejszym, ale również przyszłym. W toku postępowania ustalono, że D.M. jest współwłaścicielką działki nr 457 w 315/1872 części oraz działki 461/1, położonych w K.. Na przedmiotowych składnikach majątkowych organ ma możliwość dokonania zabezpieczenia dochodzonych należności przez wpis hipoteki księdze wieczystej.

Zaległości z tytułu składek w łącznej kwocie 3.464,84 zł na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne za okres od 01/2011 r. do 11/2011 r., są objęte przymusowym dochodzeniem. Egzekucja prowadzona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego jest nadal aktualna, w związku z tym nie ma podstaw do uznania, że podjęte przez organ działania nie doprowadzą do spłaty choćby części narosłych należności i w postępowaniu nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Organ podniósł, że zgodnie z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności z dnia 14 stycznia 2012 r. D.M. ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności do dnia 31 stycznia 2015 r. i może podejmować pracę w warunkach chronionych. Nie jest zatem osobą niezdolną do pracy. Stąd wniosek, że istnieje możliwość spłaty zadłużenia w momencie podjęcia zatrudnienia lub uzyskania dochodu z innego tytułu przez zobowiązaną.

Organ stwierdził, że w sprawie nie zostały także spełnione przesłanki określone w § 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w związku z art. 28 ust 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, zezwalających na wyjątkowe umorzenie należności mimo braku ich całkowitej nieściągalności. Umorzenie, o którym mowa w tym przepisie, jest bowiem zastrzeżone dla sytuacji szczególnie trudnych, gdy ze względu na np.: sytuację bytową, stan zdrowia czy inne względy społeczne, nie jest realnie możliwe wywiązanie się z zobowiązania wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Ciężar udowodnienia przesłanek określonych w § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczególnych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne spoczywa na zobowiązanym. Zdaniem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wnioskodawczyni nie dowiodła ważnego interesu przemawiającego za umorzeniem, to jest że podjęcie choćby stopniowej i w mniejszych kwotach spłaty posiadanego zadłużenia z tytułu składek miałoby pociągnąć dla zobowiązanej zbyt ciężkie skutki, pozbawiając zobowiązaną i jej córkę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie za odmową umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek przemawia interes społeczny, który należy rozumieć nie tylko jako korzyść służącą ogółowi ubezpieczonych, czyli respektowanie wartości wspólnych dla społeczeństwa, takich jak solidarność społeczna, sprawiedliwość. Przez interes społeczny należy również rozumieć zapewnienie maksymalnych dochodów przez budżet państwa, ale również ograniczenie jego ewentualnych wydatków. Składki opłacane przez płatników przeznaczone są na zapewnienie bieżącej ochrony ubezpieczeniowej. Celem tej ochrony jest zapewnienie świadczeń w wypadkach, w których człowiek nie może zapewnić sobie i swojej rodzinie środków utrzymania w przypadku uzyskania uprawnień emerytalno-rentowych. To właśnie ze środków finansowych pochodzących z opłaconych składek Zakład Ubezpieczeń Społecznych finansuje wypłacanie świadczeń. Umorzenie należności mogłoby powodować uszczuplenie środków przeznaczonych na wypłatę świadczeń, a zatem oznaczałoby, iż nie jest zapewnione bezpieczeństwo socjalne społeczeństwa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie D.M. wniosła o uchylenie powyższej decyzji, wskazując ponownie na swoją złą sytuację materialną, która uniemożliwia jej spłatę należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skargę należało uwzględnić.

Ocenie w niniejszej sprawie podlegała trafność decyzji organu o odmowie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.), dalej zwanej "u.s.u.s.", należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład z uwzględnieniem ust. 2 - 4. Ustęp 2 tego artykułu stanowi, iż należności te mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, chyba, że zachodzi sytuacja określona w art. 28 ust. 3a; w tym przypadku należności, mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności.

Przesłanki umorzenia należności w oparciu o przepis art. 28 ust. 3a u.s.u.s. określone zostały w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. 2003, Nr 141, poz. 1365), dalej "rozporządzenie". Zgodnie z powołanym przepisem, Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:

1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

W przypadku decyzji podejmowanych na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w związku z § 3 rozporządzenia, mamy do czynienia uznaniem administracyjnym.

Kwestia działania organów administracji publicznej w ramach uznania administracyjnego była wielokrotnie przedmiotem orzecznictwa. W wyroku z 16 listopada 1999 r. (sygn. akt III SA 7900/98, LEX nr 47243) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił obowiązki organu w takim przypadku, stwierdzając: "W celu wydania prawidłowego orzeczenia w sytuacji uznania administracyjnego organ administracyjny obowiązany jest szczegółowo zbadać stan faktyczny i utrwalić w aktach wyniki badania. Obowiązki organu administracyjnego w zakresie postępowania dowodowego są nawet większe niż przy ustawowym skrępowaniu, gdyż w poszukiwaniu materialnego kryterium do wydania decyzji powinien on wszechstronnie zbadać stan faktyczny, w wymiarze wychodzącym poza okoliczności typowe w sytuacjach związania, mając na uwadze szczególną rolę w decyzji uznaniowej jej zgodności z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela z art. 7 k.p.a."

W wyroku z 28 kwietnia 2003 r. (sygn. akt II SA 2486/01, LEX nr 149543) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził "podejmując decyzję uznaniową organ administracji stosownie do art. 7 k.p.a. ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych".

Rozstrzyganie w ramach uznania wymaga zatem od organu przede wszystkim poczynienia właściwych ustaleń dotyczących stanu faktycznego, zgromadzenia i zbadania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, ale również rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli zgodnie z art. 7 k.p.a. Decyzja musi także zostać właściwie uzasadniona przez co organ realizuje m.in. zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. W orzecznictwie zaznacza się, iż obowiązkiem każdego organu administracji jest wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia. Ani reguły postępowania dowodowego, ani zasada przekonywania nie są zachowane, gdy organ pomija w uzasadnieniu decyzji niektóre dowody przedstawione przez stronę czy zgromadzone w sprawie, lub nie odniesie się do faktów i okoliczności podnoszonych przez stronę.

Kontrola sądowa w przypadku decyzji uznaniowej, polega przede wszystkim na zbadaniu, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, a także, czy organ działał w granicach dopuszczalnego uznania z uwzględnieniem wyżej wskazanych zasad.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie przeprowadzone postępowanie dowodowe zawierało wady, które skutkowały koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

W rozpoznawanej sprawie organ nie dokonał niezbędnych ustaleń, jak również zaniechał analizy materiału dowodowego w celu ustalenia, czy przedstawiona przez skarżącą sytuacja życiowa (w tym zdrowotna i majątkowa) pozwala na opłacenie zaległych składek, nie pozbawiając zobowiązanej możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Dopiero pozytywne ustalenie takiej okoliczności powoduje konieczność rozważenia w ramach uznania administracyjnego, czy zaległe składki mogą być umorzone, z odpowiednim wyważeniem interesu publicznego i prywatnego.

Organ nie wykonał nałożonego na niego obowiązku, gdyż stan faktyczny ustalony w sprawie wskazuje, że opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby skarżącą i pozostającą we wspólnym gospodarstwie domowym córkę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Uzasadnienia decyzji wydanych w obu instancjach wskazują, że organ dokonał jedynie pobieżnej oceny stanu faktycznego uznając, że zobowiązana nie wykazała powyższej okoliczności.

W ocenie Sądu, przy wydaniu rozstrzygnięcia organ nie uwzględnił faktów i dowodów bezpośrednio wskazywanych przez skarżącą. Podnosiła ona m.in., że utrzymuje się ona z zasiłku stałego w kwocie 456 zł i ma na utrzymaniu uczącą się córkę, zaś jej miesięczne wydatki na utrzymanie konieczne oraz leczenie związane z orzeczonym stopniem niepełnosprawności wynoszą średnio miesięcznie 750 zł. Wysokość zasiłku, z którego utrzymują się dwie osoby, przemawia za tym, że dochody skarżącej nie wystarczają jej na poniesienie niezbędnych kosztów utrzymania. Dodatkowo skarżąca ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności, co znacznie ogranicza możliwość podjęcia przez nią zarobkowania i osiągania przychodów w przyszłości.

Sytuacja, w której skarżąca już obecnie zmuszona jest korzystać ze świadczeń z pomocy społecznej wskazuje, że nie jest ona w stanie ponieść ciężaru składek bez pozbawienia możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych swoich i rodziny. Sytuacja, w której zapłata zaległości powoduje konieczność sięgania przez zobowiązaną, pozbawioną możliwości zaspokojenia swoich niezbędnych potrzeb materialnych, do środków pomocy państwa, nie jest zgodna z interesem tego obywatela, jednocześnie nie jest też zgodna z interesem publicznym (tak również wyrok NSA z dnia 20 marca 2007 r., sygn. akt II GSK 345/06).

Analiza powyższych okoliczności wskazuje, że w niniejszej sprawie spełnione są przesłanki umorzenia należności ustanowione w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia.

Uznać zatem należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia 11 stycznia 2013 r. nie odpowiadają przepisom prawa, wydane bowiem zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, oraz przepisów art. 28 ust. 3a u.s.u.s. i § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia polegającym na braku wnikliwego rozważenia przesłanek uzasadniających umorzenie zaległych należności składkowych, które to naruszenie w ocenie Sądu miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.