Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2739/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia WSA (del.) Nadzieja Karczmarczyk - Gawęcka, Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 25 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. M. i P. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 202/14 w sprawie ze skargi E. M. i P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 30 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od E. M. i P. M. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi kwotę 1200 (słownie: jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 202/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę P.M. i E.M. (dalej jako "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej jako "SKO") z dnia 30 stycznia 2014 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r.

Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że Skarżący są współwłaścicielami zabudowanych nieruchomości położonych w P.: przy ul. K. [...] - działka o nr ewidencyjnym [...], oznaczona w ewidencji gruntów i budynków symbolem "Ba" o powierzchni 2312 m² oraz przy ul. K. [...] - działka o nr ewidencyjnym [...], oznaczona w ewidencji gruntów i budynków symbolem "B" o powierzchni 1580 m².

Decyzją z dnia 16 stycznia 2013 r. Prezydent Miasta P. (dalej jako "Prezydent") ustalił solidarnie Skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonych w P. za 2013 r. w kwocie 7 738 zł. Decyzją z dnia 17 lipca 2013 r. SKO uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Prezydentowi. W motywach rozstrzygnięcia wskazało na błędne uzasadnienie decyzji.

Pismem z dnia 13 sierpnia 2013 r. Skarżący poinformował, że z dniem 19 sierpnia 2013 r. zostanie uruchomiona działalność w filii firmy "B." P.M. przy ul. K. [...] na czas określony do dnia 30 października 2013 r. w celu wyprzedaży stanu magazynowego mieszczącego się pod tym adresem. W tym celu zostanie wykorzystane 400 m² powierzchni gruntów oraz 90 m² powierzchni użytkowej budynków. Do pisma dołączył załącznik ZN-1A - dane o nieruchomościach, w którym wskazał działki o nr ewidencyjnych [...] i [...] o powierzchni 3892 m² oraz budynki o powierzchni użytkowej 244,82 m². Następnie w dniu 5 września 2013 r. do Prezydenta wpłynęła informacja w sprawie podatku od nieruchomości IN-1 za 2013 r., w której Skarżący zadeklarowali do opodatkowania 400 m² powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 95,57 m² powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle o wartości 750 zł.

Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2013 r. Prezydent z urzędu wszczął postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2013 r. W dniu 29 października 2013 r. przeprowadził oględziny nieruchomości. Od Starostwa Powiatowego w P. Prezydent uzyskał wypis z ewidencji gruntów.

Decyzją z dnia 9 grudnia 2013 r. Prezydent ustalił solidarnie Skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie 7 738 zł. Przy ul. K. [...] opodatkował 2312 m² powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 95,57 m² powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle o wartości 750 zł, zaś przy ul. K. [...] - 1580 m² powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 149,25 m² powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle o wartości 750 zł.

Wskazaną na wstępie decyzją SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta. W uzasadnieniu wskazując na regulacje ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.o.l.", oraz ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287, z późn. zm.) SKO stwierdziło, że o zaliczaniu danego gruntu do poszczególnych kategorii decydują zapisy w ewidencji gruntów, którymi organy podatkowe są związane i zgodnie z nimi ustalają wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości.

SKO podało, że Skarżący zakwestionowali opodatkowanie nieruchomości i obiektów budowlanych według stawek dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej argumentując, że na nieruchomości tej nie prowadzą żadnej działalności gospodarczej. SKO wyjaśniło, że niewykorzystywanie przedmiotu będącego w posiadaniu przedsiębiorcy będzie miało wpływ na zastosowaną stawkę podatku wyłącznie wtedy, gdy przyczyną tego niewykorzystywania będą względy techniczne. Jeżeli niewykorzystywanie faktyczne nastąpi z innych przyczyn niż "względy techniczne", to takie niewykorzystywanie nie powoduje zmiany stawki podatku. Powołując się dalej na orzecznictwo sądów administracyjnych SKO wskazało, że owa nieruchomość wraz ze znajdującymi się na niej obiektami budowlanymi związana jest z prowadzeniem działalności gospodarczej Skarżących w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zaznaczyło, że z ewidencji gruntów i budynków wynika, iż na działkach znajdują się budynki o funkcji niemieszkalnej i magazynowej, co potwierdziły przeprowadzone oględziny. W ocenie SKO, nawet jeżeliby uznać, że nieruchomość nie jest w sposób faktyczny wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, to wchodzi ona w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa Skarżącego w rozumieniu art. 55¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.), tj. potencjalnie może być przeznaczona do realizacji określonych zadań gospodarczych.

SKO podkreśliło, że w niniejszej sprawie nieruchomość wraz z obiektami budowlanymi jest objęta współwłasnością majątkową w częściach ułamkowych. Zwróciło uwagę, że nie stoi na przeszkodzie opodatkowaniu nieruchomości i obiektów budowlanych, jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej fakt, że tylko jedno ze współwłaścicieli - Skarżący, jest przedsiębiorcą. SKO zauważyło, że co do zasady nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorcy, stanowią nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej również w sytuacji, gdy przedsiębiorcą jest tylko jeden ze współwłaścicieli. Wyjaśniło także, iż o wyborze stawki podatku decyduje gospodarczy charakter przedmiotu opodatkowania, a nie właściwości podmiotowe podatników. Skoro zaś zobowiązanie podatkowe obarcza solidarnie wszystkich współwłaścicieli przedmiotu opodatkowania, to nie ma usprawiedliwionych podstaw do różnicowania stawki podatku w oparciu o kryteria podmiotowe.

W skierowanej do Sądu skardze Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Sąd pierwszej instancji uzasadniając wydane rozstrzygnięcie stwierdził na wstępie, że istota problemu prawnego, jaki zarysował się w rozpoznawanej sprawie, dotyczy zasadności opodatkowania będących w posiadaniu Skarżących budynków, budowli i gruntów najwyższymi stawkami, przewidzianymi dla budynków, budowli i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Następnie Sąd przytoczył treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz odniósł się do definicji działalności gospodarczej. Wobec braku takowej definicji w ustawie podatkowej Sąd uznał, że pojęcie to należy rozumieć w takim znaczeniu, jaki nadała mu ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm.) - powoływana dalej jako "u.s.d.g". Wskazał, że na mocy art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., definicję działalności gospodarczej z u.s.d.g. należy zastosować do wykładni przepisów u.p.o.l.

Następnie Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą jest Skarżący. W związku z tym, w stosunku do spornych i będących w jego posiadaniu gruntów, budynków i budowli - jest on podatnikiem podatku od nieruchomości, zobowiązanym uiszczać go według stawek najwyższych. Sąd zwrócił uwagę, że wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowanie według preferencyjnych zasad, następuje w sytuacji, gdy przedmiot ten ze względów technicznych nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności. Podkreślił, że okoliczność ta musi zostać indywidualnie zbadana i wykazana w postępowaniu podatkowym, przy uwzględnieniu stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Sąd wskazał również, że ciężar dowodu wykazania, iż w sprawie występują względy techniczne uniemożliwiające teraz i w przyszłości wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej spoczywa na podatniku, gdyż to on wywodzi z niej określone skutki prawne.

W konsekwencji Sąd doszedł do wniosku, że art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. definiujący zakres znaczeniowy gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie zawiera warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą. Zauważył, że w tym też kierunku zmierza sądowa wykładnia tego przepisu, w której powszechnie aprobowany jest pogląd, że dla przyjęcia związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej (opodatkowania według wyższych stawek), wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Nie ma tu znaczenia okoliczność, czy w danym momencie owe grunty, budynki i budowle są wykorzystywane do działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, uzasadnienie dla przyjętej koncepcji opodatkowania stanowi charakter podatku od nieruchomości, który jest podatkiem majątkowym - od posiadania, a nie od dochodu.

Ponadto Sąd dodał, że sporna nieruchomość będąca w posiadaniu Skarżącego - przedsiębiorcy, była w 2013 r. wykorzystywana przez niego w prowadzonej działalności gospodarczej, co sam przyznaje w korespondencji kierowanej do organów podatkowych w toku postępowania. Sąd wskazał także, iż gospodarczy charakter spornej nieruchomości potwierdzają jej oględziny, z których wynika, że znajdujące się na niej budynki mają charakter niemieszkalny i magazynowy, a poza tym składowane są na niej płyty betonowe, znajduje się ekspozycja płyt nagrobkowych, kostka granitowa, maszyna i przyczepa. Zatem, w ocenie Sądu, organy podatkowe zastosowały prawidłową stawkę podatku przewidzianego dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a nadto słusznie uznały, że zobowiązanie to obciąża solidarnie Skarżących, mimo że tylko jedno z nich jest przedsiębiorcą.

Podsumowując Sąd stwierdził, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie nie budzi wątpliwości, że osoba fizyczna będąca współwłaścicielem nieruchomości wraz z przedsiębiorcą lub innym podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, obowiązana jest opłacać podatek od nieruchomości według podwyższonych stawek, obowiązujących dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wskazał, że z żadnego przepisu u.p.o.l. nie wynika, by w sytuacji współwłasności w częściach ułamkowych stosować inną stawkę podatkową dla przedsiębiorcy, a inną dla osoby nieprowadzącej działalności gospodarczej.

W skardze kasacyjnej Skarżący, działając przez swojego pełnomocnika, zaskarżyli wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", zarzucili naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, tj. art. "1a pkt 3" u.p.o.l., poprzez przyjęcie, że dla zaistnienia związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej wystarczy sam fakt współposiadania ich przez przedsiębiorcę, bez względu na faktyczne wykorzystywanie nieruchomości oraz znaczenia pozbawiona jest okoliczność niegospodarczego charakteru posiadania pozostałych współposiadaczy.

Na tej podstawie Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący podnieśli, że w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. mowa jest o posiadaniu, a nie współposiadaniu, zaś pojęcia te nie są tożsame. W ich ocenie, współposiadanie przedsiębiorcy i innej osoby nie skutkuje tym, że dana nieruchomość może być opodatkowana jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu powyższego przepisu. Dalej Skarżący wskazali, że w sprawie należało zbadać funkcjonalny związek pomiędzy współposiadaniem przez przedsiębiorcę gruntów, budynków i budowli, a prowadzeniem działalności gospodarczej.

Skarżący podkreślili, że przedmiotowa nieruchomość tyko okresowo i częściowo była przez Skarżącego wykorzystywana w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, co szczegółowo zostało przez niego zgłoszone Prezydentowi. Zaznaczyli również, że nie została ona kupiona w tym celu. Zdaniem Skarżących, wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie może prowadzić do tego, że wszystkie posiadane przez przedsiębiorcę nieruchomości, w jakiejkolwiek formie i celu, są automatycznie uznawane za związane z działalnością gospodarczą. Podsumowując Skarżący uznali, że w czasie, w którym cała nieruchomość nie jest wykorzystywana w celu prowadzenia działalności gospodarczej lub tymczasowo z jakichkolwiek względów nie jest wykorzystywana do jej prowadzenia, także nie można zastosować najwyższej stawki podatkowej z uwagi na zerwanie realnego związku między posiadaniem nieruchomości a konkretną działalnością gospodarczą.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzanie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

W jedynym jej zarzucie wskazano na naruszenie prawa materialnego, tj. art. "1 a pkt 3" u.p.o.l. (zapewne autorowi skargi kasacyjnej chodziło o art. 1a ust. 1 pkt 3 tej ustawy - uwaga NSA), poprzez błędną jego wykładnię.

W myśl tego przepisu, użyte w ustawie określenie "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" oznacza - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

W rozpoznawanej sprawie, co jest niesporne, nie miały miejsca wyjątki określone w tym przepisie. Nie była także podnoszona kwestia zaistnienia względów technicznych niepozwalających na wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej.

Sąd pierwszej instancji dokonując wykładni tego przepisu prawidłowo przyjął, iż z jego treści nie wynika warunek rzeczywistego wykorzystywania wskazanych w nim przedmiotów opodatkowania na cele związane z działalnością gospodarczą. Z treści tego przepisu wynika bowiem, że co do zasady, sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntu, budynku lub budowli przesądza o zakwalifikowaniu ich jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - niezależnie od tego, czy przedsiębiorca na bieżąco z nich korzysta.

Stanowisko takie zgodne jest z ugruntowanym już w tym zakresie orzecznictwem sądowoadministracyjnym oraz poglądami wyrażanymi w literaturze przedmiotu (zob. wyroki NSA: z dnia 20 marca 2009 r. sygn. akt II FSK 1888/07, z dnia 18 lipca 2012 r. sygn. akt II FSK 32/11, z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II FSK 1877/11, z dnia 4 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 36/14; L. Etel, Komentarz do art. 1a u.p.o.l. LEX 2012 r.) i Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie także je podziela.

W świetle treści analizowanego przepisu, bez znaczenia pozostają zatem podnoszone w skardze kasacyjnej argumenty nawiązujące do braku ciągłego, trwałego i realnego wykorzystywania przez Skarżącego całej spornej nieruchomości w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

Natomiast odnosząc się do argumentacji Skarżącego, iż nie kupił on spornej nieruchomości dla celów działalności gospodarczej, stwierdzić należy, że istotnie w przypadku osoby fizycznej będącej jednocześnie przedsiębiorcą, osoba taka może występować w obrocie niejako w dwojakim charakterze, raz jako przedsiębiorca a innym razem jako osoba prywatna będąca właścicielem bądź nabywająca nieruchomość przeznaczoną wyłącznie na realizację niegospodarczych, osobistych celów życiowych oraz nieruchomość taka ze względu na jej cechy oraz rodzaj prowadzonej przez daną osobę działalności gospodarczej nie może służyć choćby pośrednio takiej działalności.

Jednakże ten ostatni przypadek w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi.

Jak wynika z niekwestionowanych przez Skarżących ustaleń faktycznych poczynionych przez organy podatkowe, Skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie kodu PKD 23.70, tzn. cięcie, formowanie i wykańczanie kamienia. Według ewidencji gruntów i budynków, na nieruchomości znajdują się budynki o funkcji niemieszkalnej i magazynowej. Potwierdzają to przeprowadzone na nieruchomości przez organ podatkowy oględziny, udokumentowane znajdującymi się w aktach sprawy fotografiami. W budynkach są pomieszczenia produkcyjne, magazynowe i biurowe. Na terenie nieruchomości znajduje się także ekspozycja płyt nagrobkowych, kostka granitowa, maszyna i przyczepa oraz zadaszone wiaty, w których składowane są, m.in. płyty betonowe. Ponadto Skarżący w toku postępowania sam przyznawał, że we wskazanym przez niego okresie na części nieruchomości prowadził działalność gospodarczą.

Wszystkie te okoliczności sprawiają, iż nie było żadnych podstaw do przyjęcia, że sporna nieruchomość służyła Skarżącemu wyłącznie do realizacji jego osobistych celów i nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej.

Bezzasadne są również podniesione w skardze kasacyjnej argumenty Skarżących odnośnie do drugiego aspektu zarzucanej Sądowi błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nawiązujące do faktu, że drugim współwłaścicielem (w części ułamkowej) przedmiotowej nieruchomości jest inna osoba (Skarżąca), która działalności gospodarczej nie prowadzi.

Przede wszystkim całkowicie chybiony jest argument wywodzony z treści powyższego przepisu oparty na twierdzeniu, że w przepisie tym mowa jest o posiadaniu, a nie o współposiadaniu, a przecież pojęcia te nie są tożsame. Czyniona w taki sposób próba dokonywania interpretacji przepisu, w całkowitym oderwaniu od otoczenia normatywnego, w którym przepis ten się znajduje, a więc bez uwzględnienia innych uregulowań zawartych w u.p.o.l., prowadzi do całkowicie opacznego jego rozumienia. Niewątpliwie bowiem art. 1a ust. 1 pkt 3 tej ustawy powinien być odczytywany, m.in. w kontekście jej art. 3 ust. 4, który to przepis ustanawia solidarny charakter obowiązku podatkowego współwłaścicieli, bądź współposiadaczy danej nieruchmości.

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, z przepisów u.p.o.l., w tym art. 5 tej ustawy, nie wynika, aby jedna z kilku wymienionych w tym przepisie stawek podatkowych, stawka dla gruntów bądź budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej miała charakter wyjątkowy i z tego względu stanowić by to miało istotną dyrektywę interpretacyjną.

Z kolei powołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na poparcie twierdzenia, że w przypadku współwłaściciela niebędącego przedsiębiorcą powinno nastąpić proporcjonalne do jego udziału we wspólnej nieruchomości obniżenie podatku, wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. akt II FSK 2096/11, dotyczył zupełnie innej kwestii, tj. przysługującemu jednemu ze współwłaścicieli zwolnieniu od podatku na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l.

Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął, że mając na uwadze wynikający z art. 3 ust. 4 u.p.o.l. solidarny charakter obowiązku podatkowego współwłaścicieli, względnie współposiadaczy danej nieruchomości, tu - przedsiębiorcy i osoby nieprowadzącej działalności gospodarczej, nie ma podstaw do różnicowania stawek podatkowych w oparciu o kryteria podmiotowe, lecz zobowiązanie podatkowe należy ustalić z zastosowaniem jednej stawki podatkowej, właściwej ze względu na przedmiot opodatkowania.

Również w tym aspekcie sprawy stanowisko reprezentowane przez organy podatkowe oraz Sąd pierwszej instancji, a więc że nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy, również w sytuacji, gdy przedsiębiorca jest tylko jednym ze współwłaścicieli, podlega opodatkowaniu według stawek dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zgodne jest z utrwaloną już w tym zakresie linią orzeczniczą sądów administracyjnych (zob. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r. sygn. akt II FSK 190/11, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 stycznia 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 1407/07 (prawomocny), wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 1294/11 (prawomocny), którą Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie również podziela.

Mając to uwadze, jako bezzasadny ocenić należy sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

W tym stanie rzeczy uznając, że rozpoznawana skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 P.p.s.a., skargę tę oddalił.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 tej ustawy w zw. z § 6 pkt 4 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) i pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).