Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 57/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 257
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2013 r. o sygn. akt III SA/Gd 677/13 w sprawie z wniosku M.K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] czerwca 2013 r. sygn. akt [...] w przedmiocie zasiłku stałego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 września 2013 r., przesłano skarżącemu M.K. stosowny formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) wraz z wezwaniem do jego wypełnienia, podpisania i odesłania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w terminie 7 dni.

Urzędowy formularz PPF wraz z ww. wezwaniem doręczono skarżącemu w dniu 13 września 2013 r. (vide: potwierdzenie odbioru – k. 84 akt sprawy).

Zarządzeniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 listopada 2013 r. pozostawiono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na fakt, iż przedmiotowy wniosek – pomimo zakreślonego terminu – nie został złożony na urzędowym formularzu PPF.

Odpis ww. zarządzenia został skarżącemu doręczony w dniu 28 listopada 2013 r.

W dniu 4 grudnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynął sprzeciw skarżącego od ww. zarządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozpoznając ów sprzeciw wskazał, że w sprawie nie ma wątpliwości co do tego, że skarżącemu w dniu 13 września 2013 r. w sposób prawidłowy doręczono urzędowy formularz PPF wraz z wezwaniem do jego wypełnienia, podpisania i nadesłania (vide: potwierdzenie odbioru – k. 84 akt sprawy).

Skarżący został także w sposób prawidłowy pouczony o skutkach niewykonania tego wezwania.

W przewidzianym 7–dniowym terminie (liczonym od dnia 14 września 2013 r.) skarżący nie złożył formularza PPF. Zgodnie zaś z art. 257 ww. ustawy wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie pozostawia się bez rozpoznania.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając w na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowieniem z dnia 19 grudnia 2013 r. o sygn. akt III SA/Gd 677/13 orzekł o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Na powyższe postanowienie zażalenie wywiódł M.K.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że pomimo daleko idącej chaotyczności pisma skarżącego, nie budzi wątpliwości, że wyraża on w zażaleniu niezadowolenie z postanowienia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnemu w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2013 r. o sygn. akt III SA/Gd 677/13, dążąc do jego podważenia.

Powyższe zażalenie nie mogło jednak doprowadzić do wyeliminowania rzeczonego postanowienia sądu pierwszej instancji.

Jak wskazał sam Wojewódzki Sąd Administracyjny, art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wprost stwierdza, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Skoro zatem skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, to – stosownie do powyższego przepisu – należało go pozostawić bez rozpoznania, co sąd pierwszej instancji prawidłowo uczynił.

Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.