Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 478/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2019-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1 i 2, art. 61 ust.1, art. 61 ust 8 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 217
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020
article: art. 3 § 3, art. 153, art. 170
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M. G. na informację Zarządu Województwa Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zarząd Województwa Ś. (Zarząd) skierował do M. G. pismo z [...] nr [...] zawierające informację, że wniosek o dofinansowanie pn. "Budowa Elektrowni Fotowoltaicznej o łącznej mocy 506 kWp" złożony w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2014 - 2020, Działanie 3.1. Wytwarzanie i dystrybucja energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych, na etapie oceny merytorycznej spełnił kryteria dopuszczające (ogóle i sektorowe) i otrzymał 48 punktów. Oznacza to, że nie uzyskał wymaganego minimum, tj. co najmniej 60% maksymalnej możliwej liczby punktów i został odrzucony na etapie oceny merytorycznej. Wynik oceny merytorycznej projektu wraz z uzasadnieniem przedstawiono w karcie informacyjnej będącej załącznikiem do pisma.

M. G. złożył protest do Zarządu, w którym nie zgodził się z oceną punktową kryteriów wyboru projektu. Zakwestionował ocenę punktową w zakresie kryterium nr 1, 3, 4, 7 i 9.

Odnośnie kryteriów nr 1, 3 i 4, ujętych w proteście jako zarzuty proceduralne, wskazał, że miały one charakter porównawczy, a na wynik oceny merytorycznej punktowej wpływały inne projekty. Wyjaśnił, że regulamin konkursu wymagał złożenie "koncesji URE". Tymczasem spośród 25 projektów poddanych ocenie merytorycznej punktowej, aż 9 projektów uzyskało promesę koncesji URE po terminie zakończenia oceny formalnej. Wnioskodawca zidentyfikował podmioty, które znalazły się na liście projektów poddanych ocenie merytorycznej punktowej oraz wybranych do dofinansowania. Podmioty te nie były w stanie dostarczyć wszystkich wymaganych załączników do wniosku o dofinansowanie na etapie oceny formalnej. Wpływa to na poprawność oceny merytorycznej.

Odnośnie kryterium nr 7 wnioskodawca wskazał, że planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie Gminy S., która na moment trwania konkursu nie dokonała aktualizacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie był też w stanie uzyskać prawomocnego pozwolenia na budowę. Jest to sytuacja niezależna od wnioskodawcy, przez którą traci szansę na otrzymanie maksymalnej liczby punktów. Zarzucił, że zapisy regulaminu i karty oceny nie pozwalają na uzyskanie 2 lub 3 punktów, przez to, że wymagają posiadanie kompletnego projektu budowlanego. Wnioskodawca posiadał jeszcze przed złożeniem wniosku o dofinansowanie opracowany projekt budowlany dla planowanej inwestycji, jednak uzyskał od organu informację, by dokumentu tego nie składać.

Odnośnie kryterium nr 9 wnioskodawca nie zgodził się z uzyskaną punktacją w zakresie uznania, że projekt nie znajduje się na mapie "Kierunki rozwoju głównych elementów energetyki". Podniósł, że inwestycja w pełni wpisuje się w założenia wynikające z dokumentów strategicznych województwa ś. Natomiast mapa zawiera ewidentny błąd, który uniemożliwia projektowi otrzymanie punktów. Mapa nie zawiera bowiem odniesienia do energii słońca oraz technologii fotowoltaicznej, przez co brak jest zgodności pomiędzy częścią opisową Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Ś. a jego częścią graficzną. Ocena projektu wyłącznie o mapę stanowi ocenę wybiórczą.

W odpowiedzi na protest Zarząd skierował do strony pismo

z [...] nr [...]. Odnosząc się w nim do zarzutów proceduralnych wskazał, że ocena wniosku została przeprowadzona rzetelnie, na podstawie dokumentacji konkursowej. Wyjaśnił, że załącznikiem do regulaminu konkursu jest Instrukcja wypełniania załączników do wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Osi Priorytetowych 1-7 Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2014-2020, która zawiera m.in. zapisy dotyczące promesy kredytowej. Dalej Zarząd w odpowiedzi na zarzuty dotyczące promesy URE wskazał, że wnioskodawca był zobowiązany do dostarczenia promesy na etapie aplikowania o wsparcie, tj. do końca oceny merytorycznej projektu.

W odniesieniu do kryterium nr 7 Zarząd wyjaśnił, że zgodnie z definicją tego kryterium wnioskodawca mógł otrzymać 4 punkty w przypadku, gdy jego projekt posiada wszystkie wymagane prawem polskim ostateczne decyzje administracyjne (pozwolenie na budowę lub dokumenty równoważne) pozwalające na realizację całości inwestycji oraz posiada kompletny projekt budowlany. Fakt posiadania przez wnioskodawcę Programu Funkcjonalno-Użytkowego dla przedmiotowego projektu nie pozwala na uzyskanie 4 punktów w tym kryterium, ponieważ nie został spełniony

drugi warunek pozwalający uzyskać maksimum punktów, tj. projekt ma posiadać kompletny projekt budowlany. Aby uzyskać 4 punkty w kryterium nr 7 konieczne było spełnienie jednocześnie obu warunków. Wnioskodawca przystępując do aplikowania wniosku powinien zapoznać się z dokumentacją dotyczącą warunków oraz kryteriów jakie będą brane pod uwagę podczas oceny wniosku o dofinansowanie przez Komisję Oceny Projektów.

W odniesieniu do kryterium nr 9 organ wyjaśnił, że zgodnie z definicją punkty mógł otrzymać projekt, który zakładał produkcję energii z biomasy (1 punkt) oraz projekt znajdujący się na mapie "Kierunki rozwoju głównych elementów energetyki" (1 punkt). Przedmiotowy projekt nie zakładał ani produkcji energii z biomasy, ani nie znajduje się na powołanej mapie. Samo stwierdzenie zgodności z PZPWŚ i Strategią Województwa, nie powodowało automatycznego przyznania punktów.

Na powyższą informację M. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, w której zarzucił naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez przeprowadzenie oceny kryteriów 1, 3, 4, 7 i 9 w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny, używając nieobiektywnych kryteriów oraz łamiąc regulamin konkursu.

Wyrokiem z dnia 14 listopada 2018r. sygn. akt I SA/Ke 354/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazał sprawę Zarządowi do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Sąd stwierdził naruszenie zasady rzetelności przy ocenie kryteriów 1, 3 i 4. Zwrócono uwagę, iż organ nie poddał rozważaniom argumentacji wnoszącego protest dotyczącej tych kryteriów.

Sąd nie podzielił natomiast argumentacji skarżącego w zakresie kryteriów nr 7 i 9, wskazując, iż dokonana w ich ramach ocena organu nie narusza prawa.

Ponownie rozpoznając sprawę, Zarząd skierował do M. G. pismo z [...] nr [...] z informacją o nieuwzględnieniu protestu.

W uzasadnieniu zaznaczył, że mając na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 14 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Ke 354/18, przy ponownym rozpatrywaniu protestu pod kątem spełnienia kryteriów punktowych nr 1, 3, 4 zadbano o to, by ocena zawierała wszystkie przewidziane przez art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej elementy.

Nawiązując do zarzutów proceduralnych rozpatrujący protest nie podzielili argumentacji wnioskodawcy odnośnie tego, że wskazane w proteście podmioty nie były w stanie dostarczyć wszystkich wymaganych załączników do wniosku o dofinansowanie (promesa URE) na etapie oceny formalnej, co miało wpływ na wynik oceny formalnej i merytorycznej. Przywołano zapis regulaminu (str. 16) który wskazuje, że zgodnie z ustawą Prawo energetyczne, wytwarzanie energii elektrycznej celem dokonania jej sprzedaży stanowi działalność gospodarczą i wymaga uzyskania koncesji URE, którą obligatoryjnie należy dołączyć do wniosku o dofinansowanie. Następnie wskazano na art. 32 ust. 1 pkt 1, art. 33 oraz art. 36 ustawy Prawo energetyczne, które określają rodzaje działalności wymagające uzyskania koncesji, warunki jej uzyskania i okres obowiązywania koncesji.

Wyjaśniono, że w/w regulamin dotyczy koncesji wydawanej przez Prezesa URE, którą obligatoryjnie należy dołączyć do wniosku o dofinansowanie, jednak IZ RPOWŚ nie wskazała na jakim etapie wymagane jest dostarczenie tego załącznika. Tym samym załącznik ten może zostać dołączony do wniosku o dofinansowanie jako załącznik do umowy o dofinansowanie dopiero w okresie trwałości projektu w trakcie obowiązywania umowy o dofinansowanie. W przypadku podmiotów, które mają zamiar budowy infrastruktury służącej do wytwarzania energii elektrycznej Prezes URE nie udziela koncesji. Zarząd stwierdził, że powyższe twierdzenia znajdują odzwierciedlenie w treści Pakietu Informacyjnego (OZE) dla przedsiębiorców zamierzających prowadzić działalność gospodarczą polegającą na wytwarzaniu energii elektrycznej oraz oznaczył adres strony internetowej pod którym dostępny jest Pakiet Informacyjny. Na str. 12-18 w/w Pakietu znajduje się wykaz dokumentów jakie winny zostać załączone do wniosku o udzielenie koncesji na wytwarzanie energii elektrycznej w instalacji odnawialnego źródła energii.

Organ wyjaśnił, że koncesję określoną w art. 32-37 ustawy Prawo energetyczne należy odróżnić od powoływanej przez wnioskodawcę w proteście promesy koncesji URE, a określonej w przepisie art. 43 w/w ustawy i przywołał treść tego przepisu. Wskazał, że promesa nie stanowi podstawy do prowadzenia działalności w określonym przez nią zakresie, ale może być dokumentem ułatwiającym przedsiębiorstwu uzyskanie finansowania planowanej inwestycji, a także uzyskanie w przyszłości koncesji. W promesie ustala się okres jej ważności, a biorąc pod uwagę jej funkcję, w praktyce wydawana jest ona na przewidywany okres realizacji inwestycji. Uzyskanie promesy koncesji nie stanowi koniecznego warunku do uzyskania samej koncesji.

Zarząd zaznaczył, że w treści regulaminu konkursu brak jest wymogu dostarczenia promesy koncesji URE przez wnioskodawców. Podczas oceny projektów IZ traktowała wszystkich wnioskodawców w jednakowy sposób. Żaden projekt nie został odrzucony z powodu braku promesy koncesyjnej podczas weryfikacji wymogów formalnych i oceny formalnej, gdyż etap aplikowania o wsparcie obejmował również ocenę merytoryczną projektu. IZ nie określiła w regulaminie, że etap aplikowania o wsparcie odnosi się do weryfikacji wymogów formalnych czy oceny formalnej. Dlatego nie miała podstaw do odrzucenia na etapie oceny formalnej projektów, które nie załączyły do wniosku o dofinansowanie promesy koncesji URE. Rozpatrujący protest podkreślili, że ocenę formalną przeprowadzono w sposób właściwy - badana była kompletność wniosków o załączniki zgodnie z regulaminem konkursu (część B pkt 5 karty) oraz pkt 11 i 29 części C inne niezbędne załączone dokumenty wymagane prawem lub kategorią projektu.

Na powyższą informację M. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, przywołując art. 61 ustawy wdrożeniowej oraz art. 3 § 3 p.p.s.a. Wniósł o:

1. uwzględnienie skargi i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz weryfikacji oceny przez IZ z zastosowaniem rzetelnej punktacji łącznie w 4 pkt. kryterium oceny punktowej nr 1,3,4,9,

2. zasądzenie kosztów postępowania skargowego według norm prawem przewidzianych.

Zarzucił naruszenie:

1. art. 37 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy wdrożeniowej poprzez przeprowadzenie oceny w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny, używając nieobiektywnych kryteriów łamanie regulaminu konkursu - naruszenia te miały wpływ na wynik oceny projektu przez:

- dopuszczenie do oceny merytorycznej wniosków nie posiadających w czasie ich składania dokumentów dopuszczających działalność wytwórczą (wyd. przez URE),

- brak obiektywnych i merytorycznych kryteriów oceny projektu, dokonywanej przez organ co wiąże się ze zbyt dozą dowolności i subiektywności zamieniających obligatoryjność w dowolność,

- zastosowanie kryterium sprzecznego z dokumentami strategicznymi Województwa Ś.;

2. art. 26 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki poprzez niezapewnienie przejrzystości i rzetelności reguł stosowanych przy ocenie projektów miało istotny wpływ na wynik punktowy poprzez:

- niejednoznaczne ujęcie kryteriów konkursowych,

- brak zastosowania obiektywnych reguł oceny,

- wykluczenie z oceny istotnej dziedziny OZE.

W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał argumentację zawartą w proteście. Podniósł, że rozpatrujący protest wskazali, iż wnioskodawca był zobowiązany do dostarczenia promesy na etapie aplikowania o wsparcie tj. do końca oceny merytorycznej a nawet po zakończeniu realizacji projektu, co zdaniem skarżącego pozostaje w sprzeczności z regulaminem konkursu i ustawą Prawo energetyczne. Stanowi także przykład dobrowolności.

Następnie przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 14 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Ke 354/18 w zakresie w jakim zawiera wskazania co do dalszego postępowania przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez IZ. Skarżący stwierdził, że nie zostały one zrealizowane. Ocenił, że w informacji z [...] o nieuwzględnieniu protestu rozpatrujący protest przywołują ustawę Prawo energetyczne, jednakże dokonują tego w sposób chaotyczny i pozbawiony wiedzy o praktycznym stosowaniu w/w przepisów. Nie podzielił również argumentacji o traktowaniu wszystkich wnioskodawców w sposób jednakowy, tj. że żaden z wniosków nie został odrzucony z powodu braku koncesji na etapie oceny formalnej, gdyż jego zdaniem stanowi to przejaw dyskryminacji wobec wnioskodawców posiadających przyrzeczenie koncesji i pozostaje w sprzeczności z rzetelnym i sprawiedliwym przeprowadzaniem oceny.

Skarżący, mając na uwadze kryterium punktowe nr 9, wyraził dezaprobatę wobec sposobu przygotowania dokumentacji konkursowej. Podnosił, że kwestia sprzeczności w kryterium nr 9 jest traktowana marginalnie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016.1066) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem zgodności z obowiązującym prawem. Na podstawie art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2018 poz.1302.), dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami szczególnymi są m.in. przepisy ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. 2016.217 tj. ze zm., dalej ustawa wdrożeniowa), które określają m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy p.p.s.a., z wyłączeniami, o których mowa w art. 64 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie z art. 61 ust.1 ustawy wdrożeniowej, w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a. W wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może: uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1a); orzec, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1 b); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2); umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3). Wyjaśnić należy, iż stosownie do art. 16 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 1475) do postępowań w zakresie wyboru projektów do dofinansowania prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1, rozpoczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, przy czym ustawą zmienianą w art. 1 jest ustawa wdrożeniowa.

Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest informacja Instytucji Zarządzającej z [...] o nieuwzględnieniu protestu.

Na wstępie należy wskazać, że wyrokiem z 14 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Ke 354/18 WSA w Kielcach stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny przekazał organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Powyższe ma istotne znaczenie, bowiem zgodnie z treścią art. 153 ustawy p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W judykaturze przyjmuje się, że wskazania co do dalszego postępowania zawarte w orzeczeniu sądu administracyjnego podobnie jak ocena prawna zawarta w tym orzeczeniu stanowią postanowienia o wiążącym charakterze. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób ich postępowania w przyszłości (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2007 r., II FSK 209/07 wszystkie orzeczenia dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 grudnia 2017 r. sygn. akt II GSK 4008/17 przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyroki NSA z: 21 marca 2014 r. sygn. akt I GSK 534/12 i 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 1762/12).

W związku z powyższym przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolą sądu objęte jest między innymi wykonanie zaleceń Sądu oraz zastosowanie się przez organ do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku.

WSA w Kielcach przekazując organowi wyrokiem z 14 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Ke 354/18 sprawę do ponownego rozpatrzenia stwierdził, że ocena projektu w zakresie kryterium 1, 3, 4 została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Zdaniem Sądu wynik oceny punktowej w zakresie w/w kryteriów został ustalony z naruszeniem określonej w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zasady rzetelności, albowiem organ nie poddał rozważaniom wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę w proteście.

W ocenie Sądu, niepełne odniesienie się do zarzutów protestu godzi w zasadę rzetelności, która winna być realizowana również w kontekście należytego umotywowania dokonanej oceny projektu.

WSA zwrócił uwagę, że rozstrzygnięcie protestu przez właściwą instytucję zarządzającą powinno zawierać szczegółową, jednoznaczną, rzetelną i przejrzystą analizę kwestionowanych przez wnioskodawcę ocen projektu. Rozstrzygnięcie podlegające ocenie sądu musi zawierać powody, które zdecydowały o nieuwzględnieniu protestu wraz z ich uzasadnieniem. Uzasadnienie rozstrzygnięcia protestu ma istotne znaczenie z punktu widzenia kontroli sądowoadministracyjnej i powinno zawierać czytelne wskazanie i wyjaśnienie przyczyn nieuwzględnienia złożonego środka zaskarżenia. Istotą oceny projektu oraz rozstrzygnięcia protestu jest wykazanie dlaczego dany projekt zasługuje bądź nie zasługuje na dofinansowanie w oparciu o kryteria oceny w danym konkursie. Rzeczą organu oceniającego projekt jest wykazanie jakie okoliczności przemawiały za takim a nie innym sposobem oceny, tak – by z punktu widzenia przepisów prawa – informacja była przejrzysta, rzetelna i poddawała się weryfikacji.

Ocena zarzutów podnoszonych w proteście w ramach kryterium nr 1, 3 i 4 powyższych standardów nie realizowała. Nie zawierała bowiem ona właściwie żadnych adekwatnych do treści zarzutów argumentów wyjaśniających, dlaczego w liście rankingowej znalazły się podmioty objęte wątpliwościami wnioskodawcy. Tymczasem jak wynika z opisu kryteriów, liczba punktów przyznanych każdemu uczestnikowi konkursu w kryterium nr 1, 3 i 4 zależy właśnie od ilości umieszczonych na liście rankingowej innych uczestników konkursu. Brak argumentacji w tym zakresie powodował, że stanowisko organu uchylało się ono spod kontroli Sądu.

Natomiast w zakresie oceny kryteriów 7 i 9 Sąd uznał stanowisko organu za prawidłowe i nie stwierdził naruszenia prawa.

Mając na uwadze powyższe w pierwszej kolejności należy podnieść, iż w przedmiotowym postępowaniu Sąd nie może ponownie oceniać dokonanej przez organ oceny kryterium 9.

Jak podano wyżej WSA w Kielcach w uzasadnieniu wyroku z 14 listopada 2018 r. przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia zajął jednocześnie stanowisko o prawidłowości dokonanej oceny w ramach kryteriów 7 i 9. Należy podnieść, że ta ocena zawarta w prawomocnym wyroku jest w rozpoznawanej sprawie wiążąca tak dla organu jak i sądu. Jeśli strona z taką oceną i wskazaniami się nie zgadzała, winna kwestionować za pomocą właściwych środków odwoławczych orzeczenie, w którym zawarta jest ocena prawna i wskazania, które uważa za niezgodne z prawem. Po uprawomocnieniu się tego orzeczenia zawarte w nim stanowisko jest wiążące nie tylko wobec organów wymienionych w art. 153 p.p.s.a., lecz również i wskazanych w art. 170 p.p.s.a. (tak NSA w wyroku z 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt I FSK 985/16). Strony nie kwestionowały w trybie skargi kasacyjnej oceny zawartej w wyroku.

W przedmiotowym postępowaniu rozważeniu podlega zatem jedynie prawidłowość dokonanej przez organ oceny kryteriów 1, 3, i 4, w szczególności w kontekście wykonania zaleceń Sądu zawartych w prawomocnym wyroku.

Tytułem wstępu godzi się zauważyć, iż w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zawarto zasady ogólne dotyczące wszystkich trybów wyłaniania projektów do dofinansowania. Wymieniona tam zasada przejrzystości, rzetelności, bezstronności wyboru projektów oraz równości wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu - począwszy do momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego. Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej Warunkiem koniecznym dla przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania zgodnie z regułami określonymi w art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej jest określenie reguł wyboru w sposób jasny i precyzyjny, jednoznacznie określający konsekwencje prawne określonego działania lub zaniechania uczestników konkursu. Standardom takim nie odpowiadają systemy stwarzające zbyt szerokie pole do interpretacji dla podmiotów czy organów je stosujących, pozwalające na dowolność ocen lub na tyle nieostre, że ich stosowanie narusza zasady równości, przejrzystości, rzetelności lub bezstronności. Wadliwość prawna lub faktyczna przyjętych reguł wyboru, która pozwala na dowolność i nieweryfikowalność oceny projektów, może być utożsamiana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 61 ust. 8 pkt 1 a ustawy wdrożeniowej. Każdorazowo jednak należy tę kwestie rozpatrywać indywidualnie, badając nie tylko sam fakt wystąpienia uchybień w szeroko rozumianej procedurze konkursowej, ale także potencjalny wpływ ich wystąpienia na ocenę projektu składanego przez wnioskodawcę.

Wymienione w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zasady: przejrzystości, rzetelności, bezstronności wyboru projektów oraz równości wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu - począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego. Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej

i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów, pozostając w ścisłej korelacji z zasadą rzetelności, która związana jest z ustanowieniem jasnych

i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru, co odnosi się również do należytego umotywowania dokonanej oceny projektu. Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów. Równy dostęp do informacji, będący emanacją traktatowej zasady równości w dostępie do pomocy, nakłada na właściwą instytucję obowiązek publikowania informacji niezbędnych do realizacji równego dostępu do pomocy w zakresie ubiegania się o dofinansowanie projektów (por. wyrok NSA z 26 października 2017 r. sygn. akt II GSK 3252/17 dostępny orzeczenia.nsa.gov.pl. i przywołane w nim orzecznictwo).

Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się w tym przypadku do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Powinna ona zmierzać w szczególności do oceny, czy argumentacja informacji o odrzuceniu projektu oraz w zaskarżonym rozstrzygnięciu protestu nie jest dowolna, to znaczy mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca (kompletna), odpowiada generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z ustalonymi kryteriami, w sposób jasny, nie budzący wątpliwości, prezentując przesłanki dokonanej oceny.

Wybór projektów w trybie konkursowym następuje na podstawie regulaminu określonego przez właściwą instytucję.

W niniejszej sprawie konkurs został przeprowadzony na podstawie Regulaminu jednoetapowego konkursu zamkniętego nr [...] przeprowadzonego w ramach Działania 3.1. Wytwarzanie i dystrybucja energii pochodzącej z ze źródeł odnawialnych RPOWŚ na lata 2014 – 2020. Wyznaczał on ramy prawne postępowania konkursowego, do którego reguł podmioty uczestniczące miały obowiązek zastosowania się. Załącznik nr 10 Regulaminu stanowią Kryteria oceny merytorycznej zatwierdzone przez Komitet Monitorujący RPOWŚ na lata 2014-2020 - Uchwała nr 48/2016 z dnia 30 maja 2016 roku. W załączniku do uchwały, w opisie znaczenia kryterium punktowego nr 1 wskazano, że "Największą liczbę punktów otrzymają projekty, które wykażą się najmniejszą wartością kosztu jednostkowego, czyli jak najniższym kosztem środków unijnych zostanie osiągnięty jak największy efekt. (...) Punktacja w ramach kryterium będzie przyznawana wg następujących zasad: nr rankingowy każdego projektu na liście ułożonej rosnąco według wielkości kosztu jednostkowego, dzielimy przez liczbę projektów. W przypadku, gdy wynik zawiera się w przedziale: - 0 – 0,25 włącznie - projekt otrzymuje 4 punkty;− powyżej 0,25 – 0,5 włącznie - projekt otrzymuje 3 punkty,− powyżej 0,5 – 0,75 włącznie - projekt otrzymuje 2 punkty,− powyżej 0,75 – 1 - projekt otrzymuje 1 punkt (...)". W kryterium nr 3 wskazano, że "Największą liczbę punków otrzymają projekty o największej wielkości redukcji CO2 do powietrza w stosunku do otrzymanej wartości dofinansowania. (...) Punktacja w ramach kryterium będzie przyznawana wg następujących zasad: nr rankingowy każdego projektu na liście ułożonej malejąco według wielkości ograniczenia emisji zanieczyszczeń projektu w stosunku do otrzymanej dotacji, dzielimy przez liczbę projektów. W przypadku, gdy wynik zawiera się w przedziale:− do 0,34 włącznie - projekt otrzymuje 3 punkty; − powyżej 0,34 – 0,68 włącznie - projekt otrzymuje 2 punkty;- powyżej 0,68 – 1 - projekt otrzymuje 1 punkt." Z kolei w kryterium nr 4 wskazano, że "Największą liczbę punktów otrzymają projekty, które wykażą się największą wartością wyprodukowanej energii z OZE. (...) Punktacja w ramach kryterium będzie przyznawana wg następujących zasad: nr rankingowy każdego projektu na liście ułożonej malejąco według wielkości efektu ekologicznego dzielimy przez liczbę projektów. W przypadku, gdy wynik zawiera się w przedziale:− 0 – 0,25 włącznie - projekt otrzymuje 4 punkty;− powyżej 0,25 – 0,5 włącznie - projekt otrzymuje 3 punkty,− powyżej 0,5 – 0,75 włącznie - projekt otrzymuje 2 punkty,− powyżej 0,75 – 1 - projekt otrzymuje 1 punkt (...)".

Powyższe fragmenty opisu kryteriów wskazują, że uzyskanie w ich ramach punktów jest związane z oceną pozostałych projektów. We wszystkich trzech opisach znaczenia kryteriów wskazano zresztą, że liczba punktów zależeć będzie od osiągnięć wszystkich projektów przekazanych do oceny merytorycznej w konkursie.

Jak wynika z treści protestu i skargi, skarżący podnosi zarzuty proceduralne i upatruje wadliwości dokonanej w powyższym zakresie oceny w okoliczności, że aż 9 projektów (w skardze podaje 11 projektów) uzyskało promesę koncesji URE po terminie zakończenia oceny formalnej. Zdaniem strony był to obligatoryjny załącznik, jaki należało dołączyć do wniosku o dofinansowanie, a jego brak powinien skutkować niedopuszczeniem tych projektów do oceny merytorycznej. Jak wskazuje, potencjalne wyłączenie szeregu projektów z oceny merytorycznej wpływa na liczbę punktów możliwych do uzyskania przez jego projekt.

Odnosząc się do uwag strony w świetle dokonanej oceny kryteriów 1,3, 4 oraz treści informacji o nieuwzględnieniu protestu należy wskazać co następuje.

Zdaniem Sądu organ prawidłowo odczytał i wykonał zalecenia zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 listopada 2018r. Sąd nie stwierdza także naruszenia przez organ art. 37 ust 1 ustawy wdrożeniowej, albowiem Instytucja Zarządzająca zadośćuczyniła zasadom rzetelności i przejrzystości przy ocenie projektu skarżącego.

Zarówno strona jak i organ przywołują brzmienie fragmentu Regulaminu, w myśl którego "należy pamiętać, że zgodnie z obowiązującą ustawą Prawo energetyczne, wytwarzanie energii elektrycznej celem dokonania jej sprzedaży stanowi działalność gospodarczą i wymaga uzyskania koncesji URE, którą obligatoryjnie należy dołączyć do wniosku o dofinansowanie" jest tożsamy z treścią Regulaminu (strona 16 Regulaminu). Jednakże, jak słusznie podnosi organ, koncesja URE nie jest pojęciem tożsamym z promesą koncesji.

W treści Regulaminu nie przewidziano obowiązku obligatoryjnego załączenia do dokumentacji promesy koncesji URE. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, iż stwierdzenie "Informuję się, że docelowo Wnioskodawca musi uzyskać koncesję URE i dostarczyć ją do IZ RPOWŚ, natomiast na etapie aplikowania o wsparcie honorowane jest załączenie do dokumentacji aplikacyjnej co najmniej ważnej promesy koncesyjnej URE" stanowią treść Komunikatu, który zamieszczony został na stronie internetowej [...] wśród dokumentów do pobrania dotyczących przedmiotowego konkursu. Komunikat ów został wydany w związku z pojawiającymi się pytaniami dotyczącymi minimalnej dopuszczalnej mocy instalacji możliwych do realizacji w ramach projektów niniejszego konkursu.

Nie zasługują zatem na uwzględnienie argumenty strony zmierzające do wykazania, iż brak promesy koncesji przed zakończeniem oceny formalnej świadczy o braku zgodności dokumentacji z Regulaminem. Obowiązek ten wynika bowiem z treści Komunikatu, nie zaś samego Regulaminu.

Zdaniem Sądu wadliwym byłoby traktowanie treści Komunikatu jako postanowień Regulaminu konkursu.

Analiza komunikatu prowadzi do wniosku, iż nie dokonuje on w dopuszczalny sposób zmiany Regulaminu. Świadczy o tym treść § 17 Regulaminu konkursu, który zawiera postanowienia końcowe. Jednym z nich jest zastrzeżenie IZ możliwości dokonywania zmian w Regulaminie w trakcie trwania konkursu. Zastrzeżenie to nie dotyczy jednak możliwości zmiany Regulaminu w sposób skutkujący nierównym traktowaniem wnioskodawców, chyba, że konieczność dokonania takiej zmiany wynika z odrębnych przepisów. Instytucja Zarządzająca poinformuje potencjalnych wnioskodawców o wprowadzonych do niniejszego Regulaminu zmianach wraz z wyjaśnieniem oraz podaniem terminu od którego są one stosowane. Informacja taka zostanie podana we wszystkich formach komunikacji, w jakich zostało opublikowane ogłoszenie o konkursie.

Mając na względzie powyższe należy wskazać, iż Komunikat nie stanowi zmiany Regulaminu. Z jego treści wynika jednoznacznie, że pełni on funkcję informacyjną i jest wynikiem pojawiających się pytań dotyczących minimalnej dopuszczalnej mocy instalacji. Nie ma w nim żadnej wzmianki o zmianie Regulaminu, brak również wyjaśnień czy terminów stosowania zmienionych treści.

Skoro kwestia załączenia do dokumentacji promesy koncesji URE nie została zawarta w Regulaminie konkursu lecz w Komunikacie, to nie można dywagacji w zakresie tej promesy rozstrzygać z perspektywy zgodności lub braku zgodności dokumentacji z Regulaminem. Tym samym kwestia ta nie mogła stanowić przeszkody kontynuowania oceny merytorycznej. Nadto z treści Komunikatu nie wynika żaden wiążący termin złożenia wskazanego dokumentu. Słusznie zatem podnosi organ, iż brak promesy koncesji URE nie mógł doprowadzić do odrzucenia projektów na etapie oceny formalnej.

Mając na względzie powyższe, należy zdaniem Sądu stwierdzić, iż niewypełnienie obowiązku wynikającego z Komunikatu nie świadczy o braku zgodności dokumentacji z Regulaminem.

Terminu promesa koncesji URE nie można również utożsamiać z użytym na stronie 26 Regulaminu określeniem "promesa ZEORK", albowiem wskazuje on na związek z zakładem energetycznym, nie zaś Urzędem Regulacji Energetyki.

Zdaniem Sądu ponownie rozpoznając sprawę, w informacji o nieuwzględnieniu protestu organ odniósł się do zarzutów protestu, a dokonana ocena spełnienia kryteriów 1, 3 i 4 realizuje zasady ogólne ujęte w art. 37 ustawy wdrożeniowej. Argumentacja informacji w zaskarżonym rozstrzygnięciu protestu nie jest dowolna, odpowiada na zgłoszone zastrzeżenia, mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca (kompletna), odpowiada generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z ustalonymi kryteriami, w sposób jasny, nie budzący wątpliwości, prezentując przesłanki dokonanej oceny. Organ udzielając zaskarżonej informacji kierował się treścią Regulaminu konkursu, do którego przestrzegania zobowiązani są wnioskodawcy. Rozstrzygnięcie podlegające ocenie sądu zawiera powody, które zdecydowały o nieuwzględnieniu protestu wraz z ich uzasadnieniem. Uzasadnienie rozstrzygnięcia zawiera czytelne wskazanie i wyjaśnienie przyczyn nieuwzględnienia złożonego środka zaskarżenia. Sąd ocenia zaskarżoną informację o nieuwzględnieniu protestu jako przejrzystą, rzetelną.

Nie zasługują zatem na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 37 ust 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez przeprowadzenie oceny w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny. Odnosząc się do treści drugiego z zarzutów należy dodać, że w sprawie nie znajdowała zastosowania wskazana w skardze ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, co zauważył już WSA w uzasadnieniu wyroku z 14 listopada 2018r.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut strony o niewykonaniu wyroku tut. Sądu z 14 listopada 2018r. Jak wynika z powyższych rozważań organ wykonał zawarte w uzasadnieniu tego wyroku zalecenia odnoszące się do konieczności omówienia zarzutów protestu i szczegółowego wyjaśnienia stronie przesłanek oceny, w kontekście podnoszonych przez nią uchybień i nieprawidłowości.

Na marginesie rozważań należy zauważyć, iż dokonując kontroli oceny projektu oraz informacji o nieuwzględnieniu protestu Sąd działa w granicach danej sprawy. Skarga dotycząca konkretnego projektu nie może w konsekwencji doprowadzić do podważenia oceny innych projektów, które nie zostały w odpowiednim trybie zakwestionowane.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 61 ust 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej skargę oddalił.