Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 418/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowoadministracyjne
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 161 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 9 września 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Ewa Górska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2021 roku sprawy ze skargi K. M. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia[...] nr [...] w przedmiocie ustalenia obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. .


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, działając w oparciu o art. 50 ust. 18 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1398 ze zm., dalej: u.ś.o.z.): 1. umorzył postępowanie administracyjne w części dotyczącej obowiązku poniesienia przez K.M. kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych 6 lutego 2018 r. przez A, w łącznej kwocie 55,44 zł, oraz 2. ustalił K.M. obowiązek poniesienia kosztów w związku z udzielonymi świadczeniami opieki zdrowotnej w oraz receptami podlegającymi refundacji, w łącznej wysokości 1.669,43 zł.

W uzasadnieniu powołanej na wstępie decyzji Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wskazał, że w toku prowadzonego postępowania strona nie zakwestionowała wymienionych w sentencji decyzji świadczeń, w tym refundowanych recept, udzielonych jej na koszt Funduszu. Ubiegając się o udzielenie tych świadczeń strona podpisała oświadczenia, które sugerowały świadczeniodawcom, że mogła być osobą ubezpieczoną.

Odnosząc się do części postępowania dotyczącej obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych na rzecz strony w dniu 6 lutego 2018 r. przez A, w łącznej kwocie 55,44 zł organ stwierdził, iż przesłana przez stronę kserokopia wypłaty wynagrodzenia z 8 marca 2018 r. stanowi informację o podstawach i składkach ZUS (w tym składki zdrowotnej) za okres od 1 lutego 2018 r. do 28 lutego 2018 r. Dokument ten wskazuje na odprowadzenie m.in. składki zdrowotnej przez płatnika składek za luty 2018 r. na rzecz K.M., czyli w okresie udzielenia świadczenia opieki zdrowotnej w dniu 6 lutego 2018 r. przez A, w łącznej kwocie 55,44 zł.

Natomiast w pozostałym zakresie, tj. postępowania dotyczącego obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w dniach: 11 kwietnia 2016 r., 14 kwietnia 2016 r., 15 kwietnia 2016 r. przez B Sp. z o.o., 4 maja 2016 r. przez C, 21 maja 2016 r. - 23 maja 2016 r. przez D, 16 sierpnia 2016 r., 30 sierpnia 2016 r., 1 marca 2017 r. przez E, 28 września 2016 r. przez F, 7 stycznia 2017 r., 2 marca 2017 r., 4 lipca 2017 r., 31 lipca 2017 r. przez G, 6 czerwca 2017 r., 7 listopada 2017 r. przez H w Ł., 12 czerwca 2017 r. przez J Sp. z o.o., jak i kosztów w związku z wystawionymi w dniach: 14 kwietnia 2016 r. przez B Sp. z o. o. w Ł., 14 czerwca 2016 r. przez C w Ł., 6 września 2017 r., 18 października 2017 r., 12 grudnia 2017 r. przez J Sp. z o.o., receptami podlegającymi refundacji, w łącznej wysokości 1.669,43 zł, organ wyjaśnił, że zgodnie z danymi zawartymi w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych prowadzonym przez NFZ strona została zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego m.in. w okresie od 3 grudnia 2015 r. do 10 grudnia 2015 r. jako pracownik, posiadając jeszcze 30-dniowy okres prawa do bezpłatnych świadczeń. Kolejne zgłoszenie strony do ubezpieczenia zdrowotnego miało miejsce m.in. w okresie od 12 lutego 2018 r. do 30 lipca 2018 r. jako pracownik. Powyższe, w ocenie organu, oznaczało, że strona w tych dniach w zakresie udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w tym recept podlegających refundacji, w tej części postępowania była osobą nieubezpieczoną i nie posiadała prawa do świadczeń opieki zdrowotnej. Ponadto, w ocenie organu, przesłane przez stronę dokumenty, w szczególności kserokopia zaświadczenia ZUS, nie stanowią potwierdzenia dokonania tzw. "wstecznego" zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego, zgodnie z regulacją przewidzianą w art. 50 ust. 18a u.ś.o.z.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia K.M. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 145 § 1 k.p.a. ze względu na to, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, co powinno skutkować wznowieniem postępowania;

2. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, polegającego na tym, że nieuwzględnione zostało zgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego jego babci M.C. z 1 lutego 2016 r.;

3. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79 § 1 i 2 k.p.a. i art. 81 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności niemożności uczestnictwa podczas przeprowadzanego w sprawie dowodu oraz niemożliwości wypowiedzenia się co do tak zebranych przez organ dowodów, przed wydaniem przez organ rozstrzygnięcia w sprawie, mimo że nie występowała w sprawie okoliczność mogąca usprawiedliwić zastosowanie przez organ art. 10 § 2 k.p.a., tj. odstąpienia od zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania;

4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie przez organ drugiej instancji i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy istniały podstawy zastosowania artykułu 138 § 2 k.p.a., tj. uchylenia decyzji w całości i przekazania do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, gdyż została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uwzględnienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), ewentualnie o uchylenie decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz uchylenie aktu pierwszej instancji na podstawie art. 135 p.p.s.a. Ponadto na podstawie art. 199 i art. 200 p.p.s.a. skarżący wniósł o zwrot kosztów postępowania według norm przewidzianych.

W uzasadnieniu skargi K.M. podkreślił, że za okres od 11 kwietnia 2016 r. do 2 czerwca 2018 r. posiadał ubezpieczenie zdrowotne. W dniu 1 lutego 2016 r. został zgłoszony do ubezpieczenia babci i uczęszczał do szkoły do 25 roku życia, a następnie podjął się pracy od 1 lutego 2018 r. Na powyższe okoliczności posiada dowody w formie papierowej i świadków.

W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o zawieszenie postępowania do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi.

W piśmie z 18 czerwca 2021 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu, tj. decyzji własnej z [...]nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie: 1) uchylenia ostatecznej decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, w imieniu którego działa Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] Nr [...] w części dotyczącej ustalenia obowiązku poniesienia przez K.M. kosztów świadczeń opieki zdrowotnej i recept podlegających refundacji, w łącznej wysokości 1.669,43 zł i umorzenia postępowania administracyjnego w tym zakresie oraz 2) odmowy uchylenia ww. decyzji w pozostałej części, tj. w przedmiocie umorzenia obowiązku poniesienia przez stronę kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w dniu 6 lutego 2018 r. przez A, w wysokości 55,44 zł, na okoliczność pozbawienia bytu prawnego części zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym organ wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie pkt 1 zaskarżonej decyzji, tj. ustalającej obowiązek poniesienia przez stronę kosztów świadczeń opieki zdrowotnej i kosztów wystawionych recept podlegających refundacji, a w pozostałym zakresie oddalenie skargi, ewentualnie o odrzucenie skargi w zakresie pkt 1 zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi w pozostałym zakresie lub oddalenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie podlegało umorzeniu.

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2020 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W okolicznościach sprawy należy odnotować, że podczas rozprawy w dniu 9 września 2021 r. skarżący złożył oświadczenie o cofnięciu skargi w związku z wydaniem przez organ decyzji z [...] nr [...], mocą której organ uchylił sporny punkt zaskarżonej decyzji z [...] w części dotyczącej ustalenia obowiązku poniesienia przez skarżącego kosztów świadczeń opieki zdrowotnej oraz recept podlegających refundacji w kwocie 1669,43 złotych.

W myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Należy jednocześnie podkreślić, że Sąd w składzie orzekającym nie dostrzegł powodów, dla których cofnięcie skargi należałoby uznać za niedopuszczalne z przyczyn wskazanych w powołanym wyżej art. 60 p.p.s.a., a w konsekwencji nieskuteczne.

Mając więc powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji postanowienia.

R.T-M.