Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 779/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 71  ust. 1 pkt 1, pkt 2  lit. a, ust. 2  pkt 1, pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1065
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jedn.

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 779/18 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 października 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Hanny Knysiak-Sudyka, Sędziowie: WSA Halina Jakubiec, WSA Bożenna Blitek (spr.), Protokolant: Tomasz Famulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2018 r., sprawy ze skargi W. G. na decyzję Wojewody z dnia 9 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2018 r. nr [...] Starosta odmówił przyznania W. G. od dnia 13 marca 2018 r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy. Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji wskazał, że z przedstawionych w dniu rejestracji dokumentów wynika, że suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż wymagane 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku.

W odwołaniu od powyższej decyzji Starosty W. G. wniósł o jej zmianę i przyznanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzji organu I instancji odwołujący się zarzucił naruszenie art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zdaniem W. G., Starosta dokonał błędnej oceny przedstawionych dokumentów, a w szczególności świadectwa służby z dnia 31 sierpnia 2017 r. Izby Administracji Skarbowej, podczas, gdy wynika z nich, że odwołujący pełnił nieprzerwanie służbę w okresie od 15 lutego 1991 r. do 31 sierpnia 2017 r. w Urzędzie Celnym, Izbie Celnej oraz w Izbie Administracji Skarbowej, a więc w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację jako bezrobotnego, co nastąpiło 13 marca 2018 r. i pełnił ją w okresie wymaganym przez ww. ustawę, tj. co najmniej 365 dni. Odwołujący się nadmienił, że po zwolnieniu ze służby na początku września 2017 r. przebywał za granicą, zaś w okresie od 14 września 2017 r. do 11 marca 2018 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. W ocenie W. G., fakt, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie uznał jego prawa do zasiłku chorobowego za ten okres nie ma w tym wypadku żadnego znaczenia dla istnienia jego uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy. Odwołujący się podniósł, że z przedłożonych przez niego przy rejestracji decyzji ZUS odmawiających przyznania mu zasiłku chorobowego wynika, że powodem odmowy było uznanie przez ten organ, iż jako funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej nie podlegał on ubezpieczeniu chorobowemu. Odwołujący się zaznaczył, że nie zgadza się z tym stanowiskiem i w związku z tym złożył od powyższych decyzji odwołania do Sądu Rejonowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, przed którym obecnie toczy się w tej sprawie postępowanie pod sygn. akt [...]. W. G. wskazał, że z powodu choroby, a więc okoliczności od niego niezależnej, będąc osobą niezdolną do pracy nie mógł dokonać rejestracji jako bezrobotny w okresie leczenia, to jest od 14 września 2017 r. do 11 marca 2018 r., gdyż warunkiem uznania za bezrobotnego jest właśnie zdolność do pracy. Zaświadczenie w tej sprawie mógł uzyskać dopiero w dniu 13 marca 2018 r., gdyż w dniu 12 marca 2018 r. miała miejsce rozprawa przed Sądem Rejonowym - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, na którą został wezwany jako strona. Nie mógł więc w tym dniu uzyskać zaświadczenia o zdolności do pracy, tym bardziej, że lekarz prowadzący jego leczenie przyjmował pacjentów w godzinach przedpołudniowych, tj. w czasie, gdy odwołujący się był w Sądzie Rejonowym. W Powiatowym Urzędzie Pracy odwołujący się stawił się następnego dnia, tj. 13 marca 2018 r. - niezwłocznie po uzyskaniu ww. zaświadczenia. Zdaniem W. G., Starosta naruszył art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez błędną wykładnię, przyjmując w sposób dorozumiany, że okres 18 miesięcy, w ciągu których należy przez 365 dni spełniać warunki określone w wyżej wymienionej ustawie, musi przypadać bezpośrednio przed dniem rejestracji w charakterze bezrobotnego. Odwołujący się podniósł, że uzasadnienie decyzji nie wspomina o wymogu bezpośredniości i można jedynie przypuszczać, iż jej brak jest powodem zawartej w decyzji odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Na poparcie swoich argumentów W. G. powołał się na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 5/13, który wskazał, że niedopuszczalna jest wykładnia ścieśniająca terminu "miesięcy poprzedzających" jedynie do "miesięcy bezpośrednio poprzedzających", gdyż taka wykładnia narusza cel przyznania prawa do zasiłku, jakim jest zrekompensowanie utraty pracy osobom, które wypracowały odpowiedni, długoletni staż pracy, a utraciły zatrudnienie z przyczyn niezależnych od pracownika. Zdaniem odwołującego się, w jego wypadku z art. art. 170 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej wynika, że pracownikom i funkcjonariuszom przysługują wówczas świadczenia należne odpowiednio w związku z likwidacją urzędu lub zniesieniem jednostki organizacyjnej. W. G. uważa zatem, że zgodnie z poglądem zawartym w przywołanym przez niego wyroku, osoby o długim stażu pracy nie powinny stracić prawa do zasiłku dla bezrobotnych tylko dlatego, że nie złożyły wniosku o rejestrację bezpośrednio po ustaniu stosunku pracy, gdyż często nie mogły one tego uczynić z przyczyn obiektywnych jak np. choroba, dni wolne od pracy lub inne istotne obiektywne powody. W opinii odwołującego się, osobie legitymującej się co najmniej 365 dniami zatrudnienia w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień utraty pracy przysługuje więc zasiłek dla bezrobotnych.

Decyzją z dnia 9 maja 2018 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.) oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 z późn. zm.), Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty o z dnia 13 marca 2018 r. nr [...]. W pierwszej kolejności organ II instancji podał, że na podstawie art. 1 pkt 61 lit. a ustawy z dnia 14 marca 2014 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz. 598), w aktualnie obowiązującym stanie prawnym ustawodawca wprost wskazuje, że badany okres uprawniający do zasiłku to "18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania". Tym samym, zdaniem organu, przywołane przez odwołującego orzecznictwo sądów administracyjnych nie może być już podtrzymywane. Organ II instancji wskazał, że W. G. uzyskał status osoby bezrobotnej w dniu 13 marca 2018 r. Tak więc w jego przypadku badany okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania biegnie od 12 września 2016 r. do 12 marca 2018 roku. W okresie tym odwołujący się odbywał służbę jako funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej od 12 września 2016 r. do 31 sierpnia 2017 r., czyli przez 354 dni i okres ten podlega zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku. Organ odwoławczy podniósł, że po ustaniu zatrudnienia W. G. był niezdolny do pracy z powodu choroby łącznie w okresie od 14 września 2017 r. do 11 marca 2018 r., jednak organ rentowy odmówił mu prawa do zasiłku chorobowego wskazując, że z dokumentacji wynika, iż jako funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej, nie podlegał ubezpieczeniu chorobowemu. Od decyzji organu rentowego W. G. wniósł odwołanie do Sądu, gdzie w chwili obecnej sprawa została zawieszona. Organ odwoławczy w niniejszej sprawie stwierdził, że okres niezdolności do pracy na skutek choroby nie podlega zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy zaliczeniu podlegają wyłącznie przypadające po ustaniu zatrudnienia, okresy pobierania zasiłku chorobowego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Tym samym, w ocenie organu II instancji, na dzień 13 marca 2018 r. odwołujący się nie wykazał 365 dni okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. Organ odwoławczy podał, że liczba dni i minimalna wysokość wynagrodzenia uprawniającego do ubiegania się o zasiłek zostały bezwzględnie określone przez ustawodawcę w wymienionych już wyżej przepisach ustawy i ustawodawca podając liczbę "365 dni" określił w sposób wiążący minimalną ilość dni w ciągu których bezrobotny musi świadczyć pracę i osiągać z tego tytułu co najmniej minimalne wynagrodzenie, aby uzyskać prawo do zasiłku. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Zdaniem organu odwoławczego, ustalenie przez organ, że bezrobotny nie spełniał wymogów wskazanych w wyżej wymienionym przepisie musi więc skutkować odmową przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Przepis art. 71 ustawy ma charakter bezwzględny i z tego względu organy nie miały możliwości podjęcia innego rozstrzygnięcia.

Z powyższą decyzją Wojewody nie zgodził się W. G., który pismem z dnia 13 czerwca 2018 r. wniósł na nią skargę, domagając się jej uchylenia wraz z decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 z późn. zm.), poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że okres osiemnastu miesięcy, w ciągu którego bezrobotny ma łącznie przez co najmniej 365 dni spełniać warunki ustawowe musi przypadać bezpośrednio przed dniem zarejestrowania się danej osoby w charakterze bezrobotnego bez względu na okoliczność uprzedniej niezdolności do pracy na skutek choroby;

- art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez przedwczesne wydanie decyzji w sytuacji zawisłości sporu o prawo do zasiłku chorobowego przed sądem ubezpieczeń społecznych.

W uzasadnieniu skargi W. G. powtórzył swoje argumenty podniesione w odwołaniu. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organów, że z przedłożonych przez niego dokumentów wynika, iż suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji jest krótsza niż wymagane 365 dni. Skarżący przedłożył bowiem świadectwo służby z dnia 31 sierpnia 2017 r., z którego wynika, że pełnił nieprzerwanie służbę w okresie od 15 lutego 1991 r. do 31 sierpnia 2017 r. w Urzędzie Celnym, Izbie Celnej oraz w Izbie Administracji Skarbowej, a więc w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację jako bezrobotnego i w okresie o wiele dłuższym niż wymagane przez wymienioną wyżej ustawę 365 dni. Ponadto skarżący podniósł, że organy obydwu instancji wydały decyzję przedwczesną, bez dostatecznego skompletowania materiału dowodowego, w postaci prawomocnych orzeczeń sądowych rozstrzygających prawo do zasiłku chorobowego. Zdaniem skarżącego, organy powinny bowiem z urzędu badać na każdym etapie wpływ postępowania sądowego na prawo do zasiłku dla bezrobotnych i nie dopuścić do wydania decyzji bez uwzględnienia kwestii doniosłych z punktu widzenia rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu, skarga jest nieuzasadniona.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia), a w szczególności jej art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a i ust. 2 pkt 1 i pkt 3, które stanowią, że:

"Art. 71. 1. Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni; (...)

2. Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy:

1) zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego, służby przygotowawczej, służby kandydackiej, kontraktowej zawodowej służby wojskowej, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej, terytorialnej służby wojskowej pełnionej rotacyjnie lub służby wojskowej pełnionej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej, a także służby w charakterze funkcjonariusza, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r. poz. 708 i 2270 oraz z 2017 r. poz. 38 i 715); (...)

3) pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę;"

Należy stwierdzić, że przytoczone wyżej przepisy nie mają charakteru uznaniowego. Podkreślenia wymaga, że skoro art. 71 ust. 1 i ust. 2 ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewiduje jakichkolwiek odstępstw od przewidzianych w nim zasad, to okoliczność ta wyklucza możliwości uznaniowego ustalania okresów, od którego zależy nabycie prawa do świadczenia (zasiłku dla bezrobotnych) i zaliczenia do stażu zasiłkowego innych niż enumeratywnie w nim wymienione okresy zatrudnienia i innej pracy (działalności) zarobkowej. To stanowisko Sądu znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak np. w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2888/16 (dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - w skrócie: CBOSA - pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Z racji powołania się na orzeczenia sądów administracyjnych Sąd orzekający w niniejszej sprawie zwraca uwagę na to, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1553/10 (orzeczenia.nsa.gov.pl.) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż art. 71 ust. 1 u.p.z. określa sytuacje, w których bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Musi być on interpretowany i stosowany w sposób ścisły, nie dając administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie przedmiotowego świadczenia. W orzeczeniu tym NSA przyjął taki sposób liczenia okresu 18 miesięcy, że przedział czasowy kończył się w dniu poprzedzającym dzień zarejestrowania jako osoby bezrobotnej. Z kolei w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 1011/11 (orzeczenia.nsa.gov.pl.) podkreślono, iż ustawodawca nie zezwolił organom administracji na ustalanie omawianego okresu z uwzględnieniem innych okoliczności niż określone w przepisach art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia. Jedynym wyznacznikiem, od którego należy liczyć 18 miesięczny termin jest dzień rejestracji w urzędzie pracy. Zatem wskazany okres 18 miesięcy, w ciągu których bezrobotny zobowiązany jest udokumentować zatrudnienie lub inne okresy zaliczane do stażu w łącznej liczbie 365 dni, może być liczony tylko do dnia rejestracji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości doliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku okresu, w którym trwał spór z organem rentowym o ustalenie uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Skoro art. 71 ustawy jest przepisem o charakter bezwzględnie obowiązującym, nie dającym organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym, to brak jest podstaw do kierowania się jakimikolwiek względami przy ustaleniu przesłanek w nim ustanowionych w zaistniałym stanie faktycznym. Ustawodawca jednoznacznie i w sposób zupełny określił przesłanki wymagane do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych, których strona skarżąca nie spełniła. Mają one charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza – wbrew temu, czego oczekuje strona skarżąca - niemożność uznaniowego przyznawania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Prawo do zasiłku dla bezrobotnych, zgodnie z wolą ustawodawcy, mogą otrzymać wyłącznie osoby spełniające kryteria przyjęte w ustawie. Podstawowym warunkiem, od którego spełnienia zależy nabycie zasiłku, jest zatrudnienie przez 365 dni w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem i uzyskiwanie w tym czasie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Z uwagi na stanowisko skarżącego wyrażone w skardze – zdaniem Sądu - podkreślenia wymaga jednoznacznie i nie budzące wątpliwości Sądu brzmienie art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy, które wskazuje, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu (...) jeżeli na dzień rejestracji legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym co najmniej 365 dni, który przypada w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. Sąd podkreśla, że organy zatrudnienia nie mogą do ustalenia uprawnień danej osoby do nabycia zasiłku dla bezrobotnych przyjmować innego okresu, aniżeli określony wyraźnie w ustawie okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. Oznacza to, że organy w prowadzonym postępowaniu zobowiązane są ustalić jedynie, czy zaistniały wskazane w ustawie przesłanki przyznania zasiłku, a w razie ich braku nie mogą oceniać przyczyn, dla których wymagane przesłanki się nie ziściły. Treść art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy jest jasna, zrozumiała i niebudząca wątpliwości. Także gramatyczna wykładnia cytowanego przepisu daje podstawę do odczytania i do stosowania go w ten sposób, że organ bada okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji w aspekcie zarówno zatrudnienia, jak i osiągania wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Nieprawidłowe jest więc powoływanie się przez skarżącego na treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 5/13 (orzeczenia.nsa.gov.pl.), gdyż wyrok ten został wydany w okresie kiedy art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia obowiązywał w innym brzmieniu, bez słowa "bezpośrednio" i mówił tylko o 18 miesiącach poprzedzających dzień zarejestrowania, co wywoływało pewne trudności interpretacyjne. Z dniem 27 maja 2014 r. przepis ten został zmieniony przez art. 1 pkt 61 lit. a tiret drugi ustawy z dnia 14 marca 2014 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz. 598) poprzez wpisanie, że chodzi o 18 miesięcy "bezpośrednio" poprzedzające dzień zarejestrowania.

Jak wynika z akt sprawy skarżący został zarejestrowany w Urzędzie Pracy w dniu 13 marca 2018 r., a zatem okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, w rozstrzyganym przypadku – jak słusznie przyjęły to organy - biegł od 12 września 2016 r. do 12 marca 2018 r. W okresie tym skarżący pełnił służbę jako funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej od 12 września 2016 r. do 31 sierpnia 2017 r., czyli przez 354 dni, co skarżący potwierdza. Okres ten podlega zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku. W odwołaniu oraz w skardze skarżący podał, że na początku września 2017 r. przebywał za granicą, zaś w okresie od 14 września 2017 r. do 11 marca 2018 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, jednak Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił mu prawa do zasiłku chorobowego wskazując, że jako funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej nie podlegał on ubezpieczeniu chorobowemu. Poza sporem pozostaje okoliczność, że obecnie przed Sądem Rejonowym toczy się postępowanie w sprawie z odwołania skarżącego przeciwko ZUS i aktualnie sprawa w tym przedmiocie została przez Sąd zawieszona. Jednak nie ma racji skarżący podnosząc, że organy obydwu instancji wydały swoje decyzje przedwcześnie, bez dostatecznego skompletowania materiału dowodowego w postaci prawomocnych orzeczeń sądowych rozstrzygających prawo do zasiłku chorobowego, albowiem późniejsze ustalenie prawa do zasiłku chorobowego skarżącego mające wpływ na wynik sprawy jest przesłanką mogąca spowodować wznowienie postępowania w tej sprawie.

Zdaniem Sądu, mają rację organy obu instancji wskazując, że okres niezdolności skarżącego do pracy na skutek choroby bez ustalenia prawa do zasiłku chorobowego nie podlega zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia zaliczeniu podlegają wyłącznie przypadające po ustaniu zatrudnienia okresy pobierania zasiłku chorobowego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Tym samym organy administracyjne obu instancji prawidłowo ustaliły, że na dzień 13 marca 2018 r. skarżący nie wykazał 365 dni okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych.

Należy również dodać, że - wbrew twierdzeniom skarżącego - miał on możliwość wcześniejszego zarejestrowania się jako bezrobotny, gdyż jak sam podał w skardze na początku września 2017 r. przebywał za granicą. A zatem tuż po zakończeniu służby w Izbie Administracji Skarbowej skarżący mógł zarejestrować się w Urzędzie Pracy.

Nie znajdując zatem podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ja decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji wyroku.