Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1641/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185 § 1, art. 203 pkt 2, art. 200, art. 286 § 2, art. 154 § 1, 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie: sędzia NSA Anna Łukaszewska – Macioch sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Andrzej Bieńkowski po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 195/10 w sprawie ze skargi M. T. o wymierzenie grzywny Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Szczecinie z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt II SAB/Sz 123/09 w przedmiocie bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie dotyczącej wypłacenia świadczenia pieniężnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od M. T. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 02.06.2010 r. sygn. II SA/Sz 195/10 wymierzył Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Szczecinie grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23.09.2009 r., sygn. akt II SAB/Sz 123/09 w przedmiocie bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie dotyczącej wypłacenia świadczenia pieniężnego.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:

Wyrokiem z dnia 23 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w wyniku rozpoznania sprawy prowadzonej pod sygn. akt II SAB/Sz 123/09 ze skargi M. T. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie w przedmiocie wypłaty świadczenia pieniężnego, zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie do rozpoznania, w terminie 30 dni - od otrzymania akt administracyjnych - żądania skarżącego M. T. obejmującego wypłatę wynagrodzenia wraz z ustawowymi odsetkami za okres od grudnia 2007 r. do [...] października 2008 r. Sąd uznając wniesioną skargę za zasadną, wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie nie zajął konkretnego stanowiska w sprawie wypłaty spornych świadczeń ani ich nie wypłacił, pomimo żądania zawartego w piśmie M. T. z dnia [...] marca 2009 r. Z uwagi na to, że żadna ze stron nie wniosła od wyroku skargi kasacyjnej, postanowieniem z dnia 4 grudnia 2009 r. stwierdzono jego prawomocność od dnia 28 listopada 2009 r. Odpis prawomocnego orzeczenia wraz z uzasadnieniem doręczono organowi w dniu [...] grudnia 2009 r.

M. T. pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. wezwał Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie do wykonania wyżej opisanego wyroku z dnia 23 września 2009 r. podnosząc, iż pomimo upływu 30-dniowego terminu określonego w orzeczeniu, który rozpoczął bieg od dnia doręczenia przez Sąd prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy w dniu [...] grudnia 2009 r., organ nie podjął żadnych czynności mających na celu załatwienie wniosku o wypłatę wynagrodzenia wraz z ustawowymi odsetkami za okres od [...] grudnia 2007 r. do [...] października 2008 r. Ustosunkowując się do powyższego wezwania organ w piśmie z dnia [...] stycznia 2010 r. zakwestionował twierdzenie M. T., iż pozostaje w bezczynności. Argumentując swoje stanowisko w sprawie wyjaśnił, że do chwili obecnej nie otrzymał akt administracyjnych niezbędnych do rozstrzygnięcia o zasadności roszczenia strony, stosownie do orzeczenia Sądu, tj. akt osobowych M. T. Podkreślono, że wbrew twierdzeniom strony, w dniu [...] grudnia 2009 r., do Komendy wpłynęły jedynie odpisy prawomocnych wyroków z dnia 23 września 2009 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Sz 122/09 i II SAB/Sz 123/09, bez akt administracyjnych. Dalej organ wskazał, że po dokonaniu ustaleń, iż akta osobowe policjanta zostały przekazane w dniu [...] sierpnia 2007 r. do Komendy Głównej Policji w związku ze skargą M. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podjął działania zmierzające do uzyskania tych akt, o czym świadczy pismo z dnia [...] stycznia 2010 r. skierowane do Komendanta Głównego Policji o wskazanie aktualnego dysponenta akt oraz o ich wypożyczenie.

Pismem z dnia 26 stycznia 2010 r. M. T. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosek o wymierzenie grzywny Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Szczecinie w związku z niewykonaniem wyroku Sądu z dnia 23 września 2009 r. Zdaniem skarżącego, na mocy orzeczenia Sądu z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt II SAB/Sz 123/09, organ był zobowiązany do rozstrzygnięcia jego sprawy do dnia 10 stycznia 2010 r., bowiem wówczas upłynął 30-dniowy termin liczony od dnia 9 grudnia 2009 r. Pomimo interwencji w organie w dniu [...] grudnia 2009 r. oraz złożenia pisma z dnia [...] stycznia 2010 r. wzywającego do zaniechania bezczynności Komendant nie wykonał orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W tych okolicznościach wniosek o wymierzenie organowi grzywny stał się uprawniony.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie wniósł o jej oddalenie uznając, iż jest ona przedwczesna. Komendant wyjaśnił, że pomimo podjęcia stosownych kroków, akta osobowe skarżącego nie zostały do organu zwrócone, a zatem nie rozpoczął biegu termin, określony w wyroku Sądu z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt II SAB/Sz 123/09. Nadto Komendant podkreślił, iż zwrócone przez Sąd akta w dniu 9 grudnia 2009 r. są niewystarczające, aby rozstrzygnąć o roszczeniu skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając z urzędu, postanowieniem z dnia 6 maja 2010 r., sygn. II SAB/Sz 123/09 dokonał wykładni własnego wyroku z dnia 23 września 2009 r. w sprawie II SAB/Sz 123/09, w zakresie dotyczącym terminu w jakim Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie winien rozpoznać żądanie skarżącego M. T. obejmujące wypłatę wynagrodzenia wraz z ustawowymi odsetkami od dnia [...] grudnia 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. Jak wyjaśniono, Sąd doszedł bowiem do przekonania, że wystąpiła sytuacja uzasadniająca potrzebę wyjaśnienia mogących powstać wątpliwości co do związania organu treścią rozstrzygnięcia sformułowanego w wyroku z dnia 23 września 2009 r. Sąd uzasadniając to postanowienie podał, że przesądzając w wyroku zaniechanie organu w rozpoznaniu żądania M. T., posługując się terminologią ustawową, wskazał Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Szczecinie 30-dniowy okres do rozpoznania sprawy, który co do zasady, zgodnie z art. 286 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), liczony jest od dnia doręczenia akt organowi. Jednakże w specyficznych okolicznościach sprawy, wobec faktycznego nieprzekazania przez organ akt administracyjnych i rozpatrzenia sprawy w oparciu o dokumentację przedłożoną przez stronę skarżącą, Sąd nie posiadał dokumentacji - akt administracyjnych - które podlegałaby zwrotowi Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Szczecinie wraz z odpisem orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. W takiej sytuacji, Sąd wyjaśnił, że zawarte w sentencji wyroku określenie terminu do rozpoznania sprawy "30 dni od dnia otrzymania akt administracyjnych" należy rozumieć jako równoznaczne terminowi 30 dni od dnia otrzymania prawomocnego odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem.

Wyrokiem z dnia 02.06.2010 r. sygn. II SA/Sz 195/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wymierzył Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Szczecinie grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych i wyjaśnił, że na rozprawie, która odbyła się w dniu 19 maja 2010 r., skarżący podtrzymując skargę, oświadczył, że stan bezczynności trwa do dziś. Ponadto M. T. podniósł, że nie jest prawdą, iż powodem niewykonania wyroku jest brak akt osobowych, czego dowodem - w jego ocenie - jest wydanie w okresie od września 2009 r. do marca 2010 r. siedmiu decyzji, których kserokopie okazał (o Nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., o Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., o Nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r., o Nr [...] z dnia [...] września 2009 r., o Nr [...] z dnia [...] września 2009 r., o Nr [...] z dnia [...] października 2009 r. i o Nr [...] z dnia [...] marca 2010 r.).

W dalszej kolejności Sąd wskazał, że w sprawie bezspornym jest, iż Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie nie wykonał zobowiązania wynikającego z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie stwierdzającego jego bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego o wypłatę świadczeń i zobowiązującego do załatwienia sprawy w terminie 30 dni. Od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku z dnia 23 września 2009 r., II SAB/Sz 123/09 upłynęło szereg miesięcy. Istotne zatem - jak wskazał Sąd I instancji - stało się przesądzenie, czy zaniechanie organu było usprawiedliwione.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że odpowiadając na skargę M. T. o wymierzenie organowi grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że przeszkodą w jego wykonaniu jest brak akt osobowych skarżącego (akt administracyjnych). Według wyjaśnień Komendanta, akta te znajdują się w Warszawie, gdzie zostały dołączone do sprawy prowadzonej przed tamtejszym Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Sąd zwrócił uwagę, że tożsame wyjaśnienie organ podał przekazując skargę M. T. na bezczynność w sprawie II SAB/Sz 123/09, tłumacząc w ten sposób nieprzekazanie wraz z odpowiedzią na skargę akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał wyjaśnienia te za nieprzekonujące. W ocenie Sądu przeczą im działania Komendanta Wojewódzkiego Policji, który - jak przyjął Sąd - w okresie od września 2009 r. do marca 2010 r., a więc po wydaniu wyroku z dnia 23 września 2009 r., wydał szereg, co najmniej siedem decyzji (rozkazów personalnych) w stosunku do M. T., w tym ustalających jego prawo do uposażenia. Sąd I instancji podkreślił, że w uzasadnieniu podjętych decyzji organ był w stanie przedstawić bardzo szczegółowy wykaz podejmowanych w stosunku do skarżącego rozkazów personalnych, orzeczeń i dokładnie ustalić wysokość należnego stronie uposażenia. Okoliczności te, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wskazują, że Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie posiada co najmniej kopię akt personalnych skarżącego. Jednocześnie, przyjmując nawet, że organ nie posiada całości akt osobowych strony, za niezrozumiałą w ocenie Sądu I instancji uznać należało bierność organu w ich skompletowaniu, która występuje w okresie od uzyskania odpisu prawomocnego wyroku Sądu z dnia 23 września 2009 r. i polega na niepodjęciu skutecznych czynności zmierzających do wypożyczenia lub sporządzenia kopii akt sprawy będących w posiadaniu innych organów lub instytucji.

W takiej sytuacji za zasadną Sąd uznał skargę M. T. o wymierzenie organowi grzywny. Jak wskazano, zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Sąd I instancji wskazał, że przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2009 r. wyniosło 3.102,96 zł (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2010 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2009 r.). W związku z tym maksymalna wysokość grzywny mogła wynieść 31.029,60 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podkreślono, że wysokość orzeczonej grzywny Sąd ustalił w dolnej jej granicy, mając na względzie takie okoliczności jak: przyczynę nierozpoznania sprawy, która mogła wynikać w pewnym zakresie z nieprawidłowego odczytania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie treści wyroku Sądu z dnia 23 września 2009 r., którą to ewentualność dostrzegł Sąd wydając z urzędu postanowienie o wykładni tego wyroku; faktu, iż organ nie załatwił sprawy mimo wezwania skarżącego do zaniechania bezczynności w tym zakresie i pomimo wniesienia skargi o wymierzenie organowi grzywny; skutków zaniechania obowiązku, przejawiających się w braku stanowiska organu co do sformułowanych przez M. T. roszczeń, okresu opóźnienia w załatwieniu sprawy.

W przewidzianym ustawą terminie skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie podnosząc na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - tj. art. 154 § 1 p.p.s.a., poprzez wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie wyroku z dnia 23 września 2009 r. II SAB/Sz 123/09 uwzględniającego skargę na bezczynność, podczas gdy - jak wskazano - nie upłynął termin wyznaczony do wykonania powyższego wyroku na dzień wniesienia skargi o wymierzenie grzywny, a także zmianie uległ termin wykonania powyższego wyroku, z uwagi na dokonanie wykładni jego pierwotnego oznaczenia - dokonanej przez Sąd z urzędu, już po wniesieniu skargi o wymierzenie grzywny - z terminu, który według dotychczasowego oznaczenia nie rozpoczął swojego biegu na termin, według nowego oznaczenia już przekroczony. To, w ocenie składającego skargę kasacyjną, poskutkowało przyjęciem niesłusznego wniosku o niewykonaniu wyroku przez organ. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w skardze kasacyjnej podniesiono również naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. - skutkujące nieważnością postępowania - poprzez przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia postanowienia Sądu z dnia 06 maja 2010 r. II SAB/Sz 123/09 dokonującego wykładni oznaczenia terminu do wykonania wyroku z dnia 23 września 2009r. II SAB/Sz 123/09. Podkreślono, że postanowienie to zostało wydane z urzędu, na posiedzeniu niejawnym i nie było organowi znane do czasu zamknięcia rozprawy. Fakt ten, jak podkreślono, skutkował pozbawieniem organu możliwości obrony jego praw w przedmiotowym procesie, albowiem Sąd przed zamknięciem rozprawy, nie doręczył organowi postanowienia z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie wykładni oznaczenia terminu wykonania wyroku z dnia 23 września 2009 r., jak również nie poinformował o powyższym na posiedzeniu, na którym doszło do zamknięcia rozprawy. W dalszej kolejności wskazano na naruszenie art. 106 § 4 p.p.s.a. - polegające na uwzględnieniu okoliczności dokonania wykładni terminu wykonania wyroku z dnia 23 września 2009 r. II SAB/Sz 123/09, która choćby znana składowi orzekającemu z urzędu, to nie będąc okolicznością powszechnie znaną, nie mogła być przez Sąd uwzględniona, bez wcześniejszego powołania się na nią. Autor skargi kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzucił również naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a., związane z przyjęciem za podstawę rozstrzygnięcia materiału dowodowego z akt innych spraw administracyjnych. Podniesiono, że materiał ten nie został należycie zweryfikowany, a na jego podstawie wyciągnięto błędne wnioski, iż Komendant Wojewódzki Policji w okresie od września 2009 r. do marca 2010 r. - po wydaniu wyroku z dnia 23 września 2009 r. - wydał szereg decyzji - rozkazów personalnych wobec skarżącego. Na tej podstawie Sąd I instancji uznał, że organ posiada co najmniej kopię akt personalnych M. T. - a jeżeli nawet nie posiada całości owych akt, to wykazał się biernością w ich skompletowaniu, podczas gdy – jak podkreślono - prawidłowa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do odmiennego wniosku. W dalszej kolejności podniesiono również zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 1 p.p.s.a. wskazując na niewłaściwe pierwotne oznaczenie terminu do wykonania wyroku i brak upływu tego terminu do dnia wniesienia skargi o wymierzenie grzywny za niewykonanie wyroku; zmianę terminu do wykonania wyroku dokonanej już w toku postępowania o wymierzenie grzywny za niewykonanie wyroku, a także na zmianę tego terminu na termin już przekroczony, co - jak podkreślono - skutkuje tym, iż wydany w sprawie wyrok jest wewnętrznie sprzeczny i niespójny.

Wskazując na wadliwość postępowania przed Sądem I instancji, składający skargę kasacyjną podniósł, że miał uzasadnione podstawy sądzić, że skoro Sąd do czasu zamknięcia rozprawy, nie poinformował stron o dokonaniu z urzędu wykładni oznaczenia terminu wykonania wyroku z dnia 23 września 2010 r., to przychyla się do stanowiska organu o przedwczesności skargi o wymierzenie grzywny ze względu na pierwotny sposób oznaczenia terminu do wykonania wyroku, który wobec nieotrzymania przez organ akt administracyjnych, nie rozpoczął swojego biegu. Tymczasem, jak wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przyjął za podstawę swojego rozstrzygnięcia postanowienie z dnia 6 maja 2010 r. o dokonaniu z urzędu wykładni wyroku, pomimo iż do dnia zamknięcia rozprawy, nie zawiadomił o nim stron. Podkreślono, że na tej właśnie podstawie uznano, iż organ nie wykonał wyroku z dnia 23 września 2010 r. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż gdyby nie dokonanie powyższej wykładni, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekający w niniejszej sprawie nie miałby podstawy do uznania niewykonania przedmiotowego wyroku przez organ, w sensie bezskutecznego upływu terminu do jego wykonania. Zdaniem składającego skargę kasacyjną działanie Sądu pozbawiło organ możliwości obrony swych praw w procesie. Podkreślono, że gdyby Sąd w niniejszej sprawie poinformował strony na posiedzeniu w dniu 19 maja 2010 r., na którym doszło do zamknięcia rozprawy, że postanowieniem z dnia 6 maja 2010 r. dokonał z urzędu wskazanej wykładni, to organ miałby możliwość podjęcia, jak podkreślono, celowej obrony poprzez wniesienie zażalenia na to postanowienie, które otrzymał w dniu 20 maja 2010 r. Sąd I instancji na posiedzeniu, nie poinformował jednak stron o dokonanej wykładni terminu zakreślonego do wykonania wyroku, a sprowadzającej się do jego faktycznej zmiany. A zatem, jak podkreślono w skardze kasacyjnej, organ miał wszelkie podstawy do przyjęcia, iż skarga o wymierzenie mu grzywny, jako przedwczesna według dotychczasowego oznaczenia terminu do wykonania wyroku podlegać będzie oddaleniu, zaś data doręczenia mu postanowienia z dnia 06 maja 2010 r. otwiera nowy 30-dniowy termin do wykonania wyroku z dnia 23 września 2009 r. liczony od dnia otrzymania tego postanowienia (20 maja 2010 r.)

W ocenie autora skargi kasacyjnej działanie Sądu I instancji przemawia również za zasadnością zarzutu naruszenia art. 106 § 4 p.p.s.a. polegającego na uwzględnieniu w rozstrzygnięciu istotnej okoliczności - dokonania wykładni oznaczenia terminu do wykonania wyroku - znanej Sądowi z urzędu bez powołania się na nią wobec stron. Jak podkreślono, z przepisu a contrario wynika, że Sąd chcąc wziąć ten fakt - jako taki, który nie jest powszechnie znany - za podstawę dokonanych ustaleń, powinien powołać się na niego przed zamknięciem rozprawy. Podkreślono też, że niezależnie od powyższego uzasadnienie rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, całkowicie pomija cały szereg istotnych zagadnień. Zauważono, że nie zawiera ono oceny możliwości zarzucenia organowi zwłoki w wykonaniu wyroku z dnia 23 września 2009 r., w sytuacji wadliwego w ocenie samego Sądu sposobu pierwotnego oznaczenia terminu do jego wykonania oraz braku upływu tego terminu do dnia wniesienia skargi o wymierzenie grzywny. W ocenie autora skargi kasacyjnej za zasadny uznać należy również zarzut przyjęcia przez Sąd błędnych wniosków na podstawie materiału dowodowego z innych spraw administracyjnych, który nie został w sposób należyty zestawiony i zweryfikowany z przedmiotem sprawy, której dotyczył wyrok z dnia 23 września 2009 r., a przez to naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Podkreślono, że przyjęcie, iż Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie wykazał się biernością działania w sprawie wykonania wyroku z dnia 23 września 2009 r. zobowiązującego go do wydania decyzji w sprawie roszczeń finansowych M. T., wydając w tym samym czasie szereg innych decyzji kadrowych w stosunku do wymienionego policjanta, wskazujących, iż posiada on co najmniej kopię akt personalnych funkcjonariusza a jeżeli nawet nie posiada całości owych akt, to wykazał się biernością w ich skompletowaniu, należy uznać za nieuprawnione. Składający skargę kasacyjną podkreślił, iż przedmiotem skargi mł.asp. M. T., wniesionej w dniu 3 kwietnia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie była bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie w przedmiocie wypłacenia mu uposażenia wraz z należnymi odsetkami za okres od [...] grudnia 2007r. (tj. od daty przywrócenia do służby wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 160307) do [...] października 2008r., z którym to dniem został ponownie zwolniony ze służby na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie nr [...]. Wyrokiem z dnia 23 września 2009 r. sygn. akt II SAB/Sz 123/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie do rozpoznania roszczeń finansowych skarżącego w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt administracyjnych. W dniu 26 stycznia 2010 r. mł. asp. M. T. skierował do WSA w Szczecinie skargę o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie powyższego wyroku. W odpowiedzi na nią wskazano na brak możliwości wydania decyzji. W dalszej kolejności podkreślono, że Wydział Kadr i Szkolenia KWP w Szczecinie nie dysponował kopią akt osobowych mł. asp. M. T., w tym dokumentacją związaną ze zwalnianiem wymienionego ze służby w Policji. Włączenie tych dokumentów do akt postępowań dotyczących rozpoznania roszczeń o wypłatę uposażenia było konieczne z materialnego i procesowego punktu widzenia. Wskazano na wysoki stopień złożoności sprawy, konieczność zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także wysoki stopień prawdopodobieństwa, że strona korzystając z uprawnień przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym i sądowym podniesie zarzut rozpatrzenia sprawy w oparciu o niekompletny materiał dowodowy. W dalszej kolejności podkreślono też, że możliwość zapoznania się z całą dokumentacją daje organowi pewność, iż nie pominięto podczas podejmowania decyzji żadnych okoliczności i faktów mających znaczenie w prowadzonym postępowaniu. Ponadto, jak wyjaśniono, w dniu [...] listopada 2009 r. nastąpiła zmiana na stanowisku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie i nowy przełożony służbowy nie dysponował szczegółową wiedzą na temat statusu kadrowego mł. asp. M. T., stąd też konieczne było uzyskanie wszelkich niezbędnych dokumentów, związanych z przebiegiem służby wymienionego policjanta. Podkreślono, że Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie jest organem odpowiedzialnym za właściwe wydatkowanie środków finansowych z budżetu Skarbu Państwa. Dlatego też, podejmując decyzję w sprawie wypłaty świadczeń ma prawo i obowiązek zapoznać się z dotyczącą rozstrzyganej kwestii dokumentacją, która znalazła się w dyspozycji sądów administracyjnych. Podkreślono przy tym, że potrzebę rozpoznania roszczeń policjanta w oparciu o akta postępowania administracyjnego dostrzegł sam Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie do rozstrzygnięcia sprawy w terminie 30 dni od daty ich otrzymania. Skoro zatem Sąd dysponował odpowiedzią organu na skargę, z której jednoznacznie wynikał brak możliwości niezwłocznego wydania decyzji i uwzględnił tę okoliczność w treści wyroku, organ mógł na tej podstawie wnioskować, że termin do załatwienia sprawy będzie biegł od daty otrzymania akt osobowych.

Mając na względzie złożoność stanu faktycznego sprawy, a także treść orzeczenia WSA w Szczecinie, zobowiązującego organ do rozpoznania roszczeń policjanta w terminie 30 dni od otrzymania akt administracyjnych, jak również konieczność zachowania wymogów proceduralnych i fakt, iż dokumenty niezbędne do rozpoznania zasadności wniosków znajdują się w aktach osobowych mł. asp. M. T. niezwłocznie podjęto starania o ich uzyskanie. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że jeszcze przed otrzymaniem odpisu prawomocnego wyroku z dnia 23 września 2009 r. II SAB/Sz 123/09 z pisemnym uzasadnieniem, bazując na znanej organowi od dnia 23 września 2009 r. sentencji powyższego wyroku, nawiązywano kontakt telefoniczny z radcą prawnym z Biura Kadr i Szkolenia KGP w sprawie akt osobowych, jednak pomimo dokonywanych sprawdzeń, nie udało się ustalić sygnatur spraw, do których dołączone zostały akta mł. asp. M. T. W związku z zaistniałą równolegle potrzebą uzyskania przedmiotowych akt do innej sprawy pismem z dnia [...].11.2009r. zwrócono się o spowodowanie wypożyczenia akt osobowych M. T., a wobec braku odpowiedzi w dniu [...].01.2010 r. skierowano pismo do zastępcy dyrektora Biura Kadr i Szkolenia KGP. Jednak dopiero w dniu [...] czerwca 2010 r. uzyskano pismo WSA w Warszawie z dnia 28 maja 2010 r. wskazujące na sygnaturę sprawy sądowej, do której zostały załączone akta osobowe skarżącego. W dalszej kolejności wskazano, ze w związku z ustaleniem sygnatury sprawy, do której dołączono akta osobowe policjanta, delegowany w tym celu funkcjonariusz Komendy Wojewódzkiej Policji w Szczecinie, uzyskał wgląd do wymienionego zbioru w siedzibie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, otrzymując odpisy niezbędnych dokumentów, w wyniku czego Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. rozstrzygnął o żądaniu finansowym skarżącego. Z powyższego - jak podkreślono - jednoznacznie wynika, iż Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie podjął w niezbędnym zakresie czynności mające na celu uzyskanie dokumentacji niezbędnej do rozpoznania roszczeń mł. asp. M. T. Tym samym nie prawdą jest, że organ wykazywał się w tej kwestii biernością. W dalszej kolejności podkreślono, że dokumenty wymienione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie dotyczą siedmiu rozkazów personalnych, z czego - jak zauważono - tylko 3 wydanych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie oraz 4 wydanych przez inny organ. W ocenie autora skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie miał w tej sytuacji podstawy do twierdzenia, iż organ posiada co najmniej kopię akt osobowych. Ponadto, jak zauważono, Sąd I instancji nie badał charakteru i zakresu spraw rozstrzyganych przez Komendanta Wojewódzkiego i Miejskiego Policji w Szczecinie od września 2009r. przyjmując a priori, że do ich załatwienia konieczne były dokumenty zgromadzone w aktach osobowych, którymi – jak wcześniej wskazano - oba te organy nie dysponowały. Reasumując wskazano, że brak jest faktycznych i prawnych podstaw dla zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu przed NSA, prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako: p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie są trafne.

Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna zarzuca Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 154 § 1 p.p.s.a. Ponadto wskazano na naruszenie przepisów postępowania – art. 183 § 2 pkt 5, art. 106 § 4, art. 133 § 1, art. 141 § 1 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego autor skargi kasacyjnej trafnie wywodzi, że – w świetle zebranego i załączonego do akt sprawy materiału dowodowego – stanowisko Sądu I instancji jakoby w rozpoznawanej sprawie ziściły się przesłanki zastosowania przewidzianej w art. 154 p.p.s.a. grzywny nie znajduje uzasadnienia. Dokonując oceny zasadności zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego, wskazać należy, że stosownie do brzmienia art. 154 § 1 p.p.s.a. "w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny". Podkreślenia jednak wymaga, że zastosowanie przewidzianej w art. 154 p.p.s.a. grzywny może mieć miejsce wówczas, gdy po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, organy administracji pozostają w bezczynności i to - z przyczyn - zależnych od nich. Wszczęcie postępowania sądowego o zastosowanie środków określonych w art. 154 p.p.s.a. ma na celu ukaranie organu za niewykonanie wyroków sądowych, a także jego zdyscyplinowanie. W świetle powyższego, w celu dokonania prawidłowej oceny czy na gruncie konkretnej sprawy ziściły się przesłanki uzasadniające wymierzenie grzywny o której mowa w art. 154 p.p.s.a. równie istotne znaczenie, co stwierdzenie bezczynności organu, ma również ustalenie, że jest ona spowodowana przyczynami zależnymi od organu.

Przenosząc powyższe, ogólne rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy podzielić należy stanowisko autora skargi kasacyjnej, że pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jakoby ziściły się wskazane w art. 154 p.p.s.a. przesłanki – w świetle zgromadzonej w aktach dokumentacji - uznać należy za dowolny. Jak trafnie podnosi pełnomocnik składającego skargę kasacyjną, do dnia wydania prawomocnego postanowienia dokonującego wykładni w zakresie dotyczącym terminu, w jakim Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie winien był rozpatrzyć żądanie skarżącego, jedynym zdarzeniem z jakim należało wiązać rozpoczęcie biegu tego terminu, było wskazane w uzasadnieniu wyroku z 23 września 2009 r. sygn. II SAB/Sz 123/09 "otrzymanie - przez ten organ - akt administracyjnych". Jednocześnie kwestią bezsporną pozostaje, iż do daty wydania zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku z 02 czerwca 2010 r., sygn. II SA/Sz 195/10 Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Szczecinie wskazanych akt administracyjnych nie doręczono. Jak wynika z akt sądowych tej sprawy przewodniczący w dniu 19.05.2010 r. rozprawę zamknął, odraczając termin ogłoszenia orzeczenia (k.21), a dopiero dzień po zamknięciu rozprawy, tj. 20.05.2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie powziął informację o dokonaniu wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 23 września 2009 r. (którego niewykonanie zaskarżył M. T.). Fakt ten dokumentuje załączone do przekazanych Sądowi II instancji akt, zwrotne potwierdzenie doręczenia organowi postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 06.05.2010 r.

W takich okolicznościach sprawy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut skargi kasacyjnej dotyczący wadliwości wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, stanowiska Sądu I instancji uznać należało za zasadny. Przede wszystkim, bowiem pamiętać należy, iż istotą przepisu art. 154 p.p.s.a. jest zdyscyplinowanie organu, ewentualnie ukaranie go wówczas, gdy organy pozostają w bezczynności i to z przyczyn zależnych od nich. (por. wyrok NSA z 13.05.2009 r., sygn. II OSK 1899/08). Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie zasadnicze wątpliwości wzbudza fakt, czy w istocie przyczyn, które poskutkowały zarzucaną przez M. T. bezczynnością organu upatrywać należy w działaniach, bądź bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie. Zauważyć, bowiem należy, że w świetle przedstawionej NSA przez Sąd I instancji dokumentacji wątpliwości budzi zarówno obciążenie organu wyłączną odpowiedzialnością za stwierdzony stan rzeczy, jak i to czy bezczynność, o której mowa w art. 154 p.p.s.a. na gruncie rozpoznawanej sprawy w ogóle zaistniała. Zauważyć, bowiem należy, że w myśl art. 286 § 2 p.p.s.a. wskazany tym przepisem termin rozpoczyna bieg "od dnia doręczenia akt organowi". Również z tą datą rozpoczęcie biegu terminu wiązał Sąd w orzeczeniu z 23.09.2009 r. Mając zatem na względzie okoliczności rozpoznawanej sprawy zbadania wymagało czy w dacie wniesienia skargi o wymierzenie grzywny organowi termin ten w istocie rozpoczął bieg, a także czy wezwanie organu do wykonania wyroku można uznać za skuteczne (por. postanowienie NSA z 23.09.2010 r. sygn. I OSK 1485/10).

W dalszej kolejności wskazać należy, że trafnie autor skargi kasacyjnej, zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 106 § 4 p.p.s.a. Przede wszystkim przypomnieć należy, że w myśl tego przepisu fakty powszechnie znane sąd bierze pod uwagę nawet bez powołania się na nie przez strony. W ocenie autora skargi kasacyjnej naruszenia tego przepisu przez Sąd I instancji upatrywać należy w fakcie uwzględnienia okoliczności dokonania wykładni terminu wykonania wyroku z dnia 23 września 2009 r. II SAB/Sz 123/09. Podkreślono, bowiem, że okoliczność ta - znana składowi orzekającemu z urzędu, nie była jednak okolicznością powszechnie znaną. Oznacza to, że nie mogła zostać przez Sąd uwzględniona, bez wcześniejszego powołania się na nią.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższy zarzut uznać należy za uprawniony. Autor skargi kasacyjnej słusznie, bowiem wskazuje, że Sąd I instancji uwzględnił okoliczność dokonania wykładni wyroku z dnia 23 września 2009 r. II SAB/Sz 123/09, choć w toku postępowania sądowoadministracyjnego nie była ona powoływana. Dokonując oceny zasadności tego zarzutu, Sąd II instancji miał na uwadze, że o tym czy dany fakt jest powszechnie znany w znaczeniu procesowym, decyduje wyłącznie Sąd. Jednocześnie uwzględniono jednak, że Sąd nie może przyjąć, że określony fakt - istotny dla rozstrzygnięcia sprawy - jest powszechnie znany, gdy choć część zebranego w sprawie materiału dowodowego temu przeczy (por. wyrok SN z 11 lipca 2001 r. sygn. akt V CKN 349/00 niepublikowany, wyrok SN z dnia 4 maja 1977 r. sygn. akt IV CR 150/77 Lex Nr 7934 ). W niniejszej sprawie nie może budzić wątpliwości, iż do dnia 20.05.2010 r. fakt dokonania wykładni wyroku nie był organowi znany. W skardze kasacyjnej zwrócono uwagę, że pomimo, iż w dniu 06.05.2010 r. odbyła się rozprawa, na której stawił się pełnomocnik organu, Sąd I instancji nie poinformował stron o wydaniu na posiedzeniu niejawnym postanowienia. Bezspornie natomiast fakt ten okazał się istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem postanowienie to doręczono organowi 20.05.2010 r., a więc już po zamknięciu rozprawy; w związku z czym organ przyjął, że tą datą bieg rozpoczął nowookreślony termin. Skoro natomiast pierwotny termin (wskazany wyrokiem z 23.09.2009 r.) biegu nie rozpoczął, to skarga o wymierzenie grzywny, wydawała się, w ocenie organu, oczywiście przedwczesna. W tych okolicznościach sprawy podzielić należało stanowisko autora skargi kasacyjnej, iż wyrok wydano z naruszeniem przepisu art. 106 § 4 p.p.s.a.

Sądowi I instancji zarzucono również naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a., związane z przyjęciem za podstawę rozstrzygnięcia materiału dowodowego z akt innych spraw administracyjnych. W ocenie składającego skargę kasacyjną materiał ten nie został należycie zweryfikowany z przedmiotem sprawy, a w konsekwencji jego oceny wyciągnięto błędne wnioski.

Dokonując oceny zasadności tego zarzutu, w pierwszej kolejności wskazać należy, że przepis ten stanowi, iż Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Przy czym, w sprawach na bezczynność organu administracji publicznej Sąd rozpoznaje skargę według stanu sprawy z daty orzekania, tj. ściślej z daty zamknięcia rozprawy poprzedzającej orzekanie (por. wyrok NSA z 06.10.2000 r., sygn. IV SA 105/00). Analiza akt sprawy II SA/Sz 195/10 prowadzi do wniosku, że ustalenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przynajmniej w części uznać należy za dowolne. Przede wszystkim ze zgromadzonej w aktach spawy dokumentacji nie wynika na jakiej podstawie Sąd I instancji przyjął, iż w okresie od września 2009 r. do marca 2010 r. w odniesieniu do skarżącego organ wydał 7 decyzji. Sąd ten wskazuje wprawdzie, że oparł się na oświadczeniu skarżącego złożonym na rozprawie w dniu dnia 19.05.2010 r. Podkreślenia jednak wymaga, że z treści protokołu rozprawy nie wynika, aby skarżący wspomniane decyzje okazał. W protokole brak również jakichkolwiek informacji na temat dziennych dat i numerów tych decyzji. Do akt sądowych nie załączono również kserokopii wskazanych dokumentów. Tymczasem, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wskazuje, że na rozprawie w dniu 19.05.2010 r. skarżący "okazał kopie decyzji". Fakt ten nie został jednak udokumentowany i nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodowym. Powyższe prowadzi zatem do wniosku, stanowisko Sądu I instancji w tym zakresie – co słusznie podnosi autor skargi kasacyjnej - rzeczywiście nie zostało oparte na materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Podzielić zatem należy pogląd autora skargi kasacyjnej o naruszeniu przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej podniesiony został również zarzut naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a. polegający - jak wskazano – na: "pominięciu w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia możliwości wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku w sytuacji: niewłaściwego pierwotnego oznaczenia terminu do wykonania wyroku i braku upływu tego terminu do dnia wniesienia skargi o wymierzenie grzywny za niewykonanie wyroku oraz zmiany terminu do wykonania wyroku dokonanej już w toku postępowania o wymierzenie grzywny za niewykonanie wyroku, a w dodatku zmiany tego terminu na termin już przekroczony i przyjęcia, iż mógł on wiązać organ wcześniej aniżeli od dnia zawiadomienia organu o zmianie".

Dokonując analizy zasadności tak sformułowanego zarzutu wyjaśnić należy, że został on wyartykułowany w sposób niejasny. Przypomnieć również należy, że w myśl art. 141 § 1 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym. Zważywszy zatem na treść uzasadnienia i argumentację skargi kasacyjnej, przyjąć należało, że intencją autora skargi kasacyjnej było podniesienie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a w myśl którego uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Treść przytoczonego powyżej przepisu reguluje instytucję o porządkowym charakterze. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami, wynikającymi z powyższej normy prawnej. Tymczasem, uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku, zawiera wszystkie wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a obligatoryjne elementy. Wskazany zarzut uznać należało zatem za nieuprawniony.

Odnosząc się natomiast do argumentacji skargi kasacyjnej dotyczącej wskazywanego naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. - poprzez przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia postanowienia Sądu z dnia 06 maja 2010 r. II SAB/Sz 123/09 dokonującego wykładni oznaczenia terminu do wykonania wyroku z dnia 23 września 2009 r. II SAB/Sz 123/09, bez wątpienia zgodzić się należy z autorem skargi kasacyjnej, że w dacie zamknięcia rozprawy tj. 19.05.2010 r. organ nie dysponował wiedzą na temat wykładni wyroku z 23.09.2009 r. Niewątpliwie jednak, strona jest pozbawiona możności obrony swych praw, gdy wskutek uchybień procesowych nie może brać udziału w istotnej części postępowania i nie ma możliwości usunięcia skutków tych uchybień na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku (por. orz. SN z dnia 13 marca 1998 r., I CKN 561/97, niepubl.). Dlatego też dokonując oceny zasadności podniesionego zarzutu, Sąd miał na uwadze, że o nieważności postępowania decyduje waga uchybień procesowych, a nie skutki, które wynikają lub mogą z nich wyniknąć.

Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 2 i art. 200 p.p.s.a.