Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 937/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust.1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji; 2/ zasądza od Wojewody na rzecz Z. Z. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta N. decyzją z dnia 3 listopada 2017 r. nr [...] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla firmy P. – spółki z.o.o.. obejmującej budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. nr [...], w skład której wchodzą: kratowa, antenowa konstrukcja wsporcza o wysokości całkowitej 19,11 m (z odgromnikiem), 12 anten sektorowych, 2 anteny radioliniowe, 15 modułów RRU umieszczonych na dachu istniejącego budynku, urządzenia sterujące pracą anten (2xAPM30+BC) zlokalizowane na stalowych podstawach na dachu budynku, drogi kablowe między urządzeniami i antenami na działce nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. T. w N..

Od tej decyzji odwołanie złożył Z.Z. zarzucając naruszenie art. 10 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz art. 7, art. 77 § 1 , art. 80, art. 81, art. 107 § 3 kpa poprzez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności. Ponadto, zdaniem odwołującego zostały naruszone przepisy prawa materialnego, ze względu na udzielenie pozwolenia na budowę pomimo, że nie zaszły przesłanki z art. 28 ustawy Prawo budowlane. Ponadto odwołanie wniosła także M.K. zarzucając naruszenie art. 7 oraz art. 77 kpa w związku z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez błędne przyjęcie, iż dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę bez przeprowadzenia obligatoryjnej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko.

Wojewoda decyzją z dnia 27 czerwca 2018 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu sprzeciwu, wyrokiem z dnia 31 października 2018 r., sygn. akt: II SA/Kr 1002/18 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd wskazał, że organ drugiej instancji nie wyjaśnił w sposób dostateczny istnienia konieczności uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku zaznaczył, cyt.: "Tylko ustalenia, że wnioskowane przedsięwzięcie należy do kategorii przedsięwzięć, dla których należy przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko, stosownie do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a ocena ta nie została przeprowadzona uprawniałaby organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej. Ustaleń takich organ jednak nie dokonał." W wytycznych kierowanych do Wojewody, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, cyt.: "Ponownie prowadząc postępowanie organ odwoławczy, odnośnie kumulacji promieniowania powinien mieć na względzie wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego np. z dnia 26 września 2017 r. sygn. akt: II OSK 126/16, z dnia 16 maja 2018 r. sygn. akt: II OSK 1578/16".

Wojewoda decyzją z dnia 3 czerwca 2020 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odnosząc się do zagadnienia związania organu odwoławczego wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 31 października 2018 r., sygn. akt: II SA/Kr 1002/18, co do uwzględniania przez organy administracji architektoniczne - budowlanej, przy kwalifikacji przedsięwzięcia, sumy wskaźników równoważnej mocy promieniowania izotropowe dla całego-zestawu anten skierowanych w jednym kierunku, wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej II instancji ma świadomość rozbieżności interpretacyjnych w zakresie zagadnień związanych z tematyka stacji bazowych telefonii komórkowych oraz złożoności problematyki dotyczącej oddziaływania instalacji telekomunikacyjnej. Wojewoda, orzekając w sprawach dotyczących pozwoleń na budowę stacji bazowych niejednokrotnie, opierając się na interpretacjach przepisów prezentowanych w orzeczeniach sadów administracyjnych, przedstawiał odmienne stanowisko niż to zaprezentowane w niniejszej decyzji. Niemniej jednak, z uwagi na dysonans w rozumieniu specjalistycznych zagadnień w dziedzinie immisii - takich jak pole elektromagnetyczne - obserwowany pomiędzy opracowaniami przedkładanymi przez operatorów sieci telekomunikacyjnych i przygotowanymi przez osoby z odpowiednimi kwalifikacjami zawodowymi. potwierdzonymi uprawnieniami budowlanymi z zakresu sieci telekomunikacyjnych, a orzecznictwem sadów l administracyjnych (w tym sprzecznych orzeczeń Naczelnego Sadu Administracyjnego oraz sprzecznych orzeczeń Wojewódzkich Sadów Administracyjnych). Wojewoda przeanalizował szereg pozyskanych opinii i opracowań oraz wytyczne m.in. Prezesa Komunikacji Elektronicznej i materiały dostępne na rządowych stronach internetowych (np. Białej Księgi). Natomiast w kwestii zarzutu dotyczącego prowadzonego przez Wojewodę postępowania, iż cyt.: "dokonana przez inwestora zmiana projektu budowlanego (tj. zmiana kąta pochylenia osi głównej wiązki promieniowania (tilt) z 8° na 4") na etapie postępowania ll-instancyjnego przed Wojewodą skutkuje zmianą tożsamości sprawy administracyjnej, co powoduje, iż - celem wypełnienia zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 kpa - decyzja organu l instancji winna zostać uchylona organ wyjaśnił, że pomimo wprowadzonych zmian, inwestycja pozostaje ta sama, zostały zastosowane tylko inne rozwiązania techniczne, które nie mają wpływu, na obszar oddziaływania oraz krąg stron postępowania. Dokonane przez projektanta korekty w projekcie budowlanym polegały jedynie-na zmianie tiltu anteny z 8° na 4° na stronach 12 i 23. Ponadto w niniejszym postępowaniu odwoławczym zebrano dodatkowy materiał dowodowy, projektant zamieścił do projektu budowlanego zmiany ujednolicające z wprowadzonymi zmianami spójnymi z rozwiązaniami zastosowanymi w przedłożonych wcześniej opracowaniach (zmiana kąta pochylenia osi głównej wiązki promieniowania (tilt) z 8° na 4°).

Zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego (dalej zwana Pb), każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Natomiast przepisy art. 5 Pb nakazują, by obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi - biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania -projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in.: warunki bezpieczeństwa i higieny pracy, poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakiej mowa w art. 5 Pb, obejmuje w szczególności - oprócz zapewnienia dostępu do drogi publicznej - ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lub w przypadku jego braku warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz w drodze powszechnie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą ingerować w planowaną zabudowę nieruchomości tylko w zakresie wyznaczonym przepisami prawa. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ analizuje projekt budowlany w kontekście jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o Warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wymaganiami ochrony środowiska, kompletności oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi. Dopiero, gdy inwestor i projektowana inwestycja spełni przewidziane prawem wymogi organ wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej dotyczących projektu budowlanego określony został w art. 35 ust. 1 Pb. Organ architektoniczno-budowlany nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego i jego rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych, gdyż nie jest uprawniony do badania zgodności tego projektu z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa, z wyjątkiem projektu zagospodarowania terenu oraz przepisów określających wymogi ochrony środowiska. W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że wszyscy projektanci w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Przedmiotem inwestycji jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej P. nr [...] umiejscowionej na dachu istniejącego budynku magazynowego który znajduje się na działkach nr [...], [...] przy ulicy T. w N.. Do stacji bazowej zostanie podłączona energia elektryczna. W skład przedmiotowego obiektu wchodzi: antenowa konstrukcja wsporcza o wysokości 6,60 m n.p.t., a łączna wysokość konstrukcji wynosić będzie 25,30 m n.p.t. (włącznie z budynkiem i odgromnikiem), zestaw 12 anten sektorowych oraz 2 anten radioliniowych wraz z urządzeniami sterującymi; instalacja zasilania w energię elektryczną dostarczoną z istniejącego budynku. Projekt budowlany jest kompletny, opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładki przystosowane do formatu A4, posiada numeracje zgodną ze spisem zawartości projektu, został trwale zszyty. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (karty 40-42 projektu budowlanego). Z uwagi na fakt, że antenowa konstrukcja wsporcza projektowana jest na istniejącym budynku, a zakres prac nie wywiera wpływu na posadowienia budynku, nie ma konieczności wykonania dokumentacji dotyczącej geotechnicznych warunków posadowienia dla przedmiotowego terenu. Inwestor w odpowiedzi na wezwanie Wydziału Infrastruktury ego Urzędu Wojewódzkiego w K. z dnia 24 grudnia 2019 r. przedłożył Kwalifikację przedsięwzięcia sporządzoną w styczniu 2020 r. na podstawie nowych przepisów, z której wynika, ze inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przechodząc do oceny zgodności wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wyjaśnia się, że na terenie objętym inwestycją, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor dla planowanej inwestycji uzyskał ostateczną decyzję Prezydenta Miasta N. Nr [...] z 21 listopada 2016 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W wyżej wspomnianej decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego wskazano w punkcie dotyczącym warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, iż charakter planowanej- inwestycji celu publicznego wyklucza możliwość zastosowania wskaźników jednostkowych, które stosuje się do inwestycji kubaturowych celu publicznego (tj. linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udział powierzchni biologicznie czynnej, gabaryty projektowanej zabudowy: szerokość elewacji frontowej, geometria dachu itp.). Ponadto, w decyzji została określona maksymalna wysokość wieży stacji bazowej – do 19,5 m (mierzona od poziomu dachu istniejącego budynku), do 25,5 m (mierzona od średniego poziomu terenu istniejącego). Jak wskazano w projekcie budowlanym na str. 9, wysokość trzonu projektowanej antenowej konstrukcji wsporczej wynosi 19,11 m (wraz z odgromnikiem o wysokości 1 m), a łączna wysokość konstrukcji wyniesie 25,30 m n.p.t. (włącznie z budynkiem i odgromnikiem). A zatem, przedmiotowa inwestycja spełnia powyższy warunek dotyczący wysokości wieży stacji bazowej. Co więcej w decyzji Prezydenta Miasta N. z 21 listopada 2016 r. przywołano pismo Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta N. z 10 listopada 2016 r., w którym poinformowano, że przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, a tym samym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Analiza akt sprawy wykazała, że organ l instancji zweryfikował określony przez projektanta obszar oddziaływania projektowanego obiektu obejmujący działki o numerach ewidencyjnych: działki inwestycyjne nr działki inwestycyjne nr [...], [...] oraz działki nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w obr. [...] oraz [...] i [...] w obr. [...] przy ul. T. w N.. Działki te zostały wyznaczone zgodnie z przewidywanym sumarycznym obszarem występowania pola elektromagnetycznego o poziomach wyższych niż 0,1 W/m2 (przed zmianą przepisów). Kryterium poziomów pól elektromagnetycznych posługuje się rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Od ustalenia, czy działka należąca do określonego podmiotu znajduje się w obszarze takiego oddziaływania, czy poza nim, zależy m.in. ocena statusu tejże osoby jako strony postępowania. Należy podkreślić, że gęstość natężenia pola elektromagnetycznego, na podstawie którego określa się obszar oddziaływania inwestycji wyznaczana jest w oparciu o dany model fizyczny i odpowiadające temu modelowi wzory, uwzględniające właściwości kierunkowe anten oraz zastępczą mocy promieniowaną izotropowe (przy założeniu maksymalnego obciążenia anten). Z projektu budowalnego wynika, że oznaczono krytyczne (najmniejsze) odległości pomiędzy granicą występowania obszaru o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2, a poziomem terenu i wszelkimi miejscami (np. dachami, budynkami) dostępnymi dla ludzi. W opracowaniu uwzględniono pola wytwarzane przez wszystkie anteny stacji, w tym również anteny radioliniowe. Z uwagi na charakter pracy anten radioliniowych, tj. bardzo wąską wiązkę promieniowania, brak pochylenia wiązki względem ziemi, konieczność niezakłóconej, czystej komunikacji z innymi antenami radioliniowymi (co jest równoznaczne z zawieszeniem ponad miejscami dostępnymi dla ludności), pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż 0,1 W/m .wytwarzane przez anteny radioliniowe nie wystąpią w miejscach przebywania i zamieszkania ludzi (k. 6 opracowania pt. "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej"). Inwestor stwierdził, że w najbliższym otoczeniu przedmiotowej stacji bazowej nie występują instalacje radiokomunikacyjne, ani inne instalacje emitujące pola elektromagnetyczne w zbliżonym zakresie, częstotliwości, których działanie należałoby uwzględnić. Najbliższa tego typu instalacja znajduje się na pylonie reklamowym M. położonym w odległości około 130 m od przedmiotowej stacji bazowej (tj. stacja bazowa sieci P. [...]). Ze względu na odmienne dopuszczalne wartości gęstości mocy pola elektromagnetycznego dla różnych pasm pracy rozpatrywanie zjawiska kumulacji pola jest bezprzedmiotowe. Potwierdza to również rysunek nr 1 zawarty w opracowaniu pt.: "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej ze stycznia 2020 r., z którego wynika, że wyznaczone dla każdej stacji bazowej obszary pól o gęstości większej od dopuszczalnych oddalone są od siebie o ponad 120 m (samodzielny pomiar). Oznacza to, że nie ma zagrożenia iż superpozycja pól elektromagnetycznych pochodzących od obu stacji spowoduje występowanie pola elektromagnetycznego o wartościach mocy wyższych niż 0,1 W/m2. Zatem nie ma podstaw do twierdzenia, że informacje zawarte w tej analizie są nieprawdziwe. W kwestii stacji bazowej operatorów O ([...]) i T. ([...]) o której pisano w wezwaniu jw. projektant wyjaśnił, że nie została ona jeszcze wybudowana. W tym miejscu organ wyjaśnił, że nie ma powodu aby kwestionować stanowisko zawarte w piśmie projektanta mgr inż. T.M., który posiada uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności konstrukcyjno-budowlanej (Nr [...]), tym bardziej, że odwołująca nie przedłożyła żadnych dowodów, które podważałyby stanowisko przedstawione w piśmie jw. Należy także zwrócić uwagę, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, a nie organy administracji architektoniczno-budowlanej, kontroluje potencjalne zmiany, w tym przekroczenia generowane przez powstały obiekt, zarówno w zakresie, w jakim byłyby generowane przy prawidłowym jak i nieprawidłowym (niezgodnym z pozwoleniem na budowę), użytkowaniu stacji bazowej telefonii komórkowej. Zatem zarzuty dotyczące powyższej kwestii są bezzasadne. Z kolei odnosząc się do orzecznictwa sądowo-administracyjnego przedstawionego przez stronę skarżąca tut. Organ podkreśla, że w dalszej części uzasadnienia niniejszej decyzji wyjaśnił, zajęte stanowisko dotyczące sumowania mocy ERIP dla anten skierowanych w jednym kierunku. Wojewoda , mając na uwadze rozbieżne stanowiska sądów administracyjnych w kwestii badania możliwych lub innych niż projektowanych tiltów anten stacji bazowych, wyjaśnił, że w projekcie budowalnym wskazano, iż maksymalne pochylenie i .; anten wynosi 4°. W opracowaniach związanych z tą inwestycją przestawiono zestawienia dotyczące zasięgu gęstości natężenia pola elektromagnetycznego przekraczającej 0,1 W/m2 oraz zasięgu i przebiegu osi głównych wiązek promieniowania anten dla wartości granicznych nachylenia tych anten (tiltów). Zatem przedstawiono wyniki dla projektowanych tiltów anten. Należy jednakże podkreślić, że organ administracji architektoniczno-budowlanej. oceniając projekt budowalny nie jest uprawniony do analizy innych - niż te opisane w projekcie - parametrów inwestycji (stacji bazowej). Takie rozważania dotyczyłyby stanu innego niż projektowany, i w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej, z uwagi na specyfikę jej działania, odnosiłby się tym samym do innej inwestycji. Organ administracji architektoniczno-budowalnej nie jest uprawniony do analizy potencjalnego zachowania się stacji bazowej telefonii komórkowej związanego z eksploatacją obiektu. .Należy podkreślić, że w razie ewentualnej zmiany pochylenia anten istnieje obowiązek wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, a dalsza część uzasadnienia decyzji zawiera odniesienie do tego etapu działania inwestycji i jej kontroli. W tym miejscu, wyjaśnienia wymaga, że powyższe odnosi się do zmian parametrów innych niż tych zawartych w projekcie budowlanym. Ponownego podkreślenia wymaga fakt, że w niniejszej sprawie projektant dokonał korekty w kwestii nachylenia tiltu Anteny z 8° na 4°. Jednakże pomimo wprowadzonych zmian, inwestycja pozostaje ta sama, korekty dotyczą wyłącznie innych rozwiązań technicznych, które nie mają wpływu na zmianę obszaru oddziaływania a co za tym idzie kręgu stron postępowania, a także na zmianę zasięgu pola elektromagnetycznego o poziomie gęstości wyższej niż 0,1 W/m2.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 ww. ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Natomiast w art. 71 ust. 2 wskazano, że uzyskanie ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organem właściwym do dokonania, na podstawie m.in. przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, oceny czy dane zamierzenie budowlane należy do przedsięwzięć, dla których przeprowadzenie procedury oceny oddziaływania na środowisko jest lub może być wymagane, jest organ administracji architektoniczno-budowlanej. Podstawowym dokumentem środowiskowym, w oparciu o który dokonuje się powyższej oceny jest kwalifikacja przedsięwzięcia. Obowiązek przygotowania tego opracowania wynika z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, kwalifikowaniem objęte są instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz. Zgodnie z ww. rozporządzeniem kwalifikacja przeprowadzana jest w oparciu o dwa kryteria: równoważną moc promieniowania izotropowe (ERP) oraz na podstawie odległości miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten. Stosownie do treści art. 124 ust. 2 ww. ustawy Prawo ochrony środowiska przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Kwalifikacja przedsięwzięcia jest opracowaniem modelu przewidywanej sytuacji i bazuje na danych poszczególnych anten zgodnie z informacjami uzyskanymi od producenta anten oraz na założeniach operatora. W kwalifikacji przedsięwzięcia nie analizuje się rzeczywistego rozkładu promieniowania elektromagnetycznego, lecz jedynie wektor osi głównej wiązki. Długość osi wiązki jest uzależniona tylko i wyłącznie od jednego parametru -równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny. Jako pojedynczą antenę, o której mowa w rozporządzeniu należy zatem rozumieć antenę, która może składać się z kilku systemów nadawczych (antena wielosystemowa) o różnym zysku energetycznym dla każdego z obsługiwanych pasm. Taka wielosystemowa antena ma jeden środek elektryczny anteny, względem którego wyznaczana jest charakterystyka promieniowania anteny. Należy podkreślić, że dla takiej pojedynczej anteny składającej się. z kilku systemów nadawczych sumowana jest moc promieniowana izotropowo przez poszczególne systemy, a równoważną moc promieniowaną izotropowo bada się wyłącznie w osi wiązki głównej promieniowania anteny, przy czym chodzi tutaj o wiązkę stanowiącą półprostą (o początku w środku elektrycznym anteny), a nie obiekt przestrzenny - zatem nie ma prawnych możliwości do rozważania czy np. w przypadku dwóch wielosystemowych anten, zawieszonych w niewielkiej odległości od siebie zachodzi zjawisko kumulacji, o którym mowa w niektórych wyrokach sadów administracyjnych. Należy przy tym podkreślić, że nawet w sytuacji ewentualnego "przecinania" się tych teoretycznych osi wiązek głównych promieniowania dwóch wielosystemowych anten, nie ma żadnych podstaw prawnych (ani naukowych) do sumowania mocy tych anten i określaniu - w oparciu o zsumowane wartości -zasięgu osi głównej wiązki promieniowania anteny. W żadnym przepisie tego rozporządzenia, ani w żadnym znanym organowi opracowaniu naukowym czy interpretacji Ministerstwa lub odpowiedzi na interpelacje poselska nie dopuszczono takiej możliwości. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że przedłożone przez pełnomocnika inwestora do pisma z 21 marca 2019 r. opracowania, tj. Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej oraz Kwalifikacja przedsięwzięcia sporządzone w marcu 2019 r., a także w styczniu 2020 r. zawierają dane uwzględniające sumę wskaźników równoważnej mocy promieniowania izotropowe dla całego zestawu anten skierowanych w jednym kierunku i pozostają bez wpływu na przedmiotową sprawę, gdyż Wojewoda przyjmuje, że równoważną moc promieniowaną izotropowe wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub .obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna (§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Kwalifikacja przedsięwzięcia jest opracowaniem modelu przewidywanej sytuacji i bazuje na danych poszczególnych anten zgodnie z informacjami uzyskanymi od producenta anten oraz na założeniach operatora. W związku z tym, zgodnie z przepisami prawa przed uruchomieniem stacji oraz po każdej jej rekonfiguracji mającej wpływ na wielkość emitowanego promieniowania, wykonuje się stosowne pomiary natężenia pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludzi, które potwierdzają deklarowane moce, a dokładniej ich nieprzekroczenie. gdyż moce niższe niż zadeklarowane wykazują zgodność pomiarów z założeniami projektowymi. Dodatkowo, takie pomiary wykonywane są na wniosek zarządcy lub właściciela nieruchomości, na której nastąpiła zamiana zagospodarowania (np. poprzez jej zabudowę) i w przypadku gdy dopuszczalne wartości gęstości natężenia pola elektromagnetycznego są przekroczone w nowopowstałych miejscach dostępnych dla ludności, właściciel (zarządca) instalacji winien podjąć odpowiednie działania, aby sytuacje zmienić (art. 121 ustawy Prawo ochrony środowiska). Inwestor przedłożył kwalifikację zgłaszanego przedsięwzięcia, z której wynika, że planowane zamierzenie nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Na rysunkach znajdujących się w Kwalifikacji przedsięwzięcia ze stycznia 2020 r.(rys. 1-4) przedstawiono przekroje pionowe wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania dla poszczególnych azymutów i przy maksymalnym ich pochyleniu. Jak wynika z tych rysunków, środek elektryczny anten i oś główna wiązek promieniowania znajduje się na wysokości: 23,3 m n.p.t. (model anteny: A264518RO po dwie na każdym azymucie) i 23,00 m n.p.t.(model anteny: ADU4518R11 oraz A794516RO po jednej na każdym azymucie) dla wszystkich azymutów tj. 130°, 245°, 350°. Minimalna wysokość osi głównych nad poziomem terenu, przy ich maksymalnym pochyleniu -74°, wynosi odpowiednio: dla azymutu 130°: 18,1 m nad poziomem terenu (w odległości ok. 70 m od środka elektrycznego anten - samodzielne obliczenie odległości); dla azymutu 245° : 18,1 m nad poziomem terenu (w odległości ok. 70 m od środka elektrycznego anten - samodzielny pomiar odległości); dla azymutu 350° -18,1 m nad poziomem terenu (w odległości ok. 70 m od środka elektrycznego anten - samodzielny pomiar odległości). Zaznaczyć należy, że inwestor w projekcie budowlanym wyznaczył odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anten dla istniejącego zagospodarowania terenu. Zwraca się uwagę, że w związku ze zmianą definicji miejsc dostępnych dla ludności inwestor jest zobowiązany do dokonania tej analizy jedynie w stosunku do zabudowy istniejącej. Analiza przedłożonej przez Inwestora kwalifikacji wykazała, że planowane zamierzenie nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższe potwierdzono również w decyzji ULICP, w której w punkcie 2 lit. a wskazano, cyt.: (...) Planowane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dyrektor Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta N. w piśmie z dnia 10 listopada 2016 roku, poinformował, że zgodnie z art. 71 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (...), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagane jest dla planowanych przedsięwzięć: - mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, - mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (...) W świetle obowiązujących przepisów, przedmiotowe przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, tym samym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak wspomniano na wstępie organ II instancji ma świadomość rozbieżności interpretacyjnych w zakresie zagadnień związanych z tematyka stacji bazowych telefonii komórkowych oraz złożoności problematyki dotyczącej oddziaływania instalacji telekomunikacyjnej. Wojewoda , orzekając w sprawach dotyczących pozwoleń na budowę stacji bazowych niejednokrotnie, opierając się na interpretacjach przepisów prezentowanych w orzeczeniach sadów administracyjnych, przedstawiał odmienne stanowisko niż to zaprezentowane w niniejszej decyzji. Niemniej jednak, z uwagi na dysonans w rozumieniu specjalistycznych zagadnień w dziedzinie immisii - takich jak pole elektromagnetyczne - obserwowany pomiędzy opracowaniami przedkładanymi przez operatorów sieci telekomunikacyjnych i przygotowanymi przez osoby z odpowiednimi kwalifikacjami zawodowymi. potwierdzonymi uprawnieniami budowlanymi z zakresu sieci telekomunikacyjnych, a orzecznictwem sadów administracyjnych (w tym sprzecznych orzeczeń Naczelnego Sadu Administracyjnego oraz sprzecznych orzeczeń Wojewódzkich Sadów Administracyjnych), Wojewoda przeanalizował szereg pozyskanych opinii i opracowań oraz wytyczne m.in. Prezesa Komunikacji Elektronicznej i materiały dostępne na rządowych stronach internetowych (np. Białej Księgi). Wynikiem tej analizy jest zaprezentowane w niniejszej decyzji stanowisko tutejszego organu poruszające szereg wątków związanych z zagadnieniami z zakresu stosowania przepisów prawa dotyczących instalacji radiokomunikacyjnych. Projektant uzupełnił materiał dowodowy przed organem odwoławczym o oświadczenie o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 Pb, z którego wynika że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, co oznacza, że planowane zamierzenie nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł Z.Z. zarzucając naruszenie:

1/ art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego nie obejmującego przyłącza energetycznego, które jest niezbędne dla możliwości użytkowania stacji bazowej telefonii komórkowej zgodnie z przeznaczeniem;

2/ art. 138 § 2 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo, że w postepowaniu prowadzonym przez Wojewodę ego doszło do zmiany tożsamości sprawy administracyjnej;

3/ art. 7 oraz art. 77 K.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.

Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana została ocena legalności decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla stacji bazowej telefonii komórkowej. W ocenie organu kontrola, jaką przeprowadził w zakresie regulowanym przepisem art. 35 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane była wystarczająca dla oceny, że decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę dla tego zamierzenia powinien wydać. W cenie sądu kontrola ta jednak nie była prawidłowa.

Zgodnie z dyspozycja art. 35 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 (dalej; ustawa) wg. stanu prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Wyżej wskazany przepis przesądza, iż procedując w przedmiocie pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek sprawdzenia zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, o ile dla terenu, na którym inwestycja ma być realizowana plan taki obowiązuje, jeżeli nie - to zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W dalszej kolejności organ ocenia zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, kompletności projektu budowlanego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Kontrola zgodności projektu budowlanego z wymaganiami dotyczącymi ochrony środowiska obejmuje także aspekt dotyczący tego czy projekt ten został poprzedzony wydaniem decyzji ustalającej uwarunkowania środowiskowe, jeżeli na podstawie przepisów odrębnych jest ona (decyzja środowiskowa) dla tego przedsięwzięcia wymagana. Jak zasadnie wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 1 lipca 2020 r. II SA/Ke 238/20 organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobowiązany sprawdzić, czy projektowana inwestycja wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli w ocenie takiego organu projektowana inwestycja wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a decyzji takiej nie dołączono, to organ ten jest uprawniony do zastosowania art. 35 ust. 3 p.b. Odmienny sposób rozumienia, w szczególności taki, że art. 35 p.b. nie uprawnia organu administracji architektoniczno-budowlanej do zażądania przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, mimo że taka decyzja zgodnie z przepisami jest wymagana, stanowiłby dysfunkcjonalny element przepisów zapewniających uwzględnienie ochrony środowiska w procesie inwestycyjnym.

Zgodnie z dyspozycją art. 71 ust 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 283 z późn. zm.) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Z kolei przepis art. 72 ust 1 pkt 1 w/w/ ustawy stanowi, iż wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

Kwestię określającą kategorię przedsięwzięć, o których mowa w art 71 ust 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, określało Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71 (dalej; rozporządzenie). Przepisy te z uwagi na czas wszczęcia postępowania i przepisy przejściowe aktualnej regulacji w tym przedmiocie tj. § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019 poz. 1839). należało stosować w niniejszej sprawie.

Zgodnie z § 2 ust 1 pkt 7 do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Z kolei przepis § 3 ust 1 pkt 8 rozporządzenia stanowił, iż do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Przywołać należy także regulację zawartą § 3 ust 1 pkt 3 rozporządzenia, zgodnie z którą do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy.

Organ administracji architektoniczno-budowlanej kontrolując w zakresie zgodności z wymogami dotyczącymi ochrony środowiska przedłożony mu do zatwierdzenia projekt budowlany dotyczący urządzenia radiokomunikacyjnego, do jakich zaliczają się stacje bazowe telefonii komórkowych, winien ocenić czy równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny względem osi głównej wiązki promieniowania tej anteny wynosi nie mniej niż wartości poddane tych przepisach, w relacji do podanych tam odległości miejsc dostępnych dla ludności, przy czym jeżeli sprawa dotyczy instalacji wytwarzających promieniowanie o którym mowa w § 3 ust 1 pkt 8 rozporządzenia tj. mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, obowiązkiem organu jest zsumowanie promieniowania wytwarzanego przez wszystkie anteny zamontowane na tej samej stacji bazowej -wieży. Jak zasadnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2019 r. II OSK 271/18 w odniesieniu do przedsięwzięć stanowiących instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, należy przyjąć, że w przypadku instalacji wieloantenowych kwalifikacja przedsięwzięcia, jako mogącego zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko musi uwzględniać możliwość kumulacji wartości parametrów minimalnej równoważnej mocy promieniowana izotropowego wyznaczonych dla wszystkich pojedynczych anten wchodzących w skład całej instalacji. Wobec tego - po przeprowadzeniu stosownych ustaleń i obliczeń uwzględniających możliwe kierunki (azymuty) promieniowania oraz pochylenia wiązek promieniowania poszczególnych anten - kwalifikacja przedsięwzięcia będącego wieloantenową instalacją w świetle wymogu przeprowadzenia oceny środowiskowej musi być rezultatem uprzedniej oceny możliwości zaistnienia zjawiska interferencji fal elektromagnetycznych skorelowanych (zgodnych) w fazach oraz wynikającej z niego kumulacji wartości mocy promieniowania elektromagnetycznego ustalonych dla wszystkich pojedynczych anten wchodzących w skład danej instalacji. Stanowisko zaprezentowane wyżej w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydaje się być ugruntowane (por. wyroki NSA z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13; z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14, z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 801/14; z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 708/15, z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1494/15 i z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 2877/17 z dnia 26 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 1050/18). Przywołać można także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2020 r. II OSK 1590/19 w którym wskazano, iż skoro przedłożona przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia została sporządzona tylko dla pojedynczych anten i pominięto w niej zagadnienie kumulacji wytwarzanych pól elektromagnetycznych, to organy trafnie uznały, że dokument ten wymaga uzupełnienia.

W ocenie sądu kontrola, o jakiej mowa wyżej, w sprawie ocenianej przez sąd w niniejszym postępowaniu, nie została przez organ prawidłowo przeprowadzona. Wprawdzie kwestie środowiskowe organ przedstawia obszernie, ale nie dokonuje analizy o której mowa wyżej, w szczególności nie sumuje promieniowania wytwarzanego przez wszystkie anteny mające być zamontowane na wieży, którego to obiektu pozwolenie na budowę dotyczy. Przypomnieć należy, iż na wieży tej, o wysokości około 19 m. mają być zamontowane anteny sektorowe w liczbie 12 sztuk oraz 2 dwie anteny radioliniowe. Obowiązkiem organu było dokonanie kontroli czy inwestor dokonał zsumowania promieniowania wytwarzanego przez 12 anten sektorowych (radiolinie są wyłączone z regulacji dotyczącej określana przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) i sprawdzenia czy po dokonaniu tego zsumowania, promieniowanie osiągnie progi o których mowa w § 3 ust 1 pkt 8 rozporządzenia w relacji do miejsc dostępnych dla ludności. Operacja taka nie została przez organ przeprowadzona, który jedynie powołuje się na zapewnienia projektanta, że stacja bazowa, której dotyczyło postępowanie nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ wprost neguje prawną możliwość rozważania zjawiska kumulacji promieniowania pojedynczych anten wielosystemowych, zauważając jednocześnie, że orzecznictwo zajmuje stanowisko przeciwne (str. 17 uzasadnienia decyzji organu II instancji – pogrubienie tekstu).

Jest to tym bardziej niezrozumiałe, że tut, sąd w wyroku z dnia 31 października 2018 r., sygn. akt: II SA/Kr 1002/18 uchylając poprzednio wydaną decyzje w sprawie wyraźnie wskazał, iż ponownie prowadząc postępowanie organ odwoławczy, odnośnie kumulacji promieniowania powinien mieć na względzie wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego np. z dnia 26 września 2017 r. sygn. akt II OSK 126/16, z dnia 16 maja 2018 r. sygn. akt II OSK 1578/16. Wyroki te wskazują, że przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, należy odnosić do całej inwestycji, a nie jej poszczególnych elementów. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja, a nie jej poszczególne elementy, wpłynie na środowisko.

Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W ocenie sądu przepis ten nie zawiera ograniczeń, co do rozstrzygnięć wydanych w sprawach dotyczących tzw. decyzji kasacyjnych. Co prawda orzeczenia w tych sprawach mają swoją specyfikę związaną z ograniczeniem, co do zakresu orzekania, tym niemniej wskazania sądu zawarte w takich wyrokach są dla organu wiążące, jeżeli oczywiście wskazania takie w wyroku są zawarte. W sposób ewidentny organ do tych wskazań – zawartych w wyroku, nie zastosował się.

Dokonując oceny zarzutów skargi uznać należy, iż są one uzasadnione w zakresie, w którym skarżący podnosi, iż decyzja nie obejmuje całości przedsięwzięcia. Jak wynika z akt administracyjnych postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2017 r. (k. 77 akt administracyjnych I instancji) organ ten wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, między innymi o uzupełnienie projektu zagospodarowaniu terenu, o przebieg przyłącza energetycznego z wewnętrzną linią zasilającą. Brak ten inwestor nie uzupełnił informując organ, w piśmie z dnia 9 października 2017 r. (k. 109 akt administracyjnych I instancji), że zakres obejmujący realizację przyłącza energetycznego będzie realizowany przez T. i nie jest objęty niniejszym postępowaniem administracyjnym.

W tym stanie rzeczy uznać należało, iż projekt budowlany nie jest kompletny a inwestor nie zastosowała się do wezwania organu o usunięcia nieprawidłowości, w tym projekcie, co uzasadniało by wydanie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 33 ustawy - pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Z przepisu tego wynika, że obiekt budowlany, którego dotyczy pozwolenie na budowę musi być obiektem mogącym samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Oznacza to, że co do zasady projekt budowlany dotyczący obiektu budowlanego, na realizację którego wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę, powinien obejmować także te elementy, których odrębna realizacja nie wymagałaby takiego pozwolenia. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 1 ustawy obiekt budowlany to budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Z kolei przepis art. 3 pkt 9 ustawy przesądza, iż urządzenia budowlane to urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie sygn. akt II OSK 503/11 "pozwolenie musi obejmować całość zamierzenia budowlanego w tym jego części składowe i to w takiej postaci, by mógł on być użytkowany zgodnie z jego przeznaczeniem." Brak rozwiązania w projekcie budowlanym kwestii budowy przyłączy i przewodów sieci do projektowanego obiektu należy rozpatrywać w kategorii niekompletności tego projektu. Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach z dnia 17 grudnia 2013 r. II SA/Ke 646/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 4 lipca 2013 r. IV SA/Po 950/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 27 kwietnia 2012 r. II SA/Kr 63/12. Stanowisko to podziela także sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Pozwolenie na budowę - winno objąć całe zamierzenie, w tym instalacje i urządzenia budowlane zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem w tym przyłącza. Projekt budowlany, który tych kwestii nie obejmuje nie jest kompletny i nie powinien być zatwierdzony. Ponownie rozpoznając sprawę organ zastosuje się do wskazań, o których mowa wyżej.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a oraz c a także art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.