Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1091/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 25 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 124 poz 859
law: Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 190 poz 1 art. 24 ust. 2 lit. b, art. 2 pkt 35 lit a
law: Rozporządzenie (WE) NR 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania  odpadów

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant starszy sekretarz sądowy Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 15 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2080/12 w sprawie ze skargi A.G. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do oddania odpadów oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2080/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.G. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do oddania odpadów.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., po rozpatrzeniu zażalenia A.G., Główny Inspektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 144, art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 3 w związku z art. 5 § 2 pkt 4 K.p.a. i w związku z art. 3a ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287 ze zm.), art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.) w związku z art. 24 ust. 2 lit. b i art. 2 pkt 35 lit. f rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie prze-mieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z dnia 12 lipca 2006 r. ze zm.), art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.), utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...] o zobowiązaniu A.G., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] A.G., do oddania odpadów o kodzie 16 01 06 (B1250) w postaci 5 sztuk uszkodzonych, zdemontowanych pojazdów marki:

1. Mercedes Benz o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...],

2. Mercedes Benz o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...],

3. Mercedes Benz o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...],

4. DAF o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...],

5. IVECO o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...],

oraz odpadów o kodzie 16 01 22 w postaci 3 szt. używanych silników ze skrzynią biegów i kabiny samochodu ciężarowego, do przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i odzysku ww. odpadów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. sprostował oczywistą omyłkę w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2012 r. w ten sposób, że powołany w jego podstawie prawnej art. 2 pkt 35 lit. f rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów zastąpił art. 2 pkt 35 lit. a tego rozporządzenia. Po rozpatrzeniu zażalenia A.G. postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. organ utrzymał w mocy postanowienie pierwszoinstancyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2747/12, oddalił skargę A.G. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2012 r.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podano, że pismem z dnia 30 czerwca 2011 r. zawiadomiono A.G. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie określenia sposobu postępowania z odpadami w związku z pismem z dnia 14 czerwca 2011 r. Kierownika Oddziału Celnego Urzędu Celnego w G. "[...]" o ujawnieniu w trakcie rewizji celnej nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadów w postaci ciągników siodłowych (rozmontowanych na czas transportu) oraz używanych części, o łącznej masie 24000 kg z Polski do Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Do pisma załączono kopię pisma Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wraz z kopią wniosku o przeprowadzenie oceny towaru, kopię faktury VAT nr [...], kopię specyfikacji sprzedawanego towaru z dnia 27 maja 2011 r., kopię zgłoszenia celnego [...], kopie pięciu dowodów rejestracyjnych pojazdów, kopie pięciu faktur VAT, kopie dwóch umów kupna - sprzedaży, dokumentację fotograficzną.

Postanowieniem z dnia v sierpnia 2011 r. A.G. została wezwana do oddania odpadów objętych niniejszym postępowaniem do przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i odzysku odpadów w wyznaczonym terminie. Stwierdzono, że przedmioty objęte zgłoszeniem celnym [...] stanowią odpady o kodzie 16 01 06/B1250 - w postaci 5 sztuk zdemontowanych, niekompletnych pojazdów ciężarowych oraz o kodzie 16 01 22 - w postaci mieszaniny części samochodowych, tj. 3 silników ze skrzynią biegów i kabiny samochodu ciężarowego, których wywóz z Unii Europejskiej do Zjednoczonych Emiratów Arabskich, w celu poddania procesom odzysku, wymaga zastosowania procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych zainteresowanych organów. Organ stwierdził, że międzynarodowe przemieszczanie przedmiotowych odpadów nie zostało zgłoszone właściwym organom, zatem mamy do czynienia z nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniem odpadów, za które odpowiedzialność ponosi strona postępowania, jako wysyłający odpady.

Na skutek wniesionego przez A.G. zażalenia Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż wg zgłoszeniu celnego [...] z dnia 1 czerwca 2011 r. firmy [...] Sp. z o.o. w P., działającej z upoważnienia skarżącej, do procedury wywozu zgłoszono towar w postaci 5 sztuk samochodów ciężarowych używanych (w stanie rozmontowanym na czas transportu - 3 pojazdy nie posiadały kabiny), 1 używaną kabinę do samochodu ciężarowego. Według tego zgłoszenia jako dokumenty wymagane wskazano dokument o numerze [...], który odpowiada fakturze VAT wystawionej przez skarżącą dla nabywcy, tj. [...] w D. Jak wynika z opisu nazwy towaru faktura dotyczy sprzedaży przedmiotów objętych ww. zgłoszeniem celnym. Ponadto na fakturze znajduje się adnotacja "samochody transportowane w stanie rozmontowanym. Pozycja nr 1, nr 4, nr 5 nie posiada kabiny". W zawiadomieniu znak: [...] z dnia 14 czerwca 2011 r. Kierownika Oddziału Celnego "[...]" w G., powołano się na opinię znak: [...] Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 13 czerwca 2011 r., według której w kontenerze znajdowały się kabiny odcięte od ram nośnych, kabiny zdemolowane z widocznymi odciętymi kablami i przewodami, a w kabinach znajdowały się bezładnie upakowane różne elementy wyposażenia. Stwierdzono również, że w kontenerze upakowano różne części bez zabezpieczenia przed uszkodzeniem, a niektóre części i podzespoły były skorodowane. Do zawiadomienia dołączono dokumentację fotograficzną, potwierdzającą wyżej opisany stan towaru oraz sposób jego załadunku. Powyższe potwierdza złożona przez skarżącą opinia nr [...] z dnia 14 grudnia 2011 r., wykonana przez rzeczoznawcę samochodowego P.K., w której odnotowano, że towar będący przedmiotem badania odniesiono do faktury sprzedaży nr [...]. Fotografie zamieszczone w tej opinii wskazują, iż badane przedmioty znajdowały się w kontenerze nr [...], więc są to przedmioty objęte zgłoszeniem celnym [...]. Z tej opinii wynika, że: na pojazd marki Mercedes-Benz o numerze [...] (bez kabiny) składa się silnik wraz z mechaniczną skrzynią biegów osadzony we fragmencie (wyciętym) ramy nośnej; na pojazd marki Mercedes Benz o numerze [...] składa się kabina z wyposażeniem, silnik z mechaniczną skrzynią biegów osadzony we fragmencie (wyciętym) ramy nośnej (str. 5, 6, 7); na pojazd marki Mercedes Benz o numerze [...] składa się kabina z wyposażeniem, silnik z mechaniczną skrzynią biegów osadzony we fragmencie (wyciętym) ramy nośnej; na pojazd marki DAF [...] o numerze [...] (bez kabiny) składa się silnik z mechaniczną skrzynią biegów osadzony we fragmencie ramy nośnej, na pojazd marki IVECO [...] o numerze [...] składa się silnik z mechaniczną skrzynią biegów, silnik VOLVO z mechaniczną skrzynią biegów osadzony jest we fragmencie (wyciętym) ramy nośnej, silnik SCANIA z mechaniczną skrzynią biegów osadzony jest we fragmencie (wyciętym) ramy nośnej.

Zdaniem organu z powyższego wynika, że w rzeczywistości pojazdy zgłoszone do wywozu były pocięte mechanicznie, a nie rozmontowane, jak utrzymuje skarżąca. Organ nie zgodził się ze stwierdzeniem rzeczoznawcy, iż z technicznego punktu widzenia możliwe jest skuteczne połączenie ram badanych pojazdów z ramami samochodów tej samej marki i modelu, podnosząc, iż budowa pojazdów ciężarowych oparta jest na konstrukcji ramowej i ich nośnym elementem jest rama. Z opisu i dokumentacji fotograficznej wykonanej przez rzeczoznawcę, jak i przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w G. wynika, że ramy tych pojazdów zostały zniszczone poprzez pocięcie. W przypadku pojazdu marki Mercedes-Benz o numerze [...] rama nośna tego pojazdu została odcięta za kabiną, kolejny jej odcięty fragment jest zespolony z silnikiem, a pozostałej części ramy brak jest w ładunku. Oznacza to, że zmontowanie ramy tego pojazdu wymagałoby zespolenia tej ramy w trzech miejscach. Połączenie fragmentów ramy prowadzi do wytworzenia pojazdu o znacznie osłabionej konstrukcji nośnej, stwarzającej zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zdaniem organu skarżąca dokonała zniszczenia pojazdów ciężarowych poprzez mechaniczne pocięcie ram nośnych, zawierających cechy identyfikacyjne (numer ramy) tych pojazdów, o których mowa w art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), w wyniku czego pojazdy nie będą mogły być użytkowane zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem. W myśl art. 75 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zabrania się rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią z wyjątkiem pojazdu marki "SAM" oraz pojazdu zabytkowego. W świetle powyższego, ww. pojazdy należało zakwalifikować do kategorii Q2 - produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym, według załącznika nr 1 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.).

Nadto organ wskazał, iż według dokumentu zgłoszeniowego MRN poza samochodami ciężarowymi do wywozu zgłoszono: 3 silniki ze skrzynią biegów do samochodów ciężarowych oraz kabinę samochodu ciężarowego. Zgodnie z opinią rzeczoznawcy w kontenerze poza ww. przedmiotami, znajdowało się 5 sztuk tylnych mostów do samochodów ciężarowych rożnych typów, dwa fotele do samochodu ciężarowego, 6 sztuk drzwi do kabiny samochodu ciężarowego, 2 sztuki osi przednich z demontażu oraz inne części i elementy wyposażenia pojazdów ciężarowych. Sposób ułożenia tych części polegający na bezładnym upakowaniu w kontenerze, w kabinach pojazdów, co obrazuje dokumentacja fotograficzna wykonana przez funkcjonariuszy Służby Celnej wskazuje, że przedmiotowe części nie posiadały walorów części zamiennych przeznaczonych do ponownego użycia zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem, a stanowiły jedynie mieszaninę części samochodowych o walorach złomu samochodowego. Wobec tego części te należało zakwalifikować do kategorii Q2 - produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym, według załącznika nr 1 do ustawy o odpadach. Organ podkreślił, iż z faktury VAT nr [...] wynika, że A.G. zawarła transakcję handlową z podmiotem prowadzącym działalność w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, której przedmiotem były samochody ciężarowe, silniki ze skrzynią biegów oraz kabina. W rzeczywistości skarżąca zbyła na rzecz tego odbiorcy pocięte pojazdy ciężarowe, tj. fragmenty ram nośnych z kabiną kierowcy, fragmenty ram nośnych z silnikiem i skrzynią biegów, silnik ze skrzynią biegów, kabinę, tylne mosty oraz zmieszane inne części niewymienione na fakturze.

Odnosząc się do powołanego przez skarżącą dowodu w postaci oświadczenia nabywcy, organ stwierdził, iż wynika z niego, że pojazdy ciężarowe na prośbę nabywcy zostały rozmontowane (rozebrane na części) celem zmniejszenia kosztów transportu, a po dostarczeniu ich do firmy nabywcy będą ponownie kompletowane i składane przy zastosowaniu odpowiedniej technologii, uwzględniającej normy i zasady zalecane przez producentów tych pojazdów przy ich składaniu w warunkach warsztatowych. Po zakończeniu wyżej opisanej procedury pojazdy te są dodatkowo dostosowywane do warunków, w jakich będą eksploatowane. Organ podkreślił, iż niezależnie od motywu, jakim kierowała się strona, fakt pocięcia, tj. zniszczenia pojazdów ciężarowych, będących przedmiotem transakcji, spowodował, że zmieniła ona ich status na pojazdy wycofane z eksploatacji. Dopiero poddanie tych pociętych pojazdów procesom odzysku spowoduje zniesienie statusu odpadu. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 9 ustawy o odpadach przez odzysk rozumie się wszelkie działania, niestwarzające zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska, polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub w części, lub prowadzące do odzyskania z odpadów substancji, materiałów lub energii i ich wykorzystania, określone w załączniku nr 5 do ustawy. Działania opisane przez nabywcę w tym oświadczeniu objęte są procesem oznaczonym jako R14 - inne działania polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub w części, według załącznika nr 5 do ustawy o odpadach.

Nadto organ dodał, że twierdzeniom skarżącej, iż zgłoszony do wywozu towar był poukładany i spięty pasami, cięższe elementy ułożono na spodzie kontenera, a delikatne na górze, aby nie uległy zgnieceniu w czasie transportu przeczy dokumentacja fotograficzna wykonana przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego, przedstawiająca sposób upakowania towaru w kontenerze przed ich rozładunkiem. Zdjęcia potwierdzają opis ładunku przedstawiony przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w przekazanych wraz z zawiadomieniem dokumentach. Organ stwierdził, iż cięcia mechaniczne ram nośnych pojazdów, na których osadzone są silniki nie powstały wskutek nieostrożnego postępowania funkcjonariuszy Urzędu Celnego lub w trakcie składowania od czerwca 2011 r. Wobec tego prawidłowo sklasyfikowano odpady w postaci przedmiotów postępowania pod kodami 16 01 06/B1250 i 16 01 22, tj. jako odpady inne niż niebezpieczne. Natomiast pocięte pojazdy ciężarowe, z uwagi na identyfikowalny numer ramy, prawidłowo sklasyfikowano pod kodem 16 01 06 - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów, według załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów. Według klasyfikacji przyjętej w rozporządzeniu (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, odpady ww. rodzaju sklasyfikowane są pod kodem B1250 w załączniku V część 1 wykaz B (aneks IX do Konwencji Bazylejskiej). Pozostałe przedmioty objęte postępowaniem prawidłowo sklasyfikowano pod kodem 16 01 22 - inne niewymienione odpady, według ww. rozporządzenia w sprawie katalogu odpadów. Z uwagi na fakt, że odpady te zostały ze sobą zmieszane, cała mieszanina tych elementów i części stanowi odpad sklasyfikowany pod kodem 16 01 22.

Odnosząc się zaś do opinii prawnej dotyczącej wysyłki za granicę rozmontowanych samochodów, sporządzonej przez dr J.J., organ podniósł, że opinia ta w sposób ogólny odnosi się do sytuacji przemieszczania rozmontowanych pojazdów, przeznaczonych do ponownego ich zmontowania na terenie państwa przeznaczenia. Nadto wskazano, że złożony do akt sprawy protokół z kontroli nr 171/2010, przeprowadzonej przez Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, nie ma bezpośredniego odniesienia do przedmiotowej sprawy. Z protokołu tego wynika bowiem, iż celem kontroli była ocena stanu przestrzegania wymagań ochrony środowiska przez skarżącą w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej w miejscowości [...] i odnosi się do stanu faktycznego stwierdzonego na terenie kontrolowanej firmy. Organ wskazał, iż wymagania co do procedury, która winna być zastosowana w związku z przemieszczaniem odpadów sklasyfikowanych pod kodem B1250 przeznaczonych do odzysku, do kraju, którego nie obowiązuje decyzja OECD, określa rozporządzenie (WE) Nr 1013/2006 w art. 37 ust. 1, zgodnie z którym w przypadku odpadów wyszczególnionych w załączniku III lub IIIA, których wywóz nie został objęty zakazem na podstawie art. 36, Komisja, w terminie 20 dni od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, prześle do każdego państwa, którego nie obowiązuje decyzja OECD, pisemny wniosek o potwierdzenie na piśmie, że przedmiotowe odpady mogą być wywożone ze Wspólnoty w celu poddania ich odzyskowi w danym państwie; oraz informację, jakim ewentualnym procedurom kontrolnym zostaną one poddane w państwie przeznaczenia. Na podstawie art. 37 ust. 2 ww. rozporządzenia zostało wydane rozporządzenie (WE) Nr 1418/2007 z dnia 29 listopada 2007 r. dotyczące wywozu w celu poddania odzyskowi niektórych odpadów wymienionych w załączniku III lub IIIA rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady do pewnych państw, których nie obowiązuje decyzja OECD w sprawie kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów (Dz. U. L 316 z 4.12.2007, str. 6 ze zm.), Zjednoczone Emiraty Arabskie nie udzieliły Komisji odpowiedzi w ww. zakresie. Zgodnie z art. 37 ust. 2 akapit 2 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, w przypadku, gdy dane państwo nie przekazało potwierdzenia określonego w ust. 1 lub z jakichkolwiek przyczyn nie nawiązano z nim kontaktu, stosuje się ust. 1 lit. b, według którego w takich okolicznościach stosuje się procedurę uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych organów. W odniesieniu do odpadów sklasyfikowanych pod kodem 16 01 22 według rozporządzenia w sprawie katalogu odpadów, zgodnie z art. 37 ust. 5 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, na podstawie którego w przypadku przemieszczania odpadów, które nie zostały zaliczone do żadnej z kategorii w załączniku III, lub przemieszczania mieszanin odpadów, które nie zostały zaliczone do żadnej z kategorii w załączniku III lub IIIA, albo przemieszczania odpadów wyszczególnionych w załączniku IIIB, o ile wywóz nie jest zakazany na podstawie art. 36, stosuje się ust. 1 lit. b niniejszego artykułu, tj. procedurę uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych organów.

Z powyższego wynika, że zarówno do odpadów o kodzie 16 01 06 (B1250), jak i odpadów o kodzie 16 01 22, przemieszczanie z Polski na terytorium Zjednoczonych Emiratów Arabskich winno być zrealizowane z zastosowaniem procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych zainteresowanych organów. Na podstawie art. 2 pkt 35 lit. a ww. rozporządzenia, nielegalne przemieszczanie odpadów oznacza przemieszczanie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim właściwym zainteresowanym organom. W tym zakresie organ pierwszej instancji, wskazując rodzaj naruszenia, błędnie powołał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia art. 2 pkt 35 lit. f ww. rozporządzenia.

Końcowo organ stwierdził, iż z oświadczenia nabywcy, a także wyjaśnień skarżącej zawartych w piśmie z dnia 29 listopada 2011 r. wynika, że ww. odpady powstały na skutek rozmontowania, tymczasem w rzeczywistości wskutek demontażu i pocięcia zasadniczych elementów konstrukcji nośnej pojazdów ciężarowych, wykonanych przez skarżącą. W związku z tym, zdaniem organu, skarżąca prowadzi działalność, w ramach której wytwarza odpady, a zatem jest wytwórcą odpadów w rozumieniu z art. 2 pkt 9 rozporządzenia Nr 1013/2006. Zgłoszenie celne [...] wskazuje skarżącą jako nadawcę/wysyłającego oraz [...] Sp. z o.o. jako zgłaszającego, działającego z jej upoważnienia. Przepis art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów nakazuje Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, aby w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym przemieszczaniu w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, wszczął z urzędu postępowanie administracyjne i wezwał zgłaszającego, lub jeżeli nie dokonano zgłoszenia, podmiot zobowiązany do dokonania zgłoszenia - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi wysyłający odpady - w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 ww. rozporządzenia. Obowiązek przekazania przedmiotowych odpadów do uprawnionego odbiorcy wynika z art. 25 ust. 2 ustawy o odpadach, według którego posiadacz odpadów może je przekazywać wyłącznie podmiotom, które uzyskały zezwolenie właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie gospodarki odpadami, chyba że działalność taka nie wymaga uzyskania zezwolenia. Odnosząc się do zarzutu zażalenia, iż zaskarżone postanowienie było niewykonalne w dniu jego wydania, organ wyjaśnił, że postanowienie to uprawniało skarżącą do wystąpienia do Naczelnika Urzędu Celnego o wydanie zatrzymanych odpadów w celu wykonania postanowienia. Termin wykonania obowiązku wynosił 30 dni od dnia doręczenia postanowienia pierwszoinstancyjnego, wobec czego postanowienie to w dacie jego wydania, jak i w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia stronie, było wykonalne. Omyłka dotycząca Oddziału Celnego zamieszczonego w rozdzielniku postanowienia w żaden sposób nie powoduje wadliwości tego postanowienia, skutkującej niemożnością jego wykonania. Z tego względu zarzut, iż zaskarżone postanowienie jest obarczone wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., jest pozbawiony podstaw. Odnosząc się do zarzutu błędnie wskazanej daty dokonania rewizji celnej, organ zauważył, że istotnie rewizja celna miała miejsce w dniu 3 czerwca 2011 r., co wynika z wniosku o przeprowadzenie oceny towaru. Nadto podniósł, że uchybienie w zakresie wskazania błędnej podstawy co do rodzaju nielegalnego międzynarodowego przemieszczania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zostało usunięte. Tym samym Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A.G., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:

1. art. 7, 8, 77 § 1, 78 § 1 i 2, 80, 84 § 1, 85 § 1 i 123 § 1 K.p.a. poprzez dowolne, sprzeczne z zasadami prawdy obiektywnej ustalenie stanu faktycznego na podstawie niepełnego materiału dowodowego, w tym m.in. poprzez oparcie się głównie na stanowisku innego organu i dowodach pośrednich, poprzez fragmentaryczną i wybiórczą jego ocenę, a w szczególności taką właśnie ocenę dowodu z załączonej opinii rzeczoznawcy samochodowego i pominięcie lub odrzucenie (i zastąpienie własnymi) niektórych jej wniosków z zakresu sfery wiadomości specjalnych, pomimo że sam organ wiadomości specjalnych z dziedziny mechaniki samochodowej nie posiada, a nadto w tej sytuacji nie powołał innego biegłego i zaniechał choćby przeprowadzenia własnych oględzin, co w szczególności doprowadziło do błędnego nadania wymienionym przedmiotom statusu odpadów o wskazanych w sentencji kodach;

2. art. 3 ust. 1 i 2 oraz załącznika nr 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji nietrafne stwierdzenie, że zachodzą wszystkie przesłanki do uznania, iż ujawnione przedmioty są odpadami w rozumieniu ustawy o odpadach, w tym w szczególności poprzez niewłaściwą interpretację przesłanki subiektywnej definicji odpadu, tj. warunku "pozbycia się", a miejscami w ogóle pomijanie powyższego elementu subiektywnego, co doprowadziło do błędnego automatycznego ustalenia, że skarżąca dokonała "pozbycia się", a także poprzez nietrafne uznanie przedmiotów za odpady od strony przedmiotowej, podczas gdy rozmontowane pojazdy i odrębne części samochodowe były sprawne, mogły spełniać swoje pierwotne przeznaczenie, miały na dany dzień wartość rynkową oraz zostały sprzedane innemu podmiotowi do dalszego zastosowania zgodnego z dotychczasowym przeznaczeniem, a zatem nie stanowiły odpadów;

3. art. 25 ust. 1 pkt 1 pkt ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 858) oraz art. 24 ust. 2 lit. b, art. 2 pkt 35 lit. f rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 oraz poprzez ich niewłaściwe zastosowanie;

4. art. 156 § 1 pkt 5 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu z dnia 18 sierpnia 2011 r. w zakresie oznaczenia terminu do wykonania nałożonego obowiązku, w sytuacji gdy w chwili wydania zaskarżonego postanowienia, termin ten już minął, co sprawia że zaskarżone ostateczne postanowienie było niewykonalne już w chwili jego wydania;

5. art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez sprzeczności pomiędzy sentencją postanowienia, a jego uzasadnieniem, oraz nieprzedstawienie w uzasadnieniu dlaczego wymienione części samochodowe zostały uznane za odpady;

6. art. 27 ust. 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w zw. z art. 106 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie konsultacji z organem, o którym mowa w art. 27 ust. 4 w okresie pomiędzy wszczęciem postępowania, a wydaniem postanowienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując te same argumenty, co w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżonemu postanowieniu nie można zarzucić naruszenia prawa w stopniu kwalifikującym go do uchylenia.

W uzasadnieniu Sąd podniósł, że materialnoprawną podstawę postanowienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2011 r., utrzymanego w mocy zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., stanowiły: art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.) w związku art. 24 ust. 2 lit. b rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U. UE L z dnia 12 lipca 2006 r. Nr 190, str. 1) i art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.

Nadto Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po otrzymaniu zawiadomienia z dnia 14 czerwca 2011 r. wraz z dokumentacją od Kierownika Oddziału Urzędu Celnego w Gdyni o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadami o kodach 16 01 06 i 16 01 22, za które uznał przedmioty zgłoszone przez skarżącą do wywozu z Polski do Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Zdaniem organu przedmioty stanowiące zawartość kontenera [...] stanowią odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach. Dalej Sąd wskazał, iż stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest zobowiązany. Pojęciem "pozbycia się" użytego w powołanym przepisie zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 960/08 uznając, że "pozbycie się", które stanowi konieczną przesłankę do uznania za odpad, w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko.

W świetle powyższego Sąd stanął na stanowisku, iż wbrew przekonaniu skarżącej, organ prawidłowo uznał przedmioty zgłoszone do wywozu z Polski do Zjednoczonych Emiratów Arabskich, a więc poza teren Unii Europejskiej, za odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, jak też prawidłowo sklasyfikował zawartość części znajdujących się w kontenerze do kategorii odpadów Q2 w myśl załącznika nr 1 do cyt. ustawy o odpadach, jak i do kategorii odpadów o kodach 16 01 06 (B1250) oraz 16 01 22 w rozumieniu załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 121, poz. 1206). W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające, wbrew zarzutom skargi, organ przeprowadził zgodnie z dyspozycją art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do takiej kwalifikacji i brak jest podstaw do uznania, że organ przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 K.p.a. Zdaniem Sądu Główny Inspektor Ochrony Środowiska, stosownie do art. 107 § 3 K.p.a., wyczerpująco uzasadnił wydane rozstrzygnięcie, wskazując przesłanki faktyczne i prawne, jakie legły u podstaw jego wydania. Wniosek organu, iż przedmiotem wysyłki były odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, oparty został na szczegółowej i wnikliwej analizie materiału dowodowego. Organ odniósł się przy tym do opinii rzeczoznawcy, przedłożonej przez skarżącą jako dowód w sprawie, wskazując dlaczego odmówił jej waloru wiarygodności. Nadto stwierdził, iż wbrew stanowisku rzeczoznawcy, połączenie fragmentów ramy pojazdów doprowadziłoby do wytworzenia pojazdu o znacznie osłabionej konstrukcji nośnej, stwarzającej zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Skarżąca dokonała zniszczenia poprzez pocięcie pojazdów posiadających cechy identyfikacyjne (numer ramy), o których mowa w art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a zgodnie z art. 75 ust. 3 ustawy zabrania się rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią, z wyjątkiem pojazdu marki "SAM" oraz pojazdu zabytkowego. Przedmiotowe fragmenty pojazdów ciężarowych nie będą mogły być użytkowane zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem, jak to utrzymuje skarżąca. Przedmioty zadeklarowane jako rozmontowane pojazdy należało zakwalifikować do kategorii Q2 – produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym – według załącznika nr 1 do ustawy o odpadach. Nadto Sąd nie zgodził się z oceną skarżącej, że przedmiotem wywozu były pojazdy ciężarowe w stanie rozmontowanym, gdyż kontener ewidentnie zawierał odcięte mechaniczne fragmenty nośnych elementów konstrukcyjnych pojazdów samochodowych, tj. ramy, a na tych fragmentach osadzone były inne elementy. Zdaniem Sądu uzasadnione jest zatem stwierdzenie organu, że pojazdy te nie zostały rozmontowane, lecz zniszczone poprzez mechaniczne pocięcie nośnego elementu konstrukcji pojazdu ciężarowego, tj. ramy. Podzielić należy stanowisko organu odnośnie technicznej nieodwracalności przekształceń ram samochodowych, dokonanych przez skarżącą.

W ocenie Sądu całokształt okoliczności sprawy uprawniał organ do zakwalifikowania czynności skarżącej, polegającej na wysyłce zawartości kontenera do kraju przeznaczenia, jako zamiaru pozbycia się odpadów, tj. zamiaru trwałego wyzbycia się władania przedmiotów, nieodpowiadających wymaganiom jakościowym, nienadającym się do dalszego wykorzystania. Sąd stanowczo podkreślił, że akcentowanego przez skarżącą subiektywnego elementu definicji odpadu, tj. elementu, który w ocenie skarżącej nie został w niniejszej sprawie uwzględniony, nie można utożsamiać z uprawnieniem do powoływania się przez stronę postępowania na jej dowolne, nieuzasadnione przeświadczenie, że przedmiotem dokonanej przez stronę czynności nie było wyzbycie się odpadów, a transakcja handlowa dotyczyła pełnowartościowych towarów, produktów, czy surowców. Zdaniem Sądu przy kwalifikacji danego przedmiotu jako odpad należy w sposób niewątpliwy uwzględniać kryteria zobiektywizowane, tj. właściwości fizyczne przedmiotu, jego jakość, stopień zużycia, trwałość, kompletność, możność dalszego, bezpośredniego gospodarczego wykorzystania. Zasadnie do tego rodzaju kryteriów odwołał się organ orzekający w niniejszej sprawie. O zakwalifikowaniu przedmiotowych pojazdów samochodowych jako odpadów zadecydował w szczególności sposób demontażu pojazdów, uniemożliwiający ponowne zmontowanie z uzyskanych elementów pełnowartościowych pojazdów. Zasadnie przyjął przy tym organ, że oceny dopuszczalności ponownego montażu elementów należy dokonać w oparciu o wymagania prawa polskiego. Wniosków powyższych nie zmienia sam fakt istnienia, stwierdzonej w opinii rzeczoznawcy, technicznej możliwości ponownego zmontowania rozmontowanych elementów. Decydująca w tym zakresie jest bowiem jakość pojazdu powstałego w wyniku tego montażu. Organ był uprawniony do przyjęcia w tym zakresie kryteriów rygorystycznych, uznając że odpadu nie stanowi wyłącznie taki zestaw rozmontowanych elementów, z którego da się zmontować pojazd samochodowy o jakości co najmniej takiej samej, jaką posiadał pojazd przed demontażem, nie zaś o jakości zdecydowanie odbiegającej od stanu poprzedniego, nie gwarantującej w szczególności zachowania należytych standardów bezpieczeństwa.

Ponadto Sąd zauważył, że organ wykazał, iż pozostała zawartość kontenera w postaci części samochodowych: 3 szt. silników ze skrzynią biegów i kabiny samochodu ciężarowego stanowiła łącznie bezładną mieszaninę odpadów o kodzie 16 01 22. W ocenie Sądu brak jest podstaw do podzielenia zastrzeżeń skarżącej, że nieuporządkowanie przedmiotowych części było wynikiem działań kontrolnych funkcjonariuszy Urzędu Celnego w G. Wbrew zarzutom skargi poczynienie przez organ ustaleń faktycznych na podstawie dowodu z dokumentacji fotograficznej sporządzonej przez Służby Celne nie można uznać za nieprawidłowe. Skoro dokumenty sporządzone przez Służby Celne mają walor dokumentu urzędowego, to nie można odebrać im mocy dowodowej. Natomiast skarżąca nie skorzystała z możliwości przedstawienia w toku postępowania przed Głównym Inspektorem Ochrony Środowiska dowodu przeciwko treści tych dokumentów. Podkreślenia wymaga, iż oceny materiału dowodowego sprawy dokonał wyspecjalizowany organ administracji, powołany w myśl art. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287) do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska oraz badania i oceny stanu środowiska, do którego zadań należy m.in. wykonywanie zadań określonych w przepisach o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (ust. 2 pkt 9). Wobec tego za niezasadne Sąd uznał twierdzenie skarżącego zawarte w motywach skargi, że powołanie biegłego z dziedziny samochodowej było w prowadzonym postępowaniu niezbędne z tego względu, iż zarówno funkcjonariusze Służby Celnej, jak też organ prowadzący postępowanie nie posiadają odpowiedniej wiedzy. W ocenie Sądu w sprawie nie zachodziła konieczność zasięgnięcia przez organ dodatkowych wiadomości specjalnych, gdyż nie zachodziła potrzeba rozstrzygnięcia przez organ nietypowych zagadnień technicznych z zakresu mechaniki samochodowej, ewentualnie takich zagadnień, których stopień złożoności nie pozwalał na poczynienie ustaleń faktycznych bez wykonania specjalistycznych badań. Zadaniem organu było ustalenie, czy fizyczne właściwości elementów samochodowych pozwalają na ich dalsze używanie zgodnie z przeznaczeniem. Ustalenia w tym zakresie można było przeprowadzić w oparciu o oględziny lub materiał fotograficzny. Istota sprawy sprowadzała się zatem do oceny stanu faktycznego pod kątem podstawowych zagadnień z zakresu konstrukcji i eksploatacji pojazdów samochodowych. W ocenie Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, za chybiony należało uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego poprzez nieuzasadniony brak uwzględnienia niektórych wniosków dowodowych skarżącej, w szczególności dowodu z eksperymentu. Przeprowadzenie wnioskowanych dowodów, w kontekście ustaleń faktycznych wynikających z materiału dowodowego sprawy, nie mogło spowodować zmiany kwalifikacji przedmiotów zgłoszonych do procedury celnej. Nierozpatrzenie przez organ wniosków dowodowych skarżącej w formie postanowień nie miało wpływu na wynik sprawy. Postanowienia w tym zakresie są niezaskarżalne (art. 141 § 1 K.p.a.), można je natomiast zaskarżyć w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji (art. 142 K.p.a.). Chybiony jest również, zdaniem Sądu, zarzut, iż zaskarżone postanowienie zawiera wadę prawną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. w związku z tym, że utrzymuje w mocy rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu z dnia 30 sierpnia 2011 r. w zakresie oznaczenia terminu do wykonania nałożonego obowiązku, w sytuacji gdy w dacie wydania zaskarżonego postanowienia termin ten już minął (niewykonalność postanowienia w chwili jego wydania). W ocenie Sądu, wbrew skardze, sytuacja taka wystąpiłaby wtedy, gdyby postanowienie z dnia 18 sierpnia 2011 r. stawałoby się wykonalne dopiero z dniem rozpatrzenia zażalenia na to postanowienie (tj. z dniem utrzymania go w mocy zaskarżonym postanowieniem). W takiej sytuacji termin wskazany w postanowieniu z dnia 30 sierpnia 2011 r. nie mógłby być dotrzymany. Zauważyć należy, iż postanowienie w przeciwieństwie do decyzji jest natychmiast wykonalne (art. 143 K.p.a.), co oznacza, iż brak wstrzymania jego wykonalności powoduje, że termin określony w postanowieniu z dnia 30 sierpnia 2011 r. wywołał skutek prawny. Utrzymanie w mocy tego postanowienia zaskarżonym postanowieniem nie powoduje jego niewykonalności.

Dalej Sąd wskazał, że jego zdaniem pominięcie w podstawie prawnej orzeczenia art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, podobnie jak i w sytuacji, w której skarżąca nie poddaje w wątpliwość prawdziwości dokumentów znajdujących się w aktach sprawy - zgromadzenie w aktach kopii dokumentów, nie zaś dokumentów oryginalnych. Również nie miał istotnego wpływu na wynik sprawy błąd organu polegający na powołaniu w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia art. 2 pkt 35 lit. f rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 zamiast prawidłowego art. 2 pkt 35 lit. a tego rozporządzenia, gdyż nie budzi wątpliwości w świetle materiału dowodowego, w tym zawiadomienia Służby Celnej, że przedmiotem prowadzonego przez organ postępowania było nielegalne przemieszczenie przez skarżącą odpadów bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, zgodnie z tym rozporządzeniem.

Podniósł również, że w warunkach rozpoznawanej sprawy, wbrew przekonaniu skarżącej, organ prawidłowo zastosował art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, a także art. 24 ust. 2 lit. b i art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 w sprawie przemieszczenia odpadów, jak również prawidłowo uznał, że przedmioty zgłoszone do procedury celnej są odpadami w rozumieniu art. 3 ustawy o odpadach o kodach 16 01 22 i 16 01 06 (B1250). Skarżąca jako wysyłająca odpady do Zjednoczonych Emiratów Arabskich nie dokonała uprzedniego zgłoszenia oraz nie uzyskała stosownego zezwolenia na wywóz odpadów, do czego zobowiązywana była w myśl art. 37 ust. 2 i ust. 5 w zw. z art. 37 ust. 1 lit. b i art. 37 rozporządzenia nr 1013/2006. Międzynarodowe przemieszczenie odpadów miało więc nielegalny charakter w rozumieniu art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia nr 1013/2006, było zatem przemieszczeniem, o którym mowa w art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniesioną skargę.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodła skarżąca, zaskarżając przedmiotowe orzeczenie w całości i domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia od organu na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, 8, 77 § 1, 80, 84 § 1, 85 § 1, 107 § 3 i 126 K.p.a. polegające na dokonaniu wadliwej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia i nieuchyleniu zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy wydane zostało z naruszeniem ww. przepisów K.p.a. polegającym w szczególności na nienależytym wyjaśnieniu i ustaleniu stanu faktycznego, w tym m.in. poprzez fragmentaryczną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego, w szczególności taką właśnie ocenę dowodu z opinii rzeczoznawcy samochodowego i pominięcie lub odrzucenie (i zastąpienie własnymi) niektórych jej wniosków z zakresu sfery wiadomości specjalnych przy zaniechaniu powołania przez organ innego biegłego, pomimo że ani organ ani Sąd wiadomości specjalnych z dziedziny mechaniki samochodowej nie posiadają, a nadto poprzez oparcie się na stanowisku innych organów i dowodach pośrednich, co też m.in. doprowadziło do zaakceptowania nadania wymienionym przedmiotom statusu odpadów o wskazanych w sentencji kodach, przy sprzeczności pomiędzy sentencją postanowienia, a uzasadnieniem co do istnienia mieszaniny odpadów oraz podstawy prawnej postanowienia i do niesłusznego oddalenia skargi,

b) art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. i art. 126 K.p.a., przy niewłaściwej wykładni art. 143 K.p.a., poprzez niestwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości (lub choćby w części) w sytuacji, gdy w chwili wydania zaskarżonego postanowienia, określony w nim termin do wykonania nałożonego obowiązku już minął, co sprawia że zaskarżone ostateczne postanowienie było niewykonalne już w chwili jego wydania i niewykonalność ta miała charakter trwały, a taki stan rzeczy nie miał żadnego związku z oceną kwestii wykonalności postanowienia pierwszej instancji,

c) art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na niepełnym wyjaśnieniu podstaw prawnych i nierozpoznaniu niektórych zarzutów skargi, bądź na ich niepełnym rozważeniu, w uzasadnieniu wyroku.

2. naruszenie prawa materialnego, tj.:

a) art. 3 ust. 1 i 2 oraz załącznika nr 1 ustawy o odpadach (ew. art. 1 ust. 1 lit. a dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006r. w sprawie odpadów) oraz załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów poprzez ich błędną wykładnię głównie w zakresie pojęcia odpadu, w tym w szczególności poprzez niewłaściwą interpretację, a właściwie poprzez pominięcie elementu subiektywnego legalnej definicji odpadu, tj. warunku "pozbycia się", co doprowadziło do błędnego automatycznego ustalenia, że skarżąca dokonała "pozbycia się", a także poprzez nietrafne zinterpretowanie pojęcia odpadu od strony przedmiotowej (a w ostateczności ich niewłaściwe sklasyfikowanie), podczas gdy w przedmiotowej sprawie rozmontowane pojazdy i części samochodowe były sprawne, mogły spełniać swoje pierwotne przeznaczenie, miały na dany dzień wartość rynkową oraz zostały sprzedane innemu podmiotowi z przeznaczeniem do dalszego zastosowania zgodnego z dotychczasowym przeznaczeniem,

b) art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859) oraz art. 24 ust. 2 lit. b, art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 "oraz" poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

Jednocześnie skarżąca wniosła o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania wywołanego skargą kasacyjną z dnia 1 marca 2013 r. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2747/12, oddalającego skargę skarżącej na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej.

W obszernym uzasadnieniu przytoczono argumenty na poparcie przytoczonych wyżej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu przesłanek nieważności, zatem przedmiotową skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można podzielić zarzutu skargi kasacyjnej, iż Sąd pierwszej instancji przeprowadził wadliwą kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

Przede wszystkim, prawidłowa kontrola legalności zaskarżonego aktu doprowadziła Sąd pierwszej instancji do właściwego oddalenia wniesionej skargi w trybie art. 151 P.p.s.a. Nie było zatem podstaw do zastosowania normy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., wiążącej uwzględnienie skargi na postanowienie z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy jak i zastosowania art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. pozwalającego na stwierdzenie nieważności postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach.

Analiza kwestionowanego wyroku w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozwala na podzielenie stanowiska Sądu pierwszej instancji co do prawidłowości dokonanych przez organ ustaleń faktycznych sprawy, uzasadniających przyjęcie, że przedmioty objęte zgłoszeniem celnym [...] stanowią odpady o kodzie 16 01 06/B1250 - w postaci 5 sztuk zdemontowanych niekompletnych pojazdów ciężarowych oraz o kodzie 160122 - w postaci mieszaniny części samochodowych, tj. 3 silników ze skrzynią biegów i kabiny samochodu ciężarowego, których wywóz z Unii Europejskiej do Zjednoczonych Emiratów Arabskich, w celu poddania procesom odzysku, wymagał zastosowania procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych zainteresowanych organów. Skoro międzynarodowe przemieszczanie przedmiotowych odpadów nie zostało zgłoszone właściwym organom, to zasadnie przyjęto, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniem odpadów, za które odpowiedzialność ponosi skarżąca, jako wysyłający odpady.

Jak wynika z akt do procedury wywozu strona zgłosiła towar w postaci 5 sztuk samochodów ciężarowych używanych (w stanie rozmontowanym na czas transportu - 3 pojazdy nie posiadały kabiny), 1 używaną kabinę do samochodu ciężarowego. Nadto według dokumentu zgłoszeniowego poza samochodami ciężarowymi do wywozu zgłoszono: 3 silniki ze skrzynią biegów do samochodów ciężarowych oraz kabinę samochodu ciężarowego. Zgodnie z opinią rzeczoznawcy w kontenerze poza ww. przedmiotami, znajdowało się 5 sztuk tylnych mostów do samochodów ciężarowych rożnych typów, dwa fotele do samochodu ciężarowego, 6 sztuk drzwi do kabiny samochodu ciężarowego, 2 sztuki osi przednich z demontażu oraz inne części i elementy wyposażenia pojazdów ciężarowych.

Według tego zgłoszenia jako wymagane dokumenty wskazano dokument o numerze [...], który odpowiada fakturze VAT wystawionej przez skarżącą dla nabywcy. To na fakturze tej znajduje się adnotacja "samochody transportowane w stanie rozmontowanym. Pozycja nr 1, nr 4, nr 5 nie posiada kabiny". Z opinii Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...] wynika, iż w kontenerze znajdowały się kabiny odcięte od ram nośnych, kabiny zdemolowane z widocznymi odciętymi kablami i przewodami, a w kabinach znajdowały się bezładnie upakowane różne elementy wyposażenia. Stwierdzono również, że w kontenerze upakowano różne części bez zabezpieczenia przed uszkodzeniem, a niektóre części i podzespoły były skorodowane. Do akt sprawy dołączono również dokumentację fotograficzną, potwierdzającą wyżej opisany stan towaru oraz sposób jego załadunku. Jest to prawidłowo zebrany materiał dowodowy, który z uwagi na specyfikę tego postępowania nie może być skutecznie kwestionowany skargą kasacyjną.

Powyższe potwierdzała również złożona przez skarżącą opinia nr [...] z dnia 14 grudnia 2011 r., wykonana przez rzeczoznawcę samochodowego P.K.. Z tej opinii wynika, że: na pojazd marki Mercedes-Benz o numerze [...] (bez kabiny) składa się silnik wraz z mechaniczną skrzynią biegów osadzony we fragmencie (wyciętym) ramy nośnej; na pojazd marki Mercedes Benz o numerze [...] składa się kabina z wyposażeniem, silnik z mechaniczną skrzynią biegów osadzony we fragmencie (wyciętym) ramy nośnej (str. 5, 6, 7); na pojazd marki Mercedes Benz o numerze [...] składa się kabina z wyposażeniem, silnik z mechaniczną skrzynią biegów osadzony we fragmencie (wyciętym) ramy nośnej; na pojazd marki DAF [...] o numerze [...] (bez kabiny) składa się silnik z mechaniczną skrzynią biegów osadzony we fragmencie ramy nośnej, na pojazd marki IVECO [...] o numerze [...] składa się silnik z mechaniczną skrzynią biegów, silnik VOLVO z mechaniczną skrzynią biegów osadzony jest we fragmencie (wyciętym) ramy nośnej, silnik SCANIA z mechaniczną skrzynią biegów osadzony jest we fragmencie (wyciętym) ramy nośnej.

Z opisu i dokumentacji fotograficznej wykonanej przez rzeczoznawcę, jak i przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w G. wynika, że ramy tych pojazdów zostały zniszczone poprzez pocięcie. Trafnie więc, w tych okolicznościach, uznano, iż w rzeczywistości pojazdy zgłoszone do wywozu były pocięte mechanicznie, a nie rozmontowane, jak wskazywała skarżąca. Natomiast pozostałe części tj. 3 silniki ze skrzynią biegów do samochodów ciężarowych oraz kabina samochodu ciężarowego, jak też inne części samochodowe wyposażenia pojazdów ciężarowych zgłoszone do wywozu, co jest niesporne, nie posiadały walorów części zamiennych przeznaczonych do ponownego użycia zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż sposób ułożenia tych części polegający na bezładnym upakowaniu w kontenerze, w kabinach pojazdów - co obrazuje dokumentacja fotograficzna wykonana przez funkcjonariuszy Służby - pozwala uznać, że tak jak wyżej zaznaczono przedmiotowe części nie posiadały walorów części zamiennych przeznaczonych do ponownego użycia zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem, lecz stanowiły jedynie mieszaninę części samochodowych o walorach złomu samochodowego.

Wobec tego zarówno zgłoszone 5 sztuk uszkodzonych pojazdów samochodowych jak i ww. części samochodowe należało zakwalifikować do kategorii Q2 - produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym, według załącznika nr 1 do ustawy o odpadach, jak i kategorii odpadów o kodach 16 01 06/B1250 oraz 16 01 22 w rozumieniu załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie kategorii odpadów (Dz. U. Nr 121, poz. 1206).

W ocenie składu orzekającego w tej sprawie zasadnie zatem w konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, iż całokształt okoliczności sprawy uprawniał organ do zakwalifikowania czynności skarżącej, polegającej na wysyłce zawartości kontenera do kraju przeznaczenia, jako zamiaru pozbycia się odpadów, tj. zamiaru trwałego wyzbycia się władania przedmiotów, nieodpowiadających wymaganiom jakościowym, nienadającym się do dalszego wykorzystania. W tym kontekście warto odnotować stanowisko doktryny, że w postępowaniach w przedmiocie międzynarodowego przemieszczania odpadów, dotyczących uszkodzonych pojazdów przewożonych przez granicę, pierwszoplanowe znaczenie mają dowody z dokumentów, pozwalających ustalić przede wszystkim zamiar poprzedniego posiadacza pojazdu, oraz to, czy pojazd ten może poruszać się po drogach, czyli być użytkowany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem (tak M. Rudnicki i K. Sobieraj, Skuteczność prawa administracyjnego na przykładzie regulacji z zakresu międzynarodowego przemieszczania odpadów – Ruch Prawniczy Ekonomiczny i Socjologiczny 2013, nr 2, str. 22-24). W jego świetle badanie techniczne pojazdu, w tym wykonanie opinii przez biegłego ma wyłącznie drugorzędne i uzupełniające znaczenie, w sytuacji gdy dowody z dokumentów uniemożliwiają sformułowanie jednoznacznych wniosków co do kwalifikacji pojazdu.

Podstawowym dokumentem w tej sprawie jest więc dokument o numerze [...], który odpowiada fakturze VAT wystawionej przez skarżącą dla nabywcy. To na fakturze tej znajduje się adnotacja "samochody transportowane w stanie rozmontowanym. Pozycja nr 1, nr 4, nr 5 nie posiada kabiny". Pozostałe dowody wykazały nadto, że w kontenerze znajdowały się kabiny odcięte od ram nośnych, kabiny zdemolowane z widocznymi odciętymi kablami i przewodami, a w kabinach znajdowały się bezładnie upakowane różne elementy wyposażenia, a nadto niektóre części i podzespoły były skorodowane.

Właściwie tym samym oceniono w zaskarżonym wyroku stanowisko organów niepodzielające wniosków opinii rzeczoznawcy samochodowego P.K. z dnia 14 grudnia 2011 r. Opinia ta sporządzona na zlecenie skarżącej wskazywała, iż z technicznego punktu widzenia możliwe jest skuteczne połączenie ram badanych pojazdów z ramami samochodów tej samej marki i modelu. Niewątpliwie jednoznacznie prawidłowo uznano w niniejszej sprawie, że budowa pojazdów ciężarowych oparta jest na konstrukcji ramowej i ich nośnym elementem jest rama. Połączenie fragmentów ramy pojazdów doprowadziłoby do wytworzenia pojazdu o znacznie osłabionej konstrukcji, stwarzającej zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W szczególności podnieść w tym miejscu należy, iż w przypadku pojazdu marki Mercedes-Benz o numerze [...] rama nośna tego pojazdu została odcięta za kabiną, kolejny jej odcięty fragment jest zespolony z silnikiem, a pozostałej części ramy brak jest w ładunku. Oznacza to, że zmontowanie ramy tego pojazdu wymagałoby zespolenia tej ramy w trzech miejscach.

Zatem trafna jest konstatacja Sądu pierwszej instancji, że skarżąca dokonała zniszczenia pojazdów ciężarowych poprzez mechaniczne pocięcie ram nośnych, zawierających cechy identyfikacyjne (numer ramy) tych pojazdów, o których mowa w art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), w wyniku czego pojazdy nie będą mogły być użytkowane zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem. W myśl art. 75 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zabrania się rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią z wyjątkiem pojazdu marki "SAM" oraz pojazdu zabytkowego. Tym samym w sprawie niniejszej mamy do czynienia z odpadem.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem skargi kasacyjnej, iż w rozpoznawanej sprawie konieczne było powołanie biegłego posiadającego wiadomości specjalne z dziedziny mechaniki samochodowej. Przede wszystkim to organ administracji prowadzi postępowanie administracyjne i rolą tego organu, w tym wypadku Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, jest ustalenie czy wywożone pojazdy można uznać za odpad i do jakiej kategorii odpadów je zaliczyć. Kwestii tej w żadnym wypadku nie może przesądzać opinia biegłego w sprawie.

Poza tym zauważyć należy, iż rzeczoznawca samochodowy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, posiada uprawnienia nadane przez Ministra Infrastruktury i obejmują one uprawnienia do oceny stanu technicznego pojazdów, rekonstrukcji wypadków drogowych oraz szacowania wartości pojazdów i dlatego też formułowanie w niniejszej sprawie wniosków co do teoretycznej możliwości, z technicznego punktu widzenia, skutecznego połączenia ram pojazdów z ramami samochodowymi tej samej marki nie jest wiążące dla organu. Poza tym nie ulega wątpliwości, że przycięcie ramy jakiegokolwiek pojazdu stanowi jego uszkodzenie w stopniu niepozwalającym wykorzystać go zgodnie z przeznaczeniem, jest to przy tym oczywiste i nie wymaga żadnych wiadomości specjalnych - porównaj wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2793/12.

Odnosząc się zaś do opinii prawnej dotyczącej wysyłki za granicę rozmontowanych samochodów, sporządzonej przez dr Jana Jerzmańskiego, organ zasadnie podniósł, że opinia ta w sposób ogólny odnosi się do sytuacji przemieszczania rozmontowanych pojazdów, przeznaczonych do ponownego ich zmontowania na terenie państwa przeznaczenia. Skoro w tej sprawie nie można mówić o rozmontowanych pojazdach, to opinia ta nie mogła stanowić podstawy do wyprowadzenia odmiennych wniosków niż te przyjęte w niniejszym postępowaniu.

W tych okolicznościach sprawy nie jest uzasadnione powoływanie się na zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 80, 84 § 1, 85 § 1, 107 § 3 i 126 K.p.a.

Nie można podzielić stanowiska skarżącej, iż zaskarżone postanowienie zawiera wadę prawną, o jakiej stanowi norma art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., a to, że było niewykonalne w dniu jego wydania i jego niewykonalność miała charakter trwały w zakresie w jakim utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie pierwszoinstancyjne w odniesieniu do oznaczonego tam terminu wykonania nałożonego obowiązku, gdy w dacie rozpoznawania zażalenia termin ten już minął. Nie budzi wątpliwości, iż wydane w dniu [...] sierpnia 2011 r. postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska zawierało rozstrzygnięcie wzywające stronę do oddania oznaczonych tam odpadów w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania tego postanowienia. Tak oznaczony termin wykonania obowiązku statuuje art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.). Z przepisu tego wynika, że obowiązkiem organu wydającego postanowienie wzywające do zastosowania określonych procedur jest jednoczesne określenie terminu realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższego niż 30 dni. Taki termin wynikający z ustawy został prawidłowo zastosowany w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2011 r. Jest to termin z mocy prawa i dlatego też prawidłowo utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie z takim właśnie terminem tj. nie dłuższym niż 30 dni.

Z przepisu art. 143 K.p.a. wynika, iż wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia. Zatem po doręczeniu postanowienia pierwszo-instancyjnego w oznaczonym tam terminie podlegało ono wykonaniu. Poza tym Sąd pierwszej instancji właściwie odniósł się do podniesionego już w tym zakresie zarzutu i trafnie uznał, że utrzymanie w mocy postanowienia z dnia [...] sierpnia 2011 r. zaskarżonym postanowieniem nie powoduje jego niewykonalności. Skarga kasacyjna natomiast nie przedstawia właściwej polemik z tym stanowiskiem.

Nie jest tym samym usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. i art. 126 K.p.a., przy niewłaściwej wykładni art. 143 K.p.a., poprzez niestwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości (lub choćby w części) w sytuacji, gdy w chwili wydania zaskarżonego postanowienia, określony w nim termin do wykonania nałożonego obowiązku już minął, co sprawia, że zaskarżone ostateczne postanowienie było niewykonalne już w chwili jego wydania i niewykonalność ta miała charakter trwały.

W tych okolicznościach faktycznych sprawy, które wskazano wyżej, chybiony jest zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 i 2 oraz załącznika nr 1 ustawy o odpadach (ew. art. 1 ust. 1 lit. a dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów) oraz załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów poprzez ich błędną wykładnię głównie w zakresie pojęcia odpadu. Zdaniem skarżącej w rozpoznawanej sprawie nie można mówić o odpadach, których strona się pozbyła, albowiem w przedmiotowej sprawie rozmontowane pojazdy i części samochodowe były sprawne, mogły spełniać swoje pierwotne przeznaczenie, miały na dany dzień wartość rynkową oraz zostały sprzedane innemu podmiotowi z przeznaczeniem do dalszego zastosowania zgodnego z dotychczasowym przeznaczeniem.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Również Dyrektywa 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów w art. 1 ust.1 lit. a statuuje, że "odpady" oznaczają wszelkie substancje lub przedmioty należące do kategorii określonych w załączniku I, które ich posiadacz usuwa, zamierza usunąć lub ma obowiązek usunąć.

Tym samym o kwalifikacji danej substancji lub przedmiotu jako odpadu rozstrzyga przesłanka pozbycia się, mogącego być działaniem faktycznym, zamierzonym lub nakazanym, natomiast dalszą kwestią pozostaje zaliczenie odpadu do poszczególnej grupy. Przesłankę te można więc stwierdzić wyłącznie na podstawie zachowania posiadacza przedmiotu (substancji), z uwzględnieniem okoliczności obiektywnych umożliwiających odtworzenie zamiarów jaki mu przyświecał w stosunku do tego przedmiotu. Nie chodzi tu przy tym o utratę kontroli nad przedmiotem, lecz zasadniczą zmianę jego wykorzystania, odmienną od głównego przeznaczenia, do którego przestał on się nadawać, zwłaszcza gdy zmiana ta może spowodować negatywne następstwa dla człowieka lub środowiska. Potrzeba zminimalizowania tych ostatnich uzasadnia zarazem rozszerzającą wykładnię pojęcia odpadu tak, aby prawnym reżimem regulującym zasady gospodarowania odpadami objąć jak największą grupę przedmiotów i substancji mogących stanowić zagrożenie w rozpatrywanym zakresie. Pozbyciem się przedmiotu w tym rozumieniu będzie również przekazanie go (zbycie) innemu podmiotowi, który będzie go wykorzystywał w inny, zasadniczo odmienny od dotychczasowego sposób. Odpadami mogą być więc także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu i mogące być w związku z tym przedmiotem transakcji handlowej jako dobro o określonej wartości ekonomicznej - porównaj wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2793/12 i poglądy nauki tam zawarte.

Niekompletny, uszkodzony pojazd stanowi zatem odpad, który dopiero po poddaniu go procesowi pełnego odzysku może być uznany za produkt niedający się zaliczyć do takiej kategorii (wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 157/11, publikowany LEX nr 1251830).

Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego tę sprawę, wskazać należy, iż nabycie statusu odpadu przez pojazd zależy od tego, czy może on poruszać się po drogach, tj. być użyteczny zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem. Takiej przesłanki przedmiotowe samochody ciężarowe nie spełniają. Nie ulega wątpliwości, że pojazd ciężarowy, którego ramę pocięto nie jest pojazdem z którego korzystanie nie zagraża bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie narusza porządku ruchu na drodze i nie naraża kogokolwiek na szkodę, a skoro nie odpowiada tym warunkom, co więcej nie nadaje się do korzystania z niego w sposób dotychczasowy a więc użytkowania go jako środka transportu, to musi być on uznany za odpad i tej klasyfikacji nie zmienia to, iż w wyniku ewentualnego remontu możliwe byłoby przywrócenie sprawności zgłoszonych przez skarżącą samochodów ciężarowych, nawet ponowne ich zarejestrowanie i dopuszczenie do ruchu - podobnie w wyroku NSA z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2793/12.

Tym samym nie jest również usprawiedliwiony zarzut niewłaściwego zastosowania art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859) oraz art. 24 ust. 2 lit. b, art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. Dotychczasowe wywody przedstawione w tym uzasadnieniu wskazują jednoznacznie, iż w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniem odpadów bez wymaganej zgody, za które odpowiedzialność ponosi skarżąca, jako wysyłający odpady.

Natomiast z treści art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, w przypadku stwierdzenia nielegalnego między-narodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym przemieszczeniu otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa zgłaszającego lub, jeżeli nie dokonano zgłoszenia, podmiot zobowiązany do dokonania zgłoszenia - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi wysyłający odpady, w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Tak też prawidłowo uczyniono w tej sprawie skoro wynik postępowania pozwolił uznać, że przedmioty zgłoszone do procedury celnej przez stronę są odpadami w rozumieniu art. 3 ustawy o odpadach o kodach 16 01 22 i 16 01 06 (B1250), zaś skarżąca jako wysyłająca odpady do Zjednoczonych Emiratów Arabskich nie dokonała uprzedniego zgłoszenia oraz nie uzyskała stosownego zezwolenia na wywóz odpadów, do czego zobowiązywana była w myśl art. 37 ust. 2 i ust. 5 w zw. z art. 37 ust. 1 lit. b i art. 37 rozporządzenia nr 1013/2006. Dlatego też właściwie uznano, iż międzynarodowe przemieszczenie odpadów miało więc nielegalny charakter w rozumieniu art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia nr 1013/2006,

Dlatego też należy w pełni zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, iż organ prawidłowo zastosował art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, a także art. 24 ust. 2 lit. b i art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, gdyż strona dokonała przemieszczenia, o którym mowa w art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niepełne wyjaśnienie podstaw prawnych i nierozpoznanie niektórych zarzutów. Norma ta zawiera regulację, w ramach której ustawodawca określa jakie elementy ma zawierać uzasadnienie wyroku. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu tylko wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że nie zawiera wszystkich koniecznych elementów, bądź dotknięte jest tak oczywistymi brakami, że uniemożliwia to przeprowadzenie kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Dla skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. należy zatem wykazać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku z uwagi na jego konstrukcję, braki w zakresie wymogów ustawowych, nie pozwala na ocenę zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. Wbrew stanowisku prezentowanemu we wniesionej skardze kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy przewidziane w art. 141 § 4 P.p.s.a. Uzasadnienie to pozwala na prześledzenie toku rozumowania Sądu pierwszej instancji, które doprowadził go do sformułowanej w wyroku oceny legalności zaskarżonego aktu, a w konsekwencji zastosowania konstrukcji prawnej oddalenia skargi w trybie art. 151 P.p.s.a.

Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów powołanych w skardze, jeżeli argumentacja Sądu przesądza łącznie o ich bezzasadności (porównaj wyroki NSA: z dnia 13 marca 2007 r., sygn. akt II GSK 326/06, niepublikowany; z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1511/08, publikowany w zbiorze LEX nr 570209). Ponadto, jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z brzmienia art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. nie wynika, że Sąd pierwszej instancji musi się odnieść do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze ani że sąd powinien się odnieść również do orzeczeń sądów wydanych w innych sprawach powołanych w skardze - patrz wyrok NSA z dnia 11 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 294/10, publikowany w zbiorze LEX nr 1071254.

Poglądy powyższe w pełni akceptowane są przez skład orzekający w tej sprawie. Chybiony jest zatem zarzut nierozpoznania niektórych zarzutów skargi, skoro z całokształtu okoliczności wskazanych przez Sąd pierwszej instancji wynika, iż skarga w tej sprawie nie mogła zostać uwzględniona.

Na koniec jedynie informacyjnie zauważyć należy, iż przed rozpoznaniem niniejszej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną A.G.od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2747/12, w sprawie dotyczącej sprostowania oczywistej omyłki w postanowieniu Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2012 r. i wyrokiem z dnia 15 października 2014 r. oddalił wniesioną skargę kasacyjną (sygn. akt II OSK 831/13). Okoliczność ta spowodowała, iż brak było podstaw do uwzględnienia wniosku zawartego w pkt 3 wniosków skargi kasacyjnej.

Przedstawione zatem w motywach tego uzasadnienia stanowisko prowadzi do wniosku, że zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.