Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 479/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2101
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski Sędzia WSA Elżbieta Woźniak Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Zienkowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu [...] r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2018 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także: "Kolegium", "Organ odwoławczy") zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. (dalej "Organ I instancji") z dnia [...] r., nr [...], ustalającą podatnikowi J. K. (dalej także: "Podatnik", "Skarżący") zobowiązanie w podatku od nieruchomości na rok 2018 w wysokości [...] zł.

Opisana wyżej zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujące zasadnicze ustalenia w sprawie.

Organ I instancji decyzją z dnia [...] r. ustalił Podatnikowi zobowiązanie w podatku od nieruchomości na rok 2018 w wysokości [...] zł, w uzasadnieniu której Organ wskazał, że Podatnik jest właścicielem nieruchomości położonej w B. przy ul. [...]. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za rok 2018 podlegały budynki mieszkalne lub ich części o powierzchni [...], grunty pozostałe o powierzchni [...] oraz szopy, budynki gospodarcze, budynki letniskowe o powierzchni [...]

Podatnik nie zgodził się z ww. decyzją Organu I instancji i w odwołaniu od tej decyzji wniósł o jej zmianę przez zastosowanie stawki podatkowej dla opodatkowania całego budynku jako budynku mieszkalnego (o powierzchni [...]).

Organ I instancji, przekazując odwołanie, podtrzymał swoje stanowisko i wniósł

o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych

w odwołaniu, Organ wyjaśnił, że w 2011 roku wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za lata 2006 - 2011 od ww. nieruchomości, stanowiącej działkę gruntu nr [...], o powierzchni [...] ha, w obrębie [...]. W decyzjach został ustalony podatek za pozostałe grunty — [...] m2, pozostałe budynki (szopy...) - [...] m2 i budynki mieszkalne [...]. Przy ustalaniu podstaw opodatkowania Organ I instancji oparł się na danych z ewidencji gruntów

i budynków oraz stanie faktycznym.

Organ I instancji wskazał, że przedmiotowa działka stanowi tereny mieszkaniowe, na co powołuje się w odwołaniu Podatnik, ale zabudowana jest budynkiem niemieszkalnym, jednokondygnacyjnym o powierzchni użytkowej [...] m2. Jednak, ze względu na okoliczność faktycznego wykorzystywania powierzchni [...] m2 wyłącznie na zaspakajanie potrzeb mieszkaniowych Podatnika, Organ I instancji przychylił się do złożonej przez Podatnika informacji podatkowej z dnia [...] r. (poprawionej [...] r.).

Ww. zaskarżoną decyzją Organ II instancji, po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji, wskazując, że odwołanie jest niezasadne, nie ma bowiem podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem.

Organ odwoławczy wskazał, że z zapisów ewidencji gruntów i budynków, jak również z treści aktu notarialnego dołączonego do akt sprawy, a dotyczącego nabycia spornego budynku, wynikało, że Podatnik był właścicielem budynku o funkcji "niemieszkalny", który był murowany, jednokondygnacyjny, o powierzchni użytkowej [...].

Powołując się na brzmienie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.) organ odwoławczy wskazał, że organ podatkowy miał obowiązek uwzględnić dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków w postępowaniu podatkowym. Podatnik kwestionujący zapisy

w ww. ewidencji powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym rejestr (starosta), o której to możliwości Podatnik był informowany przez organ podatkowy I instancji.

Podsumowując, Organ odwoławczy wskazał, że przy wymiarze podatku

od nieruchomości za rok 2018 Organ I instancji prawidłowo uznał sporny budynek jako niemieszkalny na podstawie danych ujawnionych w ewidencji gruntów

i budynków. Jednocześnie Organ ten przyjął zgodnie z twierdzeniem Podatnika

(na podstawie złożonej przez Podatnika informacji podatkowej z dnia [...] r., poprawionej w dniu [...] r.), że budynek ten jest w części wykorzystywany na cele mieszkaniowe ([...] m2), co uwzględnił na korzyść Podatnika przy wymiarze podatku. Organ dodatkowo wskazał, że sam Podatnik nie składał więcej korekty informacji na podatek od nieruchomości.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Podatnik, nie zgadzając się z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Organu I instancji z dnia [...] r., w istocie wskazał, że wziął pożyczkę, aby wybudować budynek do celów mieszkaniowych. Złożył wniosek o zmianę kwalifikacji przekształcenia do starostwa w B.. Jednakże urzędnik określił budynek jako niemieszkalny, bez sprawdzenia wniosku o przekształcenie. Skarżący dodał, że zamieszkiwał w budynku od lat 80. Ponadto zaznaczył, że wykazywał we wnioskach o przekształcenia części mieszkaniowych oraz pomieszczeń pomocniczych ogólnego stosowania do celów mieszkaniowych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, Sąd bowiem w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji nie stwierdził naruszenia przepisów prawa w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Istota sporu w badanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy w sposób uprawniony Organ podatkowy ustalił wysokość opodatkowania w podatku od nieruchomości za rok 2018, przyjmując za przedmiot opodatkowania stanowiącą własność Skarżącego nieruchomość, położoną w B. przy ul. [...], obejmującą działkę gruntu nr [...] o powierzchni [...] ha (opodatkowaną jako grunty pozostałe), zabudowaną budynkami o funkcji niemieszkalnej o łącznej powierzchni [...] m˛ (szopy, budynki gospodarcze, budynki letniskowe – opodatkowanymi według stawki jak dla budynków pozostałych), w tym przyjął część powierzchni użytkowej budynku, tj. [...] m˛ jako zajętą na cele mieszkalne (opodatkowana według stawki jak dla części budynków mieszkalnych).

Jak wynika z akt sprawy, wskazany wyżej przedmiot opodatkowania znajduje potwierdzenie w udokumentowanych ustaleniach Organu podatkowego dokonanych na podstawie danych wskazanych przez Skarżącego w Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych (IN) złożonej w dniu [...] r., a skorygowanej przez Skarżącego w dniu [...] r., w której Skarżący wskazał, że na cele mieszkalne jest wykorzystywana tylko część budynku, tj. o powierzchni użytkowej [...] m2, zaś powierzchnia użytkowa pozostałych budynków (szopy, budynki gospodarcze, budynki letniskowe i inne) wynosi łącznie [...] m˛, a nadto, na podstawie danych ewidencji gruntów i budynków, z której wynika, że budynki posadowione na działce nr [...] mają charakter niemieszkalny. Okoliczności te pozostają poza sporem.

Wobec tego, Sąd stwierdził w badanej sprawie, że Organ podatkowy zasadnie ustalił wymiar podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2018.

Zdaniem Skarżącego, Organ powinien dla całego budynku, tj. o powierzchni

[...] m2, zastosować niższą stawkę podatku od nieruchomości, czyli stawkę przewidzianą dla budynków mieszkalnych. Jak wynika z treści skargi, Skarżący wziął pożyczkę, aby wybudować budynek do celów mieszkaniowych. Złożył wniosek o zmianę kwalifikacji przekształcenia do starostwa w B.. Jednakże urzędnik określił budynek jako niemieszkalny, bez sprawdzenia wniosku o przekształcenie. Skarżący dodał, że zamieszkiwał w budynku od lat 80. Ponadto zaznaczył, że wykazywał we wnioskach o przekształcenia części mieszkaniowych oraz pomieszczeń pomocniczych ogólnego stosowania do celów mieszkaniowych. Skarżący podkreślił, że w budynku tym mieszka od lat 80-tych dwudziestego wieku.

W tak zakreślonym sporze wskazać należy, że z aktu notarialnego

z dnia [...] r. wynika, że małżonkowie [...] dokonali podziału majątku dorobkowego w ten sposób, że J. K. stał się wyłącznym użytkownikiem wieczystym działki gruntu o numerze geodezyjnym [...], o powierzchni [...] ha, obręb ewidencyjny [...] i właścicielem stanowiącego odrębną nieruchomość, znajdującego się na tej działce budynku niemieszkalnego, murowanego, jednokondygnacyjnego, o powierzchni użytkowej [...] m2, położonych w B. przy ulicy [...] numer [...]. W akcie notarialnym wskazano również,

że powyższa działka w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta B. oznaczona jest jako [...] teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, a w ewidencji gruntów Starostwa w B. działka ta oznaczona jest jako tereny mieszkaniowe.

Jak wynika z treści znajdującego się w aktach sprawy zawiadomienia o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia [...] r. (w którym jako rodzaj zmiany wskazano: "Podział majątku wspólnego"), Skarżący był użytkownikiem wieczystym terenów mieszkaniowych na działce gruntu położonej w B. przy ulicy [...] numer [...], o numerze [...] o powierzchni [...] ha, użytek gruntowy został zaliczony do terenów mieszkaniowych – B. Z ww. zawiadomienia wynika także, że na gruntach znajduje się jednokondygnacyjny budynek, który pełni funkcje inne niemieszkalne.

Z załączonego do akt sprawy zawiadomienia o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia [...] r. (w którym jako rodzaj zmiany wskazano: "Zamiana prawa wieczystego użytkowania na własność") wynika, że wykreślono jako właściciela ww. gruntów Miasto B. i użytkownika wieczystego J. K., a wpisano jako właściciela J. K. (Skarżącego), pozostałe dane w ewidencji pozostały bez zmian.

W złożonej w dniu [...] r. (skorygowanej przez Skarżącego w dniu

[...] r.) Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych (IN) Skarżący wykazał działkę gruntu o numerze geodezyjnym [...], obręb nr [...], o powierzchni [...] m2, powierzchnię użytkową budynków mieszkalnych (mieszkanie) – [...] m2, powierzchnię użytkową pozostałych budynków (szopy, budynki gospodarcze, budynki letniskowe (...) – [...] m2. Skarżący umieścił ponadto dopisek, z którego wynika,

że wykorzystuje część budynku na cele mieszkaniowe od [...].

Odnosząc powyższe okoliczności do zaskarżonej w sprawie decyzji podatkowej, utrzymującej w mocy decyzję Organu I instancji, w pierwszej kolejności wskazać należy, że Organ I instancji powołał właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia, tj. art. 207 § 1 w związku z art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, ze zm. – dalej w skrócie "O.p."), art. 2, 3, 4, 5, 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785, ze zm. – dalej w skrócie "u.p.o.l.") oraz uchwałę Rady Miejskiej B. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Z. poz. 4053). Wprawdzie Organ podatkowy, powołując jako podstawę prawną ustawę o podatkach i opłatach lokalnych, nie wskazał konkretnej jednostki redakcyjnej aktu prawnego (tak jak to uczynił w przypadku Ordynacji podatkowej), jednakże uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wydane rozstrzygnięcie, a zatem nie mogło skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.

Przytoczyć zatem należy kluczowe przepisy znajdujące zastosowanie w rozpoznawanej sprawie podatkowej.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty i budynki lub ich części.

Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych.

Na mocy art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów - powierzchnia, a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa.

Wskazać przy tym należy, że zgodnie z § 67 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r., poz. 1034 z późn. zm.), użytki gruntowe w ewidencji dzielą się m.in. na grunty zabudowane i zurbanizowane (pkt 3). W myśl zaś § 68 ust. 3 pkt 1 tego rozporządzenia, grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się m.in. na tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem B.

Dodać należy, że w powołanym przez Organ podatkowy przepisie art. 5 u.p.o.l. ustawodawca ustanowił kompetencje rady gminy do określenia w drodze uchwały wysokości stawek podatku od nieruchomości, czego konkretyzację stanowi powołana przez organ uchwała Rady Gminy. Natomiast w art. 6 u.p.o.l. uregulowano kwestie związane z powstaniem i wygaśnięciem obowiązku podatkowego, w tym także dotyczące obowiązku składania właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych przez osoby fizyczne, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości (art. 6 ust. 6 u.p.o.l.).

W świetle przytoczonych wyżej przepisów prawa Sąd stwierdził, że organy podatkowe w wyniku ustalenia, że Skarżący jest właścicielem działki gruntu o numerze geodezyjnym [...], o powierzchni [...] m2, sklasyfikowanej jako B - tereny mieszkaniowe zasadnie przyjęły, że grunty te podlegają opodatkowaniu podatkiem

od nieruchomości, zaś stawka podatku wynosi [...] zł. Skarżący w tym zakresie

nie kwestionuje zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu, uwzględniając okoliczności faktyczne i prawne występujące w badanej sprawie, nie budzi również zastrzeżeń zastosowanie przez Organ podatkowy niższej stawki podatku od nieruchomości, tj. przewidzianej dla budynków mieszkalnych lub ich części ([...] zł/1 m˛ powierzchni użytkowej) tylko co do części budynku jednokondygnacyjnego położonego na działce nr [...], czyli do powierzchni użytkowej [...]. Według Sądu, uprawnione było także opodatkowanie pozostałych [...] m2 powierzchni użytkowej tego budynku stawką wyższą, tj. określoną jak dla budynków pozostałych ([...] zł). Jednakże z takim wymiarem podatku od nieruchomości Skarżący nie zgadza się, gdyż - jak podnosi Skarżący - cały budynek wybudował dla celów mieszkalnych.

Wyjaśnić zatem należy, że co do zasady organy podatkowe, ustalając wymiar podatku od nieruchomości, są związane danymi zawartymi w rejestrze gruntów i budynków, a tym samym uprawnienia organu podatkowego i zakres prowadzonego postępowania dowodowego w takiej sprawie podatkowej, jak rozpoznawana, są ograniczone.

Ewidencja gruntów i budynków, stosownie do art. 2 pkt 8 i art. 20 ust. 1 ustawy

z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm. – dalej w skrócie "Prawo geodezyjne i kartograficzne") oznacza system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. Ewidencja gruntów obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków, a także dane dotyczące właścicieli, użytkowników wieczystych i innych osób władających nieruchomościami. Wpisów oraz zmian podmiotowych i przedmiotowych dokonuje się w ewidencji na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, dokumentacji architektoniczno - budowlanej, opracowań geodezyjno - kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Zgodnie z art. 21 Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Zatem, podstawę wymiaru podatków stanowią – co do zasady - dane zawarte

w ewidencji gruntów i budynków. Dane te stanowią dla organu podatkowego podstawę do określenia przedmiotu opodatkowania. Ewidencja ta zawiera także dane wskazujące na podmiot zobowiązany do zapłaty podatku. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element ustalenia prawidłowego stanu faktycznego w sprawie podatkowej. Dokonując ustaleń w sprawie organ podatkowy jest związany zarówno zakresem przedmiotowym jak i podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym zakresie. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p., stanowią więc dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ewidencja gruntów i budynków stanowi niewątpliwie urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku,

gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne

z danymi wynikającymi z ewidencji, co oznacza, że rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania nieruchomości mają zapisy wynikające z ewidencji. Wyjątkowo tylko organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów i budynków. Sytuacja taka może mieć miejsce tylko wówczas, gdy moc dowodowa ewidencji (dokumentu urzędowego) zostanie podważona w trybie art. 194 § 3 O.p., a więc gdy zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, świadczącego o wadliwości zapisów w ewidencji (zob. wyroki NSA z dnia 26 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 309/10, z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 226/10, z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II FSK 690/09 i II FSK 1014/10 oraz z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08; dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W stanie faktycznym badanej sprawy Organ podatkowy, ustalając w stosunku do Skarżącego - będącego właścicielem nieruchomości zabudowanej, położonej w B. przy ulicy [...] - wymiar podatku od nieruchomości, wziął pod uwagę wszystkie zgromadzone dokumenty i wynikające z nich dane. Ustaleń tych Skarżący w żaden sposób nie podważył.

Co istotne w sprawie i należy podkreślić, Organ podatkowy wydał korzystne dla Skarżącego rozstrzygnięcie, gdyż ustalając wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości, mimo związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, z których wynika, że budynek posadowiony na działce nr [...] pełni funkcję niemieszkalną, wziął pod uwagę dane wskazane przez Skarżącego w złożonej w dniu [...] r. Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Mianowicie, Organ podatkowy uwzględnił, że Skarżący w dniu [...] r., w poz. 61 tej Informacji, wykazał [...] m2 powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych (mieszkania) i [...] m2 powierzchni użytkowej pozostałych budynków (szopy, budynki gospodarcze, budynki letniskowe). Na tej podstawie Organ podatkowy odstąpił od opodatkowania wyższą stawką podatku całego budynku o powierzchni [...] m2, do czego był uprawniony w świetle pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie (aktu notarialnego z dnia [...] r., zawiadomień o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia [...] r. i [...] r.). Organ podatkowy zaakceptował okoliczność, wbrew treści ewidencji gruntów i budynków (z której wynika, że budynek pełni funkcję niemieszkalną), że Skarżący faktycznie zajmuje [...] m2 powierzchni użytkowej ww. budynku na cele mieszkalne, o czym Skarżący zawiadomił organ w złożonej ww. Informacji, a w konsekwencji Organ podatkowy zastosował co do tej powierzchni niższą stawkę podatku od nieruchomości. Sąd także zaakceptował tę okoliczność, uwzględniając zakaz orzekania na niekorzyść Skarżącego, przewidziany w art. 134 ust. 2 P.p.s.a.

Wyjaśnić przy tym należy, że Skarżący, chcąc zmienić dane ujęte

w ewidencji gruntów i budynków, zobowiązany jest uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), wskazując, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego, do czego uprawnia regulacja zawarta w art. 22 Prawo geodezyjne i kartograficzne, w myśl której ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie (ust. 1). Natomiast podmioty, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, tj. właściciele nieruchomości, zgłaszają właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian. Obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z aktów normatywnych, prawomocnych orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych, aktów notarialnych, materiałów zasobu, wpisów w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej (ust. 2).

W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wyposażone w uprawnienia do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków na mocy ani przepisów ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, ani wydanego na jej podstawie ww. rozporządzenia

w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Podkreślić także należy, że w myśl § 49 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia. Na zasadzie wyjątku w orzecznictwie za dopuszczalne uznaje się czynienie ustaleń faktycznych przez organ podatkowy co do statusu gruntu lub obiektu jedynie wówczas, gdyby ewidencja gruntów i budynków z danego roku nie zawierała stosownych danych (por. wyrok NSA z 9 marca 2007 r., sygn. akt II FSK 145/06, wyrok NSA z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt II FSK 2365/13). Jak wynika więc z art. 21 ust. 1 Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z ww. przepisami rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, datą zmiany treści ewidencji jest data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty. To właśnie zawiadomienie jest podstawowym dokumentem,

na podstawie którego organ podatkowy powinien ustalać moment, z którym łączyć należy zaistnienie skutków prawnopodatkowych (R. Dowgier w glosie do wyroku z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1190/09, "Przegląd Podatków Lokalnych

i Finansów Samorządowych" 2010 r., nr 5, s. 7). Zauważyć należy, że z załączonych

do akt sprawy zawiadomień o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków wynika, że budynki posadowione na działce gruntu o numerze geodezyjnym [...], pełnią funkcje "inne niemieszkalne".

W świetle powyższego ponownie należy podkreślić, że organ podatkowy – co do zasady - jest związany danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, a jednocześnie nie ma kompetencji do zmiany tych danych. Organ podatkowy nie jest uprawniony samodzielnie prowadzić postępowania w zakresie ustalenia właściwej klasyfikacji gruntu czy przeznaczenia budynku, albowiem ustalenia takie wykraczają poza zakres postępowania podatkowego mającego na celu ustalenie wymiaru należnego zobowiązania podatkowego.

W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy Organ podatkowy, uznając, że Skarżący faktycznie zajmuje na cele mieszkaniowe [...] m2 powierzchni użytkowej ww. budynku, uwzględnił wprowadzoną przez Skarżącego zmianę dokonaną w Informacji

o nieruchomościach i obiektach budowlanych (złożoną w dniu [...] r.) i na tej podstawie wymierzył podatek dla tej części budynku, przyjmując stawkę podatku od nieruchomości w wysokości [...] zł właściwą dla budynku mieszkalnego (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. w związku z § 1 pkt 2 lit. a) uchwały Nr [...] r. Rady Miejskiej B. z dnia [...] r.) i ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2018 w kwocie [...]zł, zaś dla pozostałej części, tj. [...] powierzchni użytkowej tego budynku wymierzył wyższy podatek, przyjmując stawkę podatku w wysokości [...] zł właściwą dla powierzchni użytkowej pozostałych budynków (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. w związku z § 1 pkt 2 lit. e) uchwały Nr [...] r. Rady Miejskiej B. z dnia [...] r.) – łącznie w kwocie [...]zł.

Jak już wyżej wskazano, uprawnione było również przyjęcie przez Organ podatkowy, że grunt o powierzchni [...] m˛, stanowiący działkę o numerze geodezyjnym [...], podlega opodatkowaniu stawką podatku od nieruchomości w wysokości [...] zł (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l. w związku z § 1 pkt 1 lit. c) uchwały Nr [...] r. Rady Miejskiej B. z dnia [...] r.) i ustalił dla tego gruntu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2018 w kwocie [...]zł.

Sumując, Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień w zakresie zastosowanego przez Organ podatkowy w rozpoznawanej sprawie podatkowej prawa materialnego, które wymagałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zarówno podmiot jak i przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie zostały ustalone w zgodzie z prawem, a mianowicie, w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, stosownych zawiadomień o zmianach, danych wynikających ze złożonej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Co więcej, Organ podatkowy uwzględnił na korzyść Skarżącego wskazany w Informacji podatkowej sposób wykorzystania części budynku ([...] powierzchni użytkowej), a także zastosował właściwe stawki podatkowe i przyjął poprawną wielkość podstawy opodatkowania, co skutkowało ustaleniem wobec Skarżącego zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2018 w prawidłowej wysokości.

W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.