Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 983/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Z. Kmieciak, po rozpoznaniu w dniu 18 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia organu I instancji w sprawie interpretacji przepisów prawa podatkowego p o s t a n a w i a : 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

We wniosku z dnia 1 marca 2005r., uzupełnionym pismem z dnia 22 marca 2005r. A. J. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. o wydanie interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania przepisów prawa podatkowego.

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. uznał za nieprawidłowe stanowisko podatnika przedstawione we wniosku złożonym w dniu 1 marca 2005r., podnosząc w uzasadnieniu, że w świetle art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r., Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodu z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Oznacza to, że koszt jest wydatkiem i zaliczenie konkretnego wydatku do kosztów uzyskania przychodów uzależnione jest od wykazania bezpośredniego związku wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz że ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Ciężar udowodnienia powyższych okoliczności spoczywa na podatniku.

W zażaleniu na powyższe postanowienie podatnik podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniósł o jego uchylenie w całości.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działając na podstawie art. 14b § 5 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60) odmówił uchylenia zaskarżonego postanowienia podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. Dodatkowo podkreślił, powołując się na ugruntowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, że ustalając koszty uzyskania przychodów, każdy wydatek – poza wyraźnie wskazanym w ustawie- wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego związku z przychodami oraz racjonalności działania dla osiągnięcia przychodu.

Zgodnie z udzielonym pouczeniem skarżący od powyższej decyzji wniósł do sądu administracyjnego skargę, w której podnosząc zarzut naruszenia art. 122 i art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60) oraz art. 22 i 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Na wstępie niniejszych rozważań należy podnieść, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Zgodnie bowiem z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 powołanej ustawy). Jeżeli zaś ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 powołanej ustawy). W przypadku natomiast innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3 nie ma wówczas zastosowania (art. 52 § 4 powołanej ustawy).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, wydaną na skutek wniesienia przez skarżącego zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania przepisów prawa podatkowego.

Procedura udzielania pisemnej interpretacji w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach podatników została uregulowana w przepisach art. 14a - 14d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60). Podstawą zaś wydania zaskarżonej decyzji jest art. 14b § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że organ odwoławczy w drodze decyzji zmienia albo uchyla postanowienie, o którym mowa w art. 14a § 4 jeżeli uzna, że zażalenie wniesione przez podatnika, płatnika lub inkasenta zasługuje na uwzględnienie. Przytoczony przepis przewiduje zatem tryb uchylenia lub zamiany postanowień zawierających interpretację uruchamiany na skutek zaskarżenia postanowienia zawierającego interpretację przez adresata tego aktu. Fakt wszczęcia postępowania w wyniku wniesienia zażalenia wskazuje na to, że jest to postępowanie o charakterze odwoławczym (zażaleniowym), jednakże brak jakiegokolwiek odesłania do przepisów Działu IV Ordynacji podatkowej powoduje, że zażalenie to nie jest tym samym środkiem prawnym, o którym mowa w rozdziale 16 Działu IV Ordynacji podatkowej. O charakterze postępowania wszczętego na skutek wniesienia zażalenia nie przesądza również przyznanie w art. 14b § 5 Ordynacji podatkowej kompetencji do uchylenia lub zmiany postanowienia "organowi odwoławczemu". Posłużenie się przez ustawodawcę nazwą "organ odwoławczy" daje natomiast podstawę do stwierdzenia, że właściwym w sprawie zmiany lub uchylenia interpretacji jest organ odwoławczy w rozumieniu art. 13 § 1 Ordynacji podatkowej.

Z uwagi jednak na fakt, że ustawodawca nie przewidział w przepisach Ordynacji podatkowej wyjątku od zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego (art. 127 Ordynacji podatkowej) należy stwierdzić, że przepis art. 220 Ordynacji podatkowej stosuje się wprost. Zatem decyzja "organu odwoławczego" w istocie - Dyrektora Izby Skarbowej wydana na skutek zażalenia jest decyzją wydaną przez organ pierwszej instancji. Strona natomiast przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego musi wyczerpać środki zaskarżenia przysługujące jej w toku postępowania administracyjnego. Skarga wniesiona przez skarżącego jest zatem niedopuszczalna i podlega odrzuceniu z powodu niewyczerpania przysługujących środków zaskarżenia.

Dodatkowo należy zauważyć, że stanowiska w zakresie niedopuszczalności niniejszej skargi nie zmienia również fakt błędnego pouczenia, zawartego w treści zaskarżonej decyzji. Wprawdzie przepis art. 214 Ordynacji podatkowej stanowi, że nie może szkodzić stronie błędne pouczenie w decyzji, co do prawa odwołania, wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia, to nie znajduje on zastosowania w postępowaniu przed sądem administracyjnym, ponieważ dotyczy wyłącznie postępowania podatkowego. Powołany przepis nie przyznaje jednak stronie specjalnych uprawnień naruszających ustalone przepisami prawa zasady postępowania, kreując dopuszczalność skargi w sytuacji, gdy ustawodawca nie przyznaje stronie takich uprawnień.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę jako niedopuszczalną. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 lit.a powołanej ustawy.