Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 823/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 208 par. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury, Anna Rotter (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M. R., Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 26 kwietnia 2022 r. nr SKO.F/41.4/323/2022/3895 w przedmiocie odmowy umorzenia wznowionego postępowania w podatku od nieruchomości za 2020 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 26 kwietnia 2022r. nr SKO.F/41.4/323/2022/3895 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO, organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołania M. R. i Z. R. (dalej: Skarżący, Podatnicy) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza M. (dalej: organ, organ pierwszej instancji) z dnia 9 lutego 2022r. nr [...] w sprawie odmowy umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 rok.

Powyższa decyzja wydana została na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.) oraz art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 570 ze zm.).

Stan sprawy.

W dniu 18.10.2021 r. do organu wpłynęło pismo Podatników wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2020 rok w zakresie:

1. nieruchomości położonych w M. przy ul. [...] tj. hali produkcyjnej, budynku biurowego, gruntu obejmującego działkę nr [...],

2. nieruchomości położonych w M. przy ul. [...] tj. hali maszyn i gruntu obejmującego działkę nr [...].

Powyższe postanowienie zakończone zostało wydaniem decyzji organu nr [...] z dnia 28.12.2020 r. określającej wymiar podatku od nieruchomości za 2020 r.

Skarżący uzasadnili powyższy wniosek faktem, iż nieruchomości położone w M. przy ul. [...] oraz przy ul. [...] jak również grunt obejmujący odpowiednio działki nr [...] oraz [...] zostały nieprawidłowo przyjęte przez organ jako nieruchomości pozostające w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Podatników i obciążone podatkiem od nieruchomości w wymiarze przyjętym dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Organ postanowieniem z dnia 15.11.2021 r. nr [...] wznowił postępowanie podatkowe zakończone decyzją ostateczną w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2020 rok.

W dniu 10.01.2022 r. pełnomocnik Podatników cofnął wniosek o wznowienie postępowania i wniósł o jego umorzenie. We wspomnianym wniosku zaznaczono, że prawidłowym było złożenie korekty oświadczenia o podatku od nieruchomości za 2020 rok, jednak działaniem błędnym było jednoczesne złożenie wniosku o wznowienie postępowania podatkowego.

W dniu 27 stycznia 2022r. do organu wpłynęło kolejne pismo Podatników, w którym powołując się na treść art. 208 § 2 O.p., po raz kolejny zwrócili się z wnioskiem o umorzenie wznowionego postępowania za 2020 rok.

Decyzją z dnia 9 lutego 2022r. organ odmówił umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania podatkowego. Organ podatkowy rozpoznał złożony przez Podatników wniosek w zakresie przesłanek wynikających z treści art. 208 § 2 O.p.

W ocenie organu zwrot "interes publiczny" ma charakter niedookreślony, co stanowi swoistą klauzulę generalną, odsyłającą do systemu ocen pozaprawnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych pojęcie "interes publiczny" to dyrektywa postępowania, nakazująca respektowanie takich wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, równość traktowania osób w podobnej sytuacji, czy realizację zobowiązań podatkowych. Organ uznał, że przychylenie się do wniosku o umorzenie postępowania jest możliwe wyłącznie w sytuacji ustalenia, że stan faktyczny sprawy należy do wyjątkowych, a więc takich, w których sytuacja strony w sposób oczywisty wymaga, aby interes państwa ustąpił interesowi podatnika. Wyjaśniono, iż powyższe oparte jest na konstrukcji uznania administracyjnego, a zatem to organ podatkowy rozstrzyga, co w danej sytuacji stanowi "interes publiczny". Spełnienie wymienionych w art. 208 § 2 O.p. przesłanek jedynie otwiera możliwość rozważenia zasadności wniosku podatnika, nie obligując jednak organu podatkowego do uwzględnienia wniosku i umorzenia postępowania. Zdaniem organu wnioskowi Podatników nie sprzeciwiają się inne strony - bo takich nie ma. Wyjaśniono, iż organ zobowiązany był na podstawie art. 243 § 1 O.p. do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania na żądanie strony. Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez organ podatkowy postępowania, co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organ na etapie wstępnym zbadał dopuszczalność wznowienia, ale nie badał istnienia przesłanki wznowienia postępowania. Istnienie przesłanki wskazanej w żądaniu o wznowienie postępowania następuje dopiero po wznowieniu postępowania na podstawie art. 243 § 1 O.p. W decyzji wyjaśniono, iż dopiero po przeprowadzonym postępowaniu na podstawie art. 245 § 1 O.p. organ wyda stosowną decyzję.

Organ stanął na stanowisku, iż zainicjowane postępowanie wznowieniowe oparte na art. 240 O.p. jest postępowaniem nadzwyczajnym. Istotą instytucji wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która została zakończona decyzją ostateczną w sytuacji, gdy zaistniały określone w Ordynacji podatkowej podstawy wznowienia wymienione w art. 240 § 1 tej ustawy. W ocenie organu skoro Podatnicy złożyli wniosek o wznowienie postępowania w trybie nadzwyczajnym oraz korektę informacji podatkowej, w której wskazano inne niż przyjęte w decyzji podatkowej przedmioty opodatkowania, to odstąpienie od merytorycznego rozpatrzenia sprawy sprzeczne byłoby z zasadą zaufania obywateli do organów podatkowych oraz mogłoby naruszyć zasadę praworządności, pozostając sprzecznym z ważnym interesem publicznym. W konsekwencji organ uznał, iż umorzenie postępowania zagraża interesowi publicznemu.

Skarżący wnieśli odwołania od powyższej decyzji, zarzucając jej:

1. naruszenie art. 208 § 2 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p., 122 O.p. oraz art. 124 O.p. i w konsekwencji art. 187 § 1 i 191 O.p. poprzez dokonanie swobodnej oceny w zakresie tego, co stanowi "interes publiczny", podczas gdy przepis art. 208 § 2 O.p. pozwala organowi w ramach przyznanej mu dyskrecjonalnej władzy jedynie na podjęcie decyzji w zakresie umorzenia postępowania, nie oznacza natomiast, że organ ma prawo do swobodnej oceny, co stanowi "interes publiczny",

2. naruszenie art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p., poprzez dowolne ustalenie, iż w niniejszej sprawie należało odmówić umorzenia postępowania, bowiem zagraża to "interesowi publicznemu", co w konsekwencji skutkowało przekroczeniem granic uznania administracyjnego,

3. naruszenie art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez brak wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy,

4. naruszenie art. 124 O.p. poprzez niedostateczne wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy rozstrzyganiu sprawy.

Podatnicy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania.

Decyzją z dnia 26 kwietnia 2022r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W decyzji SKO wskazało, iż zgodnie z art. 208 § 2 O.p. organ podatkowy może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi publicznemu. W decyzji podkreślono, iż zgodnie z treścią art. 165 § 1 O.p., postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia (art. 165 § 2). Z kolei datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu, z zastrzeżeniem art. 165a. (§ 3).

Jak zaznaczono, w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, O.p. nie przewiduje konieczności wydawania w tym przedmiocie jakiegokolwiek aktu. Samo doręczenie żądania wywołuje automatyczny skutek w postaci wszczęcia postępowania, a więc podmiotem wszczynającym jest strona. O ile nie wystąpią przesłanki określone w art. 165a O.p., organ podatkowy nie może ani odmówić wszczęcia postępowania, ani zaniechać jego przeprowadzenia po otrzymaniu żądania. SKO skonkludowało, iż zasada automatycznego wszczęcia postępowania z chwilą złożenia przez stronę żądania doznaje wyjątku, który dotyczy wznowienia postępowania z uwagi na treść art. 243 § 1 O.p. W decyzji wyjaśniono, iż samo złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie "wszczyna" automatycznie postępowania o wznowienie postępowania. Postępowanie w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania może być "wszczęte" na wniosek strony - po zweryfikowaniu dopuszczalności wniosku przez właściwy organ podatkowy. Stwierdzona przez organ niedopuszczalność wniosku (w aspekcie formalnym) skutkuje odmową wznowienia postępowania, natomiast pozytywna weryfikacja - stwierdzenie dopuszczalności - powoduje wszczęcie - wznowienie postępowania. Po wydaniu takiego postępowania następuje merytoryczna ocena co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 lipca 2018 r. I SA/Gd 344/18).

Po analizie stanu faktycznego i prawnego SKO stwierdziło, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a umorzenie wznowionego postępowania pozbawiłoby Skarżących ponownego rozpatrzenia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

W decyzji podkreślono, że Skarżący mylnie utożsamiają złożenie korekty informacji podatkowej z instytucją stwierdzenia nadpłaty. W przypadku podatku od nieruchomości od osób fizycznych zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 2 O.p., tj. z dniem doręczenia decyzji ustalającej jego wysokość. W konsekwencji, kiedy w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego, która z mocy art. 128 O.p. chroniona jest zasadą trwałości, możliwe jest wyłącznie wdrożenie jednego z trybów nadzwyczajnych, zmierzających do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej.

W decyzji wyjaśniono, że Podatnicy nie wskazali, żadnych okoliczności przemawiających za umorzeniem postępowania. W ocenie SKO przekonanie Skarżących, że złożenie korekty informacji podatkowej spowoduje wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty jest błędne.

Na powyższą decyzję Podatnicy, w imieniu których działał pełnomocnik, złożyli do tut. Sądu skargę. Decyzji SKO zarzucono:

1. naruszenie art. 208 § 2 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p., art. 122 O.p., art. 124 O.p. i w konsekwencji art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. poprzez dokonanie przez organ swobodnej oceny w zakresie tego, co stanowi "interes publiczny", podczas gdy przepis art. 208 § 2 O.p. pozwala organowi w ramach przyznanej mu dyskrecjonalnej władzy jedynie do podjęcia decyzji w zakresie umorzenia postępowania, nie oznacza natomiast, że organ ma prawo do swobodnej oceny, co stanowi "interes publiczny",

2. naruszenie art. 254 § 1 O.p. w zw. z art. 6 ust. 6 i 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019r. poz. 1170 t.j., dalej: u.p.o.l.), poprzez brak jego zastosowania w sprawie i niewłaściwe przyjęcie, że umorzenie postępowania, które zostało wznowione na skutek wniosku Skarżących, pozbawiłoby ich ponownego rozpatrzenia sprawy podatkowej, zakończonej ostateczną decyzją, co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy, podczas gdy zgodnie z art. 6 ust. 8 u.p.o.l., jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiło wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub zaistniało zdarzenie, o którym mowa w ust. 3., organ podatkowy dokonuje zmiany decyzji, którą ustalono ten podatek, co oznacza, iż umorzenie postępowania nie pozbawiłoby Skarżących ponownego rozpatrzenia sprawy,

3. naruszenie art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. poprzez dowolne ustalenie, iż w niniejszej sprawie należało odmówić umorzenia postępowania, bowiem zagraża to "interesowi publicznemu", co w konsekwencji skutkowało przekroczeniem granic uznania administracyjnego,

4. naruszenie art. 122 O.p. w związku z art. 187 § 1 O.p. poprzez brak wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy,

5. naruszenie art. 124 O.p. poprzez niedostateczne wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ podatkowy przy rozstrzygnięciu sprawy.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie. Wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowanie według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w sprawie.

Skarżący podkreślili, iż w postępowaniu, nie występują inne strony poza wnioskodawcami, jak również umorzenie postępowania nie zagraża interesowi publicznemu. W konsekwencji według Skarżących organ podatkowy winien był umorzyć postępowanie, zgodnie z wnioskiem.

Skarżący zwrócili uwagę na treść art. 208 § 2 O.p. i stwierdził, że według tego przepisu, uznanie administracyjne dotyczy wyłącznie rozstrzygnięcia o umorzeniu, a nie tego czy występuje przesłanka "interesu publicznego".

Jak podniesiono w skardze, kwestię uznania administracyjnego trafnie określił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lutego 1996r. w sprawie - sygn. akt II SA 2875/95 opubl. w Lex nr 895901, zgodnie z którym "Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny. Musi on wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy".

Zdaniem Podatników treść powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza, że organ administracyjny w ramach uznania administracyjnego ma prawo wyboru czy umorzyć postępowanie, czy też nie, nie może swobodnie oceniać w ramach uznania administracyjnego, co stanowi "interes publiczny." Co więcej, wybór czy wydać decyzję umarzającą postępowanie, czy też nie, nie może być dowolny, ale wynikać z rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, czego organ podatkowy nie dokonał.

Zdaniem Skarżących ich wniosek o umorzenie postępowania został podyktowany błędnie złożonym wnioskiem o wznowienie postępowania, bowiem z treści wniosku wynika, iż zamiarem strony było jedynie złożenie korekt od podatku od nieruchomości za 2020r., które zostały złożone po złożeniu wniosku o umorzenie postępowania w mniejszej sprawie.

Wyjaśniono, że pojęcie "interesu publicznego" jest zwykle związane stricte z kwestią zaległości podatkowych i zwolnienia od ich uiszczania, nie zaś składania korekt w podatku od nieruchomości, co do których złożenia podatnik zawsze ma prawo. Sama omyłka w treści (tak naprawdę pisma przewodniego Podatników, zawierającego korektę w podatku od nieruchomości za 2020r.), nie może przesądzać o tym, iż umorzenie postępowania w sprawie, wpłynie negatywnie na interes państwa, czy też zachwieje poczuciem braku zaufania do organów podatkowych.

Zwracając uwagę na treść art. 6 ust. 8 u.p.o.l. Skarżący podnieśli, iż winna nastąpić zmiana decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za 2020r., w oparciu o art. 254 § 1 O.p. Zdaniem Skarżących umorzenie wznowionego postępowania w sprawie podatku od nieruchomości, nie zagraża interesowi publicznemu, bowiem złożona korekta informacji o wysokości podatku od nieruchomości za 2020r., spowoduje zmianę decyzji ustalającej podatek za 2020r.

Skarżący podkreślili, iż organ naruszył art. 124 O.p., a w konsekwencji art. 187 § 1 i art. 191 O.p., gdyż nie rozpatrzył w całości zebranego materiału dowodowego w sprawie.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Stosownie do postanowień art. 165 § 1 O.p. postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu, z zastrzeżeniem art. 165a O.p. (art. 165 § 3 O.p.).

Według art. 241 § 1 O.p. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Jednocześnie art. 243 § 1 O.p. stanowi, iż w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postepowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 243 § 2 O.p.).

Z uwagi na treść art. 243 § 1 O.p. w przypadku wznowienia postępowania podatkowego nie znajdzie zastosowania art. 165 § 3 O.p. W przypadku złożenia przez stronę wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją, postępowanie składa się z dwóch etapów: etapu wstępnego (tzw. wznowieniowego), w którym bada się czy wniosek o wznowienie spełnia warunki formalne oraz etapu zasadniczego, w trakcie którego organ przystępuje do przeprowadzenia postępowania co do ustalenie przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Stwierdzenie czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy winna być zawarta w decyzji wydanej na podstawie art. 245 O.p.

Jednocześnie zgodnie z treścią art. 208 § 2 O.p. organ podatkowy może umorzyć postepowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi publicznemu.

W realiach rozpoznanej sprawy Skarżący w dniu 18.10.2021r. złożyli wniosek o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego wydaniem prawomocnej decyzji organu z dnia 28 grudnia 2020r. określającej wymiar podatku od nieruchomości za 2020r. Według Podatników wymienione we wniosku nieruchomości zostały nieprawidłowo przyjęte przez organ jako nieruchomości pozostające w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Podatników. Skarżący złożyli korekty oświadczenia o podatku od nieruchomości za 2020 rok.

Po stwierdzeniu, iż wniosek Podatników nie jest dotknięty brakiem formalnym, organ postanowieniem z dnia 15 listopada 2021r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną organu z dnia 28 grudnia 2020r.

Następnie pismem z dnia 30 grudnia 2021r. (data wpływu do organu: 10 stycznia 2021r.) pełnomocnik Podatników cofnął wniosek o wznowienie postępowania oraz wniósł o umorzenie wznowionego postępowania. Skarżący wyjaśnili, iż prawidłowym było złożenie korekty oświadczenia o podatku od nieruchomości za 2020 rok, jednak działaniem błędnym było jednoczesne złożenie wniosku o wznowienie postępowania podatkowego. Zaznaczono, że dla skuteczności uwzględnienia korekty do oświadczenia o podatku od nieruchomości za 2020 rok, konieczne jest cofnięcie wniosku o wznowienie postępowania i jego umorzenie.

Sąd stwierdza, iż ustalenie czy w sprawie wystąpiła czy też nie przesłanka do wznowienia postępowania może nastąpić po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, co wynika wprost z treści art. 243 § 2 O.p. Stwierdzenie czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy, może być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 243 § 1 i 2 O.p. i musi być zawarte w decyzji wydanej na podstawie art. 245 O.p., a nie w decyzji wydanej na podstawie art. 243 § 3 O.p. (podobnie WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 8 czerwca 2015 r. II SA/Bd 275/15).

W piśmie zawierającym cofnięcie wniosku o wznowienie postępowania podatkowego Skarżący w istocie zmierzają do wykazania, iż w rozpoznanej sprawie nie zaistniały przesłanki do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

Sąd zauważ, iż w rozpoznanej sprawie organ wydał postanowienie o wznowieniu postepowania, a zatem efekt ustalenia czy w sprawie wystąpiła czy też nie przesłanka do wznowienia postępowania musi zostać zawarty w decyzji wydanej na podstawie art. 245 O.p. i nie można tego dokonać w postanowieniu o umorzeniu wznowionego postępowania wydanego na zasadzie art. 208 § 2 O.p.

Takie działanie byłoby nie tylko niezgodne z treścią art. 243 § 1 O.p. w zw. z art. 245 O.p. ale ponadto, jak słusznie zauważyły organy, pozbawiałoby Skarżących ponownego rozpatrzenia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W tym kontekście pomimo tego, że wnioskowi Podatników nie sprzeciwiają się inne strony postępowania, organy zasadne przyjęły, iż uwzględnienie wniosku Skarżących w zakresie umorzenia wznowionego postępowania zagrażałoby interesowi publicznemu (art. 208 § 2 O.p.).

Prawidłowo przyjęto, że skoro Podatnicy złożyli wniosek o wznowienie postępowania w trybie nadzwyczajnym oraz korektę informacji podatkowej, w której wskazano inne niż przyjęte w decyzji podatkowej przedmioty opodatkowania, to odstąpienie od merytorycznego rozpatrzenia sprawy sprzeczne byłoby z zasadą zaufania obywateli do organów podatkowych oraz mogłoby naruszyć zasadę praworządności, pozostając sprzecznym z ważnym interesem publicznym.

W rezultacie po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu okoliczności faktycznych sprawy organy doszły do prawidłowego wniosku, iż umorzenie wznowionego postępowania zagraża interesowi publicznemu. Ustalenie powyższe nie ma charakteru dowolnego.

Zwrot "interes publiczny" ma charakter niedookreślony, co stanowi swoistą klauzulę generalną, odsyłającą do systemu ocen pozaprawnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych pojęcie "interes publiczny" to dyrektywa postępowania, nakazująca respektowanie takich wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, równość traktowania osób w podobnej sytuacji, czy realizację zobowiązań podatkowych. Jak prawidłowo uznały organy, przychylenie się do wniosku o umorzenie postępowania jest możliwe wyłącznie w sytuacji ustalenia, że stan faktyczny sprawy należy do wyjątkowych, a więc takich, w których sytuacja strony w sposób oczywisty wymaga, aby interes państwa ustąpił interesowi podatnika, a taka okoliczność nie miała miejsca w rozpoznanej sprawie.

Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu naruszenia art. 254 § 1 O.p. w zw. z art. 6 ust. 6 i 8 u.p.o.l. Sąd zauważa, iż organy nie mogły naruszyć powyższych norm, gdyż nie prowadziły postępowania w trybie art. 254 O.p. Jednocześnie zauważyć należy, iż wymienione normy mogłyby znaleźć zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdyby zmiany okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania podatkowego nastąpiły po doręczeniu tej decyzji (art. 254 § 1 O.p.). Tymczasem z wniosku Podatników o wznowienie postępowania podatkowego wynika, iż okoliczności mające wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego nastąpiły przed dniem doręczenia Podatnikom decyzji z dnia 28 grudnia 2020r., które nastąpiło 31 grudnia 2020r.

Mają powyższe na względzie Sąd, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 329 ze zm.) skargę oddalił.