Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 234/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 pkt 4,  art. 48 ust. 1, 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 2 pkt 9a,  art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 169 poz 1419
law: Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych
article: art. 134,  art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi J. B., B. B., S.B. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie rozbiórki obiektu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.) art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, dalej: Pb) oraz art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz.471 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania J. B., B. B. i S. B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]" (PINB) z dnia "[...]" nakazującej rozbiórkę będącego w budowie budynku o funkcji letniskowej o powierzchni zabudowy 70m2 na działce o nr ewid. "[...]" obr. "[...]" przy "[...]" (działka nr "[...]" według numeracji ROD "[...]"), czyli na terenie Rodzinnych Ogródków Działkowych "[...]", wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę - utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Zakwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Pismem z dnia 15 lipca 2020 r. Polski Związek Działkowców poinformował PINB o budowie na terenie ROD "[...]" w "[...]" (działka geodezyjna nr "[...]" obr. "[...]") przy "[...]" budynku o powierzchni 70m2, co jest sprzeczne z art. 13 ust. 1 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych.

W dniu 3 września 2020 r. PINB przeprowadził czynności kontrolne, podczas których ustalono, że na działce ROD "[...]" obr. "[...]" m. "[...]" znajduje się w trakcie budowy obiekt budowlany o wymiarach 701 cm x 1000 cm posadowiony na płycie żelbetowej ze słupami żelbetowymi zagłębionymi ok. 100 cm. Poniżej poziomu płyty (9 szt.) powiązane konstrukcyjnie z płytą. Na płycie wymurowano ściany zewnętrzne z betonu komorowego o grubości 24 cm. Według oświadczenia uczestniczącego w kontroli J. B. oraz E. A.B. działającej jako pełnomocnik w imieniu J. B., B. B. i S. B., w/w działając jako inwestorzy zgłosili zamiar budowy dwóch altan na działkach "[...]" (oznaczenie według ROD "[...]") o pow. zabudowy 35m2 jedynie w ROD"[...]" w lutym 2019 r.

W dniu 14 września 2020 r. PINB wszczął postępowanie administracyjnego w sprawie budowanego przez S. B., J. B. i B. B. budynku o funkcji letniskowej o powierzchni zabudowy 70m2 na działce nr ewid. "[...]" obr. "[...]" miasto "[...]" przy "[...]", na terenie ROD "[...]" w "[...]" (działka nr "[....]" i działka "[...]" wg numeracji ROD).

Pismem z dnia 26 września 2020 r. pełnomocnik inwestorów wskazała, iż sprawa dotyczy dwóch odrębnych działek ewidencyjnych "[...]" w ROD "[...]" w "[...]", na których będą usytuowane dwie altany (budynki) każda o pow. 35m2, przylegające do siebie, oddzielone ścianą (zgodnie z granicą działek) na jednej płycie fundamentowej żelbetowej z uwagi na konieczność uzyskania stabilności, bliskości cieków wodnych oraz wysoki poziom wód gruntowych i grząski teren. Dodatkowo pełnomocnik przedłożyła pismo Polskiego Związku Działkowców ROD "[...]" w "[...]" skierowanego do Polskiego Związku Działkowców z dnia 24 czerwca 2020 r. wyrażające zgodę na istnienie w/w dwóch domków działkowych połączonych wspólną ścianą. Pełnomocnik inwestorów przedstawiła również pismo Polskiego Związku Działkowców z dnia 1 lipca 2020 r., które również pozytywnie opiniuje realizowane przez inwestorów zamierzenie. Ponadto wskazała, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy planu zagospodarowania przestrzennego. Na podstawie powyższego wniosła o umorzenie postępowania.

W odpowiedzi na pismo PINB z dnia 1 października 2020 r. Burmistrz Miasta "[...]" wydał w dniu 6 października 2020 r. zaświadczenie, że budowa budynku o funkcji letniskowej o pow. zabudowy 70m2 na działce nr "[...]" narusza ustalenia wskazane w § 28 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwalą Rady Miejskiej w "[...]" z dnia "[...]" w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta "[...]" - terenów mieszkaniowo - usługowych.

W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym PINB przyjął, iż wybudowanie przedmiotowego budynku jest sprzeczne z zapisami w/w planu zagospodarowania przestrzennego co uniemożliwia wdrożenia i przeprowadzenia procedury legalizacyjnej. Wobec powyższego organ I instancji decyzją z dnia "[...]" nakazał inwestorom rozbiórkę będącego w budowie budynku o funkcji letniskowej o powierzchni zabudowy 70m2 na działce o nr ewid. "[...]" obr. "[...]" przy "[...]" (działka nr "[...]" według numeracji ROD "[...]"), czyli na terenie Rodzinnych Ogródków Działkowych "[...]", wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. B., B. B. i S. B. wnieśli o jej uchylenie i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" WINB podniósł, że w pełni podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z budową jednego budynku letniskowego wolnostojącego o powierzchni zabudowy 70m2 wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Przy budowie obiektu wykonana została jedna płyta fundamentowa o powierzchni 70m2. Z rysunków przedstawionych przez inwestorów jednoznacznie wynika, iż również projektowana konstrukcja dachu będzie jednolita. Co więcej, istniejące już przegrody zewnętrzne wskazują, iż stanowią one jedną konstrukcyjną całość (brak jest zdylatowania obiektu). Tym samym stwierdzić należy, że pomiędzy budowanymi budynkami istnieją takie powiązania konstrukcyjne, które nie pozwalają na uznanie, że mamy do czynienia z oddzielnymi budynkami (jak wskazuje inwestor). Wskazał, że budowa budynku letniskowego objętego niniejszym postępowaniem o powierzchni zabudowy 70m2 nie mieści się w katalogu zamkniętym obiektów budowlanych wymienionych w art. 29 Pb, zatem na jego budowę inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę. Mając zatem na uwadze powierzchnię zabudowy w/w budynku, w niniejszej sprawie zastosowanie będzie miał tryb postępowania: z art. 48 Prawa budowlanego. Niemniej, w sprawie jednoznacznie wskazać należy na brak możliwości legalizacji przedmiotowego obiektu. Przedmiotowa budowa budynku narusza bowiem ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej w "[...]" z dnia "[...]" w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta "[...]" - terenów mieszkalno-usługowych. Zgodnie z wyrysem w/w planu działka nr ewid. "[...]" obr. "[...]" m. "[...]" znajduje się na terenie oznaczonym symbolem ZD- 1 - ogrody działkowe. Z wypisu planu, dokładnie z rozdziału 7, § 28 wprost wynika, iż dla terenu oznaczonego symbole ZD- 1 "zakazuje się zabudowy budynkami wymagającymi uzyskania pozwolenia na budowę". Ponadto, Burmistrz Miasta "[...]" wydał zaświadczenie, że budowa budynku o funkcji letniskowej o powierzchni zabudowy 70m2 na działce nr "[...]" narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. WINB wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy Pb pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: altan działkowych i obiektów gospodarczych, o których mowa w ustawie z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 471). Natomiast zgodnie z art. 13 ust. 1 w/w ustawy na terenie działki nie może znajdować się 1) altana działkowa niespełniająca wymagań określonych w art. 2 pkt 9a. Tym samym istnienie na terenie rodzinnych ogrodów działkowych innego obiektu niż wolnostojącego budynku rekreacyjno-wypoczynkowego lub innego obiektu budowlanego spełniającego taką funkcję, o powierzchni zabudowy do 35m2 oraz o wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich, przy czym do powierzchni zabudowy nie wlicza się tarasu, werandy lub ganku, o ile ich łączna powierzchnia nie przekracza 12 m2, jest prawnie niedopuszczalne. W związku z powyższym, jeżeli brak jest możliwości legalizacji przedmiotowego obiektu to w takim przypadku organy nadzoru budowlanego zobligowane są do wydania nakazu rozbiórki i bez względu na okoliczności brak jest możliwości wydania innego rozstrzygnięcia.

W skardze wywiedzionej do tut. Sądu na decyzję WINB pełnomocnik skarżących zarzucił jej naruszenie:

- art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 Pb (w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 września 2020 r.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy budowa realizowana przez skarżących na działkach ROD nie wymagała pozwolenia na budowę i w konsekwencji zaaprobowanie wadliwej decyzji nakazującej skarżącym rozbiórkę będących w budowie dwóch budynków o funkcji rekreacyjno-wypoczynkowej, o pow. zabudowy 35m2 każdy, posadowionych na dwóch działkach ROD "[...]", będących innymi obiektami budowlanymi spełniającymi funkcję rekreacyjno-wypoczynkową, błędnie uznanych przez organ za jeden budynek o powierzchni zabudowy 70m2;

- art. 29 ust. 1 pkt 4 Pb (w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 września 2020 r.) poprzez jego niezastosowanie pomimo zajścia przesłanek w nim określonych pozwalających na budowę bez wymaganego pozwolenia na budowę, tj. budowy przez skarżących altan działkowych lub obiektów gospodarczych, o których mowa w ustawie z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych;

- art. 2 pkt 9a w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 a contrario ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych poprzez ich niezastosowanie pomimo wypełnienia definicji altan działkowych przez będące w budowie dwa budynki o funkcji rekreacyjno-wypoczynkowej, o pow. zabudowy 35 m2 każdy, posadowione na dwóch działkach ROD "[...]";

- art. 14 ust. 1 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych oraz § 44 ust. 5-6 Regulaminu Rodzinnego Ogrodu Działkowego uchwalonego przez Krajową Radę Polskiego Związku Działkowców w dniu 1 października 2015 r. ze zm. poprzez ich niezastosowanie pomimo, że Regulamin ROD jest podstawowym aktem dotyczącym funkcjonowania rodzinnego ogrodu działkowego i zawiera obowiązujące na terenie rodzinnego ogrodu działkowego przepisy określające szczegółowe zasady zagospodarowania i korzystania z działki oraz funkcjonowania i zagospodarowania rodzinnego ogrodu działkowego;

- art. 48 ust. 1 pk1 Pb podczas gdy na podstawie art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw w sprawie znajdą zastosowanie przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 września 2020 r., gdyż wszczęcie postępowania nastąpiło dnia 14 września 2020 r.

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na nieuprawnionym utrzymaniu w całości w mocy decyzji organu I instancji;

- art. 7 w zw. z art. 8 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. polegające na wybiórczym rozważeniu zebranego materiału dowodowego oraz niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy oraz poprzez nieuwzględnienie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego;

- art. 6 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji nieuwzględnienie przez organ II instancji, że decyzja organu I instancji została wydana przez radcę prawnego, a w konsekwencji naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ II instancji, że decyzja organu I instancji jest nieważna oraz art. 286a k.p.a. poprzez utrzymanie przez organ II instancji w mocy decyzji organu I instancji wydanej przez radcę prawnego.

Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie w całości decyzji organu II instancji i umorzenie postępowania.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw prawnych.

W pierwszym rzędzie wyjaśnić należy, że sprawa niniejsza została rozpoznana przez tutejszy Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako: "p.p.s.a."), wedle którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw.

z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu są decyzje podjęte przez organy nadzoru budowlanego w trybie art. 48 ust. 1 i 2 Pb (w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 września 2020 r.). Zgodnie z powołanym przepisem właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Od nakazu rozbiórki obiektu budowlanego określonego w ust. 1 tej normy można odstąpić, jeżeli samowolna budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo w przypadku jego braku, ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych.

Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest wyjaśnienie, dokonanie prawnej oceny, czy obiekt zrealizowany przez skarżących na działkach ROD stanowi jeden budynek letniskowy wolnostojący o powierzchni zabudowy 70m2, jak wskazuje nadzór budowlany, czy też są to dwie altany działkowe (obiekty gospodarcze) o pow. zabudowy do 35m2 każda (jak to podniesiono w skardze), których realizacja nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.

W przepisach Prawa budowlanego nie została zawarta definicja legalna pojęcia "altana". Występuje ono w art. 29 ust. 1 punkty 4 w/w ustawy, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa altan działkowych i obiektów gospodarczych, o których mowa w ustawie z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (zgodnie z art. 2 pkt 9a tej ustawy przez altanę działkową należy przez rozumieć wolno stojący budynek rekreacyjno-wypoczynkowy lub inny obiekt budowlany spełniający taką funkcję, położony na terenie działki w rodzinnym ogrodzie działkowym, o powierzchni zabudowy do 35 m2 oraz o wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich, przy czym do powierzchni zabudowy nie wlicza się tarasu, werandy lub ganku, o ile ich łączna powierzchnia nie przekracza 12 m2). Brak w przepisach Prawa budowlanego wiążącej definicji legalnej "altany" powoduje, że należy znaczenia tego pojęcia szukać w języku polskim powszechnie używanym. W Słowniku języka polskiego pod redakcją W. Doroszewskiego, PWN, Warszawa 1958, altana to "lekki, przewiewny budyneczek w ogrodach i parkach, często obsadzony roślinami pnącymi", z kolei w Uniwersalnym słowniku języka polskiego pod redakcją S. Dubiesza, PWN, Warszawa 2006, altana to "niewielka budowla ogrodowa, zwykle drewniana o ażurowych ścianach, służąca do wypoczynku i ochrony przed słońcem i deszczem". Zatem "altana", zgodnie z wykładnią językową (przy uwzględnieniu dyrektywy języka potocznego), oznacza budowlę lub budynek w ogrodzie, zazwyczaj lekkiej konstrukcji, służące do wypoczynku i ochrony przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Takie rozumienie altany zostało wyrażone również w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok: WSA w Krakowie z dnia 5 listopada 2009 r., II SA/Kr 1245/09 oraz wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 lutego 2007 r., II SA/Sz 1021/06 - CBOSA).

Jednocześnie nie należy, zdaniem Sądu, wyciągać z przepisu art. 29 ust. 1 pkt 4 Pb wniosku, że każdy obiekt, który powstanie na terenach rodzinnych ogrodów działkowych, stanowi altanę. Brak wiążącej definicji legalnej tego pojęcia powoduje, że kwalifikacji obiektu, zwanego altaną, należy dokonywać po analizie formy, funkcji oraz gabarytów budowli, mając przy tym na uwadze definicję przyjętą w języku codziennym, przy uwzględnieniu również wykładni systemowej. W konsekwencji należy przyjąć, że każdy obiekt realizowany na terenie ogrodu działkowego i nie zwolniony ustawą od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, podlega wszelkim rygorom przewidzianym w Prawie budowlanym, łącznie z możliwością wydania przez organ nadzoru budowlanego orzeczenia o rozbiórce (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2000 r., IV SA 363/98).

Przedmiotowy obiekt budowlany - o wymiarach 701 cm x 1000 cm posadowiony na płycie żelbetowej ze słupami żelbetowymi zagłębionymi ok. 100 cm; poniżej poziomu płyty (9 szt.) powiązane konstrukcyjnie z płytą; na płycie wymurowano ściany zewnętrzne z betonu komorowego o grubości 24 cm, trwale związany z gruntem - w porównaniu z powyższymi definicjami "altany", pochodzącymi z różnych źródeł - z pewnością nie stanowi altany, którą można wybudować na terenach rodzinnego ogrodu działkowego bez uzyskania pozwolenia na budowę. Jeśli więc wzniesiony przez skarżących obiekt nie jest altaną, to niezależnie od jego wymiarów i miejsca wzniesienia wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Wzniesienie altany na terenach rodzinnych ogrodów działkowych w świetle art. 29 ust. 1 pkt 4 Pb nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem ustawodawca takie obiekty zakwalifikował do najmniej skomplikowanych pod względem technologicznym w porównaniu z robotami budowlanymi, wymagającymi takiego pozwolenia lub zgłoszenia.

Zdaniem Sądu, dokonując wykładni pojęcia "altana" na użytek przedmiotowej sprawy, wskazać należy, że przedmiotowy obiekt budowlany - nie odpowiadający swoimi parametrami obiektom określonym w art. 29 ust. 1 pkt 4 Pb - nie jest tego rodzaju obiektem, co wynika nie tylko z interpretacji językowej (potocznej), ale również z wykładni systemowej przepisów Pb. Zasadnie więc organy nie zastosowały w przedmiotowej sprawie art. 29 ust. 1 pkt 4 Pb, przy jednoczesnym zastosowaniu art. 48 ust. 1 pkt 2 tej ustawy

Dalej należy wyjaśnić, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 pkt 9a w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 a contrario ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych poprzez ich niezastosowanie pomimo wypełnienia definicji altan działkowych przez będące w budowie dwa budynki o funkcji rekreacyjno-wypoczynkowej, o pow. zabudowy 35 m2, że Sąd podziela ustalenia organów, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia nie z budową dwóch altan, czy też dwóch budynków ale z budową jednego budynku wolnostojącego o powierzchni zabudowy 70m2 wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Skoro przy budowie obiektu wykonana została jedna płyta fundamentowa o powierzchni 70m2, z rysunków przedstawionych przez inwestorów jednoznacznie wynika, że projektowana konstrukcja dachu będzie jednolita, istniejące przegrody zewnętrzne wskazują, iż stanowią one jedną konstrukcyjną całość (brak jest zdylatowania obiektu), to zasadne jest stwierdzenie, że pomiędzy budowanymi budynkami istnieją takie powiązania konstrukcyjne, które nie pozwalają na uznanie, że mamy do czynienia z oddzielnymi budynkami. Skoro jest to budynek trwale związany z gruntem, stanowiący jedną całość, to w świetle przepisów Prawa budowlanego jest to jeden obiekt budowlany o zwartej bryle. W tym miejscu należy również przytoczyć pogląd prawny wyrażony w wyroku NSA z dnia 23.03.2012 r. (II OSK 25/11), który Sąd w całości podziela, że "jeżeli inwestor ma zamiar na terenie rodzinnych ogrodów działkowych budować inny obiekt, niż te które są zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 4 Pb dozwolone, powinien wystąpić z wnioskiem do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej o wydanie pozwolenia na budowę. Ponieważ powyższy przepis stanowi wyjątek od ogólnej zasady, nie może być interpretowany w drodze wykładni rozszerzającej. Tym samym, nie można przyjąć poglądu o budowie w rodzinnych ogrodach działkowych tzw. "bliźniaczych altan". Jeżeli skarżący mieli zamiar budowy tego typu obiektów nieprzewidzianych w art. 29 ust. 1 pkt 4 Pb, powinni wystąpić o wydanie pozwolenia na budowę".

Niezasadny jest zarzut naruszenia ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych oraz Regulaminu Rodzinnego Ogrodu Działkowego uchwalonego przez Krajową Radę Polskiego Związku Działkowców. Regulamin rodzinnego ogrodu działkowego nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego, ma on charakter uregulowania wewnętrznego i nie może odmiennie regulować materii uregulowanych w przepisach powszechnie obowiązujących. Z powyższego wynika, że organy administracji i sądy przy ocenie legalności wznoszenia obiektów budowlanych na terenach rodzinnych ogrodów działkowych, nie są związane postanowieniami statutu czy regulaminu ogrodów działkowych lecz przepisami prawa powszechnie obowiązującego w tym ustawą Prawo budowlane i wydanymi na jej podstawie (upoważnienia ustawowego) przepisami techniczno-budowlanymi. Jak wskazał NSA w wyroku z 18.09.2014 r. (II OSK 675/13) teren ogrodów działkowych nie jest wyłączony spod działania przepisów ustawy Prawo budowlane jak i norm techniczno-budowlanych.

Ponadto, za niezasadne Sąd uznał pozostałe zarzuty skargi. Nie wiadomo też na czym w rozumieniu skargi miałby polegać zarzut naruszenia przepisów procesowych, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., skoro wszystkie istotne w sprawie okoliczności zostały wyjaśnione, natomiast strona nie zgadza się jedynie z wykładnią przepisów Pb mających tu zastosowanie. Z kolei wybór upoważnionego pracownika należy do organu, który to organ nie jest związany żadnymi wymogami prawnymi w tym zakresie. W rzeczywistości nie jest to uzależnione od stanowiska czy funkcji danej osoby, a jedynie od merytorycznych przesłanek prawidłowego wykonywania kompetencji organu. Termin "pracownicy", którym posługuje się art. 268a k.p.a., nie powinien być rozumiany wyłącznie przez odwołanie się do stosunku prawnego regulowanego kodeksem pracy. Przepis ten dotyczy wszelkich osób, które znajdują się względem organu w relacji podległości służbowej i podporządkowania hierarchicznego, niezależnie od tego, czy relacje te są oparte na stosunku pracy.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.