Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1800/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego

SENTENCJA

Dnia 29 kwietnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie : Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska Protokolant : ref. stażysta Arkadiusz Widawski po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi R. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł . z dnia [...] Nr [...] (znak [...]) w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], Nr [...] znak: [...]; 2) zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz R. C. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych; 3) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnie- nia się wyroku.


UZASADNIENIE

II S.A./Łd 1800/01

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] znak [...], wydaną na podstawie art. 48 i art.83 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz. U. Nr 89 poz. 414 ze zm./ Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nakazał R. C. dokonać rozbiórki ogrodzenia betonowego działki nr ew. 1196 -położonej w B. gm. D. - od strony drogi gminnej (nr ew. 1967), zrealizowanego w maju 2001 r. bez wymaganego przepisami Prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi przed rozpoczęciem robót, składającego się z:

- ogrodzenia z płyt betonowych (dwie płyty pełne, jedna ażurowa) wykonanego w maju 2001 roku na długości 41,10mb i o wysokości l,85mb,

- ogrodzenia z płyt betonowych (pięć płyt betonowych pełnych ) wykonanego w maju 2001roku na długości 6,40mb i o wysokości 2,50mb.

Jednocześnie zobowiązano R. C. do zgłoszenia dokonanej rozbiórki w Inspektoracie.

W uzasadnieniu decyzji podano, iż C. i J. W. zam. B. 20 gm. D. w dniu 4 maja 2001r. wystąpili z wnioskiem do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w sprawie sprawdzenia legalności budowy ogrodzenia realizowanego przez R. C. na działce nr ew. 1196 położonej w B. gm. D..

Pismami z dnia 7 maja 2001r. zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania i terminie wizji dot. przedmiotowej sprawy. W dniu 23 maja 2001r. przeprowadzono wizję, podczas której stwierdzono, że na działce nr ew. 1196 położonej w B. R. C. zrealizowała w maju 2001 roku ogrodzenie od strony drogi gminnej (nr ew. 1967) na długości 47,50mb. bez wymaganego przepisami Prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi przed rozpoczęciem robót. Na długości 41,10 mb ogrodzenie ma wysokość 1,85 mb i składa się z dwóch płyt betonowych pełnych i jednej ażurowej. Na długości 6,40 mb ogrodzenie ma wysokość 2,50mb. i składa się z pięciu płyt betonowych pełnych.

R. C. oświadczyła do protokołu: "ogrodzenie powstało w maju 2001 roku. Ogrodzenie powstało w miejscu starego drewnianego ogrodzenia. Żadne stare elementy drewnianego ogrodzenia nie zostały wykorzystane do budowy ogrodzenia nowego betonowego. Realizując ogrodzenie nic nie wskazywało, że buduję ogrodzenie od drogi." .

C. i J. W. oświadczyli, że poprzez powstanie ogrodzenia zwęził się dojazd do działki nr ew. 1197, stanowiącej ich własność. Jest to jedyny dojazd do tej działki.

Organ I instancji podkreślił, że ogrodzenie będące przedmiotem postępowania było realizowane przed dniem 4 maja 2001r. a zgłoszenia budowy tego ogrodzenia inwestor dokonał dopiero w dniu 14 maja 2001r.

Zgodnie z art. 30 ust. l pkt.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane /Dz. U. Nr 89 poz.414 ze zm./- zgłoszenia właściwemu organowi podlega budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20m. Obiekt budowlany lub jego część będąca w budowie albo wybudowana bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia podlega rozbiórce zgodnie z art.48 wyżej cytowanej ustawy Prawo budowlane.

W odwołaniu od powyższej decyzji R. C. wniosła o uchylenie decyzji jako krzywdzącej, godzącej w podstawowe prawa obywateli gwarantowane Konstytucją.

R. C. podała, iż na podstawie aktu darowizny w styczniu 1999 roku została właścicielem działki nr ew.ll96 położonej w miejscowości B. gm. D.. Na stałe skarżąca mieszka i pracuje w K.. W maju 2001 roku ogrodziła swoją działkę, a właściwie zmieniła stare, drewniane ogrodzenie na nowe z płyt betonowych. Dokonując tej inwestycji nie była świadoma, że działka ta graniczy z drogą gminną i że realizuje ogrodzenie od drogi gminnej. Na wysokości działki skarżącej tzw. "droga gminna" zagrodzona jest drewnianym płotem przy posesji, której właścicielem są C. i J. W.. "Droga" ta nie spełnia podstawowych warunków użytkowania i brak jest na niej jakichkolwiek oznakowań, krawężników, utwardzenia itp. Dalsza część jest zarośnięta, nieprzejezdna a ponadto na tzw. drodze postawione są inne obiekty budowlane. Na drodze tej nigdy nie przejeżdżał jakikolwiek pojazd ani maszyna rolnicza.

Skarżąca podkreśliła, iż przepisy prawa budowlanego nie zawierają definicji "drogi gminnej" i w tym przypadku zastosowano zbyt szeroką interpretację tego przepisu. Nadto nieprawdziwe jest oświadczenie C. i J. W., że poprzez powstanie w/w ogrodzenia zwęził się dojazd do ich działki o nr ewidencyjnym 1197 oraz że jest to ich jedyny dojazd do posesji. C. i J. W. świadomie zataili fakt, że do swojej działki mogą dojechać drogą przylegającą do ich posesji figurującą w dokumentach geodezyjnych.

Ponadto realizując w/w ogrodzenie skarżąca nie naruszyła granicy tzw. "drogi gminnej". Wyżej wymienionych faktów organ I instancji nie wziął pod uwagę przy wydaniu zaskarżonej decyzji.

Stosowne zgłoszenie wraz z opłatą skarżąca dokonała w dniu 14 maja 2001 roku, czyli natychmiast po zapoznaniu się z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. W ustawowym terminie 30 dni nie otrzymała od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. żadnej decyzji odmownej ani warunkującej budowę w/w ogrodzenia. W związku z tym uważa, iż po tym terminie zgłoszenie uprawomocniło się i dnia 14 czerwca 2001 roku mogła rozpocząć budowę ogrodzenia. Dnia 22 czerwca 2001 odebrała listem poleconym decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. nakazującą rozbiórkę w/w ogrodzenia. Rozbiórka i ustawienie ponowne betonowych słupów i płyt dokładnie w tym samym miejscu jest nękaniem obywatela w tzw. majestacie prawa oraz narażaniem go na niepotrzebne koszty. Skarżąca zaznaczyła, że po rozbiórce ogrodzenia jej posesja byłaby niezabezpieczona przed kradzieżą. W B. skarżąca bywa tylko w dni wolne od pracy i nie ma komu powierzyć opieki nad budynkami.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] znak [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż faktem bezspornym jest, że roboty budowlane związane z w/w ogrodzeniem rozpoczęto bez wymaganego prawem zgłoszenia i zakończono w maju 2001 r. W trakcie wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 23 maja 2001 r. inwestor nie przedłożył zgłoszenia zamiaru wykonania ogrodzenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej, natomiast w oświadczeniu z dnia 13 czerwca 2001 r. R. C. dodatkowo oświadczyła, iż przystąpiła do wymiany ogrodzenia nie dokonując zgłoszenia w urzędzie, ponieważ nie była tego świadoma. Takie działanie inwestora jest naruszeniem art. 30 ust. l pkt.2 Prawa budowlanego, który mówi: "Zgłoszenia właściwemu organowi wymaga (....) budowa ogrodzeń od strony dróg , ulic, placów i innych miejsc publicznych (...). Do wykonania robót można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu (art. 30 ust. 2). Odnośnie zawartego w odwołaniu stwierdzenia, iż w dniu 14 maja 2001 roku skarżąca dokonała zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych przy budowie ogrodzenia od strony drogi, a do dnia 14 czerwca 2001 r. zgłoszenie to uprawomocniło się i mogła rozpocząć budowę ogrodzenia organ odwoławczy wyjaśnił, iż nie może uwzględnić takiego wyjaśnienia i z tego tytułu odstąpić od nakazania rozbiórki ogrodzenia. Zgłoszenia bowiem dokonano dopiero po wykonaniu robót budowlanych. W przedmiotowym przypadku inwestor przystąpił do budowy ogrodzenia przed 4 maja 2001 r. (dowód - pismo z dnia 04.05.2001 r. C. W. z prośbą o sprawdzenie legalności realizowanego ogrodzenia przez R. C., a także odwołanie - zastrzeżenie C. i J. W.).

Dopiero po otrzymaniu zawiadomienia z dnia 7 maja 2001 roku o wszczęciu postępowania w sprawie budowanego ogrodzenia i zawiadomienia z dnia 7 maja 2001 roku, że w dniu 23.05.2001 r. odbędzie się wizja lokalna R. C. w dniu 14 maja 2001 roku złożyła w Starostwie Powiatowym w P. zgłoszenie zamiaru rozpoczęcia w dniu 14 czerwca 2001 r. wykonania ogrodzenia z płyt betonowych od strony drogi na działce nr 1196 w B.

Inwestor nie dopełnił więc obowiązku zgłoszenia w terminie o zamiarze rozpoczęcia robót i rozpoczął roboty budowlane bez wymaganego prawem zgłoszenia, czym naruszył art. 28 Prawa budowlanego (ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.).

Zgodnie z art. 48 ustawy Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest wydać decyzję na rozbiórkę obiektu, gdy stwierdzi, że obiekt powstał bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, bowiem art. 28 Prawa budowlanego mówi, że " roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30.

Nie ma przy tym możliwości wzięcia pod uwagę innych okoliczności czy też tzw. względów społecznych. Z tego też względu organ nie może uwzględnić wyjaśnień R. C.. Działanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest zasadne i zgodne z obowiązującym prawem.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego R. C. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako krzywdzącej, godzącej w podstawowe prawa obywateli gwarantowane Konstytucją RP o ochronie własności prywatnej, pozostającej w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego /decyzja wydana wskutek donosu skłóconego sąsiada/.

R. C. ponowiła argumenty i zarzuty zawarte we wcześniejszym odwołaniu. Nadto skarżąca zgłosiła wniosek o sporządzenie przez biegłego sądowego opinii, czy droga, od strony której wykonała ogrodzenie spełnia warunki drogi gminnej oraz kosztorysu rozbiórki wykonanego ogrodzenia i porównanie go z kosztami zgłoszenia wymaganego przez Prawo Budowlane.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie wywodząc zbieżnie z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji.

Dodatkowo podano, że jak wynika z załączonej do akt mapy terenu przedmiotowa droga stanowi jedyny dojazd do działek przy niej zlokalizowanych, a mianowicie do działki 1197, 1198, 1199, 1200, 1211, 1923 i 1206. Nie jest tu ważna nazwa drogi, czy też jej kategoria, albowiem Prawo budowlane mówi, iż należy zgłosić zamiar rozpoczęcia budowy ogrodzeń od strony m.in. dróg i nie wymienia przy tym ich kategorii ( art. 30 ust. 1 pkt 2 ).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) decyzja /lub postanowienie/ podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi:

- po pierwsze, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

- po drugie, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

- po trzecie, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy .

Zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego (art.7 i art.77 § 1 kpa), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jak i naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię.

Postępowanie administracyjne przeprowadzone przed wydaniem przez organ administracji publicznej decyzji powinno zapewnić dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten wynika w szczególności z art. 7 kpa. Przepis ten nakłada na organ administracji obowiązek zbadania sprawy, zarówno pod względem okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy jak i stosowania norm prawa materialnego. Niedopełnienie tego obowiązku stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego i często uniemożliwia prawidłowe zastosowanie prawa materialnego.

Obowiązki określone w powyższym przepisie precyzuje art. 77 § 1 kpa stanowiący, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Nie może być uznana za zgodną z prawem decyzja administracyjna wydana bez wyjaśnienia okoliczności faktycznych objętych hipotezą przepisów mających w sprawie zastosowanie. Sytuacja taka występuje w niniejszej sprawie. Postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organy administracji publicznej obu instancji powołały art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.).

Stosownie do art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane ( t. j. Dz. U. Z 2000 roku, Nr 106, poz. 1126 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.

Powyższy przepis przewiduje przesłanki, których wystąpienie obliguje organy administracji publicznej do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego.

Warunkiem koniecznym do orzeczenia rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, jest stwierdzenie, że budowa prowadzona była bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo sprzeciwu właściwego organu. Tym samym dla właściwego zastosowania norm prawa materialnego niezbędne jest ustalenie, czy przedmiotowa budowa (roboty budowlane ) wymagała uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.

W myśl art. 28 roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30.

Na mocy art. 29 ust. 1 tejże ustawy z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zostały zwolnione budowy, o których mowa w pkt 1 – 10 powołanego przepisu.

W tym miejscu wskazać należy dodatkowo na treść art.29 ust. 2 Prawa budowlanego. Przepis ten zawiera wyczerpujący wykaz robót budowlanych, których wykonanie nie wymaga pozwolenia na budowę.

A zatem w art. 29 Prawa budowlanego zamieszczono enumeratywne wyliczenie obiektów (ust. 1 ) i robót budowlanych ( ust. 2 ) zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

W większości tych przypadków obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę został zastąpiony obowiązkiem zgłoszenia budowy i zamierzonych robót właściwemu organowi (art. 30 ust. 1).

Skoro nie każda budowa ( roboty budowlane ) wymaga pozwolenia na budowę lub zgłoszenia organy administracji publicznej winny ustalić zakres prac wykonanych przez inwestora, aby ponad wszelką wątpliwość przyjąć, że prace te wymagały pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Takie dopiero ustalenia pozwalają zastosować rygorystyczne środki administracyjno-prawne zwalczania samowoli budowlanej.

W rozważanej sprawie brak jest wyjaśnienia podstawowej kwestii związanej z orzeczeniem nakazu przymusowej rozbiórki ogrodzenia, a mianowicie czy inwestor tego typu ogrodzenia miał obowiązek zgłoszenia jego budowy. Nie ma bowiem samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego z 1994 roku, jeżeli na wzniesienie danego obiektu (jego części) lub urządzenia nie jest wymagane pozwolenie na budowę lub zgłoszenie.

Zgodnie z art 30 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20 m ( ... ).

Pojęcie "drogi publicznej" dla potrzeb ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane ( t. j. Dz. U. z 2000 roku, Nr 106, poz.1126 ze zm.) należy rozumieć według przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych ( t. j. Dz. U. z 2000 roku, Nr 71, poz.838 ze zm.), zwanej dalej w skrócie u. d. g.

Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie ustawy o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych - art.1 u. d. g.

Zasadniczymi wyróżnikami drogi publicznej zatem są dwa elementy: nieograniczona podmiotowo możliwość korzystania z drogi oraz zaliczenie drogi do określonej ustawowo kategorii.

(por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 1989 roku, sygn. akt IV SA 992/87, ONSA 1989, z.2, poz.70).

Ustawa z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych ( t. j. Dz. U. z 2000 roku, Nr 71, poz.838 ze zm.) w art.2 ust.1 drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzieli na następujące kategorie:

1/ drogi krajowe,

2/ drogi wojewódzkie,

3/ drogi powiatowe,

4/ drogi gminne.

Do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji niezbędne jest określenie prawnego statusu drogi. A mianowicie, niezbędne jest wyjaśnienie, czy droga - przebiegająca m. in. przy działce skarżącej - spełnia kryteria dające podstawę do zakwalifikowania jej jako drogi publicznej w rozumieniu art. 1 ustawy o drogach publicznych. Zakwalifikowanie przedmiotowej drogi ( działki o nr ewid.1967 ) do jednej z kategorii publicznych pozwala na uznanie, iż budowa ogrodzenia od jej strony wymagała zgłoszenia właściwemu organowi.

Artykuł 30 ust.1 Prawa budowlanego wyraźnie stanowi o ogrodzeniach budowanych od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych ( ... ). Użyte przez ustawodawcę sformułowanie " i innych miejsc publicznych" oznacza, iż wyrażenie " publicznych " odnosi się także do dróg, ulic i placów wymienionych przed powyższym sformułowaniem jako przykłady miejsc publicznych.

Każda z kategorii dróg publicznych winna spełniać nie tylko względy techniczne, ale i warunki formalne, prawne. Brak jednego z tych elementów powoduje zaliczenie danej drogi do dróg wewnętrznych (art.8 ust.1 ustawy o drogach publicznych).

(por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2000 roku, sygn. akt III SA 1432/99, LEX nr 47974).

W szczególności zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje – stosownie do art.7 ust. 2 u. d. g. - w drodze uchwały rady gminy.

Skarżąca R. C. podnosi, iż przedmiotowa droga nie spełnia podstawowych warunków drogi gminnej : jest zarośnięta, nieprzejezdna, zagrodzona drewnianym płotem przy nieruchomości stanowiącej własność C. i J. W. ; na drodze tej są zlokalizowane obiekty budowlane.

Według art. 8 ust.1 i 2 ustawy o drogach publicznych drogi nie zaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, a w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami są drogami wewnętrznymi a ich budowa, utrzymanie, zarządzanie i oznakowanie należy do zarządcy terenu. Budowa, utrzymanie i oznakowanie skrzyżowań dróg wewnętrznych z drogami publicznymi należy natomiast do zarządu drogi publicznej (art.8 ust.4 u. d. g.).

Skoro zatem drogi wewnętrzne nie są drogami publicznymi w rozumieniu ustawy o drogach publicznych to tym samym nie są także drogami publicznymi w rozumieniu ustawy – Prawo budowlane.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera a) i litera c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) – dalej w skrócie p. s. a. -w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. ) – dalej w skrócie p. w. u. p. orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p. s. a. w związku z art. 97 § 1 p. w. u. p.

W punkcie trzecim wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p. s. a. w związku z art. 97 § 1 p.w. u.p.