Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 562/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 158 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 maja 2010 r. sygn. akt. II SA/Bd 817/09 o odmowie dokonania wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt. II SA/Bd 817/09 w sprawie ze skargi K.R. na postanowienie Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt. II SA/Bd 817/09 odrzucił skargę K.R. na postanowienie Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości.

W uzasadnieniu w/w postanowienia wskazano, że przyczyną odrzucenia skargi było nieuzupełnienie, w wyznaczonym terminie, braków formalnych skargi przez pełnomocnika skarżącej T.R., który pomimo wezwania nie złożył stosownego dokumentu pełnomocnictwa (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie zwanej "P.p.s.a.").

T.R. pismem z dnia [...] maja 2010 r. złożył wniosek o wykładnię powyższego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 27 maja 2010 r. sygn. akt. II SA/Bd 817/09 odmówił dokonania wykładni w/w postanowienia.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podał, że wykładni wyroku (a z mocy odesłania zawartego w art. 166 Pp.p.s.a. również postanowienia) można dokonać na wniosek strony albo z urzędu, gdy istnieją wątpliwości co do jego treści (art. 158 P.p.s.a.). W związku z powyższym wskazał, że skoro w niniejszej sprawie wniosek o wykładnię orzeczenia nie pochodzi od strony postępowania sądowoadministracyjnego, w ramach którego orzeczenie to zapadło, ale od osoby, która nie wykazała, że jest jej pełnomocnikiem, a Sąd działający z urzędu, nie stwierdził, że wystąpiły w nim wątpliwości, które wymagałyby rozstrzygnięcia, to nie ma podstaw do dokonania jego wykładni.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia T.R. do Naczelnego Sąd Administracyjnego, który występując jako pełnomocnik skarżącej podniósł szereg zarzutów dotyczących prawidłowości postępowania sadowoadministracyjnego prowadzonego pod sygn. akt II SA/Bd 817/09.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 158 P.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Natomiast stosownie do treści art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Na wstępie wyjaśnić należy, że konieczność dokonania wykładni wyroku (postanowienia) zachodzi wówczas, gdy jego treść sformułowana jest w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku. Natomiast wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zamykacze 2006, str. 345).

W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji odmówił dokonania wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt. II SA/Bd 817/09 wskazując, iż wniosek ten nie pochodzi od osoby uprawnionej, natomiast działając z urzędu, nie stwierdził, że wystąpiły w nim wątpliwości, które wymagałyby rozstrzygnięcia.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest to stanowisko prawidłowe, albowiem treść postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt. II SA/Bd 817/09 w kontekście postępowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy względem T.R. w tej sprawie budzi wątpliwości wymagające rozstrzygnięcia.

Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarządzeniem z dnia 10 września 2009 r. wezwał T. R. występującego jako pełnomocnik skarżącej K.R. do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi (karta 1 – akt sądowych). Następnie uznał, że złożona przez niego kserokopia odręcznego pełnomocnictwa siostry – K.R., opatrzonego dopiskiem "za zgodność z oryginałem" i podpisem T. R. (karta 111 – akt sądowych) nie jest dokumentem wystarczającym do uznania go za umocowanym do występowania w jej imieniu, gdyż nie jest on adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym ani doradcą podatkowym, a zatem w świetle art. 37 § 1 P.p.s.a. nie jest osobą upoważnioną do uwierzytelnienia odpisu (kopii) oryginału pełnomocnictwa. Zarządzeniem z dnia 30 grudnia 2009 r. ponownie wezwano T.R. do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenia oryginału pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, albo uwierzytelnionego przez adwokat, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub doradcę podatkowego odpisu pełnomocnictwa (karta 157– akt sądowych). Wezwanie zostało doręczone T.R. w dniu 26 stycznia 2009 r. (karta 162– akt sądowych).

Zauważyć należy, że wprawdzie T.R. w/w wezwania nie wykonał, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nadal traktował go jako pełnomocnika skarżącej, albowiem zawiadomił go o terminie rozprawy (karta 172– akt sądowych), oraz doręczył mu również odpis odpowiedzi na skargę Wojewody Kujawsko-Pomorskiego (karta 193– akt sądowych).

Poza tym, w protokole rozprawy z dnia 23 marca 2010 r. stwierdzono: " za stronę skarżącą nikt się nie stawił, pełnomocnik T.R. o terminie prawidłowo powiadomiony" (karta 182 – akt sądowych).

Następnie, doręczono mu odpis postanowienia z dnia 23 marca 2010 r. wraz z uzasadnianiem (karta 195 – akt sądowych). Ponadto, analiza akt sprawy jednoznacznie wskazuje, że zarówno zawiadomienie o rozprawie, o którym była mowa powyżej, jak i odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt. II SA/Bd 817/09 odrzucającego skargę K.R. na postanowienie Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości, nie zostały odrębnie doręczone skarżącej.

Mając na uwadze powyższe okoliczności nie można zatem podzielić stanowiska Sądu pierwszej instancji, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi konieczność dokonania wykładni w/w orzeczenia, gdyż w świetle okoliczności faktycznych towarzyszący wydaniu tego orzeczenia, jego treść może budzić bardzo poważne wątpliwości.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1

w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.