Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 335/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 h,l, art. 6i pkt 2, art. 6 j ust.3, art. 6 k ust.1 pkt 2, art. 6o
journal: Dz.U. 2012 poz 391
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 września 2015 r. sprawy ze skargi SM L. "S." w Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące od lipca do grudnia 2013 roku oraz stycznia do marca 2014 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2012r., poz. 749, ze zm.) - zwanej dalej: "O.p." oraz art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 6h, art. 6i, art. 6m, art. 6o ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2012r., poz. 391, ze zm.)

- zwanej dalej: "u.u.p.c.g.", utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. określającą Spółdzielni Mieszkaniowej L.-W. "[...]" w Ś. - zwanej dalej: "Spółdzielnią" wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej przy ul. [...] w miejscowości W. w kwocie [...] zł za każdy miesiąc.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt sprawy wynika, co następuje.

Spółdzielnia złożyła do Organu I instancji deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W złożonej deklaracji Spółdzielnia naliczyła opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi z terenu nieruchomości zamieszkałej, deklarując zbiórkę w systemie selektywnym. Następnie, wpłynęła do organu zmiana deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w której Spółdzielnia naliczyła opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi z terenu nieruchomości zamieszkałej deklarując zbiórkę w systemie selektywnym.

Na podstawie informacji pochodzących od przedsiębiorstwa odbierającego odpady komunalne z przedmiotowej nieruchomości, z których wynikało, że pomimo złożonej deklaracji selektywna zbiórka odpadów nie jest prowadzona, Organ I instancji wezwał Spółdzielnię do złożenia korekty deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Spółdzielnia nie wypełniła nałożonego na nią zobowiązania, przesłała natomiast do pismo z informacją, iż pouczy mieszkańców nieruchomości o obowiązku segregacji odpadów.

Organ I instancji w toku postępowania ustalił, iż zbiórka odpadów komunalnych nie jest przeprowadzana przez Spółdzielnie w sposób selektywny. Nadto, Organ I instancji zgromadził materiał dowodowy w postaci fotografii oraz oględzin nieruchomości przeprowadzonych w dniu 20 maja 2014 r.

W dniu 25 kwietnia 2014 r. Organ I instancji wszczął postępowanie, uznając tym okres od lipca do października 2013 r. za okres przejściowy, dający możliwość zapoznania się ze sposobem prawidłowej segregacji odpadów.

Jednak na terenie Spółdzielni, pomimo prawidłowo oznakowanych pojemników przeznaczonych do selektywnej zbiórki odpadów komunalnych taka segregacja odpadów nie była przeprowadzana. To, zdaniem Organu I instancji, spowodowało konieczność ponoszenia kosztów odbioru odpadów przez Gminę jak i przekazania ich do RZGO w S. jako odpadów zmniejszanych.

Organ wskazał także, że w związku z tym, że odpady nie były zbierane w sposób selektywny, nie może być względem Strony zastosowana opłata w niższej wysokości.

Organ I instancji powołał się na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] r. w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz stawki za pojemnik o określonej pojemności, zgodnie z którą ustalono miesięczną stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie [...] zł od mieszkania,

w przypadku, gdy odpady komunalne są zbierane w sposób zmieszany.

W odwołaniu od ww. decyzji, Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o przesłuchanie administratora Spółdzielni na okoliczność segregacji odpadów, okresów w jakich segregacja mogła być przeprowadzona niewłaściwie i przyczyn niewłaściwej segregacji.

W uzasadnieniu odwołania Spółdzielnia zarzuciła zaskarżonej decyzji: naruszenie art. 107 § 1 i § 3, art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 6o, art. 9h, art. 9f, art. 3 ust. 2 pkt 6 u.u.p.c.g., niewłaściwe ustalenie momentu powstania obowiązku uiszczania opłat

w wyższej wysokości.

Strona wyjaśniła, że również z winy Gminy W. mogło dochodzić w niektórych okresach do niewłaściwej segregacji. Niewłaściwe działania informacyjne i edukacyjne ze strony organu samorządowego spowodowały, że obowiązek nauczenia mieszkańców właściwej segregacji został przeniesiony na Spółdzielnię.

Ponadto, Spółdzielnia wskazała, iż nie jest dla niej zrozumiałe, z jakich powodów Organ I instancji zakwestionował treść wszystkich deklaracji i wydał 17 decyzji ustalających nową wysokość opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi we wszystkich nieruchomościach zarządzanych przez Spółdzielnię.

Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie Spółdzielnia podniosła, że fotografie pojemników na odpady komunalne znajdujące się w aktach sprawy nie zawierają oznaczenia, których nieruchomości konkretnie dotyczą. W ocenie Strony, Organ I instancji wydał wszystkie decyzje na podstawie tych samych zdjęć, co narusza przepisy art. 75, art. 77, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że przedmiotowa opłata stanowi należność publicznoprawną, co powoduje, że o jej wysokości przesądzają przepisy prawa. Następnie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiło stan faktyczny sprawy i przywołało przepisy regulujące odbieranie przez gminę odpadów komunalnych, w tym przepisy art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 2 ust. 3, art. 6c, art. 6f, art. 6g, art. 6h, art. 6i, art. 6m, art. 6o, art. 6r ust. 2, art. 6q u.u.p.c.g. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w toku postępowania zgromadził materiał dowodowy zgodnie, z którym dla przedmiotowej nieruchomości w poszczególnych miesiącach, w okresie objętym decyzją, nie dokonywano segregacji odpadów, natomiast odbiór odpadów przez przedsiębiorstwo odbywało się zgodnie z harmonogramem, a odpady podlegające segregacji były odbierane jedynie wtedy, gdy były prawidłowo posegregowane.

Zdaniem Organu, nie można odmówić wiarygodności pismom Dyrektora Spółki R. (przedsiębiorstwa odpowiadającego za odbiór odpadów) przedłożonym, w kolejnych sprawach. Ponadto, stan faktyczny w sprawie został ustalony na podstawie zgromadzonych zdjęć oraz oględzin nieruchomości.

Organ odwoławczy stwierdził także, że uzasadnione są wątpliwości co do danych zawartych w deklaracjach. Powyższe potwierdza także Spółdzielnia w nadesłanych do pismach. Okoliczność ta ma wpływ na wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i stanowi podstawę wydania decyzji określającej wysokość tej opłaty.

Dodatkowo, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje wniosek Spółdzielni o przesłuchanie administratora, a także przeprowadzenie akcji informacyjnej wśród mieszkańców. Nie jest także uzasadnione stanowisko Spółdzielni w zakresie możliwości zastosowania przez Organ tzw. okresu przejściowego, tj. zastosowanie opłaty w niższej wysokości.

W skierowanej do Sądu skardze na opisaną wyżej decyzję, Skarżąca wniosła

o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych i opłaty od pełnomocnictwa, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka pracownika administracji Skarżącej oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. przepisów prawa procesowego (Kodeksu postępowania administracyjnego):

- art. 7 poprzez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego

i z uchybieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli,

- art. 8 poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, poprzez brak wnikliwego zbadania stanu faktycznego i przyjęcie, że Organ I instancji mógł wydać decyzję określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w oparciu o materiał dowodowy uprawdopodabniający, a nie udowadniający, że dane zawarte w deklaracji są nieprawidłowe,

- art. 107 § 3 poprzez wskazanie w uzasadnieniu faktycznym decyzji faktów, które Organ uznał za uprawdopodobnione a nie udowodnione,

- art. 138 § 1 poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozpoznania sprawy, a w szczególności poprzez oddalenie wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka administratora spółdzielni i poprzez uznanie że zgromadzony materiał fotograficzny dotyczy nieruchomości zarządzanych przez Skarżącą,

2. art. 6o u.u.p.c.g. poprzez wydanie decyzji opartej na dowodach, które Organ uznał za uprawdopodobnione a nie za udowodnione.

W uzasadnieniu powołując się na art. 6o u.u.p.c.g. Skarżąca wskazała, że nie zaistniały uzasadnione wątpliwości, co do danych złożonych w deklaracji. Organy nie wykazały, aby w okresie objętym rozstrzygnięciem prowadzona była przez Skarżącą nieprawidłowa segregacja odpadów. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził, aby przedsiębiorstwo odbierające odpady ponosiło koszty, jak dla odpadów niesegregowanych, a ponadto, że odpady były wadliwie segregowane przez cały badany okres.

Zdaniem Skarżącej, odpowiedzialność za nieprawidłowości w zakresie selektywnego zbierania odpadów ponosi także gmina, ponieważ nie podejmowała właściwych działań informacyjnych i edukacyjnych w tym zakresie.

Skarżąca zwróciła uwagę, także na niewłaściwe ustalenie momentu powstania obowiązku uiszczenia opłat w wyższej wysokości i powołała się w tym zakresie na glosę G. Dugara do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2014 r. I SA/Bk 630/13 (Teza 1, PPLiFS 2014/5/35-40).

Dalej, Strona wskazała, że Organy przed wydaniem decyzji zgromadzić powinny taki materiał dowodowy, który w jednoznaczny sposób potwierdziłby nieselektywną zbiórkę odpadów przez mieszkańców przedmiotowych nieruchomości. Zajęte przez Organy stanowisko prowadzi, w ocenie Skarżącej, do nałożenia na właściciela nieruchomości wyższej opłaty także za odpady odebrane przez przedsiębiorstwo w systemie selektywnym.

W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Skarga, wbrew zarzutom w niej zawartym, nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.)., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w przedstawionym zakresie, a przy tym niezależnie od zarzutów i wniosków skargi oraz powołanej w niej podstawy prawnej (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd stwierdza, że nie narusza ona prawa w sposób skutkujący koniecznością jej uchylenia.

Przedmiotem sporu w sprawie jest wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące od lipca do grudnia 2013 r. oraz stycznia do marca 2014 r. od nieruchomości Skarżącej, położonej w miejscowości W. (gmina W.) w kwocie [...] zł za każdy miesiąc.

Badane w niniejszej sprawie zagadnienie reguluje ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2012r., poz. 391, ze zm.)

- zwanej dalej: "u.u.p.c.g." oraz wskazane niżej przepisy prawa miejscowego obowiązujące na terenie Gminy W.

Przechodząc do oceny legalności kontrolowanej decyzji należy przypomnieć,

że zgodnie z art. 6h u.u.p.c.g., właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c,

(a więc nieruchomości, w stosunku do których gminy organizują odbieranie odpadów od ich właścicieli - z mocy ustawy (art. 6c ust. 1 u.u.p.c.g.) i na podstawie uchwały (art. 6c ust. 2 u.u.p.c.g.), są zobowiązani do ponoszenia na rzecz gminy, na terenie której położone są ich nieruchomości, opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie zaś z art. 6m u.u.p.c.g. właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do właściwego organu gminy, deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych oraz składania nowych deklaracji w razie zaistnienia zmian danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zdeklarowana w deklaracji opłata jest uiszczana w trybie i na zasadach określonych w uchwale rady gminy, o której mowa w art. 6I u.u.p.c.g.

A zatem, to na właścicielu nieruchomości spoczywa obowiązek złożenia do właściwego organu deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Stosownie do art. 6i pkt 2 u.u.c.p.g. obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje: w przypadku nieruchomości,

o których mowa w art. 6c ust. 2 - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne.

Z kolei, zgodnie z art. 6j ust. 3 u.u.c.p.g. w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 2, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstałymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2 u.u.p.c.g.

W § 6k ust. 3 u.u.p.c.g. rada gminy określa w drodze uchwały niższe stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnym, jeżeli odpady są zbierane

i odbierane w sposób selektywny.

Stosownie zaś do art. 6k ust. 1 pkt. 2 u.u.c.p.g. rada gminy, w drodze uchwały: ustali stawkę opłaty za pojemnik o określonej pojemności.

Zgodnie z art. 6o u.u.p.c.g. w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.

Wskazać również trzeba, iż opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, do uiszczania których na rzecz gminy lub ich związków obowiązani są właściciele nieruchomości, są daninami publicznymi o niepodatkowym charakterze. Zgodnie z art. 6q u.u.p.c.g. w sprawach dotyczących opłat stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

Ponadto zacytowana wyżej treść art. 6o u.u.p.c.g., wskazuje, że decyzja określająca wysokość opłaty ma charakter deklaratywny. Treść przepisu odpowiada częściowo treści art. 21 § 3 w związku z art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej, według którego w razie niezłożenia deklaracji, bądź też stwierdzenia, że wysokość zobowiązania jest inna niż wynikająca z deklaracji organ podatkowy wydaje decyzję,

w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Z art. 6m ust. 1 u.u.p.c.g. wynika, że deklarację o wysokości opłaty należy składać w odniesieniu do danej nieruchomości.

Uchwałą nr [...] z dna [...] r. wydaną na podstawie art. 6k u.u.c.p.g. Rada Gminy W. uchwaliła w § 1 uchwały, że miesięczna opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, stanowi iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość oraz stawki opłaty określonej w § 2 ust. 1 lub 2. W § 2 ust. 1 uchwały ustalona została stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w § 1 w wysokości [...] zł miesięcznie od mieszkańca. Natomiast § 2 ust. 2 uchwały wskazana została stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w § 1 w wysokości [...] zł miesięcznie od mieszkańca, jeżeli odpady komunalne są zbierane i odbierane w sposób selektywny.

Mając na uwadze powyższy stan prawny oraz uwzględniając okoliczności faktyczne sprawy, należy stwierdzić, że prawidłowo Organy określiły wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące od lipca do grudnia 2013 r. oraz od stycznia do marca 2014 r. w kwocie [...] zł za każdy miesiąc, przyjmując za podstawę naliczenia opłaty iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość, wg. stawki w kwocie [...] zł miesięcznie od mieszkańca, w przypadku odpadów komunalnych zbieranych w sposób mieszany.

Zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że Organ I instancji dokonał prawidłowego wyliczenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla wskazanej w decyzji nieruchomości, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji, a co zaakceptował Organ odwoławczy

w zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że Skarżąca jest podmiotem zarządzającym nieruchomościami objętymi zaskarżoną decyzją i wykonując nałożone na nią obowiązki złożyła deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości oraz deklarację uwzględniającą zmianę liczby osób zamieszkujących budynek wielolokalowy. Bezsporne jest, iż w deklaracjach Skarżąca wykazywała selektywny sposób gromadzenia odpadów.

Przeprowadzone przez Organ I instancji postępowanie dowodowe w ocenie Sądu było prawidłowe i doprowadziło do zgromadzenia materiałów dowodowych, które pozwalają uznać, że Skarżąca gromadziła odpady o charakterze mieszanym. Stanowiące podstawę rozstrzygnięcia pisma przedsiębiorstwa odbierającego odpady, oświadczenia jego pracowników oraz wynik przeprowadzonych w dniu 8 maja 2014 r. oględzin potwierdzają, że Skarżąca nie prowadziła selektywnej gospodarki odpadami na etapie ich gromadzenia.

Sąd wskazuje, że nieselektywna segregacja odpadów przez mieszkańców podwyższa koszt, określonego w u.u.p.c.g., gospodarowania odpadami, co zgodnie

z przepisami skutkuje koniecznością podwyższenia opłaty. Tak więc, zadeklarowanie przez Skarżącą selektywnej segregacji, nakłada na nią obowiązek rzeczywistego spełnienia związanych z nią obowiązków.

Wskazać należy, jak już podniesiono powyżej, że w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie opłatami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, co przewiduje art. 6q u.u.p.c.g.

W związku z tym Skarżąca formułując zarzuty naruszenia przepisów postępowania błędnie powołała się na przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Niemniej, jednak Sąd przeanalizował przeprowadzone przez Organy postępowanie w zakresie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i nie dostrzegł naruszeń przepisów prawa procesowego, dotyczących niewłaściwego prowadzenia postępowania administracyjnego.

Ponadto, Organ nie naruszył zasad prawidłowej koncentracji materiału dowodowego i zasady prawdy obiektywnej odmawiając przeprowadzenia dowodu

z przesłuchania świadka w osobie administratora Skarżącej. Wskazać wypada,

iż Skarżąca sama przyznała, iż mieszkańcy przedmiotowej nieruchomości nie segregują odpadów w należyty sposób i zwróciła się do Organu I instancji o potraktowanie objętego postępowaniem okresu, jako okresu adaptacyjnego.

Za chybiony należy uznać także argument naruszenia przepisów postępowania, polegający na nieudowodnieniu przez Organy rzeczywistego sposobu segregowania odpadów przez mieszkańców, tj. nieselektywnej segregacji. Słusznie wskazywały Organy, że przepisy postępowania nie nakładają na nie obowiązku udowodnienia naruszenia zasad selektywnej selekcji odpadów.

Nie doszło więc do naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazany przepis wskazuje, że decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210 § 1 pkt 6 O.p.), oraz że uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (art. 210 § 4 O.p.).

Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, że wskazane przez Organ odwoławczy wątpliwości, co do danych zawartych w złożonych przez Skarżącą deklaracjach są uzasadnione i skują zgodnie z w art. 6o u.u.p.c.g. wydaniem decyzji określającej wysokość przedmiotowej opłaty.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut prowadzenia w niniejszej sprawie postępowania w sposób naruszający zasadę działania w sposób pogłębiający zaufanie do organów państwa czy też bez uwzględnienia obowiązku zgromadzenia

i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego bowiem, w ocenie Sądu, ustalenia poczynione w toku postępowania nie naruszają przepisów art. 120, 122, 187 i 191 O.p. W toku postępowania organy działały zgodnie z przepisami prawa, podejmowały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy rozpatrzył w sposób wyczerpujący.

Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, uznając skargę za nieuzasadnioną, Sąd oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.