Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2351/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 8, art. 30 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 29 ust. 2 pkt 1, art. 51 ust. 1 pkt 1, art. 51 ust. 7
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 28 lutego 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz /spr./ sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński Protokolant starszy asystent sędziego Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.J. i A.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 54/12 w sprawie ze skargi M. J. i A. J. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 54/12 oddalił skargę M. J. i A. J. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] października 2011 r., nakazującą M. i A. J. rozbiórkę płyty obornikowej, zlokalizowanej na terenie działki nr [...] w miejscowości D., gmina K.

W uzasadnieniu organ wskazał, że poprzednie decyzje o nakazie rozbiórki tego obiektu zostały uchylone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 35/11. W uzasadnieniu tego wyroku podkreślone zostało, że przy ustaleniu, że przedmiotem zgłoszonych robót była budowa nowej płyty obornikowej, niewniesienie sprzeciwu przez właściwy organ w sytuacji zgłoszenia remontu winno spowodować zastosowanie trybu przewidzianego w art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Sąd wskazał, że organy nadzoru budowlanego winny w sposób jednoznaczny dokonać ustaleń dotyczących stanu płyty obornikowej przed zgłoszeniem jej remontu, a następnie ustalić zakres prac wykonanych, z uwzględnieniem prac objętych zgłoszeniem. Na podstawie takich ustaleń winny określić, czy została wybudowana nowa płyta, czy też dokonano jedynie jej remontu w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane. Ustalenie, że zakres robót nie obejmował remontu płyty w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy, winno spowodować zastosowanie trybu postępowania przewidzianego w art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji uznał, że wykonane prace świadczą o wykonaniu nowej płyty z wykorzystaniem elementów poprzednio istniejących. Ustaleń w tym zakresie dokonano w trakcie przeprowadzonej w dniu [...] października 2011 r., z udziałem inwestorów, wizji lokalnej, na podstawie której ustalono, że roboty budowlane są zakończone, obiekt jest użytkowany, zbiornik na gnojówkę ma 15 m3 pojemności, płyta obornikowa 30 m2 powierzchni, wjazd na płytę wykonano od strony stawu, pomimo że był przewidziany od strony działki nr [...]. Ponadto, w miejscu otworu włazowego do usuwania gnojówki widać starą pokrywę zbiornika pod nowo zalaną.

Według oświadczenia M. i A. J., potwierdzeniem istnienia starej płyty obornikowej jest znajdująca się w oborze szyna (dwuteownik stalowy), umożliwiająca usuwanie obornika i kamienie, które obecnie są zalane betonem na nowej izolacji z folii budowlanej, jak również stare murki od strony działki nr [...], do których wiązane było bydło. Stare murki są obecnie obetonowane, od wewnątrz wykonano izolację bitumiczną. Inwestorzy oświadczyli, że remont płyty obornikowej polegał na oczyszczeniu dna starej płyty, wykonaniu podsypki piaskowej pod folię budowlaną, na którą następnie wylano warstwę chudego betonu, a później właściwą warstwę szlichty betonowej zbrojonej z warstwą izolacji bitumicznej, natomiast w miejscu nowo powstałej płyty obornik był składowany od wielu lat.

Zakres prac budowlanych wykonanych przy zgłoszonym remoncie płyty - zgodnie z dokumentacją i oświadczeniem inwestorów obejmował natomiast: oczyszczenie starej płyty (dna), na której wykonano podsypkę piaskową pod folię budowlaną, wylanie suchego betonu, wylanie właściwej warstwy szlichty betonowej, wykonanie murków i obetonowanie murków od strony działki nr [...], wykonanie wjazdu na płytę od strony stawu, wykonanie warstwy izolacyjnej bitumicznej.

Według organu I instancji wymienione prace świadczą o budowie nowej płyty z wykorzystaniem elementów poprzednio istniejących.

We wniesionym odwołaniu inwestorzy zarzucili bezzasadne uznanie przez organ, że zrealizowane w obrębie spornej płyty obornikowej prace zostały wykonane bez zgłoszenia. W ocenie odwołujących się budowa płyty do składowania obornika nie wymaga pozwolenia, zatem nie można uznać, że zgłoszeniem zostały objęte prace wymagające decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem inwestorów nawet gdyby uznać, iż zgłoszenie dotyczyło budowy nowej płyty obornikowej z wykorzystaniem elementów starej, to nie można stwierdzić, że zgłoszenie takie nastąpiłoby z naruszeniem przepisu art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, albowiem także tego typu roboty wymagają jedynie zgłoszenia. Inwestorzy podkreślili, że wykonali roboty przewidziane w zgłoszeniu, polegające na remoncie starej płyty obornikowej, która niewątpliwie w tym miejscu istniała od kilkudziesięciu lat, stąd też czynienie z tego zarzutu w sytuacji, gdy organ nie wniósł sprzeciwu do tak określonego zakresu robót, nie znajduje podstawy w przepisach prawa, nie zaszła więc przesłanka do zastosowania przepisu art. 51 ust. 1 ustawy.

Inwestorzy podnieśli także, że nawet gdyby organ stwierdził niezgodności realizacji inwestycji z przepisami, winien był ustalić, czy istnieje możliwość doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, czego nie uczynił.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu wskazał, że wykonywanie robót budowlanych na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 wypełnia przesłankę zastosowania art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i legitymuje organ nadzoru do prowadzenia postępowania w trybie przepisów art. 51. Naruszeniem art. 30 ust. 1 jest zarówno zgłoszenie robót budowlanych wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, jak i zgłoszenie robót budowlanych określonych jako remont, lecz w rzeczywistości polegających na budowie obiektu wymagającego zgłoszenia.

Wedle organu odwoławczego zgłoszenie remontu i zgłoszenie budowy obiektu nie są bowiem tożsame i nie mogą być traktowane zamiennie. Remont przeprowadza się w istniejącym obiekcie poprzez odtworzenie stanu pierwotnego (art. 3 pkt 8 ustawy) jego elementów, a budowa to wykonywanie (nowego) obiektu budowlanego w określonym miejscu (art. 3 pkt 6). Są to zupełnie różne prace o innych cechach i stopniu złożoności technicznej.

Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji, że rozpatrywany przypadek to wybudowanie nowej płyty obornikowej na pozostałościach płyty starej, zużytej technicznie przez ponad 30-letnią eksploatację w warunkach intensywnych procesów organicznych, której monolityczna struktura nośna uległa definitywnemu rozpadowi, uniemożliwiającemu odtworzenie stanu pierwotnego poprzez roboty remontowe. Zajęte stanowisko wynika z ustaleń faktycznych organu I instancji co do zakresu wykonanych robót budowlanych oraz z załączonego do wniosku zgłoszeniowego z 20 listopada 2006 r. opracowania pod nazwą "Remont i adaptacja starej płyty gnojowej". Analiza "opisu przyjętego rozwiązania projektowego" i rysunków w tym dokumencie potwierdza w sposób oczywisty i jednoznaczny, że projekt dotyczy budowy nowej płyty obornikowej, którą według tego projektu wybudowano. M. i A. J. dokonali zgłoszenia remontu starej płyty obornikowej, jednak wybudowali nową płytę, nie zgłaszając tego zamiaru właściwemu organowi, co stanowi naruszenie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane, którego regulacje wyodrębniają zakresy robót do poszczególnych zgłoszeń i obliguje organ nadzoru budowlanego do przeprowadzenia postępowania w trybie art. 50 i art. 51 ww. ustawy, pomimo że właściwy organ nie wniósł sprzeciwu do zgłoszonego zakresu robót "remontowych".

Organ odwoławczy przyznał rację odwołującym się, że generalną zasadą w przypadku samowoli budowlanej jest jej legalizacja, jeżeli obowiązujące przepisy techniczno-budowlane ją umożliwiają. Nowo wybudowana płyta jest natomiast usytuowana w odległości 11 m od okien w budynku mieszkalnym na sąsiedniej działce, tj. z naruszeniem § 6 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, który określa, że odległość ta powinna wynosić co najmniej 30 m. Ponieważ nie ma sposobu eliminacji naruszenia wskazanego warunku zachowania przepisowej odległości inaczej niż poprzez likwidację płyty, organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji nakazał jej rozbiórkę i w ocenie organu drugiej instancji, decyzja ta jest zasadna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę M. J. i A. J. stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Sąd wskazał, że stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Niniejsza sprawa była już kontrolowana przez sąd administracyjny, który w wyroku z dnia 22 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 35/11 uznał, że postępowanie dowodowe w sprawie przedmiotowej płyty zostało przeprowadzone wadliwie, gdyż nie ustalono jakie konkretnie roboty zostały wykonane po zgłoszeniu przez inwestorów remontu płyty gnojowej.

Oceniając wykonanie wytycznych dotyczących postępowania dowodowego, Sąd I instancji uznał, że zostały one w pełni zrealizowane. Zostało ustalone jakie dokładnie roboty zostały wykonane w ramach inwestycji. Na podstawie akt sprawy Sąd stwierdził, że w sprawie niespornym jest, iż skarżąca M. J. w dniu 30 listopada 2006 r. dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania prac remontowych polegających na remoncie zbiornika na gnojowicę 15 m³ i płyty gnojowej 30 m2. Do zgłoszenia zostało dołączone oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz opracowanie pt. "Remont i adaptacja starej płyty gnojowej oraz zbiornika na istniejącym siedlisku rolniczym" na działce nr [...], [...]. Do zgłoszenia tego organ architektoniczno - budowlany nie wniósł sprzeciwu. Inwestorka wykonała roboty budowlane objęte zgłoszeniem.

Wskutek dokonanej kontroli organ nadzoru budowlanego zakwestionował jakoby wykonane prace można było określić jako remont, a w konsekwencji dokonanie zgłoszenia było wystarczające do ich wykonania.

Sąd podzielił stanowisko organów, iż wykonane roboty nie stanowiły remontu. Remont, zgodnie z art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego stanowi wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Wykonane przy płycie gnojowej prace – jak bezspornie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego – przekraczały ten zakres i stanowiły przebudowę obiektu budowlanego, na której realizację, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego potrzebne było zgłoszenie. W tym też zakresie stanowisko zawarte w skardze jest nieuzasadnione, gdyż dokonanie zgłoszenia remontu i dokonanie w oparciu o takie zgłoszenie przebudowy powoduje, że w istocie wykonane prace należy kwalifikować jako samowolę budowlaną. Prac podjętych przez skarżących nie można ująć jako remontu, gdyż ich celem nie było odtworzenie stanu poprzedniego, lecz właśnie wytworzenie nowego stanu w związku ze zniszczeniem dotychczasowego obiektu. Sąd zwrócił także uwagę, że przebudowa zalicza się w myśl art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane do robót budowlanych, na których wykonanie w rozpoznawanej sprawie konieczne było dokonanie zgłoszenia, po którym organ dokonałby weryfikacji czy zamierzenie budowlane spełnia m.in. wymogi w zakresie warunków technicznych, jakim odpowiadać mają obiekty budowlane i w sytuacji braku zachowania np. statuowanej przepisami odległości, organ wniósłby sprzeciw. Wskutek wadliwie określonego zakresu zamierzonych robót organ został pozbawiony możliwości wniesienia sprzeciwu i konieczne było wszczęcie niniejszego postępowania w trybie nadzoru.

Zatem, zdaniem Sądu, w sprawie znajdował zastosowanie tryb przewidziany w art. 51 Prawa budowlanego stosowany w przypadku robót wymagających zgłoszenia. W niniejszej sprawie zaistniał przypadek określony w art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, czemu dał wyraz organ w zaskarżonej decyzji, wskazując, iż wykonanie robót podlegających obowiązkowi zgłoszenia winno skutkować uruchomieniem trybu przewidzianego w art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 Prawa budowlanego. Z tym, że w sytuacji, gdy roboty budowlane zostały zakończone zbędnym było wydawania postanowienia o ich wstrzymaniu na podstawie art. 50 ust. 1 cytowanej ustawy. Dokonując oceny zgodności z prawem wykonanych robót, słusznie uznał organ odwoławczy, iż brak zachowania wymaganej prawem odległości płyty gnojowej od istniejącego budynku mieszkalnego powoduje, że nie istnieje możliwość doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodności z prawem w sposób inny niż nakazanie rozbiórki tej płyty.

Sąd za niezasadne uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania - art. 7, 10 § 1, 75 i 77 k.p.a., gdyż organy nadzoru budowlanego poczyniły niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia faktyczne i należycie umotywowały rozstrzygnięcie, nie naruszając gwarancji procesowych stron w zakresie czynnego udziału w postępowaniu. Także treść uzasadnień rozstrzygnięć wydanych w obu instancjach jest wystarczająca i spełnia kodeksowe wymogi.

W tym stanie rzeczy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli M. J. i A. J., zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie, gdyby Sąd uznał, że nie zachodzą naruszenia przepisów postępowania, skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a ponadto o zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucili:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane, przez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że zgłoszone i wykonane roboty budowlane nie miały charakteru remontu, a w konsekwencji niezastosowanie,

- art. 3 ust. 7a ustawy Prawo budowlane przez jego zastosowanie, pomimo że wykonane prace nie były przebudową, a remontem,

- art. 51 ust. 7 w zw. z art. 30 ust. 2 oraz art. 50 ust. 1 pkt 3 oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że określenie zgłoszenia robót jako remont płyty obornikowej, podczas gdy (jak twierdzi organ i Sąd) roboty opisane w zgłoszeniu zakwalifikować należy jako odbudowa, czy przebudowa płyty obornikowej, w sytuacji gdy zgłoszenie jest trybem właściwym dla każdego z tych rodzajów robót, powoduje iż zgłoszenie takie nie wywołuje skutków prawnych, zatem roboty przeprowadzone na podstawie takiego zgłoszenia i odpowiadające jego zakresowi merytorycznemu opisanemu w zgłoszeniu i rysunkach (projekcie), stanowią samowolę budowlaną,

- art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane przez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że w sytuacji wykonania robót budowlanych polegających (jak uznał Sąd) na przebudowie obiektu budowlanego (płyty obornikowej) organ nadzoru uprawniony był do nakazania rozbiórki całego obiektu przebudowanego, a nie jedynie do nakazania jego części

dobudowanej, względnie przywrócenia do stanu poprzedniego, podczas gdy prawidłowa wykładnia uprawniałaby organ jedynie do nakazania przywrócenia do stanu poprzedniego.

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 107 § 3 k.p.a. przez pominięcie faktu, iż organ

sporządził uzasadnienie uniemożliwiające w istocie kontrolę zapadłej decyzji,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 7 i 77 k.p.a., przez pominięcie faktu, iż organ

błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oraz nierozpatrzenie całego materiału dowodowego,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 75 k.p.a. przez pominięcie faktu, iż organ nie przeprowadził wnikliwego postępowania dowodowego, które wyjaśniłoby wszelkie okoliczności istotne dla niniejszej sprawy,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. przez pominięcie faktu, iż organ prowadził postępowanie w sposób zaprzeczający zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do państwa i jego organów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W niniejszej sprawie należy podzielić stanowisko organów obu instancji, zaakceptowane następnie przez Sąd I instancji, że wykonane przez skarżących prace budowlane nie mogą być zakwalifikowane jako remont istniejącej płyty obornikowej.

Stanowisko takie znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym w postaci protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu [...] października 2011 r., zawierającego oświadczenia inwestorów odnośnie zakresu wykonanych prac budowlanych, załączonej do protokołu kontroli dokumentacji fotograficznej, a także przedłożonego do wniosku zgłoszeniowego z dnia 30 listopada 2006 r. opracowania pt. "Remont i adaptacja starej płyty gnojowej oraz zbiornika na gnojówkę w istniejącym siedlisku rolniczym" autorstwa inż. J. J. Na podstawie tego materiału ustalono, że zakres prac budowlanych wykonanych przy zgłoszonym remoncie płyty obejmował: oczyszczenie starej płyty (dna), na której wykonano podsypkę piaskową pod folię budowlaną, wylanie suchego betonu, wylanie właściwej warstwy szlichty betonowej, wykonanie murków i obetonowanie murków od strony działki nr [...], wykonanie wjazdu na płytę od strony stawu, wykonanie warstwy izolacyjnej bitumicznej. Wymienione prace nie stanowią zatem remontu, a świadczą o budowie nowej płyty z wykorzystaniem elementów poprzednio istniejących.

Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, przez remont należy rozumieć wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Nie można zatem uznać za remont robót budowlanych polegających na wykonaniu faktycznie nowego obiektu budowlanego, choć z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych pozostałych po innym obiekcie budowlanym. Wykonane prace budowlane stanowiły budowę nowej płyty obornikowej na pozostałościach starej płyty. Nie polegały zatem na odtworzeniu stanu pierwotnego, lecz doprowadziły do powstania nowego obiektu budowlanego.

Niezasadny jest zatem zarzut skargi kasacyjnej kwestionujący dokonaną przez Sąd I instancji kwalifikację wykonanych robót budowlanych.

Za nieusprawiedliwiony należało uznać także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 51 ust. 7 w zw. z art. 30 ust. 2 oraz art. 50 ust. 1 pkt 3 oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a także zarzut naruszenia art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, budowa płyt do składowania obornika wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Stosownie zaś do art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków. Zgłoszenie remontu i zgłoszenie budowy obiektu odbywa się zatem na innej podstawie i nie może być traktowane zamiennie.

Należy zwrócić uwagę, że skarżąca kasacyjnie w dniu 30 listopada 2006 r. dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania prac remontowych polegających na remoncie zbiornika na gnojowicę 15 m³ i płyty gnojowej 30 m2, jednakże roboty budowlane polegały na budowie nowej płyty obornikowej. Zarówno remont, jak i budowa płyty obornikowej wymagają zgłoszenia, jednakże nie można uznać za skuteczne dokonanie zgłoszenia remontu, kiedy w rzeczywistości roboty mają polegać na budowie nowego obiektu. W tej sytuacji brak wniesienia sprzeciwu przez organ architektoniczno – budowlany nie ma wpływu na dokonanie oceny, że zrealizowane prace stanowią samowolę budowlaną.

Zasadnie zatem Sąd I instancji uznał, że w sprawie znajdował zastosowanie tryb przewidziany w art. 51 Prawa budowlanego. Wykonanie robót bez wymaganego zgłoszenia winno skutkować zastosowaniem trybu przewidzianego w art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. W sytuacji jednak, gdy roboty budowlane zostały zakończone, zbędnym było wydawanie postanowienia o ich wstrzymaniu na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 tej ustawy.

Podkreślenia także wymaga, że płyta obornikowa została wybudowana z naruszeniem przepisu § 6 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. nr 132, poz. 877 ze zm.), stosownie do którego odległość płyt gnojowych od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich powinna wynosić co najmniej 30 m. W rozpoznawanej sprawie płyta znajduje się w odległości 11 m od okien budynku mieszkalnego usytuowanego na sąsiedniej działce. Brak zachowania wymaganej w/w przepisem rozporządzenia odległości płyty gnojowej od okien znajdującego się na sąsiedniej działce budynku mieszkalnego powoduje, że niemożliwa jest legalizacja zrealizowanego obiektu, a zatem konieczne było nakazanie jego rozbiórki.

Niezasadne są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z zasadami procedury administracyjnej, a prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe i ocena zgromadzonych dowodów znalazła swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, spełniającej wymagania art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.