Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 922/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi Z. i M. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku,


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2005r. Nr [...], działając na postawie art. 158 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził nieważność decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2003r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. i T. C. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego wraz z infrastrukturą techniczną na działce w P. przy ul. [...].

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż organ architektoniczno -budowlany zatwierdził projekt budowlany budynku gospodarczego i udzielił pozwolenia na budowę budynku gospodarczego. Z zatwierdzonej dokumentacji projektowej wynikało natomiast iż projekt dotyczył budynku inwentarskiego, przy czym projekt został opracowany w oparciu o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone dla budynku gospodarczego.

Wojewoda [...] podniósł, iż rozbieżności między tytułem projektu jako "budynku gospodarczego" a jego "zawartością" były widoczne wyraźnie a organ zatwierdzając projekt miał obowiązek zwrócić na nie uwagę, gdyż przepisy techniczne regulujące odległości budynków od studni, czy ujęć wodnych, inaczej traktowały budynki gospodarcze, a inaczej inwentarskie.

Organ wskazał także, iż Burmistrz [...] miał obowiązek, wynikający z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994r. zbadania projektu pod kątem jego zgodności z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wymaganiami ochrony środowiska i przepisami w tym techniczno -budowlanymi.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. i T. C.

W uzasadnieniu zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 61 § 4 w zw. z art. 40 § 3, art. 77 § 1 w zw. z art. 10 § 1, art. 156 § 1 pkt 2, art. 107 § 7 oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez m.in. niezawiadomienie inwestorów o wszczęciu postępowania z

urzędu. Skarżący na poparcie swoich twierdzeń, iż budynek jest pobudowany i wykończony zgodnie z prawem, wskazali na wykonaną przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. kontrolę sanitarno - zdrowotną budynku i posesji, która nie wskazała żadnych naruszeń.

Po rozpoznaniu odwołania M. i T. C., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2003r. Nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji błędnie przeprowadził postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. Według Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego inkryminowaną decyzją Burmistrza Miasta [...] został zatwierdzony projekt budowlany inwentarski, ponieważ istotne znaczenie na fakt, co zwiera dany projekt, a nie jak jest zatytułowany.

Dodatkowo organ uznał, iż nie doszło do naruszenia § 31 ust. 1 pkt. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ przepis ten nie odnosi się do sytuacji zastanej w niniejszej sprawie, tzn. pozwolenia na budowę budynku przy istniejącej już wcześniej studni.

Zdaniem organu odwoławczego nie zostały również naruszone przepisy § 109, 110, 111, 112 w/w rozporządzenia.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli Z. i M. W.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący podnieśli zarzut, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając decyzję, nie poparł jej żadnymi przepisami prawa - co zostało przez Z. i M. W. odebrane jako mataczenie.

Zdaniem skarżących to Wojewoda [...] poprawnie ocenił niniejszą sprawę i wskazał naruszone przepisy przy wydaniu pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł ojej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Mając powyższe na uwadze uznać należy, iż skarga jest zasadna, a podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

W ocenie Sądu kontrolowana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana z oczywistym naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i mogło mieć wpływ na błędną ocenę sprawy w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone przez centralny organ nadzoru budowlanego bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności sprawy. Naruszenie prawa w tym zakresie jest o tyle istotne, iż organ nie czyniąc własnych ustaleń faktycznych, merytorycznie, w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., rozstrzygnął sprawę.

Kontrolowane w postępowaniu nieważnościowym pozwolenie na budowę budynku inwentarskiego zostało wydane w oparciu o ostateczną decyzję o warunkach zabudowy ustalającą możliwość zabudowy danego terenu jedynie budynkiem gospodarczym. Powyższe niewątpliwie narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( t.jedn. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.). Zgodnie z art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r., Nr 80, poz.717 z późn.) decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, co oznacza, iż pozwolenie na budowę nie może przekraczać ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy rozważy czy naruszenie to ma charakter rażący, a zatem czy wypełnia przesłankę art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Wspomnieć należy, iż z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające pogodzić się z wymaganiami praworządności.

W związku z powyższym ustalenia wymaga, czy na danym terenie możliwe było posadowienie w ogóle budynku inwentarskiego. Ponadto należy ustalić czy nie zostały naruszone w sposób rażący przepisy dotyczące ochrony środowiska, zwłaszcza w sytuacji, gdy jak wynika z akt sprawy, sporny obiekt został wybudowany w pobliżu rzeki. Rozważyć należy również , czy niezachowanie odległości pomiędzy budynkiem inwentarskim a istniejącą na sąsiednim terenie studnią oraz budynkiem mieszkalnym rażąco narusza przepisy o warunkach technicznych dotyczących usytuowania obiektu w sytuacji gdy z protokołu oględzin z dnia [...] lutego 2005r. wynikało, iż budynek skarżących posadowiony jest w odległości Im od granicy działki inwestorów, a zatem niezgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz.U. z 2002, Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Nie przesądzając wyniku sprawy uznać należy, iż organ wydając kontrolowaną w tym postępowaniu decyzję powyższej analizy nie przeprowadził, co oznacza, iż wydanie zaskarżonej decyzji zapadło z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a.

Z ww. przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art. 145 § 1 pkt lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) orzekł jak w sentencji.