Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 765/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2007 nr 39 poz 251
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), asesor WSA Joanna Skiba, Protokolant Hanna Parypa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2007 r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. w K. na decyzję Ministra Środowiska z dnia (...) stycznia 2007 r. nr (...) w przedmiocie odmowy rozszerzenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku i unieszkodliwiania odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, 2. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącego Z. Sp. z o.o. w K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) stycznia 2007r. nr (...) Minister Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pk1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania Z. sp. z o. o. w K. od decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia (...) stycznia 2006r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powołaną decyzją Wojewoda Zachodniopomorski odmówił zmiany decyzji Starosty B. z dnia (...) czerwca 2003r.- zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania poprzez rozszerzenie tego zezwolenia o nowe rodzaje odpadów we wskazanych przez spółkę ilościach.

Odmawiając spółce rozszerzenia wskazanego zezwolenia organy zarówno pierwszej jak i drugiej instancji powołały się na wydaną w sprawie przez Burmistrza Miasta i Gminy K. na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach negatywną opinię ( utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia (...) stycznia 2006r.), z której wynika iż rozszerzenie działalności w zakresie odzysku i unieszkodliwiania odpadów w K. jest niezgodne z Planem Gospodarki Odpadami dla Gminy K. na lata 2005 - 2007 z perspektywą na lata 2008-2015 uchwalonym przez Radę Miejską w K.. Zgodnie z powołanym planem zamknięcie składowiska odpadów w K. powinno nastąpić do końca 2007r., a zatem nie jest możliwe uwzględnienie wniosku spółki, która prowadzenie przedmiotowej działalności zaplanowała do około 2025r. Dodatkowo Minister Środowiska powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia (...) czerwca 2006r. - oddalający skargę Z. sp. z o.o. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) stycznia 2006r. Zdaniem Ministra z powołanego wyroku wynika, iż uchwalony przez Radę Gminy K. - Plan Gospodarki Odpadami dla Gminy K. jest aktem prawa miejscowego powszechnie obowiązującym na terenie gminy która go uchwaliła i należało go uwzględnić przy

opiniowaniu przedmiotowego wniosku.

Pismem z dnia 2 lutego 2007r. Z. sp. z o. o. w K. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia (..) stycznia 2006r. Zdaniem skarżącej spółki uchwalony przez Radę Gminy K. - Plan Gospodarki Odpadami dla Gminy K. jest niezgodny z Planem Gospodarki Odpadami dla Powiatu B. uchwalonym przez Radę Powiatu w B. w dniu (...) kwietnia 2004r.uchwałą nr (...). Wobec powyższego wskazanej decyzji spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach polegającej na błędnym przyjęciu, że zakończenie eksploatacji składowiska odpadów komunalnych w K. powinno nastąpić po roku 2007 oraz jego rekultywacji w sytuacji gdy plan powiatu zakłada eksploatację tego składowiska przez czas nieoznaczony. Zdaniem strony skarżącej organy naruszyły również przepisy postępowania poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy co spowodowało przyjęcie jako bezspornego faktu, iż składowisko w K. było wypełnione w 2004r. w prawie 80% i że nie jest możliwe jego funkcjonowanie do 2025r.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270

ze zm.).

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Ministra Środowiska utrzymująca w mocy decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia (...) stycznia 2006r. mocą której Wojewoda odmówił zmiany decyzji Starosty B. z dnia (...) czerwca 2003r.-zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania poprzez rozszerzenie tego zezwolenia o nowe rodzaje odpadów we wskazanych przez spółkę ilościach uwagi na postanowienia Planu Gospodarki Odpadami dla Gminy K.. Strona skarżąca kwestionując wskazane rozstrzygnięcia zarówno w toku postępowania administracyjnego jak i w skierowanej do Sądu skardze wskazywała na niezgodność gminnego planu z Planem Gospodarki Odpadami dla Powiatu B., który zakłada eksploatację przedmiotowego składowiska przez czas nieoznaczony.

Mając na uwadze powyższe Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę doszedł do przekonania, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 26 ust. 1.ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U.07.39.251 ze zm.) - posiadacz odpadów, który prowadzi działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów obowiązany jest do uzyskania zezwolenia na prowadzenie tej działalności, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1, art. 33 ust. 2, 4 i 4a oraz art. 43 ust. 5. Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów wydaje Wojewoda po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwego ze względu na miejsce prowadzenia działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów (art. 26 ust. 5). Przesłanki odmowy wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów określone zostały w art. 29 ust. 1 ustawy o odpadach, zgodnie z którym właściwy organ odmówi wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów, jeżeli zamierzony sposób gospodarki odpadami:

1) jest niezgodny z wymaganiami przepisów o odpadach,

2) mógłby powodować zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska,

3) jest niezgodny z planami gospodarki odpadami.

Z powyższego przepisu wynika zatem, iż podstawą odmowy wydania zezwolenia na

prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów jest niezgodność zamierzonego sposobu gospodarki odpadami z planami gospodarki odpadami. Z ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego wynika, iż planowany przez stronę skarżącą sposób gospodarki odpadami jest niezgodny wyłącznie z jednym planem, a mianowicie z gminnym planem gospodarki odpadami. W sytuacji, więc gdy strona skarżąca wskazywała na ewidentną sprzeczność uchwalonego przez Radę Gminy K. - Planu Gospodarki Odpadami dla Gminy K. z Planem Gospodarki Odpadami dla Powiatu B. w zakresie terminu zamknięcia przedmiotowego składowiska odpadów w K. - zdaniem Sądu brak było podstaw do odmowy wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku i unieszkodliwiania odpadów powołując się wyłącznie na postanowienia Planu Gospodarki Odpadami dla Gminy K. bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy.

W tym miejscu wyjaśnić należy szczegółowy zakres, sposób oraz formę sporządzania wojewódzkiego, powiatowego i gminnego planu gospodarki odpadami określony został w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 kwietnia 2003r. (wydanego na podstawie art. 15 ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach) w sprawie sporządzania planów gospodarki odpadami (Dz. U. Nr 66 poz. 620 z póź. zm.). Z treści wskazanych przepisów wynika, iż gminny plan gospodarki ma zawierać podobną treść do treści powiatowego planu gospodarki odpadami poza określeniem sposobu realizacji planu zamykania instalacji w szczególności składowisk, który to punkt zgodnie z § 3 pkt 3 rozporządzenia powinien znaleźć się w powiatowym planie gospodarki odpadami. Skoro zatem z zapisów Planu Gospodarki Odpadami dla Gminy K. wynika, iż składowisko zamknięte zostanie do końca 2007r. potraktować należy ten zapis wyłącznie jako pewne założenia i prognozę co do planowanego terminu eksploatacji składowiska.

Wobec powyższego w ocenie Sądu rozstrzygające w niniejszej sprawie organy administracji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego do czego zobowiązują je art. 7 i 77 k. p. a., nie wykazując należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Swoje rozstrzygnięcia organy oparły wyłącznie na opinii Burmistrza Miasta i Gminy K. mimo, iż w toku

postępowania administracyjnego spółka przedstawiała dokumenty tj. karty aktualizacji danych o składowiskach komunalnych i opinia biegłego geodety z dnia 4 września 2006r. - które jej zdaniem miały potwierdzać fakt, iż składowisko odpadów w K. zapełnia się w znacznie wolniejszym tempie niż wynika to z założeń Gminnego Planu Gospodarki Odpadami, a tym samym możliwa jest jego eksploatacja do około 2025r. Do dowodów tych jednak organy zarówno pierwszej jak i drugiej instancji nie odniosły się w zaskarżonych decyzjach.

Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownej szczegółowej analizy we wskazanym wyżej kierunku. Aby zaskarżone rozstrzygnięcie ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich zarzutów stawianych przez stronę skarżącą. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, których w niniejszej sprawie nie poczyniono. Tym samym stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonych decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którą uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne decyzji powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zasądzając zwrot uiszczonego wpisu sądowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a.