Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 313/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 240 par 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant st. asystent sędziego Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018 r. na rozprawie sprawy ze skargi G.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący G.S.- dalej zwany Stroną, Skarżącym- złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej zwane SKO) z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy (dalej zwany Wójt, organ I instancji) z dnia [...] lutego 2018 r. wydaną w trybie wznowienia postępowania w zakresie zmiany wymiaru podatku rolnego, leśnego oraz podatku od nieruchomości za 2017 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] lutego 2017r. Wójt wydał decyzję ustalającą Skarżącemu wysokość łącznego zobowiązania podatkowego za 2017r. Decyzja ta została zmieniona decyzją z [...] kwietnia 2017r. w wyniku, której zobowiązanie uległo zwiększeniu z kwoty 2.350,00 zł do kwoty 2.464,00 zł. Decyzja ta stała się ostateczna.

Starosta decyzją z dnia [...] grudnia 2016r. udzielił Spółce A (w której Strona jest zarówno wspólnikiem jak i prokurentem) zezwolenia na zbieranie odpadów. Jako miejsce przetwarzania odpadów wskazano działkę [...]. W dniu 10 sierpnia 2017 r. do organu wpłynęła decyzja Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego z treści, której wynikało, że od września 2015r. Spółka A magazynowała odpady bez zezwolenia na działce [...] (stanowiącej własność Skarżącego).

W odpowiedzi na wezwania organu do złożenia wyjaśnień (z dnia [...].09.2017, [...].10.2017 r.) Skarżący w dniu [...] listopada 2017 r. poinformował, że na działce [...] nigdy nie prowadził i nadal nie prowadzi działalności gospodarczej.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. Wójt wznowił postępowanie podatkowe zakończone ostateczną dotyczącą łącznego zobowiązania podatkowego za 2017 r.

Postępowanie to zakończyło się decyzją Wójta z dnia [...] lutego 2018r. wydaną na podstawie min. art. 240 § 1 pkt 5, art. 241, art. 243, art. 245 Ordynacji podatkowej. Wskazaną decyzją po wznowieniu postępowania organ zmienił wymiar podatku rolnego, leśnego oraz podatku od nieruchomości na 2017 r. zwiększając wymiar podatku z kwoty 2.464,00 zł do kwoty 5.379,00 zł, w tym podatek rolny w kwocie 2.250,00 zł, podatek leśny 32,00 zł oraz podatek od nieruchomości 3.097,00 zł. Zdaniem organu działka [...] zajęta została na prowadzenie działalności gospodarczej przez spółkę A.

Od decyzji pełnomocnik Strony złożył odwołanie. W odwołaniu Strona zarzuciła naruszenie prawa polegające na:

- łącznym wyliczeniu wysokości podatku za rok podatkowy 2017 choć podatnik nie był wydzierżawiającym przedmiotową nieruchomość;

- art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, tj. z uwagi na przyjęcie przez organ pierwszej instancji wbrew materiałowi dowodowemu w tym wyjaśnieniom podatnika, że umowa dzierżawy została rozwiązana w grudniu 2016 r. i obowiązywał od [...] lipca 2016 r. oraz, że podatnik składuje materiał na dokonanie utwardzenia powierzchni gruntu na działkach budowlanych- drogach wewnętrznych;

- art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo budowlane poprzez jego nieuwzględnienie w sytuacji gdy na działce – jej obrzeżach materiał złożony jest w celu utwardzenia powierzchni działek, które przeznaczone są na cele budowlane;

- rażącą obrazę przepisów art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa, poprzez zaniechanie podjęcia przez organ administracji publicznej wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co oczywiście miało wpływ na wynik sprawy.

SKO w dniu [...] kwietnia 2018 r. wydało zaskarżoną decyzję, w której utrzymało w mocy decyzję Wójta. W uzasadnieniu wskazano, że organ pierwszej instancji w dniu [...] sierpnia 2017r. powziął wiadomość, iż od września 2015r. Spółka A sp. z o.o. magazynuje odpady bez zezwolenia na działce [...], co potwierdza dokumentacja fotograficzna. Organ wskazał, że Starosta decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. udzielił wskazanej spółce zezwolenia na zbieranie odpadów. Jako miejsce przetwarzania odpadów wskazano działkę nr [...]. Okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej na działce nr [...] istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej, a o której organ nie miał wiedzy. Pomimo wezwań organu do złożenia informacji w sprawie podatku rolnego, podatku leśnego, podatku od nieruchomości wraz z wyjaśnieniami od kiedy ww. działka związana jest z prowadzoną działalnością gospodarczą, informacja oraz wyjaśnienia zostały złożone dopiero [...] listopada 2017 r.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. organ wznowił postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru podatku rolnego (...). Organ powołując się m.in. na decyzję dotyczącą zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, umowę dzierżawy działki nr [...], przedmiot działania spółki A wskazał, że okoliczności te świadczą o prowadzeniu działalności na spornym gruncie, a tym samym o braku możliwości opodatkowania tego gruntu podatkiem rolnym. Organ ocenił również twierdzenia Strony dotyczące wykonania i rozwiązania umowy dzierżawy spornej działki.

Od decyzji organu złożona została skarga. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

- rażące naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 79 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie sprawy poprzez nieuwzględnienie dowodu, z którego wynika, że strona rozwiązała umowę dzierżawy gruntu rolnego, zatem w tej dacie nie można mówić o podwyższonym podatku, co skutkowało łącznym wyliczeniem wysokości podatku za rok podatkowy 2017 choć podatnik przez cały 2017 r. nie był wydzierżawiającym przedmiotową nieruchomość, a jedynie od [...] lipca 2016 r. do [...] grudnia 2016 r., a nadto w okresie objętym umową dzierżawy na działce o nr [...] nie były wykonywane przez dzierżawcę żadne czynności, a tym samym nastąpiło przekroczenie granic swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego, poprzez nie uwzględnienie dowodu z przesłuchania strony i dowodu z wymienionego dokumentu;

- rażące naruszenie art. 77 i art. 107 k.p.a. polegające na sprzeczności zgromadzonego materiału dowodowego z treścią kwestionowanych decyzji, pominięcie wyjaśnień skarżącego, nieuzasadnione pominięcie dowodów korzystnych dla strony;

- naruszenie art. 122, 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, tj. z uwagi na przyjęcie przez organ podatkowy pierwszej instancji, wbrew materiałowi dowodowemu w tym wyjaśnieniom podatnika, że umowa z dzierżawcą została rozwiązana w grudniu 2016r.

i obowiązywała od lipca 2016 r. oraz, że podatnik składuje materiał na wykonanie utwardzenia powierzchni gruntu na działkach budowlanych – drogach wewnętrznych;

- naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo budowlane poprzez jego nieuwzględnienie w sytuacji gdy strona wskazała, że znajdujący się na działce - jej obrzeżach materiał złożony jest w celu utwardzenia działek, które przeznaczone są na cele budowlane.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postepowania ewentualnie uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wniesiono również o zasądzenie kosztów postepowania.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016, poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (teks jedn. Dz. U 2018 r., poz. 1302 ze zm. – w skrócie: "P.p.s.a.") wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy administracyjnej, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w tak zakreślonych granicach kognicji Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja, co prawda zapadła z naruszeniem przepisów prawa procesowego - art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, jednak naruszenie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Organ w trybie wznowienia postępowania ustalił łączne zobowiązanie podatkowe w innej wysokości niż wynikało to z decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2017 r. zmienionej decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r.

Na wstępie zauważyć należy, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym – wznowienia postępowania. W podstawie prawnej decyzji powołano przepis art. 245 Ordynacji podatkowej, jednak nie konkretyzując jednostki redakcyjnej powołanego przepisu. W przepisie tym są dwa paragrafy. Zgodnie z treścią art. 245 §1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie;

2) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1;

3) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz:

a) w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa, albo

b) wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118.

Odmawiając uchylenia decyzji w przypadkach wymienionych w § 1 pkt 3, organ podatkowy w rozstrzygnięciu stwierdza istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 oraz wskazuje okoliczności uniemożliwiające uchylenie decyzji (§ 2 powołanego przepisu).

W niniejszej sprawie organ przeprowadził postępowanie wznowieniowe w trakcie którego stwierdził zaistnienie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W sentencji swojego rozstrzygnięcia jednak wprost nie wskazał, że uchyla decyzję ostateczną lecz ją "zmienia" i ustalił "po uwzględnieniu zmian łączne zobowiązanie pieniężne za 2017 r." Sentencja decyzji Wójta jest nieprawidłowa jednak jej sformułowanie pozwala na przyjęcie, że została wydana na podstawie art. 245 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej - organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydał decyzję, w której uchylił w całości decyzję dotychczasową z uwagi na stwierdzenie zaistnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy.

Nieprawidłowe sformułowanie sentencji decyzji, w ocenie Sądu nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Orzeczenie co do istoty sprawy oznacza konieczność wydania nowej decyzji, która w całości musi odpowiadać literze prawa, a nie uwzględniać tylko te fakty i okoliczności faktyczne, które zostały wskazane w postanowieniu o wznowieniu postępowania i można je zaliczyć do przesłanek wznowieniowych z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponowne rozstrzygnięcie co do istoty sprawy ograniczone jest jedynie granicami rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej, która podlega uchyleniu. Nowa decyzja musi rozstrzygać sprawę tożsamą co do podmiotu, przedmiotu i podstawy prawnej.

W ocenie Sądu, decyzja Wójta z [...] lutego 2018 r. warunki te spełniła, co wynika wprost z uzasadnienia tej decyzji. W decyzji Wójt orzekł co do istoty sprawy. Istotą tego postępowania było ustalenie w prawidłowej wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. Łączne zobowiązanie pieniężne za wskazany rok zostało określone w sposób nie budzący wątpliwości, że dotyczy całego łącznego zobowiązania pieniężnego za wskazany rok, a nie tylko jego części.

I tak w decyzji ostatecznej ustalono łączne zobowiązanie pieniężne za 2017 r. w wysokości 2.464,00 zł w tym podatek rolny w kwocie 2.250,00 zł, podatek leśny 32.00 zł, a podatek od nieruchomości w kwocie 182,00 zł. Z kolei w decyzji wydanej po wznowieniu postępowania łączne zobowiązanie pieniężne za 2016 r. ustalono w wysokości 5.379,00 zł w tym podatek rolny w kwocie 2.250 zł, podatek leśny 32,00 zł, a podatek od nieruchomości w kwocie 3.097,00 zł.

Różnica w wysokości podatku od nieruchomości wynikała z tego, że działka o nr ewidencyjnym [...] o powierzchni 0,3390 ha (3.390 m2) została pierwotnie ujęta w decyzji jako działka rolna - grunty orne V klasa.

Po przeprowadzonym postępowaniu wznowieniowym organ uznał, że działka rolna [...] w 2016 r. zajęta były na prowadzenie działalności gospodarczej, a tym samym podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (a nie podatkiem rolnym).

Przechodząc do zarzutów skargi, odnoszących się do zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania, wskazać należy że są one niezasadne. Jako podstawę wznowienia postępowania organ wskazał art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią powołanego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Aby możliwe było wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, muszą być spełnione łącznie trzy przesłanki: po pierwsze - ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, są nowe (nowo odkryte) i istotne dla sprawy (muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne); po drugie - nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; po trzecie - nowe okoliczności nie były znane organowi, który wydał decyzję.

W niniejszej sprawie wskazane przesłanki wystąpiły łącznie. Okoliczność zajęcia działki [...] na działalność gospodarczą istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej. O zajęciu gruntu na działalność gospodarczą organ nie wiedział, właściciel gruntu faktu tego nie zgłosił w informacji podatkowej, nie składał też deklaracji w podatku od nieruchomości. Okoliczność ta miała znaczenie w sprawie, gdyż wykorzystanie gruntów rolnych w działalności gospodarczej powodowało wyłączenie ich z opodatkowania podatkiem rolnym, a opodatkowanie podatkiem od nieruchomości.

Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego pismem, które wpłynęło do organu 29 lutego 2016r. poinformował Wójta Gminy, że na działce nr [...] magazynowane są rożne odpady. Następnie w dniu 10 sierpnia 2017 r. do organu I instancji wpłynęła decyzja Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego z dnia [...] sierpnia 2017 r. Z treści decyzji wynika, że [...] października 2015 r. pracownicy Okręgowego Urzędu Górniczego przeprowadzili wizję w terenie w trakcie której stwierdzono m.in. że w obrębie działek [...] prowadzone jest przetwarzanie odpadów (gruz i ziemia).

Ponadto organ wskazał, że decyzją Starosty z dnia [...] grudnia 2016r. udzielone zostało "A" sp. z o.o. zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów. W zezwoleniu tym wskazano, że miejscem magazynowania i przetwarzania odpadów jest działka nr [...]. Poza sporem jest, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2017 r. została wydana po wydaniu decyzji ostatecznej, a więc dowód ten nie istniał w dniu wydania decyzji, jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność istniała w dniu wydania decyzji i mogła uzasadniać wznowienie postępowania. W konsekwencji uzyskanego w sierpniu 2017 r. dokumentu – decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego - organ miał podstawę do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną dotyczącą łącznego zobowiązania podatkowego za 2017 r. – co też uczynił w dniu [...] grudnia 2017 r.

Spór w sprawie w zasadzie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy działka nr [...] (która w ewidencji gruntów sklasyfikowana była jako działka rolna) była przez cały 2017 r. zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej.

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 ustawy o podatku o podatkach i opłatach lokalnych (dalej zwana u.p.o.l.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z kolei zgodnie z art. 1 ustawy o podatku rolnym - opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Z powołanych przepisów wynika, że opodatkowanie podatkiem rolnym jest uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek. Pierwsza z przesłanek ma charakter pozytywny i wskazuje na odpowiednie sklasyfikowanie w ewidencji gruntów i budynków. Druga przesłanka ma charakter negatywny, gdyż wyłącza z opodatkowania podatkiem rolnym te grunty, które - pomimo ich sklasyfikowania w sposób określony w ustawie - są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Przesłanka negatywna, będzie spełniona wówczas, gdy grunty będą faktycznie wykorzystywane na prowadzenie działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu, w odniesieniu do działki nr [...] przesłanka negatywna została spełniona – działka [...] była wykorzystana na prowadzenie działalności gospodarczej. Wskazać należy, że co prawda dopiero na etapie postępowania odwoławczego ale Strona przedłożyła umowę dzierżawy. Z treści tej umowy wynika, że od [...] lipca 2016 r. przedmiotowa działka została wydzierżawiona dla A spółki z o.o. Wydzierżawiający oddał dzierżawcy całą nieruchomość do używania

i pobierania pożytków z przeznaczeniem na prowadzenie działalności gospodarczej (§ 2 umowy). Umowa ta została zawarta od [...] lipca 2016 r. na 10 lat (§ 3 ust. 1 umowy). Ponadto prawo dzierżawcy do rozwiązania umowy zostało wyłączone przez pierwszych 5 lat (§ 3 ust. 3 umowy). W dniu zawarcia umowy nieruchomość została wydana dzierżawcy. Dodać należy, że Strona nie kwestionuje, iż umowa ta obowiązywała od [...] lipca do [...] grudnia 2016 r. Oznacza to, że poza sporem pozostaje że działka nr [...] o powierzchni 3390 m2 w tym okresie przeznaczona została na prowadzenie działalności gospodarczej.

Należy więc rozstrzygnąć, czy grunt był zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej przez cały 2017 r. jak to przyjął organ, czy z uwagi na rozwiązanie przez Skarżącego umowy dzierżawy z końcem grudnia 2016 r. opodatkowaniu takiemu nie podlegały.

Dla uznania gruntów za związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, istotny jest fakt wykorzystania nieruchomości do działalności gospodarczej, przy czym do zastosowania stawek związanych z działalnością gospodarczą nie jest konieczne, aby to podatnik bezpośrednio w swojej działalności wykorzystywał nieruchomości. Wystarczający dla spełnia tej przesłanki jest fakt, że osoba trzecia wykorzystuje tą nieruchomość w działalności gospodarczej (tak WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 8 listopada 2006 r., I SA/ Bd 597/06 oraz NSA w wyroku z dnia 13 marca 2007 r., II FSK 139/07).

Działalność gospodarcza jest faktem, kategorią o charakterze obiektywnym, nie konstytuuje jej zatem wpis bądź jego brak do odpowiedniego rejestru, czy też zezwolenia, koncesji czy zgody.

W rozpoznawanej sprawie Skarżący był udziałowcem i prokurentem Spółki która prowadziła działalność gospodarczą, polegającą m.in. na gromadzeniu

i przetwarzaniu odpadów budowlanych w postaci gruzu pobudowanego, rozbiórkowego. Na działce Skarżącego, podmiot ten już w 2015 r. składował, odpady pobudowlane, składowanie ich było związane z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą. Nie jest konieczne, przy tym aby po [...] stycznia 2017 r. podmiot ten dokonywał składowania nowych odpadów, wystarczającym jest dalsze wykorzystywanie tej nieruchomości w celu przechowywania istniejących odpadów pobudowanych. Dlatego też bez znaczenia dla sprawy jest podnoszona przez Stronę okoliczność, że Spółka dzierżawiąca przedmiotową nieruchomość w okresie umowy dzierżawy nie wykonywała żadnych czynności.

W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwalał na stwierdzenie, że przedmiotowy grunt był zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej przez cały 2017 r.

Jak już wcześniej wskazano zajęcie gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej polega na faktycznym jego wykorzystaniu w tej działalności. Między innymi może to polegać na traktowaniu danego gruntu jako pewnego rodzaju przestrzeni służącej wykonywaniu określonego rodzaju działalności gospodarczej. Konieczne jest jednak w każdym przypadku wykazanie bezpośredniego związku danego gruntu z wykonywaną działalnością gospodarczą (patrz wyroki NSA z 14 lipca 2010 r. :II FSK 2002/09, II FSK 400/09, II FSK 1159/09).

O tym, że sporna działka była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej w 2017 r. świadczy to, że od co najmniej [...] października 2015 r. na przedmiotowej działce magazynowane były odpady – gruz i ziemia. Powyższą okoliczność stwierdzono w trakcie oględzin przeprowadzonych w ramach postępowania wyjaśniającego – dotyczącego wydobywania kruszywa naturalnego bez zezwolenia w obrębie innych działek. W uzasadnieniu powołanej wcześniej decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego z dnia [...] sierpnia 2017 r. wskazano, że na działce [...] składowane były odpady. Nie może również umknąć uwadze, że w dniu [...] grudnia 2016 r. Starosta wydał decyzję w której zezwolił na zbieranie odpadów A sp. z o.o. i jako miejsce zbierania i przetwarzania odpadów wskazano działkę ewidencyjną nr [...]. Jako metodę zbierania odpadów wskazano, że będzie ona polegać na przyjmowaniu od osób fizycznych, jak i firm przywiezionych odpadów z rozbiórek, betonu i złożenie ich w stosach w wyznaczonym miejscu. Firma A Sp. z o.o. posiadająca własny sprzęt budowlany i wykonuje prace związane z rozbiórkami, prace ziemnie, porządkowanie terenów. Przetwarzanie odpadów pochodzących z własnych rozbiórek polegać będzie na kruszeniu ich własna kruszarką na własnym terenie.

Powyższa decyzja nie zmienia jednak okoliczności, że na przedmiotowej działce znajdowały się już tego rodzaju odpady od 2015 r. Po wydaniu decyzji przez Starostę firma A Sp. z o.o. gromadzić odpady mogła już na podstawie zezwolenia. Jednak jak wynika z akt administracyjnych odpady te na przedmiotowej działce gromadzone były wcześniej – co najmniej od [...] października 2015 r. Zgodnie z wpisem w KRS Spółka wykonuje m.in. prace związane z rozbiórką, burzeniem obiektów budowlanych, prace ziemne oraz porządkowanie terenów. Oznacza to, że na działce [...] odpady pochodzące z rozbiórek magazynowane były od 2015 r. bez zezwolenia, natomiast od grudnia 2016r. mogły być gromadzone zgodnie z uzyskanym zezwoleniem. Nie można również pominąć, że Skarżący w Spółce A posiada 99 udziałów ze 100 oraz jest jej prokurentem, a funkcję prezesa zarządu pełni żona skarżącego (zarząd jednoosobowy).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wystąpiło zajęcie gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej prowadzonej przez podmiot zajmujący się m.in. gromadzeniem i przetwarzaniem odpadów. Na gruntach tych składowane były odpady pozyskiwane i wykorzystywane przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Tym samym grunty te służą wykonywaniu działalności gospodarczej polegającej na magazynowaniu i przetwarzaniu odpadów, a nie prowadzeniu działalności rolnej czy też wykorzystywaniu tych gruntów zgodnie z przeznaczeniem – jako grunty rolne.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi - przede wszystkim wskazać należy, że do postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją zastosowanie miały przepisy Ordynacji podatkowej, a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tego też względu organy nie mogły naruszyć art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77,art. 79 i art. 107 K.p.a. gdyż przepisy te nie miały zastosowania. Sąd zaskarżoną decyzję i przeprowadzone postępowanie ocenił przy uwzględnieniu przepisów Ordynacji podatkowej – art. 122, art. 121§1 i § 2, art. 123, art. 187 § 1 oraz art. 210. Sąd nie stwierdził by organ w przeprowadzonym postępowaniu jak i wydanej decyzji naruszył zasady określone we wskazanych przepisach.

Podsumowując, przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że jest ona zgodna z prawem.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.