Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 257/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1-2, ust. 6, art. 92b, art. 92c
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 7, 77 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. J. i Wspólników spółka jawna "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją znak: [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23; dalej: "kpa"), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1-6, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414; dalej: "u.t.d."), lp. 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 5.3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 7, art. 8, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 r.) orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji", "WITD") z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] nadkładającej na podmiot działający pod nazwą M. J. i wspólnicy sp.j. "[...]" z siedzibą D. [...] [...] [...] (dalej: "skarżąca", "Spółka") karę pieniężną w wysokości [...] zł (słownie: [...]) złotych.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] października 2015 r. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego na autostradzie A2 przed punktem poboru opłat Ż. dokonali kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki [...] nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] nr rej. [...]. Zatrzymanym zespołem pojazdów kierował Z. S., który w chwili kontroli wykonywał krajowy niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne na podstawie posiadanej stosownej licencji. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] z dnia [...] października 2015 r.

W trakcie kontroli pracownicy ITD stwierdzili naruszenie warunków przewozu drogowego polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde rozpoczęte 30 minut. Na podstawie powyższych ustaleń [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ww. decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Strona pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. złożyła odwołanie, w którym podniosła, że naruszenia stwierdzone podczas kontroli drogowej powstały wyłącznie z winy kierowcy Z. S. Ponadto strona podniosła, że pracownicy jego przedsiębiorstwa są na bieżąco szkoleni z zakresu obowiązujących przepisów oraz że zapewnia właściwą organizacje i dyscyplinę pracy. Do odwołania strona dołączyła oświadczenie kierowcy Z. S. W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję WITD. Uzasadniając GITD przedstawił ramy materialno-prawne niniejszego postępowania, przywołując brzmienie art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 u.t.d. oraz art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym.

Stosownie do art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwą długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.2 załącznika do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, karą pieniężną w wysokości 150 zł o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każde następne rozpoczęte 30 minut.

Organ odwoławczy stwierdził, iż zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci protokołu przesłuchania kierowcy

w charakterze świadka oraz danych cyfrowych z karty kierowcy Z. S. i z urządzenia rejestrującego, że kierowca prowadził pojazd w okresie od godz. [...] do godz. [...] dnia [...].09.2015 r. nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Oznacza to, że kierowca prowadził pojazd przez 8 godzin i 42 min. i w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 godziny i 12 min. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę do zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006.

Ponadto na podstawie ww. dowodów stwierdzono, że ww. kierowca prowadził pojazd w okresie od godziny [...] do godziny [...] dnia [...].09.2015 r. nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Oznacza to, że kierowca prowadził pojazd przez

5 godzin i 1 min. i w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 31 min. Również nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006.

Wreszcie na podstawie powyższych dowodów stwierdzono, że kierowca Z. S. od godz. [...] dn. [...].09.2015 r. rozpoczął 24 godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9 godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał najdłuższy okres odpoczynku trwający 8 godzin i 6 min., tj. skrócił czas odpoczynku do 54 min. z wymaganego 9-godzinnego czasu odpoczynku. Kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100 złotych za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy zważył, że łączna kara za wszystkie ww. naruszenia określone

w załączniku nr 3 do u.t.d stwierdzone podczas kontroli wynosi [...] zł. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał m.in., iż strona nie przedstawiła dokumentów potwierdzających, iż organizacja i dyscyplina pracy w przedsiębiorstwie była właściwa i ze swej strony uczyniła wszystko, czego można było od niej racjonalne oczekiwać jako podmiotu prowadzącego przewozy drogowe rzeczy. W szczególności organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadził postępowanie w zakresie art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym i podniósł, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b, bowiem w jego ocenie strona nie wykazała, aby organizacja pracy i wykonywanie przewozów drogowych odbywało się w sposób wykluczający na ruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy.

Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, że treść zeznań kierowcy Z. S. z których wynika, że nie był pewien co do dzielenia przerwy w zakresie wymaganego odpoczynku, w szczególności, czy przerwa 30 min. musi być zawsze druga, organ stwierdził, że kierowca nie został prawidłowo przeszkolony.

Konkludując organ odwoławczy uznał, iż materiał dowodowy zgromadzony

w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących konieczność zastosowania art. 92c u.t.d. Skarżąca nie przedstawiła bowiem w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, ograniczając się do przedstawienia w odwołaniu wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność.

Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. spółka złożyła na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie

w całości wobec jej merytorycznej niezasadności, z jednoczesnym umorzeniem postępowania administracyjnego dotyczącego nałożenia kary pieniężnej.

W treści skargi skarżąca podniosła, że nie neguje faktu zaistnienia naruszeń prawa, lecz w tym konkretnym przypadku uważa, że wyłączną winą za jego zaistnienie ponosi kierowca. Przedsiębiorca nie miał w tym przypadku najmniejszej możliwości oddziaływania na swego pracownika w celu zmuszenia go do przestrzegania prawa podczas wykonywania zadania przewozowego. Jednocześnie skarżąca spółka podniosła, że kierowca był przeszkolony przez pracodawcę w zakresie zarówno obsługi tachografu, jak i przepisów prawnych dotyczących czasu pracy kierowców. Taki stan faktyczny w całej rozciągłości uzasadnia zastosowanie w tym konkretnym przypadku przepisów art. 92b i art. 92c u.t.d. skutkujące zwolnieniem przedsiębiorcy od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ zasygnalizował, że do skargi został dołączony załącznik w postaci oświadczenia kierowcy Z. S., natomiast brak jest wskazanych w treści skargi kopii dokumentów potwierdzających odbycie przez ww. szkoleń zawodowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014, poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").

Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia

[...] grudnia 2015 r. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości [...] złotych.

W ocenie Sądu, organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie dopuściły się zarówno naruszenia stosownych przepisów prawa materialnego, w tym przede wszystkim regulacji zawartej w art. 7 i art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE seria L nr 102, poz. 1). Ponadto Sąd uznał, że organy nie uchybiły przepisom postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy zauważyć, że przepis art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. stanowi, że przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1

w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Jak stanowi z kolei przepis art. 10 ust. 3 cyt. rozporządzenia, przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim.

Zdaniem Sądu, z powyższych regulacji prawnych wynika więc jednoznacznie, że przepis art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 statuuje odpowiedzialność przedsiębiorców wykonujących przewozy drogowe za naruszenia przepisów tego rozporządzenia, popełniane przez kierowców, którzy wykonują przejazdy na rzecz tych przedsiębiorców. Ponadto przepisy te mają charakter prewencyjny, bowiem wprowadzają obowiązek stosowania takich systemów organizacyjnych przez przedsiębiorców, aby zminimalizować lub przeciwdziałać naruszaniu norm dotyczących okresów prowadzenia, obowiązkowych przerw i odpoczynków, określonych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006.

Przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się wykonujący przewozy kierowcy (tak m.in. /w:/ wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2196/08, LEX nr 526394; por. także: R. Strachowska, Komentarz do rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, LEX/el. 2011 i cyt. tam wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 92/10, LEX nr 644015). W związku z powyższym, po stronie przedsiębiorcy leży obowiązek zawarcia takich umów i obmyślenia takich rozwiązań, które mogą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem (por. m.in. /w:/ wyrok WSA

w Warszawie z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 2167/09, LEX nr 738057).

Podstawą prawną powstania odpowiedzialności przedsiębiorcy wykonującego przewozy drogowe (przewoźnika drogowego wykonującego transport drogowy lub przedsiębiorcy wykonującego przewozy drogowe na potrzeby własne) w prawie Unii Europejskiej jest art. 10 ust. 3 cyt. rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny i nie jest uzależniona od winy przedsiębiorcy. Przedsiębiorca odpowiada bowiem co do zasady za każde naruszenie przepisów powołanego wyżej rozporządzenia (WE) nr 561/2006, popełnione przez kierowców zatrudnionych przez niego lub pozostających w jego dyspozycji.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do art. 92a ust. 6 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

W kontrolowanej sprawie organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji, kierując się powyższymi normami, zastosowały do ustalonego stanu faktycznego przepis wyrażony w treści lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy karą pieniężną w wysokości 150 złotych o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde rozpoczęte 30 minut karą pieniężną w wysokości 200 złotych.

W niniejszej sprawie organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji, powołując się na ustalenia poczynione w toku kontroli drogowej przeprowadzonej

w dniu [...] października 2015 r. stwierdziły , że kierowca prowadził pojazd w okresie od godz. [...] do godz. [...] dnia [...].09.2015 r. nie wykonując prawidłowej przerwy

w jeździe. Oznacza to, że kierowca prowadził pojazd przez 8 godzin i 42 min.

i w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 godziny i 12 min. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę do zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006.

Ponadto na podstawie ww. dowodów stwierdzono, że ww. kierowca prowadził pojazd w okresie od godziny [...] do godziny [...] dnia [...].09.2015 r. nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Oznacza to, że kierowca prowadził pojazd przez

5 godzin i 1 min. i w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 31 min. Również nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006.

Wreszcie na podstawie powyższych dowodów stwierdzono, że kierowca Z. S. od godz. [...] dn. [...].09.2015 r. rozpoczął 24 godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał najdłuższy okres odpoczynku trwający 8 godzin i 6 min., tj. skrócił czas odpoczynku do 54 min. z wymaganego 9-godzinnego czasu odpoczynku. Kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jako zasadne należy ocenić nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100 złotych za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Natomiast w związku z pozostałymi stwierdzonymi naruszeniami określonymi

w lp.5.2.1. i lp. 5.2.2. łączna kara za wszystkie ww. naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d. stwierdzone podczas kontroli została określona na kwotę 2 200,00 zł.

Nie ulega wątpliwości, że w świetle przepisu art. 92c u.t.d. istniała możliwość uwolnienia się strony skarżącej od odpowiedzialności z tytułu stwierdzonych w toku kontroli naruszeń. Jak stanowi bowiem wspomniany powyżej przepis u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem, nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

W ocenie Sądu, należy w pełni podzielić stanowisko organu odwoławczego

i uznać, że w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw, aby zastosować wskazany powyżej przepis wyłączający odpowiedzialność przedsiębiorcy. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających, iż organizacja i dyscyplina pracy w przedsiębiorstwie była właściwa i ze swej strony uczyniła wszystko, czego można było od niej racjonalnie oczekiwać jako podmiotu prowadzącego przewozy drogowe rzeczy.

Twierdzenia skarżącej spółki odnośnie prowadzonych szkoleń kierowców

w zakresie obowiązujących przepisów regulujących czas pracy kierowców oraz warunków bhp, nie mogą być uznane za działania uwalniające skarżącą spółkę za stwierdzone naruszenie.

Zauważyć należy, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność dany przedsiębiorca. Na przedsiębiorcy tym spoczywa również ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z tą osobą (vide: wyrok NSA z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 716/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd też, jak słusznie przyjął Główny Inspektor Transportu Drogowego - ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przesłanki przewidziane w przepisach prawa, które konieczne są do zwolnienia z tej odpowiedzialności, spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi

z tych przepisów skutki prawne (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 989/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W związku z powyższym, skład orzekający Sądu, badając legalność obu spornych decyzji, nie stwierdził jakichkolwiek istotnych podstaw, aby zakwestionować czynności organów administracji podejmowanych w toku niniejszej sprawy,

a zmierzających do jej wyjaśnienia. W szczególności Sąd uznał, że zostały wyczerpująco zbadane wszelkie istotne w sprawie okoliczności, które poprzedzono przeprowadzeniem stosownych dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 kpa).

W ocenie Sądu, organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji, działając w sposób wymagany przez stosowne przepisy określające sposób przeprowadzania postępowań administracyjnych, ustaliły prawidłowy stan faktyczny, który dawał pełną podstawę do zastosowania przepisów art. 92a ust. 1-2 i ust. 6 u.t.d., art. 92b, art. 92c

w związku z lp. 5.2.1, lp. 5.2.2. i lp. 5.3.1. załącznika nr 3 do u.t.d., z uwagi na stwierdzone naruszenia, a w konsekwencji do prawidłowego nałożenia na skarżącego przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.