Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 435/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. sprawy ze skargi J.L. i T.L. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z budową budynku garażowo-warsztatowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżących kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W., działając na podstawie art. 51 ust. 4 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z budową budynku garażowo-warsztatowego przy ul. [...] we W. (działka nr 68, AM-8, obręb O.) kategoria obiektu XVII oraz nałożył na inwestora T.Sz. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie wyżej wymienionego obiektu.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w związku z interwencją z dnia 19 września 2006 r. J. i T.L. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie sposobu prowadzenia robót budowlanych w budynku gospodarczym przy ul. [...] we W.. Na podstawie przeprowadzonych w dniu 14 listopada 2006 r. oględzin ustalono, iż na terenie przedmiotowej działki zlokalizowany jest garaż dwustanowiskowy, zadaszony dachem dwupołaciowym. Na poziom nieużytkowanego poddasza prowadzą schody wewnętrzne. Obiekt wyposażony jest w podnośnik śrubowy, szlifierkę, sprężarkę, prasę, stoły warsztatowe oraz części samochodowe. Pomieszczenia są zwentylowane, doświetlone otworami okiennymi w ścianach bocznych. Na poddaszu wykonano dwa okna połaciowe, a w ścianie szczytowej od strony posesji nr 177 przy ul. [...] wykonano dwa otwory okienne. W pomieszczeniu garażu zamontowano piecyk na paliwo stałe, podłączony do przewodu kominowego. Garaż składa się z pomieszczenia głównego i pomocniczego, nie pełni funkcji mieszkalnych. Inwestor podał, że garaż użytkowany jest od 2001 r. jako warsztat samochodowy, a działalność ta została zgłoszona do Urzędu Miejskiego W., Wydziału Architektury, Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej. W 2006 r. wykonano w zadaszeniu okna połaciowe, wymurowano komin, a w ścianie szczytowej wykonano okna. Do materiału dowodowego włączono decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą T.Sz. pozwolenia na budowę garażu na dwa stanowiska oraz zaświadczenie Wydziału Architektury, Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miejskiego W. z dnia 28 lutego 2001 r. o przyjęciu bez zastrzeżeń zawiadomienia o zakończeniu budowy.

Organ I instancji wskazał, że w powyższym stanie faktycznym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. decyzją z dnia [...] r. nr [...] nakazał T.Sz., jako inwestorowi samowolnie wykonanych robót budowlanych związanych z przebudową i zmianą sposobu użytkowania dwustanowiskowego garażu, wykonanie określonych czynności polegających na zamurowaniu otworów okiennych w ścianie usytuowanej na granicy z działkami sąsiednimi (ul. [...] i ul. [...]), naruszających przepisy § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, oraz wydzielenie ściankami działowymi pomieszczenia kotłowni z przestrzeni przyziemia budynku jako doprowadzenie wykonanych robót do zgodności z § 136 ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia, wraz z wykonaniem wentylacji tego pomieszczenia, zgodnie z § 147 ust. 2 cytowanego rozporządzenia. Powyższa decyzja została uchylona decyzją Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano m.in. na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie dotyczącym faktycznie wykonanych robót budowlanych.

Przedstawiając dalej podejmowane czynności Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał na przeprowadzone dnia 31 lipca 2008 r. i 5 stycznia 2009 r. oględziny, w trakcie których ustalono, że na terenie posesji przy ul. [...] zlokalizowany jest budynek garażu dwustanowiskowego, zadaszony dachem stromym, w którym znajdują się schody drewniane prowadzące na poddasze, zabezpieczone balustradą od strony zewnętrznej. Pomieszczenie garażu wyposażono w podnośnik śrubowy, stoły warsztatowe, sprężarkę, szlifierkę, części samochodowe. Budynek ten posiada dwie bramy uchylne, doświetlony jest otworami okiennymi, jego pomieszczenie jest zwentylowane. Znajduje się w nim murowany komin wentylacyjny. Roboty budowlane związane z wymurowaniem komina zostały zakończone. Pomieszczenie główne obiektu posiada 4 otwory okienne, na poziomie poddasza znajdują się 4 okna połaciowe oraz 2 otwory okienne w ścianie od strony ul. [...] i 2 otwory okienne w ścianie od strony wjazdu do garażu. Okna połaciowe w poziomie poddasza oraz otwory okienne w ścianie od strony ul. [...] (na poddaszu) i od strony ul. [...], wykonano bez wymaganego pozwolenia na budowę. W obiekcie wykonano również łazienkę. Budynek garażu wzniesiono na podstawie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] – zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę garażu na dwa stanowiska. W trakcie oględzin nie stwierdzono prowadzenia działalności gospodarczej w obiekcie, a w pomieszczeniach garażu składowane są kartony.

Wskazując, że postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i dostarczenia do Inspektoratu oceny technicznej wykonanych robót budowlanych związanych z przebudową przedmiotowego garażu, organ podniósł, że obowiązek ten został wykonany przez inwestora, który przedłożył stosowna "ocenę techniczną". Stwierdzono w niej, że po oddaniu obiektu do użytkowania, bez wymaganego pozwolenia na budowę wykonano roboty budowlane dotyczące m.in. wydzielenia pomieszczenia łazienki w przyziemiu budynku, wymurowania komina wentylacyjnego dwukanałowego, wykonania okien połaciowych oraz pozostałych otworów okiennych na poddaszu i w przyziemiu. W ocenie autorki opracowania powyższe roboty nie mają wpływu na nośność istniejących elementów konstrukcyjnych. Po analizie zgodności wykonanych robót z obowiązującymi przepisami (warunkami technicznymi), w zaleceniach wskazano zakres robót niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodności z przepisami.

Organ I instancji zaznaczył, że w tak kształtującym się stanie faktycznym i prawnym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. decyzją z dnia [...] r. nr [...] nałożył na inwestora T.Sz. obowiązek wykonania w terminie 90 dni, od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna, następujących czynności:

- zamurowanie pustakami szklanymi o odporności ogniowej EI 30 otworów okiennych w ścianie szczytowej usytuowanej na granicy z posesją przy ul. [...] – jako doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,

- zamurowanie pustakami szklanymi o odporności ogniowej EI 30 otworów okiennych w ścianie usytuowanej w odległości około 1,95 m od granicy z posesją przy ul. [...] – jako doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,

- wykonanie wentylacji pomieszczenia łazienki poprzez podłączenie do wolnego kanału komina, zgodnie z protokołem kominiarskim oraz rysunkiem nr 02 przedłożonej oceny technicznej – jako doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z § 77 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,

- zabezpieczenie elementów konstrukcyjnych stropu w łazience oraz wykonanie stropu podwieszonego z płyt GK wodoodpornych na ruszcie systemowym z paroizolacją.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...] r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 51/10 uwzględniając skargę skarżących uchylił wyżej wymienione decyzje organów obu instancji. W ocenie Sądu, w przypadku tak wielowątkowych stanów faktycznych i złożoności problemów prawnych należy przyjąć określoną metodykę w prowadzonym postępowaniu. W pierwszej kolejności zatem należy ustalić treść pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego, w drugiej ustalić stan faktyczny na gruncie i wyciągnąć wnioski z porównania stanu prawnego ze stanem rzeczywistym. W dalszej kolejności należy zakwalifikować ustalone odstępstwa pod względem prawnym. Przestrzeganie powyższej kolejności jest szczególnie istotne w niniejszej sprawie, bowiem samowolna przebudowa w 2006 r. poprzedzona została samowolną zmianą sposobu użytkowania garażu. Sąd wskazał, że organ nadzoru budowlanego nie ustalił okoliczności mających decydujące znaczenie dla sprawy. Z akt sprawy nie wynika, aby organ analizował kwestię zarówno funkcji, jak i sposobu użytkowania spornego obiektu budowlanego na podstawie dokumentów pierwotnie określających te cechy i charakterystyczne parametry techniczne obiektu. W ocenie Sądu, konsekwencją stwierdzonego naruszenia prawa procesowego polegającego na braku analizy zatwierdzonego projektu budowlanego i innych dokumentów związanych z procesem inwestycyjnym, a także zaniechanie przez organy nadzoru budowlanego dokonania kwalifikacji prawnej zmiany sposobu użytkowania, co stanowić powinno kwestię wstępna w rozpoznawanej sprawie i poprzedzać następczą kwalifikację prawną dokonywanych robót budowlanych, uznać należy za co najmniej przedwczesny, dokonany przez organ nadzoru wybór mającego w sprawie zastosowania trybu legalizacji samowoli budowlanej. Wobec stwierdzonych uchybień nie można w sposób prawidłowy przesądzić prawidłowości zastosowania w sprawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, gdyż nie można wykluczyć konieczności zastosowania trybu określonego w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

Przedstawiając przeprowadzane po wspomnianym wyroku czynności organ I instancji wskazał, że dnia 16 października 2012 r. przeprowadzono oględziny, w trakcie których stwierdzono, że na zapleczu nieruchomości przy ul. [...] we W. istnieje garaż dwustanowiskowy, parterowy z poddaszem, wykonany w technologii tradycyjnej murowanej, kryty dachem stromym dwuspadowym o konstrukcji drewnianej i pokryciu z blachodachówki. Przedmiotowy obiekt posiada wymiary zewnętrzne 10,90 m x 9,87 m oraz wysokość od spodu belki kalenicowej 6,23 m. W ścianie zewnętrznej budynku, w parterze od strony budynku mieszkalnego na opisanej działce istnieją 2 otwory okienne. Natomiast 2 otwory okienne istniejące w ścianie od strony ul. [...] zostały zamurowane pustakami szklanymi. Wysokość od podłogi do stropu na parterze wynosi 3,40 m do belki stropowej. Z poziomu parteru na poddasze prowadzą drewniane schody posiadające 18 stopni, zabezpieczone balustradą drewnianą. Przestrzeń w obrębie poddasza nie została wydzielona ściankami działowymi. W połaci dachowej istnieją 4 okna połaciowe. Okna w ścianie szczytowej od strony posesji przy ul. [...] zostały zamurowane pustakami szklanymi. W ścianie od strony wjazdu do garażu w obrębie poddasza istnieją 2 otwory okienne. Wysokość od podłogi drewnianej na poddaszu do belki kalenicowej wynosi 2,64 m. Poddasze istnieje na całej powierzchni budynku i jest nieużytkowane. W obrębie budynku wymurowano komin przechodzący przez parter i poddasze, wyprowadzony ponad dach. Działka przed wjazdem do budynku garażowego jest utwardzona. Do obiektu prowadzą dwie bramy garażowe uchylne o wymiarach 3,0 m x 2,6 m. W poziomie parteru wydzielono pomieszczenie gospodarcze, w obrębie którego powstała łazienka. W pozostałej części opisywanego budynku w przyziemiu znajdują się: podnośnik samochodowy, stoły warsztatowe, narzędzia, szlifierka, sprężarka, prasa hydrauliczna. Budynek posiada instalację elektryczną, po ścianach poprowadzone są przewody z licznymi rozgałęzieniami, gniazda. Zgodnie z pozwoleniem i zatwierdzonym projektem opisywany garaż posiada dwa miejsca postojowe. Jedno z miejsc postojowych przewidziane dla samochodu osobowego jest zajęte przez podnośnik. W toku oględzin ustalono, że wysokość od spodu belki kalenicowej do obróbki kalenicy wynosi około 40 cm. Do przewodu kominowego nie jest podłączone żadne urządzenie grzewcze.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że ustalając okoliczności związane ze zmianą sposobu użytkowania spornego budynku garażowego w odniesieniu do daty, w której zmiana ta nastąpiła, wezwano skarżących J.L. i T.L. oraz inwestora T.Sz. do udzielenia stosownych informacji. Przedstawiwszy następnie uzyskane odpowiedzi i przeprowadzone dowody organ I instancji wskazał, że T.Sz. wyjaśnił, że zmiana sposobu użytkowania garażu na warsztat samochodowy nastąpiła przed oddaniem obiektu do użytkowania, to jest na przełomie lipca i sierpnia 2000 r.

Dokonując analizy projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] i porównując stan prawny ze stanem rzeczywistym, ustalonym w trakcie oględzin w dniu 16 października 2012 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że roboty budowlane związane z budową garażu na dwa stanowiska zostały wykonane z istotnym odstąpieniem od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Dokonano zmiany wysokości przedmiotowego obiektu w stosunku do wysokości projektowanej o około 0,85 m, co wpłynęło na zmianę charakterystycznych parametrów obiektu, takich jak wysokość i kubatura. Zmieniono zamierzony sposób użytkowania obiektu, przy czym jak wynika z wyjaśnień inwestora, zmiana ta nastąpiła przed oddaniem obiektu do użytkowania, co wskazuje, że obiekt od samego początku był wznoszony z przeznaczeniem na warsztat samochodowy. Przywoławszy art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane organ I instancji wywiódł, że wprowadzone zmiany przy prowadzeniu robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego obiektu stanowią istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego.

Zaznaczając, że w przypadku istotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego zastosowanie ma procedura postępowania naprawczego oparta na przepisach art. 50 i 51 Prawa budowlanego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że z uwagi na zakończenie przedmiotowych robót budowlanych niezasadne było ich wstrzymywanie na podstawie art. 50 i decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ ten nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego obejmującego budowę garażu na dwa stanowiska, zrealizowaną z odstępstwami od warunków określonych w pozwoleniu na budowę, uwzględniającego zmiany wprowadzone w toku wykonywania robót.

Powiatowy Inspektor podniósł, że przebudowa rzeczonego budynku, obejmująca wydzielenie pomieszczeń łazienki, wykonanie komina, okien połaciowych, otworów okiennych na poddaszu i w przyziemiu, która miała miejsce w 2006 r. – została poprzedzona samowolną zmianą sposobu użytkowania, do której doszło przed oddaniem obiektu do użytkowania, co stanowi istotne odstępstwo od projektu. Wobec powyższego, z uwagi na przyjęty tryb postępowania naprawczego, przy zastosowaniu art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, roboty budowlane związane z przebudową obiektu objęto niniejszym postępowaniem naprawczym, które odnosi się do obecnie istniejącego stanu faktycznego, a więc wszystkich wykonanych dotychczas robót.

Organ administracyjny przedstawił następnie przeprowadzone dowody dotyczące przewodów kominowych w spornym obiekcie i wskazał, że realizując obowiązek nałożony decyzją z dnia [...] r. nr [...] pełnomocnik inwestora przedłożyła m.in. 3 egzemplarze projektu budowlanego zamiennego "budynku garażowo-warsztatowego" i zaświadczenie nr [...] z dnia 2 sierpnia 2013 r. o przeznaczeniu działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W związku z tak określoną funkcją przedmiotowego obiektu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poddał analizie przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu, na którym znajduje się ten obiekt. Przytaczając § 16 ust. 5 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ograniczonego ulicami: [...], [...] i [...], [...], [...] i [...], [...] i granicą administracyjną miasta W. w obrębie O. we W. oraz treść pisma Dyrektora Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. z dnia 30 września 2013 r. i wskazując, że pismem z dnia 8 maja 2014 r. Miejski Konserwator Zabytków zaopiniował pozytywnie zmiany przedstawione w projekcie budowlanym zamiennym, organ I instancji uznał, że inwestor wykonał obowiązek nałożony na niego decyzją z dnia [...] r. nr [...], przedkładając dokumentację zgodną z wymogami Prawa budowlanego.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, że decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent W. uchylił swoją decyzję z dnia [...] r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą T.Sz. pozwolenia na budowę garażu na dwa stanowiska.

Z uwagi na konieczność doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem organ I instancji niniejszą decyzją udzielił inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót – celem zrealizowania robót przewidzianych do wykonania w zatwierdzonym projekcie budowlanym zamiennym.

Odnosząc się do murowanego komina w omawianym budynku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że jak wynika z projektu budowlanego zamiennego budynek posiada jeden murowany komin wentylacyjny wyprowadzony ponad połać dachową z dwoma kanałami wentylacyjnymi. Do jednego kanału wpięta jest wentylacja łazienki, a do drugiego wentylacja pomieszczenia garażowo-warsztatowego i brak wpięć urządzeń grzewczych. W projekcie zamiennym zaprojektowano nowe elektryczne ogrzewanie pomieszczeń obiektu za pomocą grzejników konwektorowych.

Wskazując na powyższe i zaznaczając, że pełnomocnik skarżących zapoznała się z aktami sprawy organ I instancji orzekł jak wyżej.

W odwołaniu złożonym od tej decyzji skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa, a to:

- art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego oraz udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych inwestorowi, z pominięciem charakteru zgody udzielonej przez skarżących na wykonanie przedmiotowej inwestycji i przedmiotu tej zgody;

- art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 107 § 1 i 3 kpa – poprzez pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy okoliczności jaką jest zgoda skarżących na wzniesienie spornego budynku w granicach działki, zakresu i charakteru tej zgody, jak również zbadania jaki charakter prawny ma owa zgoda w kontekście zmiany przepisów prawa budowlanego;

- § 16 ust. 5 i 7 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – poprzez jego niezastosowanie i pominięcie okoliczności, że przebudowa budynku przez inwestora mająca miejsce w 2006 r. dokonana została z naruszeniem przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji wadliwe uznanie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza istnienie tego obiektu.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła również J.O. podnosząc, że typowymi dla prowadzenia warsztatu naprawczego są emisje w formie hałasu i spalin oraz możliwość zanieczyszczenia środowiska.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., po rozpatrzeniu powyższych odwołań, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że zaskarżona decyzja jest konsekwencją zastosowania przez organ stopnia powiatowego art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Organ stwierdził bowiem, że wprowadzone zmiany przy prowadzeniu robót budowlanych związanych z budową garażu na dwa stanowiska na terenie nieruchomości przy ul. [...] we W. stanowią istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, ponieważ dotyczą charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, bowiem zmieniła się wysokość i kubatura oraz zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego.

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, że decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, zastępują decyzję o pozwoleniu na budowę, gdyż "legalizują" roboty budowlane w zakresie w jakim inwestor odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego. Podnosząc, że organ I instancji przeanalizował złożoną przez inwestora w wyniku wypełnienia obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [...] r. nr [...] dokumentację i stwierdził, że podlega ona zatwierdzeniu, Wojewódzki Inspektor podał, że na podstawie przedłożonych dokumentów (pismo Wydziału Architektury i Budownictwa z dnia 30 września 2013 r.) organ uznał, że skoro budynek warsztatowo-garażowy powstał przed wejściem w życie miejscowego planu, to na podstawie jego § 16 ust. 5 można stwierdzić, że plan dopuszcza lokalizację takiego budynku na terenie przedmiotowej działki.

Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy podał, że na etapie postępowania naprawczego prowadzonego na podstawie art. 50-51 ustawy Prawo budowlane, brak zgody współwłaścicieli nieruchomości sąsiednich na wykonanie robót nie ma znaczenia dla prowadzonego postępowania. Inwestor wzniósł obiekt na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. nr [...]. Zmiana sposobu użytkowania nastąpiła około 2000 r. przed oddaniem obiektu do użytkowania, tym samym przebudowa, którą dokonano w 2006 r., nie była związana ze zmianą sposobu użytkowania budynku pełniącego już przy przebudowie funkcję garażowo-warsztatową. W opinii organu odwoławczego, mając na uwadze, że przedmiotowy obiekt po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2004 r. został jedynie przebudowany, a nie rozbudowany, zapis § 16 ust. 7 planu nie może zostać zastosowany, bowiem dotyczy rozbudowy, a nie przebudowy.

Wskazując na powyższe Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż zaskarżona decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem, a podniesione w odwołaniu argumenty nie mają wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie.

Na powyższą decyzję J.L. i T.L. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Skarżący zarzucili tej decyzji naruszenie przepisów prawa, a to:

- art. 7 i art. 8 kpa w związku z art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 kpa w związku z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – poprzez całkowite pominięcie podczas rozpatrywania sprawy argumentacji i dowodów przedkładanych przez skarżących i nieodniesienie się do problemu przebudowy, w tym wybudowanego komina i sposobu jego wykorzystywania przez inwestora i w konsekwencji brak ustaleń faktycznych w tym zakresie i niewykonanie orzeczenia Sądu;

- art. 107 § 1 i 3 kpa w związku z art. 140 i w związku z art. 15 kpa – poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, w szczególności poprzez brak poczynienia własnych ustaleń przez organ II instancji oraz brak odniesienia się do zarzutów podniesionych przez skarżących w odwołaniu, przez co doszło do faktycznego naruszenia zasady dwuinstancyjności, której prawidłowa realizacja polegać powinna na dwukrotnym merytorycznym rozpatrzeniu sprawy przez organy administracji;

- art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 107 § 1 i 3 kpa – poprzez pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy okoliczności, jaką jest zgoda sąsiadów J. i T.L. na wzniesienie spornego budynku w granicy działki, zakresu i charakteru tejże zgody, jak również zbadania jaki charakter prawny ma owa zgoda w kontekście zmiany przepisów prawa budowlanego;

- art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 4 Prawa budowlanego – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych inwestorowi, z pominięciem charakteru i wagi zgody udzielonej przez J. i T.L. na wykonanie przedmiotowej inwestycji oraz przedmiotu tejże zgody;

- § 16 ust. 5 i 7 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – poprzez jego niezastosowanie i pominięcie okoliczności, że przebudowa budynku przez inwestora, mająca miejsce w 2006 r., dokonana została z naruszeniem przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji wadliwe uznanie, że miejscowy plan dopuszcza istnienie tego obiektu.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od organu na ich rzecz kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

W uzasadnieniu skargi, rozwijając podniesione zarzuty, podkreślono w szczególności, że skarżący zgłosili potrzebę interwencji organu nadzoru budowlanego z powodu wybudowania przez inwestora budynku niezgodnego z projektem i udzieloną przez nich zgodą oraz z powodu uciążliwości spowodowanej zamontowanym na budynku podczas jego przebudowy kominem. Skarżący wskazywali, że jest to komin spalinowy, do którego podłączony jest piecyk na paliwo stałe i że w czasie, gdy inwestor prowadził działalność gospodarczą w postaci warsztatu samochodowego, w piecyku tym palone były szmaty nasączone różnymi substancjami chemicznymi, wykorzystywanymi w warsztacie, a dym wydostający się z tego komina wpadał wprost do ich okien.

Skarżący zarzucili, że organy obu instancji zignorowały wszelkie argumenty i okoliczności istotne z punktu widzenia interesu skarżących i w tym zakresie nie prowadziły żadnego postępowania wyjaśniającego, przyjmując poprzednie ustalenia faktyczne. Nie wykonały więc wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 51/10.

W ocenie skarżących wydane rozstrzygnięcie jest wadliwe, albowiem pomija aspekt zgody skarżących na przedmiotową inwestycję, która w dacie jej realizacji była warunkiem legalności. Rozwijając ten zarzut skarżący wywodzili, że skoro ich zgoda obejmowała budowę garażu, a nie budynku gospodarczego dwukondygnacyjnego z przeznaczeniem na warsztat samochodowy, to przedmiotowa inwestycja była i pozostała nielegalna.

Zdaniem skarżących, zaskarżona decyzja narusza wskazane w zarzucie przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ organ pominął, że przebudowa budynku miała miejsce w 2006 r., a więc po uchwaleniu miejscowego planu, przy czym inwestor dokonał rozbudowy obiektu wzniesionego samowolnie. Skarżący wywodzili, że § 16 ust. 5 planu dotyczy obiektów wzniesionych zgodnie z prawem, a nie będących samowolą budowlaną, dlatego argumentacja organu, że skoro inwestor budynek ten wybudował przed uchwaleniem planu, to jest zgodny z planem niezależnie od tego, że stanowi samowolę budowlaną, jest nieuprawniona i stanowi obejście prawa.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem podlegała uwzględnieniu.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.).

Przepis art. 36a ust. 1 tej ustawy stanowi, że istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach.

W myśl art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji:

1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo

2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo

3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.

Wedle art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Teren, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja, położony jest na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ograniczonego ulicami: [...], [...] i [...], [...], [...] i [...], [...] i granicą administracyjną miasta W. w obrębie O. we W. (Dz.Urz.Woj.D.. z [...] r. Nr [...], poz. [...]).

Zgodnie z § 16 ust. 5 i 7 tej uchwały, na przedmiotowym terenie dopuszcza się lokalizację istniejących obiektów o przeznaczeniu innym niż podstawowe i uzupełniające na działkach i w granicach powierzchni istniejącej w dniu uchwalenia planu (ust. 5), przy czym ustala się zakaz rozbudowy istniejących obiektów o przeznaczeniu innym niż podstawowe i uzupełniające (ust. 7).

Mając na uwadze zarzuty podniesione w skardze oraz treść przytoczonych wyżej unormowań rozważyć przede wszystkim należy, czy w realiach rozpatrywanej sprawy rzeczywiście zachodzi sytuacja, o jakiej mowa w § 16 ust. 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zatwierdzając bowiem projekt budowlany zamienny konieczne jest w szczególności sprawdzenie, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, czy zachodzi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wedle przywołanej wyżej regulacji zawartej § 16 ust. 5 planu miejscowego, plan ten dopuszcza lokalizację istniejących obiektów o przeznaczeniu innym niż podstawowe i uzupełniające na działkach i w granicach powierzchni istniejącej w dniu uchwalenia planu.

Przywołany przepis prawa miejscowego pozwala zatem na kontynuację dotychczasowego użytkowania istniejących obiektów budowlanych, jednak należy zauważyć, że dotyczy to jedynie kontynuowania zgodnego z prawem użytkowania, nie zaś dokonanego samowolnie.

Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany na podstawie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę garażu na dwa stanowiska. Zaświadczenie Wydziału Architektury, Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miejskiego W. z dnia 28 lutego 2001 r. o przyjęciu bez zastrzeżeń zawiadomienia o zakończeniu budowy świadczy o zrealizowaniu tego obiektu w 2001 r. jako garażu dwustanowiskowego. Z wyjaśnień inwestora wynika, że garaż ten użytkowany był od przełomu lipca i sierpnia 2000 r., a więc jeszcze przed złożeniem zawiadomienia o zakończeniu budowy, jako warsztat samochodowy, przy czym działalność ta została zgłoszona do Wydziału Architektury, Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miejskiego W..

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia rozważanej kwestii ma to, czy owo zgłoszenie było wystarczające dla możliwości uznania użytkowania przedmiotowego garażu jako warsztatu samochodowego za zgodne z prawem.

Stosownie do art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń.

W świetle tego przepisu nie budzi wątpliwości, że użytkowanie garażu jako warsztatu samochodowego stanowi zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego, bowiem prowadzenie warsztatu samochodowego to prowadzenie działalności zmieniającej warunki określone w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w stosunku do garażu.

W myśl ust. 2 art. 71 ustawy Prawo budowlane, zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, przy czym do zgłoszenia należy dołączyć dokumenty wymienione w omawianym unormowaniu w pkt 1-6.

Zgodnie z ust. 4 art. 71 ustawy Prawo budowlane, zgłoszenia, o którym mowa w ust. 2, należy dokonać przed dokonaniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego.

W 2000 r. unormowania dotyczące zmiany sposoby użytkowania obiektu budowlanego uregulowane również były w art. 71 Prawa budowlanego.

Stosownie do treści jego wówczas obowiązującego ust. 1, zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymagała pozwolenia właściwego organu, a ust. 2 tego artykułu stanowił, że przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności: 1) przeróbkę pomieszczenia z przeznaczeniem na pobyt ludzi albo przeznaczenie do użytku publicznego lokalu lub pomieszczenia, które uprzednio miało inne przeznaczenie bądź było budowane w innym celu, w tym także przeznaczenie pomieszczeń mieszkalnych na cele niemieszkalne, 2) podjęcie albo zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego lub pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne lub ochrony środowiska, bądź wielkość lub układ obciążeń. W myśl zaś obowiązującego w 2000 r. ust. 3 omawianego artykułu, w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50 i art. 51 stosowało się odpowiednio. W decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, właściwy organ mógł nakazać właścicielowi albo zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.

Jeżeli zatem w chwili zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu nie były przez inwestora spełnione warunki określone w art. 71 ustawy Prawo budowlane, to sposób użytkowania przedmiotowego obiektu inny niż jako garaż nie mógłby być kontynuowany legalnie po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w 2004 r. W takiej zaś sytuacji nie byłoby możliwe zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego dotyczącego budynku garażowo-warsztatowego, gdyż obiekt ten zgodnie z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mógł mieć przeznaczenia warsztatowego.

Mając na uwadze, że przedmiotowy obiekt budowlany użytkowany był jako warsztat samochodowy od przełomu lipca i sierpnia 2000 r., a więc jeszcze przed złożeniem zawiadomienia o zakończeniu budowy, już tylko z tego względu stwierdzić trzeba, że nie ma podstaw do przyjęcia, że w tych okolicznościach zostały przez inwestora spełnione warunki określone w art. 71 ustawy Prawo budowlane. W sprawie tej brak jakichkolwiek dowodów pozwalających na ustalenie, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego została dokonana po uzyskaniu wymaganego przepisami Prawa budowlanego pozwolenia właściwego organu.

Skoro zatem organy administracyjne nie wykazały, że przed wejściem w życie obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sposób przeznaczenia przedmiotowego obiektu został zmieniony zgodnie z prawem, to przyjęcie, iż § 16 ust. 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwala na ustalenie, że został spełniony warunek wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nie jest uzasadnione.

Nawet jeżeli dokonano w przedmiotowym obiekcie odstępstw od uprzednio zatwierdzonego projektu budowlanego nie naruszających przepisów techniczno-budowlanych, to i tak obiekt ten obecnie może być użytkowany jedynie jako garaż, a nie jako budynek garażowo-warsztatowy.

Podniesiony w skardze zarzut naruszenia § 16 ust. 5 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest w tej sytuacji zasadny.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały podjęte z naruszeniem prawa materialnego, to jest art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, skoro wynikający z tego unormowania warunek nie został spełniony.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze stwierdzić należy, że w świetle stwierdzonego wyżej naruszenia prawa materialnego pozostają one w istocie bez wpływu na wynik sprawy. Zauważyć jedynie trzeba, że kwestia komina, a więc to, do jakiego celu służy, czy jest do niego podłączony piecyk na paliwo stałe, czy też jest to tylko komin wentylacyjny dwukanałowy, została w istocie przez organ nadzoru budowlanego wyjaśniona. Organ ten podał, że jak wynika z projektu budowlanego zamiennego przedmiotowy budynek posiada jeden murowany komin wentylacyjny wyprowadzony ponad połać dachową z dwoma kanałami wentylacyjnymi. Do jednego kanału wpięta jest wentylacja łazienki, a do drugiego wentylacja pomieszczenia garażowo-warsztatowego i brak wpięć urządzeń grzewczych. W projekcie zamiennym zaprojektowano nowe elektryczne ogrzewanie pomieszczeń obiektu za pomocą grzejników konwektorowych. Powyższe ustalenia wskazują, że obecnie nie jest możliwe wykorzystywanie wspomnianego komina w taki sposób, w jaki miało to miejsce podczas oględzin w 2006 r., bez naruszenia jego obecnego przeznaczenia.

Jeżeli natomiast chodzi o kwestię zgody skarżących na przedmiotową inwestycję, zauważyć wypada, że organ odwoławczy słusznie stwierdził, iż w niniejszej sprawie brak zgody współwłaścicieli nieruchomości sąsiednich na wykonanie robót nie miał znaczenia dla prowadzonego postępowania. Niemniej jednak – jak trafnie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2312/10 (LEX nr 1138137) – chociaż nie ma bezwzględnego zakazu budowy przy granicy nieruchomości sąsiedniej, jak też warunku uzyskania na taką budowę zgody sąsiada, jednakże nie oznacza to, że orzekający w sprawie organ administracji publicznej w sposób dowolny rozstrzyga o pozwoleniu na budowę albo że jest związany wyłącznie przepisami warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zaś tylko od woli inwestora zależy określenie usytuowania obiektu i jest ono wiążące dla organu. Pozwolenie na budowę przy granicy nieruchomości może być wydane wyłącznie wyjątkowo, gdy istnieją po temu szczególnie uzasadnione przyczyny.

Mając na względzie powyższe – stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.