Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1898/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Służba zdrowia
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133 par. 1, art. 141 par. 4, art. 151art. 153, art. 170
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 134, art. 142 ust. 5 pkt 1, art. 149 ust. 1 pkt 2, art. 154 ust. 7, art. 158 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 164 poz 1027
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. G. – A. Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej [...] w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 882/15 w sprawie ze skargi F. G. – A. Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej [...] w S. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Łodzi z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Łódzkiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Łodzi 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 882/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę F. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: A., w tym działalność leczniczą pod nazwą: A. w S. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że Dyrektor Łódzkiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 164, poz. 1027 ze zm., powoływanej dalej jako u.ś.o.z.), ogłosił postępowanie konkursowe w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna, świadczenia w zakresie audiologii i foniatrii na terenie województwa łódzkiego na okres od 1 maja 2014 r. do 31 grudnia 2014 r.

W dniu [...] kwietnia 2014 r. nastąpiło rozstrzygnięcie postępowania, na podstawie art. 151 ust. 1 u.ś.o.z. W dniu [...] kwietnia 2014 r. F. G. wniósł odwołanie, w którym zarzucił organowi naruszenie art. 134 u.ś.o.z. poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem podstawowych zasad, tj. równego traktowania wszystkich oferentów, zachowania podczas postępowania uczciwej konkurencji, porównania ofert według kryteriów wskazanych w art. 148. Zdaniem strony, komisja konkursowa nie zbadała ofert z należytą starannością. Wynika to z konfliktu harmonogramu, który występuje w wybranej przez komisję ofercie B. Sp. z o.o. Lekarz, który wykazany jest w tej ofercie – Z. C. jest także zatrudniony w A. w województwie mazowieckim (w przychodni w Z.) i świadczy usługi w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia - Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego. Godziny przyjęć tego lekarza w poradni w Z. pokrywają się z jego godzinami pracy zgłoszonymi do konkursu w poradni w S. Konflikt harmonogramów nie został jednak uwzględniony przy ocenie oferty - do czego organ był obowiązany. Strona uznała, że przedstawiony w ofercie B. Sp. z o.o. harmonogram pracy komórki organizacyjnej, w której pracować ma Z. C., jest informacją nieprawdziwą.

Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Dyrektor Łódzkiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ oddalił odwołanie w całości. Następnie, po wpłynięciu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy organ decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2014 r. W uzasadnieniu organ podniósł, że wystarczającym dla udokumentowania gotowości udzielania świadczeń przez lekarza audiologa wykazanego w ofercie byłoby oświadczenie tego lekarza o gotowości zawarcia takiej umowy. Skoro lekarz podpisał umowę oznaczonej treści, wskazując swoje dane i składając własnoręczny podpis można uznać, że stanowi to zobowiązanie do zawarcia umowy o takiej treści.

F. G. złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 28 października 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 690/14 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2014 r. Zdaniem Sądu, w świetle przedstawionych przez skarżącego w toku postępowania wątpliwości co do prawdziwości danych zawartych w ofercie B. Sp. z o.o., organ był zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i zebrania materiału dowodowego pozwalającego na wydanie decyzji merytorycznej. Skoro organ na etapie odwołania wniesionego przez skarżącego dysponował dwiema umowami na wykonywanie usług lekarskich zawartymi z tym samym lekarzem pomiędzy skarżącym a oferentem, który został wybrany, powinien dokonać ich weryfikacji pod kątem ustalenia, czy podmiot wybrany w postępowaniu konkursowym podał prawdziwe dane i czy będzie mógł zawrzeć umowę o świadczenie usług zgodne z treścią złożonej oferty.

W następstwie powyższego, decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Dyrektor Łódzkiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ po ponownym rozpatrzeniu sprawy, oddalił w całości odwołanie F. G. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że realizując wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zwrócił się do Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ o informację co do wykazywania lekarza Z. C. w harmonogramie pracy podmiotu A. w Z. Z pisma MOW NFZ wynikało, że Z. C. jest wykazany w harmonogramie jako personel odwołującego w miejscu udzielania świadczeń: Z. przy umowie o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna w zakresie otolaryngologii od 2011 r. i obecnie.

Organ zwrócił się również bezpośrednio do lekarza będącego stroną obu umów celem ustalenia m.in., która z umów o świadczenie usług medycznych odpowiada rzeczywistemu stanowi. W odpowiedzi lekarz wyjaśnił, że "na moment złożenia oferty" przez B. Sp. z o.o. pracował u odwołującego, jednakże w innym harmonogramie niż wskazywany przez odwołującego. We wskazanym przez Mazowiecki Oddział Wojewódzki NFZ harmonogramie w NZOZ A. w Z. nie pracował i nie pracuje.

Zdaniem organu, z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że umowa na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawarta z lekarzem Z. C. przez oferenta, którego ofertę wybrano w rozstrzygnięciu, wraz z załączonym harmonogramem pracy jest autentyczna i zawiera prawdziwe dane. Lekarz ten świadczy usługi dla skarżącego w Z. w innym harmonogramie niż wykazany przez skarżącego w Mazowieckim Oddziale Wojewódzkim NFZ. Dlatego nie można zarzucać podawania przez oferenta nieprawdziwych danych w ofercie, w sytuacji gdy podaje dane wynikające z umowy, której treść potwierdza lekarz będący jej stroną.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy F. G. podniósł, że oświadczenie dr. C., tak jak poprzednie, było sprzeczne z wcześniejszymi jego oświadczeniami. Winno to odbierać temu oświadczeniu walory wiarygodnego środka dowodowego. Ponadto nawet mimo wskazanej sprzeczności dr C. w swoich oświadczeniach potwierdził, że w czasie świadczenia usług zgodnie z ofertą B. Sp. z o.o., świadczył usługi na rzecz wnioskodawcy. Nie mógł być zatem w dwóch miejscach jednocześnie.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Dyrektor Łódzkiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2015 r. Organ zaznaczył, że oferent, przystępując do konkursu, może zgłaszać lekarza udzielającego w tym czasie świadczeń opieki zdrowotnej u świadczeniodawcy, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z Funduszem. Oferent na tym etapie ma tylko obowiązek złożenia oświadczenia, że w przypadku wyboru będzie mógł przystąpić do zawarcia umowy na warunkach przewidzianych w art. 132 ust. 3 u.ś.o.z.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję F. G. zarzucił organowi m.in. nieuwzględnienie oceny prawnej, zawartej w wyroku WSA w Łodzi z dnia 28 października 2014 r., a także dokonanie nierzetelnych i nieprawidłowych ustaleń, na podstawie zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego w zakresie konfliktu harmonogramu przedstawionego w ofercie uczestnika postępowania, którego oferta wygrała w konkursie oraz zaakceptowanie wyboru oferty zawierającej nieprawdziwe informacje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", wyrokiem z dnia 18 grudnia 2015 r. oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podkreślił, że rozpoznając ponownie sprawę, organ zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku z dnia 28 października 2014 r., gdyż poczynił dodatkowe ustalenia pod kątem wyjaśnienia, czy podmiot wybrany w postępowaniu konkursowym podał prawdziwe dane i czy będzie mógł zawrzeć umowę o świadczenie usług zgodne z treścią złożonej oferty.

Sąd I instancji podkreślił, że dla udokumentowania gotowości udzielania świadczeń przez lekarza wykazanego w ofercie, zgodnie z warunkami zawierania umów, wystarczające jest oświadczenie tego lekarza o gotowości zawarcia takiej umowy. Na etapie przeprowadzania konkursu komisja weryfikuje jedynie, czy oferty odpowiadają wymogom, co oznacza, iż nie może zakwestionować przedkładanych przez oferentów pisemnych zobowiązań do zawarcia umowy z oferentem złożonych przez osoby wskazane w przedłożonym wykazie personelu. Takie dokumenty zostały przez oferentów w ocenianym postępowaniu przedłożone.

W ocenie Sądu I instancji, B. Sp. z o.o. była uprawniona do wskazania harmonogramu pracy lek. Z. C. na warunkach opisanych w ofercie, w oparciu o zawartą z tym lekarzem umowę cywilnoprawną i na etapie oceniania przez komisję postępowania ofertowego nie istniały okoliczności przemawiające za tym, że niemożliwe będzie zachowanie warunków wskazanych w ofercie. Postępowanie dowodowe potwierdziło, że zobowiązanie tego lekarza było realne, gdyż jak oświadczył, jego zamiarem była zmiana harmonogramu świadczenia usług wobec skarżącego w placówce w Z. albo całkowita rezygnacja z udzielania tam świadczeń. Z uwagi na to, że w konkursie badana była gotowość do udzielania świadczeń Sąd I instancji przyjął, iż nie stanowiło przeszkody, że w dniu zawarcia umowy z B. Sp. z o.o., lekarz udzielał świadczeń w innym podmiocie.

F. G. złożył od wyroku WSA w Łodzi z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 882/15 skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:

I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 153 oraz 170 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej wskazanej w wyroku WSA w Łodzi z dnia 28 października 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 690/14, pomimo związania Sądu tą oceną, przez co oddalono skargę skarżącego i utrzymano w mocy niezgodne z prawem rozstrzygnięcie organu;

II. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na naruszeniu art. 133 § 1, 141 § 4 oraz 151 p.p.s.a. i oddaleniu skargi w oparciu o niepełne ustalenia stanu faktycznego sprawy i stwierdzenie w uzasadnieniu wyroku, że dr Z. C. pracował w Z. w przychodni skarżącego, w godzinach częściowo pokrywających się z godzinami podanymi w ofercie uczestnika postępowania jedynie w momencie złożenia oferty przez uczestnika postępowania, pomimo iż z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że dr Z. C. pracował w Z. w przychodni skarżącego, w godzinach pokrywających się w zakresie ponad 4 godzin z godzinami podanymi w ofercie uczestnika postępowania oraz nie tylko w momencie składania oferty przez uczestnika postępowania, ale również przez cały czas trwania postępowania konkursowego, jak i po zawarciu umowy przez uczestnika postępowania;

III. prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię § 10 ust. 4 pkt 3 zarządzenia Prezesa NFZ z dnia 2 października 2013 r. nr 57/2013/DSOZ w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, polegające na uznaniu, że kwestie gotowości są jednoznaczne z kwestiami dostępności oraz że przepis ten stanowi jedyną i wystarczającą podstawę zakresu sprawdzenia i uznania kryterium dostępności, co doprowadziło do oparcia jedynie na tym przepisie wyroku bez zastosowania innych, istotnych dla niniejszej sprawy przepisów prawa

IV. prawa materialnego, poprzez:

a. niezastosowanie art. 158 ust. 1 u.ś.o.z., w szczególności wykładni tego przepisu,

b. niewłaściwe zastosowanie § 9 pkt 3 zarządzenia Prezesa NFZ z dnia 2 października 2013 r. nr 57/2013/DSOZ,

c. niezastosowanie § 6 ust. 4 Ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej wydanych na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej,

d. niezastosowanie § 11 zarządzenia Nr 82/2013/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna

polegające na przyjęciu, iż konflikt harmonogramów w niniejszej sprawie jest bez znaczenia dla sprawy co doprowadziło do uznania, że uczestnik postępowania spełnia kryterium dostępności w zakresie odpowiadającym wyższej od skarżącego ilości punktów ofertowych, a co za tym idzie do oddalenia skargi skarżącego i nieuwzględnienia jego odwołania oraz do zawarcia umowy, która nie mogła być zrealizowana zgodnie z treścią oferty;

V. prawa materialnego poprzez niezastosowanie zasady równości wskazanej w art. 134 u.ś.o.z., polegające na zaakceptowaniu wyboru jedynie oferty uczestnika postępowania, pomimo że spełniała ona warunki uprawniające do przyznania takiej samej liczby punktów jak oferta skarżącego oraz dokonaniu oceny ofert w postępowaniu konkursowym w sposób niepełny, nierzetelny i nieprawidłowy;

VI. prawa materialnego, poprzez niezastosowanie art. 149 ust. 1 pkt 2 u.ś.o.z. polegające na zaakceptowaniu wyboru oferty, która powinna zostać odrzucona jako zawierająca informacje nieprawdziwe;

VII. prawa materialnego, poprzez niezastosowanie art. 142 ust. 5 pkt 1 u.ś.o.z. polegającego na zaakceptowaniu dokonania wyboru oferty, która nie zapewniała oferowanej dostępności;

VIII. prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 154 ust. 7 u.ś.o.z. polegające na niewskazaniu w ocenie prawnej i wytycznych wyroku konieczności przeprowadzenia postępowania w trybie rokowań ze skarżącym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że konflikt harmonogramów dr. C. powoduje, iż godzin z harmonogramu uczestnika postępowania wskazanego w ofercie w zakresie konfliktu nie można uznać za zgodne z obowiązującymi przepisami i możliwe do zastosowania w umowie, która zawarta winna być w wyniku oferty. Dodatkowo, zdaniem skarżącego, uczestnik postępowania wskazał w swojej ofercie nieprawdziwe dane, co powinno skutkować odrzuceniem oferty uczestnika postępowania.

Zdaniem skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 28 października 2014 r. stwierdził, że informacje przedstawione w ofercie muszą być aktualne i prawdziwe i w dacie składania ofert musi być pewne, że zobowiązania przedstawione w ofercie będą możliwe do wykonania i będą wykonane w przyszłości. Konieczna jest weryfikacja pod kątem ustalenia, czy podmiot wybrany w postępowaniu konkursowym podał prawdziwe dane i czy będzie mógł zawrzeć umowę o świadczenie usług zgodne z treścią oferty.

Skarżący podniósł, że przyjęcie stanowiska zawartego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku doprowadziłoby do możliwości zawyżania wyników konkursu przez podawanie w ofercie danych umożliwiających najwyższą możliwą punktację, pomimo rzeczywistego braku spełniania wymogów ogłoszenia.

Zdaniem skarżącego, komisja badając harmonogramy personelu medycznego zgłoszone w konkursie powinna sprawdzić, czy istnieją jakiekolwiek przeciwwskazania, aby wskazany w ofercie personel mógł pracować zgodnie z warunkami zadeklarowanymi w ofercie, w tym czy zgłoszony personel medyczny w czasie wyznaczonym do udzielania świadczeń w harmonogramie pracy wynikającym z oferty, udziela świadczeń w innej jednostce organizacyjnej u tego samego świadczeniodawcy lub u innego świadczeniodawcy. W przypadku odpowiedzi twierdzącej nie jest możliwe zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zgodnie z treścią oferty, gdyż byłoby to sprzeczne z § 6 ust. 4 Ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz § 11 zarządzenia Nr 82/2013/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 153 i art. 170 p.p.s.a., należy podkreślić, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wykonał zalecenia Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 października 2014 r., co prawidłowo ocenił Sąd I instancji. Sąd, uchylając zaskarżoną decyzję, nakazał bowiem organowi weryfikację zawartych przez lek. Z. C. umów i ustalenie, czy podmiot wybrany w postępowaniu konkursowym podał prawdziwe dane i czy będzie mógł zawrzeć umowę o świadczenie usług zgodne z treścią złożonej oferty. Realizując wytyczne Sądu, organ po pierwsze zwrócił się do Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ o informację w zakresie wykazywania lekarza Z. C. w harmonogramie pracy podmiotu NZOZ A. w Z., a po drugie zwrócił się o wyjaśnienia do samego lekarza. Uzyskane informacje zasadnie zostały uznane przez organ za wystarczające do dokonania oceny złożonej oferty w tym w szczególności w zakresie zapewnienia dostępności oferowanych usług medycznych. Sąd I instancji, oceniając zaskarżoną decyzję nie naruszył zatem art. 153 i art. 170 p.p.s.a., bowiem brak było podstaw do uznania, że organ nie wykonał wskazań sądu co do dalszego postępowania.

Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 133 § 1, art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Zawiera ono zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zostało sporządzone w sposób umożliwiający prawidłowe przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić podstawę kasacyjną np. w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd z naruszeniem przesłanek zawartych w art. 106 § 3 p.p.s.a., czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt I FSK 497/09; LEX nr 594014). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, żadna z wyżej wymienionych sytuacji w tej sprawie nie zaistniała.

Jako niezasadny należało również ocenić zarzut naruszenia § 10 ust. 4 pkt 3 zarządzenia Prezesa NFZ z dnia 2 października 2013 r. nr 57/2013/DSOZ. Jak wynika z tego przepisu dokumentem potwierdzającym gotowość udzielania świadczeń jest zawarta z oferentem lub podwykonawcą umowa cywilnoprawna, w szczególności umowa o pracę lub pisemne zobowiązanie do zawarcia jednej z ww. umów. Taka umowa została przedstawiona wraz z ofertą spółki B. (k. 7 akt administracyjnych). Brak jest podstaw do kwestionowania jej autentyczności, w szczególności w świetle wyjaśnień złożonych przez strony umowy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, oferent przedstawił zatem wymagane w powyższym przepisie dokumenty potwierdzające gotowość udzielania świadczeń. Fakt, że w chwili podpisywania umowy lekarz świadczył usługi w innej placówce nie ma wpływu na skuteczność zobowiązania tego lekarza do świadczenia usług na rzecz wnioskodawcy.

Nie można zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że w rozpoznawanej sprawie doszło do konfliktu harmonogramów. Jak wynika z oświadczenia lekarza Z. C. zobowiązał się on do udzielania świadczeń na rzecz B. Sp. z o.o., a jego zamiarem było dokonanie zmiany harmonogramu świadczenia usług wobec skarżącego w placówce w Z. albo całkowita rezygnacja z udzielania tam świadczeń. Na etapie wyboru oferty nie można było zatem założyć a priori, że dojdzie do konfliktu harmonogramów tylko na tej podstawie, że lekarz świadczy usługi na rzecz innego podmiotu. Z tej przyczyny jako niezasadne należało ocenić zarzuty oparte przez skarżącego na założeniu, że w sprawie wystąpił konflikt harmonogramów, tj. zarzut niezastosowania art. 158 ust. 1 u.ś.o.z., niewłaściwego zastosowania § 9 pkt 3 zarządzenia Prezesa NFZ z dnia 2 października 2013 r. nr 57/2013/DSOZ, niezastosowania § 6 ust. 4 Ogólnych warunków umów oraz niezastosowania § 11 zarządzenia Prezesa NFZ z dnia 17 grudnia 2013 r. Nr 82/2013/DSOZ.

W rozpoznawanej sprawie nie doszło również do naruszenia zasady równości wyrażonej w art. 134 u.ś.o.z. W konkursie została wybrana oferta spółki B., która otrzymała najwyższą liczbę punktów. Wszystkie oferty, wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, zostały ocenione według jednakowych kryteriów.

Nie można także uznać, że w sprawie doszło do naruszenia art. 149 ust. 1 pkt 2 u.ś.o.z., który stanowi, że odrzuca się ofertę zawierającą nieprawdziwe informacje. Analiza akt sprawy dowodzi bowiem, że złożona przez B. Sp. z o.o. oferta nie zawierała informacji nieprawdziwych. Jak ustalił organ, zawarta przez spółkę umowa z lek. Z. C. była autentyczna i odzwierciedlała wolę stron w zakresie udzielania przez tego lekarza świadczeń medycznych.

Z tej przyczyny na uwzględnienie nie zasługiwał też zarzut naruszenia art. 142 ust. 5 pkt 1 u.ś.o.z. Zgodnie z tym przepisem, w części niejawnej konkursu ofert komisja może wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, które zapewniają ciągłość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej, kompleksowość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej i ich dostępność oraz przedstawiają najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia. Z zawartej pomiędzy spółką B. a lek. Z. C. umowy, która zgodnie z § 10 ust. 4 pkt 3 zarządzenia Prezesa NFZ z dnia 2 października 2013 r. nr 57/2013/DSOZ dokumentuje gotowość udzielania świadczeń, wynikało, że oferent zapewni spełnienie warunków, o których mowa w tym przepisie, w tym w szczególności dostępność udzielanych świadczeń.

Jako niezasadny należało również ocenić zarzut naruszenia art. 154 ust. 7 u.ś.o.z. Jak wynika z tego przepisu, w przypadku uwzględnienia odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przeprowadza się postępowanie w trybie rokowań ze świadczeniodawcą, który złożył wskazane odwołanie, chyba że z opisu przedmiotu zamówienia wynika, że umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawiera się z jednym świadczeniodawcą na danym obszarze. W niniejszej sprawie odwołanie strony nie zostało uwzględnione, dlatego przepis ten nie mógł być przez organ zastosowany.

Mając to wszystko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).