Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SAB/Sz 10/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 101a, 101
journal: Dz.U. 1990 nr 16 poz 95
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) Protokolant st.sekr. Gabriela Porzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2006 r. sprawy ze skargi D. A. na bezczynność Burmistrza Gminy dotyczącą taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. (data nadania na poczcie) D. A. w imieniu własnym na podstawie art. 101 a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym zaskarżył bezczynność Burmistrza, która doprowadziła do wprowadzenia nowych niezgodnych

z prawem taryf na wodę i ścieki oraz wniósł o nakazanie organowi nadzoru wykonanie czynności niezbędnych do uznania, że przedsiębiorstwo stosuje w 2005 r. stawki taryf niezgodnie z prawem. Uzasadniając powyższe skarżący wskazał, że zaniechanie ze strony Burmistrza działania zmierzającego do zatwierdzenia taryfy doprowadziło do wejścia w życie nowych taryf co ma skutki finansowe dla skarżącego i innych mieszkańców.

Przedstawiając stan faktyczny skarżący wskazał, że wniosek Prezesa P. Spółki z o.o. w K., złożony przez to przedsiębiorstwo [...] r., został umieszczony w porządku obrad rady gminy do zatwierdzenia na dzień [...] r. Skarżący jako jeden z radnych na sesji rady wskazał, że projekt posiada braki, nie spełnia wymogów z art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 7 czerwca

2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków- brak weryfikacji przez Burmistrza, brak wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych- i złożył wniosek o odesłanie go do przedsiębiorstwa celem ich uzupełnienia a ponadto, że nie został zachowany termin o którym mowa w art. 24 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków. Po przerwie ogłoszonej po wniosku Burmistrza, Burmistrz wniósł o zdjęcie tego punktu z obrad sesji uznając, że podjęcie w tej sprawie uchwały stało się bezprzedmiotowe. Przyjęcie wniosku Burmistrza, zdaniem skarżącego spowodowało, że Rada Gminy pozbawiona została swojego ustawowego uprawnienia zatwierdzenia taryfy a Spółka wprowadziła nową taryfę. Na sesji w dniu [...] r. D. A. złożył wniosek o podjęcie czynności mających na celu powstrzymanie niezgodnego prawem stosowania przez Spółkę nowych taryf wnosząc ponownie o odesłanie wniosku do przedsiębiorstwa celem jego uzupełnienia. Rada uznała jednak po zleceniu kontroli Komisji Rewizyjnej, której protokół z kontroli został odczytany na kolejnej sesji rady, że nie zostało złamane prawo przy wprowadzaniu nowych taryf.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy poprzez swojego pełnomocnika wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając odrzucenie skargi Burmistrz wskazał, że nie nastąpiło skuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa po [...] r. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazał, że wniosek o zatwierdzenie taryfy wpłynął do Urzędu Miasta w K. [...] r. i po weryfikacji przez pracownika urzędu miejskiego został wraz z projektem uchwały złożony w Biurze Rady Miejskiej. Z uwagi zaś na upływ 45 dniowego terminu od dnia złożenia wniosku i wobec bezprzedmiotowości obrad co do taryfy, wniosek został wycofany spod obrad. Uznając zatem, że Burmistrz nie zaniechał żadnej czynności wniósł o oddalenie skargi. Jednocześnie wskazał, że petitum skargi zawiera w sobie żądanie, którego treść uznać należy za sprzeczną z prawem i niewykonalną – nie można bowiem nakazać burmistrzowi aby wykonał czynności niezbędne do uznania, iż taryfa, która weszła w życie z mocy prawa jest z nim sprzeczna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U.

z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich.

Stosownie do treści art. 101 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy o samorządzie gminnym skargę może wnieść do sądu administracyjnego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Tak skonstruowany przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym istotnie rzutuje na legitymację skarżącego. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego,

w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym do którego odsyła art. 101 a ww. ustawy może być jedynie ten podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna, albo ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny), albo też jednostkowa i konkretna (decyzja stosowania prawa).

Skarżący powołując się na przepis art. 101a ustawy samorządzie gminnym wskazał, że nie zgodne z prawem działanie Burmistrza doprowadziło do wprowadzenia nowej taryfy, co ma skutki finansowe dla skarżącego jak też innych mieszkańców. Stanowisko zatem skarżącego wskazuje jednoznacznie, że powoływane przez niego naruszenie interesu odnosi się do interesu finansowego skarżącego tj. faktycznego a nie jak wymaga tego przepis art. 101 a w zw. z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, interesu prawnego lub uprawnienia.

W związku z powyższym tak skonstruowana skarga z art. 101a ustawy

samorządzie gminnym zwalnia sąd administracyjny od badania, czy skarga spełnia wymagania formalne (termin, wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia), a następnie, gdy wymagania te zostały spełnione do badania czy doszło faktycznie do wskazanego naruszenia interesu skarżącego.

Uznając zatem, że skarżący nie wykazał interesu prawnego a żądanie oparł o interes faktyczny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga jako wniesiona przez osobę nie legitymowaną podlega oddaleniu.