Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 333/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 4, 37 ust. 5 i 6, 154
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 50 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 207 poz 2109
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca),, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 października 2009 r. sprawy ze skargi T. B. Z. i Ł. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania T. Z. i Ł. O. od decyzji Nr 12/08 z dnia [...] stycznia 2009 r., znak [...] wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta L. w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej:

- T. Z. w wysokości 53.200 zł

- Ł. O. w wysokości 53.200 zł

z tytułu wzrostu wartości nieruchomości stanowiącej działkę Nr 80, położonej w L. przy ul. B. 10, spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Rada Miasta L. uchwałą Nr 1641/LIII/2002 z dnia 29 sierpnia 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublin – część I ustaliła stawkę procentową opłaty planistycznej na 30% wzrostu wartości nieruchomości. Po wejściu w życie przedmiotowego planu miejscowego strony zbyły nieruchomość położoną w L. przy ul. B. 10. Organ I instancji uznał, że wprowadzenie planu zagospodarowania przestrzennego z przeznaczeniem gruntu między innymi pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami towarzyszącymi, gdy dotychczas działka była przewidziana pod usługę oświaty, znacząco podwyższa jego wartość. Takie wnioskowanie, zdaniem organu, wynika zarówno z operatu szacunkowego, jak i z zasad logiki czy doświadczenia życiowego. Nowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadza przewidywalność przyszłego zamierzenia inwestycyjnego, którym jest zabudowa wielorodzinna z usługami towarzyszącymi, a te cechy czynią przedmiotową działkę niezwykle atrakcyjną dla potencjalnych nabywców, inwestorów.

W dalszej części uzasadnienia Kolegium dokonało analizy art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z którego wynika, że jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel zbywa tę nieruchomość, właściwy organ pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości.

Wobec powyższego istota obowiązku uregulowanego w art. 36 ust. 4 cytowanej ustawy, stanowiącego formę renty planistycznej sprowadza się do konieczności uiszczenia przez zbywcę nieruchomości opłaty w przypadku łącznego wystąpienia następujących przesłanek:

1/ wzrostu wartości nieruchomości w następstwie uchwalenia bądź zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2/ zgłoszenia roszczenia o jednorazową opłatę w terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące.

Cytowana ustawa w art. 37 ust. 11 stanowi, iż zasady określania wartości nieruchomości oraz osoby uprawnione do określania tej wartości, ustalają przepisy o gospodarce nieruchomościami.

Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o operat szacunkowy opracowany w celu ustalenia opłaty planistycznej przez rzeczoznawcę majątkowego M. R. W operacie tym z dnia 2 maja 2008 r. rzeczoznawca majątkowy ustalił wzrost wartości przedmiotowej działki na kwotę 355.000 zł. Kolegium nie znalazło podstaw do zakwestionowania operatu szacunkowego, który został sporządzony po przeanalizowaniu dostępnych danych o dokonanych transakcjach. Do określenia wartości rynkowych wybrano podejście porównawcze, metodę porównywania parami. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że organ prowadzący postępowanie nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiada rzeczoznawca legitymujący się uprawnieniami zawodowymi w zakresie szacowania nieruchomości (art. 174 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami). Organ powinien dokonać oceny operatu szacunkowego pod względem formalnym, tj. zbadać czy został on wykonany i podpisany przez uprawnioną osobę, czy zawiera wymagane przepisami prawa elementy treści, nie zawiera niejasności i pomyłek, braków, które powinny być sprostowane lub uzupełnione, aby ten dokument miał wartość dowodową (por. wyrok WSA w Warszawie z 31.08.2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1107/05 LEX nr 276587).

W ocenie Kolegium, przedmiotowy operat szacunkowy nie zawiera żadnych nieprawidłowości stanowiąc tym samym rzetelną i obiektywną podstawę do ustalenia wysokości opłaty planistycznej.

Operat szacunkowy sporządzony przez M. R. odpowiada wymogom art. 153 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz § 50, § 55, § 56 i § 57 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109 ze zm.),

Z uwagi na to, że strony zakwestionowały przedmiotowy operat, Samorządowe Kolegium Odwoławcze na rozprawie w dniu 7 października 2008 r. zakreśliło termin do 17 listopada 2008 r. do dostarczenia przez strony uwierzytelnionej kopii umowy o dokonanie oceny przedmiotowego operatu szacunkowego przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych, zgodnie z art. 157 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Kolegium poinformowało, że w razie niedostarczenia powyższego dokumentu w określonym terminie, sprawa zostanie rozpatrzona na podstawie dotychczasowych materiałów dowodowych.

Pismem z dnia 10 listopada 2008 r. strony poinformowały, że nie zawrą umowy o sporządzenie oceny operatu szacunkowego.

Kolegium przeprowadziło kolejną rozprawę w dniu 16 marca 2009 r. , na którą strony nie stawiły się, mimo prawidłowo doręczonych zawiadomień. Na rozprawę tę stawił się M. R. – autor operatu szacunkowego stanowiącego podstawę ustalenia opłaty planistycznej, który złożył szczegółowe wyjaśnienia, odnosząc się w szczególności do zarzutów stron zawartych w odwołaniu i pozostałych pismach.

Organ odwoławczy dokonał analizy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w Lublinie Nr XV/91/86 z dnia 30 grudnia 1986 r. oraz planu uchwalonego przez Radę Miejską w Lublinie z dnia 29 sierpnia 2002 r. w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości.

Po dokładnym zbadaniu wszystkich dowodów Kolegium doszło do przekonania, że zaszły przesłanki do wydania decyzji ustalającej opłatę planistyczną, gdyż:

1/ wzrost wartości nieruchomości na skutek uchwalenia planu miejscowego stwierdził w odpowiednim trybie rzeczoznawca majątkowy;

2/ wszczęcie postępowania w sprawie nastąpiło przed upływem 5 lat od dnia, w którym zmiana planu stała się obowiązująca tj. 7 listopada 2002 r. (zawiadomienia o wszczęciu postępowania zostały doręczone stronom w dniu 25 października 2007 r.).

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium uznało je za nieuzasadnione.

Podkreśliło, że strony były zawiadomione o możliwości zapoznania się z zebranymi materiałami i dowodami, miały możliwość skorzystania z oceny operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców. Nie skorzystały także z możliwości uzyskania na rozprawie przed Kolegium wyjaśnień od autora operatu.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnieśli: T. Z. i Ł. O., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta z dnia 16 stycznia 2009 r. Skarżący zarzucili organom orzekającym w niniejszej sprawie naruszenie:

1/ art. 36 ust. 4 i ust. 5, art. 18 ust. 1 pkt 5b i pkt 13 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

2/ art. 6 ust. 4 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym;

3/ art. 7, 9, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 79 § 1, 80, 81, 84 i 87 kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi T. Z. i Ł. O. zarzucili, że operat szacunkowy został sporządzony w sposób wadliwy, co spowodowało naliczenie zawyżonej opłaty planistycznej. W ocenie skarżących rzeczoznawca w sposób niezrozumiały dokonał korekty cen działek z uwagi na powierzchnię, nie wziął pod uwagę faktu, iż przedmiotowa nieruchomość w dacie zmiany planu była "w wysokim stopniu zagospodarowana, w pełni uzbrojona, zabudowana murowanym budynkiem mieszkalnym, murowanym budynkiem gospodarczym, ogrodzona, z licznymi nasadzeniami" i przyłączami. Rzeczoznawca pominął części składowe nieruchomości. Wadliwie przyjął także do porównania inne nieruchomości, posiadające dojazd do drogi publicznej, podczas gdy działka przy ul. B. 10 według nowego planu pozbawiona została takiego dojazdu. Ten fakt doprowadził skarżących do przymusowej sprzedaży nieruchomości. Ponadto skarżący podnoszą, że sporządzając operat rzeczoznawca nie uwzględnił zapisów ustawowych wynikających z art. 36 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ustalenie wpływu nakładów na wzrost wartości nieruchomości, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do zarzutów skarżących zawartych we wniosku o odrzucenie dowodu w postaci operatu szacunkowego.

W ocenie skarżących o możliwości naliczenia opłaty planistycznej powinni zostać wcześniej powiadomieni przez Zarząd Gminy Lublin. Możliwe to było chociażby w chwili, gdy ubiegali się o wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niezbędnych do zawarcia umowy sprzedaży.

W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący wyjaśnili, że pod rządami planu z 1986 r. dojazd do posesji odbywał się odcinkiem ulicy B. (wydzielonym z działki nr 80), od 2001 r. posiadającą nawierzchnię tłuczniową, do ulicy Walecznych. Jednakże w ich ocenie, dostęp do ulicy Walecznych nie jest tożsamy z możliwym dojazdem do ulicy Walecznych zgodnym z ustaleniami obowiązującego obecnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (str. 9 skargi). Okoliczności tej nie uwzględnił rzeczoznawca. Cecha związana z dojazdem powinna wynosi 0%, a nie jak przyjął rzeczoznawca 10%.

Skarżący podnoszą także, że w operacie nie uwzględniono faktu obciążenia nieruchomości służebnością polegającą na prawie dożywotniego zamieszkiwania W. K. w pokoju na parterze oraz użytkowania 5 arów gruntu w pobliżu domu.

Kolejny zarzut skargi dotyczy "nie dokonania wizji lokalnej na nieruchomości położonej przy ulicy B. nr 10 z udziałem współwłaścicieli", a także nieuprawnionego żądania przez Kolegium złożenia przez skarżących oceny operatu sporządzonej przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Kontrola sądu administracyjnego w odniesieniu do decyzji administracyjnych obejmuje zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) orzekanie o jej zgodności z prawem. Kontrola ta ogranicza się więc do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy poczucia sprawiedliwości społecznej.

Przedmiotem sprawy jest ustalenie opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (tzw. renty planistycznej).

Stosownie do przepisu art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zwanej dalej "ustawą", jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłatę taką ustala się w ciągu 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące.

Wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości ustala się na dzień jej sprzedaży. Wzrost wartości nieruchomości stanowi różnicę między wartością nieruchomości przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego, a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego przed zmianą tego planu.

W sytuacji zbycia nieruchomości, której wartość wzrosła, notariusz sporządzający akt notarialny przeniesienia własności nieruchomości ma obowiązek w terminie 7 dni od dnia sporządzenia umowy przesłać wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta wypis z tego aktu (art. 37 ust. 5 ustawy), natomiast wójt, burmistrz albo prezydent miasta ma obowiązek ustalenia – bezzwłocznie po otrzymaniu wypisu – w drodze decyzji opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości (art. 37 ust. 6 ustawy). Powyższe przepisy wskazują, że ustalenie opłaty jest obligatoryjne jeżeli doszło do zbycia nieruchomości, której wartość wzrosła na skutek zmiany planu.

W sprawie niniejszej, w ocenie Sądu, spełnione zostały wskazane wyżej przesłanki do ustalenia opłaty.

Bezsporny jest fakt, że skarżący w dniu 4 maja 2007 r. sprzedali nieruchomość oznaczoną numerem 80 przy ul. B. 10 w Lublinie. Na podstawie uchwały Rady Miejskiej w Lublinie nr 1641/LIII/2002 z dnia 29 sierpnia 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublina – część I przedmiotowa działka przeznaczona jest pod:

- tereny mieszkaniowe M2 z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wraz z usługami towarzyszącymi o intensywności zabudowy mieszkaniowej netto 0,7 – 1,2 liczonej w granicach bilansowanego terenu ( § 25);

- tereny tras komunikacyjnych "KD..." z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod tereny dróg (ulic) publicznych i urządzeń z nimi związanych wynikających z docelowych transportowych i innych funkcji drogi ( § 20, 58);

- strefę zielni "Z" wydzieloną w granicach terenów o różnych przeznaczeniach.

Natomiast w poprzednio obowiązującym planie zatwierdzonym uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w Lublinie Nr XV/91/86 z dnia 30 grudnia 1986 r. nieruchomość skarżących przeznaczona była pod usługę oświaty (IV B 27 U)) oraz pod tereny ulic (0208 KZo).

Prawidłowe jest ustalenie przez organy administracji, że na skutek zmiany planu nastąpił wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości. Wynika to z operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego M. R..

Operat biegłego jest wprawdzie dowodem wymagającym specjalnej wiedzy, ale jego wartość dowodowa podlega ocenie przez organy na równi z innymi dowodami. W tym zakresie organy obu instancji prawidłowo omówiły i oceniły w uzasadnieniach decyzji ten dowód, nie naruszając zasad logiki ani zasady swobodnej oceny dowodów.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze podnieść należy, że zgodnie z brzmieniem art. 37 ust. 1 ustawy zasady określania wartości nieruchomości oraz osoby uprawnione do określania tej wartości ustalają przepisy o gospodarce nieruchomościami.

Z art. 154 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) wynika, że wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, jej przeznaczenie, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach nieruchomości podobnych.

W sprawie niniejszej rzeczoznawca majątkowy zastosował podejście porównawcze, metodę porównywania parami i wyjaśnił przyczyny przyjęcia zastosowanej techniki i metody szacowania.

Chybiony jest zarzut skarżących, że do porównania rzeczoznawca przyjął działki położone w innych dzielnicach.

Przytoczony wyżej art. 154 zawiera określenie "nieruchomości podobne", co nie oznacza, że muszą być to nieruchomości sąsiednie. A zatem różnica pomiędzy działką szacowaną, a działkami przyjętymi do wyceny nie wpływają na prawidłowość ustaleń operatu, gdyż wyceny dokonuje się za pomocą tabel korygujących uwzględniających cechy przyjętych do porównania działek, natomiast wartość rynkową szacowanej działki określa się jako średnią arytmetyczną z wartości cząstkowych określonych w parach porównawczych. Do analizy przyjęto jednak transakcje nieruchomościami gruntowymi położonymi w bliskim sąsiedztwie (k.11 operatu). Rzeczoznawca nie mógł także oszacować nakładów poniesionych przez skarżących na przedmiotową nieruchomość, a w szczególności na znajdujące się tam budynki (co również zarzucają skarżący), bowiem § 50 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. z 22 września 2004 r., Nr 207, poz. 2109) stanowi, że "przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości dla ustalenia odszkodowania lub opłaty, o których mowa w art. 36 ust. 3 i 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określa się wartość nieruchomości, uwzględniając jej przeznaczenie przed uchwaleniem planu miejscowego lub przed jego zmianą oraz jej przeznaczenie po uchwaleniu planu miejscowego lub po jego zmianie. Nie uwzględnia się części składowych tej nieruchomości". Informacja o tym fakcie została zawarta w punkcie 1.2 operatu (k.4) wraz ze stosownym wyjaśnieniem co należy rozumieć za część składową nieruchomości.

Przed sporządzeniem operatu rzeczoznawca dokonał oględzin przedmiotowej nieruchomości, jednakże była to w ocenie Sądu czynność techniczna, związana z szacowaniem nieruchomości, nie zaś oględziny w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Stąd też rzeczoznawca nie miał obowiązku powiadamiania stron o tej czynności.

Co do zarzutu skarżących, że organy administracji nie pomniejszyły opłaty o zwaloryzowaną wartość nakładów poniesionych przez właściciela w okresie pomiędzy uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego a dniem zbycia nieruchomości, stwierdzić należy, że podstawę prawną wydania decyzji o ustaleniu opłaty planistycznej stanowi art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Słusznie zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że przepis ten nie przewiduje możliwości pomniejszenia opłaty, zaś trudna sytuacja materialna stron nie ma wpływu na ustalenie tej opłaty.

Wbrew zarzutom skargi organy administracji prawidłowo ustaliły, że współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości w dacie jej sprzedaży byli skarżący po ½ części i prawidłowo skierowały właściwie do nich decyzję o ustaleniu opłaty planistycznej.

Bezzasadny jest zarzut naruszenia: art. 6 ust. 4 pkt 5, art. 36 ust. 5, art. 18 ust. 1 pkt 5b, art. 18 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, nr 41, poz. 412), bowiem na mocy art.88 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. (Dz.U. Nr 80, poz. 717) – obowiązującej w dacie wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie – przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym utraciły moc.

Podkreślenia wymaga fakt, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje obowiązku informowania o naliczeniu opłaty planistycznej w razie zbycia nieruchomości. To właściciel nieruchomości, której wartość wzrosła w związku z uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego, przed jej zbyciem może żądać od wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, ustalenia w drodze decyzji, wysokości opłaty planistycznej (art. 37 ust. 7 ustawy). Z takiej możliwości skarżący nie skorzystali.

Ubocznie podnieść należy, że notariusz pouczył skarżącą (działającą w imieniu własnym oraz Ł. O.) o treści art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o czym wzmianka zawarta została w treści aktu notarialnego.

Opłatę planistyczną ustalono na podstawie wyżej powołanego przepisu, w oparciu o sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy. Organy orzekające w niniejszej sprawie uznały ten operat za rzetelny i obiektywny dowód w sprawie. Z uwagi na to, iż strony w licznych pismach kwestionowały ten operat, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zakreśliło stronom termin do dostarczenia uwierzytelnionej kopii umowy o dokonanie oceny tego operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych, zgodnie z art. 157 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Pismem z dnia 10 listopada 2008 r. strony poinformowały Kolegium, iż nie zawrą umowy o sporządzenie oceny operatu szacunkowego.

Kolegium umożliwiło także skarżącym uzyskanie odpowiedzi na pytania dotyczące operatu zawarte w licznych pismach i w tym celu wyznaczyło rozprawę z udziałem rzeczoznawcy majątkowego. Jednakże mimo prawidłowego powiadomienia o terminie rozprawy skarżący nie stawili się. Wbrew zarzutom skargi organy administracji zapewniły im czynny udział w każdym stadium postępowania, możliwość zgłaszania dowodów oraz zapoznania się z dowodami już zgromadzonymi w aktach sprawy.

W ocenie Sądu, organy administracji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, zebrały i oceniły w sposób wszechstronny i prawidłowy całokształt materiału dowodowego zgodnie z wymogami wskazanymi w art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną art. 107 § 3 kpa.

Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.