Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 626/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, art. 105, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca),, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 października 2006 r. sprawy ze skargi H. J. na decyzję Dyrektora . Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]. [...] ; II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego H. J. kwotę 200 ( dwieście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia maja 2006r., Nr [...] wydaną na podstawie 138§1pkt.1 kpa Dyrektor Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa po rozpoznaniu odwołania H.J. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia marca 2006r., Nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych.

Organ I instancji umorzył postępowanie wyjaśniając, że H. J. cofnął swój wniosek o przyznanie płatności na wspieranie gospodarstwa niskotowarowego.

W odwołaniu do organu wyższej instancji wnioskodawca domagając się przyznania płatności podniósł, że do wycofania wniosku doszło za sugestią pracownicy Biura, która sprawdzając wniosek wadliwie przeniosła seradelę na nasiona z pozycji strączkowe na pozycję pozostałe uprawy, co wykluczało możliwość przyznania płatności i w konsekwencji doprowadziło to do cofnięcia wniosku.

Organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutów odwołania i stwierdzając, że wskutek cofnięcia wniosku postępowanie stało się bezprzedmiotowe, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Skargę do sądu administracyjnego wniósł H. J. domagając się uchylenia decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Skarżący ponownie podniósł, że cofnął wniosek za sugestią pracownicy Biura na skutek błędnej kwalifikacji seradeli na nasiona.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1§1i2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem.

Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa; w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą bowiem podstawy do umorzenia postępowania.

W świetle art. 105 kpa postępowanie podlega umorzeniu, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe.

Taka sytuacja zachodzi m.in. wówczas, gdy w postępowaniu wszczętym na żądanie (art. 61§1 kpa) strona cofnie wniosek. W postępowaniu takim to strona jest dysponentem wniosku o jego wszczęcie, dlatego ma również prawo go cofnąć.

Cofnięcie wniosku może być wyrażone wprost, jak i w sposób dorozumiany, dlatego w postępowaniu, w którym strona oświadczyła, że cofa wniosek organ administracji publicznej zobowiązany jest szczególnie uważnie oceniać wszystkie jej oświadczenia składane w sprawie do czasu wydania przez organ orzeczenia kończącego to postępowanie i następnie ustalić na ich podstawie czy rzeczywiście intencją strony jest rezygnacja z prowadzenia dalszego postępowania czy też pomimo oświadczenia o cofnięciu wniosku podtrzymuje ona żądanie merytorycznego rozpoznania sprawy. Dopiero niewątpliwe ustalenie, że strona rezygnuje z rozpoznania wniosku, uprawnia organ do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105kpa.

W sprawie niniejszej nie zachodzą podstawy do umorzenia postępowania, ponieważ jeszcze przed wydaniem w dniu marca 2006r. decyzji przez organ I instancji skarżący w piśmie z dnia lutego 2006r. /data wpływu, k. 76 akt admin./ wprost odwołał cofnięcie wniosku i wniósł o "ponowne rozpatrzenie wniosku o pomoc finansową na wspieranie gospodarstw niskotowarowych".

Wprawdzie artykuł 22 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U. UE.L.04.141.18) stanowi, że wniosek o przyznanie pomocy może być w każdej chwili wycofany po pisemnym zawiadomieniu, a wówczas ubiegający się znajdzie się w sytuacji sprzed złożenia wniosku pomocowego, to jednak treść tego pisemnego "zawiadomienia" należy oceniać zgodnie z regułami wykładni oświadczeń woli określonymi w przepisach Kodeksu cywilnego, a więc z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących, w tym w szczególności innych oświadczeń składanych przez tę samą osobę.

W rozpatrywanej sprawie nie ma podstaw do przyjęcia, że intencją skarżącego była rezygnacja z domagania się przyznania mu pomocy na wspieranie gospodarstwa niskotowarowego, ponieważ jeszcze przed wydaniem pierwszego orzeczenia przez organ skarżący odwołał cofnięcie, a więc w istocie uchylił się od skutków prawnych cofnięcia wniosku powołując się na błąd, do czego na tym etapie był jeszcze uprawniony.

W tej sytuacji organ nie mógł umorzyć postępowania, ale po ewentualnym przesłuchaniu wnioskodawcy powinien rozpoznać wniosek merytorycznie; konsekwentnie również organ odwoławczy nie miał podstaw do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji.

Z powyższych względów, Sąd stwierdzając że decyzje obu organów zostały wydane z naruszeniem art. 105 kpa, uchylił je na podstawie art. 145§1pkt.1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).