Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 941/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: aert. 112 ust.2, 3, art. 114 ust. 2, ust. 3 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
article: art. 34 ust. 1, art. 37 ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 253 poz 2531
law: Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji - tekst jedn.
article: art. 106 par. 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędzia NSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędzia del. WSA Maria Jagielska Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 19 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 lipca 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 923/09 w sprawie ze skargi R. Spółki z o.o. w K. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków technicznych udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., 2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz R. Spółki z o.o. w K. kwotę 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym skargą kasacyjna wyrokiem z dnia 29 lipca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 923/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę R. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej zwany Prezesem UKE) z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków technicznych udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego

I

Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia.

Obwieszczeniem z dnia 30 marca 2007 r. opublikowanym w M.P. nr 26, poz. 288 Przewodnicząca Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji ogłosiła informacje o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego.

Wniosek o uzyskanie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego zgodnie z parametrami technicznymi określonymi w ogłoszeniu, zgłosiła m.in. spółka R.

Uchwałą z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji (dalej określanej jako KRRiT) udzieliła spółce R. koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "[...]", przeznaczonego do powszechnego odbioru, natomiast pozostałym wnioskodawcom odmówiła udzielenia koncesji albo odmówiła zmiany (rozszerzenia) koncesji.

O uzgodnienie warunków technicznych udzielenia koncesji spółce R. Przewodniczący KRRiT zwrócił się do Prezesa UKE pismem z dnia [...] kwietnia 2008 r. działając na podstawie art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2004 r., Nr 253, poz. 2531 ze zm.) oraz art. 106 k.p.a. Przewodniczący wskazał równocześnie, że określone w uchwale koncesyjnej parametry techniczne są zgodne z Ogłoszeniem z dnia 30 marca 2007 r.

Postanowieniem z dnia [...] października 2008 r., nr [...] Prezes UKE uzgodnił warunki techniczne przedstawione w uchwale Nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. KRRiT za wyjątkiem charakterystyk promieniowania anten oraz maksymalnej skutecznej mocy promieniowanej stacji M. (do 0,1 kW) oraz P. (do 0,2 kW).

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła spółka R. wnosząc o uzgodnienie parametrów technicznych stacji M. oraz P. zgodnie z parametrami przedstawionymi w Ogłoszeniu Przewodniczącej KRRiT.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...] Prezes UKE utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] października 2008 r.

W uzasadnieniu postanowienia organ przypomniał, że w piśmie z dnia [...] lutego 2005 r. ustalił zmiany planu częstotliwości radiowych z zakresu 87,5 MHz - 108 MHz i przekazał do dyspozycji KRRiT częstotliwości stacji M. 88,4 MHz oraz P. 90,2 MHz uwzględniając parametry techniczne: częstotliwość, współrzędne geograficzne, wysokość zawieszenia anteny, wysokość terenu u podstawy masztu, maksymalną skuteczną moc promieniowaną, charakterystykę promieniowania anteny.

Następnie, pismem z dnia [...] marca 2007 r. uzgodnił projekt Ogłoszenia Przewodniczącej KRRiT zastrzegając zmianę charakterystyk promieniowania anten oraz wprowadzając ograniczenie skutecznej mocy promieniowanej dla stacji nadawczych M. 88,4 MHz oraz P. 90,2 MHz.

Zdaniem organu, w przesłanej uchwale Nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. KRRiT określiła parametry techniczne stacji nadawczych M. 88,4 MHz oraz P. 90,2 MHz znacznie odbiegające od ustalonych w piśmie z dnia [...] lutego 2005 r. Tymczasem analizy kompatybilnościowe, uwzględniające nowe parametry, wykonane zgodnie z zasadami ujętymi w Porozumieniu Regionalnym, którego Polska jest stroną, zawartym w 1984 r. w Genewie na Regionalnej Administracyjnej Konferencji Planowania Radiofonii VHF (model propagacji fal radiowych według zalecenia ITU-RP.1549, użyteczne natężenie pola elektrycznego obliczane uproszczoną metodą mnożenia prawdopodobieństwo w obecności zakłóceń wielokrotnych) wykazały, że należy zmniejszyć maksymalną skuteczną moc promieniowaną stacji M. do 0,1 KW oraz ograniczyć skuteczną moc promieniowaną w sektorze 80° - 110° do 0,025 KW ze względu na ochronę zasięgu stacji radiowej O. (f = 88,5 MHz). W przypadku stacji P. należy zmniejszyć maksymalną skuteczną moc promieniowaną do 0,2 KW oraz ograniczyć skuteczną moc promieniowaną w sektorze 140° - 160° do 0,1 KW ze względu na ochronę zasięgu planowanej stacji radiowej P. (f = 90,3 MHz) oraz ze względu na ochronę stacji I. (f = 90,2 MHz) należy ograniczyć skuteczną moc promieniowaną w sektorze 330° - 340° do 0,1 KW. Uwzględniając ochronę stacji nadawczej Ł. (f = 89,6 MHz) należy ograniczyć skuteczną moc promieniowaną stacji C. w sektorze 210° - 220° do 0,04 KW.

Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 37 ust. 3a ustawy o radiofonii i telewizji, jeżeli do rozpowszechniania programów radiofonicznych lub telewizyjnych jest wymagana rezerwacja częstotliwości, Prezes UKE dokonuje jej niezwłocznie na rzecz nadawcy, który uzyskał koncesję. Do dokonywania, wprowadzania zmian lub cofania rezerwacji częstotliwości stosuje się przepisy art. 114 i 115 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawa telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm. dalej cytowane jako ustawa P.t.) oraz nie stosuje się przepisów art. 116 tej ustawy. Zgodnie z art. 37 ust. 3a ustawy o radiofonii i telewizji warunki techniczne rozpowszechniania programu zawarte w koncesji muszą być identyczne z warunkami wykorzystania częstotliwości ujętymi w rezerwacji częstotliwości. Rezerwowana częstotliwość musi spełniać wymogi określone w art. 114 ust. 3 ustawy P.t., zatem zgodnie z pkt 6 tego przepisu nie może powodować kolizji z udzielonymi rezerwacjami częstotliwości. Zdaniem organu, uzasadnione było zatem wydanie postanowienia w oparciu o art. 114 ust. 6 ustawy P.t. o uzgodnieniu warunków technicznych w sprawie udzielenia koncesji spółce R. Sp. z o.o. z siedzibą w K., za wyjątkiem charakterystyk promieniowania anten oraz maksymalnej skutecznej mocy promieniowanej stacji M. oraz P. Według oceny organu wydanie przez niego postanowienia nastąpiło również z zachowaniem reguł przewidzianych w art. 7 k.p.a., 8 k.p.a. i 77 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniosła na powyższe postanowienie Prezesa UKE spółka R.

Skarżąca zarzuciła naruszenie :

1) art. 8 i 7 k.p.a. poprzez zmianę w toku postępowania warunków postępowania - parametrów technicznych dla stacji M./S. i P. w stosunku do warunków wskazanych w ogłoszeniu Przewodniczącej KRRiT z dnia 30 marca 2007 r.,

2) art. 10, 11, 77 i 107 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia bez zapoznania skarżącej z całością materiału dowodowego zebranego w toku postępowania i bez umożliwienia jej odniesienia się do powyższych dowodów, a także poprzez brak wyczerpującego wskazania powodów, dla których w wydanych postanowieniach odstąpiono od założeń wskazanych w ogłoszeniu,

3) art. 34 ustawy o radiofonii i telewizji poprzez ustalenie parametrów technicznych dla stacji M./S. i P. w sposób sprzeczny z warunkami technicznymi określonymi w ogłoszeniu Przewodniczącej KRRiT z dnia 30 marca 2007 r.

Wyrokiem z dnia 29 lipca 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że Prezes UKE jest organem współdziałającym w wydaniu decyzji koncesyjnej, natomiast nie jest stroną tego postępowania. Sąd I instancji powołał się na treść art. 33 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji, zgodnie z którym organem właściwym w sprawie koncesji jest Przewodniczący KRRiT, który – stosownie do art. 37 ust. 3 tej ustawy - udzielając koncesji winien mieć zgodę Prezesa UKE na określony sposób rozpowszechniania programu oraz na nadawanie przy zachowaniu określonych parametrów technicznych. Zgoda ta powinna być wyrażona przed wydaniem decyzji. "Porozumienie" obu organów winno nastąpić w formie przewidzianej w art. 106 § 5 k.p.a. Sąd I instancji uznał, że Przewodniczący KRRiT wydając decyzję koncesyjną nie jest w jakimkolwiek stopniu związany stanowiskiem Prezesa UKE. Według Sądu I instancji, zarzuty podniesione w pkt 1 i 3 skargi nie podlegają rozpoznaniu w niniejszej sprawie, lecz mogą być ewentualnie kierowane do Przewodniczącego KRRiT, który opublikował Ogłoszenie po wydaniu decyzji koncesyjnej, w przypadku oczywiście niekorzystnego rozstrzygnięcia dla skarżącej. Na obecnym etapie wydane zostało jedynie postanowienie organu współdziałającego tj. Prezesa UKE, w którym wyraził swoje stanowisko w sprawie warunków technicznych nadawania przez skarżącą programu radiowego. Zdaniem Sądu I instancji, stanowisko to zostało przedstawione zgodnie z wymogami prawa formalnego tj. po należytym zbadaniu sprawy oraz zostało wyczerpująco uzasadnione zaś skarżąca w skardze nie przedstawiła żadnych zarzutów wpływających na merytoryczną zasadność rozstrzygnięcia,

II

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła spółka R. Zaskarżyła wyrok w całości.

Wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 34 ustawy o radiofonii i telewizji poprzez oddalenie skargi, podczas, gdy zaskarżone postanowienia Prezesa UKE wydane zostały z naruszeniem art. 34 ustawy o radiofonii i telewizji, a to z uwagi na ustalenie parametrów technicznych dla stacji M./S. i P. w sposób sprzeczny z warunkami technicznymi określonymi w Ogłoszeniu Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 30 marca 2007 roku opublikowanym w Monitorze Polskim Nr 26, poz. 288.

2. naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 i 7 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, podczas, gdy zaskarżone postanowienia Prezesa UKE wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 8 i 7 k.p.a. - poprzez zmianę w toku postępowania warunków postępowania - parametrów technicznych dla stacji M./S. i P. - w stosunku do warunków wskazanych w Ogłoszeniu Przewodniczącego KRRiT z dnia 30 marca 2007 roku, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem prowadziło do ustalenia warunków technicznych w sposób odmienny niż żądany przez Skarżącą i wskazany w inicjującym postępowanie Ogłoszeniu Przewodniczącej KRRiT.

3. naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 11 oraz 77 i 107 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, podczas, gdy zaskarżone postanowienia Prezesa UKE wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 11, 77 oraz 107 k.p.a. - poprzez brak wyczerpującego wskazania powodów, dla których w wydanych Postanowieniach odstąpiono od założeń wskazanych w Ogłoszeniu Przewodniczącej KRRiT, w szczególności niewskazanie, jakie niekorzystne czynniki występowałyby przy przyjęciu parametrów określonych w Ogłoszeniu i bez wprowadzania nowych ograniczeń, jaki byłby ich wpływ na istniejące lub planowane stacje nadawcze oraz dlaczego okoliczności te nie mogły być uwzględnione na etapie przed wydaniem Ogłoszenia, a także brak wskazania wpływu poszczególnych rozstrzygnięć na sytuacje stacji nadawczych - co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

4. naruszenie art. 3 § 1 w z w. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. art. 37 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji w zw. z art. 106 k.p.a. w zw. z 114 i 115 ustawy P.t., w ten sposób, że na skutek błędnej interpretacji art. 37 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji w zw. z art.106 k.p.a. oraz art. 114 i 115 ustawy P.t. Sąd I instancji wydał wyrok i oddalił skargi bez rozpoznania zarzutów zgłoszonych przez Skarżącą, a tym samym nie dokonał merytorycznej oceny aktu administracyjnego będącego przedmiotem jego kontroli.

Kasatorka zarzuciła także naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 37 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji w zw. z art. 106 k.p.a. w zw. z 114 i 115 ustawy P.T. przejawiającą się uznaniem, iż wydawane w oparciu o art. 37 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji w zw. z art. 106 k.p.a. w zw. z art. 114 i 115 ustawy P.t. postanowienia Prezesa UKE nie mają charakteru materialnoprawnego, a tym samym mogą być dowolnie zmieniane przez Przewodniczącego KRRiT, co prowadziło do uznania, iż zarzuty zgłoszone przez spółkę nie mogą być rozpoznane w prowadzonym postępowaniu, lecz dopiero w postępowaniu ze skargi na decyzję koncesyjną wydaną przez Przewodniczącego KRRiT.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że sformułowała, opisała i przedstawiła w skardze oraz w trakcie rozprawy zarzuty naruszenia wydanymi postanowieniami przepisów postępowania administracyjnego oraz ustawy o radiofonii i telewizji. Skarżąca podniosła, że postępowanie koncesyjne, w którym brała udział prowadzone było w oparciu o Ogłoszenie je inicjujące, zgodnie z art. 34 ustawy o radiofonii i telewizji. Ogłoszenie przygotowane było w porozumieniu z Prezesem UKE. Treść Ogłoszenia wyznaczała przedmiot i zakres prowadzonego postępowania oraz istotne warunki składanych przez strony wniosków, jak też późniejszych rozstrzygnięć wydawanych przez organy. Przystępując do postępowania koncesyjnego spółka R. sformułowała swoją ofertę w zaufaniu do treści ogłoszenia, w tym do wskazanych w nim parametrów technicznych, uwzględniając wskazane tam ich ograniczenia. Skarżąca nie spodziewała się, że parametry techniczne, jakie ustalone zostaną w wyniku przeprowadzonego postępowania będą odbiegały w tak istotnym zakresie od tych jakie zawarte zostały w ogłoszeniu, w szczególności zaś, że będą zawierały ograniczenia i wymagania (np. odnośnie sposobu polaryzacji anteny), których Ogłoszenie nie przewidywało. Zmiana przez organ określonych w Ogłoszeniu warunków w trakcie postępowania nie jest dopuszczalna na gruncie art. 34 ustawy o radiofonii i telewizji. Powyższe wynika z faktu, iż przystępując do postępowania koncesyjnego inicjowanego ogłoszeniem wnioskodawca działa w zaufaniu do złożonej przez organy publicznej oferty oraz jej niezmienności w trakcie trwania toczącego się postępowania. Na skutek błędu w wykładni norm art. 37 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji w zw. z art. 106 k.p.a. oraz art. 114 i 115 ustawy P.t. Sąd I instancji wydał wyrok bez rozpoznania przedmiotu sprawy i bez przeprowadzania należytej kontroli zaskarżonych aktów administracyjnych oraz postępowania, w których zostały wydane. Stanowisko zaprezentowane przez Sąd I instancji sprowadza rolę Prezesa UKE w postępowaniu koncesyjnym do roli organu opiniującego, doradczego, którego decyzje mają dla Przewodniczącego KRRiT wyłącznie charakter niewiążących wskazówek, a ustalenia zawarte w wydawanych przez Prezesa UKE postanowieniach, mogą być swobodnie zmieniane przez Przewodniczącego KRRiT. Takie rozumienie współdziałania obu organów nie znajduje jednak żadnego uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Prezes UKE zajmuje stanowisko w odrębnym postępowaniu, które nie jest częścią postępowania koncesyjnego, lecz ma w stosunku do niego charakter akcesoryjny i jest w pełni samodzielne. Przewodniczący KRRiT nie dysponuje żadnym instrumentem-normą prawną, który dawałby mu podstawę do ingerencji w treść postanowienia Prezesa UKE. Postanowienie Prezesa UKE jest zatem dla Przewodniczącego KRRiT wiążące.

III

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, co następuje:

Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny /dalej zwany NSA/ rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy przez NSA, poza nieważnością postępowania, która w sprawie niniejszej nie zachodzi, jest ograniczony do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna jest uzasadniona.

Usprawiedliwiony jest zarzut, że Sąd I instancji z naruszeniem prawa procesowego tj. art.3 § 1 p.p.s.a. oraz art.134 § 1 p.p.s.a. na skutek błędnej interpretacji art. 37 ust.3 ustawy o radiofonii i telewizji w istocie rzeczy uchylił się od merytorycznej oceny aktu administracyjnego – postanowienia Prezesa UKE, które było przedmiotem kontroli. Zasadny jest też zarzut, że Sąd I instancji z naruszeniem prawa materialnego dokonał błędnej wykładni art.37 ust.3 ustawy o radiofonii i telewizji w związku z art.106 k.p.a. i 114 oraz 115 ustawy P.t. uznając, że postanowienia Prezesa UKE, zawierające uzgodnienie warunków technicznych koncesji, mogą być zmieniane przez Przewodniczącego KRRiT w decyzji koncesyjnej.

Rozpatrując powyższe zarzuty wskazać należy, że jak wynika z art. 192 ust.1 p.1 ustawy P.t. do zakresu działania Prezesa UKE należy m.in. gospodarka w zakresie zasobów częstotliwości oraz kontrola spełniania wymagań dotyczących kompatybilności elektromagnetycznej.

Mając tak ustalone kompetencje, Prezes UKE, działając na podstawie art.112 ust.2 ustawy P.t., w odniesieniu do częstotliwości przeznaczonych do rozpowszechniania programów radiofonicznych ustala plany zagospodarowania częstotliwości oraz zmiany tych planów w uzgodnieniu z Przewodniczącym KRRiT. Uzgodnienie to dotyczy liczby i rodzaju planowanych częstotliwości i sieci oraz lokalizacji i zasięgu stacji nadawczych (art.112 ust.3 ustawy P.t.).

Zgodnie z art.114 ust.2 ustawy P.t. rezerwacji częstotliwości na cele prowadzenia programów radiofonicznych dokonuje (zmienia lub cofa) Prezes UKE w porozumieniu z KRRiT. Zgodnie z art.114 ust.3 p.6 P.t. decyzję w sprawie rezerwacji częstotliwości wydaje Prezes UKE.

Z powyższymi uregulowaniami ustawy P.t. skorelowane są uregulowania zawarte w ustawie o radiofonii i telewizji. Zgodnie z art.6 ust.2 p.3) ustawy o radiofonii i telewizji, do zadań KRRiT należy podejmowanie rozstrzygnięć, w zakresie upoważnień ustawowych, w sprawach koncesji na rozpowszechnianie programów, zaś zgodnie z art.33 ust.2 omawianej ustawy organem właściwym w sprawach koncesji jest Przewodniczący KRRiT, który podejmuje ostateczną decyzję w sprawie koncesji na podstawie uchwały KRRiT.

Procedura koncesyjna przebiega w ten sposób, że działając na podstawie art.34 ust.1 ustawy o radiofonii i telewizji Przewodniczący KRRiT w porozumieniu z Prezesem UKE ogłasza informacje o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego. Wśród tych informacji są określone warunki techniczne rozpowszechniania programu, w szczególności częstotliwość bądź kanał oraz moc i lokalizacja stacji nadawczych.

Po dokonaniu wyboru koncesjonariusza, KRRiT podejmuje uchwałę koncesyjną, którą rozstrzyga przeprowadzony konkurs i postanawia udzielić koncesji jednemu z wnioskodawców oraz odmówić pozostałym. Przed podjęciem decyzji koncesyjnej przez Przewodniczącego KRRiT poprzedzająca ją uchwała koncesyjna jest ponownie konsultowana z Prezesem UKE na podstawie art.37 ust.3 ustawy o radiofonii i telewizji. Na tym etapie postępowania Prezes UKE ustala ostateczne warunki techniczne koncesji. Warunki te, jako uzgodnione między obydwoma organami, będą następnie zawarte w decyzji koncesyjnej Przewodniczącego KRRiT oraz w wydanej na jej podstawie na rzecz koncesjonariusza decyzji rezerwacyjnej Prezesa UKE.

Przy takim ukształtowaniu kompetencji i procedur nie ma wątpliwości, że zagadnienia techniczne związane z rezerwacją częstotliwości należą do Prezesa UKE, jako gospodarza częstotliwości. To ten organ decyduje "co" jest do podziału. Zagadnienia związane z wyborem koncesjonariusza i udzieleniem mu koncesji, na warunkach technicznych określonych przez Prezesa UKE, należą do Przewodniczącego KRRiT. To ten organ decyduje, "kto" otrzyma przeznaczoną do zagospodarowania częstotliwość (czyli to, co Prezes UKE przeznaczył do podziału).

Żaden ze wskazanych organów nie ma "przewagi" w opisanym wyżej procesie koncesyjnym, gdyż każdy działa w granicach swoich kompetencji. W tym stanie rzeczy postanowienie Prezesa UKE wydane w trybie art.105 § 5 kpa i na podstawie art.37 ust.3 ustawy o radiofonii i telewizji, nie jest tylko opinią, z którą powinien się zapoznać Przewodniczący KRRiT przed wydaniem decyzji koncesyjnej, jest natomiast wiążącym uzgodnieniem, co do warunków technicznych koncesji, które Przewodniczący KRRiT musi uwzględnić w treści decyzji koncesyjnej.

Mając na uwadze powyższe uznać należy, że wybrany w uchwale koncesyjnej koncesjonariusz właśnie na etapie postępowania "uzgodnieniowego" może kwestionować warunki techniczne przyszłej koncesji, bowiem na etapie wydawania decyzji koncesyjnej, kiedy postanowienie "uzgodnieniowe" będzie prawomocne, warunki techniczne koncesji będą przesądzone i Przewodniczący KRRiT nie będzie mógł ich zmienić.

Błędny pogląd Sądu I instancji w kwestii charakteru i znaczenia postanowienia o uzgodnieniu warunków technicznych koncesji spowodował, że Sąd uchylił się od oceny zasadności zarzutów skarżącej spółki, co spowodowało konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd oceni zasadność zarzutów skarżącej, co do dokonanych uzgodnień technicznych koncesji, mając na względzie, że to Prezes UKE gospodaruje częstotliwościami, a uzgodnienia między organami czynione są w procesie koncesyjnym dwukrotnie.

Zważywszy powyższe działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.

O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art.203 p.1 p.p.s.a. i 205 § 1 p.p.s.a. oraz .§ 18 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348) .i zasądził kwotę 380 zł, na którą składa się m.in. kwota 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej oraz kwota 180 zł tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej polegającej na reprezentowaniu skarżącego na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przez adwokata, który nie reprezentował stronę w postępowaniu przed Sądem I instancji.