Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1209/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję i umorzono postępowanie - art. 145 §3 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: . 35a pkt 9 lit. c. art. 35 c ust. 5 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 660
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję w całości oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] listopada 2019 r.; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na rzecz skarżącej Z. Sp. z o.o. z siedzibą w M. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 1209/20

Uzasadnienie

Z. sp. z o.o. z siedzibą w M. (dalej jako "spółka", "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z [...] lutego 2020 roku znak: [...].

Zaskarżoną decyzją, po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji nr [...][...]o Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z [...] listopada 2019 r., nr [...], wymierzającej jej karę pieniężną w wysokości 10 000 zł, organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji i orzekł co do istoty o wymierzeniu przedsiębiorcy Z. Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości M. administracyjną karę pieniężną w wysokości 10.000,00 zł za to, że w momencie wprowadzania do obrotu paliwa stałego - węgla kamiennego "ekogroszek", o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a ww. ustawy, nie przekazywał kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem świadectwa jakości dla wprowadzonych do obrotu paliw stałych przeznaczonych do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1MW, co narusza obowiązki wynikające z art. 6c ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096. ze zm.) – dalej "kpa", art. 35a pkt 9 lit. c. art. 35 c ust. 5 pkt 1, ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (j. t. Dz. U. z 2019 r., poz. 660), w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1668).

Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia:

Inspektorzy reprezentujący [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, działając na podstawie upoważnienia nr [...], w dniu 12 sierpnia 2019 r. przeprowadzili kontrolę u przedsiębiorcy Z. Sp. z o.o. z siedzibą w: miejscowości M. [...] w markecie budowlanym przy ul. [...] w M.. Zakres przedmiotowy kontroli dotyczył sprawdzenia przestrzegania przez Stronę obowiązków określonych w art. 6c i 6d ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2019 r., poz. 660) zwanej dalej "ustawą o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw", polegających na wystawianiu świadectwa jakości paliwa stałego i przekazywaniu kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem tego świadectwa każdemu podmiotowi który nabywa to paliwo.

W toku kontroli przeprowadzonej 12 sierpnia 2019 r. Inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w [...], nie ujawniając charakteru służbowego, dokonali zakupu kontrolnego w ww. markecie budowlanym węgla kamiennego "ekogroszek" w ilości 100 kg (4 worki po 25 kg każdy) o wartości 99.96 zł (worek węgla - 24.99 zł), dla którego kontrolowany przedsiębiorca, nie wystawił dokumentu potwierdzającego spełnienie przez to paliwo wymagań jakościowych określonych w rozporządzeniu Ministra Energii z 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1890 - zwanego dalej "rozporządzeniem"), tj. świadectwa jakości i nie przekazał dokumentu inspektorom występujących w roli kupujących. Powyższe stanowiło naruszenie obowiązku określonego w art. 6c ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, zgodnie z którym przedsiębiorca w momencie wprowadzania do obrotu paliwa stałego przeznaczonego do spalania w gospodarstwach domowych lub do instalacji spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b ww. ustawy, wystawia dokument potwierdzający spełnienie przez to paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, czyli świadectwa jakości. Ponadto ustalono, że na dzień rozpoczęcia kontroli na stanie magazynowym znajdowało się paliwo stałe w: postaci węgla kamiennego ekogroszek M. o wartości 2 761.34 zł.

W związku ze stwierdzoną nieprawidłowością w czasie ww. kontroli u Przedsiębiorcy, [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej pismem z [...] października 2019 r., zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia w drodze decyzji administracyjnej kary pieniężnej z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 6c ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw oraz pouczył o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania administracyjnego, tj. m.in. składania wyjaśnień i wniosków dowodowych, przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów. Ponadto zwrócono się do Strony o przesłanie informacji o wielkości obrotu z działalności lub wartości paliw stałych wprowadzonych do obrotu w 2018 roku.

W piśmie z 11 października 2019 r. strona wykazała wartość paliwa stałego wprowadzonego do obrotu w 2018 r. na kwotę 107 316.07 zł. [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej [...] listopada 2019 r., działając na podstawie art. 35a pkt 9 lit. a. art. 35c ust. 1 pkt 1, oraz art. 6c ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, wydał decyzję nr [...], (sygn. [...]), którą nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 10 000 zł z tytułu nieprzestrzegania obowiązku, o którym mowa w art. 6c ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw przez to. że w momencie wprowadzania do obrotu paliwa stałego - węgla kamiennego "ekogroszek", o który m mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a ww. ustawy, nie wystawił dokumentu potwierdzającego spełnienie przez to paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w rozporządzeniu Ministra Energii z 27 września 2018 r. •w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych (Dz. U. z 2018 r.. poz. 1890). zwanego dalej "świadectwem jakości1'.

Organ I instancji stwierdził, że w sprawie nie ziściły się przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Wymierzając karę uwzględnił wartość paliw stałych wprowadzanych do obrotu w dniu wszczęcia kontroli, która zgodnie z oświadczeniem strony wynosiła 2.761.34 zł. Kwota nałożonej kary pieniężnej 10.000.00 zł stanowi w dolną granicę ustawowo określonego zakresu.

Strona złożyła odwołanie od ww. decyzji której zarzuciła:

1) obrazę prawa materialnego, tj. art. 6c ust. 1 w związku z art. 35a pkt 9 lit. a ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, poprzez błędne ich zastosowanie w realiach niniejszej sprawy, podczas gdy prawidłowe ustalenia faktyczne nie pozwalałyby oprzeć na ich wydanej decyzji;

2) błąd w ustaleniach w zakresie, w jakim Wojewódzki Inspektor Inspekcji w [...] przyjął, że Spółka wprowadzając do obrotu paliwo stałe - węgiel kamienny "ekogroszek"' - nie wystawiła dokumentu potwierdzającego spełnienie przez to paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w: rozporządzeniu, tj. świadectwa jakości podczas gdy przedmiotowe świadectwo jakości było wystawione i było w posiadaniu kontrolowanej Kasjerki:

3) art. 7 w związku z art. 77 § 1 kpa polegającą na braku rzetelnego zbadania okoliczności niniejszej sprawy poprzez: brak przesłuchania pracownika Spółki, z którym zawierana była kontrolna transakcja sprzedaży, brak przesłuchania pracowników Spółki pracujących na stanowisku kasjerskim, niezbadanie świadectwa jakości będącego w posiadaniu kontrolowanej kasjerki, nieuwzględnieniu słusznych interesów Spółki – podczas, gdy analiza powyższych elementów w realiach sprawy była niezbędna, gdyż miały one istotne znaczenie dla przyjęcia prawidłowej podstawy prawnej oraz możliwości zastosowania odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej;

4) art. 189f § 1 pkt 1 kpa polegającą na braku jego zastosowania podczas gdy prawidłowe, dogłębne ustalenia faktyczne prowadziłyby do uznania, że waga naruszenia praw a jest znikoma, a Spółka zaprzestała naruszenia prawa;

5) art. 107 § 3 kpa polegającą na wadliwym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskutek braku pełnego wyjaśnienia jego podstawy faktycznej i prawnej, braku rozważań dotyczących możliwości zastosowania odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.

Ponadto strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zastosowanie wyłącznie pouczenia, względnie uchylenie decyzji w całości. W odwołaniu poinformowała, że świadectwo jakości było przekazane kontrolującym po ujawnieniu przez nich charakteru służbowego dnia 12 sierpnia 2019 r., tj. w dniu zakupu kontrolnego.

Rozpoznając odwołanie, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził, że zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, przedsiębiorca w momencie wprowadzania do obrotu paliwa stałego przeznaczonego dla gospodarstw domowych oraz do spalania w instalacjach o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1MW. o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b. wystawia dokument potwierdzający spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ww. ustawy, zwany "świadectwem jakości". Za paliwa stałe, w myśl art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a. b ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, uznaje się m.in.: węgiel kamienny, brykiety lub pelety zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego oraz produkty w postaci stałej otrzymywane w procesie przeróbki termicznej węgla kamiennego lub węgla brunatnego przeznaczone do spalania.

Przedsiębiorcy wprowadzając do obrotu paliwo stałe spełniające wymagania jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw są zobowiązani do przekazywania potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii świadectwa jakości każdemu podmiotowi, który nabywa paliwo stałe. Niedopełnienie przedmiotowego obowiązku wynikającego z art. 6c ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw tj. przekazania potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii świadectwa jakości wprowadzanych do obrotu paliw stałych, każdemu podmiotowi, który nabywa paliwo stałe w myśl art. 35a pkt 9 lit. c ww. ustawy podlega karze pieniężnej.

Organ ustalił, że protokół kontroli nr [...] z [...] września 2019 r. został podpisany przez stronę i stanowi dowód w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Podkreślił, że strona podpisała ww. protokół kontroli nie wnosząc do niego żadnych uwag, mimo, że została prawidłowo pouczona o możliwości zgłoszenia uwag do protokołu w ciągu 7 dni. na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej.

Organ powołał się na protokół kontroli wskazujący, że w dniu rozpoczęcia kontroli, tj. 12 sierpnia 2019 r. inspektorzy występujący w charakterze klienta nie otrzymali od przedsiębiorcy kopii świadectwa jakości paliwa stałego. Wynika z tego, że strona nie realizowała obowiązków o których mowa w art. 6c ust. 2, tj. nie przekazywała każdemu podmiotowi, który nabywa paliwo stałe kopii świadectwa jakości poświadczonej za zgodność z oryginałem. Powyższe ustalenie stanowi podstawę do zastosowania sankcji o której mowa w art. 35a pkt 9 lit. c ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów przeprowadzając ponownie postępowanie stwierdził, że organ I instancji dokonał błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego skutkiem czego przyjął, że zachowanie przedsiębiorcy podlega karze pieniężnej na podstawie art. 35a pkt 9 lit. a ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, czyli, że przedsiębiorca wprowadzał do obrotu paliwa stałe, dla których wbrew obowiązkowi nie wystawił świadectwa jakości. Nie zgodzi się z powyższą oceną prawną zachowania strony, ponieważ z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, by strona nie wystawiała świadectw jakości.

Także z oświadczenia strony z 10 września 2019 r., stanowiącego załącznik nr 1 do protokołu kontroli wynika, że na stanowiskach kasjerskich były przygotowane odpowiednie kopie świadectw jakości paliw stałych potwierdzone za zgodność z oryginałem. Niewątpliwe ustalono, że strona nie przekazywała potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii świadectwa jakości klientom (powyższe potwierdził zakup kontrolny dokonany przez inspektorów).

Dlatego organ odwoławczy stwierdził, że takie zachowanie spełnia przesłankę wskazaną w art. 35a pkt 9 lit. c ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, która stanowi, że karze pieniężnej podlega przedsiębiorca wprowadzający do obrotu paliwo stałe, który wbrew obowiązkowi nie przekazuje kopii świadectwa jakości podmiotowi, który nabywa paliwo stałe.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów stwierdził, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej nr [...]. z [...] listopada 2019 r. została wydana na podstawie błędnych przepisów prawa materialnego w związku z czym zasadne jest jej uchylenie w całości i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy.

Przyjął, że strona jest odpowiedzialna, iż w czasie wprowadzania do obrotu paliwa stałego sprzedawca nie przekazał kopii świadectwa jakości dla tego paliwa stałego klientowi. W odwołaniu od decyzji I instancji z [...] listopada 2019 r. strona informowała, że świadectwo jakości było przekazane kontrolującym po ujawnieniu przez nich charakteru służbowego dnia 12 sierpnia 2019 r., tj. w dniu zakupu kontrolnego. Organ II instancji stwierdził jednak, że protokół kontroli nie zawiera załącznika w postaci świadectwa jakości dla paliwa stałego wprowadzanego do obrotu w czasie zakupu kontrolnego. Ustalił, że protokół kontroli został podpisany przez stronę, tym samym zgodziła się z treścią w nim zawartą. Protokół kontroli stanowi dowód w postępowaniu administracyjnym i to na nim Prezes UOKiK opiera się przy wydaniu decyzji. Dlatego stwierdził, że nie udowodniono, by strona nie wystawiła świadectwa jakości dla paliwa stałego wprowadzanego do obrotu podczas zakupu kontrolnego z 12 sierpnia 2019 r., ale udowodniono, że nie przekazała kopii świadectwa jakości dla tego paliwa stałego klientowi (zakup kontrolny). Ponadto strona do odwołania również nie dołączyła kopii ww. świadectwa jakości dla ww. paliwa stałego.

Ustawa w sposób jednoznaczny określa obowiązki nakładane na podmioty działające w obszarze sprzedaży węgla oraz je definiuje. Zdaniem organu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, pozwalał na stwierdzenie, że strona naruszyła art. 6c ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Ustawodawca w sposób jednoznaczny określił sankcję sprzedawcy za naruszenie obowiązków wynikających z ustawy.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów odnosząc się do zarzutu braku zastosowania art. 189f § 1 kpa wskazał na przesłanki, jakie muszą zostać łącznie spełnione, aby organ mógł odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu. Są to: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Ocenił jednak, że o znikomej wadze naruszenia nie można mówić w przypadku, gdy wymagane przepisami świadectwo jakości paliw stałych nie zostało przekazane klientowi, zawiera ono bowiem bardzo istotne z punktu widzenia ochrony interesów i praw konsumentów informacje dotyczące jakości danego paliwa stałego. W świetle powyższego Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów stwierdził, że nie znalazł podstaw dla zastosowania w rozpatrywanej sprawie art. 189f § 1 kpa.

Wskazał, że przeanalizował zgromadzony w sprawie materiał dowodowy również pod kątem możliwości zastosowania art. 189f § 2 kpa, który przewiduje fakultatywne odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, w sytuacji gdy strona udowodni usunięcie naruszenia prawa lub powiadomi właściwe podmioty o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Stwierdził, że nie zachodzą przesłanki do wydania postanowienia w celu przedstawienia przez stronę dowodów usunięcia naruszenia prawa lub powiadomienia podmiotów o stwierdzonym naruszeniu, gdyż doręczenie nabywcom kopii świadectwa jakości paliwa stałego nie spełni zadania informacyjnego, jaki wynika z obowiązku ich wystawiania i przekazywania w momencie wprowadzania do obrotu paliwa stałego. Art. 6c ww. ustawy określa, że wykonanie obowiązku powinno nastąpić w momencie wprowadzania paliwa stałego do obrotu, czyli w momencie sprzedaży paliwa stałego klientowi. Jego zdaniem późniejsze, przekazanie nabywcom świadectwa jakości paliw stałych nie jest wykonaniem obowiązku, ani też nie może być uznane za działanie podjęte dobrowolnie przez stronę w: celu uniknięcia skutków naruszenia prawa.

Stwierdził, że wysokość kary określona została w granicach ustalonych w art. 35c pkt 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Zgodnie z art. 35d ust. 4 ww. ustawy, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, uwzględniono dotychczasową działalność przedsiębiorcy dokonującego naruszenia, wielkość obrotu z tej działalności lub wartość paliw stałych wprowadzonych do obrotu. Ponieważ w toku kontroli wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego ustalono poniżej kwoty 200 000 zł (na stanie magazynu w dniu kontroli znajdował się węgiel kamienny ekogroszek o wartości 2 761,34 zl. - załącznik nr 1 do protokołu kontroli) wymierzono karę pieniężną, której wysokość nie mogła być mniejsza niż 10 000 zł oraz nie większa niż 25 000 zł. Według oświadczenia przedsiębiorcy całkowity obrót paliw stałych w 2018 r. wynosił 107 316.07 zł. [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej ustalając wysokość kary pieniężnej uwzględnił, że na stronę nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub czy Strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie bądź wykroczenie skarbowe, albo też prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

Zdaniem organu, zgromadzony materiał dowodowy umożliwiał orzeczenie co do istoty sprawy bez konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji.

Z tego względu wymierzył karę pieniężną w minimalnej przewidzianej prawem wysokości 10.000.00 zł za to, że w momencie wprowadzania do obrotu paliwa stałego - węgla kamiennego "ekogroszek", o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a ww. ustawy przedsiębiorca nie przekazywał kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem świadectwa jakości dla wprowadzonych do obrotu paliw stałych przeznaczonych do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1MW, co narusza obowiązki wynikające z art. 6c ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. W chwili kontroli obowiązek ten nie był przez stronę realizowany.

Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na jego treść, tj.

art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. polegającą na braku jego zastosowania, podczas gdy prawidłowa, dogłębna ocena poczynionych ustaleń faktycznych prowadziłaby do uznania, że waga naruszenia prawa jest znikoma, a Spółka zaprzestała naruszania prawa. Przy spełnieniu przesłanek zawartych w przedmiotowy artykule odstąpienie przez organ od wymierzenia kary jest bowiem obligatoryjne.

art. 126 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegającą na wadliwym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, poprzez wskazanie na brak możliwości zastosowania odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.

Wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] listopada 2019 r. (znak: [...]) oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Wniósł nadto, na postawie art. 106 § 3 p.p.s.a., o przeprowadzenie dowodów z dokumentów na okoliczność ustalenia, że stwierdzone naruszenie prawa było znikome, jak również że skarżący zaprzestał naruszenia prawa, w postaci:

zestawienia uzyskanej marży handlowej w 2018 r. z tytułu sprzedaży paliw stałych w markecie P. w M.

oświadczenia do protokołu kontroli z dn. 10.09.2019 r. podpisanego przez Wiceprezesa Zarządu Pana K. B.

potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopia świadectwa jakości, którym dysponowała Kasjerka

wydruku zdjęcia takiego samego worka, jaki został zakupiony przez kontrolującego

wydruku (printscreen) zawartości strony internetowej znajdującej się pod adresem: https:// [...]

wydruku (printscreen) zawartości strony internetowej znajdującej się pod adresem: https:// [...]

wydruku (printscreen) ekranu wymuszającego wydruk odpowiedniego świadectwa jakości

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd uwzględnił wniosek skarżącego i dopuścił dowód z dokumentów wymienionych w skardze na okoliczność ustalenia, że stwierdzone naruszenie prawa było znikome, jak również że skarżący zaprzestał naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga posiada uzasadnione podstawy.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."),

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie, ale nie z powodu podnoszonych przyczyn procesowych.

W ocenie Sądu, organ nie naruszył przepisów postępowania, bowiem stan faktyczny został ustalony prawidłowo i okoliczność co do przypisania skarżącemu naruszenia prawa nie budzi żadnych wątpliwości.

Ma rację organ odwoławczy, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej nr [...]. z [...] listopada 2019 r. została wydana na podstawie błędnych przepisów prawa materialnego, w związku z czym zasadne było jej uchylenie w całości i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy. Jednakże orzekając w tym zakresie organ nie dopatrzył się przesłanek uzasadniających odstąpienie od wymierzenia kary, mimo ich realnego istnienia, czym naruszył przepis prawa materialnego - art. 189f § 1 pkt 1 kpa - w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Po pierwsze, stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Skarżący jest odpowiedzialny za to, że w czasie wprowadzania do obrotu paliwa stałego jego sprzedawca nie przekazał klientowi kopii świadectwa jakości dla tego paliwa stałego. Kopie tego świadectwa leżały wyłożone przy kasie, ale nie zostały wydane kupującemu. Okoliczność ta została ujawniona w czasie zakupu kontrolowanego ekogroszku, przeprowadzonego przez pracowników organu.

Skarżący poprzez powyższe niedopełnienie obowiązku naruszył art. 6c ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, narażając się na sankcję administracyjną w postaci kary pieniężnej za naruszenie obowiązków wynikających z ustawy. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w art. 35a pkt 9 i 10, określona została w granicach ustalonych w art. 35c ust. 5 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw wysokość kary wynosi:

od 10 000 zł do 25 000 zł - w przypadku gdy wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego nie przekracza kwoty 200 000 zł,

od 25 001 zł do 100 000 zl - w przypadku gdy wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego przekracza kwotę 200 000 zł.

Wprawdzie wg oceny organu wynika, że zgodnie z art. 35d ust. 4 ww. ustawy, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, uwzględniono dotychczasową działalność przedsiębiorcy dokonującego naruszenia, wielkość obrotu z tej działalności lub wartość paliw stałych wprowadzonych do obrotu, ale już .wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego ustalona została na znacznie poniżej kwoty 200 000 zł , bowiem ekogroszek o wartości 2 761,34 zł, wymierzono karę pieniężną, ale jej wysokość nie mogła być mniejsza niż 10 000 zł oraz nie większa niż 25 000 zł. I jeszcze ustalono, że na stronę nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub prawomocna kara za wykroczenie bądź wykroczenie skarbowe, albo też prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe..

Tymczasem, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie powinny być zastosowane dyrektywy wymiaru kary administracyjnej, przewidziane w kpa, które weszły w życie .17 czerwca 2017r. Zastosowanie art. 189f § 1 kpa uzasadnia znikoma waga naruszenia prawa i zaprzestanie jego naruszania. Przemawiają za taką ocena materiału dowodowego zarówno dowody zgromadzone przez organ jak i dopuszczone dowody stanowiące o działaniach podjętych w celu niedopuszczenia naruszeniom prawa.

Sąd nie podziela oceny organu, że o znikomej wadze naruszenia nie można mówić w przypadku, gdy wymagane przepisami świadectwo jakości paliw stałych nie zostało przekazane klientowi. Niewątpliwie istotne z punktu widzenia ochrony interesów i praw konsumentów informacje dotyczące jakości danego paliwa stałego klient uzyskuje przed zakupem danego paliwa. Wręczana informacja dotyczy kopii, która powinna być dostarczona klientowi w kasie już w trakcie realizacji zakupu. Nie można się zatem zgodzić z przypisaniem większej wagi temu naruszeniu niż wynika ona z doświadczenia życiowego. Ono zaś wskazuje, że decyzja o zakupie paliwa jest podejmowana wcześniej niż przy finalizacji umowy kupna-sprzedaży, czyli przy płatności w kasie. Art. 6c ww. ustawy określa, że wykonanie obowiązku powinno nastąpić w momencie wprowadzania paliwa stałego do obrotu, czyli w momencie sprzedaży paliwa stałego klientowi.

Brak wręczenia kopii druków przy płatności wynikał zatem z przeoczenia pracownika, bowiem pozostaje poza sporem, że takie druki do wręczenia nabywcy paliwa skarżący posiadał wydrukowane przy kasach. Wykazał, złożonymi dowodami, że po kontroli podjął działania zapobiegające podobnemu naruszaniu prawa. Dlatego, zdaniem Sądu, istnieją podstawy dla zastosowania w rozpatrywanej sprawie art. 189f § 1 kpa.

Także późniejsze przekazanie nabywcom świadectwa jakości paliw stałych, chociaż nie realizuje obowiązku w momencie wprowadzania paliwa stałego do obrotu, stanowi działanie podjęte dobrowolnie przez stronę w: celu uniknięcia skutków naruszenia prawa. Istotne jest także, że wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego ustalono znacznie poniżej kwoty 200 000 zł, bowiem na stanie magazynu w dniu kontroli znajdował się węgiel kamienny ekogroszek o wartości 2 761,34 zł. Mimo, że wymierzona kara pieniężna jest najniższa z możliwych i tak jej wysokość 10 000 zł jest znaczna przy uwzględnieniu wartości transakcji i wartości obrotu paliwami stałymi w 2018r. Przy tak uregulowanej najniższej wysokości kary (10 000 zł), iluzoryczne jest twierdzenie, że organ uwzględnił fakt dotychczasowej niekaralności administracyjnej skarżącego.

Od 1 czerwca 2017r. organ administracji w każdej sprawie zagrożonej wymierzeniem kary pienięznej obowiązany jest do zastosowania dyrektyw wymiaru administracyjnej kary pieniężnej określonych w art 189d kpa. Zarówno brak ich rozważenia, jak i brak zastosowania w przypadkach, kiedy stan faktyczny wskazuje na zaistnienie podstaw ich zastosowania oznacza naruszenie prawa materialnego. Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej.

Zdaniem Sądu, organ naruszył prawo materialne poprzez niezastosowanie do niniejszej sprawy regulacji wynikającej z art. 189d kpa w związku z art. 189a § 2 pkt 1 i w zw. z art. 189f § 1 kpa.

Art. 189a § 2 pkt 1 kpa stanowi, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Tymczasem przepisy szczególne odnoszące się do kary administracyjnej za brak opłaty elektronicznej nie regulują przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej w żadnym zakresie przewidzianym w dyrektywach wymiaru administracyjnej kary pieniężnej określonych w art 189d kpa. Przepis ten przewiduje wprost, że wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę:

1)wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia;

2)częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara;

3)uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe;

4)stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa;

5)działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa;

6)wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła;

7)w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana.

Oznacza to, że art. 189d kpa organ, bierze pod uwagę z urzędu, w zakresie nieuregulowanym w ustawie szczególnej - ustawie o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, bowiem okoliczności te wynikają z poczynionych ustaleń faktycznych.

Zdaniem Sądu, organ naruszył prawo materialne poprzez nie zastosowanie art. 189f § 1 pkt 2 kpa, w sposób mający wpływ na rozstrzygnięcie. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa.

Powyższe okoliczności wynikają natomiast z ustalonego i bezspornego stanu faktycznego. Strona podjęła niezwłocznie działania w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa. Podjęcie działania przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa, jak i na znikomość naruszenia prawa przez skarżącego legły u podstaw zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 kpa. Zdaniem Sądu, wbrew ocenie organu, bezsporne okoliczności niniejszej sprawy uzasadniają odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.

Organ, wskutek błędnej oceny stanu faktycznego, nie zastosował dyrektyw wymiaru kary, uzasadniających, w okolicznościach bezspornego stanu faktycznego od niej odstąpienie, stad zachodzi bezprzedmiotowość rozstrzygnięcia. Należało zatem uchylić obie zaskarżone decyzje organów i umorzyć postępowania administracyjne na mocy art. 145 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym i drugim wyroku.

O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w kwocie 400 złotych, na które składa się wpis w tej wysokości ustalony na mocy § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2003, Nr 221, poz. 2193).