Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1467/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi B.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, po wznowieniu postępowania, w zakresie umorzenia części zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r. z odsetkami, maj 2008 r. z odsetkami, od marca do grudnia 2009 r. z odsetkami, kwiecień i maj 2010 r. z odsetkami oraz umorzenia odsetek za zwłokę za czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, grudzień 2010 r., styczeń 2011 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją ostateczną z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. – po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania wniesionego przez B. S. - utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia części zaległości w podatku od towarów i usług za wskazane w niej okresy rozliczeniowe (z lat: 2007, 2008, 2009 i 2010) wraz z odsetkami za zwłokę, oraz odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości w tym podatku za wskazane okresy rozliczeniowe (z 2010 i 2011 r.).

Wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r. (sygn. akt I SA/Sz 119/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. oddalił skargę Podatnika złożoną na ww. decyzję organu odwoławczego.

W dniu 23 czerwca 2014 r. Podatnik złożył w Urzędzie Skarbowym w K. wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [..] r. oraz o wstrzymanie wykonania tej decyzji.

W uzasadnieniu pisma Podatnik wyjaśnił, że we wniosku o umorzenie przedmiotowych zaległości podatkowych oraz w odwołaniu od decyzji odmownej powoływał się na bardzo złą sytuację materialną spowodowaną nieuregulowaniem należności przez kontrahentów, za co nie może ponosić winy - istniały więc przesłanki uzasadniające umorzenie przedmiotowych zaległości podatkowych.

Podatnik wskazał równocześnie, że obecnie pojawiła się nowa okoliczność faktyczna nieznana organowi, który wydał decyzję ostateczną, przemawiająca za złą sytuacją materialną Strony i uzasadniająca umorzenie części zaległości podatkowej. Okoliczność taką stanowi wyrok Sądu Apelacyjnego w S.ie z dnia 20 grudnia

2012 r. sygn. akt I ACa 441/12, utrzymujący w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 kwietnia 2012 r., zasądzający na rzecz Strony kwotę [...] zł. Zasądzona kwota obrazuje wielkość posiadanych przez Stronę wierzytelności, które nie zostały uregulowane przez kontrahentów i w konsekwencji doprowadziły do powstania zaległości podatkowych.

Postanowieniem z dnia 29 lipca 2014 r. (doręczonym Stronie 01.08.2014 r.) Dyrektor Izby Skarbowej w S. wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wskazany organ podatkowy odmówił uchylenia w całości swojej decyzji ostatecznej z dnia [...] r., natomiast postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2014 r. nr [...] odmówił wstrzymania ww. decyzji ostatecznej.

W odwołaniu od tej decyzji Podatnik podniósł zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej (dalej: O.p.) przez uznanie, że nie wskazał on nowych i istotnych okoliczności oraz dowodów uzasadniających wznowienie postępowania, a ponadto przez przyjęcie, iż wskazany dowód jest niedopuszczalny, gdyż nie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej, podczas gdy w rzeczywistości potwierdził on jedynie okoliczność, która w tym czasie istniała i była przez niego wskazywana, lecz nie została uwzględniona - co skutkowało odmową udzielenia ulgi w zapłacie zaległości podatkowych.

Podatnik wniósł o uchylenie w całości decyzji organu I instancji i orzeczenie – w trybie art. 233 § 1 pkt 2a O.p. - o umorzeniu części zaległości w podatku od towarów i usług, wskazanych w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 15 września 2011 r. utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r., w wyniku uchylenia tej decyzji ostatecznej w całości. Wniósł też o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej z uwagi na istnienie okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo jej uchylenia w wyniku przeprowadzonego postępowania.

Postanowieniem z 2 października 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w S. odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji ostatecznej z dnia [..] r.

Po rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 18 sierpnia 2013 r.

Uzasadniając takie rozstrzygnięcie organ II instancji wyjaśnił, że wznowienie postępowania jest jednym z trzech nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznej, stanowiących wyjątek od określonej w art. 128 O.p. zasady trwałości decyzji podatkowej. Tryby nadzwyczajne służą wyłącznie do weryfikacji decyzji ostatecznych, w wyjątkowych i ściśle określonych sytuacjach. Wznowienie postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowych było dotknięte choć jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wymienionych w art. 240 § 1 O.p. W postępowaniu wznowieniowym uprawniony organ może rozpatrzyć sprawę co do istoty tylko wówczas, jeżeli wystąpi jedna z przesłanek określonych w tym przepisie.

Przytaczając brzmienie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., będącego materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, organ stwierdził, że aby można było mówić o zaistnieniu wskazanej przesłanki wznowienia, muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności: 1) ujawnią się w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, 2) okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego, 3) okoliczności te lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Przy czym wszystkie te trzy elementy muszą zostać spełnione łącznie.

W przedmiotowej sprawie, jako nową okoliczność mającą uzasadnić wznowienie postępowania, Podatnik wskazał ww. wyrok Sądu Apelacyjnego w S. z dnia 20 grudnia 2012 r., zasądzający od kontrahenta na jego rzecz kwotę [...] zł z odsetkami ustawowymi od 30 maja 2011 r.

Organ wyjaśnił, że pod pojęciem nowych okoliczności lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, co oznacza, że okoliczności faktyczne lub dowody nieznane organowi to takie, które nie wynikają z badanego w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego. Istotne jest jednak, aby ujawnione w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej. Przedłożonego przez Stronę wyroku sądu apelacyjnego, który zapadł 20 grudnia 2012 r., a więc po wydaniu decyzji ostatecznej z [...] r., nie można więc potraktować jako nowego dowodu w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. - nie istniał on bowiem w chwili wydawania decyzji kończącej postępowanie, o którego wznowienie Strona wnosi.

Zdaniem organu II instancji, nie można również uznać, że ujawniły się nowe okoliczności, niebrane wcześniej pod uwagę. Aby okoliczności faktyczne (zaistniałe zdarzenia) stanowiły podstawę wznowienia postępowania, muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy, muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi, ale też muszą mieć przymiot nowości, czyli być nowo odkryte w sprawie. Z sentencji powołanego wyroku sądu cywilnego nie wynikają natomiast nowe okoliczności faktyczne, istotne dla sprawy. Okoliczności w powyższym zakresie były bowiem przedmiotem oceny w zwykłym postępowaniu podatkowym. W postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] r. Podatnik podnosił m.in. fakt nieuregulowania przez wskazanego w tym wyroku kontrahenta, należności z tytułu świadczonych usług. Uzasadnienie tej decyzji ostatecznej wskazuje, iż argumentacja Strony w powyższym zakresie była przedmiotem oceny przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Jeżeli zatem w toku postępowania podatkowego, przed wydaniem decyzji ostatecznej, ujawnione zostały określone okoliczności faktyczne, to fakt, że potwierdzono je później dodatkowo nowym dowodem pozyskanym po ostatecznym zamknięciu postępowania podatkowego (prowadzonego w trybie zwykłym), nie powoduje, że okoliczności te stały się "nowe".

Skoro więc organ podatkowy zbadał w postępowaniu podatkowym wszystkie okoliczności faktyczne i dowody, a nie pojawiły się nowe, nie ma podstaw, w trybie wznowienia postępowania, do zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej. Zdarzenia, na które Strona powoływała się już w toku postępowania podatkowego dotyczące nieuregulowania należności za wykonane usługi, stanowią okoliczności faktyczne, którym nie można przypisać przymiotu "nowych okoliczności" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Potwierdzenie ich następnie nowym dowodem (wyrokiem sądu) nie może stanowić o tym, że nie były znane organowi podatkowemu, który wydał decyzję.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. B. S. zaskarżonej decyzji organu II instancji zarzucił naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p.:

- przez uznanie, że Skarżący nie wskazał nowych i istotnych okoliczności lub dowodów uzasadniających wznowienie postępowania, bowiem okoliczność potwierdzona tym dowodem nie jest nową okolicznością w sprawie z uwagi na to, iż była ona poddana kontroli przez organy administracyjne w trakcie postępowania podatkowego,

- przez przyjęcie, że wskazany przez Skarżącego dowód nie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej, podczas gdy w rzeczywistości dowód ten potwierdził jedynie okoliczność, która w tym czasie istniała i była przez Stronę wskazywana, lecz nie została uwzględniona - odwołanie się tylko niejako "na marginesie" w trakcie postępowania podatkowego w I instancji w 2011 r. do tej okoliczności nie może przesądzać, że dowód był rozpatrzony zgodnie z procedurą administracyjną w k.p.a. - co w konsekwencji spowodowało wydanie decyzji niekorzystnej, odmawiającej umorzenia w części zaległości w podatku od towarów i usług za wskazane w decyzji okresy rozliczeniowe.

Podnosząc takie zarzuty Skarżący wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 18 sierpnia 2014 r.,

2) zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Ponadto Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżanej decyzji.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że organ podatkowy całkowicie dowolnie ocenił przedstawiony przez Stronę dowód, stwierdzając, iż potwierdzane w nim okoliczności nie są nowe w przedmiotowej sprawie, a nadto, że dowód ten nie istniał w dniu wydania decyzji przed wznowieniem.

Zdaniem Skarżącego, dowód w postaci wyroku sądowego, jedynie potwierdza okoliczność, która istniała w chwili prowadzonego postępowania w 2011 r., a jednocześnie okoliczność potwierdzona tym dowodem ma istotne znaczenie dla sprawy. Istotne na tyle, że mogłaby mieć wpływ na zmianę decyzji ostatecznej, przynajmniej w części, poprzez zobrazowanie trudnej materialnej sytuacji Skarżącego, która jest właśnie podstawą orzekania o ewentualnym umarzaniu zaległości podatkowych. W ocenie Skarżącego dokonana przez organ podatkowy interpretacja przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. jest więc błędna.

Wyrok sądu cywilnego, zasądzający znaczną kwotę pieniężną na rzecz Skarżącego od jego kontrahenta i - co ważne - w całości pochłaniającą kwotę zaległości podatkowej (w tym nawet odsetki), jedynie stwierdził fakt istnienia i wymagalności tej wierzytelności. Niemniej jednak istniała ona już wcześniej, tj. w czasie prowadzonego postępowania przez Urząd Skarbowy w K. Skarżący nie mógł jednak polubownie jej wyegzekwować i dlatego był zmuszony do wstąpienia na drogę sądową. Prowadząc zaś działalność gospodarczą niewątpliwie liczył na dochód w tej kwocie i tym samym, przy prawidłowej postawie jego kontrahenta, nie powstałyby zaległości podatkowe. Skarżący już wówczas - na etapie prowadzenia postępowania przez urząd skarbowy - powoływał się na złą sytuację materialną, która uzasadniała wydanie decyzji umarzającej części zaległości w podatku. To właśnie ustalenie takiego stanu faktycznego, iż sytuacja materialna Strony nie była na tyle zła, by pokryć zaległości podatkowe, skutkowała wydaniem decyzji odmawiającej umorzenia tych zaległości.

Nieprawidłowa interpretacja i w konsekwencji zajęte przez organ podatkowy stanowisko w sprawie - w niniejszym postępowaniu - iż wskazany przez Skarżącego dowód w postaci prawomocnego wyroku nie jest dowodem ani okolicznością, która stanowiłaby podstawę wznowienia postępowania i w konsekwencji uchylenie w całości lub w części decyzji dotychczasowej jest błędna. Jest to niewątpliwie wyjątkowa sytuacja, gdyż dowód taki pojawia się de facto po zakończonym postępowaniu, ale potwierdza okoliczność z okresu trwania tego postępowania i ma istotne znaczenie, bowiem wskazuje na przyczynę powstania zaległości podatkowych oraz złą sytuację materialną Podatnika, która przesądza o ewentualnym umorzeniu tych zaległości.

Skarżący, powołując się we wniosku oraz w odwołaniach od decyzji I i II instancji na swoją bardzo złą sytuację materialną, wynikłą z nieuregulowania zobowiązań kontrahentów na jego rzecz, nie miał na to dowodów, a ten ujawnił się dopiero po wydaniu ww. wyroku. Zdaniem Skarżącego, ta okoliczność nie została oceniona przez organy podatkowe, a jedynie wskazano, iż w sposób niewystarczający uprawdopodobnił on swoją sytuację finansową. Istniały zatem przesłanki do umorzenia części zaległości w podatku od towarów i usług za wymienione okresy rozliczeniowe, w trybie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Organ podatkowy wydając decyzję ostateczną dopuścił się więc obrazy przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2015 r. Sąd oddalił wniosek Skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. u z n a ł, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym podatkowego, jest zasada trwałości decyzji administracyjnej (podatkowej). Zasadę tę ustanawia art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej: O.p. - zgodnie z którym decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz ustawach podatkowych. Przyjęte rozwiązanie wyznacza granice pojęcia decyzji ostatecznej oraz stanowi, że wydanie takiej decyzji jest ostatecznym załatwieniem sprawy administracyjnej (podatkowej). Zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego uchodzi za jedno z podstawowych założeń całego systemu postępowania administracyjnego. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji.

Ustawodawca dopuszcza jednak możliwość zaistnienia sytuacji wyjątkowych, w których można dokonać wyeliminowania rozstrzygnięć wadliwych. Celowi temu służą tzw. nadzwyczajne środki wzruszania decyzji ostatecznych. Zostały one enumeratywnie wymienione w Ordynacji podatkowej. Wyznaczone tymi przepisami odstępstwa od zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, jako stanowiące wyjątek od zasady, podlegają ścisłej wykładni.

Jednym z tych nadzwyczajnych środków wzruszania decyzji ostatecznych jest uchylenie w całości lub w części decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania podatkowego (art. 240-246 O.p.).

Postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w zawężonych ramach. Jego przedmiotem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz przede wszystkim zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 240 § 1 O.p. Z przepisu art. 243 § 2 tej ustawy wynika wprost, że postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Jedną z przesłanek do wznowienia postępowania podatkowego jest "wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję" (art. 240 § 1 pkt 5 O.p.). Z przepisu tego wynika zatem, że aby można było mówić o zaistnieniu takiej przesłanki, muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności:

1) muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,

2) muszą istnieć te nowe okoliczności lub nowe dowody,

3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji,

4) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję.

Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy te okoliczności lub dowody są istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części.

Sformułowanie "wyjdą na jaw", użyte w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., oznacza natomiast, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez pracownika organu.

Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę.

Odnosząc te wstępne uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że podstawę prawną decyzji organu I instancji stanowił art. 245 § 1 pkt 2 O.p., w myśl którego, organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1.

Istotę sporu w sprawie stanowi więc kwestia istnienia ww. przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. – którą wskazał Skarżący.

Tą nową okolicznością wskazywaną przez Skarżącego, mającą uzasadnić wznowienie postępowania, był fakt wydania w dniu 20.12.2012 r. przez Sąd Apelacyjny w S. wyroku utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 13.04.2012 r. zasądzający od kontrahenta Skarżącego, na jego rzecz, kwoty [...] zł z odsetkami ustawowymi od dnia 30.05.2011 r. Tym samym wyrok ten prawomocnie potwierdził istnienie i wymagalność takiej wierzytelności Skarżącego, istniejącej już wcześniej, przy czym – zdaniem Skarżącego - w przypadku dokonania zapłaty tej należności przez kontrahenta nie doszłoby do powstania zaległości podatkowych.

Oceniając te okoliczności przez pryzmat wymogów prawnych określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., stwierdzić należy, że okoliczności faktyczne lub dowody "nieznane organowi" to takie, które nie wynikają z badanego w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego. Muszą one jednak istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej. Zasadnie więc organ II instancji uznał, że przedłożonego przez Skarżącego wyroku sądu apelacyjnego, który zapadł w dniu 20.12.2012 r., a więc po wydaniu decyzji ostatecznej z dnia 13.12.2011 r., nie można potraktować jako nowego dowodu w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., bowiem nie istniał on w chwili wydawania decyzji kończącej postępowanie, o którego wznowienie Strona wnosi.

Prawidłowo też organ podatkowy ocenił, że nie ujawniły się nowe okoliczności, które nie były brane pod uwagę w postępowaniu zwyczajnym, mające (dla organu) przymiot nowości. Z sentencji wskazanego wyroku sądu cywilnego nie wynikają bowiem nowe okoliczności faktyczne, istotne dla sprawy. Okoliczności potwierdzone w tym wyroku (istnienie należności od kontrahenta Skarżącego) były już przedmiotem oceny w zwykłym postępowaniu podatkowym. W postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] r. Podatnik podnosił bowiem m.in. fakt nieuregulowania przez wskazanego w ww. wyroku kontrahenta należności z tytułu świadczonych usług, a argumentacja Strony w tym zakresie była przedmiotem oceny przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Te okoliczności faktyczne (brak zapłaty od kontrahentów) zostały więc ujawnione już w toku postępowania podatkowego, przed wydaniem decyzji ostatecznej, zatem fakt, że potwierdzono je później dodatkowo nowym dowodem wydanym po ostatecznym zamknięciu postępowania podatkowego (prowadzonego w trybie zwykłym), nie powoduje, że okoliczności te stały się "nowe" dla organu podatkowego.

Skoro więc organ podatkowy zbadał w postępowaniu podatkowym wszystkie okoliczności faktyczne i dowody, a nie pojawiły się nowe, zasadnie w zaskarżonej decyzji uznano, że nie ma podstaw, w trybie wznowienia postępowania, do zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej.

Prawidłowo przy tym organ II instancji wyjaśnił, że przedmiotem postępowania wznowieniowego jest ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wad określonych w art. 240 O.p. Zanim zatem organ podatkowy w takim postępowaniu nie stwierdzi istnienia przesłanek do wznowienia postępowania wskazanych w art. 240 § 1 O.p. (w tym w pkt. 5), nie może dokonywać merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie wznowieniowe jest bowiem postępowaniem nadzwyczajnym, którego granice są ściśle ograniczone konkretną podstawą prawną wymienioną w art. 240 § 1 O.p., wskazującą na istnienie kwalifikowanej wady procesowej uprzedniego postępowania zwyczajnego.

Uznać zatem należało, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki wskazane w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., ani inne wady wymienione w art. 240 § 1 O.p., uzasadniające uchylenie w całości lub w części ww. decyzji ostatecznej z dnia [...] r..

Nie znajdując więc podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa (w tym, wskazywanego w skardze art. 240 § 1 pkt 5 O.p.), skargę należało oddalić – o czy orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).