Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1277/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 par 1, art. 58 par 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 6 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.O. na informację Zarządu Województwa z dnia 18 czerwca 2019r., nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu postanawia: 1. odmówić skarżącemu przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, 2. odrzucić skargę, 3. zwrócić skarżącemu kwotę 200 zł (dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi podlegającej odrzuceniu.


UZASADNIENIE

P.O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na informację Zarządu Województwa z dnia 18 czerwca 2019r. o nieuwzględnieniu protestu złożonego w sprawie negatywnej oceny projektu.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 lipca 2019 r., doręczonym na adres skarżącego i odebranym przez dorosłego domownika w dniu 19 lipca 2019 r. (k. 19) wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi przez podanie numeru PESEL, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania.

Pismem z dnia 31 lipca 2019 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, jednocześnie go uzupełniając. Wskazał, że w dniach od 12 do 27 lipca 2019 r. przebywał na urlopie wypoczynkowym za granicą, a przesyłkę odebrała sąsiadka. Skarżący przesyłkę otrzymał dopiero w dniu 30 lipca 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Ponieważ wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie odpowiadała wymogom z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", w myśl którego pismo będące pierwszym pismem w sprawie powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku –zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 lipca 2019 r. zobowiązano skarżącego w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. do uzupełnienia wskazanego braku formalnego, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania.

Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca powyższe wezwanie doręczona została na adres skarżącego i odebrana została przez H.P. Doręczyciel zaznaczył na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, że ww. jest dorosłym domownikiem.

Zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma.

Pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki sądowej jest dokumentem urzędowym potwierdzającym fakt i datę doręczenia. Służy mu więc domniemanie prawdziwości i autentyczności, które może zostać obalone przez stronę. W tej konkretnej sprawie skarżący nie zdołał tego jednak dokonać. Wskazał on wprawdzie, że przesyłka odebrana została przez sąsiadkę, niemniej jednak okoliczności tej nie udowodnił, ani choćby nie uprawdopodobnił. Same gołosłowne twierdzenie nie może podważyć treści dokumentu urzędowego, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru.

Uznać zatem należy, że przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi została doręczona skarżącemu w dniu 19 lipca 2019 r., zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a.

Termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął zatem z dniem 26 lipca 2019 r.

Skarżący uzupełnił brak formalny skargi w dniu 31 lipca 2019r., a zatem z uchybieniem terminu.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Zgodnie jednak z art. 86 § 1 p.p.s.a., w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi termin przywrócić. Warunkami skuteczności takiego wniosku jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 i art. 87 p.p.s.a.) Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkować musi odmową przywrócenia terminu.

W sprawie zachowane zostały warunki formalne umożliwiające merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, tj. został zachowany termin do jego złożenia oraz strona jednocześnie uzupełniła brak formalny skargi, tj. podała numer PESEL. Skarżący jednak nie wykazał okoliczności uprawdopodabniających brak jego winy w uchybieniu terminu.

W orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest pogląd, że jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. A contrario, przywrócenie to może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Oznacza to, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie.

Przyjmuje się także, że przy ocenie winy pożądany jest kompromis polegający na tym, aby z jednej strony nie doprowadzić do pochopnego przywracania terminu, z drugiej zaś, aby na skutek nadmiernej surowości, nie zamknąć stronie drogi do obrony jej praw. Nadto wskazuje się, iż brak winy wnioskodawca winien uprawdopodobnić, a nie udowodnić, co świadczy o odformalizowaniu i uproszczeniu postępowania. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód, niedającym pewności, lecz jedynie wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o danym fakcie. Uprawdopodobnienie prowadzi do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie rzeczywiście miało miejsce. Ustawodawca celowo w tym zakresie dopuszcza środek dowodowy mniej pewny, aby tym samym ułatwić zainteresowanemu przedstawienie swych racji. Uprawdopodobnienie przyczyny spóźnienia zastępuje formalny dowód, lecz nie jest równoznaczne z gołosłownym podaniem przez wnioskodawcę przyczyny niezachowania terminu, chyba że przyczyna ta jest powszechnie znana.

W rozpatrywanej sprawie skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił podniesionych we wniosku okoliczności, mających usprawiedliwiać uchybienie przez niego terminowi do uzupełnienia braku formalnego skargi, ograniczając się wyłącznie do gołosłownych twierdzeń. Skarżący zatem nie uprawdopodobnił, że w okresie od 12 do 27 lipca 2019 r. przebywał na urlopie wypoczynkowym za granicą oraz że wbrew adnotacji widniejącej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, została ona odebrana nie przez dorosłego domownika, lecz przez sąsiadkę.

Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Tego skarżący nie wykazał.

W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uznania, iż strona skarżąca bez swej winy uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi, Sąd na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Wobec odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł o jej odrzuceniu.

O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.