Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 52/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
658
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 171 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1948
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia WSA Małgorzata Roleder, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 czerwca 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. S. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. w przedmiocie braku wydania decyzji o zwolnieniu ze służby oddala skargę


UZASADNIENIE

K. S. ( dalej: skarżący ) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. ( dalej: DIAS ) polegającą na braku wydania decyzji zwalniającej go ze służby.

Skarżący zarzucił organowi obrazę art. 35 par.1-3 kpa w związku z art. 36 par.1 kpa wyrażającą się w braku wydania decyzji o zwolnieniu ze stanowiska funkcjonariusza celno-skarbowego, które nastąpiło w wyniku przekształceń administracji skarbowej na mocy ustawy z dnia 16.11.2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej ( w skrócie: KAS ).

Skarżący stwierdził obrazę Konstytucji RP – art. 2, 7, 32 ust. 1, 60 i 78 poprzez nierówne traktowanie funkcjonariuszy i brak dostępu do informacji o przyczynach zwolnienia ze służby.

Wniósł o stwierdzenie, przez Sąd, że DIAS pozostaje w bezczynności i zobowiązanie organu do niezwłocznego wydania skarżącemu decyzji o zwolnieniu ze służby.

W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił przebieg służby, którą pełnił jako funkcjonariusz służby celnej do czasu reorganizacji wprowadzonej ustawą o KAS. Wówczas przyjął, w dniu [...].05.2017 r., propozycję pracy i stał się pracownikiem cywilnym KAS. Skarżący uważa, że była to dyskryminacja jego osoby. Organ nie wydał decyzji o zwolnieniu ze służby przez co uniemożliwił skarżącemu kontrolę zasadności zwolnienia i dochodzenia swoich praw przed sądem.

Skarżący wezwał DIAS, pismem z dnia [...].02.2019 r., do wydania decyzji lecz otrzymał odpowiedź odmowną z dnia [...].03.2019 r. Złożył ponaglenie, w trybie art. 37 kpa, do Szefa KAS lecz otrzymał odpowiedź negatywną. Skarżący, na poparcie swego stanowiska, przytoczył liczne orzeczenia sądowe i przepisy w tym także przepisy unijne.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że nie miał obowiązku wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby, gdyż stosunek służbowy uległ przekształceniu w stosunek pracy na podstawie art. 171 ust. 1 pkt 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS. Nastąpiło to z mocy prawa i żaden przepis w tym przypadku, nie zobowiązuje DIAS do wydania decyzji zwalniającej ze służby. Stąd też organ nie pozostaje w bezczynności a skarga jest bezzasadna.

Organ również powołał się na orzecznictwo sądowe, potwierdzające jego stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

O bezczynności organu można mówić wtedy, gdy jest on zobowiązany do działania czy np. wydania decyzji, a tego nie czyni. W niniejszej sprawie kluczową kwestią jest to, czy DIAS miał obowiązek wydania decyzji administracyjnej o wygaszeniu stosunku służbowego czy też o zwolnieniu ze służby w okolicznościach dokonywanej reformy administracji celno-skarbowej.

Stosunek służbowy skarżącego przekształcił się w stosunek pracy na mocy art.171 ust. 1 pkt 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS. Rację ma organ, że ustawodawca nie przewidział, w takiej sytuacji, możliwości wydawania decyzji o zwolnieniu ze służby. Na tle ustawy Przepisy wprowadzające ustawę KAS nie istnieje tożsamość sytuacji prawnej osoby, która przjęła propozycję zatrudnienia ( tak jak skarżący ) z sytuacją funkcjonariusza, któremu nie złożono żadnej propozycji lub nie przyjął propozycji zatrudnienia lub służby. W stosunku do tych ostatnich, w/w ustawa w art. 170 ust. 1 przewiduje wygaśnięcie stosunku służbowego co jest równoznaczne ze zwolnieniem ze służby, a zatem zachodzi podstawa do wydania w tym przedmiocie decyzji w oparciu o przepis art. 170 ust. 3 przepisów wprowadzających ustawę KAS w związku z art. 276 ust. 2 ustawy o KAS. Hipoteza tego przepisu nie obejmuje funkcjonariuszy, którzy nie otrzymali propozycji pełnienia służby ale otrzymali propozycję zatrudnienia i ją przyjęli. Do tej grupy należy skarżący. W przypadku przyjęcia propozycji zatrudnienia, z mocy art. 171 ust. 1 pkt 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę KAS, dotychczasowy stosunek służby przekształca się w stosunek pracy. W takiej sytuacji ustawodawca nie przewidział wydawania decyzji o zwolnieniu ze służby.

Sądowi orzekającemu znane są, z urzędu, orzeczenia sądów administracyjnych o rozbieżnych poglądach. Sąd, w niniejszej sprawie, przychyla się do linii orzeczniczej forsującej stanowisko, że brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby w sytuacji, gdy funkcjonariusz zgodził się na przekształcenie stosunku służbowego w stosunek pracy i przyjął zatrudnienie. Taki pogląd zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny m. innymi w wyrokach o sygn. akt: I OSK 996/18, I OSK 553/18, I OSK 891/18.

W ocenie Sądu, nie można domniemywać działania organu poprzez sugerowanie wydania decyzji administracyjnej, jeżeli takiej formy nie przewiduje przepis prawa. Byłoby to działanie wbrew konstytucyjnej zasadzie działania organów na podstawie i w granicach prawa ( art. 7 Konstytucji RP ), a także wbrew zasadzie wyrażonej w art. 6 kpa – nie można domniemywać stosowania władczej i jednostronnej formy działania, jaką jest decyzja administracyjna.

Skoro, jak wyżej wskazano, organ nie miał podstawy prawnej do wydania decyzji żądanej przez skarżącego, to nie pozostaje w bezczynności.

Zatem, skargę na bezczynność należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.