Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 230/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1, 2, 3, art. 32, art. 83 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2009 nr 205 poz 1585
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Jarosław Szaro WSA Kazimierz Włoch /spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita- Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 maja 2013r. sprawy ze skargi "A" spółka z o.o. z siedzibą w K. D. w upadłości układowej na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i FGŚP - oddala skargę-


UZASADNIENIE

I SA/Rz 230/13

UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 17.07.2012 r. "A" sp. z o. o. z siedzibą w K.D. (zwana dalej spółką lub skarżącą w upadłości układowej), zwróciła się prośbą o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i FGŚP, wynikających ze zgłoszonego obowiązku ubezpieczeń pracowników.

W oparciu o art. 28 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2009r. Nr 205, poz. 1585 ze zm., dalej u.s.u.s.), Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej ZUS) rozpatrzył ww. wniosek, pod względem spełniania warunków umorzenia należności, uwzględniając przesłankę całkowitej nieściągalności.

ZUS przeprowadził analizę finansowo – ekonomiczną spółki w celu sprawdzenia, czy znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i czy kwalifikuje się do otrzymania ewentualnej pomocy publicznej w ramach pomocy de minimis. Wykorzystał w tym celu dokumentację wymiarową od 2008 r. oraz informacje zawarte w deklaracjach VAT – 7 i VAT – 7K za lata 2008 – 2011. Mając na względzie wysokość uzyskiwanych dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej, po przeprowadzeniu oceny ratingowej kondycji ekonomiczno – finansowej, zaliczono spółkę do kategorii CCC i poniżej, która określa przedsiębiorców o bardzo dużym ryzyku kredytowym i niskiej płynności finansowej, nawet w dogodnych warunkach prowadzenia działalności gospodarczej. Kategoria ta obejmuje podmioty o niskim lub bardzo niskim poziomie odzyskania wierzytelności w przypadku ich niewypłacalności, a w skrajnych sytuacjach, nawet upadłości, bez uzyskania dodatkowego wsparcia z zewnątrz. Z uwagi na uzyskanie przez spółkę ww. kategorii ratingowej, przeprowadzono dodatkową analizę wskaźników sytuacji finansowej wnioskodawcy. W jej wyniku stwierdzono, że pomimo niezadowalających wskaźników wyliczonych na podstawie danych pozyskanych od płatnika oraz pogorszenia sytuacji finansowo – ekonomicznej spółki, nie znajduje się ona w trudnej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu Wytycznych Wspólnotowych, dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. U. UE C z 2004 r. Nr 244, poz. 2). Powyższe zostało również potwierdzone w stosownym oświadczeniu spółki.

ZUS na podstawie bilansów stanu kapitału podstawowego spółki stwierdził, że nie jest spełnione kryterium, o jakim mowa w pkt 10 ww. Wytycznych (ponad połowa kapitału spółki z o.o. została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy oraz niezależnie od rodzaju spółka spełnia krajowe kryteria podlegania procedurze zbiorowej upadłości). W dalszej kolejności ZUS rozpatrzył wiosek pod względem spełniania kryteriów zagrożonego przedsiębiorstwa, określonych w pkt 11 ww. Wytycznych. Stwierdził także, zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji Europejskiej nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 Traktatu WE do pomocy de minimis (Dz. U. UE L 379 z 2006 r.), że z oświadczenia złożonego przez spółkę wynika, iż w okresie trzech lat budżetowych, poprzedzających złożenie wniosku, uzyskała ona pomoc de minimis o łącznej wysokości 149957,33 zł. W związku z powyższym organ uznał, że spółka kwalifikuje się do udzielenia pomocy de minimis.

W dalszej kolejności ZUS stwierdził, że brak jest podstaw, by umorzyć należności z tytułu składek opisanych we wniosku. Analizując sprawę pod względem wystąpienia całkowitej nieściągalności organ stwierdził, że spółka na dzień 30.06.2012 r. posiada:

- majątek ruchomy i nieruchomy, w tym dwie nieruchomości, budynki i budowle o wartości bilansowej 622 622,61 zł,

- maszyny i urządzenia o wartości bilansowej 1.135.808,04 zł,

- środki transportu o wartości bilansowej 11.400,20 zł (zgodnie z przedłożoną informacją z dnia 22.08.2012r. dokonano sprzedaży samochodów o nr rejestracyjnych [...] i [...] i aktualnie nie figurują w wykazie środków trwałych spółki),

- pozostałe środki trwałe o wartości bilansowej 72,95 zł,

- prawo wieczystego użytkowania gruntów o wartości bilansowej 60.000,00 zł,

- środki trwałe w budowie (54.804,89 zł).

Stwierdzono, że na ww. majątku Zakład może dokonać zabezpieczenia poprzez zastaw skarbowy i wpis hipoteki przymusowej. Wskazano, że spółka posiada również wierzytelności w łącznej kwocie 800 559,16 zł, która na dzień 30.06.2012r. przewyższa wysokość figurującego zadłużenia wobec Zakładu z tytułu nieopłaconych składek wraz z odsetkami i kosztami upomnienia o kwotę 88.955,68 zł. Dlatego zdaniem organu należy sądzić, iż w przypadku spłaty wierzytelności, spółka będzie w stanie uregulować istniejące zaległości z tytułu składek.

Z przedłożonej przez spółkę dokumentacji wynika, że korzysta z kredytów bankowych zarówno na potrzeby inwestycyjne, jak również na finansowanie bieżącej działalności. Zgodnie z oświadczeniem płatnika, raty kredytów do chwili obecnej są regulowane terminowo.

W ocenie ZUS konieczność regulowania innych posiadanych przez spółkę zobowiązań nie może mieć wpływu na umorzenie nieopłaconych należności z tytułu składek, ponieważ zobowiązania podatkowe są należnościami o charakterze publicznoprawnym, a obowiązek ich ponoszenia obciąża każdego obywatela, co wynika z art. 84 i art. 217 Konstytucji RP. Obciążenia o charakterze prywatnym i konsumpcyjnym, które zostały zaciągnięte dobrowolnie, nie mogą być zatem traktowane priorytetowo w stosunku do tych obligatoryjnych, nałożonych w drodze ustawy.

Powołana w odwołaniu przyczyna powstania przedmiotowych zaległości, wynikająca z kryzysu gospodarczego, nie może w ocenie ZUS przemawiać za umorzeniem zaległych składek.

W związku z powyższym, Zakład Ubezpieczeń Społecznych, decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...], na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3,art. 28 ust 1-3 oraz art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U z 2009r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.) odmówił umorzenia należności z tytułu składek na:

- Fundusz Ubezpieczeń Społecznych za zatrudnionych pracowników za okres od 06.2010 r. do 06.2012 r. w łącznej kwocie 275.916,09 zł - w tym składek finansowanych przez płatnika w wysokości 212.421,29 zł i odsetek na dzień 17 VII 2012r. w kwocie 63.442zł plus koszty upomnienia - 52,80 zł,

- ubezpieczenie zdrowotne łącznej kwocie 17.166,75 zł - odsetek naliczonych na dzień 17 VII 2012r. w kwocie 17.115zł plus koszty upomnienia - 51,75zł,

- Fundusz Pracy i FGŚP za zatrudnionych pracowników za okres: 08.2010 r., od 03.2011 r. do 06.2012 r. w łącznej kwocie 29.109,18 zł - w tym składek w wysokości 26.517,98 zł, odsetek naliczonych na dzień 17 VIII 2012r. w wysokości 2.556 zł plus koszty upomnienia w kwocie 35,20 zł.

"A" sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu zakwestionowała ustalenia ZUS, iż nie jest podmiotem zagrożonym i tym samym nie kwalifikuje się do przyznania pomocy de minimis. Wskazała bowiem, że z analizy sprawozdań, w szczególności za okres ostatnich miesięcy, poprzedzających złożenie wniosku wynika, że spółka spełnia kryteria określone w prawie krajowym, dotyczące podlegania zbiorowej procedurze upadłościowej. W dniu 10.09.2012 r. Sąd Rejonowy w T. wydał postanowienie o ogłoszeniu upadłości spółki z możliwością zawarcia układu. Skarżąca wskazała również, że wykazuje typowe oznaki zagrożenia, o których mowa w pkt 11 Wytycznych wspólnotowych. Dodatni wynik finansowy, wykazywany za lata 2010-2011 jest dodatni w granicach błędu. Na dzień 30.06.2012 r. spółka odnotowała stratę na poziomie minus 136.157,81 zł, tj. równą 1/5 kapitału. Przychody wykazywane za lata 2010-2011 na dzień 30.06.2012 r. wykazują stałą tendencję spadkową. Wartość zapasów za lata 2010-2011 oraz na dzień 30.06.2012 r. odbiega od wartości rynkowej. Wartość aktywów ciągle maleje, skoro w okresie 3 lat zmniejszyła się o ponad 20%. Pod koniec 2011 r. i w pierwszej połowie roku 2012 radykalnemu zmniejszeniu uległa ilość zleceń i wielkość budżetu na druk książek i materiałów reklamowych, co skutkowało zwiększeniem konkurencji na rynku poligraficznym i spadkiem cen o prawie 30 %. Wzrosły koszty produkcji ze względu na niekorzystny kurs euro do złotego. Bilans spółki sporządzony na dzień 30.06.2012 r. wskazuje, że majątek ruchomy i nieruchomy pokrywa jedynie zobowiązania wobec banków. Na maszynie poligraficznej został ustanowiony zastaw rejestrowy na rzecz banku, nieruchomości są objęte hipotekami przekraczającymi wartość rynkową. Posiadane wierzytelności w wysokości 800.559,16 zł nie są w pełni ściągalne. Część z nich ulega potrąceniu z niektórymi zobowiązaniami, ze względu na sposób rozliczania z kontrahentami spółki. Porównanie nominalnej wartości wierzytelności, bez uwzględnienia wysokości zobowiązań nie przedstawia rzeczywistego stanu spółki.

Skarżąca podkreśliła również, że za umorzeniem zaległych składek przemawia interes społeczny, bowiem spółka zatrudnia ok. 35 pracowników i tym samym zapewnia utrzymanie kilkudziesięciu rodzin na terenie szczególnie zagrożonym bezrobociem. Spółka posiada plan naprawczy, zmierzający do zachowania miejsc pracy. Ponadto, występują przesłanki uprawniające stwierdzenie, że wierzyciele prywatni wyrażą zgodę na zawarcie układu. W przypadku egzekucji przez ZUS zaległości objętych wnioskiem, wyprowadzenie spółki ze stanu zagrożenia nie powiedzie się i nastąpi ogłoszenie upadłości likwidacyjnej.

ZUS, decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 20 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W uzasadnieniu podał, że zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 Traktatu do pomocy de minimis, pomoc ta nie może zostać udzielona m.in. przedsiębiorcy, znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych, dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw ( Dz. U. UE C 244 z 1 października 2004 r.).

Zatem ZUS stwierdził, że argumentacja zawarta we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż spółka jest podmiotem zagrożonym w rozumieniu ww. Wytycznych zasługuje na uwzględnienie.

Wyniki analizy wskaźnikowej, wskazujące na problemy ekonomiczne przedsiębiorcy oraz upadłość ogłoszona w celu zawarcia układu z wierzycielami, oznaczają konieczność zweryfikowania stanowiska, zawartego w zaskarżonej decyzji.

ZUS, rozpoznając sprawę ponownie stwierdził więc, że spółka znajduje się w trudnej sytuacji finansowej w rozumieniu ww. Wytycznych wspólnotowych a złożony przez nią wniosek nie będzie mógł być rozpatrzony pod względem przyznania pomocy de minimis. Zatem wskazano, że w toku postępowania przed organem I instancji, ZUS powinien poinformować spółkę o braku możliwości udzielenia pomocy de minimis i wezwać ją do uzupełnienia wniosku, poprzez wskazania innego rodzaju pomocy, o jaką będzie się ubiegać.

"A" sp. z o.o. złożyła skargę na powyższą decyzję i wniosła o jej uchylenie oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 75, art. 77, art. 84 w związku z art. 89 i art. 80 k.p.a., a także art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a. W lakonicznym uzasadnieniu skarżąca spółka stwierdziła, że ZUS bezpodstawnie przyjął, iż wniosek o umorzenie należnych składek jest bezprzedmiotowy. W związku z powyższym sprawa powinna być skontrolowana przez sąd administracyjny.

W odpowiedzi na skargę ZUS wniósł o jej oddalenie z przyczyn przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Umorzenie składek ubezpieczeniowych, którego domagała się skarżąca Spółka, stanowi rodzaj pomocy de minimis, której limity i zasady udzielania uregulowane zostały nie tylko w ustawodawstwie krajowym, ale również w przepisach prawa europejskiego, tj. w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006r. w sprawie stosowani art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy, de minimis (Dz.Urz. UEL 06.379.5) określającego zasady udzielania pomocy w ramach zasady de minimis. Z tego względu umarzanie należności składkowych w niniejszej sprawie podlega ustawie z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. z 2007r. Nr 59, poz. 404 ze zm.). Art. 37 powyższej ustawy stanowi, że podmiot ubiegający się o pomoc de minimis zobowiązany jest do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy:

1) wszelkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w celu, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu dwóch poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis w rolnictwie otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie,

2) informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis, dotyczących w szczególności wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz wielkości i przeznaczenia pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis.

Analiza art. 37 ust. 1 wyżej cytowanej ustawy prowadzi do wniosku, że w postępowaniu o umorzenie należności z tytułu składek w ramach pomocy de minimis, organ zobowiązany był zbadać, czy strona skarżąca spełniła wymogi formalne przewidziane w tym przepisie, a następnie czy mieści się ona w zakresie podmiotowym udzielenia pomocy publicznej, a następnie jeżeli ustali, że strona nie jest wykluczona z tej pomocy, to powinien rozważyć próg pomocowy stosownie do art. 11 tej ustawy.

Przepisy wspólnotowe przewidują środki przeciwko zakłóceniu konkurencji na rynku wewnętrznym przez państwa członkowskie w drodze pomocy państwa. Na ich podstawie możliwe są określone rodzaje pomocy dozwolonej oraz dopuszczalnej. Wśród pomocy dopuszczalnej wymienia się pomoc horyzontalną, czyli pomoc udzielaną przedsiębiorcom niezależnie od tego w jakich regionach i w jakich sektorach prowadzą oni swoją działalność gospodarczą. Rada upoważniła Komisję Europejską do wydania rozporządzenia wyłączającego dla pomocy de minimis, określającego próg pomocy dopuszczalnej, nie wymagającej zgłoszenia. Badanie zgodności aktu prawa krajowego, z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji sprowadza się wyłącznie do ustalenia, czy przyznawana pomoc nie narusza warunków określonych w rozporządzeniu komisji (WE), w tym czy nie jest wyższa aniżeli maksymalne kwoty określone w rozporządzeniu. Ostatecznie więc wydanie przez Komisję (WE) rozporządzenia, w którym określono pułap pomocy de minimis nie oznacza dla normo dawcy krajowego automatycznego obowiązku udzielania pomocy publicznej, a jedynie obowiązek rozważenia, czy warunki określone w rozporządzeniu Komisji nie zostały naruszone.

Art. 1 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 zawiera zakres podmiotowy co do udzielania pomocy de minimis. Z treści art. 1 ust. 1 wynika, że rozporządzenie stosuje się do pomocy przyznawanej podmiotom gospodarczym we wszystkich sektorach, z wyjątkiem pomocy przyznawanej podmiotom enumeratywnie określonym od lit. a) do h).

Zbadanie, wobec tego wymagało, czy skarżąca w ogóle podlega pomocy w tym trybie, czy też jest podmiotowo wyłączona i dlaczego.

Natomiast przepis prawa krajowego tj. § 5 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007r. w sprawie udzielania niektórych ulg w ramach pomocy de minimis (Dz.U. Nr 76, poz. 498) stanowi, że o pomoc może ubiegać się jedynie podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Definicje przedsiębiorcy określa zaś art. 4 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2007r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.), w rozumieniu którego przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna nie będąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną. Idea pomocy publicznej jak i pomocy de minimis, polega na tym, że może być ona udzielana na określonych warunkach tylko przedsiębiorcom. Katalog wyłączeń do stosowania pomocy w ramach de minimis zawarty jest w artykule 1 ust. 1 pkt a-h wyżej cyt. Rozporządzenia komisji (WE) Nr 1998/2006, przy czym punkt h stanowi, że przedmiotowej pomocy nie stosuje się do podmiotów gospodarczych znajdujących się w trudnej sytuacji.

Zgodnie z art. 10 Komunikatu Komisji - Wytyczne Wspólnotowe Dotyczące Pomocy Państwa w Celu Ratowania i Restrukturyzacji Zagrożonych Przedsiębiorstw (2004/C244/02 przedsiębiorstwo jest zagrożone w następujących okolicznościach:

a) w przypadku Spółki z o.o., jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta tego kapitału w okresie poprzedzających 12 miesięcy lub

b) w przypadku Spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi Spółki, jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy, lub

c) niezależnie od rodzaju Spółki, jeżeli spełnia ona kryteria w prawie krajowym w zakresie podlegania zbiorowej procedurze upadłościowej.

Natomiast pkt 11 powyższego Komunikatu Komisji stanowi, że nawet gdy nie zachodzi żadna z okoliczności wymienionych w pkt 10, przedsiębiorstwo może nadal być uznane za zagrożone, w szczególności, gdy występują typowe oznaki, takie jak rosnące straty, malejący obrót, zwiększanie się zapasów, nadwyżki produkcji, zmniejszający się przepływ środków finansowych, rosnące zadłużenie, rosnące kwoty odsetek i zmniejszająca się lub zerowa wartość aktywów netto. W niektórych poważnych przypadkach, przedsiębiorstwo może już znajdować się w sytuacji niewypłacalności lub być przedmiotem zbiorowego postępowania upadłościowego prowadzonego zgodnie z prawem krajowym. W tej ostatniej sytuacji, niniejsze wytyczne stosuje się do każdej pomocy przyznanej w kontekście takiej procedury, która prowadzi do utrzymania przedsiębiorstwa na rynku. W każdym przypadku przedsiębiorstwo zagrożone kwalifikuje się do pomocy tylko wtedy, gdy ewidentnie nie może odzyskać płynności dzięki środkom własnym lub środkom uzyskanym od właścicieli/akcjonariuszy lub ze źródeł rynkowych.

W niniejszej sprawie niezależnie od tego, że postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z dnia 10 wrześnie 2012r. sygn. akt V1 GU 18/12, ogłoszono upadłość Spółki z możliwością zawarcia układu, to z dokonanej przez organ I instancji analizy finansowej firmy wynika, że w 2012r. Spółka poniosła stratę, w latach 2010-2012 zmalały przychody ze sprzedaży, powiększył się w tym okresie stan zapasów, zmniejszyła się wartość aktywów.

Organ odwoławczy słusznie więc skorygował stanowisko organu I instancji uznające Spółkę za podmiot niezagrożony w rozumieniu powyższych przepisów, uznając go za podmiot zagrożony, wobec którego z tego względu nie może być zastosowana pomoc de minimis.

W wyżej przedstawionym postanowieniu Sądu Rejonowego w T. o ogłoszeniu upadłości Spółki, z możliwością zawarcia układu, pozostawiono upadłemu zarząd własny nad całością majątku. Jednocześnie ustanowiono nadzorcę sądowego - art. 156 § 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2009r. Nr 175, poz. 1361 ze zm.). Zgodnie z art. 76 ust. 1 powyższej ustawy w postępowaniu upadłościowym z możliwością zawarcia układu, zarząd mieniem wchodzącym w skład masy upadłości sprawuje upadły pod nadzorem nadzorcy sądowego. Zgodnie z art. 76 § 3 tej ustawy na dokonanie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu wymagana jest zgoda nadzorcy sądowego, chyba że ustawa przewiduje zgodę rady wierzycieli. Art. 138 ust. 1 powyższej ustawy stanowi, że jeżeli ustanowiono zarząd własny upadłego, nadzorca sądowy wstępuje z mocy prawa do postępowań sądowych i administracyjnych dotyczących masy upadłości prowadzonych na rzecz lub przeciwko upadłemu. Natomiast zgodnie z art. 138 ust. 2 tej ustawy w sprawach cywilnych nadzorca sądowy ma uprawnienia interwenięta ubocznego, do którego stosuje się odpowiednio przepisy o współuczestnictwie jednolitym. Natomiast według art. 138 ust. 3 powyższej ustawy w sprawach o których mowa w ust. 1, uznanie roszczenia, zrzeczenie się roszczenia, zawarcie ugody lub przyznanie okoliczności istotnych dla sprawy przez upadłego, bez zgody nadzorcy sądowego nie wywiera skutków prawnych.

Wobec powyższych należało potraktować nadzorcę sądowego jako uczestnika postępowania sądowego.

Ponieważ organy nie naruszyły prawa materialnego jak i procesowego, w szczególności w postaci art. 7, 8, 10, 75, 77, 84, 89 i 90 kpa, skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 ppsa.