Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 239/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 1b, pkt 3, art. 48
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lipca 2016 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki drewnianej wiaty oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w sprawie niniejszej decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2015 r. znak [...] nakazującą inwestorowi P. G. rozbiórkę drewnianej wiaty o rozmiarach 25,20m x 3,36m i powierzchni zabudowy około 84,67 m2 znajdującej się na działce nr [...] w C.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Podczas kontroli w dniu 5 grudnia 2014 r. przeprowadzonej przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w B. na działce nr [...] w C. stwierdzono, że znajdują się na niej dwie drewniane wiaty z dwuspadowym dachem pokrytym płytami falistymi:

- wiata o wymiarach 3,44 m x 31,63 m i powierzchni zabudowy 108, 81 m2;

- wiata o wymiarach 3,36 m x 25,20 m i powierzchni zabudowy 84,67 m2.

Jak ustalono w trakcie kontroli, wiaty stanowią zabezpieczenie dla znajdujących się w nich klatek dla zwierząt futerkowych (norek), nie są podłączone do żadnych instalacji, a inwestor nie posiada dokumentów potwierdzających legalność ich wybudowania. Wiaty powstały po roku 2011 tj. w czasie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. Sporządzono dokumentację fotograficzną.

Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej jako PINB) wszczął dwa postępowania administracyjne w sprawie uregulowania stanu prawnego obydwu wiat, przy czym w stosunku do wiaty o powierzchni 84,67 m2 postępowanie to prowadzone było pod numerem [...]. W sprawie tej, postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, PINB:

1. wstrzymał prowadzenie wszelkich robót budowlanych związanych z wiatą;

2. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia do dnia 30 czerwca 2015 r. zaświadczenia właściwego organu o zgodności budowy obiektu z przepisami planistycznymi lub przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, jak też oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Wskazał, że po spełnieniu powyższych wymagań inwestor będzie zobowiązany, w terminie do dnia 31 października 2015 r., sporządzić i przedłożyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z wymaganymi opiniami i uzgodnieniami.

Pouczono o rygorze rozbiórki w wypadku niewywiązania się z powyższych obowiązków.

W trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego swoje stanowisko w sprawie przedstawił również pełnomocnik inwestora w pismach z dnia 29 czerwca 2015 r., z dnia 27 lipca 2015 r. oraz z dnia 23 września 2015 r. Pisma zawierały wnioski o wydłużenie terminu na złożenie wskazanych przez organ pierwszej instancji dokumentów oraz o umorzenie postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość. Pełnomocnik wywodził, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zadaszenie klatek dla zwierząt płytami eternitowymi nie stanowi obiektu budowlanego i nie podlega reżimowi prawa budowlanego.

Udzielając odpowiedzi na powyższe wnioski (w pismach z dnia 8 lipca 2015 r., z dnia 12 sierpnia 2015 r., z dnia 7 października 2015 r.) PINB wskazał, zmiana wydanego postanowienia w zakresie terminu przedłożenia wymaganych dokumentów jest możliwa w trybie art. 155 k.p.a. za zgodą pozostałych stron postępowania, a inwestor takiej zgody nie przedłożył.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., orzekając na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, PINB nakazał inwestorowi P. G. rozbiórkę wiaty o wymiarach 25,20 m x 3,36 m i powierzchni zabudowy około 84,67 m2 znajdującej się na działce nr [...] w C. Organ pierwszej instancji wskazał, że do wyznaczonego terminu inwestor nie wywiązał się z obowiązków dokumentacyjnych, co stanowiło podstawę wydania decyzji rozbiórkowej.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył P. G., który zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 3 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane poprzez ich błędne zastosowanie i zakwalifikowanie wiaty jako obiektu budowlanego, podczas gdy nie spełnia ona warunków takiej kwalifikacji;

2. naruszenie prawa procesowego tj. art. 7 w związku z art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako k.p.a.) poprzez błędne ustalenie, że na działce nr [...] znajduje się obiekt budowlany, podczas gdy drewniana wiata nie podlega reżimowi prawa budowlanego; art. 80 k.p.a. przez wybiórczą ocenę materiału dowodowego i dokonanie błędnej kwalifikacji obiektu; art. 28 w związku z art. 155 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i odmowę wydłużenia terminu do złożenia dokumentów oraz uzależnienie tego wydłużenia od zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości, których organ błędnie uznał za strony postępowania.

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik inwestora wskazał, że do postanowienia wstrzymującego roboty budowlane i nakazującego wypełnienie obowiązków dokumentacyjnych nie może mieć zastosowania art. 155 k.p.a., bowiem dotyczy on wyłącznie decyzji ostatecznych, nadto w sprawie właściciele sąsiednich nieruchomości nie są stronami postępowania. W pozostałym zakresie odwołanie zawiera cytowane w obszernych fragmentach stanowisko doktryny i judykatury dotyczące zastosowania art. 155 k.p.a. oraz tego, że ustawione na drewnianych słupkach klatki dla zwierząt przykryte płytami nie stanowią obiektu budowlanego w rozumieniu prawa budowlanego, bowiem nie stanowią trwałej konstrukcji składającej się na całość użytkową.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako PWINB) utrzymał rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w mocy. Organ odwoławczy ustalił stan faktyczny sprawy identycznie jak organ pierwszej instancji oraz na podstawie zgromadzonego w pierwszej instancji materiału dowodowego. W jego ocenie, prawidłowo dokonano zarówno kwalifikacji wiaty jako obiektu budowlanego, jak i ustalenia, że stanowi ona samowolę budowlaną, bowiem została wykonana bez pozwolenia na budowę. Zobowiązywało to organy nadzoru budowlanego do zastosowania art. 48 ustawy Prawo budowlane. Jak wskazał PWINB, przepisy budowlane nie zawierają definicji wiaty. Zgodnie natomiast z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, wiata to pomieszczenie naziemne, nieobudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione. Zdaniem PWINB, w przedmiotowej sprawie sporna wiata posiada trwałą konstrukcję drewnianą, stanowi całość techniczno – użytkową będącą zabezpieczeniem dla ulokowanych w niej klatek ze zwierzętami, posiada słupy i zamocowany dach. Nie jest zatem wyłącznie konstrukcją polegającą na przykryciu płytami falistymi klatek stojących na podeście. Stan faktyczny sprawy jest zatem odmienny od stanów faktycznych opisanych w orzeczeniach sądów, które odwołujący się podaje jako przykład, iż wiata dla zwierząt nie jest obiektem budowlanym. Organ odwoławczy wskazał, że inwestor nie przedsięwziął żadnych działań, w oparciu o które można by było przedłużyć termin wypełnienia obowiązków dokumentacyjnych. Nie przedłożył nawet oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stąd też po bezskutecznym upływie ponad 10 miesięcy od nałożenia tychże obowiązków, wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane i orzeczenia nakazu rozbiórki, o której to możliwości pouczono wcześnie inwestora w postanowieniu z dnia [...] lutego 2015 r.

Skargę na decyzję z dnia [...] lutego 2016 r. złożył do sądu administracyjnego inwestor P. G. Zarzucił naruszenie przepisów prawa tj.

- art. 3 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne ich zastosowanie i uznanie, że wiata stanowi obiekt budowlany;

- art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i błędne zakwalifikowanie spornej wiaty, podczas gdy są to jedynie klatki ustawione na drewnianych podestach zadaszone arkuszami blachy, do której to konstrukcji nie mają zastosowania przepisy prawa budowlanego dotyczące samowoli budowlanej;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy decyzję tę należało uchylić a postępowanie umorzyć;

- art. 107 § 3 w związku z art. 8 i 11 k.p.a. przez brak rzetelnego i przekonującego wyjaśnienia przesłanek, którymi organ kierował się wydając zaskarżoną decyzję, w szczególności niespełnienie standardów uzasadnienia prawnego.

W uzasadnieniu zarzutów skargi podkreślono przede wszystkim dokonanie przez organy nadzoru budowlanego błędnej kwalifikacji wiaty jako obiektu budowlanego w myśl przepisów ustawy Prawo budowlane. Tymczasem, zdaniem Skarżącego, wiata nie jest budynkiem, budowlą ani obiektem małej architektury, bowiem jej konstrukcja techniczna nie odpowiada cechom tych obiektów wynikającym z art. 3 pkt 2, pkt 3 czy pkt 4 tej ustawy. Konstrukcja spornej wiaty składa się z zadaszenia chroniącego zwierzęta przed trudnymi warunkami atmosferycznymi, zaś słupów drewnianych z poziomymi deskami, na których ustawiono klatki, również nie można zakwalifikować jako obiekt budowlany. Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów procesowych Skarżący wskazał, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania oraz pominął istotne dla wyjaśnienia sprawy okoliczności. Wskazał sygnatury spraw sądowoadministracyjnych, w których, w jego ocenie, ustalono iż wiaty o podobnej konstrukcji nie są obiektami budowlanymi (np. II OSK 940/05, II OSK 917/06).

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wyjaśnił, że stan faktyczny sprawy jest inny niż stan faktyczny spraw, na które powołuje się Skarżący.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Skarżący zarzuca łącznie naruszenie prawa procesowego przez błędne ustalenie stanu faktycznego, nierzetelne oraz niepełne wyjaśnienie sprawy, jak i zarzuca błędne zastosowanie prawa materialnego tj. błąd subsumcji, wywodząc że objęta sporem wiata nie stanowi obiektu budowlanego. W ocenie Sądu, żaden z tych zarzutów nie mógł odnieść zamierzonego skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż zarówno ustalony przez organy stan faktyczny sprawy jak i zastosowanie prawa materialnego nie budzą zastrzeżeń.

Kontrolowane postępowanie zostało wszczęte w styczniu 2015 r., zaś zakończyło się decyzją z dnia 29 lutego 2016 r. W międzyczasie uległy zmianie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), dalej jako p.b. Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 443 ), do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej (tj. do dnia 28 czerwca 2015 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to w sprawie niniejszej, że skoro decyzja ostateczna została wydana po dniu wejścia w życie nowelizacji, ale w postępowaniu wszczętym przed dniem jej wejścia w życie, zastosowanie znajdują przepisy dotychczasowe.

W sprawie nie została ustalona dokładna data budowy spornego obiektu. Inwestor wskazał, że powstał on w trakcie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., po roku 2011. To oświadczenie było wystarczające dla dokonania kwalifikacji obiektu jako budowli oraz wdrożenia właściwego trybu legalizacji.

Definicja budowli w prawie budowlanym nie ulegała istotnym zmianom na przestrzeni lat. Zgodnie z art. 3 pkt 1b p.b. (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie) budowla była obiektem budowlanym stanowiącym całość techniczno – użytkową wraz instalacjami i urządzeniami. Podobnie stosownie do treści art. 3 pkt 3 p.b. sprzed nowelizacji, budowlą jest obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Zauważyć należy, że ta definicja funkcjonuje od lat, przy czym po roku 2011 r. (przypuszczalny okres budowy wiaty) została jedynie uzupełniona o takie obiekty jak: tablice reklamowe i urządzenia reklamowe czy elektrownie jądrowe. Nadto z dniem 28 czerwca 2015 r. usunięto z opisu budowli z art. 3 pkt 1b p.b. sformułowanie, iż "stanowi ona całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami", która to zmiana – jak wyżej wskazano – nie ma zastosowania w sprawie niniejszej.

Zdaniem Sądu, opis spornej w sprawie niniejszej wiaty odpowiada powyższej definicji budowli, zaś zarzutowi błędnego ustalenia stanu faktycznego dotyczącego konstrukcji spornej wiaty przeczy materiał zdjęciowy sporządzony w trakcie kontroli w dniu 5 grudnia 2014 r. Na zdjęciach tych, wyraźnie widać - wbrew temu, co konsekwentnie twierdzi Skarżący - że wiata nie składa się wyłącznie ze słupów drewnianych, na których ustawiono klatki przykryte płytami eternitu opartymi o zewnętrzne ogrodzenie działki, ale że stanowi stabilną konstrukcję składającą się z drewnianych, pionowych, wkopanych w ziemię słupów, na których wykonano stabilnie przymocowaną, drewnianą konstrukcję podtrzymującą blaszany, falisty dach. Wnętrze wiaty jest rodzajem pomieszczenia, którego wyłącznym elementem nie są klatki, ale również ich obudowa. Rozmiary wiaty, stabilne i trwałe połączenie jej elementów konstrukcyjnych oraz trwałość związania z gruntem uprawniały organy nadzoru budowlanego do ustalenia, że jest to obiekt budowlany podlegający reżimowi przepisów budowlanych, posiadający cechy budowli. Takiej też kwalifikacji dokonał organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji i ustalenie to, zdaniem Sądu, nie zostało skutecznie podważone. Co prawda organ ten nie użył słowa "budowla", jednakże nie może być wątpliwości, że o tę kategorię obiektu budowlanego mu chodziło, bowiem wyraźnie opisał dwie wiaty znajdujące się na działce nr [...] jako "obiekty o trwałe połączonej konstrukcji drewnianej, stanowiącej całość techniczno – użytkową będącą zabezpieczeniem dla ulokowanych w nim metalowych klatek ze zwierzętami". Podobne wiaty są również kwalifikowane jako budowle w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide np. wyrok z dnia 15 czerwca 2016 r., II SA/Gd 57/16, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA).

Powyższa kwalifikacja uzasadniała wniosek, że na wykonanie wiaty konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b. Wiata o takiej rozpiętości konstrukcji nie została na przestrzeni lat zwolniona z obowiązku jego uzyskania, jak też nie została wskazana jako wymagająca dokonania zgłoszenia budowlanego (art. 29 – 31 p.b.). Wskazać należy, że w przepisach p.b. przed nowelizacją z czerwca 2015 r. zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę były jedynie konstrukcje wiat o znacznie mniejszej powierzchni zabudowy (do 25 m2 – art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b., przy czym ich liczba nie mogła przekracza dwóch na 500 m2 działki). Po nowelizacji zaś zwolniono z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wiaty o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki (art. 29 ust. 1 pkt 2c p.b.) Zatem zarówno na podstawie przepisów sprzed nowelizacji p.b. (mających w sprawie zastosowanie), jak i na podstawie znowelizowanych przepisów sporna wiata, z uwagi na powierzchnię zabudowy ponad 80 m2, nie byłaby zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

W takiej sytuacji prawidłowo organ nadzoru budowlanego wdrożył procedurę legalizacyjną z art. 48 p.b. i na podstawie ustępu 3 tego przepisu zobowiązał inwestora w postanowieniu z dnia 2 lutego 2015 r. do przedłożenia zaświadczenia lub decyzji dowodzących zgodności lokalizacji obiektu z przepisami planistycznymi; oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z niezbędnymi uzgodnieniami i opiniami. Wyznaczył również stosunkowo odległy termin na wykonanie tych obowiązków (zaświadczenie, decyzja i oświadczenie do dnia 30 czerwca 2015 r., pozostałe dokumenty do dnia 31 października 2015 r.).

Jak wynika z akt sprawy, żaden z tych terminów nie został dotrzymany. Co prawda w piśmie z dnia 29 czerwca 2015 r. pełnomocnik Skarżącego wnosił o przedłużenie terminu, podobnie jak i w pozostałych dwóch późniejszych pismach procesowych, jednakże podzielić należy stanowisko organów nadzoru budowlanego, że brak było podstaw do udzielenia przedłużenia. Przede wszystkim pismo z dnia 29 czerwca 2015 r. wpłynęło do organu pierwszej instancji po upływie pierwszego wyznaczonego terminu, bo w dniu 3 lipca 2015 r. Uzasadnienie wniosku o przedłużenie terminu odwoływało się zaś wyłącznie do braku zgody inwestora na kwalifikację wiaty jako obiektu budowlanego oraz do tego, że wykonanie obowiązków spowoduje straty w hodowli zwierząt. W ocenie Sądu, odmienne stanowisko inwestora w sprawie kwalifikacji obiektu było jedynie polemiką z oceną organu, zaś wykonanie obowiązków dokumentacyjnych, a nie ich niewykonanie, stanowiłoby próbę uniknięcia strat w hodowli.

W kwestii terminu z art. 48 ust. 3 p.b. wskazać też trzeba, że ma on charakter instrukcyjny i nie należy przy jego zmianie lub jej odmowie odwoływać się do przepisu art. 155 k.p.a. Z oczywistych względów organ nadzoru budowlanego ustalając ten termin musi uwzględniać, że nie zawsze jest możliwy do dotrzymania, bowiem zależy to od działania innych organów np. tych uprawnionych do wydawania zaświadczeń. W sprawie niniejszej jednakże takich okoliczności niezależnych od inwestora, jak też innych uzasadniających przedłużenie terminu, nie wskazano.

Konsekwencją niewykonania obowiązków nałożonych na inwestora na podstawie art. 48 ust. 3 p.b. było zastosowanie ustępu 4 w związku z ustępem 1 tego przepisu i orzeczenie nakazu rozbiórki spornej wiaty, co też bez naruszenia prawa nastąpiło.

Za bezskuteczne należy także ocenić zarzuty skargi dotyczące błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego subsumcji. Organy nadzoru budowlanego wyjaśniły sprawę, w ocenie Sądu, w stopniu wystarczającym do wydania rozstrzygnięcia, zaś swoje ustalenia udokumentowały materiałem zdjęciowym z kontroli (podczas której inwestor był obecny), który był kluczowy dla skontrolowania czy opis wiaty odpowiada rzeczywistości i czy faktycznie stanowi ona obiekt budowlany w rozumieniu p.b. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a w konsekwencji do naruszenia art. 3 pkt 1b p.b.

Nietrafnie także Skarżący przytacza definicję obiektu budowlanego z art. 3 pkt 1 p.b. w brzmieniu po nowelizacji obowiązującej od dnia 28 czerwca 2015 r. Jak wyżej wskazano, w sprawie miały zastosowanie przepisy dotychczasowe (sprzed nowelizacji), na podstawie art. 6 ustawy nowelizującej.

Podobnie nietrafnie Skarżący powołał się na wyroki w sprawach II OSK 917/06 i II OSK 940/05 (dostępne w CBOSA), w których uznano, że kontrolowane przez organy nadzoru budowlanego konstrukcje nie stanowią obiektów budowlanych. Zauważyć należy, że w sprawie II OSK 917/06 chodziło o "klatki dla lisów o wymiarze 1,40 x 1,20 x 0,80 m [...] klatki ustawiono na słupkach drewnianych na wysokości 100 cm od ziemi i przykryto płytą z eternitu, którą od strony ogrodzenia oparto z jednej strony na klatkach, z drugiej zaś na ogrodzeniu", zaś w sprawie II OSK 940/05 chodziło o "ustawione na drewnianych słupkach klatki dla zwierząt [...] bez połączenia ich trwale z gruntem". W obydwu wskazanych sprawach stan faktyczny był zatem inny niż w sprawie niniejszej, bowiem o inne konstrukcyjnie obiekty w nich chodziło. W sprawie niniejszej ustalono wykonanie stabilnej, trwałej konstrukcji z zamocowanym na stałe zadaszeniem na słupach wbitych w ziemię, przy czym podzielić należy stanowisko organu odwoławczego z odpowiedzi na skargę, że trwałość związania z gruntem w tym przypadku wynika z wkopania drewnianych słupów konstrukcyjnych w ziemię, co zapewnia odpowiednią stabilność konstrukcyjną. W sprawach wymienionych przez Skarżącego chodziło o konstrukcje polegające na osłonięciu klatek ze zwierzętami przed warunkami atmosferycznymi zaledwie położeniem na nich (a nie trwałym umocowaniem) eternitu opartego na ogrodzeniu i klatkach. Zatem stany faktyczne spraw wymienionych przez stronę i sprawy niniejszej wykazują istotne różnice uniemożliwiające potraktowanie ich jak spraw podobnych i z podobnymi skutkami dla kontrolowanych obiektów.

Sąd nie stwierdził również, aby uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełniało wymagań art. 107 § 3 k.p.a. Zauważyć należy, że uzasadnienia rozstrzygnięć administracyjnych są dostosowywane do stanu faktycznego sprawy i jej skomplikowania. W sprawie niniejszej organy zamieściły w motywach swoich rozstrzygnięć niezbędne elementy stanu faktycznego i prawnego, wyjaśniły swój tok rozumowania oraz wskazały argumenty, które spowodowały wydanie takiej a nie innej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zarzut w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie, podobnie jak i zarzut naruszenia art. 8 i 11 k.p.a., bowiem organy nie uchybiły obowiązkowi prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (vide np. trzy pisma wyjaśniające organu pierwszej instancji wystosowane na wnioski o przedłużenie terminu na wykonanie obowiązków), jak i obowiązkowi wyjaśniania stronom przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy.

Reasumując, ustalony bez naruszenia prawa stan faktyczny sprawy niniejszej jak i prawidłowo dokonana jego subsumcja oraz trafnie wybrany tryb legalizacji, włącznie z jej negatywnymi skutkami wynikającymi z niewypełnienia przez Skarżącego nałożonych na niego obowiązków, uzasadniały orzeczenie rozbiórki spornej wiaty o powierzchni zabudowy około 84,67 m2.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) orzeczono jak w sentencji.