Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1703/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędzia WSA Aldona Gąsecka – Duda (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na Uchwałę Nr XVI/19/12 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 29 lutego 2012 r. w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Skawina stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 10 września 2012 r. Wojewoda Małopolski, działając na podstawie art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w związku z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę Nr XVI/192/12 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 29 lutego 2012 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Skawina, w której domagał się stwierdzenia jej nieważności w całości.

W uzasadnieniu powyższego Wojewoda Małopolski wskazywał na wstępie, że zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), w związku z uchwałą Rada Miejskiej w Skawinie Nr XLI/405/10 z dnia 24 lutego 2010 r. o przystąpieniu do zmiany czterech miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na terenie miasta i gminy Skawina:

- Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Skawina uchwalonego uchwałą Nr IX N/309/06 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 15 maja 2006 r., obejmującego gminę Skawina w jej granicach administracyjnych z wyłączeniem terenu części sołectwa Rzozów zgodnie z uchwałą Nr XLV/289/06 z dnia 22 lutego 2006 r.,

- Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Skawina uchwalonego Uchwałą Nr LI/330/06 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 20 września 2006 r., obejmującego obszar w granicach strefy ochronnej ujęcia wody dla wodociągu "Skawina" z rzeki Skalinki z wyłączeniem terenu części sołectwa Rzozów zgodnie z Uchwałą Nr XLV/289/06 z dnia 22 lutego 2006 r.,

- Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Skawina uchwalonego Uchwałą Nr IX 83/07 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 20 czerwca 2007 r., obejmującego części miejscowości Rzozów,

- Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Skawina uchwalonego uchwałą Nr IX N/310/06 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 15 maja 2006 r., obejmującego miasto Skawina w jego granicach administracyjnych z wyłączeniem części terenu miasta zgodnie z uchwałą Nr XLV/290/06 z dnia 22 lutego 2006 r.

Istotnym przy ocenie zaskarżonej uchwały jest fakt, że w § 2 ust. 1 tekstu uchwały Nr XLI/405/10 z dnia 24 lutego 2010 r. określono dopuszczalny przedmiot zmian:

"1. W obszarze oznaczonym na załączniku graficznym nr 1 literą "A" - między innymi - ustalenie szczegółowego przebiegu projektowanej linii energetycznej o mocy 400 kV oraz przebiegu przebudowy istniejącej linii 110 kV.

2. W obszarach oznaczonych na załączniku graficznym nr 1 literami "B" i "C" - wyłącznie ustalenie szczegółowego przebiegu projektowanej linii energetycznej 400 kV oraz przebiegu przebudowy istniejącej linii 110 kV".

Granice wyżej wymienionych obszarów wskazano na załączniku graficznym Nr 1 do uchwały do uchwały Nr XLI/405/10 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 24 lutego 2010 r.

Zdaniem skarżącego przedmiotowa uchwała, z uwagi na istotne naruszenie trybu jej sporządzenia oraz zasad sporządzania zmiany planu miejscowego, jest niezgodna z obowiązującym porządkiem prawnym, narusza art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co dotyczy:

I. braku spełnienia wymogów art. 17 pkt 7 lit. h oraz naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez niezastosowanie się do postanowienia uzgadniającego Starosty Krakowskiego z dnia 6 października 2010 r., znak OS.II.MZ.7533-7/10, dotyczącego określenia terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych oraz wyznaczenia granic i sposób zagospodarowania tych terenów, oraz dodatkowo art. 51 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez brak analizy tej problematyki w sporządzonej Prognozie Oddziaływania na Środowisko do projektu zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Skawina;

II. naruszenia art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak zgodności zaskarżonej uchwały z zakresem dopuszczalnych zmian planów miejscowych przyjętym w uchwale Rady Miejskiej Nr XLI/405/10 z dnia 24 lutego 2010 r., która to niespójność dotyczy obszaru oznaczonego na załączniku graficznym do uchwały o przystąpieniu do sporządzenia zmiany planów literą "C", gdzie zgodnie z treścią § 2 ust. 2 tej uchwały zmiana powinna dotyczyć wyłącznie ustalenia szczegółowego przebiegu projektowanej linii energetycznej 400 kV oraz przebiegu przebudowy istniejącej linii 110 kV., natomiast w obszarze tym dokonano też zmiany przeznaczenia terenu na oznaczony symbolem 3PU - tereny produkcyjno-usługowe, podczas gdy w poprzednio obowiązującym planie miejscowym tereny te oznaczone były symbolem M1MNR z przeznaczeniem pod tereny zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej;

III. naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, poprzez nieprawidłowe wyznaczenie stref sanitarnych w obszarze na północ od granic istniejącego cmentarza 1ZC, tj. zmniejszenie ich zasięgu na rysunku planu (przy prawidłowym ich opisie § 8 ust. 18 tekstu zaskarżonej uchwały);

IV. niespełnienia wymogów art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy, w następującym zakresie:

a) w § 7 ust. 1 pkt 5 tekstu uchwały dopuszczono "(...) w istniejących siedliskach zabudowy rolniczej położonych w terenach rolnych i zieleni nie urządzonej realizację nowych obiektów gospodarczych koniecznych dla prowadzenia działalności rolniczej, przy czym analogiczne dopuszczenie powtórzono w ustaleniach szczegółowych dla terenów rolniczych 1-7R w § 14, terenów zieleni nie urządzonej 1-7ZR w § 15, terenów zieleni izolacyjnej 1-2 Zł w § 16) – bez ustalenia wymaganych parametrów i wskaźników,

b) w § 18 ust. 2 pkt 2 tekstu uchwały ustalono jako przeznaczenie dopuszczalne, możliwość realizacji "niezbędnych obiektów związanych z podstawowym przeznaczeniem terenu jak kaplica, dom pogrzebowy" - bez ustalenia wymaganych parametrów i wskaźników,

V. naruszenia § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez nie zamieszczenie na rysunku zmiany planów wyrysu ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Skawina w jej granicach administracyjnych zatwierdzonej Uchwałą Nr XXXIX/387/09 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 30 grudnia 2009 r. z oznaczeniem granic obszaru objętego projektem planu miejscowego,

VI. omyłki powodującej naruszenie § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania wobec ustalenia w § 5 ust. 1 pkt 3 lit. l oraz § 20 tekstu uchwały wyznaczonego terenu dróg publicznych - dróg lokalnych, dla których ustalenia szczegółowe zawarto w tekście uchwały, zaś analiza rysunku zmiany planów wykazała, że drogi lokalnej nie opisano symbolem literowym na rysunku w granicach zmiany planów - symbol KDL ( widnieje ono jako ustalenie informacyjne, tj. ustalenie planu obowiązującego poza granicami przedmiotowej zmiany planów);

VII. występujących dodatkowo w tekście zmiany planów omyłek powodujących niespójność tekstu uchwały:

a) w § 7 ust. 1 pkt 3 tekstu uchwały zapisano: zasady zagospodarowania w

obrębie strefy Kt określono w § 8 ust.17", a powinno być: Zasady zagospodarowania w obrębie strefy Kt określono w § 8 ust. 16;

b) w § 12 ust. 3 pkt 2 lit. b zapisano: "oraz zachowanie proporcji, aby suma

powierzchni przeznaczenie dopuszczalnego określonego ust. 2 pkt 4 dla zabudowy jednorodzinnej (....)", a powinno być: oraz zachowanie proporcji, aby suma powierzchni przeznaczenie dopuszczalnego określonego ust. 2 pkt 5 dla zabudowy jednorodzinnej;

c) w § 13 ust. 4 pkt 2 tekstu uchwały zapisano: "dla realizacji przeznaczenia dopuszczalnego określonego w ust. 2 pkt 4 (...)", a powinno być: dla realizacji przeznaczenia dopuszczalnego określonego w ust. 3 pkt 4.

d) w § 14, § 15, § 16 tekstu uchwały wprowadzono zakaz lokalizacji nowych budynków, "z zastrzeżeniem § 7 ust. 6", a powinno być: z zastrzeżeniem § 7 ust. 1 pkt 5;

e) w § 20 ust. 8 tekstu uchwały zapisano: "Szczegółowe ustalenia zawarto w §

8 ust. 17",a powinno być: Szczegółowe ustalenia zawarto w § 8 ust. 16;

Powyższe zarzuty zostały przez Wojewodę Małopolskiego szerzej umotywowane, przy czym nadto zwracał on uwagę na nieprzedłożenie do kontroli nadzorczej dokumentu Studium.

Zdaniem skarżącego opisany stan uzasadnienia pogląd, że zaskarżona uchwała została sporządzona w sposób niezgodny z obowiązującym porządkiem prawnym, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności w całości.

W odpowiedzi na skargę Gmina Skawina wnosiła o jej oddalenie podając, że założeniem zmiany planów zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Skawina było ustalenie szczegółowego przebiegu projektowanych linii energetycznych o napięciu 400kV oraz przebudowy istniejących linii 110kV, zgodnie z intencją i zakresem precyzyjnie określonym w uchwale o przystąpieniu do zmiany planów Nr XLI/405/10 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 24 lutego 2010 r.

Z uwagi na fakt, że zmiany te dotyczyły jedynie konkretnych zagadnień określonych w uchwale o przystąpieniu, projekt zmiany planów nie zakładał żadnych modyfikacji w ustaleniach obowiązujących planów, które wykraczałyby poza korekty konieczne z punktu widzenia umożliwienia realizacji przedmiotowej inwestycji. W związku z powyższym, ogólne ustalenia zmiany planów oraz ustalenia szczegółowe w zakresie przeznaczenia terenów i zasad ich zagospodarowania powielały zapisy obowiązujących dokumentów planistycznych, wymienionych w uchwale Nr XLI/405/10 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 24 lutego 2010 r.

Istotnym z punktu widzenia wniesionej skargi jest fakt, że przedmiotowa zmiana planów dokonana została w porządku prawnym obowiązującym także na dzień sporządzania przywołanych powyżej planów podlegających zmianie.

Podniesione przez stronę skarżącą zarzuty uchybień w wielu wypadkach dotyczą zapisów planów obowiązujących i zgodnie z celem zmiany planów określonym w uchwale o przystąpieniu nie mogły podlegać zmianie. Ich korekta stanowiłaby zatem naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi, Rady Miejskiej w Skawinie wskazywała na następujące okoliczności.

Ad I. Odnośnie zarzutu niespełnienia wymogów art. 17 pkt 7 lit. h ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Rada Miejska podnosiła, że dopełniono obowiązku wystąpienia do Starosty Krakowskiego, działającego ówcześnie jako organ właściwy do uzgodnienia planu, z wnioskiem o dokonanie uzgodnienia zapisów zmiany planu, które nie wykraczały poza korekty konieczne z punktu widzenia umożliwienia realizacji inwestycji z zakresu elektroenergetyki. Projekt zmiany planu powielał zapisy obowiązujących MPZP, które na etapie procedury planistycznej związanej z ich opracowaniem również podlegały wymienionemu uzgodnieniu i uzyskały je dla formy zacytowanej w zmianie planu. Należy podkreślić, iż przedmiotowa zmiana planów dokonana została w porządku prawnym obowiązującym także na dzień sporządzania planów podlegających zmianie. Ponadto w czasie opracowania projektu zmiany, tj. w latach 2010-2011 nie były dostępne żadne materiały pozwalające wprowadzić do zapisów projektu zagadnienie dotyczące terenów zagrożonych osuwaniem mas ziemnych, zatem uwagi Starosty Krakowskiego wyrażone w piśmie znak OS.II.MZ.7533-7/10 z dnia 6 października 2010 r. miały charakter ogólny i nie odnosiły się do konkretnej dokumentacji. Nie stanowiły one zatem zarzutu nie wprowadzenia do projektu zmiany planu informacji wymaganych przepisami prawa. Materiały dotyczące terenów osuwiskowych w Mieście i Gminie Skawina datowane są na drugą połowę 2011 r., kiedy projekt planu był już uzgodniony, zaopiniowany w ustawowo powołanych do tego instytucjach i skierowany został do wyłożenia do publicznego wglądu. W związku z zawansowaniem procedury planistycznej oraz wąskim zakresem zmiany określonym uchwałą o przystąpieniu, odstąpiono od aktualizacji projektu planu w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem mas ziemnych, jako że zagadnienie to wykraczało poza kwestie związane z celem zmiany planów tj. ustaleniem szczegółowego przebiegu linii energetycznych. Istotnym jest tu także fakt, iż dostępne obecnie materiały dotyczące terenów osuwiskowych co prawda wskazują w obszarze objętym zmianą planu tereny zagrożone ruchami masowymi, w przewadze jako osuwiska nieaktywne, dotyczą one jednak terenów, dla których zasady zagospodarowania terenów nie wymagałyby zmiany ze względu na omawiane uwarunkowania. W terenach 6R oraz 7ZR ustalenia zmiany planu nie dopuszczają realizacji obiektów kubaturowych natomiast teren 1MNR położony jest w terenach osuwisk wyłącznie we fragmencie, który z uwagi na zasięg strefy oddziaływania komunikacji tj. "potencjalnej strefy uciążliwości Kt od dróg i ulic" nie jest przeznaczony do zagospodarowania budynkami, gdyż stanowi ona jednocześnie nieprzekraczalną linie zabudowy.

Prognozę oddziaływania na środowisko sporządzono dla przedmiotowej zmiany planów zgodnie z obowiązującymi przepisami, uzyskała one stosowne opinie min. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, wyrażające pozytywne stanowisko organu.

Ad. II. W kwestii zarzucanego braku spójności pomiędzy przedmiotem zmiany planów określonym w § 2 ust.2 tekstu uchwały o przystąpieniu, a przedmiotem zmiany planów przyjętym przedmiotową uchwałą należy Rada Miejska wyjaśniała, że dokonana zmiana przeznaczenia terenu miała miejsce w obszarze oddziaływania linii wysokiego napięcia i ma związek z faktem, iż utrzymanie w terenie M1MNR przeznaczenia pod zabudowę jednorodzinną i zagrodową z możliwością lokalizacji obiektów mieszkalnych prowadziłoby do naruszenia przepisów prawa. Pozostawienie terenu M1MNR z ustaleniami dotyczącymi zagospodarowania terenu określonymi w uchwale Nr IX N 7309/06 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 15 maja 2006 r. prowadziłoby w konsekwencji do utrzymania terenów przeznaczonych pod zabudowę bez możliwości realizacji inwestycji z uwagi na ograniczenia określone w tym względzie przez zarządcę sieci na etapie sporządzania projektu planu. Z wyżej wymienionych powodów zmianę przeznaczenia terenu M1MNR na tereny produkcyjno-usługowe 3PU, dla których ograniczenia związane z oddziaływaniem linii elektroenergetycznych nie są tak restrykcyjne, oceniamy jako w pełni uzasadnioną i nie wykraczającą poza zakres uchwały o przystąpieniu z uwagi na to, iż jest bezpośrednią konsekwencją przestrzenną ustalenia szczegółowego przebiegu linii energetycznych i prowadzi do uzyskania zgodności z przepisami prawa. Przedmiotowa kwestia była tematem spotkania konsultacyjnego pomiędzy kierownikiem Wydziału Gospodarki Przestrzennej UMiG Skawina, mgr inż. arch. T. B., głównym projektantem zmiany planu mgr inż. arch. M. C. oraz Kierownikiem Oddziału Gospodarki Przestrzennej Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego, Panią E. L. na etapie sporządzania projektu zmiany planu, jeszcze przed jego wyłożeniem do publicznego wglądu. Podczas spotkania uzyskaliśmy informacje, że przedstawiona zmiana przeznaczenia terenu, stanowiąca bezpośrednią konsekwencję wprowadzenia przebiegu linii energetycznych, w interpretacji przedstawiciela Wydziału Infrastruktury UW mieści się w zakresie zmian dopuszczalnych uchwałą o przystąpieniu dla terenu oznaczonego literą "C".

Ad.III. Co do naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze Rada Miejska cytowała stosowne zapisy teksu planu zgodne z rozporządzeniem. Wyjaśniała ponadto, że wykazana w skardze nieścisłość na rysunku planu jest wyłącznie wynikiem błędu graficznego związanego z wektorową bazą danych dla obowiązujących MPZP. Określona na rysunku planu strefa sanitarna stanowiła materiał pomocniczy, wskazujący zasięg od istniejącej części cmentarza, nie uwzględniając jego poszerzenia, dokonanego na etapie sporządzania planu miejscowego w latach 2005-2006. Istotnym w kwestii oceny wagi tego uchybienia jest fakt, iż w zasięgu zarówno 50m jak i 150 m od granic terenu cmentarza oznaczonego na rysunku planu symbolem 1ZC znajdują się wyłącznie tereny zielem nie urządzonej ZR wyznaczone przedmiotową uchwałą oraz tereny zalesień ZLI wyznaczone uchwałą Nr IX N /309/06 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 15 maja 2006 r. W żadnym z tych terenów ustalenia planów nie dopuszczają możliwości lokalizacji obiektów, do których odnoszą się wyżej zacytowane regulacje rozporządzenia. W związku z powyższym wskazany błąd graficzny nie skutkuje niedotrzymaniem wymogów określonych w przepisach prawa dla obiektów zabudowy mieszkaniowej oraz produkcyjnej, a także związanej z nimi infrastruktury wodociągowej, gdyż w zasięgu 50 oraz 150m od granic terenu cmentarza przedmiotowa uchwała nie dopuszcza możliwości ich lokalizacji.

IV. Odnośnie zarzutu niespełnienia wymogów art. 15 ust 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Rada Miejska podkreślała, że projekt planu sporządzony został wyłącznie w zakresie określonym uchwałą nr XLI/405/10 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 24 lutego 2010 r., tj. w zakresie ustalenia szczegółowego przebiegu projektowanych linii energetycznych o napięciu 400kV oraz przebudowy istniejących linii 110kV w części sołectwa Rzozów, Gołuchowice i części miasta Skawina - w rejonie Elektrowni Skawina oraz w obszarze przyległym do terenów byłych Zakładów Metalurgicznych. Powołane w skardze fragmenty ustaleń planu są elementami zmienianej uchwały Nr IX N /309/06 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 15 maja 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Skawina w jej granicach administracyjnych, z wyłączeniem terenu części sołectwa Rzozów zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w Skawinie Nr XLV/289/06 z dnia 22 lutego 2006 r., i nie podlegały zmianie. Zgodnie z zakresem ujętym w uchwale o przystąpieniu, zmianom ani uzupełnieniom nie podlegały przeznaczenia terenów oraz ustalenia przyjęte dla poszczególnych przeznaczeń - takie jak parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy. Wymienione w skardze zagadnienia nie dotyczą inwestycji związanej z budową i przebudową linii energetycznych, nie kolidują także z ustaleniami określonymi dla zamierzenia, stąd brak było podstaw do wskazanych uzupełnień. Gmina podkreśla w związku z powyższym, że intencją zaskarżonej przez uchwały w sprawie zmiany planów nie były żadne korekty ustaleń dla terenów wyznaczonych uchwałą Rady Miejskiej w Skawinie Nr XLV/289/06 z dnia 22 lutego 2006r, które wykraczałyby poza ustalenie szczegółowego przebiegu projektowanych linii energetycznych o napięciu 400kV i przebudowy istniejących linii 110kV oraz związane z tym konsekwencje przestrzenne.

V. W kwestii zarzutu naruszenia § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nie zamieszczenie na rysunku zmiany planów wyrysu ze studium Rada Miejska wyjaśniała, że projekt zmiany planu został uchwalony ze stwierdzeniem jego zgodności z ustaleniami Studium natomiast, omyłkowo do dokumentacji planistycznej przedstawionej do weryfikacji Wojewodzie nie załączono wyrysu ze Studium. Na etapie weryfikacji dokumentacji planistycznej Wojewoda nie zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy Skawina w celu wyjaśnienia tej nieścisłości mimo, iż taki tryb postępowania jest często stosowany.

VI. Co do zarzutu naruszenia § 8 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w zakresie nazewnictwa i oznaczeń umożliwiających jednoznaczne powiązanie tekstu i rysunku planu Rada Miejska akcentowała, że wskazane w skardze zagadnienia kwalifikowane są jako omyłki pisarskie, a w przywołanych przypadkach stanowią uchybienie nieistotne z punktu widzenia wykonywania uchwały, nie prowadzą bowiem do konsekwencji nieprawidłowego stosowania poszczególnych zapisów. Powyższe omyłki literackie, same w sobie, nie stanowią podstawy do zaskarżenia uchwały.

Konkludując powyższe rozważania Rada Miejska uznawała, że wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości nieuzasadniony. Żaden z podniesionych przez Wojewodę elementów skargi nie skutkuje niemożnością wykonywania uchwały w całości oraz naruszeniem przepisów prawa w kwestii podstawowego celu jakiemu ma służyć, tj. ustaleniu szczegółowego przebiegu projektowanych linii energetycznych o napięciu 400kV oraz przebudowy istniejących linii 110kV.

Ponadto Rada Miejska podała informacyjnie, że w dniu 28 kwietnia 2010 r. podjęła chwałę Nr XLIII/437/10 w sprawie przystąpienia do sporządzenia nowego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Skawina. Od tej daty trwają prace nad zmianą MPZP dla całej Gminy Skawina, obejmującego również obszar zmiany punktowej planu miejscowego, objętej uchwała Nr XVI/192/12 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 29 lutego 2012 r. W chwili obecnej Gmina Skawina jest na etapie "po wyłożeniu projektu planu Gminy do publicznego wglądu", który odbył się w dniach od 6 października do 3 listopada 2014 r. W dniu 8 grudnia 2014 r. Burmistrza Miasta i Gminy Skawina stosownym zarządzeniem rozstrzygnie o rozpatrzeniu złożonych do dnia 17 listopada 2014 r. uwag do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu i nastąpią kolejne etapy prac nad nowym planem, określone w art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Według opracowanego harmonogramu dalszych prac nad nowym planem Gminy Skawina, nowy plan winien wejść w życie w połowie 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności

z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - oznaczana dalej jakże jako p.p.s.a.), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Sprawując kontrolę działalności administracji publicznej sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.), zaś uprawnione są do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związane zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.), zaś odbywa się co do zasady z uwzględnieniem przepisów obowiązujących w dacie uchwalania aktu prawa miejscowego. Sądowa kontrola legalności aktów prawa miejscowego, w tym miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, ogranicza się jedynie do badania ich zgodności z prawem, nie może natomiast dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych rozstrzygnięć.

Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Nr XVI/192/12 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 29 lutego 2012 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Skawina jest aktem prawa miejscowego, co wynika z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm. – dalej u.p.z.p.). Z uwagi na moment rozpoczęcia procedury planistycznej przez podjęcie uchwały Rada Miejskiej w Skawinie Nr XLI/405/10 z dnia 24 lutego 2010 r. o przystąpieniu do zmiany czterech miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na terenie miasta i gminy Skawina, w świetle art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (która weszła w życie 21 października 2010 r.), przy sporządzaniu przedmiotowej zmiany należało stosować przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w brzmieniu sprzed 21 października 2010 r.

Skarga w niniejszej sprawie została złożona przez organ nadzoru w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednol. Dz. U. z 2001 r. 142, poz. 1591 z późn. zm. dalej w skrócie u.s.g). Powołana ustawa, która ma charakter regulacji szczególnej w stosunku do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wprowadzając wymóg wyczerpania środków zaskarżenia przed wnoszeniem skarg na uchwały lub zarządzenia organu gminy (art. 101 ust. 1 u.s.g.), nie przewiduje jednak takowego obowiązku w przypadku skarg składanych w trybie art. 93 ust. 1 przez organ nadzoru. Wniesienie skargi w tym trybie nie jest też ograniczone żadnym terminem (tak NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2005 r., II OSK 320/05, publ. ONSAiWSA z 2006 r., nr 1, poz. 7).

Zaskarżona uchwała nie podlegała dotąd sądowej kontroli legalności, stąd rozpoznawana jest w granicach określonych w art. 134 § 1 p.p.s.a. ( por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2006r., sygn. akt II OSK 1278/06 ). W przedmiotowej sprawie wiążącym przedmiotem zaskarżenia jest cała wskazana wyżej uchwała, natomiast charakteru wiążącego nie mają wnioski i zarzuty skargi oraz powołana podstawa prawna Oznacza to m.in., że sąd może orzec odmiennie od wniosków skargi i niezależnie od oceny trafności podnoszonych zarzutów ( tak np. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 31 maja 2011r., sygn. akt II SA/Kr 85/11, zam. zb. LEX nr 896586).

Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 91 u.s.g., zaś ustanawia dwie odrębne przesłanki zgodności z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: materialnoprawną – uwzględnienie zasad sporządzania planu; formalnoprawną – zachowanie procedury sporządzania planu oraz właściwości organów w tym zakresie (tak NSA w wyroku z dnia 11 września 2008 r. II OSK 215/08). Przesłanka materialnoprawna (naruszenie zasad) wywołuje dalej idące konsekwencje, gdyż podstawę nieważności uchwały daje w tym przypadku każde naruszenie prawa, a nie naruszenie istotne.

Zasady sporządzania planu w doktrynalnym ujęciu interpretowane są jako wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawniony organ. Dotykają one problematyki związanej ze sporządzaniem planu, a więc zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki – art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust.1), zakresu jego ustaleń lub inaczej - przedmiotu planu (art. 15 ust. 2 i ust. 3), a także zasadniczych standardów dokumentacji planistycznej. W doktrynie i orzecznictwie akcentuje się trafnie, że w przypadku naruszenia zasad sporządzania planu ustawodawca nie wymaga, aby przedmiotowe naruszenie miało charakter istotny, co oznacza, że każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części ( por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1778/08, Z. Niewiadomski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa C.H. Beck 2005 s. 160 i s. 253-254). Z tych samych względów każde naruszenie właściwości organów w zakresie sporządzania planu miejscowego skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części.

W art. 1 ust. 1 u.p.z.p., normującym przedmiot regulacji zawartej w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyeksponowano określone kategorie wartości, zdefiniowane następnie w art. 2 u.p.z.p. , które z różną mocą powinny wpływać na rozwiązania przestrzenne realizowane na podstawie przepisów tej ustawy. Te wartości to "ład przestrzenny" i "zrównoważony rozwój". W art. 1 ust. 2 u.p.z.p., na zasadzie otwartego katalogu, podano czynniki, które wytyczają kierunki planowania i zagospodarowania przestrzennego, wśród których wymieniono w pkt 1-10: wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury (1); walory architektoniczne i krajobrazowe (2); wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych (3); wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesne ( 4); wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych (5); walory ekonomiczne przestrzeni (6); prawo własności (7) potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa; (8); potrzeby interesu publicznego (9) ;potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych (10). Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p., kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Zasadą jest również obowiązek zgodności miejscowego planu ze studium, co wynika z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. i art. 20 ust. 1 u.p.z.p.

W art. 15 ust. 2 u.p.z.p. zawarto obowiązkową materię podlegającą regulacji w planie miejscowym. Mając zatem na względzie, że przepis art. 15 ust. 2 stanowi normę o charakterze ius cogens, organ planistyczny podejmujący uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może pominąć żadnego z elementów określonych tym przepisem, o ile na terenie objętym planem zachodzą okoliczności faktyczne uzasadniające dokonanie takich ustaleń. Ujęcie w planie miejscowym obowiązkowych ustaleń wymienionych w art. 15 ust. 2 wymaga ustosunkowania się do każdego zagadnienia wymienionego w pkt 1-12 tego przepisu, a w przypadku braku uwarunkowań dotyczących któregokolwiek z tych punktów, w treści projektu powinna znaleźć się odpowiednia o tym informacja (por. LEX: Komentarz do art. 15 [w:] T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Zakamycze 2004).

Tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Nie każde ruszenie trybu powoduje nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale tylko naruszenie istotne. Interpretując przesłankę istotności naruszenia trybu, w doktrynie i orzecznictwie zauważa się, że dla jej ustalenia decydujące znaczenie będzie miał wpływ naruszenia na treść planu. Przez istotne naruszenie trybu należy co do zasady rozumieć takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w których przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego, względnie ustalenia takie są nie pełne. Ocena zaistnienia tej przesłanki wymaga zatem odrębnych rozważań w każdym indywidualnym przypadku, uwzględniających przede wszystkim, że celem omawianej regulacji jest zagwarantowanie praw podmiotów, które mogą zostać naruszone w wyniku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Z. Niewiadomski (red.) Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Warszawa 2005, s. 250-251 , wyrok NSA z dnia 5 października 2011r., sygn. akt II OSK 1435/11, zam. zb. LEX nr 1070332 ).

Niektóre regulacje z zakresu zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostały już powołane. W pozostałości przepisy normujące szczegółowo tryb i inne zasady sporządzenia tego aktu zostały zawarte w art. 14-28 u.p.z.p. oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz.1587 – dalej w skrócie rozporządzenie wykonawcze), zaś wynikają z nich kompetencje do podejmowania poszczególnych czynności w procedurze planistycznej, ich sekwencja, przedmiot, terminy, skutki niezachowania niektórych terminów, wymogi jakim winien odpowiadać projekt planu oraz sam uchwała w sprawie miejscowego planu , zasady ponoszenia kosztów i inne kwestie.

W ramach dokonywanej kontroli legalności zaskarżonej uchwały nie stwierdzono naruszenia przepisów o właściwości, naruszenia wymogu zgodności zaskarżonej uchwały ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Skawina w jej granicach administracyjnych zatwierdzonym Uchwałą Nr XXXIX/387/09 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 30 grudnia 2009 r., a także istotnego naruszenia trybu w innym przypadku, niż trafnie eksponowany skardze.

Zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie w znacznym zakresie również, co podnoszonego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego - poza dwoma przypadkami, w którym takie naruszenie faktycznie nie zachodzi.

Ujawnione w ramach dokonywanej kontroli uchybienia z uwagi na ich charakter oraz zakres dotykają licznych zagadnień, bez właściwej regulacji których nie jest możliwe legalne stosowania zaskarżonej uchwały nawet w części. Wskazane niżej naruszenia prawa są zatem podstawą do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości, z przyczyn wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

W szczególności, art. 27 u.p.z.p. stanowi, że zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane. W podstawie prawnej zaskarżonej uchwały powołano prawidłowo art. 20 u.p.z.p.

Zaskarżona uchwała została podjęta w związku z uchwałą Rada Miejskiej w Skawinie Nr XLI/405/10 z dnia 24 lutego 2010 r. o przystąpieniu do zmiany czterech miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na terenie miasta i gminy Skawina:

- Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Skawina uchwalonego uchwałą Nr IX N/309/06 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 15 maja 2006 r., obejmującego gminę Skawina w jej granicach administracyjnych z wyłączeniem terenu części sołectwa Rzozów zgodnie z uchwałą Nr XLV/289/06 z dnia 22 lutego 2006 r.,

- Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Skawina uchwalonego Uchwałą Nr LI/330/06 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 20 września 2006 r., obejmującego obszar w granicach strefy ochronnej ujęcia wody dla wodociągu "Skawina" z rzeki Skalinki z wyłączeniem terenu części sołectwa Rzozów zgodnie z Uchwałą Nr XLV/289/06 z dnia 22 lutego 2006 r.,

- Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Skawina uchwalonego Uchwałą Nr IX 83/07 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 20 czerwca 2007 r., obejmującego części miejscowości Rzozów,

- Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Skawina uchwalonego uchwałą Nr IX N/310/06 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 15 maja 2006 r., obejmującego miasto Skawina w jego granicach administracyjnych z wyłączeniem części terenu miasta zgodnie z uchwałą Nr XLV/290/06 z dnia 22 lutego 2006 r.

W § 2 ust. 1 tekstu uchwały Nr XLI/405/10 z dnia 24 lutego 2010 r. określono dopuszczalny przedmiot zmian:

"1. W obszarze oznaczonym na załączniku graficznym Nr 1 literą "A" - między innymi - ustalenie szczegółowego przebiegu projektowanej linii energetycznej o mocy 400 kV oraz przebiegu przebudowy istniejącej linii 110 kV.

2. W obszarach oznaczonych na załączniku graficznym nr 1 literami "B" i "C" - wyłącznie ustalenie szczegółowego przebiegu projektowanej linii energetycznej 400 kV oraz przebiegu przebudowy istniejącej linii 110 kV".

Granice wyżej wymienionych obszarów wskazano na załączniku graficznym Nr 1 do uchwały do uchwały Nr XLI/405/10 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 24 lutego 2010 r.

Trafnie zarzuca się w skardze naruszenie zasady z art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., w myśl którego plan zagospodarowania przestrzennego powinien zawierać informacje i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie przepisów odrębnych, w tym zagrożonych osuwaniem się ma ziemnych.

Powołana regulacja pozostaje w ścisłym związku przepisami innych ustaw oraz wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych.

I tak koresponduje ona z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r.- Prawo ochrony środowiska (tekst jednol. Dz.U. z 2008 Nr 25, poz. 150 - dalej p.o.ś. ), która w art. 3 pkt 32a definiuje pojęcie ruchów masowych ziemi - przez co rozumie się powstające naturalnie lub na skutek działalności człowieka osuwanie, spełzywanie lub obrywanie powierzchniowych warstw skał, zwietrzeliny i gleby. Artykuł 8 p.o.ś. stanowi, że polityki, strategie, plany lub programy dotyczące w szczególności gospodarki przestrzennej powinny uwzględniać zasady ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju, co ujmuje nieco szerzej regulacja z art. 71 p.o.ś., zamieszczonego w Tytule I. Dział VII - Ochrona środowiska w zagospodarowaniu przestrzennym i przy realizacji inwestycji, a także następne tam znajdujące się przepisy. Stosownie bowiem do art. 72 ust. 1 pkt 5a p.o.ś., w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez uwzględnianie potrzeb w zakresie zapobiegania ruchom masowym ziemi i ich skutkom. Zgodnie z treścią art. 72 ust. 2 p.o.ś., studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, przy przeznaczaniu terenów na poszczególne cele oraz przy określaniu zadań związanych z ich zagospodarowaniem w strukturze wykorzystania terenu, ustala się proporcje pozwalające na zachowanie lub przywrócenie na nich równowagi przyrodniczej i prawidłowych warunków życia. W myśl art. 72 ust. 3 p.o.ś., w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego określa się także sposób zagospodarowania obszarów zdegradowanych w wyniku działalności człowieka, klęsk żywiołowych oraz ruchów masowych ziemi. Z art. 72 ust. 4 p.o.ś. wynika, że wymagania, o których mowa w ust. 1-3, określa się na podstawie opracowań ekofizjograficznych, stosownie do rodzaju sporządzanego dokumentu, cech poszczególnych elementów przyrodniczych i ich wzajemnych powiązań. Artykuł 72 ust. 5 p.o.ś. przewiduje, że przez opracowanie ekofizjograficzne rozumie się dokumentację sporządzaną na potrzeby studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz planu zagospodarowania przestrzennego województwa, charakteryzującą poszczególne elementy przyrodnicze na obszarze objętym studium lub planem i ich wzajemne powiązania. Na podstawie upoważnienia zawartego w art. 72 ust. 6 p.o.ś. Minister Środowiska wydał rozporządzenie z dnia 9 września 2002 r. w sprawie opracowań ekofizjograficznych (Dz.U. z 2002 Nr 155, poz.1298 ). Znajdujący się w Tytule II. Dział IV. – Ochrona powierzchni ziemi art. 101 pkt 2 p.o.ś. stanowi ogólnie, że ochrona powierzchni ziemi polega na zapobieganiu ruchom masowym ziemi i ich skutkom. W myśl 110a ust. 1 p.o.ś. starosta prowadzi obserwację terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na których występują te ruchy, a także rejestr zawierający informacje o tych terenach. W celu ułatwienia realizacji tego zadania, w art. 110a ust. 2 p.o.ś., zobowiązano ministra właściwego do spraw środowiska do wydania rozporządzenia określającego metody, zakres i częstotliwość prowadzonych obserwacji terenów oraz informacje, jakie powinien zawierać rejestr o tych terenach. Wykonując tę delegację, Minister Środowiska wydał rozporządzenie z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie informacji dotyczących ruchów masowych ziemi (Dz. U. Nr 121, poz. 840). Zarówno brzmienia art. 110 ust. 2 ustawy, jak i § 1 i następnych rozporządzenia wynika jednoznacznie, że wskazane regulacje dotyczą zasad prowadzenia rejestru w wykonaniu obowiązku monitoringu, co odróżnić należy zasadniczo od obowiązków różnych podmiotów badania zjawisk dotyczących ruchów masowych ziemi w celu ich ujawnienia w rejestrze, czy tworzenia kart osuwisk. Przedmiotowy rejestr oraz związane z nim dokumenty mają jedynie znaczenie pomocnicze dla organów administracji publicznej oraz różnych innych podmiotów w kwestiach dotyczących oceny przedmiotowych zjawisk i nie zwalniają od obowiązku ich rozpoznawania.

W analizowanej kwestii należy mieć też na uwadze przepisu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze ( tekst jednol. Dz. U. z 2005 Nr 228, poz. 1947 z późn. zm. – dalej w skrócie u.p.g,g. ). W myśl art. 43 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.p.g,g., dokumentację geologiczno-inżynierską sporządza się dla określenia warunków geologicznych dla potrzeb zagospodarowania przestrzennego. Powinna określać:1. budowę geologiczną, warunki geologiczno-inżynierskiei hydrogeologiczne podłoża budowlanego lub określonej przestrzeni; 2. prognozę zmian w środowisku, mogących powstać na skutek realizacji lub eksploatacji obiektów budowlanych; 3. występowanie złóż kopalin, szczególnie surowców budowlanych, nadających się do wykorzystania przy realizacji inwestycji. Powołana regulacja pozostaje w ścisłym związku z art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. oraz uprzednio powołanymi przepisami ustawy- Prawo ochrony środowiska. Z rozporządzenie wynika metodyka w zakresie rozpoznawania zjawisk osuwiskowych, a także wskazania uzasadniające wykonanie dokumentacji geologiczno-inżynierskiej. Podstawową funkcją zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza planu miejscowego jest określenie przeznaczenia terenu na konkretne cele. Z kolei ważną przesłanką podejmowanych w tym celu ocen i rozstrzygnięć jest aktualna informacja o przyrodniczych uwarunkowaniach występujących na danym terenie, w tym o jego budowie geologicznej. Odnosi się to w szczególności do konieczność rozpoznania zagrożeń osuwiskowych, co ma ogromne znaczenie z punktu widzenia dopuszczalności przeznaczenia danego terenu na określone cele i ustalenia zasad zagospodarowania, w tym dla realizacji inwestycji liniowych. Artykuł 103 ust. 1 u.p.g.g. stanowi, że starostowie działają jako organy pierwszej instancji w sprawach należących do właściwości administracji geologicznej, jeżeli nie zostały one zastrzeżone dla marszałków województw lub ministra właściwego do spraw środowiska, czego dotyczy ust. 2. W myśl art. 103a u.p.g.g., ilekroć w przepisach ustawy mówi się o starostach, rozumie się przez to również burmistrzów i prezydentów miast na prawach powiatu. Stosownie do art. 103a ust. 3 u.p.g.g., wynikające z przepisów ustawy zadania starostów są zadaniami z zakresu administracji rządowej.

Kolejny akt normatywny, która ma związek z obowiązkiem uwzględniania w planach miejscowych zagadnienia dotyczącego terenów ruchów masowych ziemi stanowi ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednol. Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 z późn. zm. – dale u.o.g.r.l.) , która w art. 2 określa jakie gruntu stanowią gruntu rolne i leśne, w art. 3 wskazuje na czym polega ochrona takich gruntów, wymieniając tu między innymi zapobieganie procesom degradacji i dewastacji oraz szkodom w produkcji rolniczej, czy leśnej, powstającym wskutek działalności nierolniczej i ruchów masowych ziemi, a także ograniczanie zmian naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi. W myśl art. 4 pkt 8 u.o.g.r.l., ilekroć w ustawie jest mowa o ruchach masowych ziemi - rozumie się przez to ruchy masowe ziemi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm.). Stosownie do art. 5 ust. 1, u.o.g.r.l., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych jest starosta, a gruntów leśnych - dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, z wyjątkiem obszarów parków narodowych, gdzie właściwym jest dyrektor parku. W myśl ust.2 tego artykułu zadania starosty, o których mowa w ustawie, są zadaniami z zakresu administracji rządowej. Przepisów ustawy nie stosuje się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położonych w granicach administracyjnych miast (art. 5b u.o.g.r.l. ).

Treść zaskarżonej uchwały wskazuje, że nie zawiera ona koniecznych ustaleń dotyczących określania i zasad zagospodarowania terenów zagrożonych osuwaniem się ma ziemnych, pomimo istnienia przesłanek do ich wprowadzenia. Na taki obowiązek, wynikający z konkretnych okoliczności, naprowadza informacja zwarta w postanowieniu uzgadniającym projekt planu miejscowego, w którym mowa o występowaniu w obszarze objętym zmianą planów miejscowych terenów potencjalnego zagrożenia takimi zjawiskami, ze wskazaniem tak na konieczność wykonania projekt prac geologiczno-inżynierskich dla rozpoznania podłoża gruntowego w celu zabezpieczenia planowanej inwestycji na tym obszarze, jak i dokonania uzupełnień w projekcie zmian planów miejscowych. Dodatkowo, jeszcze przed podjęciem zaskarżonej uchwały na stronie internetowej Urzędu Miasta Skawina zamieszczone zostały dokumenty pn.: "Mapy osuwisk i terenów zagrożonych ruchami masowymi Skawina - Miasto i Skawina - Obszar Wiejski", sporządzone przez Państwowy Instytut Geologiczny - Państwowy Instytut Badawczy w 2011 r.

Powyższemu uchybienie, które zostanie później szerzej omówione, ma związek z istotnym naruszenie trybu, tj. art. 17 pkt 7 lit. h u.p.z.p., zgodnie z którym projekt planu miejscowego uzgadnia się z właściwym organem administracji geologicznej w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Zajęcie stanowiska przez inny organ przy sporządzaniu projektu studium lub projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma charakter aktu nadzoru nad działalnością gminy przewidzianego przepisami szczególnymi. Gmina jest podmiotem władzy publicznej, dysponującym tzw. władztwem planistycznym. Władztwo to nie ma charakteru absolutnego, ustawodawca przewidział bowiem środki prawne wpływania szerokiego kręgu podmiotów na proces planistyczny, takim środkiem jest m.in. uzgodnienie projektu planu z odpowiednimi organami ( tak NSA w postanowieniu z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1765/12, zam. zb. LEX nr 1413430). Wymóg dokonania uzgodnień z podmiotami wymienionymi w art. 17 pkt 7, jest bezwzględny, co winno mieć miejsce już po rozpatrzeniu wszelkich wniosków oraz sporządzeniu nie tylko projektu planu, ale także prognozy oddziaływania na środowisko i prognozy finansowej. Uzgodnieniu podlega w myśl art. 17 pkt 7 u.p.z.p. projekt planu, przez który należy rozumieć projekt tekstu planu i projekt rysunku planu - § 2 pkt 4 rozporządzenia wykonawczego. Wskazane pojęcia zdefiniowano odpowiednio w § pkt 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego. Projekt planu należ zaś udostępnić do opiniowania, czy uzgodnienia właściwym organom wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, na co wskazuje wprost z art. 25 ust. 2 u.p.z.p. Powyższy dokument nie jest nośnikiem treści normatywnych, natomiast ma istotne znaczenie właśnie dla fazy wyrażania opinii i dokonywania uzgodnień, a potem zgłaszanych uwag, jako źródło ważnych informacji. Należy także zwrócić uwagę na przepisy normujące tryb przeprowadzania uzgodnień, ich wiążący walor, a także wyraźnie określony przypadek, w którym uzgodnienia na zasadzie fikcji prawnej uznaje się za dokonane, oraz sytuację, w której mogą one zostać pominięte. I tak, z art. 24 ust. 1-2 u.p.z.p. stanowi w szczególności, że organy, o których mowa w art. 17 pkt 7, w zakresie swojej właściwości rzeczowej lub miejscowej, uzgadniają, na swój koszt, projekt planu miejscowego w trybie art. 106 k.p.a., przy czym wójt, burmistrz albo prezydent miasta może uznać za uzgodniony projekt planu miejscowego w przypadku, w którym organy te nie określą warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić albo nie powołają podstawy prawnej uzasadniającej ich określenie. Co wymaga podkreślenia, art. 24 ust. 2 u.p.z.p. nie stanowi instrumentu służącego zakwestionowaniu zasadności stanowiska organu uzgadniającego, którego weryfikacji można żądać wyłącznie wnosząc zażalenie. Po wyczerpaniu toku instancji stanowisko organu uzgadniającego może zaś podlegać kontroli przez wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Nadto, w myśl art. 25 ust. 1- 2 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala termin dokonania uzgodnień albo przedstawienia opinii przez organy, o których w art. 17 pkt 6 i 7, nie krótszy niż 21 dni od dnia udostępnienia projektu planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Nieprzedstawienie stanowiska lub warunków, o których mowa w art. 24 ust. 2, w terminie, o którym mowa w ust. 1, uważa się za równoznaczne odpowiednio z uzgodnieniem lub zaopiniowaniem projektu.

Z przedstawionych akt planistycznych wynika, że Starosta Krakowski nie wypowiadał się w sprawie na etapie składania wniosków do planu.

Burmistrz Miasta i Gminy Skawina, pismem z dnia 10 września 2010 r., znak GP-8321/ZM.P./8/10.6/2010, prawidłowo wystąpił do Starosty Krakowskiego, działającego, jako organ pierwszej instancji w sprawach należących do właściwości administracji geologicznej na podstawie art. 103 ust. 1u.p.g.g., o uzgodnienie projektu zmiany planów w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. W projekcie zmiany planów miejscowych oraz w prognozie oddziaływania na środowisko nie ma informacji na temat istnienia albo nieistnienia terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, a w przedstawionej dokumentacji planistycznej (która był przedmiotem uzupełnień) brak opracowania ekofizjograficznego.

Starosta Krakowski, który otrzymał powyższe pismo 15 września 2010 r., postanowieniem z dnia 30 września 2010 r., znak OS.II.MZ.7533-7/10 (data wpływu 6 października 2010 r)., uzgodnił przedłożony projekt planu z uwagami. W uwagach tych wskazał na obowiązek uwzględnienie przy sporządzeniu zmiany planów miejscowych potrzeb w zakresie zapobiegania skutkom ruchów masowych ziemi, określenia szczegółowo zasad zagospodarowania obszarów zdegradowanych wyniku takich procesów, podał ogólnie na jakich terenach mogą występować zjawiska geodynamiczne, wymienił konkretnie szereg czynników naturalnych oraz związanych z działalnością człowieka sprzyjających wystąpieniu ruchów masowych ziemi, poinformowała, że po tegorocznych intensywnych majowych opadach na terenie Gminy Skawina uaktywniły się liczne osuwiska, które wcześniej nie były zarejestrowane, przytoczył wykaz takich osuwisk zarejestrowanych, jak również zalecił że " W celu zabezpieczenia planowanej inwestycji na obszarze potencjalnego zagrożenia wystąpienia zjawisk osuwiskowych należy wykonać projekt prac geologiczno-inżynierskich dla rozpoznania podłoża gruntowego. (...) Wobec powyższego należy określić w planie zagospodarowania przestrzennego tereny zagrożone osuwaniem się mas ziemnych oraz wyznaczyć granice i sposób zagospodarowania tych terenów". W uzasadnieniu do powyższego wymogu, Starosta Krakowski powołał art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.

Burmistrz Miasta i Gminy Skawina w dniu 7 grudnia 2010 r., w punkcie 7 dokumentu pn.: "Wykaz uzyskanych uzgodnień do projektu zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Skawina w zakresie określonym uchwałą Nr XLI/405/10 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 24 lutego 2010 r.", odniósł się do wyżej cytowanego postanowienia Starosty Krakowskiego, podając że: " Z uwagi na ograniczony zakres zmiany planów polegający na wprowadzeniu przebiegu linii wysokiego napięcia 400 kV i przebudowy linii 110 kV oraz korekt ustaleń z tym związanych wyłącznie w obszarze zmiany planów określonym w uchwale Nr XLI/405/10 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 24 lutego 2010 r. uwaga nie dotyczy zmiany planów".

W tym kontekście należy zauważyć, że organ wykonawczy gminy nie uznał uzgodnienia za dokonane po terminie. Nie można natomiast przyjąć, że wskazał uzasadnione podstawy do uznania projektu za uzgodniony, skoro z postanowienia wynika wprost konieczność dokonania jego uzupełnienia w zakresie wymaganym powołanymi prawidłowo przepisem art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., oraz że uzupełnienie ma na względzie również dostrzegane braki danych oraz ustaleń dla inwestycji wskazywanej, jako powód uchwalania zmiany obowiązujących planów miejscowych.

Niezależnie od tego, wytworzenie jeszcze przed podjęciem zaskarżonej uchwały tak istotnego dokumentu, jak "Mapy osuwisk i terenów zagrożonych ruchami masowymi Skawina - Miasto i Skawina - Obszar Wiejski", sporządzonej przez Państwowy Instytut Geologiczny - Państwowy Instytut Badawczy w 2011 r. przy braku dostatecznych dokumentów archiwalnych i ich znaczenia, z uwagi na skutki powodzi z maja-czerwca 2010 r., obligowało do jego analizy oraz zmiany projektu planu miejscowego. Z powyższych dokumentów wynika, że na obszarze objętym ustaleniami przedmiotowej zmiany planów zidentyfikowano dwa osuwiska, dodatkowo w granicach planu znajduje się fragment trzeciego osuwiska. Dwa z nich są opisane na ww. Mapach osuwisk i terenów zagrożonych ruchami masowymi jako osuwiska nieaktywne (osuwiska oznaczone nr 75 oraz 86), a jedno z nich jako okresowo aktywne (osuwisko oznaczone nr 58). Obszary zagrożone osuwaniem się mas ziemnych znajdują się w obszarze objętym granicami przedmiotowej zmiany planów, w terenach o symbolu 6R oraz 7ZR i 1MNR. Mając na uwadze treść wyżej cytowanego postanowienia Starosty Krakowskiego, wydanego na podstawie art. 17 pkt 7 lit. h ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wymóg zawarty w art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy, Burmistrz Miasta i Gminy Skawina powinien wprowadzić do sporządzanej zmiany planów zarówno stosowne informacje w części tekstowej i graficznej, jak również odpowiednie ustalenia odnoszące się do wyżej wymienionych terenów osuwiskowych. Na takich terenach wprowadza się bowiem niejednokrotnie nie tylko zakaz zabudowy, ale również innego rodzaju środki zabezpieczające w postaci zakazu odbudowy, rozbudowy i nadbudowy budynków istniejących, lub tylko zakazu lokalizacji biologicznych oczyszczalni ścieków przy zachowaniu istniejącej zabudowy, względnie także zakazy zmiany istniejącego ukształtowania terenu oraz nadsypywania gruntu itp. Tak uzupełniony projekt planu miejscowego winien podlegać ponownym uzgodnieniom, z właściwymi organami administracji publicznej, które wiedząc o istnieniu osuwisk na podstawie treści projektu zmiany planów miałby też możliwość wiążącego wypowiedzenia się w kwestii nieodzownych ustaleń. Z § 10 ust. 1- 2 rozporządzenia wykonawczego wynika, że materiały planistyczne, sporządzone na potrzeby projektu planu miejscowego, powinny być aktualne na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia, zaś materiały planistyczne sporządzone na podstawie przepisów odrębnych, wykorzystywane na potrzeby projektu planu miejscowego, powinny być aktualne na dzień przystąpienia do sporządzania tego projektu. Wskazane brzmienie cytowanej regulacji nie zwalania jednak od obowiązku uwzględnienie istotnych zmian okoliczności. Wystąpienie takich istotnych okoliczności mieszczących się w ramach zasad sporządzania planu miejscowego, obliguje do ich uwzględnienie, co może wynikać z faktów znanych organowi urzędowo albo na podstawie uzgodnień. Regulacja zawarte w akcie podustwowym nie może bowiem prowadzić do wyłączenia obowiązków wynikających z przepisów ustawowych, mających w danej dziedzinie rangę zasad. Nie można też - jak w niniejszej sprawie, uznawać za wartość nadrzędną szybkości procedury planistycznej z uwagi na zamiar realizacji inwestycji celu publicznego, pomijając zasady gwarantujące realizację licznych wartości wskazanych w art. 2 u.p.z.p.

Wywody i argumenty zawarte w odpowiedzi na skargę co do właściwego przeznaczenia i ustalenia zasad zagospodarowania terenów osuwiskowych nie zasługują na uwzględnienie. Po pierwsze, istnienia terenów zagrożonych ruchami masowymi w części tekstowej i graficznej zmiany planów miejscowych nawet nie zasygnalizowano. Nadto na zagrożonych ruchami masowymi jako osuwiska nieaktywne terenach , względnie okresowo aktywne terenach 6R, 7ZR, 1MNR dopuszczalna jest zabudowa oraz realizacja innych zamierzeń, w tym projektowanej linii energetycznej 400 kV oraz przebudowa istniejącej linii 110 kV bez żadnych ograniczeń ustanowionych pod kątem zapobiegania ruchom masowym ziemi Co do tych terenów zachodzą zatem przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej z uwagi na istotne naruszenie trybu oraz zasady z art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. Nadto, wyżej analizowanemu naruszeniu prawa towarzyszą inne uchybienia zasadom, odnoszące się m.in. ustaleń zagospodarowania terenów oznaczonych symbolami 6R, 7ZR, 1MNR i stosowania ograniczeń przewidzianych w strefie Kt, które dodatkowo podważają zasadność prezentowanej w odpowiedzi na skargę argumentacji.

Skarżący słusznie zarzuca, że przy sporządzeniu zaskarżonej uchwały doszło naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz.U. Nr 52, poz. 315) poprzez nieprawidłowe wyznaczenie stref sanitarnych w obszarze na północ od granic istniejącego cmentarza. Przedmiotowe rozporządzenie zostało wydane Na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. Nr 11, poz. 62). Zgodnie z § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, przeznaczając teren pod cmentarz, należy określić minimalną odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów związanych z żywnością i żywieniem zbiorowym oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych. Lokalizacja cmentarza, pociąga bowiem za sobą konieczność wyznaczenia tzw. stref sanitarnych, w odległości 50 m i 150 m od jego granic, mających na celu ochronę przed niekorzystnym oddziaływaniem cmentarza na otoczenie. Za koniecznością wyznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stref sanitarnych od cmentarza, przemawia również wymóg art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy.

W tekście zaskarżonej uchwały powyższe przepisy zastosowano prawidłowo (§ 8 ust. 18), natomiast błąd dotyczy części graficznej. W szczególności, w przedmiotowej zmianie planów miejscowych nieprawidłowo wyznaczono strefy sanitarne na północ od granicy istniejącego cmentarza, oznaczonego symbolem 1ZC, poprzez zmniejszenie ich zasięgu. Zgodnie z wyżej cytowanymi przepisami, tzw. strefy sanitarne winny wynosić odpowiednio 50 i 150 m. W zaskarżonej zmianie planów, w obszarze na północ od cmentarza jedna ze stref, która powinna być 50 metrowa nachodzi na teren cmentarza, zaś druga ze stref -150 metrowa, znajduje się około 40 metrów od granicy cmentarza. Ustalenia planu miejscowego, tj. części tekstowej i graficznej obowiązują łącznie i muszą być spójne. Wskazane uchybienie, niezależnie od tego, czy stanowi omyłkę i jakie ma znaczenie, oznacza naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, co stanowi powód do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w analizowanej, pozbawionej spójności części.

Podobna wada wiąże się z § 5 ust. 1 pkt 3 lit. l tekstu zaskarżonej uchwały. Paragraf 5 ust. 1 w pkt 1- 7 wymienia elementy ustaleń planu zawarte na rysunku zmiany, przy czym w § 5 ust. 1 pkt 3 podano tereny o różnym przeznaczeniu oraz o różnych zasadach zabudowy i zagospodarowania, określone liniami rozgraniczającymi oraz oznaczone symbolami identyfikacyjnymi (literowo-cyfrowymi), stanowiącymi odnośniki do ustaleń tekstowych. W § 5 ust. 1 pkt 3 lit. l tekstu uchwały, jako element rysunku planu wymienia KDL- tereny dróg publicznych – drogo lokalne (ustalenia zawarte w § 20). Analiza rysunku zmiany planów wskazuje, że wyżej wymienionej drogi lokalnej, o której mowa także w § 20 tekstu zmiany planu nie opisano symbolem literowym, stąd nie można jednoznacznie określić, gdzie taka droga się znajduje. Symbol KDL widnieje jedynie na jako ustalenie informacyjne, obowiązującego poza granicami przedmiotowej zmiany planów. Usunięcie wskazanej wady nie jest możliwe np. poprzez poprzez domniemane nawiązującej do ustaleń informacyjnych spoza obszaru zmiany planów miejscowych. Wprowadzenie brakujących oznaczeń na rysunku winno nastąpić we właściwym trybie, jaki stanowi wszczęcie odpowiedniej procedury planistycznej. Zasadnie zarzuca zatem skarżący naruszenie § 8 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego. Wskazane uchybienie prowadzi jednakże w skutkach także do naruszenia zasady z art. 15 ust.2 pkt 10, dotyczącej obowiązkowego określenia w planie miejscowym zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji albowiem brak na rysunku planu drogi KDL stanowi wadę matarialnoprawną, czyniąc tekst i rysunek wewnętrznie sprzecznymi. Jest to powód do stwierdzenia nieważności uchwały w analizowanej części.

Ma również rację skarżący podnosząc, że podejmując zaskarżoną uchwałę nie spełniono wymogów art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy:

a) w § 7 ust. 1 pkt 5 tekstu uchwały dopuszczono "(...) w istniejących siedliskach zabudowy rolniczej położonych w terenach rolnych i zieleni nie urządzonej realizację nowych obiektów gospodarczych koniecznych dla prowadzenia działalności rolniczej, zaś analogiczne dopuszczenie powtórzono w ustaleniach szczegółowych: w § 14 dla terenów rolniczych 1-7R , w § 15 dla terenów zieleni nie urządzonej 1-7ZR, w § 16 terenów zieleni izolacyjnej 1-2 Zł;

b) w § 18 ust. 2 pkt 2 tekstu uchwały ustalono jako przeznaczenie dopuszczalne, możliwość realizacji: "niezbędnych obiektów związanych z podstawowym przeznaczeniem terenu jak kaplica, dom pogrzebowy".

Dla wyżej wymienionych obiektów, dopuszczonych do realizacji, nie ustalono wymaganych art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy, co stanowi naruszenie zasad i uzasadnia stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały we wskazanym zakresie, a zatem odnośnie znacznego obszaru zmiany planów miejscowych. Dodatkowo dla część tych terenów znajduje się w obszarze, na których mogą wystąpić zjawiska geodynamiczne brak związanych z powyższym informacji i szczególnych zapisów. Bez znaczenia w rozpatrywanym przypadku jest przy tym fakt, że jak wskazuje się w odpowiedzi na skargę, zmieniane plany miejscowe miały analogiczne zapisy. W kontrolowanym przypadku dostrzegane braki stanowią niewątpliwie wadę matarialnoprawną. O ile treść uchwały intencyjnej rozpoczynającej procedurę planistyczną nie była adekwatna do rzeczywistych potrzeb dokonania zmian, w tym w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem ustaleń na obszarze objętym tą uchwałą, powyższe nie może sanować i pozostaje bez wpływu na istnienie przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w analizowanej części.

.

Co do kolejnych wadliwości, które faktycznie występują, należy stwierdzić że nie było w sprawie kwestionowane, iż w tekście zmiany planów zauważono wady określone jako omyłki. Również dokonana kontrola wskazuje, że:

- w § 7 ust. 1 pkt 3 tekstu uchwały zapisano: zasady zagospodarowania w obrębie strefy Kt określono w § 8 ust. 17", a powinno być: Zasady zagospodarowania w obrębie strefy Kt określono w § 8 ust. 16;

- w § 12 ust. 3 pkt 2 lit. b zapisano: "oraz zachowanie proporcji, aby suma

powierzchni przeznaczenie dopuszczalnego określonego ust. 2 pkt 4 dla zabudowy jednorodzinnej (....)", a zdaniem tut. Wydziału powinno być: oraz zachowanie proporcji, aby suma powierzchni przeznaczenie dopuszczalnego określonego ust. 2 pkt 5 dla zabudowy jednorodzinnej;

- w § 13 ust. 4 pkt 2 tekstu uchwały zapisano: "dla realizacji przeznaczenia dopuszczalnego określonego w ust. 2 pkt 4 (...)", a powinno być: dla realizacji przeznaczenia dopuszczalnego określonego w ust. 3 pkt 4;

- w § 14, § 15, § 16 tekstu uchwały wprowadzono zakaz lokalizacji nowych budynków, "z zastrzeżeniem § 7 ust. 6", a winno być: z zastrzeżeniem § 7 ust. 1 pkt 5;

- w § 20 ust. 8 tekstu uchwały zapisano: "Szczegółowe ustalenia zawarto w §

8 ust. 17",a powinno być: Szczegółowe ustalenia zawarto w § 8 ust. 16.

Waga powyższych wad, nazywanych omyłkami, jest znacząca albowiem prowadzi do braku sensownych powiązań wewnątrz tekstu samej uchwały, a w ślad za tym do niewłaściwego określania zasad zagospodarowania dla licznych terenów. Stosowanie zmiany planów miejscowych w uchwalonym brzmieniu uzasadnia zarzut nadużycie władztwa planistycznego poprzez zupełne oderwanie wprowadzonych zapisów od istotnych czynników wymienionych w art. 2 u.p.z.p. Usunięcie powyższych wady nie jest możliwe w drodze wykładni, która polega na interpretacji przepisów, a nie interpretacji planu miejscowego i poprawianiu błędów prawodawcy lokalnego. Nie istnieje inna instytucja prawna służąca sprostowaniu omyłek w tekście miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, niż wdrożenie odpowiedniej procedury planistycznej.

Wszystkie wskazane wyżej naruszenia w zakresie przesłanek matarialnoprawnych oraz stwierdzone istotne naruszenie przesłanki formalnoprawnej (niezachowanie procedury sporządzania planu w zakresie koniecznego uzgodnienia) uzasadniają w efekcie stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

Za powód do stwierdzenia nieważności nie został uznany zarzucany brak zgodności zaskarżonej uchwały z uchwałą Rady Miejskiej Nr XLI/405/10 z dnia 24 lutego 2010 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy Skawina. Słusznie podaje skarżący, że przewidzianą w art. 14 u.p.z.p. uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia (zmiany) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy zaliczyć do aktów z kategorii tzw. uchwał intencyjnych, w której rada gminy wyznacza m.in. dopuszczalny zakres zmian planu. Jest faktem, że w obszarze oznaczonym na załączniku graficznym do uchwały o przystąpieniu do sporządzenia zmiany planów literą "C", zgodnie z treścią § 2 ust. 2 tej uchwały, postanowiono, że będzie ona dotyczyć w tym obszarze wyłącznie ustalenia szczegółowego przebiegu projektowanej linii energetycznej 400 kV oraz przebiegu przebudowy istniejącej linii 110 kV. Z analizy rysunku zmiany planów wynika natomiast, że w obszarze tym dokonano zmiany przeznaczenia terenu, albowiem tereny oznaczone w przedmiotowej zmianie planu symbolem 3PU przeznaczono pod tereny produkcyjno-usługowe, zaś w poprzednio obowiązującym planie miejscowym tereny te oznaczone były symbolem M1MNR z przeznaczone pod tereny zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej. Niemniej jednak, uwzględniając argumentacją Rady Miejskiej w Skawinie należy podzielić pogląd, że wskazana zmiana jest bezpośrednio związana z ustaleniem szczegółowego przebiegu projektowanej linii energetycznej 400 kV oraz przebiegu przebudowy istniejącej linii 110 kV. Prezentowaną przez uchwałodawcę, rozszerzającą interpretację postanowień uchwały intencyjnej można uznać za dopuszczalną, zaś uzasadniają ją względy celowości i legalności (ograniczenia zabudowy związane z oddziaływaniem pola elektromagnetycznego). Przedmiotowa zmiana pozostaje w zgodzie ze Studium.

Należy zgodzić się ze skarżącym, że zaskarżona uchwała narusza wymogi przewidziane w § 7 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego poprzez niezamieszczenie na rysunku zmiany planów wyrysu ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Skawina w jej granicach administracyjnych zatwierdzonej Uchwałą Nr XXXIX/387/09 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 30 grudnia 2009 r. z oznaczeniem granic obszaru objętego projektem planu miejscowego. Wskazane uchybienie nie stanowi jednakże podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Nie wiąże się ono wprost z naruszeniem zasad albowiem w ramach dokonanej kontroli nie stwierdzono niezgodności zaskarżonej uchwały ze Studium. Wskazanego uchybienia nie można też uznać za swoiste istotne naruszenie trybu, skoro w toku procedury planistycznej wskazany brak nie był kwestionowany bezpośrednio, czy tez pośrednio poprzez określoną, z nim związana treść wniosków, uzgodnień albo uwag.

Mając powyższe na uwadze, uznając że skarga zasługuje na uwzględnienie z przyczyn uprzednio wskazanych, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 147 § 1 p.p.s.a.