Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 380/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 33 par. 1 pkt 1, 4 i 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Wojciech Gapiński (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2018 r. sprawy ze skargi M.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku - Białej na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej - organ odwoławczy, Kolegium, SKO) postanowieniem z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm - dalej k.p.a.); art. 18, art. 33 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 7, art. 34 § 4 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1201 z późn. zm. - dalej u.p.e.a.) oraz art. 1, art. 2, art. 17, art. 18 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1659), po rozpoznaniu zażalenia M.M. (dalej – strona, skarżąca, zobowiązana), utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta B. (dalej - organ egzekucyjny, organ I instancji) z dnia [...] nr [...], którym uznano za nieuzasadnione zarzuty: nieistnienia obowiązku, błędu co do osoby zobowiązanego oraz braku uprzedniego doręczenia upomnienia w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej przez Prezydenta Miasta B., na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...], w stosunku do należności za postój pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w strefie płatnego parkowania w dniach: [...], [...], [...], [...] i [...].

Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] Prezydent Miasta B. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący należności z tytułu opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłaty za postój pojazdu o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania w dniach: [...], [...], [...], [...] i [...]. W ramach czynności egzekucyjnych w dniu [...] doręczono zobowiązanej odpis wspomnianego tytułu wykonawczego.

Pismem dnia [...] zobowiązana wniosła zarzuty na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 7 u.p.e.a. Uzasadniając je wskazała, że w okresie, którego dotyczy wspomniany tytuł wykonawczy, nie była właścicielką przedmiotowego pojazdu. Stała się nią dopiero w [...]. Ponadto pojazd ten nie był zarejestrowany przy ulicy [...], a także w okresie za jaki została wszczęta egzekucja adres ten nie widniał w żadnym dokumencie dotyczącym samochodu o nr rej. [...]. W związku z czym, jak twierdzi skarżąca, wszczęcie egzekucji nie mogło być poprzedzone doręczeniem zobowiązanej upomnienia.

W dalszej części uzasadnienia zarzutów skarżąca jeszcze raz podkreśliła, że nigdy nie otrzymała żadnego upomnienia, które skierowane byłoby na adres przy ul. [...]. Wobec czego wniosła o przedstawienie dowodów doręczeń, w celu wyjaśnienia powodów nie dostarczenia jej upomnień przez pocztę pod wskazany adres. Zapewniła następnie, że doręczenie jej takowego dokumentu tuż po rzekomym nieuiszczeniu opłaty parkingowej pozwoliłoby jej na przedłożenie posiadanych "kwitów" opłat. Zasygnalizowała również, że doręczenie dokumentu jest skuteczne, gdy dokonane zostało w sposób przewidziany prawem, w tym przypadku przy zastosowaniu ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Zobowiązana poinformowała także, że od [...] r. do [...] pojazd był przedmiotem leasingu. W okresie tym z pojazdu korzystały różne osoby, co przy uwzględnieniu upływu 2 lat oraz ogólnikowego określenia daty i miejsca parkowania nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że pojazd parkowany był bez uiszczenia opłaty. Dodała, że opłaty wnoszone były w dwojaki sposób. Pierwszy polegał na potwierdzeniu opłaty poprzez podanie nr rej. samochodu i te po odnalezieniu zostały załączone do pisma. Drugi dokonywany był na światłoczułych wydrukach (bez podawania nr rej.), których nikt nie przechowuje. Zdaniem zobowiązanej, przedstawione dowody opłat uzasadniają twierdzenie o tym, że zawsze uiszczała należną opłatę.

Powołując się na art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych skarżąca podniosła, że w treści tytułu wykonawczego powinno być sprecyzowane, czy pojazd parkował w miejscach do tego wyznaczonych, gdyż tylko w takim przypadku uzasadnione jest żądanie opłaty za postój w strefie płatnego parkowania. Twierdzenie to potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2016 r. sygn. akt II GSK 233/15. Dlatego też, jej zdaniem, organ winien precyzyjnie wskazać lokalizację postoju, jego godziny i dowody, np. w postaci zdjęcia. Jednocześnie zażądała od organu egzekucyjnego przedstawienia dowodów w tym zakresie. Podkreśliła także, że egzekwowany obowiązek uległ przedawnieniu.

Do pisma załączono kserokopie biletów parkingowych:

– z dnia [...] nr [...] na kwotę [...] zł (30 minut parkowania) za parkowanie w godzinach od 8:20 do 8:50,

– z dnia [...] nr [...] na kwotę [...] zł (30 minut parkowania) za parkowanie od godziny 10:47,

– trzy paragony fiskalne wystawione przez Miejski Zarząd Dróg w B.

Postanowieniem z dnia [...] organ egzekucyjny na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a. zawiesił przedmiotowe postępowanie egzekucyjne.

Następnie postanowieniem z dnia [...] organ egzekucyjny, będący jednocześnie wierzycielem, uznał za nieuzasadnione zarzuty wniesione przez zobowiązaną.

W uzasadnieniu wskazał, że z art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13f ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1440 z późn. zm. – dalej u.d.p.) wynika, iż obowiązek zapłaty opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania powstaje z mocy samego prawa, czyli z powołanej wyżej ustawy o drogach publicznych oraz wydanej z jej upoważnienia uchwały Rady Miejskiej w Bielsku-Białej nr VIII/101/2015 z dnia 26 maja 2015 r. (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z 2015 r. poz. 2927 z późn. zm. – dalej uchwała). Nie wymaga konkretyzacji w formie decyzji.

Następnie wyjaśniono, że zgodnie z § 4 ust. 1 i 2 Regulaminu poboru opłat w strefie płatnego parkowania na drogach publicznych miasta B. (SPP), zawartym w załączniku Nr 2 do uchwały, kontrolę uiszczenia opłat za postój pojazdów w strefie płatnego parkowania sprawują inkasenci Miejskiego Zarządu Dróg. W przypadku stwierdzenia postoju pojazdu bez widocznego dowodu zapłaty, inkasent MZD wystawia wezwanie, w którym określa datę, godzinę rozpoczęcia postoju oraz numer rejestracyjny pojazdu samochodowego. W wezwaniu inkasent wpisuje także nazwę ulicy, przy której parkował pojazd i umieszcza je za wycieraczką lub w innym widocznym miejscu pojazdu. Zauważono również, iż potwierdzenie wezwania jest drukiem ścisłego zarachowania i pozostaje w archiwum MZD.

W niniejszej sprawie, jak wskazał organ egzekucyjny, inkasenci stwierdzili pojazd o nr rej. [...] parkujący:

– w dniu [...] (nr wezwania [...]) w godzinach od 11:30 do 12:15 przy ul. [...] (odcinek pomiędzy ul. [...] a [...]),

– w dniu [...] (nr wezwania [...]) w godzinach od 11:00 do 12:35 przy ul. [...] (odcinek pomiędzy ul. [...] a ul. [...]),

– w dniu [...] (nr wezwania [...]) w godzinach od 12:10 do 12:40 przy ul. [...] (odcinek pomiędzy ul. [...] a [...]),

– w dniu [...] (nr wezwania [...]) w godzinach od 12:40 do 13:15 przy ul. [...] (odcinek pomiędzy ul. [...] a [...]),

– w dniu [...] (nr wezwania [...]) w godzinach od 11:40 do 12:00 przy ul. [...] (odcinek pomiędzy ul. [...] a ul. [...]).

Właściciel pojazdu – leasingodawca – A Sp. z o.o. na wezwanie organu poinformował, że jego użytkownikiem jest zobowiązana. Zatem do niej jako użytkownika samochodu i dróg skierowane zostało upomnienie nr [...], które zaadresowane zostało: B. ul. [...] (miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą). Zobowiązana odebrała wspomniane upomnienie osobiście w dniu [...]. Jak wskazał organ I instancji, doręczenie zostało dokonane zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. w miejscu pracy skarżącej.

W dalszej części uzasadnienia stwierdzono, że bez znaczenia dla sprawy jest to, czy upomnienie zostało skierowane na adres miejsca zamieszkania, czy też miejsca prowadzonej działalności gospodarczej. Następnie wyjaśniono, że druk tytułu wykonawczego, który jest zgodny ze wzorem określonym rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów w administracyjnej (Dz.U. z 2014 r. poz. 650) nie zawiera rubryk, które pozwalałyby na szczegółowe określenie miejsca parkowania pojazdu, za co została naliczona opłata dodatkowa. Dodano także, że żaden przepis prawa nie obliguje do dokumentowania faktu parkowania pojazdu z strefie płatnego parkowania w postaci fotografii.

Odpowiadając na wątpliwości skarżącej związane z art. 13b ust. 1 u.d.p. w zakresie wyznaczania miejsc postojowych organ egzekucyjny poinformował, że jak ustalono w MZD, wszelkie miejsca postojowe w B. są wyznaczone zgodnie z projektem organizacji ruchu, a w dniach i miejscach zdarzenia były wyznaczone zarówno znakami pionowymi jak i poziomymi.

Zanegowano także zarzut przedawnienia opłat, gdyż w myśl art. 40d ust. 3 u.d.p. ich przedawnienie następuje z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty powinny zostać uiszczone.

Odnosząc się do przedstawionych przez skarżącą biletów parkingowych, organ I instancji stwierdził, że:

– bilet parkingowy z dnia [...] nr [...] dotyczy opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania w godzinach od 8:20 do 8:50, natomiast dochodzona przez wierzyciela należność wynika z wystawionego przez innego inkasenta wezwania nr [...], za brak opłaty w godzinach od 11:30 do 12:15;

– bilet parkingowy nr [...] nie dotyczy żadnego ze wskazanych przez wierzyciela w tytule wykonawczym terminów.

Natomiast, jak wyjaśnia organ egzekucyjny, przedstawione trzy paragony fiskalne wskazują, że inkasenci MZD obsługują również parkingi płatne, znajdujące się poza drogą publiczną, na których za postój pobiera się opłatę dokumentowaną właśnie takim paragonem (z uwagi na opodatkowanie podatkiem od towarów i usług). Paragony te zatem nie mogą stanowić dowodu zapłaty opłaty za postój w strefie płatnego parkowania.

W zażaleniu z dnia [...] na postanowienie organu egzekucyjnego zarzucono naruszenie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 7 u.p.e.a.

Na wstępie skarżąca wskazała, iż niedopuszczalnym jest dowodzenie przez organ po wszczęciu egzekucji, że doszło do przypadków parkowania w strefie płatnego parkowania w innych datach i godzinach, niż wynikających z dokumentów przedstawionych przez zobowiązanego mających dowodzić nieistnienia obowiązku. Podkreśla przy tym, że mimo kwestionowania faktu postoju pojazdu we wskazywanych datach i miejscach, organ nie przedstawił jakichkolwiek dowodów mających to potwierdzić.

Następnie skarżąca podniosła, że w czasie i w miejscach wskazywanych przez organ, żadne z miejsc postojowych nie posiadało oznaczonych stanowisk postojowych znakami poziomymi, w tym nie wytyczono linii wyznaczającej pas postojowy. Tymczasem art. 13b ust. 1 u.d.p wymaga dla pobrania opłaty za postój pojazdu wyznaczenia miejsca postoju pojazdu w strefie oznaczonej znakiem D-44, jednocześnie znakiem pionowym D-18 oraz adekwatnymi znakami poziomymi P-18 albo P-19, P-20, P-24. Podkreśliła dodatkowo, że opłata za postój w strefie płatnego parkowania może być pobierana tylko wówczas, gdy postój pojazdu samochodowego realizowany jest w miejscu wyznaczonym do parkowania (zob. wyrok TK z dnia 27 stycznia 2004 r. sygn. akt P 9/03).

Zobowiązana ponownie zaprzeczyła jakoby przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego otrzymała upomnienie w rozumieniu art. 15 § 1 u.p.e.a. Zwróciła przy tym uwagę, że powinna otrzymać takie upomnienie oddzielnie do każdego zdarzenia oraz w niedługim czasookresie od jego wystąpienia, aby istniała możliwość ustalenia, czy istotnie doszło do zaniechania uiszczenia opłaty parkingowej. Jednak organ pomimo jej wezwania nie przedstawił dowodu ich doręczenia. Podkreśliła również, że doręczenie upomnienia, aby było skuteczne musi być dokonane w niniejszej sprawie w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Końcowo skarżąca powtórzyła wywody zawarte w zarzutach odnośnie braku jednoznacznego określenia miejsca i czasu parkowania pojazdu w tytule wykonawczym.

W dniu [...] organ odwoławczy przeprowadził rozprawę, w której uczestniczyli przedstawiciele wierzyciela. Kolegium nie uwzględniło wniosku zobowiązanej z dnia [...] o odroczenie rozprawy, z uwagi na jej stan zdrowia.

W trakcie rozprawy przeprowadzono wizję w terenie na części Strefy Płatnego Postoju (ul. [...], [...], [...] i poprzecznych), stwierdzając wszędzie istnienie oznakowania poziomego w postaci wyznaczenia konkretnych stanowisk. Dla przykładu wskazano, że na ul. [...] stanowiska postojowe wyznaczone zostały za pomocą linii przerywanej. W protokole tym stwierdzono także występowanie oznakowania pionowego. Ponadto zauważono, że w trakcie tej czynności okazano fragment oryginału projektu organizacji ruchu sporządzony przed utworzeniem Strefy - zatwierdzony w czerwcu 2015 r. Prowadzący rozprawę po zapoznaniu się z powyższym dokumentem stwierdził zgodność projektu z obejrzanym w terenie fragmentem Strefy zwłaszcza na ulicy [...] i [...]. Dodano, że w aktach znajduje się kopia tego dokumentu z zaznaczeniem konkretnych stanowisk, na których był parkowany pojazd strony. Miejsca te zostały ustalone w oparciu o grafiki pracy inkasentów i przydzielanych im w danym dniu pracy konkretnych fragmentów ulic ze stanowiskami postojowymi. Wyjaśniono ponadto, iż w grafiku używane są doprecyzowania typu "[...]", "[...]".

Pismem z dnia [...] Kolegium zawiadomił o kolejnej rozprawie wyznaczonej na dzień [...]. Zawiadomienie w tej sprawie zostało doręczone w trybie art. 44 § 4 k.p.a. W aktach sprawy brak protokołu z przeprowadzenia tej czynności.

SKO nie przychyliło się do stanowiska skarżącej, wobec czego postanowieniem z dnia [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego z dnia [...].

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w pierwszej kolejności przedstawiono przebieg postępowania. W tej części zawarta została informacja, że rozprawa wyznaczona na dzień [...] nie odbyła się z uwagi na niestawiennictwo skarżącej. Zdaniem Kolegium, w takiej sytuacji niecelowym było jej przeprowadzanie, w której doszłoby do powtórzenia ustaleń poczynionych w czasie rozprawy z dnia [...].

W dalszej części zaskarżonego postanowienia Kolegium wyjaśniło, że brak jest jednolitych reguł dokumentowania parkowania pojazdów, których użytkownicy nie wnieśli należnej opłaty. Zasady w tym zakresie ustalane są bowiem w formie aktów prawa miejscowego. W mieście B. inkasenci MZD w przypadku stwierdzenia przypadku postoju pojazdu bez uiszczenia opłaty zobligowani są do sporządzenia wezwania. Nie mają natomiast obowiązku rejestrowania tego faktu w postaci fotografii. Dokumentowanie tego rodzaju zdarzeń poprzez wykonywanie zdjęć stała się praktyką dopiero w okresie następującym po czasie, którego dotyczy rozpatrywana sprawa.

Kolegium zauważyło, że organ egzekucyjny w sposób dokładny zaznaczył miejsca parkowania pojazdu skarżącej w poszczególne dni na planie urządzenia miejsc parkingowych przy ul. [...] i [...]. Dodano także, iż miejsca te są znane członkom składu orzekającego Kolegium z uwagi na ich bliskość od siedziby organu odwoławczego. Ich zdaniem, miejsca postojowe zostały tak zaplanowane, że niemożliwym jest pozostawienie pojazdu, aby nie znajdował się on w płatnej strefie parkowania.

Za niezasadny uznano argument strony o braku właściwego oznakowania miejsc postojowych. Otóż jak wyjaśnia SKO, oznakowanie miejsc postoju samochodu skarżącej zostało wykonane w 2015 r. zgodnie z zaplanowaną ku temu organizacją ruchu drogowego zatwierdzoną w czerwcu 2015 r., co było warunkiem utworzenia Strefy. Jak następnie Kolegium zauważyło, że od czasu utworzenia Strefy miejsca postojowe wyznaczone są znakami poziomymi P-18 i P-19, a dodatkowo oznakowane znakami P-24. Ponadto wszędzie przy ulicach poprzecznych ponawiane są znaki pionowe D-44 wyznaczające początki i końce miejsc postojowych w Strefie.

Zdaniem Kolegium, fakt postoju pojazdu w dniach wskazanych w tytule wykonawczym dokumentują wezwania, które są drukami ścisłego zarachowania i są sporządzane przez inkasentów w dniu ich wystawiania, gdzie jeden egzemplarz pozostawiany jest za wycieraczką pojazdu lub innym widocznym miejscu. Ponadto po ich zarchiwizowaniu brak jest możliwości nanoszenia na nie zmian i poprawek. Na tym tle SKO dostrzegło, że daty i godziny parkowania określone wezwaniami nie pokrywają się z potwierdzeniami wniesienia opłaty przedstawionymi przy piśmie, którym skarżąca zgłosiła zarzuty.

Ponadto, zdaniem SKO, dowodem w sprawie potwierdzającym fakt postoju pojazdu zobowiązanej w spornych dniach jest upomnienie, w którym wskazano daty i miejsca parkowania oraz wysokość opłaty dodatkowej. Dowodem jest także plan miejsc płatnego postoju przy ulicach, gdzie skarżąca pozostawiała swój samochód, z zaznaczeniem rodzaju oznakowania, dat i miejsca parkowania.

Organ odwoławczy ocenił również wiarygodność inkasentów MZD stwierdzając, że nie są oni zainteresowani w jakimkolwiek sposób tym jak zostanie załatwiona sprawa. Z tego też względu Kolegium dało wiarę sporządzonym przez nich wezwaniom.

Za nietrafną Kolegium uznało argumentację skarżącej, że korespondencja przed nabyciem pojazdu błędnie kierowana była na adres miejsca jej zamieszkania (ul. [...]). Otóż, w ocenie Kolegium, prowadzenie działalności gospodarczej oraz dysponowanie pojazdem jako leasingobiorca, nie zmienia faktu, że zobowiązana miała status stałego użytkownika pojazdu. Tym samym istnieje domniemanie, że to ona w spornych datach parkowała pojazd. Nabycie pojazdu po zakończeniu leasingu nie zmienia nic w sprawie. Ponadto kierowanie korespondencji możliwe jest na każdy posiadany przez stronę adres (zamieszkania, pracy, inny podany lub znany organowi).

Kończąc SKO podniosło, że nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie strony, iż organ egzekucyjny nie określił i nie wskazał konkretnych miejsc parkowania w Strefie Płatnego Postoju oraz, że dokonywał zmian we wskazywanym nieopłaconym należycie czasie postojów. Jak stwierdza SKO, sporne miejsca i czasy parkowania zostały potwierdzone dokumentami, które wytworzone zostały przed wniesieniem zarzutów przez zobowiązaną. Natomiast wobec zarzutów skarżącej, na podstawie wspomnianych dokumentów organ egzekucyjny dokonał dokładnego określenia czasu i miejsca parkowania pojazdu.

W skardze z dnia [...], złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zobowiązana przede wszystkim zarzuciła nieważność zaskarżonego postanowienia poprzez pozbawienie jej prawa do udziału w rozprawie w dniu [...]. Jak wskazała zobowiązana, nie została powiadomiona o jej miejscu i terminie. Zauważyła ponadto, że jej absencja na rozprawie w dniu [...] spowodowana była bardzo złym stanem zdrowia, co potwierdzone zostało przedłożonym organowi stosowanym zaświadczeniem. Tymczasem w jej trakcie dokonano oględzin miejsc postojowych. Zdaniem skarżącej, ustalenia poczynione w toku tej czynności nie mogą stanowić dowodu w sprawie, gdyż została ona dokonana pomimo usprawiedliwionej nieobecność strony oraz z uwagi na jej dokonanie po upływie 2 lat od daty rzekomego parkowania i przeprowadzeniu remontu wspomnianych miejsc postojowych. Z tych też względów, w ocenie skarżącej, zachodzi nieważność postępowania od dnia [...] i wydanego w dniu [...] postanowienia.

Wobec tego zarzutu zobowiązana wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Na wypadek nieuwzględnienia zarzutu nieważności zaskarżonego postanowienia zobowiązana podniosła:

1) błędy w ustaleniach faktycznych mające wpływ na treść zaskarżonego postanowienia;

2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 i art. 7 Konstytucji RP;

3) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 12, art. 77 oraz art. 107 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego. W ramach tego zarzutu zobowiązana wskazała, że organ odwoławczy nie odniósł się do dowodów przedstawionych przez nią na potwierdzenie uiszczenia opłat parkingowych. Ponadto Kolegium w sposób nieuprawniony uwzględniło późniejsze bezprawne uzupełnianie dowodów przez organ samorządu miejskiego (MZD w B.) polegające na wskazywaniu innych miejsc i czasu w jakim rzekomo miało dojść do nieopłacenia parkingu, co uniemożliwiło skarżącej jakąkolwiek obronę. Ponadto zauważono, że Kolegium nie wzięło pod uwagę tego, że skarżąca odnosiła się stricte do poczynionych jej pierwotnie zarzutów, a gdy te okazały się trafne i przedstawiła dowód zapłaty za parking, organ egzekucyjny dowolnie ustalił, iż to jednak chodzi o parkowanie w innym czasie i miejscu, choć z żadnych dokumentów dostępnych stronie to nie wynikało.

W tym zakresie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania, a także o orzeczenie, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Argumentując skargę zobowiązana zauważyła, że w zaskarżonym postanowieniu stwierdza się, że zarzuty nie zostały uwzględnione z powodu ich złożenia z uchybieniem terminu. Dodała, że twierdzenie to nie zostało szerzej wyjaśnione w dalszej części postanowienia, a nawet pozostaje w sprzeczności z treścią uzasadnienia, gdzie podnosi się, że zarzuty zostały wniesione z zachowaniem terminu.

Następnie skarżąca podniosła, że organ odwoławczy swe twierdzenia oparł na szeregu domniemań, które nie zostały poparte jakimikolwiek dowodami. Czynione ustalenia następowały w sposób dowolny z uwzględnieniem jedynie racji organu samorządu terytorialnego.

Uzasadniając naruszenie prawa do udziału w postępowaniu, zobowiązana wskazała, że Kolegium przeprowadziło rozprawę pomimo, że zostało zawiadomione o złym stanie zdrowia skarżącej, który uniemożliwiał jej udział we wspomnianej czynności procesowej. Ponadto podniosła, że organ odwoławczy zaniechał jej powiadomienia o rozprawie z dnia [...]. Okoliczności te, zdaniem skarżącej, uzasadniają twierdzenie o nieważności postępowania.

W dalszej części skarżąca podniosła, iż podtrzymuje dotychczasowe zarzuty i twierdzenia. W związku z tym ponownie stwierdziła, że miejsca, gdzie rzekomo doszło do parkowania pojazdu bez uiszczenia należnej opłaty, nie były wyznaczone przy użyciu znaków poziomych (P-18, P-19, P-20 i P-24) oraz znaku pionowego D-18. Tymczasem w myśl art. 13b ust. 1 u.d.p. opłata za postój w strefie płatnego parkowania może być pobierana tylko w sytuacji parkowania samochodu na tak wyznaczonym stanowisku postojowym. Jak wskazała, trafność tego stanowiska znajduje potwierdzenie w wyroku WSA w Gliwicach o sygn. akt I SA/Gl 1228/16, którego fragmenty zostały przywołane w skardze.

Powtórzyła również swą dezaprobatę co do działań organu egzekucyjnego, który po przedstawieniu mu dowodów potwierdzających wniesienie wymaganej opłaty, wskazuje na inne godziny parkowania niż wynikające z dokumentów przedłożonych przez zobowiązaną. Skarżąca zaznaczyła przy tym, że organ egzekucyjny wcześniej nie informował jej o godzinach parkowania, za które naliczono opłatę dodatkową. Podkreślono następnie, że mimo negowania twierdzeń organu egzekucyjnego o parkowaniu przez skarżącą pojazdu we wskazanych przez niego terminach i miejscach, nie przedstawiono dowodów, które dowodziłyby ich prawdziwości.

Zobowiązana podtrzymała także twierdzenie o tym, że przed wszczęciem egzekucji nie otrzymała upomnienia w rozumieniu art. 15 § 1 u.p.e.a. W jej ocenie, winna otrzymać taki dokument odrębnie w odniesieniu do każdego zdarzenia. Tymczasem, jak twierdzi skarżąca, organy nie dowiodły, aby doręczono jej owe upomnienia w trybie wymaganym przez prawo, a w tym przypadku ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Skarżąca zarzuciła również, że w tytule wykonawczym zaniechano określenia w sposób precyzyjny miejsca parkowania, np. poprzez podanie nr budynku, przy którym stał zaparkowany pojazd. W tym miejscu ponownie podniosła, że art. 13b ust. 1 u.d.p. umożliwia pobór opłaty jedynie za parkowanie pojazdu na wyznaczonych miejscach postojowych.

Po przytoczeniu art. 8 i art. 77 k.p.a. skarżąca stanęła na stanowisku, że do ich naruszenia doszło poprzez nieuwzględnienie jej zarzutów, mimo że organ egzekucyjny nie udowodnił, że będąc osobą kierującą parkowała pojazd w spornych datach i miejscach.

Zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 2 Konstytucji RP uzasadniono tym, że nie do pogodzenia z zasadami państwa prawa jest nakładanie kary finansowej niezależnie od tego, czy podmiotowi ukaranemu można przypisać jakąkolwiek winę, czyli niezależnie od tego czy podmiot ten dopuścił się naruszenia przepisu prawa. Z kolei naruszenie art. 7 Konstytucji RP zobowiązała uargumentowała tym, że: "W przedmiotowej sprawie Organ wydał decyzję nie stosując się do przepisu prawa będącego podstawą decyzji."

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Kolegium sprostowało z urzędu oczywistą omyłkę w postanowieniu z dnia [...] nr [...] poprzez:

– zastąpienie błędnej treści akapitu rozpoczynającego się na stronie 1 wiersz 8 w brzmieniu:

"po rozpatrzeniu sprawy z zażalenia Pani M.M. zam. [...] w B. przy ul. [...] na postanowienie Prezydenta Miasta B. [...] z dnia [...] roku o nieuwzględnieniu zarzutów egzekucyjnych z powodu uchybienia terminowi do ich wniesienia";

– zwrotem właściwym o treści:

"po rozpatrzeniu sprawy z zażalenia Pani M.M. zamieszkałej w B. przy ul [...] na postanowienie Prezydenta Miasta B. [...] z dnia [...] roku o uznaniu zarzutów nieistnienia obowiązku, błędu co do osoby zobowiązanego oraz braku uprzedniego doręczenia upomnienia - za nieuzasadnione".

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia stwierdzić należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kwestię sporną stanowi przede wszystkim to, czy skarżąca parkowała pojazd o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania w czasie i miejscach, wskazanych przez organ egzekucyjny, a także to, czy stanowiska postojowe były oznakowane w sposób pozwalający na pobór opłaty parkingowej. Tym samym skarżąca podniosła zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) oraz błąd co do osoby zobowiązanej (art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a.). Ponadto kwestionowane jest doręczenie zobowiązanej upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Z tego też względu skarżąca zgłosiła także zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Z treści pisma [...] wynika zarzut z pkt 10, gdyż skarżąca wskazuje, że tytuł wykonawczy w sposób precyzyjny nie określa miejsca postoju pojazdu, za który została naliczona opłata dodatkowa.

W pierwszej kolejności przyjdzie odnieść się do zarzutu istnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), a więc czy miejsca, gdzie parkowany był pojazd skarżącej, były stanowiskami wyznaczonymi do postoju w strefie płatnego parkowania.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., korzystający z dróg publicznych obowiązani są do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 u.d.p. Opłatę, o której mowa w cytowanym wyżej przepisie pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 u.d.p., za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 u.d.p. wskazał też cel ustalania strefy płatnego parkowania, stanowiąc, że strefę ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej.

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa. Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (zaparkowania w strefie, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej – nieuiszczenia opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek. W sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej.

W uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2017 r. sygn. akt II GPS 2/17 rozstrzygnięto, że zgodnie z art. 13b ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1440 z późn. zm.) opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się od korzystającego z drogi publicznej wyłącznie za postój w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu. W uchwale tej wskazano, że: "Celem regulacji dotyczącej opłat za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, określonym w art. 13b ust. 2 ustawy jest usprawnienie ruchu pojazdów w obszarach o znacznym deficycie miejsc postojowych, z uwzględnieniem ogólnych przepisów prawnych o ruchu drogowym. Pobieranie opłat za postój w każdym miejscu, w granicach wyznaczonej strefy parkowania wywoływałoby skutki przeciwstawne do zamierzonych. Oznaczałoby faktyczną aprobatę dla zachowań korzystających z dróg publicznych, które są niezgodne z przepisami prawa – naruszają ograniczenia i zakazy postoju (art. 46 ust. 2 i art. 49 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym). W ten sposób cel przedsięwzięcia - ustalenie strefy płatnego parkowania zostałby zredukowany do zapewnienia przychodów z tytułu pobierania opłat za postój w tej strefie". Jednakże wskazano również, że: "Przez ustalenie strefy płatnego parkowania należy rozumieć określenie granic obszaru, który charakteryzuje się znacznym deficytem miejsc postojowych i w związku z tym za postój w tym obszarze pobiera się opłatę. Ustawodawca nakazuje organowi właściwemu do zarządzania ruchem wyznaczenie w tej strefie, w uzgodnieniu z zarządcą drogi, miejsc przeznaczonych na postój pojazdów, w tym stanowisk przeznaczonych na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową (art. 13b ust. 6 pkt 1 ustawy o drogach publicznych). Ten organ może również wyznaczać w strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 6 pkt 2 ustawy). Można dodać, że posłużenie się przez ustawodawcę w tej regulacji różnymi pojęciami – "ustalenie" strefy płatnego parkowania i "wyznaczenie" miejsc płatnego postoju, a także rozdzielenie tych kompetencji między różne podmioty, potwierdza tezę, że ustalenie strefy płatnego parkowania nie jest równoznaczne z wyznaczeniem miejsc płatnego postoju. Nie cały zatem obszar strefy płatnego parkowania jest miejscem, w którym za postój pojazdów samochodowych można pobierać opłaty". Podkreślono także w uchwale, że: "znaki informacyjne pionowe mają na celu poinformowanie kierujących pojazdami o rodzaju drogi i sposobie korzystania oraz obiektach znajdujących się przy drodze lub w jej pobliżu przeznaczonych dla użytkowników dróg (pkt 5 załącznika nr 1). Znaki poziome dróg służą zaś zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg (pkt 1.2. załącznika nr 2)".

Wynika stąd, że obowiązek uiszczenia opłaty wiązany jest z postojem pojazdu w wyznaczonym miejscu. Miejsca i stanowiska postojowe wyznacza się za pomocą odpowiednich znaków drogowych, określonych w przepisach wykonawczych do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 128): w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. z 2002 r. Nr 170, poz. 1393 z późn. zm.) i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2003 r. Nr 220, poz. 2181 z późn. zm.). Znaki dotyczące strefy płatnego parkowania i miejsc postojowych w tej strefie mają charakter znaków informacyjnych (art. 7 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Nie kreują one zatem obowiązku uiszczenia opłaty za postój w miejscach wyznaczonych tymi znakami, lecz informują, że w tych miejscach taki obowiązek istnieje z mocy prawa. Owo wyznaczenie wiąże się nie tylko z umieszczeniem znaku pionowego D-18 "parking", ale zastosowania znaku P-18 "stanowisko postojowe" (o ile stanowisko to nie zostało wydzielone konstrukcyjnie – pkt 5.2.4. zdanie pierwsze załącznika nr 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r.), P-19 "linia wyznaczająca pas postojowy".

W niniejszej sprawie twierdzenie o prawidłowości oznakowania oparto na ustaleniach poczynionych w trakcie "wizji" przeprowadzonej przez Kolegium w dniu [...] oraz na projekcie oznakowania strefy płatnego parkowania, który jak wskazano w protokole z rozprawy, zatwierdzony został w czerwcu 2015 r. Według Sądu, materiał dowodowy w tym wymiarze nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, czy oznakowanie miejsc, w których parkowany był pojazd zobowiązanej, zgodne było z wymogami przedstawionymi powyżej. Nade wszystko protokół z rozprawy nie zawiera szczegółowego opisu poszczególnych miejsc, gdzie parkował pojazd o nr rej. [...], a w szczególności odnosi się do stanu faktycznego występującego w dniu czynności procesowej. Wprawdzie w protokole znajduje się stwierdzenie, że ustalenia poczynione w dniu "wizji" zgodne są z projektem organizacji ruchu, zatwierdzonym w czerwcu 2015 r. (co sugerować miało jego prawidłowość w latach 2015-2016), to jakość i skala kopii wspomnianego projektu uniemożliwia analizę oznakowania tego terenu. Tym samym brak jest określenia w sposób niebudzący wątpliwości rodzaju oznakowania miejsc postoju pojazdu zobowiązanej. Nie wykazano więc niezasadności zarzutu skarżącej o nieistnieniu obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) związanego z brakiem wyznaczenia miejsc postojowych.

Pozostając przy art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. wskazać należy, że skarżąca podnosiła również zarzut przedawnienia opłaty dodatkowej, który nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 40d ust. 3 u.d.p. obowiązek uiszczenia opłat dodatkowej, o której mowa w art. 13f ust. 1 u.d.p. przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty powinny zostać uiszczone. Zatem skoro rozpatrywana sprawa dotyczy opłat należnych za lata 2015-2016 , to ich przedawnienie nastąpi odpowiednio z końcem 2020 i 2021 r. Z tego też względu opłaty dodatkowe za wspomniane lata nadal są wymagalne.

Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego będzie chybiony, o ile w toku dalszego postępowania organ odwoławczy wykaże nie tylko prawidłowość oznakowania miejsc postojowych, ale także w sposób niebudzący wątpliwości dowiedzie, że pojazd skarżącej parkował nie tyle w obszarze Strefy, ale na prawidłowo wyznaczonym miejscu postojowym. Przyjdzie bowiem wskazać, że jedynymi dowodami w sprawie, które mają dokumentować miejsce parkowania pojazdu, to zawiadomienia wystawione w poszczególnych dniach przez inkasentów MZD. Wskazują bardzo ogólnie miejsce postoju, gdyż ograniczają się one jedynie do podania ulicy, na której stwierdzono pozostawiony pojazd bez uiszczonej opłaty. W ocenie Sądu, jest to niewystarczające dla przyjęcia twierdzenia o tym, że w stosunku do skarżącej powstał obowiązek uiszczenia opłaty. W protokole z rozprawy z dnia [...] wspomina się o grafiku pracy inkasentów MZD oraz ich numerach identyfikacyjnych, którymi opatrzone są wstawiane wezwania, co ma umożliwiać lokalizację parkingu, na którym doszło do postoju bez wniesienia należnej opłaty. Organ jednak nie przedstawił żadnych dowodów, które pozwalałyby na weryfikację tych twierdzeń.

Wyjaśnić należy, że w przypadku wykazania przez organ, że pojazd zaparkowany był w Strefie na miejscu postojowym właściwie oznakowanym, to obowiązek uiszczenia opłaty spoczywał będzie na skarżącej, chyba że wskaże ona innego użytkownika pojazdu, który korzystał z niego w danym czasie. Przyjmuje się bowiem, że w sytuacji, gdy właściciel pojazdu wykaże, że z należącego do niego pojazdu korzystał inny wskazany przez niego podmiot, który korzystał z drogi publicznej parkując w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty, obowiązek uiszczenia opłaty może obciążyć tego użytkownika drogi. We wszystkich innych przypadkach opłatę ponosi właściciel pojazdu (zob. wyrok NSA z dnia 11 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 1514/08, Lex nr 532601, wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt II GSK 1730/11, Lex nr 1242952). Zatem na właścicielu pojazdu spoczywa ciężar wykazania, że z drogi korzystał inny podmiot, który jest zobowiązany do poniesienia opłaty (zob. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II GSK 1852/11, Lex nr 1367198).

Nadmienić należy, że wiadomym jest, że wspomniany pojazd do [...] stanowił własność leasingodawcy – A Sp. z o.o. Natomiast jego użytkownikiem, a od [...] właścicielem, była zobowiązana. Zatem to skarżąca jako jego użytkownik, a później właściciel, będzie ewentualnie uznana za korzystającą z drogi. Zobowiązana będzie mogła uwolnić się od tej powinności, jak wskazano już wcześniej, jedynie w sytuacji wskazania osoby, która w tym czasie korzystała z jej samochodu. Zauważyć należy, że z pewnością nie dowodzą tego załączone do pisma z dnia [...] potwierdzenia uiszczenia opłaty. Wynika z nich bowiem tylko tyle, że we wskazanych datach i godzinach pojazd był zaparkowany i wniesiono z tego tytułu należną opłatę. Nie wykluczają jednak tego, że zobowiązana mogła także parkować swój samochód w tym samym dniu, ale o innej godzinie.

Zobowiązana podniosła w zarzutach również, że nie otrzymała upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Powinność ta wynika z art. 15 § 1 u.p.e.a., który stanowi: egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.

Załączone do akt upomnienie z dnia [...] nr [...] przeczy twierdzeniom skarżącej. Podkreślić należy, że analiza "Potwierdzenia odbioru" wskazuje, że zobowiązana odebrała je osobiście w dniu [...]. Zatem zostało ono doręczone skutecznie, tj. zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Przepis art. 42 § 1 k.p.a. stwierdza, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Bez znaczenia pozostaje to, czy w upomnieniu wskazano adres miejsca zamieszkania skarżącej, czy też jej adres miejsca wykonywania działalności gospodarczej. Istotne jest jedynie to, że prawidłowo określono w nim osobę zobowiązaną, której następnie dokument ten doręczono. Dodatkowo podnieść należy, że cytowany wyżej przepis art. 15 § 1 u.p.e.a., jak również żaden inny, nie przewiduje obowiązku odrębnego sporządzania upomnienia w odniesieniu do każdego przypadku niedopełnienia obowiązku. Należy więc stwierdzić, że sporządzenie "zbiorczego" upomnienia, którym skarżącą została wezwana do uregulowania opłat dodatkowych dotyczących postoju samochodu w strefie płatnego parkowania, jest prawidłowe. W dokumencie tym wyszczególniono wszystkie pięć przypadków parkowania pojazdu, których dotyczy niniejsza sprawa.

Pozbawiony podstaw jest również zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. dotyczący niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Według skarżącej zasadność tego twierdzenia wynika z faktu nieokreślenia we wspomnianym dokumencie w sposób precyzyjny miejsca postoju pojazdu. Tymczasem przyjdzie wskazać, że w katalogu elementów, jakie obligatoryjnie musi zawierać tytuł wykonawczy, tj. art. 27 u.p.e.a., nie wspomina się o wymogu zamieszczania w nim danych, których domaga się skarżąca. Również druk tytułu wykonawczego nie zawiera rubryk, w których można byłoby zamieścić tego rodzaju informację. Nadmienić należy, że druk ten jest zgodny ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów w administracyjnej (Dz.U. z 2014 r. poz. 650), obowiązującym w dacie jego sporządzenia na mocy § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 850).

Zobowiązana w skardze podniosła zarzut nieważności postanowienia wydanego przez organ odwoławczy. W jej ocenie, wada wspomnianego aktu administracyjnego wynika z tego, że pozbawiono stronę prawa do udziału w postępowaniu, a konkretnie w rozprawie przeprowadzonej przez Kolegium w dniu [...], podczas gdy usprawiedliwiła ona swą nieobecność bardzo złym stanem zdrowia oraz wniosła o jej odroczenie. Ponadto naruszeniem prawa do udziału w postępowaniu spowodowane było niezawiadomieniem skarżącej o terminie rozprawy z dnia [...].

Odnosząc się do tego zarzutu skargi wskazać przyjdzie, że przesłanki nieważności postanowienia określne zostały w art. 156 § 1 w związku z art. 126 k.p.a. Okoliczności podnoszonych przez skarżącą nie można przyporządkować do żadnej z nich. Natomiast mogą one stanowić podstawę dla wznowienia postępowania administracyjnego. Otóż art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przeprowadzenie rozprawy pod nieobecność zobowiązanej, która wskazała organowi przeszkodę, która wyklucza jej udział w niej, a co dodatkowo uwiarygodniała kopią zaświadczenia lekarskiego, można poczytywać jako pozbawienie strony udziału w toczącym się postępowaniu. Jak wskazuje się w art. 94 § 1 k.p.a. nieobecność na rozprawie stron należycie wezwanych na rozprawę nie stanowi przeszkody do jej przeprowadzenia. Jednak z art. 94 § 2 k.p.a. wynika, że kierujący rozprawą odroczy ją, jeżeli stwierdzi poważne nieprawidłowości w wezwaniu stron na rozprawę, jeżeli niestawienie się strony zostało spowodowane przeszkodą trudną do przezwyciężenia, a także z innej ważnej przyczyny. W niniejszej sprawie taka przeszkoda zaistniała po stronie skarżącej w postaci choroby, czego Kolegium nie wzięło pod uwagę. Zauważyć przy tym należy, że skarżąca poinformowała o chorobie na 4 dni przed terminem rozprawy. Nie można również czynić zarzutu skarżącej, że chciała osobiście uczestniczyć w tej czynności.

W kwestii rozprawy z dnia [...] stwierdzić należy, że zawiadomienie o jej terminie i miejscu zostało wysłane do organu egzekucyjnego, a także, jak twierdzi organ, do skarżącej. W aktach brak jest jednak zwrotnego potwierdzenia doręczenia przesyłki kierowanej do zobowiązanej. Jedynie z wydruku śledzenia przesyłki można uzyskać wiedzę, że przesyłka kierowana do strony była dwukrotnie awizowana i nie została podjęta przez adresata. Jednak wydruk ten nie może zastępować wspomnianego zwrotnego potwierdzenia doręczenia, który prawidłowo wypełniony i podpisany przez doręczyciela (funkcjonariusza) Poczty Polskiej ma przymiot dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Korzysta on zatem z domniemania prawdziwości, a jego obalenie wymaga przeprowadzenia przeciwdowodu. Przesyłka ta była reklamowana, jak wyjaśniono w odpowiedzi na skargę, jednak jej wynik nie jest znany Sądowi. Tym samym nie można jednoznacznie stwierdzić, czy zobowiązana została powiadomiona o wspomnianej rozprawie. Podkreślić należy, że w aktach sprawy brak jest protokołu sporządzonego na okoliczność omawianej czynności procesowej z dnia [...]. Jedynie SKO stwierdziło, że ze względu na niestawiennictwo strony rozprawa się nie odbyła.

Końcowo wyjaśnić należy, że określone w tzw. główce zaskarżonego postanowienia przyczyny nieuwzględnienia przez organ egzekucyjny zarzutów zobowiązanej były oczywistą omyłką pisarską, która została skorygowana postanowieniem SKO z dnia [...].

W konsekwencji w świetle dołączonych do sprawy akt administracyjnych należy uznać, że w rozpoznawanej sprawie zostały naruszone przepisy z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej p.p.s.a.) uchylono zaskarżone postanowienie.

Rozstrzygając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę przedstawioną powyżej wykładnię art. 13b ust. 1 pkt 1 w związku z art. 13 ust. 1 u.d.p. oraz dokona uzupełnienia materiału dowodowego celem ustalenia, czy postój pojazdu skarżącego odbywał się w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu w Strefie płatnego parkowania.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 100 zł stanowiącą uiszczony wpis od skargi.