Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 967/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 25, art. 26 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 24 października 2013 r. sygn. akt III SA/Wr 737/13 w sprawie ze skargi J. K. na informację Zarządu Województwa D. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskie 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. K. na rzecz Zarządu Województwa D. 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z 24 października 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 737/13, na podstawie art. 30 c ust. 3 pkt. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( Dz. U. Nr 84 poz. 712 ze zm., dalej: u.z.p.p.r.), oddalił skargę J. K. na pismo Zarządu Województwa D. z [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy:

J. K., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą T. z siedzibą w S. (dalej: wnioskodawca, skarżący), złożył wniosek o dofinansowanie projektu: "Wykorzystanie zasobów geotermalnych S. do produkcji energii cieplnej przez przedsiębiorstwo T." w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa D. na lata 2007-2013 (RPO WD); Priorytet: 5. Regionalna infrastruktura energetyczna przyjazna środowisku (Energetyka)"; Działanie: 5.1. "Odnawialne źródła energii".

D. Instytucja Pośrednicząca pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...], poinformowała wnioskodawcę, że wniosek wpisano na "Listę projektów nierekomendowanych do dofinansowania (I etap oceny)" z powodu niespełniania kluczowego kryterium oceny merytorycznej "Sytuacja finansowa Wnioskodawcy", uzyskując łącznie 4 punkty w ramach kryteriów merytorycznych. W uzasadnieniu oceny powołano się na opinie dwóch niezależnych ekspertów, którzy zgodnie wskazali, że z uwagi na krótki okres działalności wnioskodawcy (data rozpoczęcia działalności 18 marca 2013 r., a 21 marca 2013 r. złożenia wniosku o dofinansowanie), nie posiada on żadnej historii finansowej, doświadczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej i w związku z tym zysków, z których mógłby realizować wnioskowaną inwestycję. Z dołączonej do wniosku umowy pożyczki z D. Sp. z o.o., stanowiącej źródło finansowania inwestycji, która opiewa na kwotę 2,5 mln EURO, wynika, że D. Sp. z o.o. ma siedzibę i prowadzi działalność gospodarczą w Danii. Jak podkreślili obydwaj eksperci, z uwagi na to, że spółka ta nie jest podmiotem użyteczności publicznej, należy udokumentować posiadaną przez nią zdolność udzielenia pożyczki, bowiem sam fakt, że pożyczkodawcą jest podmiot zagraniczny nie jest gwarantuje tego, że posiada środki na realizację projektu. Po wezwaniu do złożenia wyjaśnień w zakresie posiadania przez D. Sp. z o.o. środków finansowych, a także o wyjaśnienie, kto reprezentuje i kto jest właścicielem tej spółki, wnioskodawca w dniu 3 czerwca 2013 r. wskazał, że właścicielem firmy DA. Sp. z o.o. V. N., reprezentujący spółkę. Jest on też głównym udziałowcem i właścicielem holdingu składającego się z dwóch firm przewozowych: [...] oraz z trzech biur podróży: [...] oraz, że pożyczkodawca odmówił podania danych finansowych firmy twierdząc, że zgodnie z prawem duńskim są to informacje poufne, które nie mogą być przekazywane na zewnętrz. W Danii otrzymuje je jedynie urząd skarbowy. Pierwszy z ekspertów nie dał temu wiary, wskazując że w świetle złożonych wyjaśnień nie może uznać posiadania przez wnioskodawcę środków finansowych na realizację projektu. Zdaniem eksperta byłoby to sprzeczne z zasadami działania wolnego rynku i ograniczałaby spółce zarządzanie swoimi danymi. W tym zakresie obydwaj eksperci uznali, że właściciel firmy D. Sp. z o.o. swobodnie dysponuje danymi spółki i mógłby udowodnić, że posiada środki na udzielenie pożyczki, np. poprzez wydanie zaświadczenia banku o posiadanych środkach pieniężnych na koncie. Podkreślili, że środki finansowe na projekt pochodzą w całości od D. Sp. z o.o., która de facto będzie realizowała finansowo projekt. Wnioskodawca nie włoży w realizację projektu żadnych zasobów własnych, ani nawet aportu. Projekt będzie bowiem realizowany na działce nr 88/1 znajdującej się na ul. 11 Listopada 18 w S., tj. na gruncie będącym własnością D. Sp. z. o. o., która w głównej mierze ma być odbiorcą energii wytworzonej przez wnioskodawcę. Skoro zatem wnioskodawca nie wniesie żadnych środków finansowych i innych własnych zasobów na realizację projektu, zasadne jest udowodnienie przez firmę D., że posiada środki na realizację projektu. W przeciwnym razie zdaniem ekspertów sytuacja finansowa wnioskodawcy nie gwarantuje możliwości realizacji inwestycji.

Opierając się o powyższe D. Instytucja Pośrednicząca pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] poinformowała wnioskodawcę, że nie spełnił wskazanego kryterium oceny merytorycznej.

Po rozpatrzeniu odwołania Instytucja Zarządzająca [...] w dniu [...] września 2013 r., pismem nr [...] rozstrzygnęła negatywnie odwołanie spółki. W uzasadnieniu stwierdzono, że na podstawie przedłożonych dokumentów dot. zdolności płatniczej spółki załączona umowa pożyczki nie może być uznana za dokument uprawdopodabniający posiadanie przez wnioskodawcę środków pieniężnych na realizację projektu.

Instytucja Zarządzająca podkreśliła, że wnioskodawca przystępujący do konkursu musi być przygotowany do realizacji projektu prawnie, organizacyjnie i finansowo. Zgodnie z "Wytycznymi dla Wnioskodawców w RPO WD na lata 2007-2013 Priorytet 5: Regionalna infrastruktura energetyczno przyjazna środowisku "Energetyka" Działanie 5.1: "Odnawialne źródła energii" (pkt 2.7.1, str. 24) Źródła finansowania projektu" - "Wnioskodawca może również finansować projekt z innych źródeł, np. (...) pożyczka od udziałowców, pożyczka od osób fizycznych lub innych przedsiębiorstw. Dokumenty te brane są pod uwagę przy ocenie przez Komisję Oceny Projektów (KOP) kryterium "Sytuacja finansowa Wnioskodawcy". Ich przedłożenie nie jest jednoznaczne ze spełnieniem tego kryterium. Jedną z form finansowania projektu może być, jak słusznie podniósł wnioskodawca, pożyczka od osoby fizycznej lub podmiotu zewnętrznego. Jednak samo przedstawienie dokumentu umowy pożyczki, bez analizy dokumentacji obrazującej sytuację finansową pożyczkodawcy, nie daje możliwości weryfikacji zdolności finansowej wnioskodawcy.

Według IZ RPO WD projekt charakteryzuje się dużą wartością wydatków kwalifikowanych. Stąd wnioskodawca powinien był dołożyć wszelkiej staranności, aby przedstawić sytuację finansową pożyczkodawcy. Podkreślono, że wnioskodawca ubiega się o wsparcie ze środków publicznych przekraczające 4,6 mln zł, wspierając się jedynie umową pożyczki, wystawioną przez firmę, której sytuacja finansowa nie może zostać zweryfikowana w oparciu o przedstawioną dokumentację. Kondycja finansowa firmy T. J. K. jest zatem wyjaśniana za pomocą nieznanej sytuacji finansowej innej firmy, czyli D. Sp. z o.o. Przyjęcie rozwiązania, iż sytuacja wnioskodawcy gwarantuje realizację projektu doprowadziłoby do zanegowania istoty omawianego kryterium, tj. weryfikacji zdolności finansowej wnioskodawców z uwagi na ich kondycję ekonomiczną. Doprowadziłoby to do sytuacji, w której każda firma mogłaby przedstawić, z powodu niedostarczenia przez wnioskodawcę odpowiednich dokumentów, umowę pożyczki z jakąkolwiek firmą i otrzymać dofinansowanie. Niemożliwe jest więc dokonanie pozytywnej oceny spełnienia kryterium i udzielenie pozytywnej odpowiedzi na pytanie: "Czy sytuacja finansowa Wnioskodawcy gwarantuję możliwość realizacji projektu ?"

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem wskazanym na wstępie, skargę oddalił, wskazują, że rozstrzygnięcie sporu skarżącego z Instytucją Zarządzającą w okolicznościach rozpoznawanej sprawy w istocie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy zaistniały przesłanki do negatywnej oceny merytorycznej przedłożonego projektu z uwagi na to, że nie zostało spełnione kryterium oceny merytorycznej projektu, a mianowicie: Sekcja 1. "Zdolność finansowa, operacyjna (instytucjonalna) Logika interwencji projektu" - Kryterium nr 1: "Sytuacja finansowa wnioskodawcy" Czy sytuacja finansowa wnioskodawcy gwarantuje realizację projektu? U podstaw niespełnienia kryterium oceny merytorycznej, wytkniętego zgodnie przez obydwu oceniających projekt niezależnych ekspertów, leży brak gwarancji sfinansowania projektu przez wnioskodawcę.

W ocenie Sądu pierwszej instancji ocena merytoryczna była dokonywana zgodnie z ustalonymi kryteriami oraz zgodnie z przepisami powszechnie obowiązującego prawa polskiego i unijnego. Bezzasadny jest więc zarzut skarżącego, że działania organów orzekających w rozpatrywanej sprawie były sprzeczne z "Wytycznymi dla Wnioskodawców w RPO WD na lata 2007-2013 Priorytet 5: Regionalna infrastruktura energetyczno przyjazna środowisku "Energetyka" Działanie 5.1: " Odnawialne źródła energii" (pkt 2.7.1, str. 24) Źródła finansowania projektu".

Sąd stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z art. 25 u.z.p.p.r. Procedurę konkursową przeprowadzono zgodnie z obowiązującymi przepisami. W postępowaniu uwzględniono zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach danego programu oraz zapewniono przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Biorąc to pod uwagę zażądano na etapie postępowania weryfikacyjnego uzupełnienia treści wniosku o dokumenty, które uwiarygodniłyby zdolność pożyczkową D. sp. z o.o., niezbędne do oceny zdolności finansowej wnioskodawcy do realizacji projektu. W tej kwestii nie ma znaczenia podnoszony przez skarżącego fakt refundacji środków, czyli ich przelanie dopiero po sprawdzeniu, czy wydatkowano je zgodnie z projektem. Istotą procedury konkursowej jest bowiem ocena gotowego projektu, także pod względem zabezpieczenia finansowego, bez możliwości jego weryfikacji, jeśli szczególna regulacja nie stanowi inaczej. Wynika to z powołanych "Wytycznych dla wnioskodawców w Ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa D. na lata 2007 – 2013", wydanych przez D. Instytucję Pośredniczącą.

Odnosząc się do kwestii merytorycznych, WSA podkreślił, że stanowisko organów orzekających, oparte o opinie niezależnych ekspertów zostało prawidłowo uzasadnione. Instytucja Zarządzająca postąpiła zgodnie z art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r., zobowiązującym ją do uwzględniania zasady – w tym również poprzez zamieszczenie odpowiedniego uzasadnienia wyników oceny projektu w informacji o wynikach tej oceny adresowanej do wnioskodawcy (art. 30 b ust. 1 ustawy). Uwzględnienie elementów projektu uzupełnionych przez skarżącego na etapie odwoławczym oraz na etapie ponownego rozpatrywania sprawy stanowiłoby naruszenie powołanego przepisu. Procedura konkursowa, stosowana przy rozpatrywaniu wniosków w ramach regionalnego programu operacyjnego, wymaga bowiem, aby projekt był kompletny, zawierał wszystkie wymagane elementy treści i spełniał wszystkie kryteria merytoryczne określone w przepisach RPO, regulujących przyznawanie środków w trybie konkursowym. Dopuszczalne jest jedynie uzupełnienie braków o charakterze formalnym.

Z uwagi na to, że skarżący nie wskazał wpływu naruszenia terminu do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia na jego treść Sąd uznał, że naruszenie to jest nieistotne.

Jan K. zaskarżył powyższy wyrok, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. przez uznanie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób nienaruszający prawa, podczas gdy w sprawie nie zachodziły podstawy do odmowy podpisania umowy o dofinansowanie, a błędna ocena wynika z nieuwzględniania i nienależytego odniesienia się w trakcie postępowania do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącego, a nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny nie omówił tego w sposób dostateczny w treści wyroku.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie wyjaśnić należy, że z przepisów art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, iż postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołane wniesioną skargą kasacyjną nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest, bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej i stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych w przywołanym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

W rozpoznawanej sprawie, skarga kasacyjna oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji strona skarżąca sformułowała jednie zarzut naruszenia przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 30c ust. 3 pkt ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Ze sposobu, w jaki zarzuty te zostały sformułowane oraz ich uzasadnienia wynika, że skarżący kwestionuje prawidłowość orzeczenia z uwagi na brak ustosunkowania się Sądu pierwszej instancji do wszystkich zawartych w skardze zarzutów. Strona podnosi, że analiza tych zarzutów powinna prowadzić do wniosku, że procedura konkursowa i rozstrzygniecie protestu zostały przeprowadzone niezgodnie z treścią Kryteriów wyboru operacji finansowych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa D. na lata 2007-2013. Dalej wywodziła, iż jej sytuacja finansowa zapewnia pewną i bezpieczną realizację projektu. Nadto Sąd pominął inne zarzuty związane z potwierdzeniem możliwości finansowania projektu dotyczących późniejszego wykorzystania energii, a także dokonanych dotychczas prac, mających na celu rozpoczęcie jego realizacji. W ocenie autora skargi kasacyjnej nie jest zasadne wymaganie od wnioskodawcy, aby przedkładał dokumenty na okoliczność udokumentowania zdolności udzielenia pożyczki przez inny podmiot. W tej sytuacji doszło do naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowa analiza zebranej dokumentacji winna prowadzić do wniosku, że skarżący posiadał środki na realizację projektu.

Przechodząc do oceny tego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku, a mianowicie: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Stanowiąc integralną część rozstrzygnięcia sądowego, uzasadnienie realizuje więc istotne, przypisane mu funkcje, zwłaszcza zaś funkcję perswazyjną oraz funkcję kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia.

Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie wyroku powinno być więc tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne albo niezgodne z prawem, a zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony w sytuacji, gdy Sąd I instancji nie wyjaśni w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. np. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/09; wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 1067/11).

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku wynika, że odpowiada on przedstawionym wyżej wymogom. Uzasadnienie wyroku w dostatecznym stopniu wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia koncentrując się na zasadniczej dla niniejszej sprawy kwestii braku gwarancji finansowania projektu przez wnioskodawcę. Sąd jednoznacznie wskazał, że wnioskodawca zamierza finansować realizacje projektu z pożyczki zaciągniętej od spółki D, która nie jest instytucją finansową i której zdolności pożyczkowej nie można było zweryfikować na podstawie danych przedstawionych przez wnioskodawcę. Sąd dodał, że ocena merytoryczna była dokonywana zgodnie z "Wytycznymi dla Wnioskodawców w RPO WD na lata 2007-2013 Priorytet 5:Regionalna infrastruktura energetyczna przyjazna środowisku "Energetyka" Działanie 5.1: "Odnawialne źródła energii (pkt 2.7.1. str 24) Źródła finansowania projektu". Nadto Sąd podkreślił, że na etapie postępowania weryfikacyjnego zażądano uzupełnienia treści wniosku o dokumenty, które uwiarygodniałyby zdolność pożyczkową D. sp. z o.o., niezbędne dla oceny zdolności finansowej wnioskodawcy realizacji projektu. W tej kwestii, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, nie ma znaczenia podnoszony przez skarżącego zarzut dotyczący refundacji środków, bowiem istotą procedury konkursowej jest ocena gotowego projektu, także pod względem zabezpieczenia finansowego, bez możliwości jego weryfikacji, jeśli szczególna regulacja nie stanowi inaczej. Sąd również zauważył, że uwzględnienie elementów projektu uzupełnionych przez skarżącego na etapie odwoławczym oraz na etapie ponownego rozpoznania sprawy stanowiłoby naruszenie przepisu art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Bowiem procedura konkursowa, wymaga aby projekt był kompletny i zawierał wszystkie wymagane elementy treści oraz spełniał wszystkie kryteria merytoryczne określone w przepisach PRO, regulujących przyznawanie środków pomocy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w motywach pisemnych orzeczenia WSA we W. ustosunkował się do zarzutów strony skarżącej. Natomiast okoliczność, że Sąd pierwszej instancji zajął odmienne stanowisko od prezentowanego przez stronę nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym. Polemika z merytorycznym stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarta w skardze kasacyjnej, nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W ramach tej podstawy prawnej Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony jedynie do badania kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia z wymogami wynikającymi z omawianej normy prawnej, nie może natomiast badać zasadności przyjętej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Dodatkowo należy zauważyć, że polemika z merytorycznym rozstrzygnięciem Sądu pierwszej wskazuje, że motywy tego rozstrzygnięcia były zrozumiałe dla autora skargi kasacyjnej.

W osnowie skargi kasacyjnej strona skarżąca zarzuciła WSA we W. także naruszenie art. 3, 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Oceniając powyższe zarzuty, należy wskazać, że w przepisie art. 3 p.p.s.a. postanowiono, że sądy administracyjne sprawują kontrole administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (§ 1), a także określono zakres tej kontroli, wymieniając katalog aktów i czynności organów administracji publicznej podlegających tej kontroli (§ 2 i § 3). Są to zatem przepisy określające zakres przedmiotowy postępowania przed sądami administracyjnymi. Naruszenie ich przez sąd administracyjny może mieć miejsce w przypadku, gdyby sąd mimo ciążącego na nim obowiązku, uchylił się od rozpoznania sprawy. Taki zarzut jest oczywiście nieuzasadniony, ponieważ Sąd pierwszej instancji dokonał oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Natomiast przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a, nie mógł mieć w sprawie w ogóle zastosowania, ponieważ dotyczy on możliwości orzeczniczych sądu administracyjnego w stosunku do decyzji i postanowień.

W sytuacji nieuwzględnienia ww. zarzutów naruszenia przepisów procesowych, niezasadny staje się zarzut naruszenia art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.