Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 3144/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant: Kinga Płociak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2004 r., sprawy ze skargi K. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności wpisu do ewidencji działalności gospodarczej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2002 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego K. T. kwotę 100,- zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu wniosku p. K. T. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją SKO w [...] z dnia [...] maja 2002 r., nr [...] stwierdzającą nieważność wpisu do ewidencji działalności gospodarczej dokonanego przez Burmistrza Miasta [...] w dniu [...].03.1999 r. pod nr [...] określającego podmiot gospodarczy, przedmiot, miejsce działalności gospodarczej i datę rozpoczęcia: K. T. wyrób betonowych płyt ogrodzeniowych w [...] przy ul. [...] od dnia [...].04.1999 r., orzekło utrzymać w mocy w/w decyzję z dnia [...] maja 2002 r.

Z akt sprawy wynika, iż skarżący – K. T. w dniu [...] marca 1999 r. złożył w Urzędzie Miejskim w [...] zgłoszenie do ewidencji działalności gospodarczej. W dniu [...] marca 1999 r. Burmistrz Miasta [...] dokonał wpisu do ewidencji działalności gospodarczej pod nr [...], zgodnie z danymi określonymi przez skarżącego w złożonym wniosku. Jako przedmiot działalności określono wyrób betonowych płyt ogrodzeniowych, zaś jako datę rozpoczęcia działalności określono dzień [...].04.1999 r., a jako miejsce: [...], ul. [...].

W trakcie prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego do Urzędu Miejskiego w [...] wpłynął protest Pani L. T., zamieszkałej w [...] przy ul. [...], który stał się powodem kontroli przeprowadzonej w zakładzie skarżącego w dniu [...].12.1999 r. przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w [...] - Delegatura w [...], której wyniki zostały podsumowane w piśmie z dnia [...].01.2002 r. skierowanym do Burmistrza Miasta [...], nr pisma: [...]. W piśmie tym opisano przebieg wyrobu betonowych płyt ogrodzeniowych, oraz stwierdzono, iż w/w produkcję płyt betonowych można zaliczyć do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (wg. wcześniej stosowanego nazewnictwa do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska), jak również stwierdzono, że dopuszczenie do prowadzenia w/w działalności jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i narusza przepisy ochrony środowiska, co w konsekwencji oznaczać ma, iż rozstrzygnięcia organów administracji w takiej sytuacji są z mocy prawa nieważne.

Na podstawie otrzymanego odpisu w/w pisma Starosta Powiatu w [...] wystąpił w piśmie z dnia [...] lutego 2002 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z wnioskiem o zbadanie, czy wpis do rejestru działalności gospodarczej z dnia [...].03.1999 r., nr [...] dotyczący skarżącego K. T. nie narusza postanowień planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...].

Wystąpienie Starosty Powiatowego w [...] spowodowało wszczęcie przez Kolegium z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, nr [...], dotyczącego osoby skarżącego.

Z otrzymanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] materiału dowodowego przesłanego przez Burmistrza Miasta [...] wynika, iż teren na którym prowadzona jest działalność gospodarcza skarżącego (działka nr [...]) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] jest oznaczony symbolem B 50 - MN - teren zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności. Na podstawie pkt 2.1.8. zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] na przedmiotowych terenach mieszkalnych dopuszczono adaptację istniejących oraz dopuszczenie nowych realizacji usług handlu, gastronomii, rzemiosła itp., jeżeli ich lokalizacja nie stanowi uciążliwości dla otoczenia i nie koliduje z wymogami ochrony środowiska. Jednocześnie Burmistrz Miasta [...] poinformował Starostę, iż skarżący nie występował z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla w/w działki w celu prowadzenia działalności określonej w zgłoszeniu.

Po dokonaniu analizy zebranych materiałów Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało w dniu [...] maja 2002 r. decyzję nr [...], na mocy której stwierdziło nieważność wpisu do ewidencji działalności gospodarczej dokonanego przez Burmistrza Miasta [...] w dniu [...].03.1999 r. pod nr [...] określającego podmiot gospodarczy, przedmiot, miejsce działalności gospodarczej i datę rozpoczęcia: K. T., wyrób betonowych płyt ogrodzeniowych w [...] przy ul. [...] od dnia [...].04.1999 r. W uzasadnieniu swej decyzji SKO, powołując się na zebrane w sprawie dowody, w tym przede wszystkim na ustalenia dokonane w toku w/w kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w [...] - Delegaturę w [...], uznało, iż prowadzona przez skarżącego K. T. działalność gospodarcza została zakwalifikowana jako inwestycja mogąca pogorszyć stan środowiska wg klasyfikacji zawartej w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakimi powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz.U. z 1998 r. Nr 93, poz. 589). SKO uznało, iż taka kwalifikacja prowadzonej przez skarżącego działalności świadczy o jej uciążliwości dla otoczenia. Organ powołał się ponadto na przepis art. 9 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. z 1999 r. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), zgodnie z którym przedsiębiorca jest obowiązany spełniać określone przepisami prawa warunki wykonywania działalności gospodarczej, w szczególności dotyczące ochrony przed zagrożeniem życia, zdrowia ludzkiego i moralności publicznej, a także ochrony środowiska. W ocenie SKO treść tego przepisu określa publicznoprawne ograniczenia prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż przedsiębiorca obowiązany jest do dopełnienia przewidzianych prawem warunków jej prowadzenia, dotyczących wymienionych przykładowo w treści przepisu oraz innych, do których przestrzegania jest zobowiązany przepisami innych ustaw - przepisów prawa budowlanego, sanitarnych, przeciwpożarowych, z zakresu ochrony środowiska, czy wynikających ż planów zagospodarowania przestrzennego. Ponadto zdaniem SKO przepisy art. 1, art. 3 oraz art. 43 i art. 46a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze

zm.) stawiają określone wymagania podporządkowania się do wszelkiego rodzaju ograniczeń wynikających z gospodarowania przestrzenią. Zdaniem organu wszelkie decyzje administracyjne dotyczące podejmowania inwestycji, zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, sprzeczne z wymaganiami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego są nieważne (SKO powołał w tym miejscu komentarz Mariana Zdyba "Prawo działalności gospodarczej - komentarz do ustawy z dnia 19 listopada 1999 r", Zakamycze 2000, s. 172-183). W ocenie SKO prowadzenie działalności w zakresie wyrobu betonowych płyt ogrodzeniowych prowadzi do zmiany zagospodarowania terenu. Dokonanie zmiany zagospodarowania terenu powinno być zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Kolegium skoro przepisy prawa gminnego sformułowane w postaci miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przewidują na terenie przy ul. [...] w [...] możliwości lokalizacji inwestycji uciążliwej dla otoczenia, to dokonany wpis do ewidencji działalności gospodarczej, zgodnie z wnioskiem strony, spowodował naruszenie zapisu planu i naruszenie ładu przestrzennego. W związku z tym - zdaniem organu - spełnione zostały przesłanki do stwierdzenia nieważności przedmiotowego wpisu ze względu na rażące naruszenie prawa - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W dniu [...] czerwca 2002 r. skarżący K. T. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w decyzją SKO z dnia [...] maja 2002 r. W uzasadnieniu skarżący zarzucił, iż stanowisko zawarte w piśmie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] - Delegatury w [...], nr [...], jest niezgodne z obowiązującym prawem, a w szczególności z rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakimi powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji. Ponadto skarżący stwierdził, iż brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że prowadzona działalność jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...], dopuszczającym lokalizację usług handlowych, gastronomicznych i rzemieślniczych, albowiem - zdaniem skarżącego -prowadzona przez niego działalność jest typową działalnością rzemieślniczą, na co wskazuje jej charakter, wielkość i stan zatrudnienia.

W związku z powyższym wnioskiem skarżącego Kolegium zwróciło się w piśmie z dnia [...] lipca 2002 r. do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] - Delegatury w [...] z prośbą o przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie aktualnego oddziaływania na środowisko produkcji betonowych płyt ogrodzeniowych prowadzonej przez skarżącego.

W odpowiedzi na wniosek SKO w [...], Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska poinformował Kolegium w piśmie z dnia [...] lipca 2002 r., iż w ramach kontroli przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2001 r. wykonano wstępne pomiary poziomu hałasu przenikającego do środowiska w wyniku działalności prowadzonej przez firmę skarżącego przy pomocy betoniarki i stołu wibracyjnego, na podstawie których nie wykazano przekroczeń dopuszczalnego poziomu dźwięku określonego w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1998 r. w sprawie dopuszczalności poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 66, poz. 436). Z pisma tego wynikało jednakże, iż zmierzone (w porze dziennej) elementarne pomiary wykazywały również wartości przewyższające dopuszczalny poziom - do 55,8 dB przy pracy poszczególnych urządzeń. Urząd ten poinformował jednocześnie, iż w dniu [...].07.2002 r. skierował zapytanie do Biura Orzecznictwa Administracyjnego w Ministerstwie Środowiska, czy przedmiotową działalność można zaliczyć do mogących pogorszyć stan środowiska zgodnie z § 2 pkt 10 lit. j rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakimi powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji. W odpowiedzi z dnia [...].07.2002 r. Biuro Orzecznictwa Administracyjnego Ministerstwa Środowiska potwierdziło słuszność stanowiska, że "działalność polegająca na wytwarzaniu betonu, z którego następnie produkuje się płyty ogrodzeniowe, zaliczana jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 2 pkt 10 lit. j w/w rozporządzenia" i zgodnie z tym przepisem, wytwórnie betonu zaliczają się do takich przedsięwzięć bez względu na skalę prowadzonej działalności. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska stwierdził jednocześnie, iż narusza to ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ plan ten dopuszcza na tym terenie co najwyżej usługi nieuciążliwe.

W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2002 r. skarżący przedstawił swoje uwagi i zastrzeżenia do stanowiska Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska zawartego w piśmie z dnia [...] lipca 2002 r. Skarżącego uznał, iż jeżeli jego działalność jest uciążliwa, to organ powinien wskazać na czym ta uciążliwość polega i ją udowodnić.

W dniu [...] sierpnia 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało zaskarżoną decyzję nr [...], na podstawie której utrzymało w mocy decyzję SKO z dnia [...] maja 2002 r., nr [...]. stwierdzającą nieważność wpisu do ewidencji działalności gospodarczej dokonanego przez Burmistrza Miasta [...] w dniu [...].03.1999 r. pod nr [...]. W uzasadnieniu decyzji SKO podniosło, iż przedstawione wyniki pomiaru hałasu, pomimo, iż nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnego poziomu dźwięku, nie stanowią wyłącznej przesłanki, wykluczającej prowadzoną działalność z kategorii uciążliwych. Zdaniem Kolegium kompleksowe ustalenie faktycznej uciążliwości przedmiotowej działalności mogłoby nastąpić po przeprowadzeniu postępowania na podstawie przepisów rozdziału 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska. W zależności od uzyskanych ustaleń możliwe byłoby stwierdzenie jej faktycznej uciążliwości lub braku uciążliwości. Postępowanie to jednak nie zostało przeprowadzone, albowiem może być wszczęte i prowadzone na wniosek strony, a -jak wynika z wyjaśnień Burmistrza Miasta [...], skarżący nie występował z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [...] w celu prowadzenia działalności określonej w zgłoszeniu oraz nie przeprowadzono postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium wskazało ponadto, iż dokonując oceny zgodności prowadzonej działalności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy powołać się klasyfikację inwestycji pod względem ich uciążliwości zawartą w cyt. rozporządzeniu z dnia 14 lipca 1998 r. SKO powołało się ponadto na stanowisko Biura Orzecznictwa Administracyjnego w Ministerstwie Środowiska. W opinii SKO prowadzone postępowanie nie wykazało, aby działalność w zakresie wyrobu betonowych płyt ogrodzeniowych była działalnością nieuciążliwą, a więc koliduje ona z planem miejscowym. Stosownie do art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia tego planu kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Uregulowanie to stanowi przedmiotowe ograniczenie w sposobie wykonywania prawa własności nieruchomości, poddając korzystanie z nieruchomości rygorom wynikającym z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W dniu [...] września 2002 r. p. K. T. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zawnioskował o uchylenie powyższych decyzji wydanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż wszystkie wymogi ochrony środowiska stawiane inwestycjom sprowadzają się do tego, że inwestycja nie może szkodzić środowisku i zdrowiu ludzi, albo pogarszać stan środowiska powyżej ustalonych norm. W jego ocenie skoro z wyników kontroli oraz wyników pomiaru hałasu jednoznacznie wynika, że wyrób płyt ogrodzeniowych nie powoduje skażenia ziemi, powietrza i wody, to stwierdzenie o uciążliwości i kolizji z wymogami ochrony środowiska jest pozbawione jakichkolwiek podstaw faktycznych. Skarżący uznał, iż jego działalność nie narusza żadnego indywidualnego i społecznego interesu, zaś wydane przez SKO w [...] decyzje podważają konstytucyjne podstawy istnienia państwa. W uzasadnieniu swego stanowiska skarżący powołał się na przepisy art. 2, art. 22 i 24, art. 32 ust. 1 i 2, jak również art. 65 ust. 5, art. 67 ust. 2 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując w uzasadnieniu swe dotychczasowe stanowisko, przywołując ponownie postanowienia przepisu art. 9 ustawy - Prawo działalności gospodarczej, jak również przepisy cyt. rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r.

W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2002 r. skarżący, odnosząc się do odpowiedzi SKO na skargę, podniósł, iż wpisu do ewidencji działalności gospodarczej Burmistrz Miasta [...] dokonał w dniu [...] marca 1999 r., zaś SKO w swoich wyjaśnieniach powołuje się na art. 9 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej oraz na ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. o ochronie środowiska. Z tej przyczyny - zdaniem skarżącego - przypisywanie mu łamania prawa, które w chwili zakładania zakładu w ogóle nie istniało jest prawnym nadużyciem. Dodał on ponadto, iż jego zakład w pełni spełnia warunki działalności gospodarczej, nie narusza prawa budowlanego, warunków przeciwpożarowych, norm sanitarnych i przepisów BHP, zaś wszyscy pracownicy posiadają stosowne zaświadczenia lekarskie. Przeprowadzone kontrole nie wykazały żadnego faktycznego ujemnego oddziaływania zakładu "na uciążliwość dla otoczenia" i kolizji z wymaganiami ochrony środowiska. Zdaniem skarżącego w jego zakładzie nie stwierdzono żadnych uciążliwości i prowadzona działalność nie narusza cyt. rozporządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepis} wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 11 września 2002 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270).

W niniejszej sprawie spór pomiędzy skarżącym, a SKO w [...] skupiał się w toku całego postępowania bardzo wyraźnie na kwestii związanej wyłącznie z zakwalifikowaniem prowadzonej przez skarżącego działalności do działalności szkodliwej dla otoczenia i środowiska, a tym samym dotykał głównie problematyki zgodności wspomnianej działalności z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego miasta [...].

Pomimo w/w materialnoprawnego aspektu sporu rozważania Sądu skupiły się przede wszystkim na kwestii związanej z oceną legalności podjętych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzji administracyjnymi.

Sąd poddał wnikliwej analizie zarówno przepisy - obowiązującej w dniu [...] marca 1999 r. (data dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej skarżącego pod nr [...]) - ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz.U. z 1988 r. Nr 41, poz. 324 ze zm.), jak również przepisy obowiązującej w dniu wydania obu zaskarżonych decyzji ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej, a nawet odnosząc się do obecnie obowiązującego brzmienia Prawa działalności gospodarczej z 1999 r.

W świetle postanowień w/w ustaw organ ewidencyjny dokonuje wpisu do ewidencji działalności gospodarczej stosownie do zgłoszenia (vide: art. 88b ustawy z 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej w brzmieniu na dzień wydawania zaskarżonych decyzji, oraz art. 15 ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy o działalności gospodarczej z 1988 r.). Przepisy obydwu ustaw wskazywały również w jakich sytuacjach organ ewidencyjny wydaje decyzję o odmowie wpisu do ewidencji (odpowiednio: art. 88c ustawy z 1999 r., oraz art. 17 ustawy z 1988 r.). Również wykreślenie wpisu do ewidencji następuje w drodze decyzji administracyjnej (vide: art. 88e ust. 3 ustawy - Prawo działalności gospodarczej, oraz art. 19 ust. 3 ustawy o działalności gospodarczej).

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, iż regulacje obu cyt. ustaw dotyczące postępowania ewidencyjnego wskazują w sposób nie budzący wątpliwości, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej dokonywany jest w formie czynności materialno-technicznej z zakresu administracji publicznej, a nie w formie decyzji administracyjnej, albowiem w/w ustawy formę decyzji przewidują wyraźnie wyłącznie dla odmowy wpisu i dla jego wykreślenia.

Ponadto wpis do ewidencji nie ma charakteru prawnego decyzji, gdyż nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, a stanowi jedynie potwierdzenie zgłoszenia działalności gospodarczej zgodnie z cyt. przepisami ustawy - Prawo działalności gospodarczej oraz wcześniej obowiązującej ustawy o działalności gospodarczej.

Za tym, iż akt wpisu do ewidencji działalności gospodarczej jest czynnością materialno-techniczną przemawia ponadto szereg innych przesłanek, w tym to, iż postępowanie wyjaśniające przed dokonaniem wpisu nie ma charakteru materialnego, ponieważ organ ewidencyjny w zasadzie nie ma podstaw zabronić podjęcia działalności, która nie podlegała administracyjnoprawnej reglamentacji (tak również: M. Zdyb /w:/ "Prawo działalności gospodarczej. Komentarz", Wyd. Zakamycze, 2000 r., s. 121).

Z tej przyczyny należało - zdaniem Sądu - stwierdzić, iż odnośnie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nie stosuje się przepisów k.p.a. dotyczących decyzji administracyjnych, w tym również przepisu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., przede wszystkim z tego powodu, że wpis do ewidencji nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisu art. 104 § 1 i 2 k.p.a.

Zdaniem Sądu uprawnienia organu ewidencyjnego ograniczają się do badania zgłoszenia tylko pod względem formalnym, albowiem z ustawy - Prawo działalności gospodarczej (a wcześniej z ustawy o działalności gospodarczej) nie wynika, aby wolą ustawodawcy było powierzenie organom ewidencyjnym jakichkolwiek funkcji nadzorczych i kontrolnych w stosunku do podmiotów gospodarczych podlegających ewidencji.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jedynym instrumentem kontroli zgłoszenia do ewidencji działalności gospodarczej, jeżeli pozostaje ona w sprzeczności z prawem, jest decyzja o odmowie wpisu do ewidencji wydawana na podstawie przepisu art. 88c (obecnie: art. 7c) w/w ustawy z 1999 r. (a wcześniej art. 17 cyt. ustawy z 1988r.). Natomiast jeżeli po dokonaniu wpisu do ewidencji zajdą okoliczności uzasadniające wykreślenie wpisu do ewidencji (vide: art. 88e ustawy -Prawo działalności gospodarczej), to wówczas organ ewidencyjny podejmuje decyzję o wykreśleniu wpisu. Brak jest zatem podstaw prawnych do zastosowania wprost przepisów k.p.a. dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji odnośnie wpisu do ewidencji.

W związku z tym należało uznać, iż brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności czynności materialno-technicznej. polegającej na dokonaniu wpisu do ewidencji. Przede wszystkim należało zauważyć, iż przepis art. 156 § 1 k.p.a. nie upoważniał absolutnie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do stwierdzenia nieważności czynności materialno-technicznej. jaką jest wpis do ewidencji, gdyż dotyczy on decyzji administracyjnych, a poprzez odesłanie z art. 126 k.p.a. odnosi się również do postanowień, do których stosuje się odpowiednie przepisy art. 156-159 k.p.a. (tak również: Naczelny Sąd Administracyjny /w:/ wyroku z dnia 3 listopada 1999 r., sygn. akt II SA 351/99; podobne stanowisko zajął również NSA w wyroku z dnia 25 marca 1999 r., sygn. akt II SA 58/99).

Natomiast przepisy k.p.a., jak również powołane przepisy ustawy - Prawo działalności gospodarczej w żadnym przypadku nie pozwalały na stwierdzenie nieważności kwestionowanego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej dokonanego na rzecz skarżącego K. T.

Zgodnie z art. 88e ust. 2 (obecnie art. 7e ust. 2) ustawy - Prawo działalności gospodarczej wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlega wykreśleniu także w przypadku, gdy organ ewidencyjny dokonał go z naruszeniem prawa. W tym przypadku stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. dotyczące wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w świetle obowiązującego w dniu wydania zaskarżonych decyzji - prawa mogła być wydana na tym etapie ewentualnie jedynie decyzja o wykreśleniu wpisu, lub też o odmowie wykreślenia tego wpisu.

W ocenie Sądu przy ponownym rozpoznaniu sprawy SKO w [...], zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami ustawy - Prawo działalności gospodarczej winno przekazać ewentualnie sprawę do właściwego organu ewidencyjnego, który zobowiązany będzie rozpatrzyć ją mając, na uwadze zarówno wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jak i przepisy obowiązującego prawa w zakresie ochrony środowiska oraz zagospodarowania przestrzennego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 200 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100,- zł (sto złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu.