Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1932/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 53 par .3, art. 63 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Zdzisław Kostka /spr./ Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministerstwa Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 525/08 w sprawie ze skargi Ministerstwa Finansów na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 18 października 2007 r. nr KOC/4711/Ar/07 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. prostuje zaskarżony wyrok w zakresie nazwy skarżącego wpisując w miejsce Dyrektora Generalnego Ministerstwa Finansów Ministerstwo Finansów.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 31 lipca 2008 r. w sprawie IV SA/Wa 525/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Dyrektora Generalnego Ministerstwa Finansów na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 18 października 2007 r., którą rozpoznając odwołanie Ministerstwa Finansów, utrzymano w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 7 września 2007 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie na działce nr 63 w Warszawie przy ul. Nowy Świat budynku zaplecza dydaktycznego Uniwersytetu Warszawskiego.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz akt sprawy wynika, że istotne w sprawie okoliczności sprowadzają się do tego, że Ministerstwo Finansów kwestionowało w postępowaniu przed sądem administracyjnym decyzję w sprawie lokalizacji wskazanej inwestycji celu publicznego, podnosząc, że granica pomiędzy działką nr 63 i działką nr 62, będącą w trwałym zarządzie Ministerstwa Finansów, jest sporna. W związku z tym w skardze do Sądu pierwszej instancji zarzucono także, że w czasie pomiędzy wydaniem zaskarżonej decyzji a jej wysłaniem złożono w dniu 10 stycznia 2008 r. pismo zawierające uzupełnienie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, do którego organ odwoławczy nie ustosunkował się. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja została skutecznie wprowadzona do obrotu prawnego dopiero w chwili jej doręczenia skarżącemu, co miało miejsce w dniu 28 stycznia 2008 r. i brak zajęcia stanowiska odnośnie do zarzutów podniesionych w uzupełnieniu odwołania stanowi naruszenie art. 110 k.p.a.

Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji, po uznaniu, że realizacja zaplecza dydaktycznego Uniwersytetu Warszawskiego mieści się w katalogu celów publicznych jako realizacja obiektu dla potrzeb państwowej szkoły wyższej, wskazał, że z akt wynika, iż wniosek inwestora zawiera ustawowe wymagania, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych i uzyskało wymagane uzgodnienia, a przeprowadzona w oparciu o art. 53 § 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wykazała możliwość realizacji inwestycji. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w skardze Sąd pierwszej instancji wskazał, że w myśl art. 63 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości. Oznacza to, zdaniem Sądu pierwszej instancji, że decyzję o warunkach zabudowy można wydać na rzecz nieograniczonej liczby podmiotów - potencjalnych inwestorów, niekoniecznie legitymujących się na tym etapie procesu inwestycyjnego tytułem prawnym do danej nieruchomości. Dalej wskazał, że to, czy takie prawo inwestorowi przysługuje bada dopiero organ budowlany w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Przepis art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane stanowi, bowiem, iż każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Treść tego przepisu, zdaniem Sądu pierwszej instancji, należy odczytywać równocześnie z treścią art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie, z którym pozwolenie na budowę może zostać wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tej sytuacji zwrócił uwagę na art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiący, iż decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Rozwiązanie to wiąże się z faktem, jak wywiódł, że adresat decyzji o warunkach zabudowy, tym samym i wnioskodawca, nie musi legitymować się prawem do nieruchomości, w tym i prawem własności. Wskazał też, że ustalenie warunków zabudowy dla nieruchomości toczy się na ryzyko wnioskodawcy, który ewentualnie będzie ponosił konsekwencje braku możliwości zmiany stanu prawnego gruntu po wydaniu przedmiotowej decyzji.

Reasumując te argumenty Sąd pierwszej instancji stwierdził, że podniesiony w skardze zarzut niezgodności zaznaczonych na mapie linii rozgraniczających teren inwestycji z faktycznym przebiegiem granicy działek należących do Uniwersytetu Warszawskiego oraz Ministerstwa Finansów nie ma znaczenia prawnego w sprawie.

Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 110 k.p.a. Sąd pierwszej instancji uznał, że w sytuacji, gdy wszystkie kwestie w zakresie lokalizacji inwestycji celu publicznego, tak merytoryczne jak i procesowe zostały ocenione przez organ odwoławczy, to kwestia daty doręczenia decyzji względem daty jej wydania pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

W skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, Ministerstwo Finansów zarzuciło naruszenie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez:

- naruszenie art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na pominięciu istotnych okoliczności podczas analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych i stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji,

- naruszenie art. 55 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niezastosowanie i de facto uznanie, że jego treść nie ma znaczenia w sprawie;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez:

- art. 7, art. 9, art. 138 § 3 k.p.a., polegające na ich niezastosowaniu i uznaniu, iż wszystkie okoliczności faktyczne i prawne zostały wskazane w decyzji organu drugiej instancji, gdy tymczasem decyzja ta pomija zarzuty zawarte w piśmie do SKO z dnia 9 stycznia 2008 r., stanowiącym uzupełnienie odwołania z dnia 26 września 2007 r.,

- art. 110 k.p.a., polegające na uznaniu, iż fakt pominięcia w decyzji organu drugiej instancji zarzutów zawartych w piśmie do SKO z dnia 9 stycznia 2008 r., stanowiącym uzupełnienie odwołania z dnia 26 września 2007 r., pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie, podczas gdy okoliczności te miały istotne znaczenie dla sprawy,

- naruszenie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji, gdy zasługiwała ona na uwzględnienie.

Przytaczając takie podstawy skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpatrzenia.

Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadniając skargę kasacyjną podniesiono, że wraz z wniesieniem odwołania od decyzji organu pierwszej instancji Ministerstwo Finansów podjęło działania, mające na celu ustalenie, czy linie rozgraniczające teren planowanej inwestycji, zaznaczone na mapie stanowiącej załącznik do decyzji, naniesione zgodnie z istniejącym ogrodzeniem, rozdzielającym działkę nr 62 i 63, stanowią faktyczną granicę tych działek. Wskazano, że na podstawie pomiarów dokonanych przez uprawnionego geodetę okazało się, iż faktyczny przebieg granicy działek nr 62 i 63 jest zasadniczo odmienny od obecnie usytuowanego ogrodzenia. Zaznaczono, że ogrodzenie przesunięte jest od dwóch do kilkunastu metrów na niekorzyść Ministerstwa Finansów. Mając na uwadze powyższą okoliczność, Ministerstwo Finansów, na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, pismem z 9 stycznia 2008 r. złożyło do Prezydenta m.st. Warszawy, wniosek o przeprowadzenie postępowania o rozgraniczenie nieruchomości, mianowicie działki nr 62 i działki nr 63. Jednocześnie innym pismem z 9 stycznia 2008 r. Ministerstwo Finansów wniosło uzupełnienie odwołania z dnia 26 września 2007 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 7 września 2007 r., ewentualnie o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu zakończenia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości. Zaznaczono przy tym, że postanowieniem z 23 stycznia 2008 r. Prezydent m.st. Warszawy wszczął postępowanie w sprawie rozgraniczenia działek nr 62 i 63.

Dalej podniesiono, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie ustosunkowało się do zarzutów zawartych w odwołaniu, pominęło natomiast okoliczności zawarte w piśmie z dnia 9 stycznia 2008 r., stanowiącym uzupełnienie odwołania z dnia 26 września 2007 r. oraz że Ministerstwo Finansów w skardze do Sądu administracyjnego podniosło, że decyzja organu odwoławczego, datowana na dzień 18 października 2007 r., została wyekspediowana z SKO w dniu 22 stycznia 2008 r., co oceniono jako rażące naruszenie art. 110 k.p.a.

Uzasadniając w tych okolicznościach zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że z art. 110 k.p.a. wynika zewnętrzny charakter aktu administracyjnego, jakim jest decyzja. W efekcie, zdaniem skarżącego, aby decyzja administracyjna została skutecznie wprowadzona do obrotu prawnego, musi zostać doręczona lub zakomunikowana stronie. Od chwili wydania do momentu doręczenia, decyzja nie wywołuje żadnych skutków prawnych, pomimo iż już istnieje w przepisanym kształcie. Podniesiono, że zasada ta odnosi się do decyzji nieostatecznych, jak i ostatecznych oraz że art. 110 k.p.a. jednoznacznie wskazuje na granicę pomiędzy wydaniem decyzji, a jej doręczeniem. Dopiero doręczając decyzję, organ administracyjny zamyka sobie możliwość jakiejkolwiek zmiany w decyzji, ponieważ jest to poza zasięgiem jego możliwości. Powołano się przy tym na uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie FPS 16/00 (w rzeczywistości prawdopodobnie FPS 10/00), w której podkreślono, że decyzja administracyjna jest aktem zewnętrznym, będącym władczym oświadczeniem woli organu administracyjnego i może być uznana za wydaną z chwilą ujawnienia woli organu na zewnątrz struktur organizacyjnych, co stwarza adresatowi rozstrzygnięcia możliwość zapoznania się z treścią tego oświadczenia woli. Oświadczenie woli, które ma być skierowane do adresata decyzji, złożone jest z chwilą, gdy doszło do adresata w taki sposób, że mógł się zapoznać z jego treścią. Decyzja sporządzona (a więc spełniająca wymogi formalne), ale nie doręczona, nie załatwia sprawy administracyjnej, gdyż nie wiąże organu ani strony, co uzasadnia przyjęcie, iż decyzja administracyjna jest wydana z chwilą jej doręczenia (ogłoszenia).

Dalej stwierdzono, że w rozpoznawanej sprawie ewidentnie nastąpiło naruszenie art. 110 k.p.a.. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, iż kwestia daty doręczenia decyzji względem daty jej wydania, nie ma znaczenia. Zdaniem skarżącego ma ona w rozpoznawanej sprawie niezwykle istotne znaczenie, ponieważ nie jest prawdą, iż wszystkie kwestie w zakresie lokalizacji inwestycji celu publicznego, tak merytoryczne jak i procesowe, zostały ocenione przez organ odwoławczy. Stwierdzono, że organ drugiej instancji nie ustosunkował się mianowicie do zarzutów zawartych w piśmie z 9 stycznia 2008 r., stanowiącym uzupełnienie odwołania z dnia 26 września 2007 r., do czego, jak wywiedziono, w świetle powyższych rozważań dotyczących art. 110 k.p.a., był zobowiązany. W tej sytuacji zignorowanie, jak to określono, przez Sąd pierwszej instancji okoliczności, że uzasadnienie decyzji organu drugiej instancji, nie odnosi się do kluczowego z punktu widzenia skarżącego zarzutu dotyczącego niezgodności zaznaczonych na mapie linii rozgraniczających, stanowi rażące naruszenie art. 7, art. 9 i art. 107 § 3 k.p.a.

Zarzucono, że Sąd pierwszej instancji zbyt pochopnie i pobieżnie przeanalizował implikacje, wynikające z podnoszonych okoliczności, dotyczących niewłaściwego zaznaczenia linii rozgraniczających teren planowanej inwestycji, uznając w efekcie, iż nie ma to znaczenia prawnego w sprawie. Uzasadniając odmienny od stanowiska Sądu pierwszej instancji pogląd podniesiono, że wszczęte postanowieniem z 23 stycznia 2008 r. postępowanie w sprawie rozgraniczenia działek nr 62 i 63, zakończyło się wydaniem w dniu 23 czerwca 2008 r. decyzji Prezydenta m.st. Warszawy, w której orzeczono o rozgraniczeniu nieruchomości i przesunięciu granicy działek łącznie o ok. 720 m2 na korzyść Ministerstwa Finansów. Fakt przesunięcia granicy działek (przy niezmienionych liniach rozgraniczających) o tak znaczącą powierzchnię w efekcie skutkuje, zdaniem skarżącego, że decyzja organu pierwszej instancji w szeregu punktach jest niezgodna ze stanem faktycznym i prawnym, m. in. nie jest prawidłowo określony stan prawny terenu inwestycji, gdyż nie znajduje się on w użytkowaniu wieczystym Uniwersytetu Warszawskiego. Podkreślono, że decyzja Prezydenta m.st. Warszawy w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego wskazuje wiele warunków, jakie inwestor jest zobowiązany spełnić, takie jak konieczność zachowania min. 25% udziału powierzchni biologicznie czynnej, tzn. min. 10% powierzchni działki nr 63. Zdaniem skarżącego tak istotna zmiana powierzchni terenu inwestycji oraz odległości od działek sąsiednich, powoduje że określone w decyzji organu pierwszej instancji warunki inwestycji nie mogły zostać ustalone zgodnie z wnioskiem, co winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji przez organ drugiej instancji. Zdaniem skarżącego okoliczności te wymagały wnikliwego przeanalizowania przez organ drugiej instancji w związku z wniesionym uzupełnieniem odwołania, dlatego też zaskarżony wyrok nie uwzględniając zarzutów skargi i uznając, że podniesione w piśmie z dnia 9 stycznia 2008 r. okoliczności nie mają znaczenia prawnego w sprawie, również istotnie naruszył wskazane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

W końcu wskazano, że nie można pomijać, iż realizacja planowanego zamierzenia możliwa jest po uzyskaniu pozwolenia na budowę w oparciu o projekt architektoniczny zgodny z warunkami zawartymi w zaskarżonej decyzji, a stosownie do art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Zaskarżony wyrok naruszył zatem, jak wskazano, istotę decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, którą jest jej wiążący dla organu budowlanego charakter i w efekcie podważył zasadność wydawania takich decyzji, skoro zawarte w niej rozstrzygnięcia nie mają de facto znaczenia prawnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Uniwersytet Warszawski wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżący złożył do akt powoływane w skardze kasacyjnej pismo z 9 stycznia 2008 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej.

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wnioski (uchylenie zaskarżonego wyroku w całości) i podstawy (wskazane w skardze kasacyjnej naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania). Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach Sąd uznał, że nie jest ona zasadna.

Podstawowy zarzut skargi kasacyjnej opiera się na tezie, iż istotne znaczenie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego miało rozgraniczenie nieruchomości. Na tej tezie oparto podstawę skargi kasacyjnej, w której zarzuca się naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 53 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), ponieważ ostatnio powołany przepis nakłada na organ właściwy w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego obowiązek dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji a w skardze kasacyjnej zarzuca się, że nieuwzględnienie rozgraniczenia nieruchomości świadczy o niewłaściwej analizie stanu prawnego nieruchomości. Z kolei podstawa skargi kasacyjnej, w której zarzuca się naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, art. 9, art. 110 oraz art. 138 § 3 k.p.a. sprowadza się do wytknięcia nieuwzględnienia pisma z 9 stycznia 2008 r., stanowiącego uzupełnienie odwołania, pismo to zaś (o czym NSA mógł się przekonać, gdyż zostało ono złożone na rozprawie przed sądem drugiej instancji) nie zawierało nic innego, jak informację o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego, uzasadnienie znaczenia tego faktu dla postępowania i wniosek o uchylenie decyzji ewentualnie o zawieszenie postępowania.

Rozważając zatem znaczenie rozgraniczenia nieruchomości dla ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego należy podzielić wniosek Sądu pierwszej instancji, że sprawa rozgraniczenia nie ma istotnego znaczenia dla takiej sprawy. Sąd pierwszej instancji w swoich wywodach odwołał się co prawda bez bliższego wyjaśnienia do art. 63 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który dotyczy decyzji o warunkach zabudowy, a nie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (z art. 4 ust. 2 powołanej ustawy wynika systematyka, pozwalająca wyodrębnić klasę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dzielącą się na decyzje o warunkach zabudowy i decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego), jednakże przyjmuje się, że wynikająca z tego przepisu możliwość wydania decyzji wobec nieograniczonej liczby wnioskodawców, również w tym samym czasie, odnosi się także do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, co ma potwierdzać art. 65 powołanej ustawy (tak Z.Niewiadomski w: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK, W-wa 2004 r., str. 513-514). Zatem, skoro decyzję taką można wydać wobec wielu wnioskodawców, to nie ma znaczenia, tytułu prawny, jaki wnioskodawcom przysługuje wobec nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja. Fakt, że posiadanie przez wnioskodawcę tytułu prawnego do nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja celu publicznego nie ma znaczenia wynika ponadto z art. 53 ust. 1 zdanie ostatnie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w którym stanowi się, że inwestora, właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie zawiadamia się na piśmie, co, przy założeniu, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 powołanej ustawy), prowadzi do wniosku, że inwestor nie zawsze musi być właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości. Słusznie się wskazuje w zaskarżonym wyroku, że uprawnienie inwestora do nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja bada się dopiero w następnym etapie procesu inwestycyjnego, którym jest uzyskanie pozwolenia na budowę albo zgłoszenie robót budowlanych właściwemu organowi. W końcu wskazać należy, że w przypadku decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego argumentem przemawiającym za tym, iż dla jej wydania nie ma znaczenie, czy inwestor posiada tytuł prawny do nieruchomości, jest to, że decyzja taka stanowi podstawę do wywłaszczenia nieruchomości (art. 112 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – Dz.U. nr 261, poz. 2603 ze zm.).

Mając zatem na uwadze, że tytuł prawny podmiotu wnoszącego o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego do nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja, nie ma istotnego znaczenia dla wydania takiej decyzji, stwierdzić należy, że nie ma także w takiej sprawie żadnego znaczenia rozgraniczenie nieruchomości, gdyż sprawa o rozgraniczenie nieruchomości sprowadza się do sporu o to, jak daleko sięga prawo własności.

Skoro sprawa dotycząca rozgraniczenia nie ma dla sprawy o lokalizację inwestycji celu publicznego żadnego znaczenia, to nie miało też w sprawie istotnego znaczenia pismo z 9 stycznia 2008 r., stanowiące uzupełnienie odwołania, które tylko tego dotyczyło. Wobec tego, podzielając zarzuty, że nie było prawidłowe, że pomiędzy datą wydania decyzji a jej wysłaniem z urzędu minęło ponad trzy miesiące oraz, że nie odniesiono się do pisma z 9 stycznia 2009 r., stwierdzić należy, że uchybienia te nie miały żadnego wpływu na wynik sprawy.

Nie jest też tak, że "zmiana" powierzchni działki i jej granic, będąca wynikiem rozgraniczenia, mogła mieć istotne znaczenie dla decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, poprzez wpływ na parametry inwestycji. Jeżeli chodzi o parametry ustalone w procentach (np. powierzchnia czynna biologicznie), to jest oczywiste, że o ile rozgraniczenie spowoduje, iż inwestor będzie dysponował mniejszą niż zakładał nieruchomością na inwestycję, to będzie musiał w większym stopniu ograniczyć powierzchnię zabudowy. Podobnie będzie musiał postąpić w przypadku parametrów wyrażonych w wartościach bezwzględnych, przy czym wówczas może się zdarzyć, że planowana inwestycja "nie zmieści" się na jego nieruchomości. Jeżeli w takiej sytuacji nie uzyska tytułu prawnego do brakującej powierzchni, to nie uzyska pozwolenia na budowę, gdyż nie będzie w stanie sprostać warunkom decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Związanie decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego organu wydającego pozwolenie na budowę, wynikające z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie polega bowiem na tym, że organ ten jest zobowiązany wydać decyzję, dla której ustalono lokalizację. Związanie to oznacza, że nie może wydać pozwolenia na budowę dla inwestycji, której warunki nie odpowiadałyby warunkom ustalonym w tej decyzji. Jeżeli zaś tym warunkom inwestor w projekcie budowlanym nie sprosta, to organ administracji architektoniczno-budowlanej odmówi udzielenia pozwolenia na budowę.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił ją.

Działając na podstawie art. 156 § 1 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny sprostował z urzędu w zaskarżonym wyroku oznaczenie skarżącego.

Oznaczenie w zaskarżonym wyroku skarżącego, jako Dyrektora Generalnego Ministerstwa Finansów jest oczywistą omyłką wynikającą z niestaranności. W postępowaniu przed sądem administracyjnym zdolność sądową posiadają również państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej (art. 25 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Za taką jednostkę czynności w postępowaniu dokonuje osoba uprawniona do działania w jej imieniu (art. 28 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Państwową jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej jest Ministerstwo Finansów. Temu podmiotowi w rozpoznawanej sprawie przysługuje prawo trwałego zarządu działki nr 62, będącej przedmiotem własności Skarbu Państwa. Nieruchomość ta jest więc mieniem Ministerstwa Finansów. Zgodnie z art. 25 ust. 4 pkt 1 lit. g, obowiązującej od 24 marca 2009 r. ustawy z 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz.U. nr 227, poz. 1505 ze zm.) oraz zgodnie z art. 21 ust. 4 pkt 1 lit. e, obowiązującej do tego czasu ustawy z 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz.U. nr 170, poz. 1217 ze zm.) Dyrektor Generalny Urzędu reprezentował i reprezentuje Skarb Państwa w odniesieniu do mienia urzędu. Zatem, w rozpoznawanej sprawie, w której udział podmiotu po stronie skarżącej wynika z prawa trwałego zarządu nieruchomością, stanowiącą własność Skarbu Państwa i będącą w trwałym zarządzie Ministerstwa Finansów zdolność sądową ma Ministerstwo Finansów (art. 25 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), za które czynności w postępowaniu dokonuje Dyrektor Generalny Ministerstwa Finansów (art. 28 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Stosownie do art. 138 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sentencja wyroku powinna m.in. zawierać nazwę skarżącego. Nie można zatem w sentencji wyroku zamiast nazwy skarżącego umieszczać nazwy stanowiska osoby, która za skarżącego, będącego państwową jednostką organizacyjną dokonuje czynności w postępowaniu.

Umieszczenie w sentencji zaskarżonego wyroku jako skarżącego Dyrektora Generalnego Ministerstwa Finansów zamiast Ministerstwa Finansów nosi znamiona oczywistej omyłki wynikającej z niestaranności. Należy zauważyć, że Sąd pierwszej instancji sam nie jest konsekwentny w oznaczaniu skarżącego. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pisze bowiem o rozpatrzeniu odwołania Ministerstwa Finansów i o skardze złożonej przez Skarb Państwa, reprezentowany przez Dyrektora Generalnego Ministerstwa Finansów. Podkreślenia też wymaga fakt, że z treści odwołania, skargi oraz w końcu skargi kasacyjnej jasno wynika, że podmiotem, który wdał się w spór o stosowanie prawa administracyjnego przejawiające się decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest Ministerstwo Finansów, za które czynności w postępowaniu dokonywał Dyrektor Generalny Ministerstwa Finansów.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał za dopuszczalne i konieczne sprostowanie zaskarżonego wyroku w zakresie oznaczenia skarżącego. W ocenie Sądu jest ono dopuszczalne, gdyż polega jedynie na uściśleniu oznaczenia nazwy skarżącego przez wskazanie podmiotu, który w rzeczywistości wniósł skargę i następnie, przez osoby do tego uprawnione, brał udział w postępowaniu.