Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 171/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6335 Zwrot nienależnego świadczenia
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Halina Jakubiec (Spr.) Sędziowie: AWSA Dorota Dąbek NSA Grażyna Danielec Protokolant: Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2006 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej B. K. kwotę [...],- (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2004 r. [...] utrzymał w mocy orzeczenie Starosty [...] z dnia [...].2003 r. [...] o uznaniu pobranego przez B. K. w okresie od [...].2002 r. do [...].2002 r. zasiłku dla bezrobotnych za nienależnie pobrane świadczenie oraz o obowiązku zwrotu z tego tytułu przez B. K. łącznej kwoty [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji organy powołały się na treść przepisu art. 28 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (jednolity tekst Dz. U. z 2003 r. Nr 58 poz. 514 z późn. zm.), jako przyczynę uznania za nienależne świadczenie oraz żądanie zwrotu wskazały okoliczność, że B. K. wyrokiem z dnia [...].2002 r. sygn. akt [...] wydanym przez Sąd Rejonowy [...] w [...] i utrzymanym w mocy przez Sąd Okręgowy w [...], który wyrokiem z dnia [...] 2003 r. [...] oddalił apelację pracodawcy - przywrócił B. K. do pracy na dotychczasowych warunkach.

Tymczasem B. K. niezwłocznie po rozwiązaniu stosunku pracy, niezależnie od wystąpienia z powództwem o przywrócenie do pracy, zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] i decyzją z dnia [...].2002 r. została uznana, z tym dniem, za bezrobotną oraz utraciła prawo do zasiłku od [...].2002 r., który pobierała do wyczerpania okresu zasiłkowego tj. do [...].2002 r.

W dniu [...] 2003 r. B. K. wniosła o wyrejestrowane jej, co organ uczynił orzekając decyzją z dnia [...].2003 r. o pozbawieniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej.

Ponownie B. K. zgłosiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] w dniu [...].2003 r. przedstawiając wyrok Sądu Rejonowego [...] w [...][...] (wyżej opisany) oraz świadectwo pracy potwierdzające jej zatrudnienie w [...] S.A. w [...] od [...]1988 r. do [...].2003 r. oraz pismo [...] S.A. w [...] z [...].2003 r. o przywróceniu do pracy na dotychczasowych warunkach pracy i płacy.

W świetle dostarczonego nowego świadectwa pracy z dnia [...] 2003 r. o okresie zatrudnienia od [...].1988 r. do [...]2003 r. zasiłek przyznany za okres od [...].2002 r. do [...].2002 r. wypłacony na podstawie nieprawdziwego oświadczenia tj. świadectwa pracy z [...].2002 r., co zadecydowało o uznaniu go za nienależnie pobrane świadczenie.

Ustosunkowując się do zarzutu odwołania, w którym B. K. podniosła,, że pracodawca rozwiązał z nią stosunek pracy z dniem [...].2003 r., dlatego w okresie, kiedy trwał proces o przywrócenie do pracy, była bezrobotną i nie otrzymała też za ten okres wynagrodzenia, Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że wyrok przywracający do pracy w [...] S.A. w [...] stwarza stan faktyczny, w którym w okresie od [...].1988 r. do [...].2003 r. posiada ciągłość zatrudnienia. Nie ma też zdaniem organu odwoławczego znaczenie, że skarżąca otrzymała tylko jednomiesięczne wynagrodzenie za okres pozostawania bez pracy, bowiem zasiłek wypłacony w okresie, w którym była zatrudniona, a zatem nie mogła posiadać statusu osoby bezrobotnej, jest świadczeniem nienależnym i podlega zwrotowi.

W skardze na decyzję Wojewody [...] wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. K. wniosła o jej uchylenie, gdyż organy dokonały nieprawidłowej interpretacji przepisów i błędnie oceniły konsekwencje wynikające z art. 51 § 1 kodeksu pracy.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zajęte w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 28 ust. 2 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (w/w) wskazany jako podstawa prawna decyzji stanowi, że za nienależnie pobrane świadczenie ( w rozumieniu ust. 1) uważa się świadczenie wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osoby pobierające świadczenie.

Analiza ustalonego przez organy i przedstawionego w uzasadnieniu decyzji stanu faktycznego nie daje podstaw do uznania, że doszło do przedstawienia przez skarżącą sfałszowanego dokumentu lub świadomego wprowadzenia organu w błąd.

W dacie rejestracji B. K. przedstawiła takie świadectwo pracy jakie zostało sporządzone przez pracodawcę, a jej oświadczenie, że nie pozostaje w zatrudnieniu było zgodne z istniejącym wówczas stanem faktycznym. Wyrok na mocy którego B. K. została przywrócona do pracy uprawomocnił się dopiero w dacie oddalenia przez Sąd Okręgowy w [...] wniesionej przez stronę pozwaną apelacji tj. w dniu [...].2004 r. . Wyrok ten nie zmienił zaistniałego wcześniej stanu faktycznego. W okresie trwania procesu skarżąca pozostawała bez pracy i nie otrzymywała też wynagrodzenia.

Organy błędnie oceniły skutki prawomocnego wyroku. Przepis art. 51 § 1 Kodeksu pracy stanowiąc, że pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, wlicza się do okresu zatrudnienia okres pozostawania bez pracy ma na celu wyłącznie ochronę uprawnień pracowniczych naruszonych wskutek niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy, w szczególności w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego zatrudnienia. Nie daje natomiast podstawy prawnej do uznania , że pracownik pozostawał faktycznie w zatrudnieniu i pozbawienie go uprawnień , które nabył na gruncie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

W ustalonych przez organ okolicznościach nie było zatem podstaw do zastosowania art. 28 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Z tego względu Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, działając w oparciu o przepis art. 145 § 1 lit "a" oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).