Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1163/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dziekan Wydziału
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.58 par.1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. Z. na uchwałę Rady Wydziału [...] Akademii [...] w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie nadania stopnia w zakresie [...] R. H. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

D. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Wydziału [...] Akademii [...] w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie nadania stopnia w zakresie sztuki R. H.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Wyjaśnił, że skarżącemu nie przysługuje status strony w rozumieniu art. 50 § 1 i § 2 P.p.s.a., ponieważ nie posiada interesu prawnego do wniesienia skargi, a interes faktyczny nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Wskazał, że stroną w postępowaniu o nadanie stopnia doktora i doktora habilitowanego sztuki są jedynie osoby, których dotyczy postępowanie, a zatem ubiegające się o nadanie tych stopni. Ponadto pełnomocnik organu podał, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Podniósł także, że sąd administracyjny nie jest właściwym organem do składania odwołania od rozstrzygnięcia Rady Wydziału w przedmiocie nadania stopnia R. H.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak stanowi natomiast art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.).

Wyjaśnić należy że legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej.

Z powyższego wynika, że postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby tyko wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach innego podmiotu, wpływającą jednak na prawa i obowiązki tej osoby. Interes musi być osobisty, własny, indywidualny. Tylko taki interes może zaspokoić organ administracji publicznej w drodze decyzji administracyjnej, a więc przez skierowany do określonej osoby indywidulany akt administracyjny, wpływający na sytuację prawną tej osoby, gdyż wydanie tylko takiego aktu może być wynikiem postępowania administracyjnego (Klonowski, Strona w postępowaniu..., s.41). Taki akt powinien zatem zawierać bezpośrednie skutki prawne wobec osoby, do której się odnosi. Interesu tego nie można "wywodzić wyłącznie z sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie związki między nimi byłyby silne i nawet gdy związki te miałyby charakter nie tylko faktyczny, ale i prawny" (J. Zimermann, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt IV SA 646/95, OSP 1997, z. 4, poz. 83, t. I).

Nie można zatem mówić o istnieniu interesu prawnego w sytuacji, gdy strona wywodzi jego istnienie z okoliczności nieistniejących już w momencie wniesienia skargi. Niedopuszczalna jest wówczas ocena zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa. Skarżący nie ma w takim przypadku interesu prawnego w doprowadzeniu zaskarżonego aktu do stanu zgodności z prawem, gdyż akt ten nie kształtuje jego sytuacji prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 618/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 zdanie 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2016 r. poz. 882 z późn. zm.), osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem.

Stosownie natomiast do treści art. 29 ust. 1 powołanej ustawy, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego.

Z powyższych regulacji wynika jednoznacznie, że skargę do sądu administracyjnego może wnieść wyłącznie osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego i tylko na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Ponadto, odwołanie do Centralnej Komisji przysługuje wyłącznie od uchwały organu pierwszej instancji odmawiającej nadania stopnia doktora lub doktora habilitowanego.

Wniesienie skargi przez nieuprawniony podmiot stanowi przyczynę jej odrzucenia. Chodzi tu o taki podmiot, co do którego nie zachodzi potrzeba zbadania, czy posiada on interes prawny we wniesieniu skargi, ponieważ i tak w świetle obowiązujących przepisów nie jest on legitymowany do jej wniesienia. Z tej przyczyny odrzuceniu podlegają np. skargi wniesione przez organ, który rozpoznawał sprawę w postępowaniu administracyjnym w pierwszej lub w drugiej instancji, ponieważ nie ma on legitymacji skargowej w rozumieniu art. 50 P.p.s.a.

Skarżący nie był stroną postępowania, w którym została wydana zaskarżona przez niego uchwała Rady Wydziału [...] Akademii [...] w [...] Ponadto uchwała ta nie jest uchwałą odmowną, bowiem na jej podstawie został nadany stopień doktora w zakresie sztuki. Z treści art. 29 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 1 zdanie 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki wynika zaś, że wniesienie skargi w takiej sprawie jest wyłączone.

Stwierdzić należy, że skarżący nie ma legitymacji do wniesienia skargi na uchwałę Rady Wydziału w przedmiocie nadania innej niż skarżący osobie, stopnia w zakresie sztuki, ponieważ nie był adresatem tej uchwały. Zatem uznać należy, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.