Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 661/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda po rozpoznaniu w dniu 2 września 2016 roku na posiedzeniu niejawnym w Radomiu wniosku A. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

A. O. (dalej: "skarżący") wniósł w niniejszej sprawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.

We wskazanej skardze skarżący zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia charakter pracy skarżącego, który jest zawodowym kierowcą. Przez cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami nie będzie miał możliwości zdobywania środków utrzymania, co odbije się niekorzystnie na sytuacji ekonomicznej całego gospodarstwa domowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd może wstrzymać na wniosek strony skarżącej wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z przesłanek, określonych w powołanym powyżej przepisie ustawy.

Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 25 października 2005 r., I OZ 1074/05; z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami. Brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszej motywacji, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienia NSA: z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z dnia 29 maja 2009 r., I FZ 148/09; z dnia 10 grudnia 2010 r., II FZ 536/10; z dnia 1 marca 2011 r., II FZ 17/11; z dnia 8 października 2013 r., II OZ 839/13; z dnia 13 sierpnia 2009 r., I OZ 779/09; z dnia 3 grudnia 2009 r., I OZ 1101/09; z dnia 6 maja 2014 r., I OZ 341/14; z dnia 2 października 2014 r., I OZ 815/14; z dnia 20 października 2015 r., I OZ 1290/15; z dnia 1 kwietnia 2016 r., I OZ 275/16; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229).

Zdaniem sądu skarżący we wniosku nie wykazał i nie udokumentował konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Za takie nie można uznać zawartych we wniosku twierdzeń, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji grozi skarżącemu wyrządzeniem znacznej szkody w sferze działalności gospodarczej i w sytuacji ekonomicznej jego rodziny. Tego rodzaju stwierdzenia mają charakter zbyt ogólny i nie są wystarczające. Utrudnienia w życiu zawodowym to typowe skutki wydania decyzji o zatrzymaniu praw jazdy. Uzasadnienie wniosku pozbawione jest konkretnej i przekonującej argumentacji, która odnosiłaby się sytuacji skarżącego, czy jak podnosi skarżący całego gospodarstwa domowego. Skarżący nie wykazał, czy prowadzi własna działalność gospodarczą w dziedzinie usług transportowych, czy zatrudnia pracowników, czy sam jest pracownikiem zatrudnionym na stanowisku kierowcy. Nie wykazał jaka jest jego sytuacja rodzinna. Poza tym skarżący nie wykazał, że cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi jest równoznaczne z koniecznością zaprzestania prowadzenia działalności zawodowej. W orzecznictwie wskazuje się tymczasem, że ograniczenie prowadzenia działalności w wyniku utraty uprawnień do prowadzenia pojazdów nie stanowi dostatecznego spełnienia przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jedynie w wypadku, gdy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby całkowitym zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, czy utratą pracy, a w konsekwencji utratą jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, spełniona zostaje przesłanka wyrządzenia znacznej szkody (por. postanowienia NSA: z dnia 16 stycznia 2008 r., II OZ 1386/07; z dnia 27 listopada 2009 r., I OZ 1078/09; z dnia 1 kwietnia 2016 r., I OZ 275/16).

Podzielając pogląd prezentowany w orzecznictwie, że wstrzymanie wykonania decyzji cofającej uprawnienie do kierowania pojazdami powinno być, z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, uzasadnione okolicznościami wyjątkowymi (por. postanowienia NSA z dnia 20 października 2015 r., I OZ 1290/15; z dnia 27 października 2015 r., I OZ 1368/15; z dnia 1 kwietnia 2016 r., I OZ 275/16), stwierdzić należy, iż w tym wypadku takie okoliczności nie występują.

Mając na uwadze powołaną wyżej argumentację i działając na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia