Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 817/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 3, art.. 25 ust. 5
journal: Dz.U. 2009 nr 26 poz 157
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Sławomir Antoniuk, Protokolant Asystent sędziego Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację sędziowską oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury [...], na podstawie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury odmówił przyjęcia K. W. na aplikację sędziowską. W uzasadnieniu wskazał, że o przyjęciu na wskazaną aplikację decyduje miejsce kandydata na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2 powołanej ustawy, przy uwzględnieniu limitu miejsc na tej aplikacji wyznaczonego przez Ministra Sprawiedliwości. Minister Sprawiedliwości zarządzeniem z dnia 31 marca 2010 r. w sprawie zarządzenia naboru na aplikację sędziowską 2010 (Dz. Urz. MS Nr 2, poz. 10) wyznaczył limit 75 miejsc na tej aplikacji.

Strona ukończyła aplikację ogólną. Dyrektor KSSiP ustalił jej miejsce na 205 pozycji listy klasyfikacyjnej aplikantów. Limit miejsc na aplikacji sędziowskiej uległ wyczerpaniu po przyjęciu osób umieszczonych wyżej na liście, stąd też Dyrektor KSSiP odmówił przyjęcia K. W. na aplikację sędziowską.

W odwołaniu od decyzji strona, powołując się na prawo wolności wyboru i wykonywania zawodu, zarzuciła naruszenie art. 26 ust. 3, art. 26 ust. 1 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz § 9 ust. 2 i § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej. Zarzuciła błędne przyjęcie średniej ocen zamiast sumy ocen uzyskanej ze wszystkich praktyk. Nie zgodziła się, że ocena ze sprawdzianu poprawkowego jest jedyną oceną ze sprawdzianu. Podniosła również, że brak współpracy członków Komisji w zakresie prowadzenia sprawdzianu skutkował przyjęciem niejednolitych kryteriów stosowanych w ocenianiu sprawdzianów.

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy wymienioną wyżej decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury [...] z dnia [...] grudnia 2009 r.

W uzasadnieniu organ powołał treść art. 16 ust. 2, 26 ust. 3, art. 29 ust. 2 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz § 7 ust. 1-3 i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej. Wskazał, że przyczyną wydania decyzji o odmowie przyjęcia na aplikację sędziowską był brak spełnienia przesłanki związanej z umieszczeniem na liście klasyfikacyjnej na pozycji w granicach limitu określonego zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości. Organ wskazał, że czynność sporządzenia listy klasyfikacyjnej jest czynnością materialno-techniczną, która nie wywołuje bezpośrednio skutków prawnych. W związku z tym jednak, że miejsce na liście w sposób pośredni skutki takie wywołuje, zadaniem organu II instancji było zbadanie, czy czynność ta dokonana została zgodnie z prawem, a w przypadku stwierdzenia ewentualnych naruszeń przepisów proceduralnych stwierdzenie, czy mogło to mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Minister Uznał, że miejsce K. W. na liście klasyfikacyjnej, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy prawidłowo ustalono poza wyznaczonym przez Ministra Sprawiedliwości limitem ,miejsc na aplikację sędziowską. Ostatni z aplikantów przyjętych na aplikację sędziowską zajmował bowiem na liście klasyfikacyjnej pozycję 91. Organ podkreślił, że komisja, o której mowa w § 7 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia jest niezależna, co oznacza, że Minister nie może merytorycznie oceniać sposobu dokonywania ocen poszczególnych sprawdzianów, nie ma też kompetencji do ustalania ocen z przebiegu praktyk wystawianych przez patronów i patrona koordynatora. Organ podkreślił, że ustalenie liczby punktów uzyskanych przez kandydata ze sprawdzianów i praktyk pozostaje w sferze ustaleń faktycznych organu podejmującego decyzję o przyjęciu na aplikację sędziowską lub prokuratorską. Organ I instancji ma zatem obowiązek odniesienia się do liczby punktów uzyskanych ze sprawdzianów i praktyk a organ odwoławczy powinien ustalić, czy liczba ta została prawidłowo ustalona. Organ zaznaczył, że w toku postępowania odwoławczego mogą być poprawiane błędy rachunkowe oraz weryfikowana zgodność formalna ocen wystawionych przez komisje oraz ocen wystawionych przez patronów i patrona koordynatora. Minister nie ma natomiast, tak jak Dyrektor, uprawnień do merytorycznego podważania ocen ze sprawdzianów wystawionych przez komisję lub ocen wystawionych przez patronów z praktyki.

Minister Sprawiedliwości nie stwierdził, aby przy wyliczaniu punktów Dyrektor KSSiP popełnił błędy rachunkowe, natomiast oceny ze sprawdzianów i praktyk mieszczą się w ustawowej skali i są zgodne z kryteriami ocen sporządzonymi przez komisję, o której mowa w rozporządzeniu. Z tych względów odwołanie nie mogło zostać uwzględnione. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że przepis art. 26 ust. 3 ustawy należy interpretować z uwzględnieniem treści przepisu art. 25 ust. 5 ustawy, który stanowi, że w oparciu o opinie i oceny patrona każdej z praktyk, patron koordynator sporządza końcową ocenę wraz z łączną oceną przebiegu wszystkich praktyk, które odbył aplikant. Zdaniem odwołującej się przepis art. 26 ust. 3 ustawy sugeruje, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i wszystkich praktyk. Taka wykładnia jest zdaniem organu niedopuszczalna, gdyż dokonana jest w oderwaniu od art. 25 ust. 5 ustawy, z którego wynika, że ocena z praktyk jest tylko jedna (łączna za wszystkie praktyki). Wykładnia prezentowana przez odwołującą się czyniłaby ocenę łączną patrona koordynatora bezprzedmiotową i bezcelową. Zdaniem organu, w świetle powołanych przepisów, o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów (tyle ocen ile sprawdzianów) i praktyk (jedna ocena końcowa). Do wniosku takiego prowadzi wykładnia językowa, systemowa i celowościowa powołanych wyżej przepisów. Łączna ocena praktyk jest oceną wystawioną przez patrona koordynatora ze wszystkich praktyk odbytych w czasie aplikacji ogólnej. Za takim sposobem obliczania sumy punktów przemawia także zdaniem organu treść § 9 ust. 2 rozporządzenia, który statuuje, że punkty uzyskane przez aplikanta w wyniku oceny wszystkich praktyk (a zatem jednej łącznej oceny) są sumowane z punktami ze sprawdzianów. Organ wskazał, że sprawdzian stanowi formę całościowej weryfikacji wiedzy kandydata, natomiast punkty z praktyk przyznaje patron, do którego aplikant został przydzielony w danym wydziale sądu. Liczba punktów z praktyki jest subiektywną oceną patrona na temat wiedzy i kwalifikacji aplikanta, który oceniając aplikanta nie ma w zasadzie porównania z poziomem wykonywania praktyk przez innych aplikantów. Organ stwierdził, że przyjęcie wykładni prezentowanej przez odwołującą się oznaczałoby, że o dostępie do aplikacji sędziowskiej decydują przede wszystkim oceny z praktyk a nie ze sprawdzianów. Tymczasem to na sprawdzianach weryfikowano umiejętności aplikantów.

Łączna ocena powinna zdaniem organu obejmować sumę punktów uzyskanych ze sprawdzianów oraz łączną ocenę przebiegu wszystkich praktyk wystawioną przez patrona koordynatora (średnia arytmetyczna ocen ze wszystkich praktyk).

Odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołania, organ powołując się na § 8 ust. 3 rozporządzenia podał, że ocena uzyskana przez aplikanta ze sprawdzianu przeprowadzonego w terminie poprawkowym stanowi jedyną ocenę z tego sprawdzianu. Do sprawdzianu poprawkowego stosuje się taki sam system oceniania jak do sprawdzianu zdawanego przez aplikanta po raz pierwszy. Ocena ze sprawdzianu poprawkowego jest jedyną oceną relewantną dla określenia liczny punktów uzyskanych z tego sprawdzianu.

Organ za nieuzasadniony uznał zarzut, że sprawdziany oceniane były odrębnie przez poszczególnych członków 3-osobowej komisji. Stwierdził, że oceny dokonywała 3-osobowa komisja, co potwierdzone zostało podpisami członków komisji. Minister nie stwierdził również, aby doszło do nieprawidłowości przy przypisywaniu odwołującej konkretnej ilości punktów za sprawdziany przeprowadzone w dniach 18 października 2010 r. i 15 listopada 2010 r. Rozpatrując sprawę na skutek odwołania organ nie stwierdził uchybień, czy naruszeń prawa, w tym art. 65 ust. 1 Konstytucji RP i z tego względu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W skardze na wymienioną decyzję Ministra Sprawiedliwości K. W. wnosząc o jej uchylenie zarzuciła naruszenie: art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2009 r. poprzez błędne przyjęcie średniej zamiast sumy uzyskanej ze wszystkich praktyk; art. 26 ust. 1 powołanej ustawy poprzez przyjęcie, że ocena ze sprawdzianu poprawkowego jest jedyną oceną ze sprawdzianu, pomimo tego, że sprawdzian poprawkowy nie jest sprawdzianem objętym programem aplikacji; § 7 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2002 r. polegające na braku współpracy członków komisji w zakresie przeprowadzenia sprawdzianu, czego konsekwencja były niejednolite kryteria stosowane przy ocenianiu sprawdzianów.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że intencją ustawodawcy było nadanie ocenom z praktyk równorzędnej rangi z ocenami ze sprawdzianów, czego wyrazem jest to, że na szkolenie praktyczne w sądach i prokuraturach w trakcie aplikacji ogólnej przeznaczono nieproporcjonalnie więcej czasu niż na szkolenie teoretyczne w trakcie zjazdów. Skarżąca podniosła, że Rada Programowa Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w uchwale nr 44/2010 z dnia 22 listopada 2010 r. wyraziła stanowisko, że przepis art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury stanowi, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i praktyk w czasie aplikacji ogólnej oraz, że w przypadku równej liczby punktów uzyskanych przez aplikantów o kolejności decyduje suma punktów uzyskanych ze sprawdzianów. Strona zarzuciła niejednolite traktowanie aplikantów z powodu dopuszczenia przez Szkołę do dokonywania "korekt" oceny z praktyki i honorowania ocen uzyskanych w wyniku "korekty". Zdaniem skarżącej ocena ze sprawdzianu poprawkowego nie powinna być w ogóle brana pod uwagę przy ustalaniu listy klasyfikacyjnej, gdyż sprawdzian ten nie jest sprawdzianem, o którym mowa w art. 26 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 1 powołanej wyżej ustawy. Strona podniosła – odnosząc się do kryteriów dokonywania ocen – że fakt złożenia przez sprawdzających podpisu pod listą 300 ocen nie stanowi podstawy przyjęcia, że każdy członek komisji sprawdził wszystkie prace. Zdaniem skarżącej dowolność kryteriów przyjętych przy ocenianiu widoczna była podczas sprawdzania prac z lipca i sierpnia. Skarżąca zakwestionowała sposób obliczenia i przyznania punktów za sprawdziany z lipca, sierpnia, października i listopada. W ocenie strony naruszone zostało prawo wolności wyboru i wykonywania zawodu.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wnosząc o jej oddalenie powołał się na dotychczasowe ustalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana według powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Problematykę odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej reguluje ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm.), zwana dalej ustawą, oraz rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej oraz prokuratorskiej (Dz. U. Nr 107, poz. 895).

Minister Sprawiedliwości zarządza, w myśl art. 16 ust. 2 ustawy, w zależności od potrzeb kadrowych sądów i prokuratury, nabór na aplikację ogólną, sędziowską oraz prokuratorską i jednocześnie wyznacza limity miejsc na te aplikacje.

Na czas odbywania przez aplikanta praktyk, zgodnie z programem aplikacji ogólnej, jak stanowi art. 25 ust. 5 ustawy, Dyrektor Krajowej Szkoły, w uzgodnieniu z patronem koordynatorem, wyznacza aplikantowi patrona każdej z praktyk, który zapoznaje aplikanta z czynnościami należącymi do zakresu jego obowiązków w trakcie praktyki i niezwłocznie po jej zakończeniu przedstawia patronowi koordynatorowi pisemną opinię wraz z oceną przebiegu praktyki. W oparciu o te opinie i oceny patron koordynator sporządza końcową opinię wraz z łączną oceną przebiegu wszystkich praktyk, które odbył aplikant.

Dyrektor Krajowej Szkoły, stosownie do przepisu art. 26 ust. 2 ustawy, w terminie 14 dni od dnia zakończenia aplikacji ogólnej, ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej listę klasyfikacyjną aplikantów. Lista zawiera imiona, nazwiska aplikantów, z podaniem liczby punktów uzyskanych przez każdego aplikanta w trakcie aplikacji ogólnej oraz liczby porządkowej wskazującej jego miejsce na liście. W ust. 3 powyższego przepisu postanowiono, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i praktyk w czasie aplikacji ogólnej. Na tej podstawie Dyrektor Krajowej Szkoły, zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy, wydaje decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację sędziowską albo prokuratorską według kolejności umieszczenia kandydata na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art., 26 ust. 2, do miejsca wyczerpania limitu przyjęć na te aplikacje.

Z kolei w myśl § 7 powołanego rozporządzenia, po każdym cyklu zajęć i praktyk, przeprowadza się sprawdzian wiedzy z zakresu tych zajęć i praktyk (ust. 1). Sprawdzian przeprowadza trzyosobowa komisja powołana przez Dyrektora Krajowej Szkoły spośród jej wykładowców biorących udział w szkoleniu aplikantów (ust. 2). Komisja opracowuje szczegółowy zakres tematyczny, a także metody i formy przeprowadzenia oraz oceny każdego sprawdzianu (ust. 3).

Natomiast zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia, oceny praktyk dokonuje patron w systemie punktowym w skali od 0 do 5 punktów, a punkty uzyskane przez aplikanta w wyniku ocen wszystkich praktyk są sumowane z punktami uzyskanymi ze sprawdzianów (§ 9 ust. 2).

Istota sporu w niniejszej sprawie koncentruje się na sposobie ustalenia liczby punktów, jakie uzyskał aplikant po zakończeniu aplikacji ogólnej, determinującej określenie jego miejsca na liście klasyfikacyjnej.

Powołany przepis § 9 ust. 2 rozporządzenia mógłby sugerować, iż końcowa liczba punktów jest sumą ocen z wszystkich sprawdzianów i wszystkich praktyk. Również przepis art. 26 ust. 3 ustawy mówi o sumie punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i praktyk w czasie aplikacji ogólnej, w myśl jego literalnej wykładni. Jednakże, jak trafnie zauważa Minister Sprawiedliwości, nie można, dokonując wykładni art. 26 ust. 3 ustawy, pominąć treści art. 25 ust. 5, który posługuje się pojęciem "łącznej oceny przebiegu wszystkich praktyk, które odbył aplikant". Zatem w takiej sytuacji, kiedy wykładnia literalna nie pozwala ustalić jednoznacznego brzmienia normy prawnej, należy posłużyć się wykładnią systemową, według, której treść przepisu analizuje się w kontekście regulacji prawnych zawartych w innych przepisach, w pierwszej kolejności znajdujących się w tym samym akcie prawnym. Systemowa wykładnia art. 26 ust. 3 i art. 25 ust. 5 daje zdaniem Sądu podstawę do uznania, że o miejscu na liście klasyfikacyjnej decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów oraz jednej oceny z praktyk (łącznej oceny dokonanej przez patrona koordynatora). W przeciwnym wypadku rola patrona koordynatora sprowadzałaby się jedynie do sporządzenia końcowej opinii oraz łącznej oceny przebiegu wszystkich praktyk, polegającej na prostym zsumowaniu poszczególnych ocen z praktyk.

Zasadne jest również stanowisko organu, iż także wykładnia celowościowa przepisów ustawy przemawia za takim sposobem ustalania miejsca aplikanta na liście klasyfikacyjnej. Zgodnie bowiem z art. 52 pkt 2 ustawy, stanowiącym upoważnienie ustawowe dla Ministra Sprawiedliwości do określenia w drodze rozporządzenia m.in. sposobu ustalania systemu punktowego oceny zaliczania sprawdzianów i ich poprawek, praktyk i stażu objętych programem poszczególnych aplikacji, winien mieć on na względzie konieczność jednolitej i obiektywnej oceny wiedzy i kwalifikacji aplikantów. Taką jednolitość i obiektywizm zapewniają najpełniej sprawdziany przeprowadzone dla wszystkich aplikantów przez te same zespoły egzaminacyjne, stosujące te same jednolite kryteria oceny. Nie bez znaczenia jest ponadto okoliczność, iż sprawdzian stanowi formę całościowej weryfikacji wiedzy, obejmującą zarówno wiedzę uzyskaną podczas zajęć teoretycznych, jak i umiejętności jej stosowania nabyte w toku praktyk, co wynika z treści § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z art. 26 ust. 3 zd. 2, w przypadku równej liczby punktów uzyskanych przez aplikantów o kolejności decyduje suma punktów uzyskanych ze sprawdzianów, co oznacza nadanie przez ustawodawcę prymatu ocenom ze sprawdzianów, a nie praktyk. Konsekwencją przyjęcia, iż o miejscu aplikanta na liście klasyfikacyjnej decyduje suma punktów uzyskanych ze sprawdzianów i łącznej oceny przebiegu wszystkich praktyk, było określenie sposobu ustalenia owej "łącznej oceny". Zdaniem Sądu przyjęcie, iż "łączna ocena" jest średnią arytmetyczną ocen ze wszystkich praktyk wydaje się być ze wszech miar zasadne, bowiem taka ocena jest najbardziej miarodajna, obiektywna i sprawiedliwa, a nadto mieści się w skali punktowej określonej w § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej oraz prokuratorskiej. To właśnie te przepisy ustawowe, w tym w szczególności art. 26 ust. 3 i art. 25 ust. 5 ustawy, zgodnie z przedstawioną wyżej wykładnią, były podstawą określenia miejsca skarżącej na liście klasyfikacyjnej, nie zaś sugerowany przez skarżącą § 29 zarządzenia Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury nr 131/2010 z dnia 19 listopada 2010 r.

Zarówno ustawa, jak i rozporządzenie, nie zawierają regulacji przewidujących tryb odwoławczy od ocen wystawionych przez komisje sprawdzające. Takiego sprawdzenia pod względem formalnym Minister Sprawiedliwości dokonał i nie stwierdził, by doszło do nieprawidłowości odnośnie przypisania skarżącej konkretnej ilości punktów za sprawdziany przeprowadzone w październiku i listopadzie, zaś Sąd rozstrzygający sprawę powyższe stanowisko podziela. Należy bowiem w ślad za organem zauważyć, że na sprawdzianach tych znajdują się oznaczenia kodowe, zaś liczby punktów odpowiadające tym kodom na tabelach wyników są tożsame z punktami, które za te sprawdziany otrzymała skarżąca i które zostały uwzględnione przy sporządzaniu listy klasyfikacyjnej aplikantów.

Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego nieprawidłowości w sposobie obliczania i przyznania punktów za sprawdziany z lipca i sierpnia należy jeszcze raz wskazać, że tak Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury jak i Minister Sprawiedliwości nie posiadają kompetencji do badania, czy oceny z tych sprawdzianów są prawidłowe pod względem merytorycznym. Także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę takich uprawnień nie posiada. To, czy w ocenie skarżącej dana ocena ze sprawdzianu jest sprawiedliwa, czy też nie, jest jej subiektywnym odczuciem i również z tego względu nieweryfikowalne.

Także zarzut aplikantki, jakoby sprawdziany były oceniane odrębnie przez poszczególnych członków komisji, co spowodowało, że kryteria oceniania nie były jednakowe dla wszystkich aplikantów, jest chybiony. Jak wynika bowiem z arkuszy ocen i wyników sprawdzianów, widnieją pod nimi podpisy wszystkich trzech członków komisji, a to oznacza, iż pochodzą one od komisji, a nie od poszczególnych jej członków, co jest zgodne z § 7 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 września 2009 r.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 26 ust. 1 ustawy poprzez przyjęcie, że ocena ze sprawdzianu poprawkowego jest jedyną oceną ze sprawdzianu, należy stwierdzić, iż nie znajduje on uzasadnienia. Zgodnie bowiem z przepisem art. 26 ust 1 ustawy, warunkiem ukończenia aplikacji ogólnej jest uzyskanie pozytywnych ocen ze wszystkich sprawdzianów i praktyk objętych programem aplikacji, zaś w myśl art. 26 ust. 3, o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i praktyk w czasie aplikacji ogólnej. Zatem, zdaniem Sądu, należy przyjąć, iż w § 3 chodzi o punkty ze sprawdzianów praktyk, za które aplikant uzyskał pozytywne oceny, jak stanowi § 1. Nadto stosownie do treści § 8 ust. 2 powołanego rozporządzenia, aplikant, który nie zaliczył sprawdzianu, może przystąpić do niego ponownie do sprawdzianu tylko raz, w terminie wyznaczonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły. W myśl z kolei ust. 3 § 8, do sprawdzianu, o którym mowa w ust. 2, przepis § 7 ust. 4, stanowiący, że oceny sprawdzianu formułowane są w systemie punktowym w skali od 0 do 5 punktów, a warunkiem zaliczenia sprawdzianu jest uzyskanie co najmniej 2 punktów, stosuje się odpowiednio. Nie ulega zatem wątpliwości, że pozytywna ocena ze sprawdzianu poprawkowego jest jedyną oceną mającą znaczenie dla określenia liczby punktów z tego sprawdzianu.

Reasumując należy stwierdzić, iż określenie miejsca K. W. na liście klasyfikacyjnej (205) nastąpiło w sposób prawidłowy, czego konsekwencją była odmowa przyjęcia jej na aplikację sędziowską, gdyż limit 75 miejsc został wyczerpany po przyjęciu osoby znajdującej się na 91 miejscu listy klasyfikacyjnej.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.