Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2241/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
658
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 1 ust. 3 pkt. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 140 poz 1481
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego.
article: art. 37 § 1, art. 64 § 2, art. 7,art. 80, art. 8, art. 77§1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant Aleksandra Larkiewicz po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt VI SAB/Wa 78/20 w sprawie ze skargi M.P. na bezczynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w przedmiocie bezczynności organu w sprawie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M.P. na rzecz Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 kwietnia 2021r., sygn. akt VI SAB/Wa 78/20 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę M. P. (dalej też: "strona", "skarżący", "wnioskodawca") na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy (dalej też: "Prezydent", "organ) w rozpoznaniu wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.

M. P. wnioskiem z [...] grudnia 2019r. domagał się wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. Św. B. w Warszawie w okresie od 1 stycznia do 31 marca 2020r. w celu umieszczenia obiektu budowlanego o powierzchni rzutu poziomego 50 m2 oraz powierzchni przeznaczonej na schody i podjazd dla niepełnosprawnych o powierzchni 5,80 m2. Wniosek wpłynął do organu w dniu [...] grudnia 2020r.

Pismem z [...] stycznia 2020r., Prezydent działając na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz § 1 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z 1 czerwca 2004r. w sprawie określania warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz.U. z 2016r., poz. 1264 ze zm.), wezwał skarżącego do usunięcia braków wniosku poprzez złożenie szczegółowego planu sytuacyjnego w skali 1:1000 lub 1:500, z zaznaczeniem granic i podaniem wymiarów planowanej powierzchni zajęcia pasa drogowego w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania. Organ wskazał przy tym, iż nieusunięcie braków we wskazanym terminie, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. spowoduje pozostawienie wniosku strony bez rozpoznania. Wezwanie do usunięcia braków zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] stycznia 2020r. W odpowiedzi skarżący pismem z [...] stycznia 2020r. wyjaśnił, że nie może przedstawić takiego planu, gdyż nie zna przebiegu granic pasa drogowego i co więcej jest przekonany, że Prezydent m.st. Warszawy takiego pasa nie wytyczył.

Pismem z [...] lutego 2020r. (doręczonym skarżącemu w dniu [...] lutego 2020r.) Prezydent m.st. Warszawy poinformował skarżącego o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania, z uwagi na nieusunięcie braków formalnych.

Pismem z [...] września 2020r. skarżący wniósł ponaglenie na bezczynność organu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, a w dniu [...] października 2020r. skargę do WSA na bezczynność organu.

Oddalając skargę na bezczynność Prezydenta w rozpoznaniu wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wskazanym na wstępie wyrokiem z 15 kwietnia 2021r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pierwszej kolejności zbadał spełnienie wymogów formalnych związanych z możliwością wniesienia skargi. Wskazał, że skarżący, przed wniesieniem skargi, wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., składając do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., ponaglenie. Wypełnił zatem wymóg formalny wyczerpania środków zaskarżenia, a wniesienie skargi, uznać należy za dokonane zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., który stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

Jednakże skarga, w ocenie Sądu I instancji, nie zasługiwała na uwzględnienie.

WSA stwierdził że organ, działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o wydanie zezwolenia o czym zawiadomił skarżącego pismem z [...] lutego 2020r. Przyczyną pozostawienia przez Prezydenta m. st. Warszawy, wniosku bez rozpoznania było nieusunięcie w wyznaczonym terminie jego braków, w postaci złożenia szczegółowego planu sytuacyjnego w skali 1:1000 lub 1:500, z zaznaczeniem granic i podaniem wymiarów planowanej powierzchni zajęcia pasa drogowego. Wskazał, że skarżący neguje prawidłowość takiego działania organu, podnosząc, zarówno na etapie postępowania administracyjnego, zainicjowanego jego wnioskiem z dnia [...] grudnia 2019r.,jak i w skardze na bezczynność organu, że nałożony na niego obowiązek jest niewykonalny. Podkreślił, że nie zna przebiegu granic pasa drogowego a także, jego zdaniem, w ogóle nie został wydzielony pas drogowy przedmiotowego odcinka ul. Św. B. a przynajmniej on sam nie dysponuje dokumentem potwierdzającym taką okoliczność. Zdaniem skarżącego, żądanie przez organ, przedłożenia przez niego planu sytuacyjnego, w sytuacji, w której obiekt niezmiennie od 16 lat pozostaje w tym samym miejscu, jest nieuzasadnione. Usytuowanie budynku jest bowiem organowi znane.

W ocenie WSA argumenty te nie podważają jednak prawidłowości podjętych przez organ działań, w tym wezwania skarżącego, pismem z [...] stycznia 2020r., do usunięcia w wyznaczonym terminie braków formalnych wniosku. Zdaniem Sądu I instancji działanie organu znajdowało bowiem umocowanie wprost w przepisach zarówno ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2020r., poz. 470 ze zm., dalej: "u.d.p."), jak i rozporządzenia Rady Ministrów z 1 czerwca 2004r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz.U. z 2016r., poz. 1264, dalej: "rozporządzenie").

WSA podkreślił, że obowiązkiem strony składającej wniosek o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego jest załączenie do niego szczegółowego planu sytuacyjnego, przy czym z powołanych przepisów nie wynika zwolnienie strony z tego obowiązku w przypadku kolejnego wniosku dotyczącego udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w niezmienionym stanie faktycznym, w sytuacji, w której strona legitymuje się stosownym zezwoleniem obejmującym poprzedni okres. Wręcz przeciwnie, wspomniany załącznik strona zobligowana jest dołączyć do każdorazowo składanego wniosku, bez względu, czy dotyczy on zajęcia pasa drogowego po raz pierwszy, czy w kolejnych przedziałach czasu. Zdaniem WSA wbrew zarzutom skargi, obowiązku powyższego nie niweluje więc nawet okoliczność, że usytuowanie budynku jest organowi znane. Organ, dysponując wnioskiem skarżącego bez wymaganego załącznika w postaci planu sytuacyjnego, był zobowiązany do wezwania skarżącego do jego uzupełnienia w tym zakresie. W ocenie Sądu I instancji nie ulega przy tym wątpliwości, że tego typu brak wniosku o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, polegający na niezałączeniu do niego szczegółowego planu sytuacyjnego, jest brakiem formalnym, a nie materialnym, i w związku z tym podlega uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Tym samym w ocenie WSA prawidłowo organ pismem z 9 stycznia 2020r. wezwał skarżącego, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia ww. braku formalnego wniosku w terminie 14 dni. Prezydent m. st. Warszawy pouczył przy tym skarżącego, że nieusunięcie braku formalnego spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Sąd I instancji zauważył, że z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie wskazanego w wezwaniu braku wniosku, właściwą reakcją organu było pozostawienie wniosku bez rozpoznania i poinformowanie o tym wnioskodawcy, czemu Prezydent uczynił zadość pismem z [...] lutego 2020r. Tym samym zarzut bezczynności Sąd I instancji uznał za niezasadny, skoro brak merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego został poprzedzony prawidłowym wezwaniem w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Przy czym jak wskazał nie ma racji skarżący domagając się merytorycznego rozpatrzenia jego wniosku pomimo nieuzupełnienia przez niego braku formalnego. Podniósł, że zgodnie z zasadą ogólną praworządności (art. 6 k.p.a.), mającą walor zasady konstytucyjnej (art. 7 Konstytucji RP), organy administracji mają obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa. Nie sposób wyobrazić sobie, w świetle zasady praworządności, samodzielnego decydowania na kanwie konkretnej sprawy, przez zarządcę drogi rozpatrującego wniosek o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, o rezygnacji z wymagań wprowadzonych przepisami ustawy o drogach publicznych, i wydanym w oparciu o delegację ustawową z art. 40 ust. 16 u.d.p. rozporządzeniu, z uwagi na argumentację wnioskodawcy co do niemożności wypełnienia stawianych mu wymagań.

M. P. w skardze kasacyjnej zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, przeprowadzenie rozprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. Na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, iż organ administracji zasadnie zastosował w niniejszej sprawie art. 64 § 2 k.p.a. i stosując wynikający z w/w przepisu rygor pozostawił wniosek skarżącego z dnia 27 grudnia 2019r. bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braków formalnych wniosku, podczas gdy z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że zaistniały okoliczności szczególne uzasadniające niewykonanie przez skarżącego przedmiotowego wezwania: obiektywna niemożność sporządzenia planu sytuacyjnego; odmienna, wieloletnia praktyka organu w analogicznych sprawach, a nadto fakt, iż żądane informacje znajdowały się w posiadaniu organu

- co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż odmienna ocena co do zasadności zastosowania przez organ art. 64 § 2 k.p.a. w niniejszej sprawie prowadziłaby do uznania zasadności wniesionej skargi;

II. Na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego t.j .art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I Instancji, że organ administracji prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne z zachowaniem zasad dążenia do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przy zachowaniu zasad budowania zaufania obywatela do organów władzy publicznej i w oparciu o rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji ustalił prawidłowo stan faktyczny niniejszej sprawy, podczas gdy stan faktyczny, a w szczególności zasadnicza w niniejszej sprawie kwestia, czy teren, którego dotyczy wniosek rzeczywiście znajduje się w granicach "pasa drogowego" pozostaje nie ustalona

- co miało istotny wpływ na wynik spawy, gdyż ocena, iż stan faktyczny w sprawie pozostaje nieustalony, nie pozwala na przyjęcie, że organ zasadnie zastosował przepisy prawa materialnego;

III. Na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj. art. 40 ust. 1 i 16 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. t.j.2021, poz. 1376) w zw. z § 1 ust. 3 pkt. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z 1 czerwca 2004r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz.U. 2016, poz. 1264) poprzez ich niewłaściwe niezastosowanie w niniejszej sprawie, tj. nieprawidłową ocenę przez Sąd I instancji zasadności zastosowania przez organ w/w przepisów w sytuacji, w której w sprawie niniejszej, brak jest ustaleń faktycznych pozwalających na stwierdzenie, czy obiekt, którego dotyczył wniosek skarżącego w ogóle znajduje się w pasie drogowym w rozumieniu art. 4 pkt. 1 ustawy

o drogach publicznych, a jeśli tak to od kiedy, co ma znaczenie w kontekście art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a tym samym nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy postawione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne, niż podniesione przez skarżącego naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone.

Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, które oparte zostały na obu podstawach wynikających z art. 174 p.p.s.a. wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny zasadności stanowiska Sądu I instancji, który - kontrolując prawidłowość prowadzenia przez Prezydenta m. st. Warszawy postępowania w sprawie złożonego wniosku z [...] grudnia 2019r., który wpłynął do organu [...] grudnia 2019r. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. Św. B. w Warszawie w okresie od 1 stycznia do 31 marca 2020r. - stwierdził, że w sprawie nie doszło do bezczynności, bowiem organ, ze względu na nieuzupełnienie braku formalnego pisma (planu sytuacyjnego w skali 1:1000 lub 1:500, z zaznaczeniem granic i podaniem wymiarów planowanej powierzchni zajęcia pasa drogowego) w wyznaczonym terminie - prawidłowo pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania.

W niniejszej sprawie zarówno stanowisko organu, jak i Sądu I instancji co do tego, że skarżący nie uzupełnił braku formalnego wniosku w zakreślonym przez organ terminie nie zostało zakwestionowane.

Pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. nie w każdym przypadku oznacza zasadność skargi na nierozpatrzenie sprawy w przewidzianym terminie. Uzależnione jest to od tego, czy organ administracji publicznej rzeczywiście miał podstawy do powołania się na normę zawartą w tym przepisie. Podkreślenia wymaga, że tylko wówczas, gdy przepis prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składanego podania, organ może żądać ich spełnienia i uzupełnienia pisma (podania) o brakujące elementy.

Naczelny Sąd Administracyjny pragnie przypomnieć, że bezpodstawne pozostawienie podania bez rozpoznania oznacza, że organ administracji publicznej, właściwy w sprawie, której dotyczy podanie, pozostaje bezczynny i na tę jego bezczynność służy skarga do Sądu administracyjnego. W uchwale Sądu Najwyższego z 8 czerwca 2000r., III ZP 11/00, OSNAPiUS 2000, nr 19, poz. 702, z glosą B. Adamiak, OSP 2001/1, poz. 12, stwierdzono, że: "[...] w każdym wypadku, gdy organ "pozostawia podanie bez rozpoznania" (art. 64 § 1 i 2 k.p.a.), osobie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa, polegające na bezczynności organu wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania (żądania), przysługuje na ogólnych zasadach skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 17 ustawy z 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), która powinna być wniesiona z zachowaniem trybu określonego w art. 34 tej ustawy". Podobnie w postanowieniu NSA z 8 kwietnia 2008r.,I GSK 485/07, LEX nr 469747, w którym przyjęto, że: "Pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, jako czynność materialno-techniczna, nie podlega zaskarżeniu w drodze odwołania, a tym samym nie może być przedmiotem skargi do Sądu administracyjnego. Natomiast, jeżeli w ocenie składającego wniosek jego wniosek spełnił kryterium kompletności, może on złożyć skargę na bezczynność organu. Wówczas wynik tego postępowania przesądzi o tym, czy wniosek spełniał wszystkie wymogi formalne, a zatem czy organ pozostawał bezczynnym w sprawie". Zgodnie z uchwałą NSA z 3 września 2013r., I OPS 2/13: "Na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)"

Zatem z bezczynnością organu mamy do czynienia nie tylko w przypadku, gdy mimo upływu terminu sprawa nie jest załatwiona, ale również w przypadkach, gdy organ odmawia jej rozpoznania lub załatwienia, bo mylnie sądzi, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem aktu administracyjnego. Tym samym organ prowadzący postępowanie, który pozostawia podanie bez rozpoznania mimo, że nie zachodziły przesłanki wskazane w art. 64 § 2 k.p.a., pozostaje w bezczynności. Art. 64 § 2 k.p.a. dotyczy wyłącznie tego rodzaju formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie temu pismu (wnioskowi) biegu. Nie każde zatem wymaganie nałożone przez ustawodawcę na wniosek w przepisach prawa stanowi inne wymaganie w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a. Nie dotyczy ono okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego czy prawnego sprawy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie niniejszej Sąd I instancji zasadnie podzielił stanowisko organu uznając, że warunki formalne jakim powinien odpowiadać wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego zostały określone przez normodawcę w rozporządzeniu Rady Ministrów z 1 czerwca 2004r. w sprawie określania warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego.

Zgodnie z § 1 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wiąże się ze złożenie szczegółowego planu sytuacyjnego w skali 1:1000 lub 1:500, z zaznaczeniem granic i podaniem wymiarów planowanej powierzchni zajęcia pasa drogowego. Skoro prawodawca określił jakim warunkom powinien odpowiadać wniosek to brak jest jakichkolwiek podstaw by przyjmować, jak wywodzi w skardze kasacyjnej skarżący, że wniosek mógł być rozpoznany bez ich spełnienia. To, że organ postępował w przeszłości inaczej nie zmienia faktu, że w rozpatrywanej sprawie postępując zgodnie z prawem nie dopuścił się bezczynności.

Skoro skarżący nie wykonał w terminie wezwania do usunięcia braków wniosku, należało, z uwagi na dyspozycję art. 64 § 2 in fine k.p.a., pozostawić wniosek bez rozpoznania. Nieusunięcie braków formalnych wniosku powoduje, że nie jest on zdolny do wywołania skutku prawnego w postaci wszczęcia postępowania (patrz: Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 400-401). W konsekwencji, organ nie tylko nie jest zobowiązany, ale nawet nie jest uprawniony do prowadzenia czynności postępowania administracyjnego. W efekcie nie można przyjąć, że ma obowiązek załatwienia sprawy. Bezprzedmiotowe jest więc rozważanie terminu, w którym sprawa ma być załatwiona (art. 35 § 1-5 k.p.a.). Skuteczne, a więc zgodne z art. 64 § 2 k.p.a., pozostawienie wniosku bez rozpoznania oznacza, że organowi nie można postawić zarzutu bezczynności, w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.

W ocenie NSA w rozpatrywanej sprawie wszelkie wskazane powyżej wymogi zostały przez organ zachowane. Organ prawidłowo zastosował art. 64 § 2 k.p.a. Ze względu zaś na nieuzupełnienie braku formalnego w wyznaczonym terminie, w dniu 4 lutego 2020r., pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, stan faktyczny w sprawie został ustalony zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), z poszanowaniem zasad postępowania w zakresie gromadzenia i oceny środków dowodowych (art. 77 § 1 k.p.a.). Organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, prowadząc postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 k.p.a.). Organ odwoławczy nie naruszył również zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), czemu dał wyraz w motywach zaskarżonej decyzji.

Reasumując, w ocenie NSA organ nie dopuścił się bezczynności, ponieważ w świetle obowiązujących przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz aktów prawnych regulujących postępowanie z wnioskami o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego zastosował formę wezwania do usunięcia braków formalnych powstałych na etapie wstępnej weryfikacji wniosku w przedmiotowej sprawie.

Skoro wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie zawierał wszystkich wymaganych danych o których mowa w § 1 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia niezbędnych do wydania decyzji, umożliwiających procedowanie wniosku to jego nie uzupełnienie (nieusunięcie braku) stanowi o niespełnieniu wymagań formalnych wniosku o przyznanie płatności w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a.

Z uwagi na powyższe Sąd I instancji - wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie - trafnie przyjął, iż organ nie dopuścił się bezczynności prawidłowo stosując art. 64 § 2 k.p.a. Zaskarżony wyrok nie narusza zatem art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 64 § 2 k.p.a.

W konsekwencji, ponieważ żaden z zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej nie okazał się zasadny, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę tę oddalił.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 265), zasądzając od skarżącego na rzecz organu 360 zł, tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, który uczestniczył w rozprawie i nie prowadził sprawy w postępowaniu przed WSA.

-----------------------

Sygn. akt ll GSK 2240/21