Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 600/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3,  art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2020 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. po wznowieniu postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Prezydent Miasta Ś. ustalił podatnikowi T. J. (dalej: "podatnik", "skarżący") wysokość podatku od nieruchomości za rok 2018 w kwocie [...]zł. Podstawą opodatkowania były nieruchomości położone w Ś. przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...].

Decyzja została doręczona podatnikowi w dniu [...] lutego 2018 r., a podatek zapłacony.

Postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. Prezydent Miasta Ś., na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm. - dalej "O.p."), wznowił postępowanie zakończone ww. decyzją z uwagi na pozyskanie informacji o zmianie sposobu wykorzystywania nieruchomości przy ul. [...] wraz z miejscem postojowym.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], organ podatkowy uchylił ww. decyzję z dnia [...] stycznia 2018 r. i ustalił podatnikowi podatek od nieruchomości za rok 2018 w wysokości [...] zł.

Organ podatkowy ustalił, że podatnik w 2018 r. był właścicielem lokalu niemieszkalnego położonego przy ul. [...] o pow. [...] m˛, do którego przynależy udział [...] w gruncie ([...] m˛) oraz w częściach wspólnych budynków ([...] m˛) oraz był właścicielem lokalu niemieszkalnego położonego przy ul. [...] o pow. [...] m˛, do którego przynależy udział [...] w gruncie ([...] m2) oraz w częściach wspólnych budynków ([...] m˛), a także był współwłaścicielem w udziale [...] lokalu niemieszkalnego położonego przy ul. [...] - garaż (miejsca postojowe w hali garażowej), o powierzchni [...] m˛ (udział strony wynosi [...] m˛ + [...] m˛) do którego przynależy udział [...] w gruncie ([...] m˛ + [...] m˛) oraz w częściach wspólnych budynków ([...] m˛ + [...] m˛).

Organ podatkowy podał, że z ewidencji gruntów i budynków wynika, że powierzchnia działek gruntu nr [...], [...], [...] wynosi [...] m˛, części wspólne ww. budynku wynoszą łącznie [...] m˛ (wg oświadczenia dewelopera).

Organ podatkowy wskazał, że w dniu [...] grudnia 2012 r. podatnik podpisał umowę najmu lokalu przy ul. [...] wraz z miejscem postojowym ze spółką pod nazwą [...] Spółka z o.o., dalej "spółka", celem ich dalszego podnajmowania osobom trzecim w celu świadczenia usług krótkotrwałego zakwaterowania. Umowa zawarta została na czas nieokreślony - nadal obowiązuje.

Organ podatkowy podał, że w dniu [...] kwietnia 2013 r. podatnik podpisał następną umowę najmu lokalu przy ul. [...] wraz z miejscem postojowym ze spółką celem ich dalszego podnajmowania osobom trzecim w celu świadczenia usług krótkotrwałego zakwaterowania. Umowa zawarta została na czas nieokreślony - nadal obowiązuje.

Podatnik oświadczył, że nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi działalności gospodarczej.

Organ podatkowy wskazał, że ww. lokale zostały przekazane w zarząd

i posiadanie spółce. Organ podatkowy wyjaśnił pojęcie posiadania z art. 336 Kodeksu cywilnego. Przedmiotowe lokale wykorzystywane są przez spółkę do prowadzenia wykonywanej przez siebie działalności gospodarczej z zakresie wynajmu lokali na miejsca krótkotrwałego zakwaterowania. W tym celu spółka prowadzi działania marketingowe, zajmuje się utrzymaniem lokali w czystości i zawiera umowy najmu z osobami trzecimi. Właściciel może korzystać z lokali, jednakże tylko po uzgodnieniu terminu z najemcą. Nie ma przy tym znaczenia intensywność wykorzystania lokali przez turystów, czy też inne osoby, np. rodzinę podatnika. Bowiem cechą charakterystyczną działalności polegającej na wynajmie krótkotrwałym jest, m.in. to, że lokale nie zawsze są zarezerwowane przez osoby trzecie. Natomiast lokale są cały rok gotowe do przyjęcia gości i do tego też odpowiednio przystosowane z wyjątkiem tych okresów, kiedy korzysta z niego właściciel osobiście.

Organ podatkowy wskazał, że w podatku od nieruchomości za rok 2018 stawką przewidzianą do lokali związanych z działalnością gospodarczą objęta była tylko nieruchomości w Ś. przy ul. [...] wraz z miejscem postojowym. Umowa najmu drugiego lokalu przy ul. [...] i miejsca postojowego została przedłożona dopiero w trakcie prowadzonego przez organ podatkowy postępowania. Organ podatkowy wskazał, że powyższe było podstawą zmiany stawki podatku od nieruchomości w zakresie drugiej nieruchomości. Organ podatkowy podał, że związane z lokalem udziały w gruncie i częściach wspólnych budynku opodatkowane są stawką najwyższą, ponieważ przy nieruchomościach lokalowych udziały są nieodzownie związane z lokalem i dzielą jego los prawny. Organ podatkowy przedstawił wyliczenie podatku od nieruchomości.

W odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji z dnia [...] stycznia 2020 r., podatnik zarzucił naruszenie art. 120, 121 i 122, 172 §1, art. 172 § 2 pkt 3, art. 87 §1 O.p. Wskazał, że nieruchomości winny być objęte podatkiem od nieruchomości w stawce jak dla nieruchomości pozostałych. Ponadto jego zdaniem, organ podatkowy nie udowodnił, że nieruchomość posiadał przedsiębiorca. Podał, że nieruchomość jest jedynie dzierżawiona przez spółkę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie i wyjaśnił zastosowanie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 849 ze zm. - dalej "u.p.o.l."). Organ odwoławczy wskazał, że w powodem do wznowienia postępowania podatkowego był fakt, że podatnik nie zgłosił, iż podpisał ze spółką umowę najmu nieruchomości w Ś. przy ul. [...] i miejsca postojowego. Umowa najmu ze spółką skutkowała wyższą stawką podatkową z uwagi na to, że spółka jest przedsiębiorcą i wykorzystuje ww. nieruchomość w swojej działalności gospodarczej. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska podatnika, że ww. nieruchomość została oddana w dzierżenie spółce, gdyż zgodnie z art. 338 K.c. kwalifikacja władztwa jako dzierżenie uzależniona jest od tego, czy władztwo to jest wykonywane z wolą władania za kogo innego. Organ odwoławczy rozważył też kwestię władztwa prekaryjnego rozumianego jako faktyczne władanie cudzą rzeczą w sytuacji, gdy jedna osoba wyświadcza przysługę drugiej, kierując się grzecznością lub względami humanitarnymi. Taka sytuacja nie wystąpiła, gdyż miedzy podatnikiem a spółką byłą zawarta umowa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. podatnik wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji, a także o zwrot kosztów postępowania.

Zarzucił organowi naruszenie:

1) art. 7, art. 8 oraz 107 § 3 K.p.a. polegające w szczególności na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji;

2) art 120, art. 121 § 1, art. 122, w zw. z art. 187 § 1, art. 191 O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji naruszającej zasadę praworządności i zaufania, wydanej w postępowaniu przeprowadzonym w sposób nierzetelny i nie budzący zaufania do organów podatkowych, które nie doprowadziło do właściwego wyjaśnienia stanu faktycznego z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów,

w szczególności poprzez nieuwzględnienie faktów i zdarzeń, mających znaczenie

w sprawie, co doprowadziło do błędnego rozstrzygnięcia;

3) art. 122 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 187 § 1 O.p. przez brak dokładnego ustalenia stanu faktycznego i wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy w postępowaniu przeprowadzonym w sposób nierzetelny i nie budzący zaufania do organów podatkowych z naruszeniem reguł procedury uregulowanej przepisami O.p.;

4) art. 2, art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 121 § 1 O.p. przez prowadzenie postępowania w sposób stronniczy, dający wiarę jedynie argumentom organu podatkowego z całkowitym pominięciem argumentacji podatnika, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

5) art. 233 § 1 O.p. przez uchylenie się od rozpoznania odwołania w części dot. drugiej nieruchomości podatnika, bez przywołania podstawy prawnej;

6) art. 187 § 1 O.p. przez brak rozpoznania w pełni niniejszej sprawy, w efekcie brak wyjaśnienia okoliczności tej sprawy, nieorzekanie w oparciu o całość materiału dowodowego, błędną, nierzetelną ocenę zebranego materiału dowodowego. Przeprowadzenie oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organ polegać powinno na wskazaniu, które ustalenia organu zostały przyjęte, a które nie i z jakich przyczyn;

7) art. 191 O.p. przez błędną ocenę zgromadzonych dowodów oraz przekroczenie granice swobodnej ich oceny, noszącą cechy dowolności i powierzchowności, co miało bezpośredni wpływ na wydanie orzeczenia;

8) art. 210 § 1 pkt 6 O.p. przez wydanie decyzji, której uzasadnienie faktyczne sporządzone zostało wadliwie, w sposób całkowicie pomijający ustawowy obowiązek precyzyjnego wskazania dowodów służących za podstawę rozstrzygnięcia, tj. konkretnych dowodów którym organ dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym, wskazanym dowodom odmówił wiarygodności. Motywy decyzji muszą być jasne nie

tylko dla organu, ale także dla strony postępowania;

9) art. 6 ust. 7 u.p.o.l. przez brak określenia możliwości uiszczania podatku w ratach, wskazując jedynie 14 - dniowy termin płatności podatku.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.

Spór w sprawie dotyczy możliwości wznowienia postępowania podatkowego i ustalenia Skarżącemu podatnikowi podatku od nieruchomości w wyższej wysokości.

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. po. 900 - zwanej w skrócie "O.p.") decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych.

Z treści art. 128 O.p. wynika, że tylko wyraźnie określone przyczyny, stanowiące o najdalej idących wadach decyzji lub poprzedzającego ją postępowania mogą prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej. Ostateczna decyzja administracyjna posiada – w swym założeniu – cechy trwałego rozstrzygnięcia i przysługuje jej przymiot domniemania prawdziwości ustaleń faktycznych, poczynionych w danej sprawie i stanowiących podstawę decyzji (art. 128 O.p.). Naruszenie tego domniemania, a w konsekwencji ostatecznej decyzji, w drodze wznowienia postępowania, może nastąpić jedynie w sytuacjach wyjątkowych i dlatego przepisy określające zakres stosowania tej instytucji nie mogą być poddawane wykładni rozszerzającej (wyrok NSA z 22.2.2006 r., II FSK 361/05).

Wznowienie postępowania zmierza zatem do usunięcia ciężkich wad postępowania podatkowego, które ujawniły się już po wydaniu decyzji ostatecznej. Jego istotą jest ponowne rozpatrzenie sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną ze względu na kwalifikowane wady, jakimi obarczone było postępowanie poprzedzające wydanie tej decyzji. Wady te stanowią jednocześnie przesłanki wznowienia postępowania.

Uchylenie decyzji dotychczasowej może nastąpić jedynie po uprzednim stwierdzeniu istnienia podstaw (przesłanek) do jej uchylenia, określonych m.in. w art. 240 § 1 O.p.

Organ podatkowy wskazał jako podstawę wznowienia postępowania poczynione z urzędu ustalenia w zakresie sposobu wykorzystywania nieruchomości przy ul. [...]. Wskazał, że w toku postępowania wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 240 §1 pkt 5 O.p.).

Z brzmienia przepisu art. 240 §1 pkt 5 O.p. wynika, że postępowanie może zostać wznowione, gdy zostaną łącznie spełnione trzy przesłanki: (1) wyszły na jaw nowe istotne okoliczności faktyczne lub nowe dowody, (2) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji oraz (3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Zwrot "wyjdą na jaw", oznacza, że decydujący jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli okazania i udostępnienia go organowi, zaś przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy mogą one mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (por. wyrok NSA z dnia 1 października 2003 r. sygn. akt III SA 2923/01). Natomiast "nowe okoliczności lub dowody", to takie dowody lub okoliczności, które wprawdzie istniały w dniu wydania rozstrzygnięcia w zwykłym postępowaniu, ale które zostały wykryte po wydaniu decyzji. Istotne jest więc, aby te dowody lub okoliczności nie były znane organowi.

W ocenie Sądu, zasadnie organy podatkowe uznały w sprawie, że z uwagi na pozyskane od spółki w dniu [...] sierpnia 2019 r. informacje, zaistniała okoliczność

przewidziana w art. 240 §1 pkt 5 O.p., uzasadniająca wznowienie postępowania w tej sprawie.

Zdaniem Sądu, w sposób uprawniony organ podatkowy przyjął, że ujawnienie okoliczności wynajmu drugiego lokalu niewątpliwie należy zaliczyć do okoliczności wyjścia na jaw istotnych okoliczności faktycznych, mających wpływ na stawkę podatku od nieruchomości.

Po wznowieniu postępowania organ podatkowy przeprowadził postępowanie podatkowe.

Przechodząc następnie do oceny legalności decyzji wydanych po wznowieniu postępowania w sprawie, wskazać należy na przepisy u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2018 r.

Stosownie do art. 6 ust. 6 u.p.o.l., osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust.11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3.

Zgodnie z art. 6 ust. 3 u.p.o.l., jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie.

Jak wynikało z akt, skarżący posiadał dwa lokale z miejscami postojowymi w budynku w Ś., które wynajął spółce do jej celów gospodarczych. Przy czym organ podatkowy, wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2018, posiadał wiedzę o oddaniu w najem przez podatnika tylko jednego lokalu z miejscem postojowym, tj. przy ul. [...] (dalej "pierwszy lokal"), który zostały opodatkowany podatkiem od nieruchomości w stawce jak dla budynków (ich części) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Natomiast w dniu [...] sierpnia 2019 r. organ podatkowy uzyskał informację od spółki odnośnie lokali i ich właścicieli, którzy mają ze spółką podpisane umowy na wynajem apartamentów. Na tej podstawie organ ustalił niespornie, że już w 2013 r. skarżący podpisał ze spółką umowę o wynajem lokalu z miejscem postojowym w Ś. przy ul. [...] (dalej "drugi lokal").

Z umowy najmu zawartej ze spółką wynikało, że przedmiotowe lokale wykorzystywane są przez spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wynajmu lokali na miejsca krótkotrwałego zakwaterowania. W tym celu spółka prowadzi działania marketingowe, zajmuje się utrzymaniem lokali w czystości i zawiera umowy najmu z osobami trzecimi. Właściciel może korzystać z lokali, jednakże tylko po uzgodnieniu terminu z najemcą. Nie ma przy tym znaczenia intensywność wykorzystania lokali przez turystów, czy też inne osoby, np. rodzinę podatnika. Wskazać należy, że cechą charakterystyczną działalności polegającej na wynajmie krótkotrwałym jest m.in. to, że lokale nie zawsze są zarezerwowane przez osoby trzecie. Natomiast lokale są cały rok gotowe do przyjęcia gości i do tego też odpowiednio przystosowane z wyjątkiem tych okresów, kiedy korzysta z niego właściciel osobiście.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., grunty, budynki i budowle związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej – to grunty, budynki i budowle będące

w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Stosownie do art. 1a ust. 4 u.p.o.l., działalność gospodarcza – to działalność,

o której mowa w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm.), z zastrzeżeniem ust. 2.

Podkreślić należy, że na gruncie przepisów u.p.o.l. działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły (art. 2 ustawy o swobodzie gospodarczej).

Przy czym dla uznania, że dany lokal jest zajmowany na działalność gospodarczą, nie jest wymagane by działalność gospodarczą w tego rodzaju lokalu prowadził sam podatnik, tj. podmiot na którym, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Wystarczy bowiem, by tego rodzaju działalność prowadził posiadacz zależny, tj. najemca (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26.01.2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1673/11). Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie, gdzie podatnik wynajął przedmiotowe lokale spółce, która zawodowo zajmuje się wynajmowaniem apartamentów turystom.

Sporne lokale najemca oferuje swoim klientom w ramach świadczonych usług krótkotrwałego zakwaterowania, jak również, że ten rodzaj aktywności zawodowej najemcy mieści się w pojęciu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.b u.p.o.l. Działalność ta jest wykonywana nie tylko w okresie przebywania w lokalu osób fizycznych korzystających z krótkotrwałego zakwaterowania, ale też pomiędzy tymi okresami, w sytuacji oferowania lokalu w tym celu, co uzasadnia opodatkowanie takiego lokalu według podwyższonych stawek podatkowych.

Dla zastosowania normy z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l., ustawodawca nie wymaga by działalność gospodarcza w danym lokalu była prowadzona przez samego podatnika (tj. w jego imieniu i na jego rachunek).

Dla oceny podatkowoprawnego stanu faktycznego w niniejszej sprawie - w świetle przytoczonej wyżej legalnej definicji określenia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - bez znaczenia pozostaje fakt, że skarżący nie jest przedsiębiorcą oraz, że oddany w najem lokal mieszkalny nie wyłącza jego uprawnień do przebywania w tych lokalach (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 29 kwietnia 2016 r. o sygn. akt I SA/Wr 87/16).

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy przeprowadziły postępowanie wznowieniowe z zachowaniem przepisów postępowania, zebrały wystarczający materiał dowodowy w kontekście przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie w tej sprawie, a następnie dokonały jego oceny, wywodząc z niego logiczne wnioski. Zaskarżona decyzja spełnia wymogi przewidziane w art. 210 § 1 i 4 O.p., w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Okoliczność, że z zebranego materiału dowodowego skarżący wywiódł inne wnioski niż organ nie świadczy, że organy naruszyły przepisy postępowania.

Wskazać należy, że skarżący nie zaprzeczył istnieniu ww. umów najmu lokali ze spółką. Umowy najmu obu lokali mają identyczną treść (k. 8-10; 70-72). Ponadto, skarżący nie kwestionował objęcia podatkiem od nieruchomości pierwszego lokalu w stawce jak dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Skarżący nie ujawnił organowi podatkowemu, mimo obowiązku z art. 6 ust. 3 u.p.o.l., wynajęcia drugiego lokalu spółce, co świadczy, że miał świadomość wpływu tej okoliczności na stawkę podatku od nieruchomości.

W tym stanie sprawy Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne

i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.

Wszystkie powołane wyżej orzeczenia dostępne są w bazie orzeczeń NSA na internetowej stronie: www.nsa.gov.pl

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie § 1 ust. 1 i 2 zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obszarem, na którym wystąpił stan epidemii oraz art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach wiązanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U., poz. 374 z późn. zm.).