Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 612/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia del. WSA Teresa Cisyk Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi E. O. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w K. nakazał opróżnienie lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. A przez E. O. oraz pozostałe osoby zamieszkały w tym lokalu.

W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 95 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) oraz § 13 pkt 3 i § 14 okt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz.U. Nr 105, poz. 884).

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że E. O. jest córką zmarłego emeryta Komendy Miejskiej Policji w K. i zamieszkuje w lokalu mieszkalnym położonym w K. przy ul. A, będącym w dyspozycji Komendy Miejskiej Policji w K., bez tytułu prawnego.

Decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. uchylono powyższą decyzję organu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że uchylone rozstrzygnięcie nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., gdyż organ I instancji pominął uzasadnienie prawne, dokonał jedynie opisu stanu faktycznego, którego w żaden sposób nie dopasował do rozstrzygnięcia zawartego w części dyspozytywnej decyzji.

Wobec powyższego organ I instancji ponownie wszczął postępowanie o opróżnienie lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. A, a następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] nakazał opróżnienie przedmiotowego lokalu mieszkalnego przez E. O. oraz pozostałe osoby zamieszkałe w tym lokalu.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że przedmiotowy lokal decyzją z dnia [...] r. został przydzielony funkcjonariuszowi M. K.. Funkcjonariusz ten zmarł w dniu [...] r., a pismem z dnia [...] r. córka zmarłego – E. O. wystąpiła o uregulowanie stanu prawnego wspomnianej nieruchomości. Ustalono, że E. O. zamieszkuje w lokalu położonym w K. przy ul. A od [...] r., natomiast jej mąż – A. O. w latach [...] – [...] posiadał lokal mieszkalny usytuowany w K. przy ul. B i nie zamieszkiwał w mieszkaniu położonym przy ul. A (zameldował się w nim dopiero po zdaniu - protokołem zdawczo-odbiorczym z dnia [...] r. - mieszkania przy ul. B).

Dalej organ I instancji wskazał, że E. O. nie posiada uprawnień do zajmowanego lokalu wynikających z ustawy z dnia 18 lutego 1994 r.

o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz.U. z 2004 r., Nr 8 poz. 67 ze zm.). W tym stanie rzeczy, a także mając na uwadze treść § 9 w zw. z § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, którego przepisy umożliwiają, aby po śmierci funkcjonariusza, w lokalu który był mu przydzielony, pozostały – do czasu uzyskania lub nabycia innego lokalu mieszkalnego lub domu - jedynie osoby uprawnione na postawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin organ I instancji stwierdził, że brak jest podstaw faktycznych i prawnych do pozostawania E. O. w lokalu przy ul. A. Nadmieniono także, że strona nie spełnia warunków określonych w § 1 wspomnianego rozporządzenia, gdyż nie pozostaje pod opieką lub na utrzymaniu funkcjonariusza lub jego żony, jako dziecko do 25 roku życia. Wskazano również, że mąż E. O. zbył prawo do lokalu mieszkalnego zaspokajającego jej potrzeby mieszkaniowe (art. 95 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji).

W odwołaniu od powyższej decyzji E. O. podniosła, że poza przedmiotowym lokalem, w którym aktualnie zamieszkuje wraz z rodziną nie posiada żadnego innego mieszkania. Odwołująca się oświadczyła także, iż zamieszkiwała w tym lokalu wraz z rodzicami (którzy z uwagi na stan zdrowia wymagali opieki) przez całe życie, a od urodzenia mieszka w nim także jej [...]-letni syn i zaakcentowała, iż "według prawa lokalowego dzieci jako osoby najbliższe mają prawo do dziedziczenia mieszkania po zmarłych rodzicach", a według informacji otrzymanej z Urzędu Miasta, dzieci zmarłych emerytów Policji otrzymują przydziały na zajmowane uprzednio przez wstępnych lokale.

Strona odniosła się także do argumentacji organu I instancji, który motywując swoje rozstrzygnięcie wskazał m.in., że mąż strony zbył prawo do lokalu mieszkalnego. W tym kontekście E. O. podkreśliła na wstępie, że art. 95 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, na który powołano się w decyzji organu I instancji stanowi, iż można odmówić przydziału lokalu na rzecz konkretnej osoby, w razie zbycia przez nią lub jej małżonka domu, odrębnej własności lokalu lub prawa do spółdzielczego własnościowego lokalu mieszkalnego. Dalej strona wyjaśniła, że jej mąż posiadał prawo do lokalu komunalnego położonego w K., przy ul. B, które należało do Gminy K.. Strona nie posiadała jednak żadnych praw do tego lokalu i nigdy w nim nie zamieszkiwała ani nie była w nim zameldowana, a zatem bezpodstawne jest twierdzenie organu I instancji, że lokal ten zaspokajał jej potrzeby mieszkaniowe. E. O. podniosła również w odwołaniu, że skoro nie został jej przydzielony przez gminę inny lokal, nie posiada prawa do lokalu spółdzielczego, odrębnej własności lokalu lub też domu, to nie można twierdzić, że zamieszkiwany obecnie lokal zajmuje bez podstawy prawnej. Strona zaakcentowała także, iż w przedmiotowym lokalu zamieszkuje od urodzenia jej niepełnoletni syn, co stanowi istotną okoliczność, całkowicie pominiętą przez organ I instancji.

[...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał stan faktyczny sprawy, a następnie przywołał treść art. 97 ust. 5 ustawy o Policji i wskazał, że przepisem wykonawczym regulującym opróżnianie mieszkań jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, które w sposób jednoznaczny i wyczerpujący wskazuje zarówno osoby uprawnione do otrzymania lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Policji, jak i krąg osób oraz okoliczności skutkujące obowiązkiem opróżnienia takiego lokalu.

Organ II instancji wskazał, że E. O. jako córka zmarłego funkcjonariusza Policji zajmuje lokal mieszkalny położony w K. przy ul. A, który został przydzielony jej ojcu przez organ Policji. Dalej przytoczono treść art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, zgodnie z którym prawo do lokalu mieszkalnego przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach i rencistach i wskazano, że z akt sprawy nie wynika, aby stronie przysługiwało uprawnienie do policyjnej renty rodzinnej, warunkujące prawo do lokalu mieszkalnego, pozostającego w dyspozycji organów Policji. Organ II instancji podkreślił również, że wobec kategorycznej treści art. 29 ust. 2 powołanej powyżej ustawy, kwestia uprawnień męża E. O. do lokalu położonego w K. przy ul. B pozostaje bez znaczenia dla sprawy, gdyż wspomniany przepis nie wymienia w ogóle "osób trzecich", do których należałoby zaliczyć małżonka strony.

W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, E. O., podniosła ponownie argumenty wskazane w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżąca zaakcentowała, że całe życie zamieszkiwała i była zameldowana w przedmiotowym lokalu wraz z rodzicami. Aktualnie w tymże lokalu (który stanowi własność gminy, ale pozostaje w dyspozycji Komendy Miejskiej Policji w K.) poza stroną zamieszkuje i jest zameldowany (od urodzenia) [...]-letni syn skarżącej oraz małżonek strony (od [...] r.). Dalej skarżąca wyjaśniła, że jej mąż był najemcą (składającego się z jednego pokoju i kuchni) lokalu położonego w K. przy ul. B, które w żaden sposób nie mogło zaspokoić potrzeb mieszkaniowych trzyosobowej rodziny. Małżonek strony, jeszcze za życia teścia, oddał wspomniane mieszkanie gminie, gdyż po śmierci matki skarżącej brakowało środków na utrzymywanie dwóch mieszkań, a zaoszczędzone w ten sposób kwoty rodzina zamierzała wydatkować na wykup mieszkania, na który ojciec skarżącej uzyskał zgodę.

Skarżąca opisała także szczegółowo zły stan zdrowia swoich rodziców, wykazując, że wymagali oni bezwzględnie stałej opieki córki. Wyjaśniła również, że rodzina przez kilkanaście lat dążyła do uregulowania sytuacji mieszkaniowej – po długim staraniach uzyskano zgodę Komendanta Miejskiego Policji w K. na wykup mieszkania (który nie doszedł skutku z uwagi na fakt, iż wymagało to zgromadzenia nierealnej dla rodziny kwoty [...] tys. zł), a następnie podjęto próbę zamiany obu mieszkań (Komendant Miejski Policji wyraził zgodę, jednakże Urząd Miejski uzależniał akceptację takiego rozwiązania od przekazania gminie obydwu mieszkań).

Skarżąca zaakcentowała także, iż oddanie mieszkania przez jej męża, która to okoliczność wydaje się główną przesłanką wydania zaskarżonej decyzji, nie może być istotne dla sprawy w sytuacji, gdy strona nie miała żadnego prawa do lokalu zajmowanego przez męża, nigdy w nim nie zamieszkiwała, gdyż całe życie była zameldowana i przebywała w mieszkaniu rodziców, którym zapewniała stałą opiekę.

W konkluzji skargi skarżąca podniosła, że przedmiotowy lokal (opłacany regularnie) jest jedynym mieszkaniem rodziny, z którego strona wraz z mężem i synem nie ma się gdzie wyprowadzić.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej. Obejmuje ona zarówno przestrzeganie przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych.

Jak wynika z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne badają przede wszystkim czy kwestionowane decyzje wydane w toku postępowania administracyjnego nie uchybiają przepisom prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz przepisom prawa procesowego w stopniu dającym podstawę do wznowienia postępowania lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zależności od rodzaju stwierdzonego naruszenia prawa – sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Zakres kognicji sądów administracyjnych obejmuje również kontrolę, czy zaskarżone rozstrzygnięcia organów administracji publicznej nie są dotknięte kwalifikowaną wadą prawną skutkującą ich nieważnością, a więc czy nie zachodzą przesłanki określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie k.p.a.

Art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz.U. z 2004 r., Nr 8 poz. 67 ze zm.) stanowi, że funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy.

Na podstawie powołanego przepisu ojciec skarżącej M. K. po przejściu na emeryturę zachował prawo do zajmowania lokalu położonego w K. przy ul. A, przydzielonego mu w dniu [...] r. (ze wskazaniem, że do zamieszkiwania z M. K. uprawnieni są członkowie jego rodziny, w tym córka E.).

Na mocy art. 29 ust. 2 i ust. 3 wspomnianej powyżej ustawy prawo do przedmiotowych lokali mieszkalnych zagwarantowane zostało (minimum na okres pobierania renty rodzinnej) członkom rodzin funkcjonariuszy, uprawnionym do renty rodzinnej po zmarłych emerytach policyjnych. Art. 23 ust. 1 pkt 3 i art. 24 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin stanowi, że renta rodzinna przysługuje uprawnionym członkom rodziny zmarłego emeryta policyjnego na zasadach i w wysokości określonych w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Z art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz art. 68 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U. z 2004 Nr 39, poz. 353 ze zm.) wynika zaś, iż renta rodzinna przysługuje dzieciom emeryta policyjnego do ukończenia 16 lat; do ukończenia nauki w szkole, jeżeli przekroczyły 16 lat życia, nie dłużej jednak niż do osiągnięcia 25 lat życia, albo bez względu na wiek, jeżeli stały się całkowicie niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji lub całkowicie niezdolne do pracy w okresie, o którym mowa powyżej. Skarżąca niewątpliwie nie spełnia wskazanego powyżej kryterium wieku, który uprawnia dzieci własne zmarłego funkcjonariusza do pobierania renty rodzinnej. Z akt sprawy nie wynika również, aby była osobą całkowicie niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji. Stwierdzić zatem należy, że skoro strona nie jest osobą uprawnioną do renty rodzinnej po zmarłym ojcu – emerycie policyjnym (którą to okoliczność potwierdziła na rozprawie w dniu 5 czerwca 2007 r.) to wyłączona jest z kręgu osób, o których mowa w art. 29 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż E. O. nie przysługuje tytuł prawny do lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. A.

Podkreślić trzeba, że zasadnie wskazał organ II instancji, iż oddanie lokalu (zajmowanego do [...]r.) przez męża strony pozostaje bez znaczenia dla oceny uprawnień skarżącej do zamieszkiwania w mieszkaniu przydzielonemu jej zmarłemu ojcu. Dyspozycja art. 95 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), która wyklucza przyznanie lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji osobom, których małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom we właściwej miejscowości lub zbył własnościowe prawo do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo dom odnosi się bowiem wyłącznie do kwestii przyznania lokalu mieszkalnego policjantowi.

Art. 90 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, uzyskane w wyniku ich działalności inwestycyjnej albo od terenowych organów rządowej administracji ogólnej, stanowiące własność gminy lub zakładów pracy, a także zwolnione przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały z jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Zgodnie z art. 97 ust. 5 powołanej ustawy przydział i opróżnianie mieszkań następuje w formie decyzji administracyjnej, natomiast art. 97 ust. 4 i 2 tej ustawy obejmuje kognicją sądów powszechnych sprawy sporne wynikające ze stosunku najmu lokali mieszkalnych znajdujących się budynkach będących własnością Skarbu Państwa pozostających w zarządzie jednostek organizacyjnych Policji. Wspomniany art. 97 ust. 4 ustawy o Policji zawiera również delegację ustawową do wydania przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych rozporządzenia określającego warunki najmu lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących własnością Skarbu Państwa pozostających w zarządzie jednostek organizacyjnych Policji, a także sposób obliczania czynszu najmu, prawa i obowiązki najemcy oraz wynajmującego, a także części składowe czynszu najmu i okoliczności wpływające na jego wysokość. § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków najmu lokali mieszkalnych pozostających w zarządzie jednostek organizacyjnych Policji (Dz.U. Nr 167, poz.1754 ze zm.) stanowi, że w przypadkach nieuregulowanych w niniejszym rozporządzeniu mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.3)) i ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733, z późn. zm.4)). Inny akt wykonawczy - rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz.U. nr 105, poz. 884) – wydany na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 97 ust. 1 ustawy o Policji określa w sposób wyczerpujący szczegółowe zasady opróżniania lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji. W § 14 ust. 1 tego rozporządzenia zawarto regulację ogólną, zgodnie z którą decyzje w sprawach opróżniania lokali mieszkalnych wydają organy będące dysponentami poszczególnych lokali. Mając na uwadze, że wspomniane rozporządzenie nie konkretyzuje w sposób szczegółowy organu właściwego dla wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego w trybie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji (precyzyjnie wskazano jedynie - w § 14 ust. 2 rozporządzenia - organ właściwy do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu wobec osób, o których mowa w art. 95 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji oraz decyzji wobec emerytów i rencistów oraz członków rodziny uprawnionych do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty (§ 14 ust. 4 rozporządzenia) przyjąć należy, że w przedmiotowych sprawach znajduje zastosowanie wskazana norma ogólna, która jako organ właściwy wskazuje dysponenta konkretnego lokalu.

Z zawartej w aktach administracyjnych sprawy korespondencji pomiędzy M. K. a [...] Komendą Wojewódzką Policji w K. (m.in. pismo z dnia [...]r. – k. [...]) wynika, iż dysponentem przedmiotowego lokalu jest Komendant Miejski Policji w K., przy czym lokal ten nie pozostaje w zarządzie jednostek organizacyjnych Policji, a zatem stwierdzić należy, iż rozstrzygnięcie organu I instancji o opróżnieniu tego lokalu wydał właściwy organ. Nie ulega również wątpliwości, że zastosowano prawidłową formę rozstrzygnięcia, wydając - w oparciu o art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 ustawy o Policji – decyzję o opróżnieniu przedmiotowego lokalu przez E. O. oraz jej męża i syna.

Jak wskazano już powyżej sąd administracyjny nie bada czy skutki zaskarżonych decyzji nie naruszają zasad współżycia społecznego, gdyż kryterium takie nie jest wyznacznikiem oceny zgodności decyzji administracyjnej z prawem. Podnoszone zatem przez skarżącą argumenty dotyczące czasokresu jej zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, który od dzieciństwa zaspokajał jej potrzeby bytowe, sprawowania długoletniej opieki nad poważnie chorymi rodzicami, zamieszkiwania w lokalu niepełnoletniego syna skarżącej, trudna sytuacja materialna, a przede wszystkim brak mieszkania, do którego strona mogłaby przeprowadzić się wraz z bliskimi nie mogą stanowić przesłanki uwzględnienia skargi, gdyż nie można w oparciu o nie zanegować legalności zaskarżonej decyzji. Nadmienić jednak należy, że aspekty te mogą mieć znaczenie na etapie wykonania decyzji o opróżnieniu lokalu, w którym to postępowaniu stronie przysługuje prawo czynnego udziału i otrzymywania pouczeń o ewentualnych przysługujących środkach zaskarżenia. Zauważyć również trzeba, że żadne prawa rzeczowe względem przedmiotowego lokalu nie przysługiwały osobie fizycznej, gdyż nie został on wykupiony. W tym stanie rzeczy nie można wywodzić tytułu prawnego do zajmowania spornego mieszkania z dziedziczenia, o którym strona wspomina w odwołaniu.

Jak więc wykazano powyżej zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem skargę, w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalono.