Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 345/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 30c ust 2 i ust 5 pkt 2, art 30e
journal: Dz.U. 2006 nr 227 poz 1658
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.
article: art 49 par 1, art 46, art 47 par 1, art 57 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia NSA Kazimierz Brzeziński Sędzia del. WSA Magdalena Bosakirska Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. H. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 16/10 w sprawie ze skargi M. H. na informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 16/10, pozostawił bez rozpatrzenia skargę M. H. na informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości (LAWP) w L. od oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej.

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia.

M. H. złożył wniosek o dofinansowanie projektu pn. "Zwiększenie konkurencyjności przedsiębiorstwa "A. II" w oparciu o innowacyjność procesową z zakresu technologii ICT" w ramach Działania 1.3 Osi Priorytetowej I Przedsiębiorczość Innowacje Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa L. na lata 2007-2013.

L. Agencja Wspierania Przedsiębiorczości w L. pismem z dnia [...] listopada 2009 r. poinformowała skarżącego o odrzuceniu wniosku.

M. H. złożył protest, nie godząc się z odrzuceniem wniosku.

L. Agencja Wspierania Przedsiębiorczości w L. pismem z dnia [...] grudnia 2009 r., poinformowała M. H. o uznaniu protestu za niezasadny. Jednocześnie skarżącego pouczono, że w terminie 14 dni od otrzymania rozstrzygnięcia protestu może złożyć bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę wraz z kompletną dokumentacją w sprawie obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informację o wynikach procedury odwoławczej.

M. H. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Do skargi załączył wniosek o dofinansowanie, informację o odrzuceniu wniosku, protest, rozstrzygnięcie protestu oraz pisma z [...] lipca 2009 r. i z [...] września 2009 r. będące załącznikami do protestu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie pozostawiając powyższą skargę bez rozpatrzenia wskazał, że z treści złożonego wraz ze skargą wniosku o dofinansowanie (str. 26 wniosku) wynika wprost, że integralną jego częścią były składane jako załączniki: dokument potwierdzający formę i charakter prowadzonej działalności, biznes plan, kopie dokumentów potwierdzających sytuację finansową wnioskodawcy, inne załączone do wniosku dokumenty wymagane prawem lub kategorią projektu. Dokumenty te są wymagane przy złożeniu wniosku. W treści wniosku skarżący potwierdził, że dokumenty te złożył wraz z wnioskiem.

Sąd podniósł, że z pisma z dnia [...] listopada 2009 r. zawierającego ocenę projektu oraz z pisma z dnia [...] grudnia 2009 r., informującego o rozstrzygnięciu protestu wynika, że zawarte w nich oceny zostały oparte na ustaleniach dokonanych na podstawie danych podanych przez skarżącego w Biznes Planie stanowiącym załącznik do wniosku o dofinansowanie. Żaden ze wskazanych jako załącznik do wniosku dokumentów nie został dołączony do skargi. Zdaniem Sądu, oznacza to że nie złożono wraz ze skargą kompletnej dokumentacji.

M. H. w skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia, wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, rozpoznanie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz jednocześnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez LAWP oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Na podstawie art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 30 d ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 84, poz. 172 ze zm.; dalej: ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1) art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że enumeratywne wyszczególnienie kompletnej dokumentacji w sprawie obejmuje również załączniki do wniosku, pomimo ich nie wyszczególnienia w dyspozycji przedmiotowego przepisu, a także uznanie, iż w niniejszej sprawie załączniki do wniosku stanowią jego integralną część, pomimo braku takiego zapisu w treści wniosku,

2) art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez uznanie, że wnioskodawca złożył niekompletną dokumentację oraz, że załączniki wyszczególnione na stronie 26 wniosku o dofinansowanie stanowią jego integralną część, co miało wpływ na wynik sprawy w postaci pozostawienia skargi bez rozpatrzenia,

3) art. 2 Konstytucji RP, jako zasady zaufania obywateli do państwa i prawa, w szczególności co do sposobu interpretacji przepisów prawa, w tym przypadku art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, poprzez jego niezastosowanie,

4) art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP jako realizacji prawa do sądu, poprzez jego niezastosowanie.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju posługuje się pojęciem kompletnej dokumentacji, wyjaśniając równocześnie jego znaczenie, poprzez wyszczególnienie dokumentów wymagane przy wniesieniu skargi. Według skarżącego pojęcie kompletnej dokumentacji w istocie oznacza jedynie dokumenty wskazane w dyspozycji art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wykładnia gramatyczna art. 30c ust. 2 powołanej ustawy stanowi, że jedynie wymienione w nim dokumenty, w tym wniosek o dofinansowanie, są wymagane do uznania skargi jako kompletnej. Ustawodawca wskazując wyraźnie co należy rozumieć pod pojęciem kompletnej dokumentacji w sposób wyczerpujący ustalił katalog dokumentów, nie pozwalając na dowolność w tej materii.

Skarżący podniósł, że w dyspozycji art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie wymieniono załączników do wniosku o dofinansowanie stąd ich nie złożenie nie może uzasadniać pozostawienia skargi bez rozpoznania. Jego zdaniem, jeżeli Sąd uzna za konieczne zapoznanie się z treścią załączników może wydać stosowne zarządzenie zobowiązujące stronę do ich złożenia. Jednakże nie jest to tożsame z uznaniem tych załączników za kompletną dokumentację w rozumieniu art. 30 c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Autor skargi kasacyjnej zauważył, że Sąd wydał zarządzenie zobowiązujące LAWP do nadesłania akt i wobec tego dysponował wszystkimi dokumentami złożonymi w toku postępowania o udzielenie dotacji.

Skarżący podniósł, że wniosek na stronie 26 wskazuje listę załączników wymaganych przy złożeniu wniosku, jednakże załączniki te nie są z całą pewnością integralną częścią wniosku. Na powyższe wskazuje nie tylko brak użycia słowa "integralny", ale również charakter tych dokumentów. Wobec powyższego trudno uznać, że wymienione na stronie 26 wniosku załączniki są dokumentami nierozerwalnie związanymi z wnioskiem albowiem odpis dokumentu rejestrowego, biznes plan i kopie dokumentów potwierdzających sytuację finansową wnioskodawcy nie stanowią integralnej części wniosku.

W toku rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zgłoszony został zarzut naruszenia art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, zaś na podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. składają się zarzuty naruszenia art. 30c ust. 2 i art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej wiążą się z wykładnią i stosowaniem przepisów ustawy z dnia 6 października 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz. U. Nr 216, poz. 1370).

Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z przyjętą w tej ustawie zasadą odpowiedniego stosowania przepisów p.p.s.a. Odpowiednie stosowanie przepisów prawa polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio stosowany.

Zgodnie z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju "W zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, 150 i 152 tej ustawy". Opisany w art. 30e omawianej ustawy zakres wyłączeń stosowania przepisów p.p.s.a., nie oznacza jednak, że wszystkie niewymienione w tym przepisie jednostki redakcyjne p.p.s.a. mają zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach uregulowanych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Należy zauważyć, że ustawodawca ustanawiając w art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zasadę, że przepisy p.p.s.a. mają zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie jednocześnie wprowadził szczególne regulacje, wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych w art. 30e jednostek redakcyjnych p.p.s.a., względnie powodujące daleko idące modyfikacje w stosowaniu przepisów p.p.s.a.

Stosownie do art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wnoszona przez wnioskodawcę, w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy. Zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia.

W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto spełniać wymogi określone w pkt 1-3 tego przepisu. To oznacza, że skarga, jak każde pismo strony, powinna zawierać elementy wskazane w art. 46 p.p.s.a. Z kolei art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

W związku z powyższymi uregulowaniami zawartymi w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi istota zagadnienia objętego zarzutami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy "skarga niekompletna" w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju obejmuje swą definicją "warunki formalne pisma", o których mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a.

Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w Rozdziale I Działu III "Pisma w postępowaniu sądowym" określają wymagania formalne jakim powinno odpowiadać pismo w postępowaniu sądowym. Wspomniane regulacje, a także zawarte w Rozdziale II tego Działu zatytułowanego "Skarga" (np. art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt 3) wskazują, że przez "warunki formalne", o których mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć warunki określone w art. 46–48 i art. 57 § 1 tej ustawy.

Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie posługuje się pojęciem "warunki formalne", lecz pojęciem " skarga niekompletna ", stanowiąc w art. 30c ust. 5 pkt 2, że wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. "Skarga niekompletna" w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oznacza braki w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 zd. 1 tej ustawy.

Należy również zauważyć, że skarga o której mowa w art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, jako pismo procesowe w rozumieniu art. 45 p.p.s.a., musi spełniać wymagania wymienione w art. 46 i art. 57 § 1 p.p.s.a., a ponadto powinny być do niej dołączone odpisy (art. 47 § 1 p.p.s.a.) – jednakże braki w tym względzie nie czynią skargi niekompletnej w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Przedstawione unormowania prowadzą do wniosku, że skarga, o której mowa w art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – aby została rozpoznana przez sąd administracyjny – powinna być kompletna (a więc musi zawierać dokumentację wyraźnie określoną w art. 30c ust. 2 zd. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) oraz nie może zawierać braków formalnych jako pismo procesowe (a więc musi spełniać wymagania określone w art. 46, art. 47 § 1 i art. 57 § 1 p.p.s.a.). Różne są natomiast skutki prawne w przypadku złożenia skargi niekompletnej od skutków złożenia skargi zawierającej braki formalne. W przypadku wniesienia skargi obarczonej brakami formalnymi (to jest niespełniającej wymogów z art. 46, art. 47 § 1 lub art. 57 § 1 p.p.s.a.) – z uwagi na brak odmiennej regulacji w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – przewodniczący winien wezwać stronę skarżącą do uzupełnienia tychże braków formalnych w trybie art. 49 p.p.s.a. Odmiennie natomiast uregulowane są skutki złożenia skargi niekompletnej (to jest niezawierającej dokumentacji określonej w art. 30c ust. 2 zd. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). W takim przypadku ustawodawca wyraźnie określił skutek w postaci pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Z uwagi na to, że kwestia kompletności skargi oraz skutków braku tej kompletności została kompleksowo uregulowana w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie ma w tej sytuacji możliwości zastosowania art. 49 p.p.s.a. w celu uzupełnienia tego rodzaju braków.

Istota zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej sprowadza się do tego, czy stanowiący element kompletnej dokumentacji, wniosek obejmuje także załączniki do niego.

Rozważając tę kwestię należy zauważyć, że wynikający z art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju obowiązek wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją sprawy, ma na celu umożliwienie wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu kontrolę negatywnego wyniku procedury odwoławczej. W postępowaniu sądowoadministracyjnym ze skargi, o której mowa w art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wyłączone jest stosowania art. 52 – 55 p.p.s.a. Jak z tego wynika na właściwej instytucji zarządzającej lub pośredniczącej nie ciąży obowiązek przedstawienia sądowi odpowiedzi na skargę wraz z aktami sprawy, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając skargę, dysponuje zatem tylko dokumentacją wniesioną przez skarżącego. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w omawianym postępowaniu nie wyłączono stosowania art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wojewódzki sąd administracyjny, by mógł prawidłowo ocenić legalność zaskarżonego aktu musi dysponować kompletną dokumentacją, która była przedmiotem oceny w toku procedury odwoławczej. Oznacza to, że wniosek o dofinansowanie, stanowiący niezbędny element kompletnej dokumentacji, powinien odpowiadać wnioskowi złożonemu w ramach konkursu.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne między stronami jest to, że wraz ze skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący nie złożył załączników do wniosku o dofinansowanie. Nie może ulegać wątpliwości, że wniosek ten powinien być kompletny.

W związku z tym należało rozważyć, czy załączniki do wniosku w istocie stanowiły, jak przyjął Sąd pierwszej instancji, integralną część wniosku, a ich brak uniemożliwiał uznanie dokumentacji za kompletną.

W rozpoznawanej sprawie wykładnia pojęcia wniosku wymaga odwołania do Kryteriów wyboru projektów w ramach I Osi Priorytetowej "Przedsiębiorczość i innowacja" i II Osi Priorytetowej "Infrastruktura ekonomiczna" Regionalnego Programu Operacyjnego województwa l. na lata 2007 – 2013 (dostępny na stronie internetowej LAWP [...]). Według zasad w nich określonych odbywała się ocena projektów konkursowych, w tym złożonego przez skarżącego. Jak już wspomniano skarżący złożył wniosek o dofinansowanie w ramach I Osi Priorytetowej "Przedsiębiorczość i innowacja" działanie 1.3. Kryteria formalne dla oceny projektów konkursowych w ramach I Osi Priorytetowej "Przedsiębiorczość i innowacja" działania 1.1 – 1.7 przewidywały stosowanie kryteriów formalnych dopuszczających i kryteriów formalnych poprawności. Jak wynika z przyjętych kryteriów niespełnienie któregokolwiek z wymaganych kryteriów formalnych powoduje odrzucenie wniosku. Ocena merytoryczna nie jest wówczas przeprowadzana. Wśród kryteriów formalnych poprawności oceniano między innymi czy wniosek wraz z załącznikami został złożony w terminie, czy został sporządzony na formularzu udostępnionym przez LAWP w Lublinie, czy wszystkie wymagane rubryki wniosku i załączników są wypełnione, czy kopie dokumentów złożone jako załączniki do wniosku o dofinansowanie są potwierdzone za zgodność z oryginałem w sposób określony w Wytycznych dla Wnioskodawców, czy formularz wniosku o dofinansowanie jest przedłożony w wersji elektronicznej, czy wniosek wraz z załącznikami jest trwale spięty oraz czy wniosek zawiera wszystkie wymagane załączniki. Z powyższego wynika, że wniosek składa się z trzech elementów: formularza wniosku, załączników i elektronicznej wersji wniosku. Tylko wniosek o dofinansowanie zawierający wszystkie wymienione elementy jest wnioskiem kompletnym.

Dodać należy, że skarżący złożył w postępowaniu konkursowym wniosek o dofinansowanie według ustalonego wzoru z załącznikami, które również były przedmiotem oceny.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do przyjęcia, że wniosek poddawany procedurze oceny jest innym wnioskiem, niż ten, o którym mowa w art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że złożenie jedynie formularza wniosku bez załączników nie może być traktowane jako złożenie kompletnej dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wobec przyjęcia, że załączniki stanowią niezbędny element wniosku o dofinansowanie, którego brak prowadzi do odrzucenia wniosku, to stwierdzenie w zaskarżonym postanowieniu, że stanowią one integralną część wniosku było uzasadnione. W konsekwencji Sąd prawidłowo przyjął, że skarga nie była kompletna i na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju pozostawił ją bez rozpatrzenia. Powyższe czyni chybionym zarzut wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 30c ust. 2 i art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Podkreślenia przy tym wymaga, że niedołączenie do skargi załączników do wniosku nie wymagało wezwania strony do uzupełnienia braków skargi ponieważ, jak to już podniesiono, w art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ustawodawca zawarł odmienną regulację w porównaniu do art. 49 § 1 p.p.s.a., w świetle której braki w zakresie kompletności dokumentacji nie są brakami formalnymi skargi w rozumieniu art. 57 § 1 p.p.s.a. i dlatego nie podlegają usunięciu (uzupełnieniu) w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a.

Powyższej oceny nie zmienia okoliczność, że Sąd pierwszej instancji zwrócił się do LAWP o nadesłanie akt i zostały mu one przedstawione. Takie działanie Sądu było sprzeczne z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, który między innymi wyłączył stosowanie art. 54 § 2 p.p.s.a., co oznacza LAWP nie miała obowiązku przesyłania Sądowi akt sprawy. Ponadto należy mieć na uwadze, że obowiązek złożenia kompletnej dokumentacji obciąża wnioskodawcę i działania Sądu w tym zakresie nie mają znaczenia przy badaniu wypełnienia przez skarżącego tego obowiązku.

W tym stanie rzeczy niesłuszne są także zarzuty naruszenia art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. Skarżący upatrywał uchybienia powołanym przepisom poprzez dokonanie przez Sąd pierwszej instancji wykładni art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z pominięciem zasady zaufania obywateli do państwa i prawa oraz w sposób uniemożliwiający realizowanie prawa do sądu. Jak już wskazano przyjęta przez Sąd I instancji wykładnia art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju była prawidłowa i w związku z tym nie spowodowała naruszenia wymienionych norm konstytucyjnych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, redakcja art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie nasuwa wątpliwości co do rozumienia pojęcia "wniosek", w kontekście określonego w tym przepisie obowiązku złożenia kompletnej dokumentacji w sprawie, a tym samym nie narusza konstytucyjnej zasady zaufania obywateli do prawa. Dodać należy, że rozumienie tego pojęcia przez Sąd pierwszej instancji i LAWP było identyczne. W sytuacji, gdy na skutek uchybień skarżącego jego skargę pozostawiono bez rozpatrzenia nie ma podstaw do przyjęcia, że to Sąd, stosując prawidłowo przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, uniemożliwił mu realizację konstytucyjnego prawa do sądu

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.