Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2626/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 83 ust 3, 84 ust 4
journal: Dz.U. 2013 poz 627
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącego M. Sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego – po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta T. – na zasadzie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2015r., zezwalającą M. sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...] w S. na usunięcie 33 drzew z terenu działki nr [...], obręb [...], pod warunkiem wykonania nasadzeń zamiennych 89 sztuk drzew, ustalającą opłatę z tytułu usunięcia wymienionych drzew w kwocie [...] zł i odraczającą na okres trzech lat od dnia wydania decyzji termin uiszczenia tej opłaty oraz przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wymienioną wyżej decyzją [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków zezwolił M. sp. z o.o. z siedzibą w S. na usunięcie 33 drzew z terenu działki nr [...], obręb [...] działając na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2014 r., poz. 1446), art. 83 ust. 2 ustawy z dnia kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627), dalej także jako: "ustawa". Organ uzależnił zgodę od wykonania nasadzeń zamiennych 89 sztuk drzew, w tym 39 sztuk o obwodzie pnia minimum 15 cm należy posadzić na terenie nieruchomości, z której zostaną usunięte, natomiast 50 sztuk o wysokości 250 do 300 cm o obwodzie pnia 8-10 cm należy posadzić w granicach administracyjnych Miasta T. Naliczona została opłata za usunięcie drzew w kwocie [...] zł, jednocześnie odroczono uiszczenie tej opłaty na okres lat 3 od dnia wydania decyzji tj. do dnia [...] marca 2018r. Ustalono termin usunięcia drzew i wykonania nasadzeń zamiennych do dnia 1 czerwca 2016r.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Prezydent Miasta T.

Rozpoznając je Minister podzielił co do zasady stanowisko organu I instancji, że w rozpatrywanej sprawie istnieją przesłanki do udzielenia zgody na wycinkę drzew. Ubytek ten zostanie zrekompensowany nasadzeniami młodych drzew na działce, z której zostaną usunięte drzewa w postaci 39 sztuk drzew z rodzimych gatunków lasotwórczych tj. na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. B. w T. A także dodatkowymi nasadzeniami w postaci 50 sztuk drzew na innej nieruchomości. Zdaniem jednak organu odwoławczego z dwóch powodów konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji.

Po pierwsze organ I instancji pominął w rozstrzygnięciu decyzji nr [...] okoliczność, iż zmienił się zakres przedmiotowy wniosku M. sp. z o.o. Mianowicie pismem z dnia 10.08.2013 r. wnioskodawca ubiegał się o wydanie zezwolenia na usunięcie 39 sztuk drzew z rzeczonej nieruchomości. Wyznaczony powyższym wnioskiem zakres przedmiotowy sprawy został zmodyfikowany pismami z dnia 22.01.2015 r. oraz z dnia 26.02.2015 r. poprzez rezygnację z usunięcia dwóch sosen zwyczajnych oznaczonych numerami 23 i 33 oraz brzozy brodawkowatej nr 11, topoli czarnej nr 28, lipy drobnolistnej nr 30 i klonu zwyczajnego nr 39. Zaskarżoną decyzją organ pierwszej instancji rozstrzygnął sprawę w zakresie 33 drzew, natomiast nie zakończył postępowania w odniesieniu do 6 drzew, z których wycinki inwestor zrezygnował. Wycofanie żądania strony w tym zakresie winno skutkować umorzeniem postępowania w części wydania pozwolenia na usunięcie 6 wskazanych drzew z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Jednocześnie, organ pierwszej instancji nie zaznaczył w zaskarżonym orzeczeniu, że jest to decyzja rozstrzygająca sprawę w części, wydana na podstawie art. 104 § 2 k.p.a. Tym samym doszło do naruszenia art. 104 k.p.a.

Po drugie w ocenie Ministra Kultury i Dziedzictwa istotną wadą zaskarżonej decyzji jest brak sprecyzowania w jej sentencji miejsca wykonania nasadzeń zamiennych, które warunkują odroczenie opłaty naliczonej z tytułu usunięcia 33 drzew. Wprawdzie treść art. 84 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu: "organ właściwy do wydania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów odracza, na okres 3 lat od dnia wydania zezwolenia, termin uiszczenia opłaty za ich usunięcie, jeżeli zezwolenie przewiduje przesadzenie ich w inne miejsce lub zastąpienie innymi drzewami lub krzewami" nie wskazuje wprost na konieczność określenia miejsca kompensacji, to należy mieć na uwadze regulację zawartą w art. 83 ust. 3 ustawy, stanowiącą, że wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być uzależnione od przesadzenia drzew lub krzewów w miejsce wskazane przez wydającego zezwolenie albo zastąpienia ich innymi drzewami lub krzewami, w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew lub krzewów. Zdaniem Ministra pojęcie "granice administracyjne miasta T." jest określeniem zbyt nieprecyzyjnym i niekonkretnym, aby uznać, że organ wydający pozwolenie zastosował się do powyższego przepisu i wskazał miejsce wykonania nasadzeń zamiennych. W sytuacji uzależnienia wydania zezwolenia od obowiązku posadzenia nowych roślin, podstawową kwestią, którą organ winien rozważyć i przeanalizować jest wykonalność tego obowiązku. Zatem organ chcąc skorzystać z dyspozycji przepisu art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, w następstwie zastosowania którego może odroczyć na okres 3 lat opłaty za ich usunięcie na podstawie art. 84 ust. 4, jest obowiązany sprawdzić, czy na konkretnej nieruchomości, o określonych warunkach siedliskowych, sposobie zagospodarowania i powierzchni, możliwe będzie wykonanie nałożonego obowiązku. Precyzyjne określenie miejsca realizacji obowiązku ma również znaczenie z uwagi na konieczność skontrolowania stanu zachowania i żywotności nasadzeń po 3 latach od posadzenia w ramach postępowania, w którym organ będzie rozstrzygał o umorzeniu bądź odmowie umorzenia opłaty za usunięcie drzew.

Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. sp. z o.o. z siedzibą w S. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie prawa procesowego, a to art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie w całości decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, podczas gdy nie zaistniały przesłanki wymienione w tym przepisie;

- naruszenie prawa procesowego, a to art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w postępowaniu o zezwolenie na usunięcie drzew z nieruchomości, w sytuacji, gdy wnioskodawca zmieni wniosek w ten sposób, że zmieni liczbę drzew, konieczne jest umorzenie postępowania w stosunku do pozostałych drzew; jak również poprzez przyjęcie, że organ II instancji nie może w tym zakresie umorzyć postępowania pierwszoinstancyjnego, mimo jednoznacznego brzmienia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., który przewiduje możliwość umorzenia postępowania pierwszoinstancyjnego przez organ II instancji również w części;

- naruszenie prawa materialnego, a to art. 84 ust. 4 oraz art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w sentencji decyzji dotyczącej zezwolenia na usunięcie drzew, gdy organ odracza termin uiszczenia opłaty za usunięcie, konieczne jest wskazanie dokładnego miejsca, w jakim wnioskodawca ma dokonać nasadzeń zastępczych, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że obowiązek wskazania miejsca, dotyczy wyłącznie sytuacji, w których nakłada się obowiązek przesadzenia drzew, a nie zastąpienia ich innymi drzewami; co więcej, zaskarżona decyzja wskazywała miejsce dokonania nasadzeń zastępczych "w granicach administracyjnych miasta T.".

Skarga wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi inwestor podkreślił, że rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., a w przypadku uznania, iż uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić skargę. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie nie było żadnych przesłanek do skorzystania przez organ II instancji z możliwości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wówczas, gdy organ pierwszej instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo przeprowadził je w taki sposób, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Zdaniem skarżącego postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w całości, a stan faktyczny nie jest sporny. Przyczyną wydania decyzji kasacyjnej nie może być fakt, iż organ, po modyfikacji wniosku, nie rozstrzygnął o drzewach, których dotyczyła modyfikacja. Po pierwsze, takiego obowiązku - umarzania postępowania w części - nie przewidują przepisy k.p.a. Po drugie, skarżąca zmodyfikowała wniosek, co jest jej uprawnieniem na każdym etapie postępowania. Organ nie musiał więc umarzać postępowania w zakresie, gdzie wniosek został zmodyfikowany. Jednak nawet gdyby przyjąć, że obowiązek umorzenia postępowania w zakresie 6 drzew rzeczywiście wynika z przepisów (czemu skarżący zaprzecza), to wskazać trzeba, że organ II instancji mógł postępowanie pierwszoinstancyjne w tym zakresie umorzyć na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

W kwestii naruszenia prawa materialnego to zdaniem skarżącego ocena organu II instancji jest błędna. Według inwestora z przepisów ustawy o ochronie przyrody jednoznacznie wynika, że organ wydający zezwolenie wskazuje miejsce tylko w przypadku odroczenia opłaty w związku z przesadzeniem drzew. Natomiast w przypadku nasadzeń zastępczych, organ nie wskazuje miejsca dla tego nasadzenia ("albo" oznacza alternatywę rozłączną). Powyższe oznacza, że w przypadku odroczenia opłaty i uzależnienia wydania zezwolenia od dokonania nasadzeń zastępczych, nie ma obowiązku wskazywania miejsca nasadzeń. Mimo powyższego, organ I instancji wskazał miejsce nasadzeń zastępczych "w granicach administracyjnych miasta T.". Oczekiwanie organu II instancji, aby wskazać to miejsce w sposób bardziej precyzyjny, nie ma żadnych podstaw w przepisach prawa.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2014r., poz. 1647) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Skarga zasługuje na uwzględnienie. Procesową podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 2 k.p.a., co obligowało Sąd do kontroli zaskarżonego aktu w kontekście tego przepisu, jak również ze względu na nakierowanie na tę normę zarzutów wniesionej skargi.

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. w obecnym jego brzmieniu "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy". Zasadniczą zatem kwestią, której przesądzenie w niniejszym postępowaniu będzie determinowało dalszy przebieg postępowania w sprawie zgody na usunięcie 33 drzew było zbadanie, czy organ odwoławczy wydając decyzję kasatoryjną nie naruszył przepisu art. 138 § 2 K.p.a.

Zgodnie z obecnym brzmieniem art. 138 § 2 Kpa organ może wydać decyzję kasacyjną, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wyraźnie zatem kodeks wyodrębnia dwie przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a mianowicie: 1) stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych, 2) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Użycie w tym przepisie przyłączającego spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą; konieczne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Powyższe sformułowanie należy rozumieć w ten sposób, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził, z naruszeniem przepisów postępowania, postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że nieprzeprowadzenie postępowania w pełnym zakresie miało istotny wpływ na treść wydanej przez ten organ decyzji (vide Komentarz do art.138 Kpa, Andrzej Wróbel, Lex).

W świetle art. 138 § 2 k.p.a. aby organ odwoławczy był władny skorzystać z możliwości uchylenia decyzji musi wykazać, że powyższe przesłanki zachodzą w danej sprawie. I tak w pierwszej kolejności konieczne jest wykazanie, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów proceduralnych i jakie to przepisy konkretnie zostały naruszone. W rozpoznawanej sprawie organ wskazał naruszenie zarówno przepisu procesowego tj. art. 104 k.p.a., lecz także naruszenie art. 83 ust. 3 i 84 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody.

Należy uznać zasadność spostrzeżenia Ministra, że wnioskodawca w toku postępowania ograniczył zakres swojego żądania. Mianowicie zrezygnował z wycinki 6 drzew, co dokładnie zostało opisane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Tym samym należało w tym zakresie postępowanie umorzyć. Jednakże ta wadliwość zdaniem Sądu nie wypełniała drugiego członu wymaganego do wydania decyzji kasatoryjnej tj. przesłanki, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W tym wypadku bowiem nie jest konieczne wyjaśnianie czegokolwiek przez organ I instancji, gdyż kwestia cofnięcia żądania w zakresie owych 6 drzew jest bezsporna w sprawie, została jedynie niezauważona przez organ I instancji. Oznacza to, że organ odwoławczy we własnym zakresie stosując przepis art. 138 § 1 pkt 2) k.p.a. winien umorzyć postępowanie pierwszej instancji w części dotyczącej owych 6 drzew. Faktem jest, że takie rozstrzygnięcie procesowe może budzić wątpliwości co do prawidłowości zastosowania art. 138 § 1 pkt 2) k.p.a.. Przepis ten wymaga bowiem uprzedniego uchylenia zaskarżonej decyzji w całości lub w części. W omawianej jednak sytuacji procesowej rozstrzygnięcie w sprawie 6 drzew nie zapadło przed organem I instancji, stąd nie było podstaw do jego uchylenia. Takie zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2) k.p.a. jest uzasadnione ze względu na brzmienie art. 138 § 2 k.p.a., a także zasadę szybkości, sprawności i ekonomiki postepowania administracyjnego. Chodzi w tym wypadku jedynie o procesowe zakończenie części sprawy, co nie wymagało dokonywania żadnych ustaleń lub wyjaśnień.

W kwestii natomiast naruszenia wskazanych przepisów ustawy o ochronie przyrody, polegającego na braku sprecyzowania miejsca nasadzeń dodatkowych 50 drzew to zdaniem Sądu zarzut skargi jest nieuprawniony. Otóż Sąd podziela stanowisko Ministra, że acz przepisy ustawy literalnie nie przewidują wymogu zamieszczenia w takim wypadku miejsca nasadzeń drzew w sytuacji gdy dokonuje się nasadzeń zamiennych. Norma zobowiązująca do wskazania w decyzji miejsca nasadzeń zamiennych została wprowadzona z dniem 28 sierpnia 2015r. Mianowicie ustawa z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r, poz. 1045) wprowadziła do porządku prawnego art. 83 d ust. 2, który wymaga, aby w przypadku uzależnienia wydania zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu od wykonania nasadzeń zastępczych, zezwolenie to określało dodatkowo miejsce dokonania tych nasadzeń.

Niemniej w ocenie Sądu orzecznictwo sądów administracyjnych przyjmowało wielokroć taką wykładnię art. 83 ust. 3 ustawy, że miejsce wskazane na dokonanie nasadzeń dotyczyło nie tylko przesadzenia drzew, ale także dokonania nasadzenia nowych drzew (vide przykładowo wyrok NSA z dnia 3 lutego 2015r., sygn. akt II OSK 1516/13). Co więcej organ I instancji nie kwestionował tego wymogu skoro wskazał miejsce posadzenia nowych drzew jako leżące "w granicach administracyjnych miasta T.". Spór w istocie zatem sprowadza się do stopnia szczegółowości opisu tego miejsca.

W tym miejscu Sąd podkreśla, że poprzednio obowiązujące przepisy nie wskazywały co powinna zawierać decyzja zezwalająca na usunięcie drzewa lub krzewu (obecnie reguluje tę materię art. 83d). Natomiast art. 84 ust. 4 ustawy stanowił, że organ właściwy do wydania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów odracza, na okres 3 lat od dnia wydania zezwolenia, termin uiszczenia opłaty za ich usunięcie, jeżeli zezwolenie przewiduje przesadzenie ich w inne miejsce lub zastąpienie innymi drzewami lub krzewami. Z kolei art. 83 ust. 3 ustawy przewidywał, że wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być uzależnione od przesadzenia drzew lub krzewów w miejsce wskazane przez wydającego zezwolenie albo zastąpienia ich innymi drzewami lub krzewami, w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew lub krzewów. W ocenie Sądu wykładnia wskazanych przepisów polega na tym, że w każdym przypadku konieczne było wskazanie miejsca posadzenia drzew. Jeżeli chodzi o przesadzenie rosnących drzew lub posadzenie nowych w graniach nieruchomości, na której rosły drzewa poddane zezwoleniu na usunięcie – konieczne było wskazanie tych nieruchomości. Analogicznie jeżeli drzewa miały być przesadzone na zupełnie nową działkę lub na tej nowej działce miałby być posadzone młode sadzonki – również konieczne było wskazanie miejsca tych działań. W każdym bowiem wypadku organ musi mieć kontrolę w jaki sposób ulegnie przeobrażeniu stan zadrzewienia i zakrzewienia. Skoro wydaje decyzję o usunięciu rosnących drzew z konkretnej nieruchomości i dokonaniu nasadzeń zamiennych w to miejsce - decyduje, oczywiście w ramach zgromadzonego materiału dowodowego, w którym miejscu te zamienne nasadzenia mają być wykonane. Jeżeli wskutek wycięcia drzew zostanie zaburzony ten element środowiska, na zasadzie kompensacji konieczne jest wskazanie miejsca, którego zalesienie odbuduje dotychczasowy stan zasobów przyrody. Z tego względu Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie, że po pierwsze konieczne było wskazanie miejsca, po drugie w sposób precyzyjny.

Niemniej jednak konieczność wskazania miejsca nasadzeń zamiennych nie mogła być powodem uchylenia decyzji organu I instancji. Konieczny bowiem do wyjaśnienia zakres sprawy nie będzie miał istotnego wpływu na jej rozstrzygnięcie. Inwestor bowiem otrzymał zgodę na dokonanie nasadzeń zamiennych i zamieszczenie jedynie sprecyzowanego miejsca tych nasadzeń nie będzie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. W miejsce bowiem ogólnego sfomułowania w graniach administracyjnych miasta T. konieczne jest wskazanie konkretnych nieruchomości, na których zostaną posadzone dodatkowe 50 sztuk drzew. Nie było zatem żadnych przeszkód, aby zgodnie z regulacją zawartą w art. 136 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe jedynie w części dotyczącej miejsca posadzenia owych 50 sztuk drzew dodatkowych. Zaniechanie tych czynności i uchylenie decyzji organu I instancji skutkowało naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.