Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1251/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. Agnieszka Szymańczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2019 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] z obrębu [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...] w zakresie, w jakim usytuowana jest ona na terenie oznaczonym symbolem 3.L-14; 2. zasądza od Gminy [...] na rzecz skarżącego Wojewody [...] kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] kwietnia 1998 r. Rada Gminy w Z. podjęła uchwałę Nr [...]w sprawie zmiany nr 3 miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Z. (dalej również: "uchwała" lub "plan miejscowy").

Pismem z 31 sierpnia 2018 r., Wojewoda [...], działając na podstawie art. 93 ustawy o samorządzie gminnym, w związku z art. 27 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (w dacie podjęcia uchwały: Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 415; z 1996 r. Nr 106 poz. 496; z 1997 r. Nr 111 poz. 726, Nr 133 poz. 885; dalej: "ustawa o z.p."), wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Nr [...]Rady Gminy w Z. z dnia [...] kwietnia 1998 r. w sprawie zmiany nr 3 miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Z.. W skardze Wojewoda zarzucił zaskarżonej uchwale naruszenie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. ochronie gruntów rolnych i leśnych (w dacie podjęcia uchwały: Dz. U. z 1995 r. Nr 16, poz. 78; z 1997 r. Nr 60, poz. 370, Nr 80, poz. 505; dalej: "ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych") w związku z art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 8, art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o z.p. poprzez brak uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, dla części działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] z obrębu [...], położonej w miejscowości B., gmina Z., objętych ww. planem miejscowym i wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej, w odniesieniu do działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] z obrębu [...], położonej w miejscowości B., gmina Z. w zakresie, w jakim usytuowana jest ona na terenie oznaczonym symbolem 3.L-14 oraz zasądzenie na rzecz Wojewody [...]kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Wojewoda podniósł, że uchwałę tę podjęto na podstawie art. 26 i art. 28 ustawy o z.p, oraz art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym. W ocenie organu nadzoru, przy podejmowaniu przedmiotowej uchwały, naruszony został tryb sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz właściwość organów, o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o z.p., co na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o z.p., winno skutkować nieważnością uchwały Nr [...]Rady Gminy w Z. z [...] kwietnia 1998 r. w części dotyczącej działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], z obrębu [...], położonej w miejscowości B., gmina Z..

Stosownie do zapisów art. 7 w zw. z art. 26 ustawy o z.p., miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym uchwalanym przez organ stanowiący gminy, tj. radę gminy. Artykuł 94 Konstytucji RP stanowi, iż organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, a zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. W przypadku aktów prawa miejscowego z zakresu planowania przestrzennego, tj. w odniesieniu do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w dacie podejmowania przez Radę Gminy w Z. skarżonej uchwały, regulację zasad, trybu oraz właściwości organów określała ustawa o z.p.

Zgodnie z dyspozycją art. 9 ust. 1 ustawy o z.p., w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się postanowienia przepisów szczególnych, odnoszących się do obszaru objętego planem i przedmiotu jego ustaleń. Ponadto z art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o z.p., jednoznacznie wynika, iż organ sporządzający projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzgadnia go, stosownie do jego zakresu, z organami właściwymi do uzgadniania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, na podstawie przepisów szczególnych. Oznacza to, że zgodnie z wolą ustawodawcy, organy gminy sporządzając projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zobligowane były do uwzględnienia w nim postanowień przepisów szczególnych, odnoszących się do obszaru objętego planem. Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej przepisy ustawy o z.p. oraz biorąc pod uwagę fakt, iż w odniesieniu do obszaru objętego planem miejscowym, stwierdzono występowanie gruntów leśnych, jednoznacznie wskazać należy, iż w związku z dyspozycją art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o z.p., zastosowanie będą tu miały przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z ww. ustawą, gruntami leśnymi, są grunty: określone jako lasy w przepisach o lasach, zrekultywowane dla potrzeb gospodarki leśnej oraz grunty pod drogami dojazdowymi do gruntów leśnych (art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Skoro zatem ustawodawca, wskazuje na wymóg uwzględnienia w planowaniu przestrzennym ochrony gruntów leśnych to konkretyzację tej normy odnaleźć możemy w art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zgodnie z którym ochrona gruntów leśnych polega na: ograniczaniu przeznaczania ich na cele nieleśne lub nierolnicze; zapobieganiu procesom degradacji i dewastacji gruntów leśnych oraz szkodom w drzewostanach i produkcji leśnej, powstającym wskutek działalności nieleśnej i ruchów masowych ziemi; przywracaniu wartości użytkowej gruntom, które utraciły charakter gruntów leśnych wskutek działalności nieleśnej; poprawianiu ich wartości użytkowej oraz zapobieganiu obniżania ich produkcyjności oraz ograniczaniu zmian naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi. Tak więc, ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych, reguluje m.in. zasady ochrony gruntów leśnych poprzez ograniczanie przeznaczania tych gruntów na cele nieleśne i nierolnicze. Z kolei stosownie do dyspozycji art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przeznaczenie gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagające zgody, o której mowa w ust. 2 tego artykułu, może być dokonane jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sporządzonym w trybie określonym w przepisach ustawy o z.p. Stosownie do dyspozycji art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (w brzmieniu z dnia 23 kwietnia 1998 r.), przeznaczenie na cele nieleśne gruntów leśnych, nie stanowiących własności Skarbu Państwa, " (...) wymaga uzyskania zgody wojewody". W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż wyrażenie, na podstawie art. 7 ust. 2 cyt. ustawy, zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne następuje w formie decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 24 listopada 1999 r., II SA 995/99, ONSA z 2000 r. Nr 4, poz. 173). Decyzja administracyjna wydana na podstawie art. 7 ust. 2 ww. ustawy, rozstrzyga kwestię dopuszczalności przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze lub, jak w przedmiotowej sprawie, przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne i stanowi podstawę do dokonania zmiany przeznaczenia w planie miejscowym.

Podkreślić także należy, iż decyzja wydawana na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych ma charakter uznaniowy. Ustawa ta jedynie w art. 6 ust. 1 odnosi się do kwestii przesłanek jakimi winien kierować się organ (w dacie podejmowania skarżonej uchwały - Wojewoda [...]) przy kwalifikowaniu gruntu leśnego do odmiennego przeznaczenia. Zgodnie z zapisem art. 6 ust. 1 ww. ustawy, na cele nierolnicze i nieleśne, powinny być przeznaczane przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Taka konstrukcja rozstrzygnięcia oznacza, iż właściwemu organowi pozostawiono ocenę każdej konkretnej sytuacji faktycznej przy zastosowaniu jego najlepszej merytorycznej wiedzy. Z kolei zgodnie z art. 3 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (w dacie podjęcia uchwały: Dz. U. z 1992 r. Nr 21, poz. 85, Nr 54, poz. 254; z 1994 r. Nr 1, poz. 3, Nr 127, poz. 627; z 1995 r. Nr 147, poz. 713; 1996 r. Nr 91, poz. 409; z 1997 r. Nr 54, poz. 349, Nr 121, poz. 770), lasem jest grunt:

- o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo wpisany do rejestru zabytków;

- związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.

W przedmiotowej sprawie organ sporządzający plan miejscowy nie uzyskał stosownej zgody na zmianę przeznaczenia, a zatem nie był uprawniony do dokonywania zmiany przeznaczeniu w odniesieniu do ww. działki. Uznać również należy, że w tym stanie prawnym naruszona została właściwość organów, o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o z.p.

Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały z zakresie dotyczącym zapisów przeznaczenia działki nr [...] z obrębu [...] położonej w miejscowości B., gm. Z., zwrócił się do Wojewody [...]Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. pismem z 29 grudnia 2017 r. znak: [...]

, do którego dołączono:

kopie wypisu i wyrysu z 15 września 2017 r., znak: [...] z miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Z., zatwierdzonego uchwalą Nr [...] Rady Gminy w Z. z [...] kwietnia 1998 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 10, poz. 67, z 19 czerwca 1998 r.);

kopie pisma Wójta Gminy Z. z 25 października 2017 r.. znak: [...];

kopie pisma Dyrektora RDLP z 16 listopada 2017 r., znak: [...];

kopie pisma Wójta Gminy Z. z 5 grudnia 2017 r., znak [...];

kopie wypisu i wyrysu z 5 grudnia 2017 r., znak: [...], z archiwalnego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Z., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej w Z. z [...] czerwca 1988 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 4, poz. 68, z 27 kwietnia 1989 r.)

Wojewoda [...], działając na wniosek Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W., przeprowadził stosowne postępowanie wyjaśniające, w wyniku, którego ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne.

W dacie podejmowania skarżonej uchwały, tj. w dniu [...] kwietnia 1998 r., cała działka oznaczona numerem ewidencyjnym [...] z obrębu [...], położona w miejscowości B., (o łącznej powierzchni 0,25 ha) stanowiła lasy i grunty leśne, oznaczone symbolem LsV. Powyższe potwierdza pismo Starosty P. z 22 sierpnia 2018 r. znak: [...].

Wojewoda na podstawie analizy wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dołączonego do wniosku Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych ustalono, iż działka oznaczona numerem ewidencyjnym [...], została przeznaczona pod zabudowę letniskową, dla której dopuszcza się również realizacje obiektów pensjonatowych lub mieszkalno-pensjonatowych (vide ustalenia dla jednostki terenowej 3.L-14 zawarte w § 22, w związku z § 6 i 7 uchwały).

Biorąc pod uwagę przepisy oraz dokonaną analizę zapisów ewidencji gruntów, zmiana przeznaczenia w planie wykazanych gruntów leśnych na cele nieleśne, wymagała tym samym uzyskania zgody właściwego organu, w procedurze sporządzenia projektu planu (w trybie art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o z.p.). Tymczasem, takiej zgody organ wykonawczy Gminy Z. nie jest w stanie przedłożyć.

W ocenie Wojewody brak uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia ww. działki leśnej na cele zabudowy letniskowej (zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w dacie podjęcia uchwały), stanowi istotne naruszenie trybu postępowania przy sporządzaniu planu miejscowego i w oparciu o art. 27 ust. 1 ustawy o z.p., skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności części ww. uchwały w zakresie działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] z obrębu [...], jednostka ewidencyjna B..

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Z. wniosła o jej oddalenie. Rada Gminy wskazała, że uchwalając miejscowy plan Rada dopełniła obowiązku uzyskania decyzji o przeznaczeniu działek określonych w skardze na cele nieleśne. Uchwalając zmianę miejscowego planu uchwałą z dnia [...] kwietnia 1998 r. Rada Gminy nie miała obowiązku uzyskania decyzji o przeznaczeniu działek na cele nieleśne, ponieważ w uchwale Gminnej Rady Narodowej w Z. Nr [...] z dnia [...] czerwca 1988 r. działka objęta skargą została już wyłączona i przeznaczona pod zabudowę. Wojewoda [...] nie dokonał analizy porównawczej dwóch uchwał, tj. uchwały z 1988 r. i uchwały z 1998 r., nie zbadał wystarczająco stanu faktycznego sprawy w zakresie zbadania czy w archiwach Urzędu Wojewódzkiego znajdują się wymagane zgody, czy decyzje dotyczące ww. planów. Organ ograniczył się wyłącznie do dokonania oceny planu z 1998 r., całkowicie zaś pominął treść uchwały z 1988 r. Niestety ze względu na znaczny upływ czasu gmina dysponuje wyłącznie dokumentami przesłanymi przy niniejszej odpowiedzi na skargę. Jednak to na organie nadzoru, w przypadku wniesienia skargi, ciąży obowiązek wykazania w sposób nie budzący wątpliwości, że uchwała narusza prawo w stopniu pozwalającym na stwierdzenie jej nieważności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Przedmiotem skargi wniesionej przez Wojewodę [...] do Sądu

w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 506; dalej: "u.s.g.") jest uchwała Nr [...]Rady Gminy w Z. z dnia [...] kwietnia 1998 r. w sprawie zmiany nr 3 miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Z. w części dotyczącej działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] z obrębu [...], położonej w miejscowości B., gmina Z..

Zgodnie z treścią art. 27 ust. 1 ustawy z 1 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującej w dacie uchwalania zaskarżonego planu, naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18

powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Przepis ten wprowadza zatem sankcje z tytułu naruszenia trybu postępowania

w trakcie prac nad uchwalaniem planu, a także naruszenia właściwości organów

w tym zakresie.

W ocenie Sądu, na akceptację zasługuje stanowisko Wojewody [...], że dokonując zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na nieleśne dla działki nr ew. [...] z obrębu [...], położonej w miejscowości B., gmina Z., organ naruszył tryb postępowania.

Jeżeli chodzi o stan faktyczny istotny z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, to został on szczegółowo opisany w uzasadnieniu skargi Wojewody. Z ustaleń tych wynika, że w dacie podejmowania skarżonej uchwały, tj. w dniu 23 kwietnia 1998 r., cała działka oznaczona numerem ewidencyjnym [...] z obrębu [...], położona w miejscowości B., o powierzchni 0,25 ha stanowiła lasy i grunty leśne, oznaczone symbolem LsV. Jednocześnie Wojewoda [...] wykazał, że w odniesieniu do tej działki nie uzyskano decyzji Wojewody [...] wyrażającej zgodę na zmianę jej przeznaczenia na cele nieleśne.

Ustalenia faktyczne poczynione przez Wojewodę, pozwalają uznać zarzut skargi naruszenia art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. ochronie gruntów rolnych i leśnych w związku z art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 8, art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym za uzasadniony.

Stosownie do treści art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych

i leśnych (w brzmieniu z dnia 23 kwietnia 1998 r. ), przeznaczenie na cele nieleśne

gruntów leśnych, nie stanowiących własności Skarbu Państwa, (...) wymagało

uzyskania zgody wojewody.

Zgodnie z uchwalonym w dniu 23 kwietnia 1998 r. planem zagospodarowania

przestrzennego w stosunku do działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] z obrębu [...], położonej w miejscowości B., gmina Z., dokonana została zmiana przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, poprzez przeznaczenie pod zabudowę letniskową, dla której dopuszcza się również realizacje obiektów pensjonatowych lub mieszkalno-pensjonatowych, na co wskazują ustalenia dla jednostki terenowej 3.L-14 zawarte w § 22, w związku z § 6 i 7 uchwały. Taka zmiana wymagała w trakcie prac nad planem zgody wojewody wyrażanej w formie decyzji.

W trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego Wojewoda [...] wykazał, że Rada Gminy Z. nie uzyskała zgody na zmianę przeznaczenia opisanej wyżej działki na cele nieleśne, mimo że obowiązek ten miał charakter jednoznaczny i bezwzględny.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez Radę Gminy Z. w odpowiedzi na skargę, że Wojewoda [...]:

nie dokonał analizy porównawczej dwóch uchwał, tj. uchwały z 1988 r. i uchwały z 1998 r.,

nie zbadał wystarczająco stanu faktycznego sprawy w zakresie zbadania czy w archiwach Urzędu Wojewódzkiego znajdują się wymagane zgody, czy decyzje dotyczące ww. planów,

ograniczył się wyłącznie do dokonania oceny planu z 1998 r., całkowicie zaś pomijając treść uchwały z 1988 r.,

w ocenie Sądu są one niezasadne. Z pisma Starosty P. z 22 sierpnia 2018 r., znak: [...], wynika, że według stanu na dzień 22 sierpnia 2018 r. w ewidencji gruntów i budynków obrębu B., gmina Z., w jednostce rejestrowej G.123 wykazywana jest działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 0,2492 ha, w skład której wchodzą użytki gruntowe: lasy klasy V (LsV) o powierzchni 0,2147 ha i inne tereny zabudowane (Bi) o powierzchni0,0345 ha. Jednocześnie z pisma tego wynika, że w rejestrze gruntów obrębu B., gmina Z., założonym w 1976 roku, w jednostce rejestrowej Nr 22, wpisana była działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 0,25 ha, w skład której wchodziły użytki gruntowe: lasy klasy V (LsV) o powierzchni 0,25 ha. Stan ten do dnia 23 kwietnia 1998 r. nie uległ zmianie, gdyż zmiana oznaczenia użytków gruntowych oraz powierzchni działki nr [...] nastąpiła dopiero w 2006 roku w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu B., gmina Z..

Wobec powyższego Sąd nie podzielił stanowiska przedstawionego w odpowiedzi na skargę, że teren obejmujący działkę nr [...] mógł uzyskać zgodę na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne we wcześniej obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego z 1988 r. Z kolei sama Gmina Z. nie przedstawiła dowodu, że kiedykolwiek zgoda taka została udzielona, a w ocenie Sądu zgody takiej nie można domniemywać.

Pozwala to na konkluzję, o braku zgody, co stanowi o naruszaniu trybu sporządzania planu a więc musi prowadzić do stwierdzania jego nieważności w stosownej części, w myśl art. 27 ust. 1 ustawy o z.p.

Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o z.p., naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Stosownie zaś do art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Jeżeli chodzi o uchwałę w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podjętą na podstawie ustawy o z.p., to jest ona przepisem prawa miejscowego w rozumieniu art. 87 ust. 2 Konstytucji RP (zob. art. 7 tej ustawy oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2001 r., III RN 203/00, OSNAP 2001/20/606). W stosunku do aktów prawa miejscowego upływ nawet znacznego czasu od podjęcia danej uchwały rady gminy nie wyłącza możliwości stwierdzenia nieważności tej uchwały (art. 94 ust. 1 u.s.g.; por. np. G. Jyż, Komentarz do art.94 ustawy o samorządzie gminnym, LEX 2012, teza 1).

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.