Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 524/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.145 par.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel Sędzia WSA Ewa Wojtysiak Protokolant starszy sekretarz sądowy [...] po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 października 2020 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie pomocy finansowej w związku z powstaniem szkód w gospodarstwie rolnym w 2017 r., po wznowieniu postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia 24 marca 2020 r. nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz D. K. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z dnia [...] r. o uchyleniu decyzji nr [...] z dnia [...]. oraz odmowie przyznania pomocy finansowej D. K. (zw. dalej: producentem rolnym, stroną bądź skarżącym), który poniósł szkody w uprawach rolnych, lasach lub budynkach służących do prowadzenia przez niego działalności rolniczej, spowodowane wystąpieniem w sierpniu 2017 r. huraganu, deszczu nawalnego lub gradu.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] r. producent złożył w Biurze Powiatu P. ARiMR, wniosek o udzielenie pomocy finansowej jako producentowi rolnemu, który poniósł szkody w uprawach rolnych, lasach lub w budynkach inwentarskich służących do prowadzenia przez niego działalności rolniczej, spowodowane wystąpieniem

w sierpniu 2017 r. huraganu, deszczu nawalnego lub gradu.

Decyzją z dnia [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR

w P. wydał decyzję nr [...] [...] o przyznaniu pomocy

w części w wysokości [...] zł, co stanowiło równowartość [...] euro.

W dniu [...] r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęła decyzja nr [...] Dyrektora Oddziału Terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa (KOWR) w S. z której wynikało, że w dniu [...] r. przyznano producentowi pomoc publiczną o wartości brutto [...] zł stanowiącą równowartość [...] euro, która stanowi pomoc de minimis w rolnictwie.

W dniu [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR postanowieniem z dnia [...] r. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), dalej: "k.p.a.". Organ wskazał, że wydając decyzję z dnia [...] r.

o przyznaniu pomocy de minimis w części, nie posiadał wiedzy o istniejących, istotnych dla sprawy dowodów tzn. decyzji nr [...] wydanej przez KOWR OT S., odebranej przez rolnika w dniu [...] r.

W dniu [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję nr [...] o uchyleniu swojej wcześniejszej decyzji nr [...] oraz o odmowie przyznania pomocy. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ I instancji rozważył przesłanki będące podstawą wznowienia postępowania i ocenił, że z uwagi na przekroczenie przez producenta pułapu 15.000 euro z tytułu dostępnej pomocy de minimis, w wyniku nie wskazania przez stronę wysokości otrzymanej już pomocy z tytułu de minimis, decyzję przyznającą pomoc nr [...] należy uchylić oraz odmówić przyznania pomocy w wyniku przekroczenia limitu de minimis.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją, pismem z dnia [...] r. producent rolny wniósł do Biura Powiatowego w P. odwołanie, zarzucając naruszenie: art. 7 k.p.a., art. 7a w zw. z art. 6 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. oraz art. 7b, 8, 11 oraz 77 k.p.a.

Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją

z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy nakreślił ramy prawne sprawy. Wskazał, iż podstawowym aktem określającym zasady udzielenia pomocy publicznej de minimis w rolnictwie jest rozporządzenie komisji (UE) NR 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym. W dniu 19 marca 2019 r. weszło w życie Rozporządzenie Komisji (UE) 2019/316 z dnia 21 lutego 2019 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1408/2013 w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym. Organ odwoławczy wyjaśnił, że jeżeli decyzja organu administracji publicznej jest wydawana po wejściu w życie zmiany odpowiedniego przepisu, a w nowej ustawie brak jest przepisów przejściowych należy wziąć pod uwagę podstawową zasadę współczesnego prawa intertemporalnego, regułę tempus regit actum oznaczającą, że zdarzenie prawne należy oceniać wedle stanu prawnego obowiązującego w dacie, gdy miało ono miejsce, a bezpośrednie działanie nowego prawa uzależnione jest od wykazania ważnego interesu publicznego (por. wyrok TK z dnia 2 marca 1993 r., sygn. akt K 9/92, OTK 1993).

Organ odwoławczy powołując następnie treść art. 3 ww. rozporządzenia

(w brzemieniu obowiązującym w 2017 roku) wskazał, że całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 15.000 euro w okresie trzech lat podatkowych, przy czym brak jest możliwości przyznania pomocy publicznej w przypadku przekroczenia ww. limitu pomocy de minimis, nawet w odniesieniu do części pomocy nieprzekraczającej wskazanych limitów. Badając czy całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie przekracza 15.000 euro w okresie trzech lat podatkowych, należy wziąć pod uwagę rok w którym beneficjent ubiega się o przyznanie pomocy oraz dwa kolejne lata poprzedzające ten rok.

Organ odwoławczy powołując się na treść art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniach w sprawach dotyczących pomocy publicznej wskazał, że podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy wraz, z wnioskiem o udzielenie pomocy wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis oraz pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat podatkowych, albo oświadczenia o wielkości tej pomocy otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie.

Organ odwoławczy ocenił następnie, czy w sprawie zaistniała wskazana przesłanka wznowienia postępowania. Wskazał, że uchylenie decyzji ostatecznej

z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uwarunkowane jest łącznym spełnieniem następujących warunków: ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy; są nowe; istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej

i nie były znane organowi, który wydał decyzję.

W ocenie organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie wszystkie te przesłanki zostały spełnione kumulatywnie. Okoliczność faktyczną w postaci przekroczenia limitu de minimis przez producenta, organ wysnuł na podstawie nowego dowodu (decyzji Dyrektora KOWR w S., informującej Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, że w dniu [...] r. przyznano stronie pomoc publiczną o wartości brutto [...] zł stanowiącą równowartość [...] EURO, która stanowi pomoc de minimis w rolnictwie), który to dowód istniał w dniu wydawania decyzji (tj. [...] r.), ale nie był znany organowi. Tym samym, w wyniku wyjścia na jaw nowych, istotnych dla sprawy okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji a nieznanych organowi stwierdzono, że do dnia wydania decyzji nr [...] w dniu [...] r., strona otrzymała łącznie [...] euro pomocy z tytułu de minimis (w roku 2015: [...] euro, w roku 2016: [...] euro oraz [...] euro oraz [...] euro, w roku [...] euro). Przy czym kwota [...]euro nie została przez stronę wykazana w oświadczeniu otrzymanej pomocy de minimis, stąd przyznana pomoc przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w decyzji z dnia [...] r. w wysokości [...] euro wraz z kwotą przyznaną stronie do tej daty ([...] euro+ [...] euro) przekracza dopuszczalny limit pomocy de minimis o [...] euro ([...]

Organ odwoławczy przywołał treść art. 3 ust. 7 rozporządzenie komisji (UE) NR 1408/2013 z którego wynikało, że jeżeli z powodu udzielenia nowej pomocy de minimis pułap określony w ust. 2 lub górny limit krajowy, o którym mowa w ust. 3, zostałby przekroczony, nowa pomoc nie może być objęta przepisami niniejszego rozporządzenia. Wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/2013

(w brzmieniu obowiązującym w 2017 r.) uważa się, że całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 15.000 euro w okresie trzech lat podatkowych.

Organ odwoławczy podał, że ww. przepisy nie zezwalają na udzielenie pomocy publicznej w przypadku przekroczenia limitów pomocy de minimis, nawet w odniesieniu do części pomocy nieprzekraczającej tych limitów. Podkreślił, że jeżeli

z powodu udzielenia nowej pomocy de minimis przekroczony zostanie pułap 15.000 euro, to pomocy się nie udziela.

Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy prawne obowiązujące w dacie złożenia wniosku przez rolnika, tj. przepisy rozporządzenia nr 1408/2013 (w brzmieniu obowiązującym w 2017 r.) nie zaś przepisy obowiązujących później. Zdarzenie uprawniające do złożenia przedmiotowego wniosku (wystąpienie szkody w uprawach rolnych, spowodowane wystąpieniem w sierpniu 2017r. huraganu, deszczu nawalnego lub gradu) zostało w istocie rzeczy zrealizowane pod rządami starego prawa, gdyż po dniu [...] r. strona nie wystąpiła z wnioskiem o przyznanie pomocy, a nastąpiła jedynie ponowna weryfikacja tego samego wniosku przez organ, na skutek wyjścia na jaw nowych okoliczności o których organ nie wiedział w dniu wydawania decyzji z dnia [...] r. nr [...] a istotnych z punktu widzenia rozpatrzenia sprawy z tytułu otrzymanej już pomocy de minimis.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy uznał je za nieuzasadnione.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:

- obrazy art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie w toku postępowania wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego tj. powodów dla jakich skarżący i w jakim zakresie świadomie korzystał z pomocy de minimis, przy całkowitym braku poszanowania przez organ administracji interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli w tym samego skarżącego, przede wszystkim pominięciu, iż pomoc udzielana była faktycznie gospodarstwu rolnemu,

- art. 7a poprzez odejście od obowiązku interpretowania wątpliwości co do treści normy prawnej nakładającej na skarżącego obowiązku zwrotu świadczenia,

a tym samym rozstrzyganie wątpliwości na niekorzyść strony, w sytuacji gdy skarżący, nie miał możliwości dokonania weryfikacji na jakim poziome w danym okresie czasu skorzystał z pomocy de mimimis,

- art. 3 ust. 7 rozporządzenia Komisji nr 1408/2013 w brzmieniu określonym na czas rozstrzygania w sprawie polegające na zastosowaniu przepisów odnośnie stanu faktycznego co do którego sam akt prawny tj. przywołane powyżej rozporządzenie Komisji nr 1408/2013 nakazuje stosowanie innych przepisów,

- art. 6 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 roku w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o finansowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym poprzez odejście od obowiązku interpretowania wątpliwości co do treści normy prawnej nakładającej na skarżącego obowiązku zwrotu świadczenia, a tym samym rozstrzyganie wątpliwości na niekorzyść strony.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi

i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] r.

o uchyleniu decyzji nr [...] z dnia [...] r. oraz odmowie przyznania skarżącemu pomocy finansowej jako producentowi rolnemu, który poniósł szkody w uprawach rolnych, lasach lub budynkach służących do prowadzenia przez niego działalności rolniczej, spowodowane wystąpieniem w sierpniu 2017 r. huraganu, deszczu nawalnego lub gradu.

Zaskarżona decyzja zapadła w wyniku wznowienia z urzędu postępowania

w sprawie zakończonej ostateczną decyzją organu I instancji z dnia [...] a dotyczącą przyznania skarżącemu pomocy finansowej w części o wartości

[...] zł (stanowiącej równowartość [...] euro).

Na wstępie wskazać należy, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego w tym podatkowego, jest zasada trwałości decyzji administracyjnej. Zasadę tę ustanawia art. 16 § 1 k.p.a., zgodnie z którym decyzje od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego uchodzi za jedno z kardynalnych założeń całego systemu postępowania administracyjnego.

W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że decyzja organu I instancji

z dnia [...] r. była decyzją ostateczną, kończącą sprawę o przyznanie skarżącemu pomocy finansowej. Jak wynika z akt sprawy, od powyższej decyzji nie zostało wniesione odwołanie.

Przesłanki wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną określa art. 145 k.p.a. W niniejszej sprawie organ oparł wznowienie postępowania na art. 145 pkt 5 k.p.a., tj. wyjściu na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Było to spowodowane otrzymaniem przez organ I instancji - decyzji KOWR z dnia [...] r.

W ocenie Sądu, wznowienie postępowania administracyjnego przez organ

I instancji było prawidłowe.

Wznowienie postępowania daje możliwość ponownego rozpoznania

i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli decyzja ta została wydana w postępowaniu dotkniętym przynajmniej jedną z wad określonych w art. 145 § 1 k.p.a.

Przechodząc do kontroli legalności zaskarżonej decyzji, wskazać należy, że spór sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w wypadku ubiegania się przez rolnika o pomoc finansową, która przekracza limit z art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/2013, tj. 15.000 euro, przy uwzględnieniu wcześniej otrzymanych przez skarżącego kwot pomocy, możliwe jest uzyskanie pomocy w części nieprzekraczającej tego limitu, czy też, tak jak uznały organy, brak jest możliwości uzyskania pomocy, nawet w odniesieniu do części pomocy nieprzekraczającej tego pułapu.

Skarżący zarzuca organowi zaniechanie w toku postępowania podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego tj. powodów dla jakich skarżący i w jakim zakresie świadomie korzystał z pomocy de minimis.

Skarżący podniósł, że nie miał możliwości dokonania weryfikacji na jakim poziomie w danym okresie czasu skorzystał z pomocy de minimis.

W ocenie skarżącego, wszelkie wątpliwości organ rozstrzygnął na jego niekorzyść.

Zdaniem organów, z uwagi na przekroczenie przez skarżącego pułapu 15.000 euro z tytułu dostępnej pomocy de minimis, należy odmówić mu przyznania wnioskowanej pomocy finansowej.

Sąd w zaistniałym sporze rację przyznaje skarżącemu.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1408/2013 (w brzmieniu obowiązującym

w 2017 r.) uważa się, że środki pomocy nie spełniają wszystkich kryteriów określonych w art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r., nr 90, poz. 864/2), dalej: "TFUE" i dlatego są zwolnione z wymogu zgłoszenia przewidzianego w art. 108 ust. 3 TFUE, jeżeli spełniają warunki określone w niniejszym rozporządzeniu.

Stosownie do art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/2013, całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 15.000 euro w okresie trzech lat podatkowych.

Łączna kwota pomocy de minimis przyznanej w okresie trzech lat podatkowych przez państwo członkowskie przedsiębiorstwom prowadzącym działalność w zakresie podstawowej produkcji produktów rolnych nie może przekroczyć górnego limitu krajowego określonego w załączniku (art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 1408/2013). Pomoc de minimis uznaje się za przyznaną w dniu, w którym uzyskuje się prawo otrzymania takiej pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym, niezależnie od terminu wypłacenia pomocy de minimis temu przedsiębiorstwu (art. 3 ust. 4 rozporządzenia nr 1408/2013).

Zgodnie z art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 1408/2013, że jeżeli z powodu udzielenia nowej pomocy de minimis pułap określony w ust. 2 lub górny limit krajowy,

o którym mowa w ust. 3, zostałby przekroczony, nowa pomoc nie może być objęta przepisami niniejszego rozporządzenia.

Na podstawie art. 6 ust. 3 rozporządzenia nr 1408/2013, państwo członkowskie przyznaje nową pomoc de minimis zgodnie z niniejszym rozporządzeniem dopiero po upewnieniu się, że nie podniesie ona całkowitej kwoty pomocy de minimis przyznanej danemu przedsiębiorstwu do poziomu przekraczającego pułap określony w art. 3 ust. 2 i górny limit krajowy, o którym mowa w art. 3 ust. 3, oraz że wszystkie warunki określone w niniejszym rozporządzeniu są przestrzegane.

Wskazać należy, że pomocy de minimis, będąca wsparciem finansowym ze swej definicji nie niesie ryzyka zakłócenia konkurencji na rynku unijnym i nie podlega procedurze notyfikacji. Pomoc ta przyznana jednemu beneficjentowi w okresie 3 lat kalendarzowych nie może przekroczyć ustalonego limitu.

Stosownie do art. 3 ust. 5 rozporządzenia nr 1408/2013 , pułap określony w ust. 2 oraz górny limit krajowy, o którym mowa w ust. 3, stosuje się bez względu na formę

i cel pomocy de minimis, a także bez względu na to, czy pomoc przyznana przez państwo członkowskie jest w całości lub częściowo finansowana z zasobów Unii. Okres trzech lat podatkowych ustala się przez odniesienie do lat obrotowych stosowanych przez przedsiębiorstwo w danym państwie członkowskim. Ponadto okres ten, stosownie do pkt 8 preambuły tego rozporządzenia, należy oceniać w sposób ciągły, co znaczy, że dla każdego przypadku nowej pomocy de minimis należy uwzględnić całkowitą kwotę pomocy de minimis przyznaną w ciągu danego roku podatkowego oraz dwóch poprzedzających lat podatkowych. Ważnym też zastrzeżeniem przy dokonywaniu wykładni celowościowej przyjętych przez prawodawcę unijnego mechanizmów limitujących pomoc de minimis jest treść pkt 13 tejże preambuły, w której wyrażono potrzebę maksymalnego ograniczenia ryzyka przyznania pomocy ponad przyjęte limity. Otóż podstawową dyrektywą w jej przyznawaniu ma być przejrzystość, równe traktowanie i możliwość skutecznego monitorowania – "pomoc przejrzysta". Służyć ma też temu domniemanie, "[...] że tak długo, jak dokładna kwota pomocy jest nieznana lub jeszcze nieznana, państwo członkowskie musi przyjąć, że kwota ta jest równa maksymalnemu poziomowi, aby zagwarantować, że połączenie kilku środków pomocy nie przekroczy pułapu ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu, oraz zastosować zasady dotyczące kumulacji pomocy".

W ocenie Sądu, wielkość przyznanej pomocy rolnikowi nie może doprowadzić do przekroczenia przysługującego mu trzyletniego limitu kwotowego 15.000 euro. Tym samym dopuszczalne będzie przyznanie skarżącemu pomocy finansowej, która będzie mieściła się w tym limicie, przy czym organ winien uwzględnić całkowitą kwotę pomocy de minimis przyznaną w ciągu danego roku podatkowego oraz dwóch poprzedzających lat podatkowych, gdyż zasadniczym celem rozporządzenia nr 1408/2013 jest zakaz przyznawania przez państwo pomocy ponad określoną w nim kwotę. Zarówno z art. 3 ust. 2, jak również z art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 1408/2013 wynika, że górny pułap przyznanej pomocy nie może przekraczać określonej wysokości. Jest to jedyna przeszkoda w uzyskaniu pomocy de minimis. Prawodawca unijny używa bowiem sformułowań "całkowita kwota pomocy" (art. 3 ust. 2) oraz "pułap określony w ust. 2" (art. 3 ust. 7), podając jednocześnie, że nie mogą one przekroczyć określonej kwoty.

Zdaniem Sądu, przemawia to za uznaniem, że w przepisach tych mowa jest

o faktycznie mającej być przyznanej pomocy, nie zaś pomocy jaka byłaby możliwa do przyznania. Za takim rozumieniem omawianej regulacji przemawia także wykładnia historyczna regulacji pomocy de minimis w rolnictwie. W poprzednio obowiązującym rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1535/2007 z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy de minimis w sektorze produkcji rolnej (Dz. Urz. UE.L Nr 337, str. 35 ze zm.), wyraźnie wskazano, że "Jeżeli łączna kwota pomocy przewidziana w ramach środka pomocy przekracza pułap,

o którym mowa w akapicie pierwszym, nie może ona być objęta przepisami niniejszego rozporządzenia, nawet w odniesieniu do części pomocy nieprzekraczającej tego pułapu" (art. 3 ust. 2). Obecnie obowiązujące rozporządzenie nr 1408/2013, zastrzeżenia takiego nie wprowadza. Jest to zasadnicza i wyraźna różnica pomiędzy regulacjami poprzednio i obecnie obowiązującego rozporządzenia. Z powyższego wyprowadzić należy wniosek, że gdyby zamiarem prawodawcy unijnego było zakazanie udzielania pomocy de minimis w przypadku, gdy cała kwota możliwego zwolnienia podatkowego przekracza wartości określone w rozporządzeniu nr 1408/2013, to kwestię tę wyraźnie by uregulował, jak uczynił to w rozporządzeniu nr 1535/2007.

Nie można zatem zasadnie twierdzić, że rozporządzenie nr 1408/2013 wprowadza zakaz udzielania pomocy de minimis do części konkretnego środka pomocy, lecz wymaga ono jedynie, aby pomoc ta nie przekraczała określonej wartości, tj. 15.000 euro.

Wskazać należy, że taką właśnie wykładnię ww. przepisów przeprowadził Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach dotyczących zwolnienia w podatku od czynności cywilnoprawnych (art. 9 pkt 2 p.c.c.) w wyrokach z dnia 21 stycznia 2020 r.

o sygn. akt II FSk 456/18; z dnia 7 lipca 2020 r. o sygn. akt II FSK 930/20; z dnia 21 września 2020 r. o sygn. akt II FSK 1423/18, którą Sąd orzekający w niniejszej sprawie całkowicie podzielił. Dodać należy, że również organ I instancji zastosował taką wykładnię ww. przepisów w decyzji z dnia [...] r, w której przyznał rolnikowi wnioskowaną pomoc do wysokości limitu z art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/2013 i odmówił pomocy w pozostałej części. Dopiero w decyzji z dnia [...] r., wydanej po wznowieniu postępowania, organ I instancji przedstawił inne rozumienie ww. przepisów.

Wskazać należy też, że to organ sam oblicza kwotę pomocy finansowej należnej rolnikowi, który ubiega się o udzielenie tej pomocy na podstawie złożonego wniosku. Wniosek ten składany jest na druku, gdzie rolnik wpisuje w części A jedynie wielkość powierzchni upraw rolnych bez wskazania dokładnej kwoty oczekiwanej pomocy, przy wypełnieniu tabeli zawierającej dane dotychczas udzielonej pomocy de minimis (k.8-2).

W ocenie Sądu, inne rozumienie ww. przepisów wprowadziłoby niesprawiedliwe traktowanie podmiotów, znajdujących się w podobnej sytuacji. Na przykład: w wyniku gradobicia zniszczone zostały uprawy na sąsiednich polach, o takiej samej powierzchni i z takimi samymi uprawami, dwóch rolników. Obaj rolnicy ubiegaliby się o udzielenie pomocy de minimis w maksymalnym zakresie. Jeden z rolników, w roku wystąpienia o pomoc i 2 lat poprzednich, nie uzyskał pomocy de minimis, zatem spełniałby przesłanki z rozporządzenia nr 1408/2013 do jej uzyskania i pomoc taka zostałaby mu przez organ przyznana. Drugi z rolników, w roku wystąpienia o pomoc i 2 lat poprzednich, uzyskał pomoc de minimis w wysokości równoważnej 10 euro, zatem nie mógłby on otrzymać wnioskowanej pomocy, gdyż, według organu, doszłoby do przekroczenia limitu pomocy z art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/2013.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ winien kierować się wykładnią ww. przepisów zaprezentowaną przez Sąd.

Orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne pod adresem [...]

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", uchylił decyzje obu instancji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).

Na rzecz skarżącego zasądzono od organu odwoławczego kwotę [...]zł,

w tym [...] zł tytułem wpisu i [...] zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika.