Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 970/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 5a i b
journal: Dz.U. 2008 nr 141 poz 892
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
article: par. 7 ust. 1 i  par. 27 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 141 poz 1497
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Janusz Walawski, Andrzej Kołodziej (spr.), , Protokolant Elwira Sipak, specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2012 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie przyznania w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatku specjalnego za pełnienie służby w [...] w wysokości [...] zł 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz otrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Kadr MON Nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Ministra Obrony Narodowej na rzecz skarżącego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., na podstawie art. 104 § 1 k.p.a., art. 80 ust. 5a i 5b i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 pkt 2 i § 8 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 ze zm.), przyznał Z. M. w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, tj. w [...] r., dodatek specjalny za pełnienie służby w [...] w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 80 ust. 5a i art. 80 ust. 5b ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zawodowemu spełniającemu jednocześnie warunki do otrzymywania dodatków specjalnych o charakterze stałym z kilku tytułów, przysługuje jeden dodatek specjalny w wyższej stawce miesięcznej. Na podstawie decyzji [...] nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., żołnierz otrzymywał w myśl § 18a rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, od dnia [...] kwietnia 2009 r. do dnia [...] grudnia 2011 r., ostatnio w wysokości [...] zł. Zatem stosownie do § 7 ust.1 pkt 2 cyt. rozporządzenia, przyznano zainteresowanemu dodatek w kwocie [...] zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji Z. M. podniósł, że zgodnie z wykładnią dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 721/10 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 2/11, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej powinien otrzymać dodatek specjalny w wysokości [...] zł, czyli takiej, w jakiej został on przyznany za pełnienie służby w [...], ponieważ dodatek specjalny otrzymywał od [...] lipca 1998 r. do [...] grudnia 2011 r., tj. łącznie ponad 12 lat. Wynika to bowiem z § 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2009 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych.

Odwołujący wskazał ponadto, że zgodnie z przepisami § 27 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia, do celów ustalenia prawa do dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, okres pobierania przez niego dodatku specjalnego dla żołnierzy [...] przed dniem 30 czerwca 2004 r. podlega zsumowaniu z okresem otrzymywania dodatku specjalnego na podstawie § 18 tego rozporządzenia.

Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., działając na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzom zawodowym przysługuje dodatek specjalny za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Natomiast zasady otrzymywania przez żołnierzy zawodowych dodatku specjalnego zostały ustanowione w przepisie art. 80 ust. 5a i 5b powołanej ustawy oraz przepisach wykonawczych. Z powyższych przepisów ustawowych wynika, że żołnierz zawodowy nie może otrzymać dodatku specjalnego z kilku tytułów jednocześnie oraz, iż dodatek ten w ostatnim miesiącu pełnienia służby przysługuje w wysokości proporcjonalnej do okresu jego otrzymywania.

Z kolei zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, do szczególnych właściwości lub warunków pełnienia służby, uprawniających żołnierza zawodowego do otrzymywania dodatku specjalnego, zaliczono (uwzględniając dokonane przez ustawodawcę zmiany):

[...]

Organ wskazał, że Z. M. pełniąc zawodową służbę wojskową otrzymywał następujące dodatki:

[...]

Z kolei z treści § 7 ust. 1 rozporządzenia wynika, że żołnierzowi zawodowemu, który otrzymuje dodatek specjalny, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej przysługuje ten dodatek w pełnej wysokości - jeżeli otrzymywał go przez okres co najmniej 10 lat lub w wysokości 1/10 ostatnio pobranej kwoty dodatku specjalnego za każdy rok - jeżeli otrzymywał go przez okres krótszy niż 10 lat.

W ocenie organu nie istnieje podstawa prawna, która uprawniałaby do połączenia okresów pobierania przez żołnierza zawodowego wymienionych dodatków specjalnych. Z treści art. 80 ust. 1 pkt 1 i ust. 5a wojskowej ustawy pragmatycznej wynika bowiem, że żołnierz zawodowy nie może otrzymać równocześnie dodatku specjalnego z więcej niż jednego tytułu. Minister Obrony Narodowej stwierdził następnie, że w wyniku likwidacji z dniem 30 września 2006 r. Wojskowych Służb Informacyjnych i utworzenia Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Służby Wywiadu Wojskowego, wprowadzono nowy tytuł prawny do wypłaty dodatku specjalnego, tj. wykonywanie czynności operacyjno-rozpoznawczych lub analityczno-informacyjnych w SKW lub w SWW (z uwzględnieniem okresu pobierania dodatku dla żołnierzy WSI do dnia 30 czerwca 2004 r. - na podstawie § 27 ust. 1 rozporządzenia). Przepisy regulujące proces likwidacji WSI oraz powstania SKW i SWW nie zawierały jednak unormowań (np. wzorowanych na przepisie art. 231 Kodeksu pracy), na podstawie których możliwe byłoby "przejście" żołnierzy zawodowych pełniących służbę w WSI do nowych służb z zachowaniem uprawnień nabytych w okresie pełnienia służby w WSI. Konsekwencją braku takiego zapisu oraz zasady nieuwzględniania w okresie pobierania dodatku specjalnego z jednego tytułu okresu pobierania go z drugiego tytułu, było niezamieszczenie regulacji prawnej pozwalającej na sumowanie okresów pobierania tych dwóch wyżej wymienionych dodatków. Rozwiązania takiego nie przewidziano również w nowelizacji rozporządzenia dokonanej z dniem 1 kwietnia 2009 r., w wyniku której zniesiono dodatek specjalny za wykonywanie czynności operacyjno-rozpoznawczych lub analityczno-informacyjnych SKW lub SWW i wprowadzono nowy dodatek z tytułu pełnienia służby w SKW lub SWW przewidziany w przepisie § 18a rozporządzenia.

W ocenie organu przedstawiona sytuacja uniemożliwia zaliczenie do okresu otrzymywania dodatku specjalnego za pełnienie służby w SKW i SWW, okresów pobierania dodatku specjalnego za wykonywanie określonych czynności w WSI, SKW i SWW.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. M. zarzucił jej naruszenie przepisów art. 80 ust. 5a i 5b ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z § 26 w zw. z § 5, § 7 i § 8 oraz § 27 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych oraz w związku z art. 7 i art. 8 k.p.a., art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 64 Konstytucji RP w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP.

Z uwagi na powyższe zarzuty wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji nr [...] Dyrektora Departamentu Kadr MON z dnia [...] stycznia 2012 r. w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał w szczególności, że skarżący otrzymał dodatek specjalny za szczególne właściwości lub warunki pełnienia służby, o którym mowa w art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przez okres co najmniej 10 lat i dlatego winien, na zasadzie art. 80 ust. 5 tej ustawy oraz § 7 powołanego rozporządzenia, mieć przyznany dodatek w ostatnim miesiącu pełnienia służby z uwzględnieniem powyższej okoliczności.

Skarżący podniósł, że przepisy ustawowe (art. 80 ust. 1) określają tytuł uprawniający żołnierzy do otrzymywania określonych i nazwanych dodatków, natomiast przepisy rozporządzenia regulują "tylko" kwestię przesłanek, które muszą być spełnione, aby żołnierz dodatek nazwany, do którego tytuł prawny jest określony w ustawie, otrzymał. W jego ocenie błędne jest stanowisko organu, iż to przepisy wykonawcze ustanawiają tytuł do otrzymywania dodatków i ich rodzaje. Takie podejście powoduje, że organ wszystkie przesłanki określone w § 4 rozporządzenia traktuje jako odrębne tytuły do otrzymywania dodatku specjalnego. Nieuprawnione jest stanowisko organu, zawarte w zaskarżonej decyzji, również z tej przyczyny, że delegacja zawarta w art. 80 ust. 6 wojskowej ustawy pragmatycznej nie dawała Ministrowi Obrony Narodowej kompetencji do określenia dodatków, gdyż te już zostały określone w art. 80 ust. 1 ww. ustawy.

Na poparcie swoich wywodów skarżący powołał orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Ponownie wskazał, że w jego ocenie nie istnieje podstawa prawna pozwalająca na dokonanie wliczenia do okresu pobierania dodatku specjalnego, o którym mowa w art. 80 ust. 5b ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, okresów otrzymywania dodatku podczas służby w SWW przypadających przed dniem 31 marca 2009 r. oraz w WSI. Takiego uprawnienia nie można wywieść z incydentalnego zapisu § 27 rozporządzenia, który wiązał się z wejściem w życie nowej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a zatem nie można mu nadawać znaczenia zasady o charakterze systemowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 80 ust. 5b w zw. z ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), żołnierzowi zawodowemu, który otrzymywał dodatek specjalny za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej, przyznaje się ten dodatek w ostatnim miesiącu pełnienia służby w wysokości uzależnionej od okresu jego otrzymywania.

Natomiast szczegółowe warunki otrzymywania tych dodatków oraz ich wysokość określają przepisy wydanego na podstawie art. 80 ust. 6 ww. ustawy, rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 ze zm.). W myśl § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia, żołnierzowi zawodowemu, który otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, dodatek ten przysługuje:

1. w pełnej wysokości - jeżeli żołnierz otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym przez okres co najmniej 10 lat;

2. w wysokości 1/10 ostatnio pobranej kwoty dodatku specjalnego za każdy rok, w którym żołnierz otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym - jeżeli żołnierz otrzymywał go przez okres krótszy niż 10 lat, z tym że okres przekraczający 6 miesięcy traktuje się jako pełny rok.

W niniejszej sprawie niesporna jest okoliczność, że Z. M. pełniąc zawodową służbę wojskową otrzymywał dodatki specjalne za szczególne właściwości lub warunki pełnienia służby:

[...]

Sporna jest natomiast kwestia sumowania okresów otrzymywania powyższych dodatków dla potrzeb ustalenia wysokości dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu pełnienia przez skarżącego zawodowej służby wojskowej według zasad określonych w § 7 ust. 1 cyt. rozporządzenia.

Minister Obrony Narodowej opierając się na wykładni literalnej przepisów rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych wywiódł, że okres otrzymywania przez skarżącego dodatku specjalnego na podstawie § 18a tego rozporządzenia za pełnienie służby w Służbie Wywiadu Wojskowego nie może być zsumowany z okresami pobierania przez niego dodatku specjalnego za [...]. Brak jest bowiem przepisu analogicznego do § 27 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym okres pobierania dodatku specjalnego dla żołnierza Wojskowych Służb Informacyjnych i Żandarmerii Wojskowej przed dniem 30 czerwca 2004 r. (przyznawanego na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, a wcześniej na podstawie zarządzenia nr 30/MON z 10 kwietnia 1990 r.), traktuje się jako okres otrzymywania dodatku specjalnego, o którym jest mowa odpowiednio w § 9, § 11,§ 15, § 18 albo § 20 tego rozporządzenia. Według organu dodatek specjalny przyznawany na podstawie § 18a rozporządzenia stanowi nowy tytuł do jego wypłaty, na co wskazuje zarówno jego nazwa, jak i wysokość.

Powyższe stanowisko organu jest w ocenie Sądu błędne w świetle wykładni systemowej i celowościowej przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Sąd w całości podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach: z dnia 8 października 2010 r. (sygn. akt II SA/Wa 721/10), 13 stycznia 2012 r. (sygn. akt II SA/Wa 2093/11) oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2011 r. (sygn. akt I OSK 2/11).

Przepisy wojskowej ustawy pragmatycznej oraz ww. rozporządzenia ustanawiają bowiem zasadę, że dodatek specjalny przysługuje za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej, natomiast jego wysokość w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej jest uzależniona od okresu jego otrzymywania (art. 80 ust. 1 pkt 1 i ust. 5b ustawy oraz § 7 ust. 1 rozporządzenia). Jednocześnie brak jest przepisu stanowiącego, że okresu otrzymywania dodatku specjalnego za służbę SKW lub SWW na podstawie § 18a rozporządzenia, nie sumuje się z innymi okresami otrzymywania takiego dodatku dla celów ustalenia prawa do dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu pełnienia służby.

Nie ulega wątpliwości, że skarżący w okresie od [...] grudnia 2007 r. do [...] marca 2009 r. otrzymywał dodatek specjalny za [...] na podstawie § 18 powołanego rozporządzenia. Przepis powyższy regulował wówczas sprawy przyznawania dodatków specjalnych zarówno dla żołnierzy SKW oraz SWW, jak i Żandarmerii Wojskowej.

Na skutek zmiany przepisów rozporządzenia, która weszła w życie 1 kwietnia 2009 r., dodany został do powyższego rozporządzenia sporny § 18a, który reguluje aktualnie kwestie przyznawania dodatków specjalnych wyłącznie dla żołnierzy zajmujących stanowiska służbowe w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego lub Służbie Wywiadu Wojskowego. Jednocześnie zmieniona została dotychczasowa treść § 18 rozporządzenia, który odnosi się obecnie tylko do żołnierzy Żandarmerii Wojskowej. Zmiana przepisów wprowadzona rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 marca 2009 r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 42, poz. 343), rozdzieliła więc dotychczasową wspólną regulację dotyczącą przyznawania dodatków specjalnych dla żołnierzy Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego oraz Żandarmerii Wojskowej. Jak wskazał NSA w powołanym wyżej wyroku był to jednak w dalszym ciągu ten sam dodatek specjalny przyznawany za szczególne właściwości lub warunki służby, który żołnierz pobierał na podstawie § 18 rozporządzenia. [...] Wszystkie wymienione służby charakteryzują się bowiem szczególnymi warunkami uprawniającymi żołnierza do otrzymywania dodatku specjalnego - art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z § 4 rozporządzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił przy tym uwagę, że nie do pogodzenia z zasadami sprawiedliwości społecznej i równości wobec prawa byłoby różnicowanie zasad dotyczących ustalania wysokości dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu pełnienia służby w zależności od tego, czy służba pełniona jest w Żandarmerii Wojskowej, czy jest to Służba Kontrwywiadu Wojskowego albo Służba Wywiadu Wojskowego, a w istocie do tego prowadzi dokonanie literalnej wykładni przepisu § 27 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Zaakceptowanie stanowiska organu co do rozumienia § 27 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia mogłoby prowadzić do tego, że żołnierze zawodowi Żandarmerii Wojskowej w ostatnim miesiącu pełnienia służby otrzymywaliby dodatek specjalny w wysokości wyższej w stosunku do legitymujących się takim samym okresem pobierania dodatku specjalnego żołnierzy Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Służby Wywiadu Wojskowego. Zwrócić bowiem należy uwagę, że dodatek specjalny przysługuje wprawdzie każdemu żołnierzowi pełniącemu służbę w tej instytucji, ale jest on przyznawany w różnej wysokości, w kwocie od 60 zł do 3.750 zł. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasady konstytucyjne wyrażone w art. 2 i 32 Konstytucji RP, stanowiące determinanty wykładni prawa, pozwalają na takie odczytanie normy § 27 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, które zapobiegnie nieuzasadnionemu i krzywdzącemu zróżnicowaniu w tym zakresie.

Mając na względzie treść art. 80 ust. 5b ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jedyne kryterium pozwalające na zróżnicowanie wysokości dodatku specjalnego należnego w ostatnim miesiącu pełnienia służby powinien stanowić okres jego otrzymywania. Nie zaliczenie żołnierzom Służb Kontrwywiadu Wojskowego i Służby Wywiadu Wojskowego dla potrzeb ustalania dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu pełnienia służby okresu ostatnio otrzymywanego dodatku (§ 18a rozporządzenia) pozostawałoby w sprzeczności z zasadą określoną w art. 80 ust. 5b, zgodnie z którą wysokość tego dodatku w ostatnim miesiącu służby uzależniona jest od okresu jego pobierania.

Reasumując, wskazać należy, że nie do zaakceptowania jest stanowisko organu, zgodnie z którym okres otrzymywania przez skarżącego dodatku specjalnego za służbę w [...] od [...] kwietnia 2009 r. w oparciu o § 18a rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych nie podlega zsumowaniu, dla potrzeb ustalenia prawa do dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, z wcześniejszymi okresami pobierania przez skarżącego dodatków specjalnych, w tym także z dodatkiem otrzymywanym na podstawie § 18 tego rozporządzenia.

Zatem należy zgodzić się ze skarżącym, że organ dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. w szczególności art. 80 ust. 5a i 5b ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 7 ust. 1 i § 27 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Uzasadniony jest również w związku z tym zarzut naruszenia art. 2 i 32 Konstytucji RP.

Nie są natomiast zasadne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 7 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Niezgodne z prawem zaskarżone rozstrzygnięcie jest bowiem, jak wskazano wyżej, wynikiem błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, a nie błędów w ustaleniach faktycznych.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152, zaś o kosztach w oparciu o art. 200 powołanej ustawy.