Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 871/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61a § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 listopada 2016 r. sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmian w ewidencji gruntów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego, po rozpoznaniu zażalenia K. W. (dalej także: skarżący) utrzymał w mocy postanowienie Starosty L. z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zmian zapisów ewidencji gruntów obrębu [...], jednostka ewidencyjna [...], dotyczących działek nr: [...], polegających na wykreśleniu zapisu "użytek gruntowego Bi - inne tereny zabudowane" i wpisanie w to miejsce - "użytek grunty rolne".

W uzasadnieniu tego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że jak prawidłowo przyjął organ pierwszej instancji, w niniejszej sprawie zachodziła "inna uzasadniona podstawa" uniemożliwiająca wszczęcie postępowania – stosownie do art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej: "k.p.a."). Rozstrzygana sprawa została już bowiem wcześniej rozstrzygnięta prawomocną decyzją Starosty L. z dnia [...] września 2014 r., znak: [...]

W skardze do Sądu na powyższą decyzję oraz w piśmie procesowym z dnia [...] września 2016 r. skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji, z uwagi na naruszenie art. 6, 7, 75, 78 i 156 § 1 k.p.a., poprzez uchybienie regułom postępowania wynikającym z tych przepisów. Uzasadniając te zarzuty skarżący przywołał obszerne fragmenty kilkunastu orzeczeń sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 61a § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Stwierdzić trzeba, że odmowa wszczęcia postępowania następuje z przyczyn o charakterze procesowym, które czynią stosowny wniosek niedopuszczalnym. Organ na tym etapie postępowania bada zatem, czy zachodzą podstawy do wszczęcia postępowania, dokonując oceny, czy istnieją przesłanki procesowe uniemożliwiające merytoryczne rozpoznanie wniosku. Oznacza to, że odmowa wszczęcia postępowania ma miejsce w sytuacjach oczywistych, nie wymagających przeprowadzenia dowodów. Na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi bowiem postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. Z treści art. 61a § 1 k.p.a. wynikają dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną postępowania (B. Adamiak, Komentarz do art. 61a K.p.a., w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2016, SIP Legalis, nb. 8).

Zdaniem Sądu, prawidłowo oceniły organy, że w rozpoznanej sprawie zachodziła "inna uzasadniona podstawa", uniemożliwiająca wszczęcie postępowania w myśl art. 61a § 1 k.p.a. Niewątpliwie toczyło się już bowiem jurysdykcyjne postępowanie administracyjne dotyczące sprawy, której wszczęcia domaga się obecnie skarżący, to jest dotyczące żądania zmian zapisów ewidencji gruntów obrębu [...], jednostka ewidencyjna [...], dotyczących działek nr: [...], polegających na wykreśleniu zapisu "użytek gruntowego Bi - inne tereny zabudowane" i wpisanie w to miejsce - "użytek grunty rolne".

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu [...] maja 2014 r. do Starostwa Powiatowego w L. skarżący złożył wniosek o zmianę użytku gruntowego w działkach nr: [...] położonych w obrębie [...], gmina B., z "Bi" (inne tereny zabudowane) na "R" (grunty rolne), zgodnie z zapisami w dziale I księgi wieczystej nr [...] [...] prowadzonej dla tej nieruchomości, załączając kopię odpisu z tej księgi. Po rozpatrzeniu tego wniosku, organ decyzją z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], odmówił wprowadzenia żądanej zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [...], utrzymał tę decyzję w mocy, zaś skarga złożona przez stronę na tę decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawomocnym wyrokiem z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt. III SA/Lu 94/15.

W dniu [...] marca 2016 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło zgłoszenie skarżącego dotyczące zmian danych ewidencji gruntów i budynków, w odniesieniu do działek nr [...] i [...], położonych w [...], gmina B., w zakresie wykazania użytków w powyższych działkach jako grunty rolne. Skarżący wskazał, że ww. działki są wykazane w księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w K. Nr [...] [...], w której ujęte są jako grunty rolne. Na potwierdzenie żądania dołączył poświadczoną notarialnie kserokopię oświadczenia geodety uprawnionego W. J. z przeprowadzonej wizji lokalnej z dnia [...].02.2016 r., sporządzonej w związku z realizacją pracy geodezyjnej zgłoszonej w PODGiK w L. w dniu [...] lutego 2016 r. Geodeta ta oświadczyła, że omawiany grunt jest zabudowany na działkach nr [...], a budowle nie stanowią domów mieszkalnych, lecz budynki gospodarcze wykorzystywane do chwili obecnej do produkcji rolnej.

W tej sytuacji pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. organ pierwszej instancji wezwał skarżącego do usunięcia braków wskazanego zgłoszenia, poprzez dostarczenie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego – wymaganej art. 24 ust. 2b pkt 4 lit. h ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520; dalej także: "ustawa" – obejmującej żądane zmiany oraz ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu gleboznawczej klasyfikacji gruntu, zgodnie z art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. d w związku z art. 23 ust. 3 pkt 1 lit g ustawy. Jednocześnie organ poinformował wnioskodawcę, że przedłożone oświadczenie nie jest dokumentem, o którym mowa w art. 24 ust. 2b pkt 4 lit. h ustawy, będącym podstawą do wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów.

W dniu [...] kwietnia 2016 r. do Starosty wpłynął wniosek skarżącego z dnia [...] kwietnia 2016 r. o dopuszczenie w prowadzonym z jego wniosku postępowaniu znak: [...] dowodu urzędowego w postaci oświadczenia geodety uprawnionego W. J. z dnia [...] lutego 2016 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że na jego zlecenie geodeta uprawniony dokonała wizji lokalnej w dniu [...] lutego 2016 r. i na tą okoliczność złożyła oświadczenie w tym samym dniu. Wnioskodawca podniósł, że z oświadczenia tego wynika, że działki nr [...] wchodzą w skład gospodarstwa rolnego, są zabudowane budynkami gospodarczymi wykorzystywanymi do produkcji rolnej do chwili obecnej, a ponadto nie mają określonych granic i stanowią jedną wielkość. Wskazał również, że z istoty jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego wynika, że nie można w nim co do zasady pozostawić adresatom przyszłej decyzji zadania wyjaśnienia okoliczności sprawy zgodnie z prawdą, gdyż obowiązek ten spoczywa na działającym w tym zakresie z urzędu organie administracji publicznej.

W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości tożsamość żądania obecnie podnoszonego przez stronę z istotą sprawy, zakończonej wspomnianą wyżej decyzją organu odwoławczego z dnia [...] grudnia 2014 r. Zarówno bowiem treść wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2014 r., jak i z dnia [...] marca 2016 r. dotyczy zmian użytków w działkach nr [...] i [...] położonych w obrębie Ł., przy czym stan prawny pozostaje w tym zakresie niezmieniony.

Skoro zatem w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocna decyzja orzekająca o odmowie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków, w żądanym obecnie przez skarżącego zakresie, obowiązkiem organów obu instancji było orzeczenie o odmowie wszczęcia postępowania w zakresie aktualizacji operatu ewidencyjnego w odniesieniu do użytków gruntowych w działkach nr [...] i [...], położonych w obrębie Ł., na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Oczywiste jest bowiem, że w razie wszczęcie postępowania w tej sprawie i wydania merytorycznej decyzji kończącej postępowania, organy dopuściłyby się istotnego naruszenia zasady trwałości decyzji ostatecznych, skutkującego – z mocy art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. – stwierdzeniem nieważności wydanej decyzji.

Niezasadne były również pozostałe zarzuty zawarte w skardze oraz we wspomnianym piśmie procesowym.

Wbrew zarzutom skarżącego organy obu instancji wyjaśniły w sprawie wszystkie istotne okoliczności sprawy, zgodnie z wymogami określonymi w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a organ odwoławczy – również zgodnie z art. 136 k.p.a.

Podkreślić bowiem należy, że wbrew zarzutom skarżącego, organy nie mogły uwzględnić wniosku strony o dopuszczenie dowodu w postaci oświadczenia geodety uprawnionego W. J. z dnia [...] lutego 2016 r. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Trzeba mieć jednak na uwadze, że może to nastąpić wyłącznie w toku administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego, które w niniejszej sprawie postępowanie nie mogło być prowadzone, z uwagi na zachodzącą podstawę do odmowy wszczęcia postępowania.

Ponadto Sąd nie dopatrzył się naruszenia w niniejszej sprawie innych przepisów postępowania, które to naruszenie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), skargę oddalił.