Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 493/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-08-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 i 3, art. 7 ust. 1-2 i 6-7, art. 2 ust. 1-2 i 4-5
journal: Dz.U. 2014 poz 1204
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - tekst jednolity.
article: par 6 ust. 6-8, par 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1676
law: Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i  telewizyjnych
article: art. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2107
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 75 par 1.
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Joanna Wegner Protokolant spec. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi "M." Sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za używanie tych odbiorników oddala skargę


UZASADNIENIE

"M." Sp. j. z siedzibą w P. (dalej też jako: "skarżąca", "strona" lub "spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury (dalej też jako "Minister", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej też jak "Dyrektor" lub "organ I instancji"), nakazującą skarżącej rejestrację 36 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie 36 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 25 514 złotych.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1204 ze zm., dalej też jako "u.o.a.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej też jako "k.p.a.").

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym:

W dniu 13 kwietnia 2016 r., upoważnieni przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. pracownicy, przeprowadzili kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu przy ul. W. [...] w miejscowości M. zajmowanym przez skarżącą na potrzeby prowadzonego hotelu. Kontrola została przeprowadzona w obecności M. S. - współwłaściciela. W trakcie kontroli ujawniono, że hotel posiada trzydzieści cztery pokoje, w których znajdują się trzydzieści cztery odbiorniki telewizyjne, w lobby jeden odbiornik telewizyjny, w restauracji jeden odbiornik telewizyjny, które odbierały program: "[...]". W protokole kontroli stwierdzono, że 36 odbiorników telewizyjnych jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Stwierdzony okres używania odbiorników w lobby, w restauracji oraz w pokojach hotelowych wyniósł półtora miesiąca i został ustalony na podstawie zapisu w załączonym oświadczeniu wspólnika spółki. W protokole odnotowano, iż odbiornik telewizyjny znajdujący się w lobby oraz odbiornik telewizyjny znajdujący się w restauracji są urządzeniami umożliwiającymi natychmiastowy odbiór programów telewizyjnych a pokoje są zajęte. Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez M. S. Do protokołu załączono też jego oświadczenie, opatrzone datą 13 kwietnia 2016 r., z którego wynika, iż 34 odbiorniki telewizyjne w lokalu zajmowanym przez spółkę są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu natomiast ich uruchomienie, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe, gdyż wszystkie pokoje są zajęte przez gości hotelowych lub są w trakcie sprzątania.

Następnie pismem z dnia 10 marca 2017 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Pismem z dnia 14 marca 2017 r. M. S. wyjaśnił, iż w oświadczeniu nastąpiła pomyłka. Faktyczna ilość odbiorników telewizyjnych jest w ilości 36 szt. Strona wskazała, iż 23 kwietnia 2016 r. otrzymała potwierdzenie zgłoszenia rejestracji odbiorników, jednakże nie otrzymała dokumentów wspomnianych w tym zgłoszeniu.

Pismem z dnia 29 marca 2017 r. organ i instancji wyjaśnił stronie, jakie ustalenia zostały poczynione w trakcie przeprowadzonej kontroli oraz sprecyzował procedurę rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych dokonywaną z wykorzystaniem strony internetowej

Po przeprowadzeniu postępowania, w dniu [...] lipca 2017 r., organ I instancji wydał decyzję ustalającą opłatę za używanie 36 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 24 514 zł. Wskazał w uzasadnieniu, że rozstrzygnięcie to zostało wydane na podstawie protokołu z przeprowadzonej kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV.

Spółka w odwołaniu od decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. zarzuciła naruszenie między innymi:

- § 6 ust. 6 rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych poprzez brak uwzględnienia wynikających z tej normy obowiązków operatora oraz wpływu niewykonania tych obowiązków na przebieg procesu rejestracyjnego,

- art. 7, art. 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpoznania całego materiału dowodowego oraz związany z tym brak należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji.

Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien on przeprowadzić postępowanie wyjaśniające z uwzględnieniem okoliczności podniesionych przez stronę w odwołaniu i dokonać ponownej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji, zarówno wzywał stronę do udzielenia wyjaśnień (na które to wezwanie strona odpowiedziała), jak też zwrócił się do Kierownika Działu Obsługi Abonentów w [...] o przekazanie informacji i dokumentów związanych ze zgłoszeniem przez stronę rejestracji odbiorników RTV przekazanych za pośrednictwem internetu.

Po przeprowadzeniu postępowania, w dniu [...] października 2018 r., organ I instancji wydał decyzję Nr [...] nakazującą rejestrację trzydziestu sześciu używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie 36 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 24 514,00 złotych, od której to decyzji spółka w dniu 31 października 2018 roku wniosła odwołanie. W uzasadnieniu wskazała na wykonanie obowiązku rejestracji i nadanie indywidualnego numeru zgłoszenia oraz podkreśliła brak doręczenia jej przez organ zgłoszenia do podpisu. Jej zdaniem do zakończenia procesu rejestracji nie doszło na skutek okoliczności leżących po stronie operatora.

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. Odnosząc się do naruszenia § 6 ust. 6 rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych poprzez brak uwzględnienia wynikających z tej normy obowiązków operatora oraz wpływu niewykonania tych obowiązków na przebieg procesu rejestracyjnego, wskazał, że niewątpliwie strona dnia 23 kwietnia 2016 r. dokonała zgłoszenia za pośrednictwem strony internetowej Poczty Polskiej S.A. zgłoszenia rejestracji 36 odbiorników telewizyjnych. Natomiast korespondencja zawierająca zgłoszenie rejestracji 36 odbiorników telewizyjnych została wysłana dnia 25 kwietnia 2016 r. listem zwykłym (przesyłka niebędąca przesyłką rejestrowaną) na wskazany w zgłoszeniu adres. Jednakże strona nie zastosowała się do § 6 ust. 7 ww. rozporządzenia, gdyż w Dziale Obsługi Abonentów w B. nie odnotowano zwrotu podpisanego formularza i zgłoszenie pozostawiono bez rozpoznania. Ponadto nie odnotowano zgłoszenia reklamacji przez zgłaszającego, pomimo, iż informacja o możliwości złożenia reklamacji została przesłana w e-mailu, który przesyłany jest po dokonaniu zgłoszenia. Organ zaznaczył przy tym, że nawet, jeśliby przyjąć, że strona dopełniła wszystkich formalności i dokonała skutecznej rejestracji 36 odbiorników telewizyjnych, to czynność ta dokonana została niewątpliwie po kontroli - kontrola miała miejsce 13 kwietnia 2016 r., a rejestracja przez internet 23 kwietnia 2016 r. Zatem organ I instancji mógł zastosować domniemanie z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych.

Odnosząc się zarzutu naruszenia przepisów proceduralnych ujętych w k.p.a., Minister podkreślił, że w toku czynności kontrolnych M. S. miał możliwość złożenia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia kontroli, czy też okoliczności w nim wskazanych tj. w zakresie używania przez stronę 36 odbiorników telewizyjnych, a także okresu ich używania. Mógł także oświadczyć, że nie posiada wiedzy w przedmiocie objętym kontrolą. W związku z tym, zdaniem organu II instancji, uczestnicząc w dniu 13 kwietnia 2016 r. w kontroli, wspólnik skarżącej dysponował wiedzą niezbędną dla ustalenia okoliczności faktycznych stanowiących podstawę dla organu I instancji do wydania decyzji administracyjnej. Analiza treści protokołu z kontroli nie wskazuje, że M. S. nie rozumiał znaczenia składanych oświadczeń w zakresie zdolności odbiorników do natychmiastowego odbioru programu (złożenie oświadczenia) oraz okresu używania odbiorników w kontrolowanym lokalu, który wynosił "półtora miesiąca". Za wiarygodne zatem Minister uznał oświadczenia składane w toku kontroli przez M. S. Oświadczenia te stanowiły z kolei podstawę do ustaleń organu pierwszej instancji, co do używania przez stronę 36 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, okresu używania jak i ich stanu umożliwiającego natychmiastowy odbiór programu i uprawniają do zastosowania domniemania z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych. W ocenie Ministra, organ I instancji nie miał przy tym obowiązku przeprowadzania oględzin odbiorników. Organ odwoławczy podkreślił, że opłaty abonamentowe są świadczeniem przymusowym i bezzwrotnym o charakterze publicznoprawnym, z góry nakierowanym na realizację określonych przez ustawodawcę celów.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2019 r. spółka zarzuciła naruszenie:

1. § 6 ust. 6 rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2013 r w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych poprzez brak uwzględnienia wynikających z tej normy obowiązków operatora oraz wpływu niewykonania tych obowiązków na przebieg procesu rejestracyjnego;

2. art. 7, art. 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpoznania całego materiału dowodowego oraz związany z tym brak należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji;

3. art. 7 k.p.a., 7b k.p.a., 8 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., w szczególności poprzez:

- przyjęcie bez przeprowadzenia żadnych dowodów, że zostały wykonane czynności wskazane w § 6 ust. 6 ww. rozporządzenia,

- przyjęcie bez przeprowadzenia jakichkolwiek ustaleń, iż strona posiadała odbiorniki telewizyjne dostosowane do odbioru programu, a ponadto w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów.

4. art. 7a k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia ewentualnych wątpliwości na korzyść strony.

Zdaniem skarżącej obowiązek zgłoszenia wykonała (poprzez wykorzystanie strony internetowej), na dowód czego został jej nadany indywidualny numer zgłoszenia. Informacja o nadaniu takiego numeru została przekazana prowadzącemu postępowanie. W związku z dokonanym zgłoszeniem dalsze czynności - w świetle § 6 ust. 6 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 roku w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z dnia 30 grudnia 2013 r. poz. 1676, dalej też jako "Rozporządzenie"), - należały do operatora, który zobowiązany był do wysłania, w terminie 4 dni roboczych od dnia wypełnienia elektronicznego formularza przez użytkownika przesyłką listową niebędącą rejestrowaną na wskazany przez użytkownika adres do korespondencji sporządzony formularz zgłoszenia, w celu złożenia podpisu, wraz z kopertą zwrotną. W terminie 14 dni od dnia otrzymania zgłoszenia użytkownik powinien zaś odesłać nadawcy podpisane zgłoszenie. Zdaniem skarżącej operator swego obowiązku nie wykonał, albowiem do dnia złożenia skargi nie otrzymała wspomnianej dokumentacji. Skarżąca zaznaczyła, że organ podał, iż pismo zostało wysłane przesyłkę nierejestrowaną, jednak w żaden sposób tego nie udowodnił. Przyjęcie w tej sytuacji wysłania formularza za udowodnione prowadziło na gruncie niniejszej sprawy do wydania decyzji w oparciu o oświadczenie organu o dokonaniu danej czynności (bez udowodnienia takiego działania), a tego nie sposób uznać za zgodne z normą art. 7 k.p.a., 7b k.p.a., 8 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Ten sam zarzut należy odnieść do ustalenia, bez wskazania w jaki sposób oraz w oparciu o jakie dowody, iż strona posiadała odbiorniki telewizyjne dostosowane do odbioru programu, a ponadto w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów (co stanowi również naruszenie art. 2 ust. 2 oraz art. 2 ust. 7 ustawy o opłatach abonamentowych).

Powyższe oznacza to, że organ nie wykazał, by w ogóle zaczął biec wskazany w przywołanym przepisie termin odesłania podpisanego zgłoszenia (i kontynuowania tym samym procesu rejestracji). Do zakończenia procesu rejestracji nie doszło zatem wyłącznie na skutek okoliczności leżących po stronie operatora. Skoro zaś tak, to w sprawie brak podstaw do obciążania skarżącej sankcjami, o jakich mowa w zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na względzie skarżąca stwierdziła, iż organ wydał decyzję o treści nieadekwatnej do stanu faktycznego i prawnego sprawy. Działanie takie stanowi niewątpliwe naruszenie normy art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Z ostrożności skarżąca wskazała, że nawet gdyby jednak przyjąć (co kwestionuje), iż w związku z przywołanym stanem faktycznym i prawnym, zachodziły w ocenie organu wątpliwości (np. dotyczące obowiązków stron procesu rejestracji), to zgodnie z normą art. 7a § 1 k.p.a. organ powinien je rozstrzygnąć na korzyść strony.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1392, dalej zwana: "p.p.s.a.") sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie a w działaniu zarówno Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., jak i Ministra Infrastruktury, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa.

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie, organy miały w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącą obowiązek rejestracji niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz opłatę za używanie tych niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (ust. 4 art. 2 u.o.a.). Modyfikację tej zasady ustawodawca wprowadza w ust. 5 art. 2 u.o.a. określając krąg podmiotów, które - niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłaty abonamentowej.

Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza.

W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.). Przy czym stosownie do treści art. 5 ust. 3 u.o.a. w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika.

W przedmiotowej sprawie dniem stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników w niniejszej sprawie był dzień kontroli, tj. 13 kwietnia 2016 r.

Sama wysokość opłaty abonamentowej za używanie odbiornika telewizyjnego określona została w § 1 pkt 2 rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 19 maja 2015 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2016 r. (Dz. U. poz. 750) i wynosi 22,70 zł za jeden miesiąc. Pomimo, że pierwotnie w protokole kontroli wspólnik spółki – M. S. wskazał, że liczba odbiorników w użytkowanym lokalu wynosi 34, to jednakże w piśmie z dnia 14 marca 2017 roku sprostował swoje oświadczenie, wyjaśniając, że odbiorników jest 36. Zatem organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał pomnożenia stawki 22,70 złotych razy 30 razy 36 i uzyskał kwotę 24 516 złotych, które to rozstrzygnięcie Minister utrzymał w mocy (omyłkowo wskazując w treści swej decyzji, że wysokość opłaty wynosiła 24 514 złotych, co jednakże w żaden sposób nie wpływa na prawidłowość rozstrzygnięcia organu odwoławczego).

Skarżąca zarzuca organom przyjęcie, bez przeprowadzenia jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie, iż posiadała odbiorniki telewizyjne dostosowane do odbioru programu, a ponadto w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów, co stanowi naruszenie art. 2 ust. 2 oraz art. 2 ust. 7 ustawy o opłatach abonamentowych.

Zarzut ten nie znajduje jednakże uzasadnienia, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. Wynika z niego, w sposób niebudzący wątpliwości, że w hotelu znajdowały się odbiorniki w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. Ustaleń tych organ dokonał na podstawie oświadczenia wiedzy złożonego przez wspólnika skarżącej – M. S. W znajdującym się w aktach sprawy oświadczeniu potwierdził on, że znajdujące się w hotelu odbiorniki były w stanie umożliwiającym odbiór programu. W protokole kontroli zapisano natomiast, że do odbiorników doprowadzony jest przewód antenowy, umożliwiający odbiór cyfrowy. Protokół ten M. S. podpisał bez składania uwag. Zdaniem Sądu ww. oświadczenie oraz podpisanie bez uwag protokołu kontroli, należy uznać za miarodajne źródła dowodowe. W ocenie Sądu, brak jest w niniejszej sprawie podstaw, by przyjąć tezę, iż wspólnik spółki jawnej, prowadzącej hotel, nie posiadał wiedzy na temat standardu oferowanych w nim usług. Skarżąca nie przedstawiła także na etapie postępowania odwoławczego żadnych dowodów mogących świadczyć, że ustalenia protokołu kontroli odnośnie funkcjonalności używanych odbiorników telewizyjnych, są nieprawidłowe. Oczywistym jest, że okazanie pokojów i urządzeń w nich umieszczonych, byłoby najlepszym dowodem na ustalenie ilości odbiorników będących w stanie do natychmiastowego odbioru programu. Jednakże ustawa o opłatach abonamentowych nie daje kontrolerom prawa żądania wstępu do pomieszczeń celem sprawdzenia posiadania w nich urządzeń wymagających rejestracji i opłat. Skoro nie okazano pomieszczeń hotelowych kontrolerom z uwagi na przebywających tam gości lub mające w nich miejsce czynności porządkowe, co wynika również z oświadczenia M. S., należy uznać, że organ w sposób wystarczający przeprowadził postępowanie dowodowe, opierając się przede wszystkim właśnie na oświadczeniu wiedzy wspólnika spółki. Na marginesie, nie sposób nie zauważyć, że skarżąca prezentuje wewnętrznie sprzeczną argumentację, wskazując z jednej strony na brak wyjaśnienia kwestii dostosowania odbiorników do natychmiastowego odbioru, a z drugiej podkreślając, że oczekiwała na potwierdzenie ich zgłoszenia przez Pocztę Polską S.A (abstrahując, że Sąd nie podzielił zasadności argumentacji skarżącej w tym zakresie, o czym niżej). Nieracjonalnym byłoby bowiem przyjęcie założenia, że takiego zgłoszenia, związanego przecież z obowiązkiem cyklicznego wnoszenia opłat przez przedsiębiorcę, spółka dokonałaby w sytuacji, w której taki obowiązek by na niej nie ciążył, skoro dotyczy on tylko odbiorników przystosowanych do natychmiastowego odbioru programu.

Podkreślić należy, że oświadczenie wspólnika spółki ma także istotny walor dowodowy, w kontekście nałożenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, w zakresie, w którym M. S. wyjaśnia, że odbiorniki (marki LG) zostały uruchomione półtora miesiąca przed datą kontroli. Zgodnie bowiem z § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 roku w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, rejestracji odbiorników dokonuje operator wyznaczony, w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (aktualnie tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2188), na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki, w terminie 14 dni od dnia wejścia przez niego w posiadanie odbiorników. Tym samym organy prawidłowo ustaliły, że w niniejszej sprawie, bez wątpienia, upłynął czternastodniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie.

Niewątpliwie, w zakresie rozstrzygnięcia w kwestii odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego, podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. Zasadniczo bowiem jedynie na tym etapie – kontroli, istnieje jedyna możliwość ustalenia czy istotnie w danym przypadku doszło do używania niezarejestrowanego odbiornika, czy też nie. Zauważyć należy przy tym, na co zwrócił uwagę także organ, że protokół kontroli obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, lub wręcz niemożliwy do odtworzenia, i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie ustalenia realizacji obowiązku abonamentowego, na podstawie którego wszczyna się postępowanie administracyjne. Stwierdzone podczas kontroli - znajdującej umocowanie w art. 7 ust. 1 u.o.a. - używanie niezarejestrowanego odbiornika, uzasadniające nałożenie opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a., kontrolujący utrwala w protokole kontroli, co stanowi następnie podstawę do wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a. Taki protokół kontroli obowiązku rejestracyjnego, zdaniem Sądu zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a., traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

W warunkach niniejszej sprawy - protokół został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz przez wspólnika skarżącej, co uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie.

Z uwagi na powyższe oraz w związku ze znajdującymi się w aktach administracyjnych innymi dowodami Sąd stwierdził, że ustalony w sprawie stan faktyczny należało uznać za wiarygodny, tj. w dniu kontroli – 13 kwietnia 2016 roku, w hotelu prowadzonym przez spółkę, znajdowało się 36 odbiorników telewizyjnych, funkcjonujących od 1,5 miesiąca w stanie umożliwiającym odbiór na nich programów, które to odbiorniki nie były na dzień kontroli zarejestrowane. Na prawidłowość powyższych ustaleń bynajmniej nie wpływa, akcentowana zarówno w skardze, jak i w toku postępowania administracyjnego, kwestia oczekiwania przez skarżącą na zakończenie procedury rejestracji wspomnianych odbiorników telewizyjnych. Otóż, z jednoznacznych ustaleń organu pierwszej instancji, poczynionych poprzez pozyskanie informacji od jednostek zajmujących się obsługą abonamentu RTV, w ramach wewnętrznej struktury Poczty Polskiej S.A., wynika, że skarżąca dokonała zgłoszenia, za pośrednictwem strony internetowej Poczty Polskiej S A., rejestracji 36 odbiorników telewizyjnych (zgłoszenie otrzymało nr [...]) w dniu 23 kwietnia 2016 roku. Co prawda, skarżąca, wezwana do udzielania stosownych wyjaśnień odnośnie wskazania daty podjęcia działań w celu rejestracji ww. odbiorników telewizyjnych, w piśmie z dnia 30 maja 2018 roku, powołując się na upływ czasu, nie była w stanie wskazać daty dziennej, wyjaśniając, że uczyniła to niezwłocznie po objęciu odbiorników w posiadanie. Jednakże znajdujące się w aktach sprawy zrzuty z ekranu, obrazujące widok zgłoszenia skarżącej, jednoznacznie identyfikują datę jego dokonania przez skarżącą, tj. 23 kwietnia 2016 roku (godzina 00:33). W sytuacji, w której skarżąca dokonała zgłoszenia odbiorników telewizyjnych w trybie § 6 Rozporządzenia, już po dacie kontroli, która miała miejsce w dniu 13 kwietnia 2016 roku, okoliczność ta w żaden sposób nie wpływa na prawidłowość ustaleń odnośnie używania przez nią w dniu kontroli 36 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych a w konwekcji zasadność nałożenia opłaty z tego tytułu w kwocie 25 516 złotych. Co więcej, organ miał także pełne podstawy, aby nakazać skarżącej ich rejestrację, bowiem nie ulega wątpliwości, w świetle znajdujących się w aktach sprawy dowodów, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji spółka obowiązku tego nie wypełniła. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że korespondencja zawierająca zgłoszenie rejestracji 36 odbiorników telewizyjnych została wysłana przez Pocztę Polską S.A. dnia 25 kwietnia 2016 r. listem zwykłym (przesyłka niebędąca przesyłką rejestrowaną) na wskazany w zgłoszeniu adres. Tym samym został zachowany wymóg statuowany w § 6 ust. 6 Rozporządzenia, zgodnie z którym w ciągu 4 dni roboczych od dnia wypełnienia elektronicznego formularza przez użytkownika, operator wyznaczony wysyła przesyłką listową niebędącą rejestrowaną na wskazany przez użytkownika adres do korespondencji sporządzony formularz zgłoszenia, w celu złożenia podpisu, wraz z kopertą zwrotną. Z zebranego w toku postępowania materiału wynika, iż strona nie zastosowała się do § 6 ust. 7 ww. rozporządzenia, gdyż w Dziale Obsługi Abonentów Poczty Polskiej S.A., nie odnotowano zwrotu podpisanego formularza a użytkownik odsyła nadawcy podpisane zgłoszenie w terminie 14 dni od dnia otrzymania zgłoszenia. Z kolei w myśl § 6 ust. 8 Rozporządzenia w przypadku niedokonania przez użytkownika czynności, o których mowa w ust. 7, zgłoszenie pozostawia się bez rozpoznania. Ponadto Poczta Polska S. A. nie odnotowała zgłoszenia reklamacji przez zgłaszającego, pomimo, iż informacja o możliwości złożenia reklamacji została przesłana w e-mailu, który przesyłany jest po dokonaniu zgłoszenia. Należy zauwazyc, że zgodnie z § 8 pkt 2) Rozporządzenia w przypadku nieotrzymania zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika, w terminie 14 dni od dnia odesłania operatorowi wyznaczonemu podpisanego zgłoszenia - użytkownik niezwłocznie zawiadamia, listownie lub na adres poczty elektronicznej wskazanej na stronie internetowej, operatora wyznaczonego. Skarżąca wyjaśniła w piśmie z dnia 30 maja 2018 roku, że powiadomiła o nieotrzymaniu zgłoszenia listownie operatora, jednakże nie przedłożyła na tę okoliczność żadnego dowodu (chociażby w postaci dowodu nadania przesyłki), a Poczta Polska S.A., jak wyżej wskazano, wpływu reklamacji nie odnotowała. Skarżąca była przy tym świadoma zaistniałej sytuacji odnośnie pozostawienia jej zgłoszenia bez rozpoznania a pomimo tego, nie podjęła do czasu wydania zaskarżonej decyzji żadnych działań mających na celu rejestrację odbiorników TV. Zasadnie zatem organy obu instancji nakazały skarżącej rejestrację odbiorników telewizyjnych. Kwestia ta nie miała jednakże żadnego wpływu na prawidłowość nałożenia opłaty za korzystnie przez skarżącą z niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w dniu 13 kwietnia 2016 roku, a więc na dziesięć dni przez zgłoszeniem odbiorników do rejestracji za pośrednictwem elektronicznego formularza.

Reasumując, w ocenie Sądu, zebrane w sprawie dowody zostały szczegółowo przeanalizowane przez organy, co stanowiło realizację obowiązku wynikającego z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. W działaniu organów administracji Sąd nie dopatrzył się zatem nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Zdaniem Sądu, wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wystarczająca, co odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. W sprawie organy bezspornie ustaliły, że w dniu kontroli, w lokalu zajmowanym przez skarżącą na potrzeby prowadzonej przez nią działalności gospodarczej - hotelu, ujawniono 36 odbiorników telewizyjnych umożliwiających natychmiastowy odbiór programów. Nadto ze sprawy wynika, czego skarżąca nie kwestionuje, że za owe odbiorniki nie została uiszczona należna opłata abonamentowa w określonym terminie. W konsekwencji powyższych ustaleń, organy prawidłowo zastosowały przepis art. 7 ust. 6 u.o.a., zgodnie z którym, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora wyznaczonego przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.