Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 310/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 12 ust. 2
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art. 10 ust. 1 i 3
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
article: art. 127, art. 229, art. 233
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 91
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Sadurski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca.), Protokolant Starszy inspektor Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 października 2009 r. sprawy ze skargi J. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu cła 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego kwotę 3.917 (trzy tysiące dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej , po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. w przedmiocie odmowy zwrotu cła, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] lutego 2007 r. wg dokumentu SAD nr [...] agent celny reprezentujący spółkę "J." sp. z o. o. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzoną z Chin tkaninę z włókien ciągłych syntetycznych (100% poliester) o nazwie "Arara". Towar zgłoszono do kodu TARIC 5407 61 30 00 obejmującego pozostałe tkaniny zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych nieteksturowanych, barwione ze stawką celną 8% i stawką cła antydumpingowego 56,2%. Do zgłoszenia celnego dołączono m.in. fakturę, świadectwo pochodzenia, deklarację wartości celnej, oświadczenie Agencji Celnej J.-F. S.A. filia w Z. w sprawie taryfikacji tkaniny. Agent celny reprezentujący stronę oświadczył, że taryfikacja tkaniny ARARA została dokonana na podstawie ekspertyzy Centralnego Laboratorium Celnego nr [...].

Zgłoszenie celne odpowiadało wymogom formalnym i zostało przyjęte przez organ celny, co z mocy prawa spowodowało objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną i określenie kwoty długu celnego na podstawie zadeklarowanych przez przedstawiciela strony elementów kalkulacyjnych.

Pismem z dnia [...] lutego 2007 r. spółka "J." złożyła do Naczelnika Urzędu Celnego wniosek o zmianę klasyfikacji taryfowej sprowadzonej tkaniny i zwrot należności celno-podatkowych. Do wniosku strona dołączyła niemieckie Wiążące Informacje Taryfowe nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. oraz nr [...] z dnia [...] września 2005 r. wydane firmie W. J. G.&C. na podobną, jak twierdzi strona, tkaninę.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Naczelnik Urzędu Celnego odmówił zwrotu cła pobranego z tytułu importu ww. tkaniny. W uzasadnieniu organ celny wyjaśnił, iż klasyfikacja wynikająca ze zgłoszenia celnego jest prawidłowa, co potwierdzają też wyniki badań laboratoryjnych próbki towaru pobranej przy wcześniejszym zgłoszeniu celnym tkaniny "Arara".

Od decyzji powyższej spółka "J." wniosła odwołanie zarzucając organowi naruszenie art. 123 § 1, art. 126, art. 186 § 1 i § 3, art. 192, art. 201 § 1 pkt 2, art. 205a § 1 pkt 4, art. 120, art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, z późn. zm.).

W dniu [...] maja 2007 r. strona przedłożyła w Urzędzie Celnym wiążącą informację taryfową nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. wydaną przez Urząd Celny w K.

Pismem z dnia [...] maja 2007 r. Dyrektor Izby Celnej na podstawie art. 229 ustawy Ordynacja podatkowa zwrócił akta sprawy Naczelnikowi Urzędu Celnego celem przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, w szczególności badań laboratoryjnych pobranych przy zgłoszeniu celnym próbek tkaniny.

W wyniku zleconej przez Naczelnika Urzędu Celnego analizy przeprowadzonej przez Laboratorium Celne Izby Celnej w P. stwierdzono, że "przedmiotową próbkę towaru tworzą warstwy sklejone ze sobą – górna stanowiąca tkaninę, dolna stanowiąca dzianinę. Warstwa wierzchnia – tkanina barwiona szlifowana, wagowo przeważa nad warstwą spodnią. Obie warstwy wykonane są z włókien ciągłych syntetycznych poliestrowych" (sprawozdanie nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r.). Pismem z dnia [...] sierpnia 2007 r. kierownik Referatu Laboratorium Celne Izby Celnej w P. poinformował, że próbka ww. tkaniny to tkaniny zawierające w swym składzie 100% włókien ciągłych poliestrowych, nieteksturowanych.

Uzasadniając odmowę zwrotu cła organ odwoławczy na wstępie opisał zasady klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej (CN), podkreślając, że przy dokonywaniu klasyfikacji należy kierować się "Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej" zamieszczonymi na początku taryfy celnej oraz uwagami do poszczególnych sekcji i działów, które decydują, jak należy taryfikować towary.

Organ odwoławczy stwierdził, że klasyfikacja tkaniny z włókien ciągłych poliestrowych do kodu 5407 61 30 dokonana przez zgłaszającego była prawidłowa, tak więc wniosek o zwrot cła należy uznać za bezzasadny. Klasyfikacji dokonano zgodnie z 1 Regułą Nomenklatury Scalonej, tj. z brzmieniem pozycji.

Zgodnie z Taryfą celną pozycja 5407 grupuje tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego, włącznie z tkaninami wykonanymi z materiałów objętych pozycją 5404. Pozycja ta obejmuje następujące podpozycje:

• 5407 10 - Tkaniny wykonane z przędzy o wysokiej wytrzymałości na rozciąganie, z nylonu lub pozostałych poliamidów, lub z poliestrów

• 5407 20 - Tkaniny wykonane z pasków lub podobnego materiału

• 5407 30 - Tkaniny wyszczególnione w uwadze 9 do sekcji

• Pozostałe tkaniny, zawierające 85 % masy lub więcej włókien ciągłych, z nylonu lub pozostałych poliamidów:

pozycje od - - 5407 41 do - - 540744

• Pozostałe tkaniny, zawierające 85 % masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych teksturowanych:

pozycje od - - 5407 51 do - - 5407 54

• Pozostałe tkaniny, zawierające 85 % masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych:

- - 5407 61 - - zawierające w masie 85% masy lub więcej włókien ciągłych nieteksturowanych

- - 5407 69 - - pozostałe

• Pozostałe tkaniny, zawierające 85 % masy lub więcej włókien ciągłych syntetycznych:

pozycje od - - 5407 71 do - - 5407 74

• Pozostałe tkaniny, zawierające mniej niż 85 % masy włókien ciągłych syntetycznych, zmieszanych głównie lub wyłącznie z bawełną:

pozycje od - - 5407 81 do - - 5407 84'

• Pozostałe tkaniny:

- - 5407 91 - - niebielone lub bielone

- - 5407 92 - - barwione

- - 5407 93 - - z przędz o różnych barwach

- - 5407 94 - - zadrukowane

Z brzmienia pozycji 5407 61 30 wynika, że tkanina klasyfikowana do tego kodu powinna być wykonana z włókna ciągłego poliestrowego nieteksturowanego i zawierać w masie 85% lub więcej tego włókna, tkanina ta jest barwiona.

Bezspornym jest fakt, że importowana tkanina została wykonana w 100% z włókna poliestrowego, co wynika z załączonych do zgłoszenia celnego dokumentów, jak też badań laboratoryjnych pobranej próbki towaru. Na fakturze nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r. podano skład tkaniny: 100% PES, co oznacza, że tkanina ARARA zawiera 100% poliestru; importowana tkanina została opisana w polu 31 dokumentu SAD jako "tkanina z włókien ciętych syntetycznych - 100% poliester ARARA".

Stanowisko organu celnego potwierdziły badania laboratoryjne próbki towaru pobranej w trakcie zgłoszenia celnego, które wykazały, że badaną próbkę stanowił wyrób włókienniczy dwuwarstwowy, składający się z tkaniny powierzchniowej sklejonej z dzianiną, obie warstwy wykonane są z włókien ciągłych syntetycznych poliestrowych, badana próbka zawiera w swym składzie 100% włókien ciągłych poliestrowych, nieteksturowanych.

Przedmiotowej tkaniny nie można zaklasyfikować do kodu CN 5407 93 00, bowiem pozycja ta obejmuje pozostałe tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego o różnych barwach, a więc nie wymienione wcześniej w pozycji 5407 taryfy celnej i nie wyszczególnione w innych pozycjach taryfy celnej. Skoro analizowane parametry tkaniny odpowiadają opisowi pozycji wcześniejszej, pozycja obejmująca "pozostałe" nie powinna być brana pod uwagę.

Odnośnie powoływanych przez stronę niemieckich WIT-ów, organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 12 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr [...] z dnia [...] października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zm.; dalej jako: WKC), wiążąca informacja taryfowa wiąże organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację w zakresie klasyfikacji taryfowej. Zgodnie z art. 10 ust. 1 i ust. 3 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. wprowadzającego Przepisy Wykonawcze do Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, na wiążącą informację może powoływać się tylko jej posiadacz. Ponadto analizując treść opisu towaru zawartego w WIT wydanych niemieckiej firmie J. nie można ustalić, że towar będący przedmiotem importu odpowiada towarowi opisanemu w informacji taryfowej.

Odnosząc się do WIT z dnia [...] kwietnia 2007 r. wystawionego skarżącej przez Urząd Celny w Koblencji, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że nie ma on zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem został wystawiony po dopuszczeniu towaru na teren Wspólnoty. Zgodnie z art. 12 ust. 2 WKC wiążąca informacja taryfowa wiąże organy celne jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana. Ponadto opis towaru nie pozwala na jednoznaczną ocenę, czy tkanina będąca przedmiotem zgłoszenia celnego jest identyczna z tkaniną na którą wydano powyższy WIT.

Na decyzję organu odwoławczego strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając naruszenie w związku z art. 73 ust.1 ustawy Prawo celne, art.180 § 1, art.187 § 1 i § 3, art. 190 § 1 i § 2, art. 191, art. 194 § 1 i § 2, art. 216 § 1, art. 229 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej i w związku z art. 86 ust.1 Prawa celnego, a w związku z tym art.122 i art. 120 oraz art. 121 § 1 i art. 127 Ordynacji podatkowej a także postanowień obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej.

Podstawowe argumenty skargi sprowadzały się do kwestionowania prawidłowości klasyfikacji towaru do odpowiedniego kodu taryfy CN i do niezasadnego pominięcia jako dowodu w sprawie przedstawionych przez stronę niemieckich WIT.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2008 r. sygn. akt III SA/Lu 568/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.

Odnosząc się w uzasadnieniu do kluczowej kwestii klasyfikacji sprowadzonego towaru do odpowiedniego kodu taryfy CN Sąd uznał za bezspornie wykazane w sprawie, że zaimportowany towar zawiera 100% poliestru. W badaniach laboratoryjnych pobranej próbki towaru (sprawozdanie z dnia [...] lipca 2007 r. oraz uzupełnienie sprawozdania z dnia [...] sierpnia 2007 r.) potwierdzono, że badaną próbkę stanowi wyrób włókienniczy dwuwarstwowy, składający się z barwionej tkaniny powierzchniowej wykonanej z ciągłych, nieteksturowanych włókien chemicznych zmieszanych z włóknami chemicznymi o znacznie mniejszej grubości i sklejonej z bieloną dzianiną z włókien chemicznych ciągłych nieteksturowanych; powierzchnia jest drapana w celu nadania faktury zamszu. Laboratorium stwierdziło, że badana próbka towaru może być klasyfikowana do kodu TARIC 5407 61 30 00.

Sąd uznał również, że organy dokonały prawidłowej oceny mocy dowodowej przedłożonych przez Spółkę niemieckich wiążących informacji taryfowych wystawionych firmie W. J. G.&C. (z dnia [...] lutego 2005r. i z dnia [...] września 2005 r.) stwierdzając, że zgodnie z art. 12 ust. 2 WKC, wiążąca informacja taryfowa lub wiążąca informacja dotycząca pochodzenia zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację jedynie w zakresie, odpowiednio, klasyfikacji taryfowej lub określenia pochodzenia towaru, a wiążąca informacja lub wiążąca informacja dotycząca pochodzenia zobowiązują organy celne jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana. Ponadto, w myśl art. 10 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. wprowadzającego Przepisy Wykonawcze do Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 253 z 1993 r.), na wiążącą informację taryfową może się powoływać tylko jej posiadacz.

Odnosząc się do przedłożonego organowi tłumaczenia przysięgłego z języka niemieckiego WIT z dnia [...] kwietnia 2007 r. Sąd uznał, że został wydany po dniu zgłoszenia celnego i z uwagi na to nie może być brany przez organy pod uwagę. Wynika to z art. 12 ust. 2 zd. 2 WKC, zgodnie z którym wiążąca informacja taryfowa lub informacja dotycząca pochodzenia zobowiązują organy jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana.

Wbrew zarzutom skargi nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania. Organy podjęły wszelkie kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego spawy, zgromadzony materiał dowodowy poddano wszechstronnym rozważaniom i ocenie, zaś stronie umożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji w myśl zasad określonych w Ordynacji podatkowej, regulujących postępowanie dowodowe.

Bezpodstawny jest zarzut co do pozbawienia strony prawa do wzięcia udziału w przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego. Udział strony przy badaniach, prowadzonych przez zespół ekspertów za pomocą stosownej aparatury, gdy strona ma możliwość późniejszego zapoznania się z efektem prac, należy bowiem uznać za zbędny.

Na powyższe orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka "J." wniosła skargę kasacyjną zarzucając naruszenie przepisów postępowania:

- naruszenie art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) w części dotyczącej przedstawienia stanu sprawy poprzez przyjęcie, że w sprawie zaistniały okoliczności określone w art. 180, 181, 187 § 1 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa;

- naruszenie art. 145 §1 pkt 1 lit. a w związku z art. 145 §2 oraz art. 141 § 4 ppsa, poprzez nieznanie przez Sąd, że uchybienie art. 180, 181, 187 § 1 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa, a w związku z tym art. 62, art. 78 ust. 1 i art. 236 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego miało miejsce, a więc również w związku z tym naruszenie art. 151 ppsa;

- naruszenie art. 141 § 1 lit c w związku z art. 145 §2 ppsa w związku z art. 180, 181, 187 § 1 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez nieuwzględnienie uwag doi sekcji XI załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r., zmieniającego załącznik nr I do rozporządzenia rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej;

- naruszenie art. 141 § 1 lit a w związku z art. 145 §2 ppsa i w związku z art. 180, 181, 187 § 1 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez pominięcie art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2009 r. sygn. akt I GSK 793/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie.

W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził m.in. w odniesieniu do postępowania dowodowego, że skoro organ I instancji dokonał ustaleń faktycznych w oparciu o dowody pośrednie (badanie próbki tkaniny pobranej z towaru dopuszczonego do obrotu na podstawie innego zgłoszenia celnego), to przeprowadzenie postępowania dowodowego przy wykorzystaniu instytucji określonej w art. 229 Ordynacji podatkowej, poprzez dopuszczenie dowodu w postaci opinii Laboratorium Celnego Izby Celnej w P., które na tym etapie postępowania badało próbkę towaru pobraną przy zgłoszeniu celnym, wskazuje, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego w koniecznym zakresie. Powyższa okoliczność pozwala stwierdzić, że zakres postępowania dowodowego przeprowadzony w trybie art. 229 Ordynacji podatkowej nie mógł być uznany za uzupełniające postępowanie dowodowe. To z kolei daje podstawy do uznania, że organy celne dopuściły się naruszenia fundamentalnej dla postępowania podatkowego zasady dwuinstancyjności (art. 127 Ordynacji podatkowej).

W ocenie NSA gołosłowne jest stanowisko Sądu I instancji, że badanie przeprowadzone w Laboratorium Celnego Izby Celnej w P. zostało dokonane przez "zespół ekspertów posiadających odpowiednie wiadomości specjalne". Kontrola legalności stosowania przez organy administracji publicznej art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej dokonywana przez sądy administracyjne winna obejmować również zagadnienie, czy organ powierzył przeprowadzenie badań odpowiednio przygotowanym profesjonalnym laboratoriom.

Poza zasadniczą argumentacją uzasadniającą uwzględnienie skargi kasacyjnej NSA stwierdził, iż wbrew opinii WSA w Lublinie z przepisów Ordynacji podatkowej wynika, że strona ma prawo udziału w przeprowadzaniu opinii laboratorium celnego, jeżeli jej pełnomocnikiem jest osoba mająca wiedzę w zakresie istotnym z punktu widzenia dokonywanej czynności dowodowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:

Na wstępie podnieść należy, że stosownie do przepisu art. 190 zdanie pierwsze, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami, zwanej dalej p.p.s.a.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Dotyczy to znaczenia i interpretacji mającego zastosowanie w rozpoznawanej sprawie przepisu art. 229 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zmianami) w związku z art. 233 § 2 tejże ustawy. Przeprowadzając postępowanie dowodowe w sprawie niniejszej, organ pierwszej instancji ograniczył się do porównania badań próbek towaru pobranych z innych zgłoszeń celnych z towarem będącym przedmiotem zgłoszenia celnego mimo, że przy przedmiotowym zgłoszeniu celnym pobrano próbkę towaru i nic nie stało na przeszkodzie aby poddać ją stosownym badaniom. Istniał zatem dowód bezpośredni i można było przeprowadzić pełne postępowanie dowodowe obejmujące badanie tegoż dowodu przez organ I instancji.

Tymczasem dowód taki w trybie art. 229 - Ordynacji podatkowej przeprowadzony został w postępowaniu odwoławczym i nie stanowił uzupełnienia materiału dowodowego lecz stanowił wyłączny dowód. Skoro zatem organ pierwszej instancji dokonał ustaleń faktycznych w oparciu o dowody pośrednie (badania próbki tkaniny pobranej z towaru dopuszczonego do obrotu na podstawie innego zgłoszenia celnego), to przeprowadzenie postępowania dowodowego przy wykorzystaniu instytucji określonej w art. 229 Ordynacji podatkowej poprzez dopuszczenie dowodu w postaci opinii Laboratorium Celnego Izby Celnej w P., które na tym etapie postępowania badało próbkę towaru pobraną przy zgłoszeniu celnym, świadczy o tym, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego w koniecznym zakresie.

Daje to podstawę do uznania, iż organy celne dopuściły się naruszenia zasady dwuinstancyjności, o której mowa wart. 127 Ordynacji podatkowej.

Naruszenie powyższych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy co uzasadniało konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ pierwszej instancji przeprowadzi dowód z badań próbki towaru pobranej przy zgłoszeniu celnym w celu ustalenia prawidłowości dokonanej klasyfikacji taryfowej. Rozważy przy tym jakiemu laboratorium należałoby badanie takie powierzyć gdy się zważy, że art. 91 ustaw z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 622 ze zmianami), zawiera szeroki katalog laboratoriów, nie ogranicza się tylko do laboratoriów celnych.

Organ weźmie pod uwagę kwestię, którą podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, mianowicie to, że organy celne zlecając badania objętego zgłoszeniem towaru, winny dążyć do przeprowadzania badań przez laboratoria najbardziej przygotowane do dokonania analizy danego towaru. Wymóg ten jest szczególnie ważny przy towarach o złożonym charakterze. O terminie i zakresie badań należy powiadomić stronę postępowania stosownie do dyspozycji art. 190 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej.

Ze względu na to, że konieczne jest uzupełnienie postępowania dowodowego w istotnych kwestiach, zachodzi konieczność uchylenia nie tylko zaskarżonej decyzji, ale i poprzedzającej ją decyzji organu i instancji tak, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy zachować zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Z tych względów oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) , należało orzec jak w pkt 1 sentencji.

Rozstrzygnięcie o kosztach zawarte w pkt 2 wyroku uzasadnia art. 200 i art. 205 tej ustawy, a na kwotę [...] zł składały się – wpis sądowy ([...] zł), opłata od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku WSA w Lublinie z dnia 14 lutego 2008 r. sygn. akt III SA/Lu 568/07 ([...] zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) i wynagrodzenie należne pełnomocnikowi spółki J. ([...] zł).