Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SO/Po 1/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny
Zasądzono zwrot kosztów postępowania

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 czerwca 2020 r. sprawy z wniosku I. C. o wymierzenie grzywny Wojewodzie w związku z niezastosowaniem się do obowiązku przekazania skargi oraz akt sprawy postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie grzywnę w wysokości [...] zł (słownie: [...] złotych); II. zasądzić od Wojewody na rzecz wnioskodawczyni I. C. kwotę [...]zł (słownie: [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/B. Drzazga


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] marca 2020 r. I. C. reprezentowana przez adwokata, wniosła na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) o wymierzenie Wojewodzie grzywny za nieprzekazanie tut. Sądowi skargi na bezczynność organu, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Strona podniosła, że Wojewoda otrzymał jej skargę skierowaną do Sądu w dniu 29 stycznia 2020 r. i do dnia wniesienia niniejszego wniosku skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy nie przekazał Sądowi. Przedstawiono dowód uiszczenia wpisu od wniosku w kwocie [...]zł i uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie [...]zł.

Sąd wezwał Wojewodę o ustosunkowanie się do wniosku.

W odpowiedzi z 25 marca 2020 r. Wojewoda wskazał, że przekazuje akta sprawy wraz z przedmiotową skargą. Wyjaśnił, że opóźnienie związane z przekazaniem skargi nastąpiło z uwagi na ograniczenia kadrowe oraz częstą rotację pracowników. Podkreślił, że od stycznia 2020 r. do tut. Wydziału Spraw Cudzoziemców wpłynęło ponad 5709 nowych wniosków, a do zaopiniowania przez służby ABW, SG, KWP zostało przesłanych ponad 2641 wniosków, pomimo ogromnych braków kadrowych. Termin załatwiania spraw ma bezpośredni związek z możliwościami organizacyjnymi oraz kadrowymi Wydziału Spraw Cudzoziemców wobec ogromnego obciążenia sprawami wymagającymi rozpoznania. Wojewoda stwierdził, że w związku z dopełnieniem obowiązku wynikającego z przekazania skargi zwraca się z wnioskiem o niezasądzanie grzywny. Poinformował równocześnie, że podejmuje wszelkie starania, aby zapobiegać takim sytuacjom.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

29 stycznia 2020 r. I. C. reprezentowana przez adwokata wniosła droga elektroniczną skargę na bezczynność Wojewody w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP.

Powyższa skarga wraz z odpowiedzią na nią i aktami została przekazana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu wraz z odpowiedzią na wniosek o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a., tj. wraz z pismem z 25 marca 2020 r. (wpływ do Sądu 30 marca 2020 r.).

Zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.

W świetle powyższej regulacji nie ulega wątpliwości, że Wojewoda nie dotrzymał ustawowego terminu przekazania skargi tut. Sądowi, przekraczając go o nieco ponad miesiąc.

Wprawdzie, co do zasady, przyjmuje się, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a., zaś to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje w istocie bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Zauważyć jednak trzeba, iż wymierzenie grzywny nie ma charakteru obligatoryjnego i – nawet w przypadku, gdy spełnione zostaną przesłanki materialnoprawne – Sąd ma swobodę w korzystaniu z tego środka restrykcji, w zależności od okoliczności sprawy (por. postanowienie NSA z 8 grudnia 2016 r., sygn. akt I OZ 1558/16, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Art. 55 § 1 ppsa stanowi, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, a postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

W przedstawionych wyżej okolicznościach nie budziła wątpliwości sama zasadność wniosku o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi Sądowi w terminie. Organ przyznał bowiem, że jedynie ze względów organizacyjnych i braków kadrowych oraz dużego wpływu do Wydziału Spraw Cudzoziemców zajmującego się sprawami udzielenia zezwolenia cudzoziemcom na pobyt czasowy na terytorium RP nie dochował obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy.

Wymierzając grzywnę Sąd miał na względzie jej prewencyjno-dyscyplinujący. To rolą Wojewody, którego obowiązkiem jest wykonywanie zadań wynikających z ustaw, jest takie zorganizowanie prac podległego mu Urzędu, aby nie dochodziło do sytuacji trudności w realizacji prawa do sądu stron. Nie stanowi usprawiedliwienia dla opieszałości organu w przekazaniu Sądowi skargi wraz z odpowiedzią organu i aktami sprawy sytuacja braków kadrowych, rotacji pracowników, a także dużej ilości spraw. Skoro w ramach polityki Państwa ustawodawca umożliwił cudzoziemcom ubieganie się o udzielenie zezwolenie na pobyt czasowy, to Wojewoda jako terenowy organ administracji rządowej realizujący w województwie tę politykę w ramach przyznanych mu kompetencji powinien tak zorganizować prace swego Urzędu, by umożliwić cudzoziemcom skorzystanie również z prawa do zaskarżenia do Sądu bezczynności organu w tego rodzaju sprawach. Nie może zatem stanowić okoliczności usprawiedliwiającej opieszałość Wojewody w przekazaniu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargi późniejsze, po niespełna kolejnym 30-dniowym okresie dokonanie tych czynności.

Zważyć należy, że zgodnie z art. 154 § 6 P.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Z Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2020 r. (M. P. z 2020 r. poz. 174) wynika, że przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2019 r. wyniosło [...] zł, wobec czego dziesięciokrotność tego wynagrodzenia to [...] zł.

Wymierzenie więc organowi grzywny w wys. [...] zł pozostaje w dolnym zakresie zagrożenia. Wpływ na wysokość wymierzonej grzywny miała okoliczność dotychczas terminowego wypełniania przez organ obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a., a także okres zwłoki organu.

Dlatego Sąd na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie I. postanowienia.

O kosztach postępowania w pkt II. postanowienia orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 P.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz strony kwotę składa się uiszczony przez nią wpis od wniosku ([...] zł), wynagrodzenie jej pełnomocnika procesowego ([...] zł) – zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.) i równowartość poniesionej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).

/-/B.Drzazga