Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 805/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 12 ust.1, par. 13, par.60
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca),, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi I. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr: [...] - na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania I. B. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...], Nr [...]. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D. J. pozwolenia na budowę budynku garażowego wraz z zalicznikowym przyłączem elektrycznym na działce nr [...] w miejscowości B. Druga gm. J. L., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] listopada 2017 r. D. J. złożyła w Starostwie Powiatowym w J. L. wniosek o pozwolenie na budowę opisanego w decyzji budynku. Organ I instancji pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. znak: [...], zawiadomił strony o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Uwagi złożone przez I. B. zostały w części przekazane, zgodnie z właściwością, do rozpatrzenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w J. L.. Postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę zostało zawieszone z urzędu postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...], a następnie, po uzyskaniu wyjaśnień organów nadzoru co do braku działań samowolnych na działce nr [...] podjęte z urzędu postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...] Kolejne zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...] poprzedziło wydanie w dniu [...] kwietnia 2018 r. decyzji znak: [...] Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

Odwołanie wniosła I. B. właścicielka działki sąsiedniej nr [...]. Wystąpiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zarzuciła niezgodność inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego.

Wojewoda decyzją z dnia [...] maja 2018 r. znak: [...], uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na potrzebę zapewnienia udziału w postępowaniu właścicielom działki nr [...] wskazanej w obszarze oddziaływania.

W prowadzonym ponownie postępowaniu organ I instancji zawiadomił o prowadzeniu postępowania pominiętych uprzednio właścicieli działki nr [...] i w dniu [...] lipca 2018 r. zaskarżoną decyzją zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę.

Odwołanie ponownie wniosła I. B.. Zarzuciła rażącą obrazę przepisów Prawa budowlanego oraz planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. L. etap I zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr XIV/88/15 z dnia 23 października 2015 r. (Dz.U.Woj. Lubel. z dnia 30 grudnia 2015 r. poz. 5496) polegającą na sprzecznym z tym planem udzieleniu zezwolenia na wzniesienie budynku o dużej kubaturze bezpośrednio przy granicy z jej działką zamiast garażu, co stanowi także obejście prawa. Wystąpiła o uchylenie decyzji.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym organ II instancji stwierdził, że w myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 sprawdzeniu podlega również kompletność projektu budowlanego oraz posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, a także wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

Zawarty w odwołaniu zarzut naruszenia ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym wydania decyzji wbrew wymogom przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w ocenie organu odwoławczego jest niezasadny.

Zgodnie z wypisem i wyrysem z uchwały Nr XIV/88/ł 5 Rady Miejskiej w [...] z dnia 23 października 2015 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]-etap I (Dz. U. Woj. Lubel. z dnia 30 grudnia 2015 r. poz. 5496), objęta inwestycją działka nr [...] położona jest w terenie [...] opisanym jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług. Według § 43 i § 44 uchwały na działce można wybudować budynek garażowy (nie więcej niż jeden) o maksymalnie jednej kondygnacji nadziemnej, maksymalnej wysokości 7 m od poziomu terenu do najwyżej położonego elementu dachu oraz maksymalnej wysokości elewacji 7 m. Jednocześnie poziom posadzki parteru nie powinien być wyższy niż 1 m, a pochylenie głównych połaci dachowych powinno mieścić się w przedziale od 25° do 45°. W planie wyznaczono też wielkość powierzchni biologicznie czynnej działki budowlanej przez podanie 35% jako wartości minimalnej. Organ stwierdził, że przedłożone opracowania projektowe nie naruszają przedstawionych powyżej ograniczeń ani co do wymiarów budynku, ani co do liczby jego kondygnacji.

Przepis § 12 ust 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.) stanowi, że w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Działka nr [...] ma szerokość mniejszą niż 16 m. Budynek garażu zwrócony jest w stronę działek sąsiednich nr [...] i [...] ścianą bez otworów okiennych spełniającą wymagania ściany oddzielenia przeciwpożarowego co zapewnia spełnienie wymagań zawartych w § 271-273 warunków technicznych. Usytuowanie budynku wskazane w planie zagospodarowania, wobec odległości od najbliższego budynku mieszkalnego około 23 m, zwalnia od szczegółowej analizy zachowania zawartych w § 13 i § 60 wymagań co do zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i czasu nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych.

Odnosząc się do kwestii podniesionych w odwołaniu Wojewoda wyjaśnił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają możliwości wskazywania inwestorowi lokalizacji inwestycji odmiennej od jego woli, ale zgodnej z wolą stron postępowania. Zgodnie bowiem z przepisem art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Sprawdzenie zgodności z przepisami należy do zadań organów.

Analiza dokumentów sprawy przeprowadzona w przedstawionym powyżej zakresie wykazała brak podstaw do kwestionowania zgodności inwestycji z planem miejscowym i warunkami technicznymi. Organy orzekające w niniejszej sprawie nie stwierdziły także braków w zakresie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz uprawnień autorów opracowania projektowego.

Zaskarżona decyzja odpowiada zatem wymaganiom przepisu art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego stanowiącego, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 (wymaga złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wniosku o pozwolenie na budowę - dokumenty są w aktach sprawy), organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W skardze (zatytułowanej "sprzeciw") skarżąca I. B. wniosła o uchylenie decyzji, zarzucając, że jest ona niezgodna z przepisami prawa budowlanego, prawa o ochronie środowiska, prawa cywilnego i podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że organ odwoławczy powinien ponownie rozpatrzeć i rozstrzygnąć sprawę zakończoną decyzją organu I instancji. Podniosła, że powierzchowna analiza graficzna projektu wskazuje, że nie została zachowana wymagana odległość usytuowania budynku – 1,5m od granicy z jej działką. Projekt jest nieczytelny, zaś na działce inwestora istnieje w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanego budynku obiekt budowlany w postaci ław fundamentowych, co do których nie wydano decyzji nakazującej rozbiórkę. Wskazała, że organy nie wzięły pod uwagę tego, że w wyniku realizacji inwestycji, jej działka zmieni swój dotychczasowy charakter i stanie się nieprzydatnym nieużytkiem, zaś dotychczas była pielęgnowanym z pasją i troską ogrodem. Oddziaływanie zaprojektowanego obiektu o "wielkogabarytowych rozmiarach" usytuowanego wzdłuż południowej granicy jej działki będącej ogrodem, doprowadzi do znacznego zacienienia i uniemożliwi wzrost roślin.

W ocenie skarżącej inwestor może usytuować przedmiotową inwestycję przy zachodniej lub północnej granicy, nie utrudniając nikomu korzystania z sąsiedniej nieruchomości. Podniosła, że zachodziła także konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, wymagającego przeprowadzenia wizji lokalnej wraz z ewentualną symulacją graficzną zatwierdzonego zacienienia. Skarżąca zarzuciła także naruszenie zasad wynikających z art. 7 i 8 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, Dz. U. z 2018, poz. 1202 r. z późn. zm., dalej Prawo budowlane). Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Co prawda musi to uczynić zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku w decyzji o warunkach zabudowy, ale postanowienia w nich zawarte stanowią konkretyzację przepisów, które należy wykładać na korzyść uprawnień właścicielskich.

Roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Ponadto pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Analizując niniejszą sprawę należy wskazać, że wymagania formalne, określone w cytowanych wyżej przepisach - niezbędne do wydania pozwolenia na budowę - zostały przez inwestora spełnione. Sąd nie dopatrzył się także uchybień w załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie budowlanym, który spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego, zawierając również wszystkie elementy wymienione w tym przepisie. W tej sytuacji złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji. W tym zakresie wskazać nadto należy, że w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 tejże ustawy. Użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno - budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego, uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Braków takich Sąd jednak nie dostrzegł. Inwestor spełnił bowiem wymagania przewidziane przez przepisy, w tym techniczno - budowlane określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz. U. z 2015, poz. 1422 ze zm.).

W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi sprowadzają się do usytuowania przedmiotowej inwestycji. Skarżąca bowiem, sprzeciwia się lokalizacji obiektu w granicy z własną działkami.

Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty, należy podkreślić, że zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym zasadą jest, że jeżeli z przepisów § 13, 60, 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż:

1. 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy;

2. sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zaś w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271 – 273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m.

W sprawie niniejszej organ prawidłowo uznał, że działka inwestora ma szerokość mniejszą niż 16 m, zaś projektowana budowa budynku garażowego jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego, a wobec tego – jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Poza tym Sąd podkreśla ustalenia organu, że wobec odległości projektowanej inwestycji od najbliższego budynku mieszkalnego około 23 m, organy zwolnione były od dokonania szczegółowej analizy zachowania zawartych w § 13 i § 60 wymagań co do zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i czasu nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych. Skarżąca zarzuciła brak naturalnego oświetlenia dla roślin, które uprawia w swoim ogrodzie. Jednakże powołane wyżej przepisy dotyczą jedynie kwestii nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.

Niezasadny jest także zarzut skarżącej dotyczący możliwości innego usytuowania garażu, bowiem jak słusznie zauważył organ odwoławczy, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają możliwości wskazywania inwestorowi lokalizacji inwestycji odmiennej od jego woli. Spełnione zostały także wymagania wynikające z § 271 – 273 rozporządzenia wykonawczego – co wynika wprost z projektu budowlanego i przedłożonych dokumentów.

Również niezasadny jest zarzut braku działania organów w zakresie kontroli dotyczącej samowoli popełnionej przez inwestora. Jak wynika bowiem z akt organ I instancji zawiesił postępowanie dotyczące wydania pozwolenia na budowę w związku z tym, że toczyło się postępowanie w sprawie legalności obiektów budowlanych na działce nr [...].

Biorąc pod uwagę dokonane ustalenia i zebrany w sprawie materiał dowodowy, w ocenie Sądu wszystkie zarzuty skargi są bezzasadne, a wydane rozstrzygnięcie nie narusza prawa.

Dodatkowo podkreślić należy, że organ odwoławczy błędnie pouczył skarżącą o przysługującym jej prawie wniesienia sprzeciwu zamiast skargi. Okoliczność ta nie pozbawiła jednak skarżącej możliwości obrony swoich praw. Skarżąca w terminie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, którą zatytułowała "sprzeciw". W skardze sformułowała wszystkie zarzuty, zaś na rozprawie była reprezentowana przez fachowego pełnomocnika.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.