Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3247/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1, art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 30 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

﻿Sygn. akt II OSK 3247/19 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 grudnia 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędzia NSA Sędzia del. NSA Zofia Flasińska Anna Żak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej O. I. i P. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2606/18 w sprawie ze skargi O. I. i P. I. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2018r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 maja 2019 r., sygn. VII SA/Wa 2606/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę O. I. i P. I. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2018 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Wyrok powyższy został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

W dniu 5 sierpnia 2016r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. (dalej jako "PINB") przeprowadził kontrolę, w wyniku której ustalił, że na terenie zabudowanej nieruchomości, położonej przy ul. O. w miejscowości N., inwestor P. I. prowadzi zakład produkcji opakowań drewnianych. Na terenie zakładu znajdują się zarówno istniejące obiekty budowlane, jak również nowo wybudowane. Ustalono, że objęta przedmiotowym postępowaniem wiata drewniana do składowania palet o wymiarach: 9,48 m x 21,22 m (201 m²) i wysokości zmiennej około 3,20 m - 4,89 m, z dachem jednospadowym, ze spadkiem na własną działkę, kryta blachą, posadowiona jest na płycie betonowej. Wiata wsparta na drewnianych słupach stanowi oddzielną konstrukcję, przylegającą do istniejącego budynku magazynowego. Usytuowana jest w odległości około 9,05 m od ogrodzenia z płyt betonowych oraz około 12 m od granicy działki nr [...].

Inwestor w toku kontroli przedłożył: akt notarialny z dnia [...] grudnia 2011 r., Rep. A Nr [...], z którego wynika, że wraz z O. I. jest właścicielem nieruchomości oznaczonej nr [...], na której zlokalizowano przedmiotową wiatę; wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej o prowadzonej działalności, polegającej na produkcji opakowań drewnianych; decyzję z dnia [...] kwietnia 1964 r. wydaną przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O. Wydział Budownictwa Urbanistyki i Architektury o lokalizacji szczegółowej, w której wyrażono zgodę na budowę bazy magazynowo-składowej na terenie m.in. ww. działki, wydanej dla Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w N. Ze złożonego aktu notarialnego - umowy sprzedaży wynika, że działka nr [...] zabudowana jest murowanym punktem skupu żywca i dwoma magazynami murowanymi. Brak jest jednak wzmianki o przedmiotowej wiacie, co potwierdza także informacja z rejestru gruntów z 21 lipca 2016 r. Inwestor oświadczył, że nabył nieruchomość zabudowaną przedmiotową wiatą i nie jest w stanie określić daty powstania tego obiektu. Inwestor nie posiada żadnych dokumentów świadczących o legalności powstałej zabudowy. Sąsiedzi K. i S. S. oświadczyli, że wiata została wybudowana przez inwestora w latach 2012-2013.

W pismach z dnia 5 sierpnia 2016 r. oraz 24 sierpnia 2016 r., Starostwo w O. poinformowało, że inwestorzy dokonali zgłoszenia: rozbiórki ogrodzenia i budowy nowego ogrodzenia (zgłoszenie 21 maja 2012 r.), utwardzenia dwóch placów manewrowych, wymiany stolarki okiennej i drzwiowej, wymiany pokrycia dachowego (zgłoszenie 10 kwietnia 2013r.), utwardzenie placu manewrowego (zgłoszenie 8 sierpnia 2013 r.). Natomiast na budowę innych obiektów budowlanych nie zostało udzielone pozwolenie na budowę. W dniu 23 września 2016 r. PINB pozyskał do materiału dowodowego zdjęcia lotnicze z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Warszawie dotyczące nieruchomości przy ul. O. w N. z lat: 2010, 2013 i 2014. Otrzymał również z Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznego Starostwa Powiatowego w O. mapy z lat 1976, 1999, 2007 i 2013.

Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r., Nr [...], PINB działając na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2016r., poz.290, dalej jako "pr.bud."), wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie przedmiotowej wiaty drewnianej bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę i nałożył na inwestorów obowiązek przedstawienia w terminie do 31 stycznia 2017 r. dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 pr.bud. Od powyższego postanowienia inwestor złożył zażalenie, w wyniku którego WINB postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r., Nr [...]stwierdził, że zostało złożone z uchybieniem terminu. Z kolei na to postanowienie inwestor wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W dniu 18 stycznia 2017 r. inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczące działki nr [...] wraz z wnioskiem o przedłużenie terminu do złożenia pozostałych wymaganych dokumentów. Organ I instancji uwzględnił wniosek i postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. wyznaczył nowy termin na przedłożenie dokumentów - do dnia 31 marca 2017r. Inwestorzy w wyznaczonym terminie nie złożyli wymaganych dokumentów, dlatego PINB decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 pr.bud. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji nakazał rozbiórkę przedmiotowej wiaty drewnianej do składowania wyrobów gotowych - palet, o powierzchni zabudowy 201 m². Od tej decyzji inwestorzy wnieśli odwołanie do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB).

Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. VII SA/Wa 798/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie WINB z dnia [...] stycznia 2017 r. stwierdzające, że inwestor złożył zażalenie z uchybieniem terminu. W wyniku tego, WINB postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], stwierdził niedopuszczalność zażalenia na ww. postanowienie PINB. To postanowienie organu odwoławczego było również kontrolowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 27 lutego 2019 r., sygn. VII SA/Wa 1315/18, oddalił skargę inwestorów.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2018 r. MWINB utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia [...] kwietnia 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę O. I. i P. I. na powyższą decyzję wyjaśnił, że naruszenia ustawy Prawo budowlane powinny być oceniane według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania skutków samowoli uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy, z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji. Sąd podzielił stanowisko orzekających w sprawie organów i wskazał, że zarówno w dacie budowy przedmiotowej wiaty drewnianej, jak i w dacie orzekania o skutkach samowoli budowlanej przez organ I instancji i organ odwoławczy, przepisy Prawa budowlanego nakazywały inwestorom uzyskanie pozwolenia na budowę wiaty o powierzchni 201 m². Dowody zebrane w sprawie, zdaniem Sądu, bezspornie wskazują, że w dacie zakupu nieruchomości w 2011r. na jej terenie nie było przedmiotowej wiaty. Świadczą o tym przede wszystkim zdjęcia lotnicze z dnia 9 października 2010 r., brak jej naniesień na mapach nadesłanych ze Starostwa z lat: 1976, 1999, 2007 i 2013, brak naniesienia tejże wiaty na załączniku do zgłoszenia w sprawie utwardzenia placów manewrowych, wymiany stolarki okiennej i drzwiowej, wymiany pokrycia dachowego na działce nr [...], dokonanego przez inwestorów w dniu 10 kwietnia 2013 r., jak również brak wymienienia obiektu wiaty w akcie notarialnym i w rejestrze ewidencji gruntów i budynków. Natomiast w dacie 20 czerwca 2013 r. i 22 lipca 2014r. na zdjęciach lotniczych przedmiotowa wiata jest już widoczna, co by dowodziło, że powstała w okresie między 10 kwietnia 2013 r. a 20 czerwca 2013 r.

Z powyższymi dowodami koresponduje zdaniem Sądu pierwszej instancji oświadczenie S. i K. S. złożone do protokołu kontroli, że to skarżący wybudował przedmiotową wiatę w latach 2012 – 2013, czemu inwestorzy podczas kontroli nie zaprzeczyli. Niewiarygodne są zatem twierdzenia skargi, że sporny budynek nie jest nowy, tylko stoi w tym samym miejscu od niepamiętnych czasów, a jedynie wykonano przy nim roboty remontowe, zmieniono zadaszenie wiaty, które jest nową częścią, a nie cały obiekt, jak to ustaliły organy.

Dalej Sąd wskazał, że organ I instancji prawidłowo umożliwił legalizację samowolnie wybudowanego obiektu, zobowiązując inwestorów do złożenia dokumentów wskazanych w postanowieniu z dnia [...] października 2016 r. Wobec braku przedłożenia wszystkich żądanych dokumentów, PINB był zobligowany do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę objętego postępowaniem obiektu budowlanego. We wniosku z dnia 18 stycznia 2017 r. o przedłużenie terminu do 15 czerwca 2017 r. inwestor podnosił trudności z dotrzymaniem pierwotnego terminu z uwagi na trwające prace nad sporządzeniem projektu budowlanego wraz z wymaganymi uzgodnieniami. Wprawdzie organ I instancji nie przedłużył terminu do daty wskazanej przez inwestora, to jednak pomimo deklaracji o pracach nad dokumentacją projektową niezbędną w procesie legalizacji wiaty drewnianej, inwestorzy nie wykonali nałożonych na nich obowiązków nałożonych postanowieniem nie tylko w terminie do 31 marca 2017r., ale nawet w okresie późniejszym, kiedy trwała procedura związana z rozpoznaniem zażalenia złożonego na ww. postanowienie, zakończona ostatecznie postanowieniem wydanym przez WINB w dniu [...] marca 2018 r. Inwestorzy nie wnosili już w toku postępowania w niniejszej sprawie o kolejne przedłużenie terminu do złożenia wymaganych dokumentów, co może oznaczać, że odstąpili od procedury legalizacyjnej. Wobec braku przedłożenia żądanych dokumentów organ I instancji był zobligowany do zastosowania art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 pr.bud., tj. do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę wiaty. Sąd nie podzielił stanowiska skarżących, że organy nie rozważyły kwalifikacji z art. 50-51 pr.bud., ponieważ nie znajduje to oparcia w ustalonym prawidłowo stanie faktycznym. Wbrew stanowisku skarżących, nie można też zakwalifikować wykonanych robót budowlanych jako przebudowy, zdefiniowanej w art. 3 pkt 7a pr.b. Z dowodów zebranych w sprawie wynika, że w niniejszej sprawie doszło do budowy nowego obiektu od podstaw, wymagającego pozwolenia na budowę z uwagi na jego powierzchnię.

W skardze kasacyjnej O. I. i P. I. zarzucili powyższemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez:

a) niedostrzeżenie przez Sąd naruszenia przez organ nadzoru budowlanego ww. przepisów k.p.a., polegającego na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów przez organ i niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego polegającym na braku przeprowadzenia oceny, czy jest możliwe rozebranie przedmiotowej wiaty drewnianej;

b) błędne przyjęcie przez Sąd, że organy nadzoru budowlanego zebrały pełny materiał dowodowy i wyprowadziły z niego prawidłowy wniosek, że w omawianej sprawie występuje przesłanka do zastosowania art. 48 pr.bud., podczas gdy nie było prowadzone postępowanie dowodowe w zakresie, czy nie doszło do przebudowy zakładu opakowań drewnianych, co do którego miałby zastosowanie art. 50 ust. 1 pr.bud.;

c) art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niezawieszenie postępowania, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podniesiono, że dokonywane remonty, przebudowa, montaż nie jednego obiektu, ale kilku będących przedmiotem kilku decyzji świadczy o przebudowie zakładu opakowań drewnianych. Zdaniem skarżących kasacyjnie celowo, aby zwiększyć opłatę legalizacyjną, wszczęto kilka postępowań w tym samym czasie, aby skarżący nie byli w stanie przedstawić dokumentów w terminie zakreślonym przez organ. Podniesiono nadto, że fotografie przedstawione przez K. S. nie były poddane żadnym dowodom autentyczności. W sprawie karnej przez Sądem Rejonowym w O. S. S. nie był natomiast w stanie precyzyjnie określić, w jakich latach mógł powstać obiekt. Sąd nie zbadał czy samowolnie wybudowaną część obiektu budowlanego da się wydzielić z całości bez uszczerbku dla pozostałej części skoro została wybudowana na istniejącej wcześniej podmurówce. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 125 § 1 p.p.s.a. wskazano, że przed NSA toczy się postępowanie, w którym zaskarżono wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lutego 2019 r., sygn. VII SA/Wa 1636/18, gdzie skarżący zarzucił zakwalifikowanie robót przy budowie wiaty drewnianej do składowania wyrobów gotowych – palet drewnianych, jako budowy, a nie przebudowy zakładu opakowań drewnianych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), albowiem przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy – wobec intensyfikacji rozwoju epidemii - mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można jej było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego.

Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna analizowana w opisanym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., podstawy kasacyjne powinny być uzasadnione. Oznacza to, że autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do powołania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony, ma bowiem obowiązek uzasadnić w czym upatruje uchybienia temu przepisowi. Podkreślenia wymaga, że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie decyduje każde uchybienie, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., rozumieć należy bowiem istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (por. wyrok NSA z dnia 10 września 2021r. w sprawie II GSK/21 pub.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarżący kasacyjnie zarzucili Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu pierwszego z postawionych zarzutów podniesiono, że organy nie zbadały, czy samowolnie wybudowana część obiektu budowlanego da się wydzielić z całości, bez uszczerbku dla pozostałej jego części. Uzasadnienie tego zarzutu nie spełnia warunku prawidłowego uzasadnienia zarzutu kasacyjnego. Nie wskazuje bowiem na konkretne okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie, że wykonanie rozbiórki przedmiotowej wiaty nie jest możliwe z uwagi na konstrukcyjne powiązanie z innym obiektem budowlanym. Jak wynika z akt sprawy sporna wiata z dachem jednospadowym, krytym blachą stanowi prostą konstrukcję, bez instalacji, posadowioną na płycie betonowej, wspartą na słupach drewnianych. Brak jest podstaw do twierdzenia, że oddzielenie tego typu konstrukcji od betonowego podłoża nie jest możliwe. W szczególności takich podstaw nie wskazano w skardze kasacyjnej.

Nie jest również usprawiedliwiony drugi w kolejności zarzut skargi kasacyjnej podnoszący, że na skutek niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego błędnie przyjęto, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka do zastosowania art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), dalej "Prawo budowlane". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że stan faktyczny w tej sprawie został prawidłowo ustalony uzasadniając zastosowanie art.48 w/w ustawy.

Zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że w dacie nabycia przez inwestorów aktem notarialnym z dnia [...] grudnia 2011r. działki nr [...], na jej terenie usytuowany był murowany obiekt w postaci punktu skupu żywca oraz dwa magazyny murowane. Obiekt wiaty drewnianej do składowania wyrobów gotowych-palet o pow. zabudowy 201 m.kw. będącej przedmiotem postępowania, nie został wymieniony w tym akcie notarialnym i w rejestrze ewidencji gruntów i budynków. Wiata ta, nie jest również oznaczona na mapach ewidencyjnych z lat 1976, 1999, 2007 i 2013 nadesłanych organowi nadzoru prowadzącemu niniejsze postępowanie przez Starostwo Powiatowe. Skarżący kasacyjnie w żaden sposób nie podważyli wymowy ww. dowodów, poza stwierdzeniem, że zdjęcia dołączone przez K. S. nie zostały poddane weryfikacji autentyczności, oraz że S. S. w sprawie karnej nie potrafił precyzyjnie określić, w jakich latach mógł powstać sporny obiekt. Jakiekolwiek wątpliwości, co do daty budowy wiaty usuwa dokumentacja w postaci fotogrametrycznych zdjęć lotniczych nieruchomości inwestorów wykonanych 9 października 2010r., 20 czerwca 2013 r. oraz 22 lipca 2014r. nadesłanych i potwierdzonych za zgodność przez Głównego Geodetę Kraju. Na zdjęciu z 9 października 2010r. nie ma przedmiotowej wiaty, widać ją natomiast na zdjęciach lotniczych z 20 czerwca 2013r. oraz 22 lipca 2014r. W tych okolicznościach prawidłowo w sprawie przyjęto, że została ona wzniesiona w 2013 roku , bez wymaganego pozwolenia na budowę, co skutkuje zastosowaniem art.48 ust. 1 Prawa budowlanego. Powyższe okoliczności faktyczne i prawne wykluczają zastosowanie w tej sprawie art. 50 ust. 1 powyższej ustawy. Odnosząc się jeszcze do argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że w niniejszej sprawie należało ocenić czy nie doszło do przebudowy zakładu opakowań drewnianych, co którego miałby zastosowanie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, wyjaśnić tylko dla porządku należy, że ustawa Prawo budowlane nie zna pojęcia "przebudowy zakładu". Przebudowie może podlegać konkretny, indywidualny obiekt budowlany, a nie zakład produkcji.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Budowa powyższej wiaty o pow. zabudowy 201 m.kw. zarówno w dacie jej realizacji jak i wydania zaskarżonej decyzji wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W dacie jej budowy, tj. w 2013r. przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie wymagał uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę wiaty o powierzchni zabudowy do 25 m², tylko zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Od 1 stycznia 2017r. w odniesieniu do wiat obowiązywał nie tylko przepis art. 29 ust. 1 pkt 2c Prawa budowlanego stanowiący, że nie wymaga pozwolenia na budowę budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki, ale i zmieniony art. 29 ust. 1 pkt 2 , zgodnie z którym nie wymaga pozwolenia na budowę realizacja wiat o powierzchni zabudowy do 35 m², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie mogła przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki. Analiza powyższych przepisów wskazuje, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji ocenił, że budynek wiaty drewnianej o powierzchni zabudowy 201 m² do składowania wyrobów gotowych, wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że inwestorzy takiego pozwolenia nie uzyskali. Organ I instancji umożliwił legalizację samowolnie wybudowanego obiektu, zobowiązując inwestorów do złożenia dokumentów wskazanych w postanowieniu z dnia [...] października 2016 r. Wobec braku przedłożenia wszystkich żądanych dokumentów był zobowiązany do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę wiaty na podstawie art. 48 ust. 4 w zw. z ust. 1 Prawa budowlanego.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a, zgodnie z którym sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przepis ten ma charakter fakultatywny, co oznacza, że ocena zawieszenia pozostawiona została uznaniu sądu, który powinien rozważyć, czy jest w sprawie celowe wstrzymywanie biegu sprawy. Przepis ten ma zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Rozstrzygnięcie w tej drugiej sprawie tylko wtedy będzie upoważniało do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona (por. wyroki NSA: z dnia 3 marca 2021 r. sygn. I GSK 56/18; z dnia 12 grudnia 2021 r., sygn. I FSK 1560/20). Takiej sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie ma.

Skarżący kasacyjnie, jako przesłankę uzasadniającą zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a wskazali toczące się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowanie ze skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 lutego 2019 r., sygn. VII SA/Wa 1636/18. W wyroku tym Sąd pierwszej instancji oddalił skargę O. I. i P. I. na postanowienie MWINB z dnia [...] kwietnia 2018 r., Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie PINB w O. z dnia [...] października 2016 r., nr [...], którym wstrzymano prowadzenie robót budowlanych przy budowie wiaty drewnianej o powierzchni zabudowy 219 m² wraz z linią technologiczną do obróbki drewna. Powyższy wyrok nie dotyczy zatem wiaty będącej przedmiotem tej sprawy. Wynik kontroli instancyjnej wyroku w sprawie VII SA/Wa 1636/18, który zapadł wobec tej samej strony, ale w przedmiocie innego obiektu budowlanego, już tylko z tego powodu nie może stanowić zagadnienia wstępnego w rozpoznawanej sprawie. W rezultacie zarzut naruszenia art.125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest nieuzasadniony.

W tym stanie rzeczy, ponieważ skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, należało ją oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.