Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 764/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35 ust. 1, art. 35 ust. 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 26, art. 27 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 471
law: Ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ AWSA Karina Gniewek-Berezowska Protokolant specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2023 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 11 kwietnia 2022 r. nr I-III.7721.16.13.2021 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - skargę oddala –


UZASADNIENIE

Wojewoda Podkarpacki, decyzją z 11 kwietnia 2022 r. nr I-III.7721.16.13. 2021, utrzymał w mocy decyzję Starosty [....] z dnia 6 września 2021 roku nr 809/2021 znak: ABS.6740.5.71.2021.MG2 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę, podając w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." oraz art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), określanej następnie jako "P.b." w zw. z art. 26 i art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), w dalszej części: "ustawa zmieniająca".

Decyzją z dnia 6 września 2021 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla P. sp. z o.o. w [...] obejmującego rozbudowę i przebudowę budynku magazynowego z instalacjami wewnętrznymi: gazową, wody, kanalizacji sanitarnej, c.o., wentylacji mechanicznej i klimatyzacji oraz elektrycznymi, zewnętrzną instalacją kanalizacji deszczowej, przyłączami: gazowym, wodociągowym i kanalizacji sanitarnej oraz utwardzeniami terenu i miejscami postojowymi na działkach nr: [...], [...], [....], [...], [...], [...], [...] i [...] w K.

Organ stwierdził, że projekt został opracowany zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno - budowlanymi oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] [...] uchwalonego uchwałą nr [....] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2017r. Inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, bowiem nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019, poz. 1839), dalej: "rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć (...)". Ponadto, inwestycja nie leży na terenie obszarów chronionych Natura 2000, zatem nie zachodzi konieczność przeprowadzania oceny oddziaływania na Naturę 2000. Starosta uznał, że dokumentacja sprawy jest kompletna, a projekt budowlany spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Budownictwa, Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 poz. 1935 ze zm.).

Odwołanie od wskazanej decyzji złożyła J. B. (dalej także "Skarżąca"), która zarzuciła, że Organ nie odniósł się do zgłoszonych przez Nią w toku postępowania uwag. Strona nie zgodziła się z umiejscowieniem śmietnika - miejsca gromadzenia odpadów od wschodniej strony Jej działki nr [...], centralnie naprzeciwko okien Jej domu ze względu na fetor, gryzonie i robactwo. Skarżąca nie wyraziła też zgody na nasadzenie pasa zieleni izolacyjnej w granicy Jej działki. Takie usytuowanie pasa zieleni nie jest możliwe, ponieważ przebiega tutaj rurociąg wód opadowych, zbierający wody z dużej części Gminy [...], a to może powodować występowanie kolejnych awarii kanalizacji deszczowej, które miały miejsce w latach poprzednich, a które powodują zalewanie Jej działki i podtopienia piwnicy. Skarżąca zakwestionowała również usytuowanie w bezpośrednim sąsiedztwie Jej działki naprzeciwko okien punktów wejścia dostaw i odbioru produktów spożywczych, bowiem ciągły ruch samochodów dostawczych |i tirów będzie generował bardzo duży, uciążliwy hałas i zanieczyszczenie spalinami. Skarżąca wyraziła też swoje uwagi do urządzeń instalacji wentylacji, które będą emitować duży hałas i wibracje. Zauważyła też, że w dokumentacji występują nieścisłości w numeracji działek objętych inwestycją, co powoduje wątpliwości co do obszaru, jaki ma objąć inwestycja. Nadto, strony dokumentów akt są nieponumerowane. W legendzie brakuje zaś oznaczeń użytych na mapie. Na dzień wydania decyzji straciły ważność - m.in. warunki techniczne przyłączenia do sieci wodociągowej wydane dnia 11.12.2018 r. przez Gminny Zakład Komunalny w [...] na okres dwóch lat. Faktyczne rozmiary budynków planowanej inwestycji mogą znacząco odbiegać od wymiarów przedstawionych w dokumentacji projektowej z uwagi na dopuszczoną dowolność w tym zakresie. Rysunek "Zagospodarowanie terenu" projektu budowlanego pokazuje ponadto, że jeden punkt budynku planowanej inwestycji jest umiejscowiony w granicy pasa drogi pożarowej. Skarżąca podniosła też, że w dokumentacji, która stanowi podstawę do wydania decyzji znajdują się uproszczone wypisy z rejestru gruntów dot. działek objętych inwestycją, dla których zawarta jest informacja "działka objęta formą ochrony przyrody - TAK". Wobec tego zaskakujące jest stwierdzenie Organu, że "inwestycja nie leży na terenie obszarów chronionych Natura 2000".

Wojewoda Podkarpacki, decyzją z dnia 11 kwietnia 2022 r., utrzymał w mocy decyzję Starosty. Wskazał, że weryfikacja całości przedłożonej i skorygowanej dokumentacji wykazała, iż odpowiada ona prawu. Projekt budowlany jest bowiem zgodny z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]. Zgodnie z załącznikiem graficznym do MPZP, teren inwestycji położony jest na obszarze oznaczonym symbolem "P.2" - tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. Z przedłożonej dokumentacji wynika, że inwestor planuje lokalizację rozbudowywanej części budynku w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...] oraz nr [...], co jest zgodne z § 4 ust. 1 pkt 1 MPZP, który dopuszcza lokalizację budynków zwróconych ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, z uwzględnieniem przepisów odrębnych. Następnie Organ wskazał, że wskaźnik intensywności zabudowy w wyniku realizacji inwestycji wyniesie 0,28, co jest zgodne z § 18 ust. 3 pkt 1 MPZP, który stanowi, że wskaźnik ten powinien wynosić: minimalny - 0,1, maksymalny - 1,0. Wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 30,20 %, co jest zgodne z § 18 ust. 3 pkt 2 MPZP, który stanowi, że maksymalny tego rodzaju wskaźnik powinien wynosić 50%. Wysokość projektowanego budynku wynosi 6,0 m, co jest zgodne z § 18 ust. 3 pkt 3 MPZP, który stanowi, że maksymalna wysokość zabudowy obiektów produkcyjnych powinna wynosić 15 m, budynków usługowych, garażowych i gospodarczych - 12 m, natomiast pozostałej zabudowy - 6 m. Wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej na terenie inwestycji wynosi 30,90 %, co jest zgodne z § 18 ust. 3 pkt 4 MPZP, który wskazuje, że minimalny tego rodzaju wskaźnik powinien wynosić 10%. Z projektu budowlanego wynika, że pomiędzy terenem o różnym przeznaczeniu (tereny oznaczone symbolami: P.2 oraz MN.U.15) zastosowano pas zieleni izolacyjnej wysokiej, co wynika z § 18 ust. 3 pkt 5 MPZP, który nakłada obowiązek realizacji izolacyjnych pasów zieleni wysokiej wzdłuż granic z terenami MN, MN.U, U i RMN, niwelujących skutki przestrzenne zabudowy produkcyjnej o szerokości nie mniejszej niż 1 rząd drzew i krzewów. Wojewoda podniósł, że z przedłożonej dokumentacji wynika również, że spełnione zostały wymogi § 18 ust. 3 pkt 6 MPZP, który ustanawia nakaz stosowania rozwiązań technicznych zapewniających ochronę budynków mieszkalnych przed hałasem i drganiami oraz dotrzymanie wymaganych standardów jakości środowiska. Kąt nachylenia dachów w przedziale 0-45. Kąt nachylenia rozbudowywanego budynku wynosi 3% i 5°. W kontekście zarzutów dotyczących usytuowania wyrzutni powietrza Wojewoda wskazał, iż z treści projektu budowlanego (str. 171) wynika, iż czerpnia powietrza została zaprojektowana jako ścienna na zewnętrznej ścianie budynku, natomiast wyrzutnia powietrza jako dachowa na połaci dachu budynku. W odniesieniu do zarzutów dotyczących hałasu wytwarzanego przez zaprojektowane urządzenia odwołał się do projektu budowlanego (str. 28), gdzie wskazano, że "(...) na projektowanej instalacji wentylacji mechanicznej zaprojektowano na kanałach czerpni - wyrzutni tłumiki hałasu, które będą obniżać poziom ciśnienia akustycznego generowanego przez wentylatory centrali wentylacyjnej. W związku z tym hałas emitowany przez centralę wentylacyjną tj. do 50 dB przy projektowanej wydajności centrali wentylacyjnej w ciągu dnia oraz 40 dB w porze nocnej przy obniżonej wydajności centrali poza godzinami pracy nie będzie przekraczał dopuszczalnego natężenia dźwięku dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z dnia 5 lipca 2007r.)". Powyższe świadczy o spełnieniu przesłanek z § 18 ust. 3 pkt 6 MPZP stanowiącego, iż na terenie oznaczonym symbolem P.2 istnieje nakaz stosowania rozwiązań technicznych zapewniających ochronę budynków mieszkalnych przed hałasem i drganiami oraz dotrzymanie wymaganych standardów jakości środowiska. W dalszej części Wojewoda zwrócił uwagę, że merytoryczna kontrola projektu budowlanego przez organ nie jest uzasadniona. Kontrola ta ma więc charakter wyłącznie formalny. Organ zauważył, że z projektu budowlanego wynika, że inwestor zaprojektował 10 miejsc postojowych, w tym jedno miejsce dla osób niepełnosprawnych, co zgodne jest z § 18 ust. 3 pkt 6 MPZP, który wyznacza wskaźnik miejsc parkingowych jako minimum 1 miejsce na 10 zatrudnionych (w projekcie budowlanym wskazano, że w budynku będzie zatrudnionych 10 pracowników). Projektowana inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej - drogi wojewódzkiej (działka nr [...]) istniejącym zjazdem. Przedłożony projekt budowlany spełnia wymogi określone w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.) – dalej: "rozporządzenie MI z 2002 r.". Projektowany budynek został zlokalizowany zgodnie z § 12 ust. 2 tego aktu przy uwzględnieniu, że zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 MPZP, na terenie objętym zakresem MPZP dopuszcza się lokalizację budynków zwróconych ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, z uwzględnieniem przepisów odrębnych. Ponadto, stosownie do § 13 rozporządzenia MI z 2002 r. spełniony został warunek przesłaniania w odniesieniu do istniejącej oraz hipotetycznej zabudowy na działkach sąsiednich. Dochowano także wymogu zapewnienia naturalnego oświetlenia zgodnie z § 60 wskazanego aktu. Zaprojektowane miejsca postojowe dla samochodów osobowych zostały zlokalizowane w odległości większej niż 3 m od granicy działki budowlanej zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia MI z 2002 r. Ponadto, projektowane miejsce do czasowego gromadzenia odpadów stałych zlokalizowano zgodnie z § 23 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia MI z 2002 r. tj. w odległości większej niż minimalne 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz większej niż 3 m od granicy działki budowlanej (projektowany śmietnik - miejsce gromadzenia odpadów znajdować się będzie w odległości 14,92 m od granicy z działką nr [...], rysunek PZT, str. 61D projektu). Pojemnik na odpadki będzie się znajdował w specjalnie wydzielonym miejscu, z dostępnością od strony posesji jak i drogi dojazdowej w celu jego opróżnienia, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie zasadami na terenie gminy [....] (str. 27 projektu budowlanego). Organ zauważył, że przepisy powołanego rozporządzenia nie różnicują wymogów lokalizacyjnych w zakresie śmietników wynikających z funkcji magazynowej obiektu. To inwestor jest kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji. Analiza projektu budowlanego wykazała również, że w sprawie zostały spełnione wymogi ochrony przeciwpożarowej, wynikające z § 271 ust. 1 rozporządzenia MI z 2002 r. Z projektu budowlanego wynika, że wschodnia ściana rozbudowywanego budynku, która jest zlokalizowana w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...] oraz nr [...], stanowi ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Zaprojektowane zostały również odpowiednie przyłącza tj. wodociągowy, kanalizacji sanitarnej oraz gazu, a także wykonanie zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej. Poza tym, projektowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć (...). Projekt budowlany został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. W aktach znajdują się też oświadczenia projektantów oraz projektantów sprawdzających o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami, oraz zasadami wiedzy technicznej wymagane na podstawie art. 20 ust. 4 P.b. Inwestor przedłożył też oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane nieruchomościami objętymi zakresem projektowanej inwestycji.

Mając to na uwadze Wojewoda uznał, że spełnione zostały ustawowe warunki niezbędne do uwzględnienia wniosku, co obligowało do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J. B. zarzuciła:

1. rażące naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 33 ust. 1 P.b. poprzez zaniechanie weryfikacji przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z ustaleniami MPZP (w szczególności z zapisem § 18 ust. 3 pkt 1-4 i 7) i przyjęcie, że projekt spełnia jego założenia, podczas gdy podane w projekcie ("VI. Bilans terenu") wskaźniki zostały wyliczone z uwzględnieniem jedynie działek o numerach [...], [...], [...], [...], [...] i [...], zaś zamierzenie budowlane dotyczy działek o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], co oznacza, że przedstawione w projekcie wskaźniki nie zostały obliczone dla całego zamierzenia budowlanego, a wartości wskaźników zostały obliczone z uwzględnieniem nieprawidłowej powierzchni zamierzenia budowlanego, w świetle czego nie można stwierdzić, aby przedstawiony projekt był zgodny z ustaleniami MPZP w związku z czym zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.;

2. rażące naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 i w zw. z art. 33 ust. 1 i 2 P.b. poprzez zaniechanie kompleksowego sprawdzenia projektu budowlanego, w szczególności zaniechanie sprawdzenia jego załączników, skutkiem czego było niedostrzeżenie, że:

a. dołączone do projektu warunki techniczne przyłączenia do poszczególnych sieci (wodociągowej, gazowej, teletechnicznej) nie spełniają wymogów prawa, gdyż dotyczą innego zamierzenia budowlanego niż opisane w projekcie - dokumenty te zostały opracowane dla zamierzenia budowlanego obejmującego działki nr: [....], [...], [...], [...], [...], zaś objęte niniejszym postępowaniem zamierzenie budowlane dotyczy działek nr: [...] , [...] ,[...], [...], [...], [...], [...], [...],

b. dołączone do projektu warunki techniczne przyłączenia do sieci wodociągowej (dokument z 11 grudnia 2018 r.) przestały być ważne na skutek upływu czasu (w treści tego dokumentu wskazano, że okres ważności warunków upływa po dwóch latach od daty ich wydania), co stanowi o tym, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest niekompletny, w związku z czym zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.;

3. rażące naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. poprzez niedopełnienie obowiązków w fazie wyjaśniającej prowadzonego postępowania administracyjnego i zaniechanie kompleksowego sprawdzenia projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z postanowieniami MPZP (w szczególności z zapisem § 18 ust. 3 pkt 6) i przyjęcie, że projekt spełnia jego założenia, podczas gdy:

a) przewidziane w projekcie rozwiązania techniczne odnoszące się do niwelacji hałasu generowanego przez budynek (a konkretnie przez instalację wentylacji mechanicznej budynku), polegające na zastosowaniu tłumików ograniczających emisję hałasu, nie spełniają określonego w § 18 ust. 3 pkt 6 MPZP nakazu stosowania rozwiązań technicznych zapewniających ochronę sąsiednich budynków mieszkalnych przed hałasem, który to wniosek wynika z tego, że inwestor przewiduje, iż tłumiki ograniczą emisję hałasu do 50 dB w ciągu dnia i 40 dB w porze nocnej, w sytuacji gdy wartości te są nadal wyższe niż wartości maksymalne określone przez Polskie Normy dotyczące ochrony przed hałasem pomieszczeń w budynkach oraz przez Polskie Normy dotyczące dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach,

b) inwestor nie wykonał analizy wpływu planowanej inwestycji na sąsiedni budynek mieszkalny Skarżącej w aspekcie przenoszenia przez grunt drgań do tego budynku, skutkiem czego było zaniechanie przedstawienia rozwiązań technicznych zapewniających ochronę przed emisją drgań powstałych w wyniku zwiększenia natężenia ruchu pojazdów, w szczególności rozwiązań, które prowadziłyby do ograniczenia drgań do poziomu określonego w Polskich Normach dotyczących oceny szkodliwości drgań przekazywanych przez podłoże na budynki oraz dotyczących oceny wpływu drgań na ludzi w budynkach, w związku z czym zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.;

4. rażące naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 75 § 1 i art. 84 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w kierunku weryfikacji przepustowości sieci kanalizacyjnej deszczowej (wraz z jej przyłączami) zlokalizowanej w pobliżu działek planowanej inwestycji, a zwłaszcza brak pozyskania w tym zakresie informacji specjalnych, które dałyby odpowiedź na pytanie, czy istniejąca kanalizacja utrzyma zwiększony odbiór wody, do którego niewątpliwie dojdzie w wyniku realizacji planowanej inwestycji, co było szczególnie istotne gdy weźmie się pod uwagę, że:

- inwestycja przewiduje znaczną rozbudowę połaci dachowych, z których wody deszczowe będą odprowadzane systemem rur drenażowych do jednej studni rewizyjnej, zlokalizowanej na nieruchomości Skarżącej, a zatem poza granicami zamierzenia inwestycyjnego,

- w przeszłości (m.in. w czerwcu 2020 r.) ujawniały się problemy z przepustowością kanalizacji, do których dochodziło już na sam skutek intensywnych opadów deszczu,

a które powodowały to, że studnie rewizyjne wraz z łącznikowymi starymi rurami betonowymi oddawały nadmiar ścieków na powierzchnię nieruchomości Skarżącej, zalewając nieruchomość oraz podtapiając piwnicę, ponadto destabilizowało grunt, na którym posadowiony jest słup energetyczny.

- sieć kanalizacji deszczowej krzyżuje się z siecią kanalizacji sanitarnej,

- sieć kanalizacji deszczowej jest siecią wykonaną w latach 60 ubiegłego wieku, a co za tym nie jest dostosowana do obecnych realiów związanych ze znacznym zagęszczeniem zabudowy, a która zostanie poddana kolejnej próbie w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji, co skutkowało brakiem wyjaśnienia sprawy, a w rezultacie nie mogło prowadzić do uznania, że projekt budowlany spełnia wszelkie wymogi stawiane przez ustawodawcę, w szczególności wymogi przewidziane w art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a, c i e P.b., w związku z czym zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.;

5. rażące naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie kompleksowego sprawdzenia projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z postanowieniami MPZP (w szczególności z zapisem § 18 ust. 3 pkt 5) i przyjęcie, że projekt spełnia jego założenia, podczas gdy inwestor nie przedstawił dokładnej lokalizacji pasa zieleni (według założeń Planu pas zieleni powinien być zlokalizowany tylko wzdłuż granicy między działką nr [...] a działką nr [...] oraz obejmować nie mniej niż 1 rząd drzew i krzewów) oraz struktury pasa zieleni (według założeń Planu pas zieleni powinien składać się z zieleni wysokiej), w świetle czego nie można stwierdzić, aby projekt ten był zgodny z ustaleniami MPZP, w związku z czym zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.;

6. rażące naruszenie art. 149 § 2 K.p.a. poprzez niedostrzeżenie, że Starosta nie sprostał obowiązkowi rozpoznania sprawy co do istoty, a to z uwagi na brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie

i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na twierdzeniach inwestora, mimo kwestionowania ich przez Skarżącą, co prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.;

7. rażące naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Starosty, w sytuacji gdy Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. winien był uchylić zaskarżoną decyzję w całości, co prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.;

8. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania tj. art. 84 § 1, art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niezwrócenie się do biegłego z zakresu akustyki o wydanie opinii w przedmiocie wartości dopuszczalnego poziomu hałasu określonego w Polskich Normach dotyczących ochrony przed hałasem pomieszczeń w budynkach oraz dotyczących dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach oraz dopuszczalnego poziomu drgań określonego w Polskich Normach dotyczących oceny szkodliwości drgań przekazywanych przez podłoże na budynki oraz dotyczących oceny wpływu drgań na ludzi w budynkach, skutkiem czego było niepełne wyjaśnienie sprawy;

9. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b P.b. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej w zw. z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia. w sprawie przedsięwzięć (...) poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy

i pominięcie, że zamierzenie budowlane:

a) obejmuje działki o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (a nie tylko o numerach [...], [...], [...], [...], [...] i [....] - jak wskazano w projekcie),

b) obejmuje powierzchnię 1.3065 ha (a nie 0.8560 ha - jak wskazano w projekcie),

c) dotyczy zabudowy magazynowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą,

d) w związku z czym zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko,

a w rezultacie powyższego pominięcie obowiązku uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji;

10. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4 P.b. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i niedostrzeżenie, że Starosta nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym do wyjaśnienia wskazywanych przez Skarżącą okoliczności związanych z brakiem posiadania przez projektanta sprawdzającego aktualnego zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b.;

11. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. i brak przeprowadzenia choćby obserwacji w terenie (oględzin o różnych porach dnia) w celu weryfikacji tego, w jaki sposób obecnie kierowcy samochodów ciężarowych dostarczający towary na teren działek objętych inwestycją wykorzystują pobliską infrastrukturę drogową, podczas gdy Skarżąca zaobserwowała, że kierowcy ci wykorzystują drogę dojazdową łączącą nieruchomość Skarżącej z drogą publiczną, przez co utrudniają Jej dostęp do drogi publicznej;

12. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie zweryfikowania oświadczenia inwestora o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i błędne ustalenie, że inwestor posiada to prawo, w sytuacji gdy:

a) oświadczenie wskazane w art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. jest jedynie środkiem dowodowym i jako środek dowodowy podlega badaniu przez organ, przy czym badanie to powinno zmierzać w kierunku ustalenia rzeczywistego stanu prawnego;

b) organ zobowiązany był zweryfikować istnienie tytułu prawnego inwestora, przy uwzględnieniu nie tylko twierdzeń inwestora, ale wszelkich okoliczności występujących w sprawie, a okolicznością tego rodzaju jest to, że w stosunku do działki m.in. nr [...] toczy się postępowanie administracyjne, którego skutkiem może być zwrócenie Skarżącej własności tej nieruchomości, a w tej sytuacji inwestor będzie musiał uzyskać zgodę Skarżącej - jako właściciela jednej z działek, której dotyczy zamierzenie budowlane - na inwestycję,

- w ocenie Skarżącej fragment działki nr [...] (graniczący z działką nr [...]) jest Jej własnością;

13. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez pominięcie zgłaszanych przez Skarżącą wątpliwości co do posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, legalności istniejącego obiektu budowlanego i brak wyjaśnienia tej kwestii przy ewentualnym skorzystaniu z instytucji art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i wystąpienia do organów nadzoru budowlanego w trybie art. 100 § 1 K.p.a.;

14. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez brak podjęcia decyzji o zawieszeniu przedmiotowego postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy Organ miał taki obowiązek z uwagi na występującą w sprawie kwestię prejudycjalną (zagadnienie wstępne) polegającą na rozstrzygnięciu kwestii posiadania przez Skarżącą tytułu do działki m.in. o numerze [...], która jest objęta zamierzeniem budowlanym;

15. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a P.b. poprzez uznanie, że dokument w postaci pisma z Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji z 12 grudnia 2018 r. stanowił wypełnienie wymogu zawarcia w projekcie technicznym, który jest składową projektu budowlanego, rozwiązań konstrukcyjnych obiektu wraz z wynikami obliczeń statyczno-wytrzymałościowych, co stanowi o tym, że przedłożony projekt budowlany nie jest kompletny,

16. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 32 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej w zw. z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć (...) poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy brak dołączenia decyzji środowiskowej uniemożliwiał przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;

17. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 32 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2373) poprzez wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz

o pozwoleniu na budowę przed uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji;

18. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 5 ust. 1 MI z 2002 r. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2 P.b. poprzez przyjęcie, że inwestycja została zaprojektowana w sposób określony w przepisach (w tym techniczno-budowlanych) oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej oraz poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, podczas gdy:

a) projekt przewiduje rozbudowę budynku w kierunku nieruchomości Skarżącej, która jest dla Niej nieruchomością mieszkalną, a przez to służy Jej za miejsce odpoczynku,

b) rozbudowa budynku wiąże się z montażem instalacji wentylacji mechanicznej, która będzie prowadziła do generowania hałasu przekraczającego wartości dopuszczalnego poziomu hałasu określone w Polskich Normach dotyczących ochrony przed hałasem pomieszczeń w budynkach oraz dotyczących dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach, a przez to będzie narażała ludzi znajdujących się w jego sąsiedztwie na dyskomfort uniemożliwiający codzienne funkcjonowanie

w zadowalających warunkach,

c) przewidziane w projekcie rozwiązania techniczne, które mają służyć ograniczeniu emisji hałasu, nie prowadzą do zniwelowania jego poziomu do wartości zgodnych

z Polskimi Normami,

d) rozbudowa będzie prowadziła do zwiększenia natężenia ruchu transportowego na terenie nieruchomości, gdyż inwestor prowadzi działalność gospodarczą polegającą na hurtowym handlu produktami spożywczymi,

e) zwiększenie natężenia ruchu transportowego na terenie nieruchomości (w tym dostawczych samochodów ciężarowych) będzie prowadziło do emisji drgań przekazywanych przez podłoże na nieruchomość mieszkalną Skarżącej, co prowadzi do wniosku, że w okolicznościach sprawy nie można mówić o wypełnieniu przez przedstawiony projekt założeń przewidzianych w art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 P.b.;

19. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 5 ust. 1 pkt 8 P.b. w zw. z § 325 ust. 2 rozporządzenia MI z 2002 r. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w zw. z § 323 ust. 1, § 323 ust. 2 pkt 1, § 324 rozporządzenia MI z 2002 r. poprzez ich niezastosowanie.

W związku z powyższymi zarzutami Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji w całości, ewentualnie jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację kwestionowanej decyzji. Dodatkowo, odnosząc się do skargi wskazał, że dokonując obliczenia powierzchni zabudowy na potrzeby § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć (...) Skarżąca uwzględniła całą powierzchnię działek nr: [...], [...], [...], [...] i [...], [...], [...] i [...], podczas gdy w wyniku realizacji inwestycji przekształceniu podlega jedynie ta część działek, na których wykonywane będą roboty budowlane (§ 1 ust. 2 pkt 2 wskazanego aktu). Poza tym, działki nr [...] i [...] nie zostały uwzględnione przy wyliczaniu wskaźników dla planowanej inwestycji, bowiem pkt VI (str. 28 projektu) dotyczy terenu lokalizacji projektowanej zabudowy, a na wskazanych działkach projektowana jest infrastruktura podziemna, która nie ma wpływu na sposób obliczania wskaźnika powierzchni zabudowy. Organ podniósł też, że w związku z nowelizacją Prawa budowlanego inwestor nie ma obowiązku załączania do projektu budowlanego warunków przyłączenia obiektu do mediów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jednym z aktów podlegających kontroli sądowej jest decyzja administracyjna,

o czym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), zwanej dalej "P.p.s.a.". Podlega ona badaniu pod względem zgodności z prawem tak materialnym, jak i procesowym, do czego zobowiązuje treść art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492). Jeśli nie zawiera ona wad wskazanych w powołanej ustawie P.p.s.a., wówczas, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Jeśli natomiast wady takie występują, to sąd stwierdza nieważność decyzji bądź też uchyla ją w całości czy w części. Pierwsze ze wskazanych orzeczeń dotyczy sytuacji, kiedy zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.), natomiast drugie odnosi się do przypadków, w których sąd zauważy: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się przedstawionych wyżej naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi, dlatego też skargę tę oddalono.

Kontroli poddana została decyzja Wojewody Podkarpackiego utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...], która udzielała P. sp. z o.o. w [...] pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę i przebudowę budynku magazynowego z instalacjami wewnętrznymi: gazową, wody, kanalizacji sanitarnej, c.o., wentylacji mechanicznej i klimatyzacji oraz elektrycznymi, zewnętrzną instalacją kanalizacji deszczowej, przyłączami: gazowym, wodociągowym i kanalizacji sanitarnej oraz utwardzeniami terenu i miejscami postojowymi na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w K.

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że w dniu 19 września 2020 r. weszła w życie ustawa z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (poz. 471), która wprowadzała liczne zmiany do ustawy Prawo budowlane. W art. 26 wspomnianej noweli ustawodawca przewidział, iż w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę albo wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, albo zgłoszenia budowy może dołączyć projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy Prawo budowlane) w brzmieniu dotychczasowym. Z kolei w art. 27 noweli prawodawca wskazał, że do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych m in. w przypadku, o którym mowa we wskazanym art. 26, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 tzn. ustawy Prawo budowlane stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. W niniejszej sprawie, do wniosku z 25 czerwca 2021 r. Inwestor dołączył projekt budowlany z kwietnia 2020 r., a zatem uwzględniając przedstawione brzmienie przepisów, zastosowanie znalazły regulacje P.b. w brzmieniu przed 19 września 2020 r.

Przechodząc do meritum należy podnieść, że kwestionowana decyzja dotyczyła pozwolenia na budowę, które w myśl art. 28 ust. 1 P.b. wydaje się kiedy inwestor zamierza rozpocząć roboty budowlane. Te zaś - zgodnie z art. 3 pkt 7 i pkt 6 P.b. - stanowią m. in. rozbudowę i przebudowę jak w rozpatrywanej sprawie. Procedurę w zakresie wydania przedmiotowego pozwolenia określają art. 32 do art. 36 P.b., które wskazują jakie działania muszą poprzedzać wydanie takiego pozwolenia, jakie dokumenty należy dołączyć do złożonego wniosku oraz obowiązki organu architektoniczno-budowlanego w zakresie czynności wyjaśniających. I tak, według art. 32 ust. 1 pkt 1 P.b., pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 2373), zwanej w dalszej części "ustawą środowiskową".

Jak wynika z art. 59 ust. 1 ustawy środowiskowej, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1) bądź też planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 (pkt 2). Rodzaje przedsięwzięć mieszczących się w pierwszej lub drugiej grupie wskazane zostały w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć (...). W niniejszej sprawie znaczenie ma treść § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b tego aktu, w myśl którego, przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest przedsięwzięcie w postaci zabudowy przemysłowej, w tym zabudowy systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowej, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a. W tym ostatnim przepisie tj. w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a, chodzi o przypadki, gdy powierzchnia zabudowy jest nie mniejsza niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy.

Organy obu instancji uznały, że inwestycja, o którą chodzi w sprawie niniejszej nie jest przedsięwzięciem z powołanego § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć (...). Nie zgadzając się z tym stanowiskiem Skarżąca wskazała, że zamierzenie budowlane obejmuje działki o numerach: [...], [....], [...], [...], [...], [...], [...], [...], a nie tylko o numerach [....], [....], [...], [...], [...] i [...], a tym samym obejmuje ono powierzchnię 1.3065 ha, a nie 0.8560 ha – jak podano w projekcie.

Odnosząc się do tego należy podzielić argumentację Wojewody przedstawioną w odpowiedzi na skargę. Mianowicie, w myśl § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć (...), przez powierzchnię zabudowy należy rozumieć powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia. Chodzi więc o powierzchnię terenu, której rzeczywisty sposób zagospodarowania ulegnie zmianie w związku z realizacją konkretnego przedsięwzięcia, a zatem powierzchnię, która ulegnie zmianie w związku z realizacją przedsięwzięcia, np. powierzchnię parkingów, dróg dojazdowych, chodników, placów, inne tereny utwardzone oraz obszary, na których zostanie usunięta roślinność pierwotnie tam występująca (tak wyrok NSA z 10.01.2018 r. II OSK 1165/17). Tym samym, jak prawidłowo wskazał Wojewoda, niewłaściwe jest uwzględnienie przez Skarżącą całej powierzchni działek objętych wnioskiem, podczas gdy w wyniku realizacji inwestycji przekształceniu podlegać będzie tylko ta część działek, na których wykonywane będą roboty budowlane. Ponadto, nie było podstaw do wzięcia pod uwagę działek nr [...] i [...] bowiem na działkach tych projektowana jest infrastruktura podziemna, która nie ma przecież wpływu na sposób obliczania wskaźnika powierzchni zabudowy. Dlatego w projekcie budowlanym (str. 28 pkt VI) projektant ujął powierzchnię działek nr ewid.: [...], [...], [...], [...] [...] oraz [....] jako teren lokalizacji projektowanej zabudowy i powierzchnia ta wynosi 8560 m. kw., w tym jest to powierzchnia zabudowy po rozbudowie, powierzchnia dojść i dojazdów i powierzchnia biologicznie czynna. Należy jeszcze wskazać na MPZP Gminy [...] [...], który posługując się pojęciem "wskaźnika powierzchni zabudowy" np. w § 18 ust. 3 pkt 2 rozumie przez to sumę powierzchni zabudowy wszystkich obiektów istniejących i projektowanych, liczonej po zewnętrznym obrysie obiektu w odniesieniu do działki budowlanej.

W konsekwencji, nie było w sprawie konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie było też wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. To ostatnie dotyczy bowiem – wedle art. 59 ust. 2 ustawy środowiskowej – sytuacji, kiedy przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony bądź obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 został stwierdzony na podstawie art. 97 ust. 1 (tj. przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska). Przedmiotowe przedsięwzięcie nie leży na terenie obszarów chronionych Natura 2000 ani w obszarze oddziaływania.

Jak stanowi art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b., pozwolenie na budowę może być wydane temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dlatego też, w myśl art. 33 ust. 2 pkt 2 P.b., do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć tego rodzaju oświadczenie, który to warunek został w niniejszej sprawie spełniony. Skarżąca postawiła zarzut zaniechania zweryfikowania złożonego oświadczenia, a w konsekwencji błędne ustalenie, że inwestor posiada to prawo. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że nie ulega wątpliwości, iż posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowi jedną z niezbędnych przesłanek pozwalających na uzyskanie pozwolenia na budowę. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 11 P.b., prawo to stanowi tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Jak słusznie stwierdziła Skarżąca, oświadczenie co do posiadania takiego prawa stanowi środek dowodowy, a wynikające z niego domniemanie może zostać obalone. Podkreślić jednak trzeba, że zasadniczo organ rozstrzygający sprawę o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę nie bada, czy rzeczywiście wnioskodawca posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Badanie takie może natomiast mieć oczywiście miejsce, ale wówczas, kiedy z zebranych w sprawie dowodów wynika, że wnioskodawcy w rzeczywistości nie przysługuje prawo, na które się powołuje. Zaistnienie zatem uzasadnionych wątpliwości w tym względzie obliguje organ do ich wyjaśnienia (tak np. wyroki NSA: z 16.03.2012 r. II OSK 8/11, z 14.06.2012 r. II OSK 507/11).

W niniejszej sprawie brak było jednak podstaw do zakwestionowania złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżąca kwestionując to prawo powołuje się na fakt toczenia się postępowania sądowego, którego skutkiem może być zwrócenie Jej własności nieruchomości stanowiącej działkę nr ewid. [...], na której ma być realizowana planowana inwestycja. Chodzi tutaj mianowicie o postępowanie sądowe dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] o stwierdzeniu nabycia przez Gminę [....] z mocy prawa nieodpłatnie własności wskazanej wyżej nieruchomości. Decyzją z dnia 20 stycznia 2020 r. nr DAP-WN-727-88/2019 ACh Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy swoje uprzednie rozstrzygnięcie tzn. z dnia 18 listopada 2019 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji komunalizacyjnej. Skargę na decyzję Ministra oddalił WSA w Warszawie wyrokiem z 19 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 479/20. J. B. złożyła następnie skargę kasacyjną od tego orzeczenia, a sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt I OSK 1042/21 i czeka na rozstrzygnięcie.

Z powołanego orzeczenia sądowego zapadłego w I instancji nie wynika więc, by to Skarżąca posiadała jakikolwiek tytuł prawny do działki nr [...]. Niezasadnym byłoby więc przyjęcie, że istnieją wątpliwości co do posiadania przez Inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Konsekwencją powyższego był z kolei brak podstaw, do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie, do czasu rozstrzygnięcia przedstawionej wyżej kwestii przez NSA. W świetle bowiem art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. organ administracji zobowiązany jest do wstrzymania biegu postępowania poprzez jego zawieszenie wówczas, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, a zatem kiedy zaistnieje tzw. kwestia prejudycjalna. Musi zatem zaistnieć bezpośrednia zależność rozstrzygnięcia danej sprawy od wyniku innej sprawy. Zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. jest więc stan, w którym wydanie orzeczenia co do istoty sprawy nie jest możliwe bez rozstrzygnięcia sprawy przez inny organ lub sąd, przy czym istota tej sprawy dotyczy jednocześnie przesłanki drugiej sprawy. Nie chodzi więc tu o konieczność wyjaśnienia okoliczności sprawy, będących nawet w ścisłym związku ze sprawą, lecz o rozstrzygnięcie spełnienia przesłanki (pozytywnej bądź negatywnej), której organ prowadzący postępowanie samodzielnie nie może rozstrzygnąć, gdyż jest to materia będąca w kompetencji innego organu (por. wyrok WSA w Olsztynie z 17 sierpnia 2022 r., II SA/Ol 485/22).

Zawieszenie postępowania winno mieć więc miejsce w wyjątkowych sytuacjach, które w uwarunkowaniach sprawy nie wystąpiły.

Skarżąca kwestionując prawo Inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane podniosła też, że w Jej ocenie, również fragment działki nr [...] stanowi Jej własność. Stanowiska tego nie rozwinęła jednak w żaden sposób, przez co nie jest możliwe przyjęcie, że wskazała Ona na prawdopodobieństwo tej okoliczności,

a zatem, że poddała w wątpliwość wymienione prawo Inwestora.

Nadto, organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza: kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b.) oraz wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (art. 35 ust. 1pkt 4 P.b.). Obowiązek przedłożenia czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z koniecznymi opiniami

i uzgodnieniami, o których mowa wyżej, jak też wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu przewiduje art. 33 ust. 2 pkt 1 P.b.

Częściowo w projekcie budowlanym, a częściowo w aktach Organu II instancji znajdują się zaświadczenia dotyczące wpisu osób projektujących w określonej branży na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Do projektu dołączono także wymagane przez art. 20 ust. 4 P.b. oświadczenie tak projektantów, jak i osób sprawdzających o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Skarżąca zarzuciła brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i niedostrzeżenie, że Starosta nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym do wyjaśnienia posiadania przez projektanta sprawdzającego aktualnego zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b. W odniesieniu do tego Sąd wskazuje, że akta Wojewody zawierają zaświadczenie o wpisie mgr inż. arch. R. Ś. tj. osoby sprawdzającej na listę członków [....] Okręgowej Izby Architektów RP, aktualne na moment dokonywania poprawek w projekcie budowlanym (grudzień 2021 r.).

Jednym z obowiązków organu architektoniczno-budowlanego jest także sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W uwarunkowaniach sprawy istotne było zbadanie zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] [...], uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [....] grudnia 2017 r.

W tym miejscu trzeba wskazać, że Skarżąca podniosła zarzut zaniechania weryfikacji przedłożonego przez Inwestora projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z ustaleniami MPZP (w szczególności z zapisem § 18 ust. 3 pkt 1-4 i 7) i przyjęcie, że projekt spełnia jego założenia, w sytuacji gdy podane w projekcie ("VI. Bilans terenu") wskaźniki zostały wyliczone z uwzględnieniem jedynie działek o numerach [...], [...], [...], [...], [...] i [...], zaś zamierzenie budowlane dotyczy działek o numerach [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], co oznacza, że przedstawione w projekcie wskaźniki nie zostały obliczone dla całego zamierzenia budowlanego, a wartości wskaźników zostały obliczone z uwzględnieniem nieprawidłowej powierzchni zamierzenia budowlanego. Do kwestii tej Sąd odniósł się już we wcześniejszej części uzasadnienia, dlatego uznaje za zbędne powtarzanie przedstawionej argumentacji.

Przyjmując więc niezasadność powyższego zarzutu, w ocenie Sądu, prawidłowo Wojewoda ocenił, że rozwiązania zaprezentowane w przedłożonym projekcie budowlanym są zgodne z wymaganiami wynikającymi z MPZP. I tak:

- wskaźnik intensywności zabudowy w wyniku realizacji inwestycji wyniesie 0,28, co jest zgodne z § 18 ust. 3 pkt 1 MPZP, który stanowi, że wskaźnik ten powinien wynosić: minimalny - 0,1, maksymalny - 1,0,

- wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 30,20 %, co jest zgodne z § 18 ust. 3 pkt 2 MPZP, który stanowi, że maksymalny tego rodzaju wskaźnik powinien wynosić 50%,

- wysokość projektowanego budynku wynosi 6,0 m, co jest zgodne z § 18 ust. 3 pkt 3 MPZP, który stanowi, że maksymalna wysokość zabudowy obiektów produkcyjnych powinna wynosić 15 m, budynków usługowych, garażowych i gospodarczych - 12 m, natomiast pozostałej zabudowy - 6 m,

- wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wynosi 30,90 %, co jest zgodne z § 18 ust. 3 pkt 4 MPZP, który wskazuje, że minimalny tego rodzaju wskaźnik powinien wynosić 10%.

Poza tym, w świetle załącznika graficznego do MPZP, teren inwestycji położony jest na obszarze oznaczonym symbolem "P.2" - tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. Planowane przedsięwzięcie dotyczy zaś rozbudowy i przebudowy budynku magazynowego wraz z potrzebnymi instalacjami. Lokalizacja rozbudowywanej części budynku planowana jest w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...] oraz nr [...], co zgodne jest z § 4 ust. 1 pkt 1 MPZP, który dopuszcza lokalizację budynków zwróconych ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, z uwzględnieniem przepisów odrębnych.

Projekt budowlany wskazuje też, że pomiędzy terenem o różnym przeznaczeniu tj. terenem oznaczonym symbolem P.2 a terenem oznaczonym symbolem MN.U.15 zastosowany zostanie pas zieleni izolacyjnej wysokiej. Powyższe zgodne jest z § 18 ust. 3 pkt 5 MPZP, który nakłada obowiązek realizacji izolacyjnych pasów zieleni wysokiej wzdłuż granic z terenami MN, MN.U, U i RMN, niwelujących skutki przestrzenne zabudowy produkcyjnej o szerokości nie mniejszej niż 1 rząd drzew i krzewów. Dodatkowo, § 2 pkt 13 MPZP definiuje zieleń izolacyjną jako zieleń urządzoną (tzn. zaplanowany zespół roślinności - § 2 pkt 12 MPZP) o przeważającym składzie gatunków drzew i krzewów zimozielonych, odpornych na zanieczyszczenia.

Skarżąca w złożonej skardze wskazała na naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie kompleksowego sprawdzenia projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z postanowieniami MPZP (w szczególności z zapisem § 18 ust. 3 pkt 5) i przyjęcie, że projekt spełnia jego założenia, podczas gdy Inwestor nie przedstawił dokładnej lokalizacji pasa zieleni oraz jego struktury w świetle czego nie można stwierdzić, aby projekt ten był zgodny z ustaleniami MPZP. Sąd stwierdza, że na znajdującej się w projekcie budowlanym mapie do celów projektowych w skali 1: 500 zaznaczony jest dokładnie projektowany pas zieleni izolacyjnej wysokiej, co w wystarczający sposób odpowiada wymogowi zawartemu w powołanym § 18 ust. 3 pkt 5 MPZP. Brak jest tym samym podstaw do zakładania, że konieczny pas, zgodny

z wymogami MPZP nie zostanie zasadzony. W świetle przedstawionych regulacji, Inwestor ma w tym zakresie pewną swobodę i nie musi wskazywać w projekcie szczegółów w tym przedmiocie.

Spełnione zostały także wymogi § 18 ust. 3 pkt 6 MPZP, który ustanawia nakaz stosowania rozwiązań technicznych zapewniających ochronę budynków mieszkalnych przed hałasem i drganiami oraz dotrzymanie wymaganych standardów jakości środowiska; kąt nachylenia dachów w przedziale 0-45. Jak bowiem wynika z projektu budowlanego, na projektowanej instalacji wentylacji mechanicznej zaprojektowano na kanałach czerpni i wyrzutni powietrza tłumiki hałasu, które będą obniżać poziom ciśnienia akustycznego generowanego przez wentylatory centrali wentylacyjnej. W związku z tym hałas emitowany przez centralę wentylacyjną tj. do 50 dB przy projektowanej wydajności centrali wentylacyjnej w ciągu dnia oraz 40 dB w porze nocnej przy obniżonej wydajności centrali poza godzinami pracy nie będzie przekraczał dopuszczalnego natężenia dźwięku dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z dnia 5 lipca 2007 r.).

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez zaniechanie kompleksowego sprawdzenia projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z postanowieniami MPZP (w szczególności z zapisem § 18 ust. 3 pkt 6) i przyjęcie, że projekt spełnia jego założenia, podczas gdy przewidziane w nim rozwiązania techniczne odnoszące się do niwelacji hałasu generowanego przez budynek polegające na zastosowaniu tłumików ograniczających emisję hałasu, nie spełniają określonego w § 18 ust. 3 pkt 6 MPZP nakazu stosowania rozwiązań technicznych zapewniających ochronę sąsiednich budynków mieszkalnych przed hałasem. Zdaniem Składającej skargę, wartości dotyczące hałasu są nadal wyższe niż wartości maksymalne określone przez Polskie Normy dotyczące ochrony przed hałasem pomieszczeń w budynkach oraz przez Polskie Normy dotyczące dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach. Sąd podkreśla, że – jak już wyżej zaznaczono - przedstawione wyżej wartości tj. ograniczenie emisji hałasu do 50 dB

w ciągu dnia i do 40 dB w porze nocnej odpowiadają wartościom, które przewidziane są we wskazanym rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. Skarżąca nie podjęła zaś próby wykazania, że naruszenie jej uzasadnionych interesów jest powiązane z naruszeniem jakiegokolwiek przepisu powszechnie obowiązującego (art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.). Tym samym, bezprzedmiotowe było powoływanie biegłego z zakresu akustyki w celu opracowania opinii w przedmiocie wartości dopuszczalnego poziomu hałasu, co zarzucono w skardze.

Nadto, projekt budowlany przewiduje 10 miejsc parkingowych, w tym jedno miejsce dla osób niepełnosprawnych, wskazując równocześnie, że w budynku będzie zatrudnionych 10 pracowników, co zgodne jest z § 18 ust. 3 pkt 6 MPZP, który wymaga minimum jednego miejsca parkingowego na 10 zatrudnionych. Planowana inwestycja ma też zapewniony dostęp do drogi publicznej - drogi wojewódzkiej (działka nr [...]) istniejącym zjazdem.

Regulacja zawarta w art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. wymaga by Organ architektoniczno-budowlany sprawdził zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie zgodność taka tj. z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) występuje. Projektowany budynek został zlokalizowany zgodnie z § 12 ust. 2 tego aktu oraz przy uwzględnieniu brzmienia § 4 ust. 1 pkt 1 MPZP, który dopuszcza lokalizację budynków zwróconych ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, z uwzględnieniem przepisów odrębnych. Ponadto, spełniony też został wynikający z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) warunek dotyczący naturalnego oświetlenia pomieszczeń. Jak wynika z projektu, budynek z uwagi na małą wysokość nie powoduje większego zacienienia otoczenia. W miejscu sytuowania budynku brak jest drzewostanu – teren jest zabudowany, a pozostałą część terenu zajmuje niska roślinność. Ponadto, wysokość najniżej położonego parapetu w budynku sąsiednim od strony wschodniej wynosi 2 m, wysokość projektowanego obiektu to 6 m, stąd wysokość przesłaniania wznosi 4 m. Między ramionami kąta 60 stopni wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniani tj. 4 m. Dochowany został także wymóg zapewnienia odpowiedniego czasu nasłonecznienia zgodnie z § 60 wskazanego rozporządzenia. Zaprojektowane miejsca postojowe dla samochodów osobowych zostały zlokalizowane w odległości większej niż 3 m od granicy działki budowlanej zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). Miejsce gromadzenia odpadów znajdować się będzie w odległości 14,92 m od granicy z działką nr [...], co zgodne jest z § 23 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), który wymaga, by odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych wynosiła co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy działki budowlanej. Poza tym, pojemnik na odpadki będzie się znajdował w specjalnie wydzielonym miejscu, z dostępnością od strony posesji jak i drogi dojazdowej w celu jego opróżnienia, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie zasadami na terenie gminy [...]. Jak słusznie zauważył Organ, przepisy powołanego rozporządzenia nie różnicują wymogów lokalizacyjnych w zakresie śmietników wynikających z funkcji magazynowej obiektu. To inwestor jest kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast rolą organu jest wyznaczenie dopuszczalnych prawem granic w tym zakresie. Ponadto, budynek usytuowano zgodnie z § 271 do § 273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) tj. z uwzględnieniem kwestii bezpieczeństwa pożarowego. Zachowana została odległość pomiędzy projektowanym budynkiem a istniejącym budynkiem sąsiednim od strony wschodniej. Wschodnia ściana rozbudowywanego budynku, która jest zlokalizowana w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...] oraz nr [...], stanowi ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Zaprojektowane zostały również odpowiednie przyłącza tj. wodociągowy, kanalizacji sanitarnej oraz gazu, a także wykonanie zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej.

W złożonej skardze Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 i w zw. z art. 33 ust. 1 i 2 P.b. poprzez zaniechanie kompleksowego sprawdzenia projektu budowlanego, w szczególności zaniechanie sprawdzenia jego załączników, skutkiem czego było niedostrzeżenie, że dołączone do projektu warunki techniczne przyłączenia do poszczególnych sieci nie spełniają wymogów prawa, gdyż dotyczą innego zamierzenia budowlanego niż opisane w projekcie - dokumenty te zostały opracowane dla zamierzenia budowlanego obejmującego działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], zaś zamierzenie budowlane dotyczy działek nr: [...], [...] ,[....], [...], [...], [...], [...], [...]. Zarzut dotyczy też niedostrzeżenia, że dołączone do projektu warunki techniczne przyłączenia do sieci wodociągowej (dokument z 11 grudnia 2018 r.) przestały być ważne na skutek upływu czasu (w treści tego dokumentu wskazano, że okres ważności warunków upływa po dwóch latach od daty ich wydania).

Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że przepisy art. 33, art. 34 i art. 35 P.b. określają, co należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę, co powinien zawierać projekt budowlany, jak też, co sprawdza organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji

o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Brak jest w nich wymogu, aby inwestor musiał przedstawiać warunki przyłączenia do poszczególnych sieci. Tym samym, na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę organ nie weryfikuje możliwości przyłączenia obiektu do sieci. Kwestia ta znajduje się w interesie inwestora.

Zarzut skargi odnosi się też do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 75 § 1

i art. 84 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w kierunku weryfikacji przepustowości sieci kanalizacyjnej deszczowej (wraz z jej przyłączami) zlokalizowanej w pobliżu działek planowanej inwestycji, a zwłaszcza brak pozyskania w tym zakresie informacji specjalnych, które dałyby odpowiedź na pytanie, czy istniejąca kanalizacja utrzyma zwiększony odbiór wody, do którego niewątpliwie dojdzie w wyniku realizacji planowanej inwestycji.

W tym zakresie należy podnieść, że - jak wynika z projektu budowlanego (str. 27 pkt IV) - kwestie związane z odprowadzaniem wód opadowych zostaną rozwiązane na warunkach ustalonych przez gestora sieci, co nie może być kwestionowane przez Organy czy Sąd. Dlatego też te nie wymagają one dodatkowych wyjaśnień.

Według Skarżącej, doszło też do naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. przez brak przeprowadzenia obserwacji w terenie o różnych porach dnia w celu weryfikacji tego, w jaki sposób obecnie kierowcy samochodów ciężarowych dostarczający towary na teren działek objętych inwestycją wykorzystują pobliską infrastrukturę drogową, podczas gdy obserwacje takie pokazałyby, że kierowcy utrudniają Jej dostęp do drogi publicznej.

Odpowiadając na powyższy zarzut Sąd stwierdza, że wskazany przez Skarżącą art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. stanowi, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Podkreślenia wymaga, że uzasadnione interesy osób trzecich, które należy uwzględniać w projektowaniu i budowaniu, zgodnie z powołanym unormowaniem muszą wynikać z konkretnego przepisu prawa. Dlatego strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie mogą skutecznie sprzeciwiać się budowie, która nie narusza przepisów powszechnie obowiązujących. W szczególności zaś, za odmową udzielenia pozwolenia na budowę nie mogą przemawiać same tylko trudności, czy niedogodności związane z realizacją inwestycji i jej przyszłym funkcjonowaniem, jeżeli nie przyjęły formy prawnych zakazów czy nakazów. Jeżeli zamierzenie budowlane nie narusza więc konkretnego przepisu prawa, to nie można inwestorowi odmówić pozwolenia na budowę. To inwestor decyduje o kształcie zamierzenia, zaś rolą organów administracji architektoniczno-budowlanej nie jest wkraczanie w ocenę celowości przyjętych rozwiązań projektowych, a sprawdzanie projektu budowlanego w zakresie wynikającym wprost z przepisów prawa. Nie ulega wątpliwości, że projektowana inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej tj. drogi wojewódzkiej (działka nr [...]) istniejącym już zjazdem. Zarzut Skarżącej sprowadza się w istocie do sprzeciwu wobec sposobu korzystania z drogi publicznej przez innych użytkowników ruchu. Występujące obecnie faktyczne praktyki kierowców, jak też te mogące mieć ewentualnie miejsce w przyszłości nie mogą jednak pozostawać w zakresie zainteresowania organów administracji architektoniczno-budowlanej. Są to więc okoliczności irrelewantne z punktu widzenia kwestii udzielenia pozwolenia na budowę.

Podsumowując stwierdzić należy, że w art. 35 ust. 1 P.b. uregulowany został zakres obowiązków organu architektoniczno-budowlanego, których celem jest sprawdzenie sporządzonego projektu budowlanego. Z kolei w art. 35 ust. 3 P.b. wskazane zostało, że w razie stwierdzenia naruszeń w ww. zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W przypadku natomiast spełnienia tych wymagań, a także wymagań zawartych w art. 32 ust. 4 P.b. (np. w zakresie złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - o czym stanowi art. 35 ust. 4 P.b. Ten ostatni przepis nie dopuszcza więc jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani też możliwości uzależnienia wydania go od spełniania warunków innych niż te przewidziane prawem. Oznacza to, że organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 P.b., a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 P.b. - co w niniejszej sprawie nastąpiło.

Mając to wszystko na względzie orzeczono o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stan faktyczny sprawy został bowiem ustalony w sposób niebudzący wątpliwości na podstawie wystarczającego materiału dowodowego, który został poddany przez organy dostatecznej analizie, co umożliwiło wydanie kwestionowanych decyzji.

-----------------------

f