Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 291/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Beata Blankiewicz- Wóltańska po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi G. Sp. z o. o. w Ł. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Pismem z 30 grudnia 2010 r. (data nadania pocztowego) G. Sp. z o. o. w Ł., (zwana dalej: skarżącą), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej: ARiMR) z [...] lipca 2010 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca wyjaśniła, iż pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. strona skarżąca wezwała ARiMR do usunięcia naruszenia prawa. W październiku i listopadzie 2010 r. skarżąca kontaktowała się telefonicznie z ARiMR uzyskując zapewnienie, iż odpowiedź na wystosowane wezwanie zostanie niezwłocznie udzielona. Mimo to, pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. Agencja poinformowała o negatywnym rozpatrzeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie w piśmie tym znalazło się pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zdaniem skarżącej pouczenie to uznać należy za błędne skoro, organ udzielając odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa po upływie 60 dni od wezwania, informuje stronę o prawie zaskarżenia pisma z dnia [...] lipca 2010r. w terminie 30 dni od dnia doręczenia "niniejszego pisma". Skarżąca stwierdziła, że wskazane wyżej okoliczności świadczą o tym, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez Jej winy.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi wskazując m.in. na wniesienie jej po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że złożenie w niniejszej sprawie skargi nastąpiło z naruszeniem ustawowego terminu.

Z regulacji art. 22 ust. 1, 3 i 4 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich wynika, że w przypadku odmowy przyznania pomocy w ramach działań, co do których pomoc jest przyznawana na podstawie umowy, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.

Art. 53 § 2 p.p.s.a., stanowi natomiast, iż w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Jak wynika z akt sprawy wniosek skarżącej o przyznanie pomocy finansowej ze środków unijnych został rozpatrzony przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poprzez wydanie pisma z [...] lipca 2010 r. Skarżąca pismem z [...] sierpnia 2010 r. (data nadania pocztowego) wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, które to wezwanie zostało przez organ rozpatrzone pismem z [...] grudnia 2010 r.

Wobec udzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcie naruszenia prawa po upływie 60 dni od dnia wniesienia wezwania, które nastąpiło [...] sierpnia 2010 r., przyjąć należy, iż termin do wniesienia skargi, zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., upływał [...] października 2010 r. Wniesiona zatem do Sądu skarga [...] grudnia 2010 r. jest skargą złożoną po upływie terminu.

Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Jednocześnie zgodnie z treścią art. 87 § 1, §2 i §4 ustawy p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Nie stanowią bowiem przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu podnoszone przez skarżącą okoliczności, sprowadzające się do błędnego przez ARiMR pouczenia skarżącej co do przysługujących środków zaskarżenia.

Pismo ARiMR z [...] lipca 2010 r. odmawiające przyznania skarżącej pomocy, na które przysługiwała skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawierało prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wnoszenia środków zaskarżenia (k. 237 akt adm.), z którego skarżąca skorzystała wnosząc w terminie m.in. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Podnieść należy, iż w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że wskazany w art. 53 § 2 p.p.s.a. termin 60 dni liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest ostatecznym terminem do złożenia skargi do sądu administracyjnego, w sytuacji gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie bądź wprawdzie udzielił takiej odpowiedzi, jednakże została ona doręczona stronie już po upływie 60-dniowego terminu liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W uchwale z 2 kwietnia 2007 r. o sygn. akt II OPS 2/07 (pub. ONSAiWSA 2007/3/60, ZNSA 2007/2/83), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż z analizy art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin 60 dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin 30 dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin 60 dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Analogiczne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z 21 maja 2007 r. o sygn. akt II OSK 986/06 (LEX nr 334277) podnosząc, iż przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi; pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 30 dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie), oraz drugi termin, który dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 60 dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia). Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna już bieg drugi z tych terminów, jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin 30-dniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym terminie (60 dni od dnia wniesienia wezwania) powinna być wniesiona skarga.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż pouczenie zawarte w skarżonym piśmie z [...] lipca 2010 r. i powtórzone w piśmie ARiMR z [...] grudnia 2010 r. zgodne było z regulacjami prawnymi odnoszącymi się do trybu i terminu wnoszenia skargi na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej (art. 52 – 53 p.p.s.a.), którym było pismo ARiMR z [...] lipca 2010 r. odmawiające –przyznania pomocy finansowej wobec czego zarzut dotyczący zawarcia w piśmie z [...] grudnia 2010 r. błędnego pouczenia o przysługującej skardze nie mógł zostać przez Sąd uwzględniony.

Nadto zależy zauważyć, iż złożony w sprawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zawiera żadnych innych danych uprawdopodabniających brak zawinienia.

W tej sytuacji, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji