Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 223/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2013-05-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia z dnia 28 grudnia 2012 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty Oleskiego z dnia 29 czerwca 2012 r., nr [...] w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii BT do dnia 25 października 2012 r.

W treści skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że jego warunki zdrowia obecnie na pewno nie wskazują na konieczność pozbawienia go praw, bez których nie wyobraża sobie prowadzenia dużego gospodarstwa rolnego, z którego utrzymuje liczną rodzinę.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu nie odniosło się do powyższego wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Z art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wynika zasada, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (§ 1). Ustawodawca przewidział jednak możliwość przyznania skarżącemu tymczasowej ochrony, stanowiąc, że w razie wniesienia skargi organ, który wydał zaskarżoną decyzję lub postanowienie może z urzędu lub na wniosek skarżącego wstrzymać ich wykonanie (§ 2 pkt 1). Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (§3). Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (§ 6).

Z powyższych regulacji wynika, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma za cel tymczasowe ukształtowanie stosunków. W szczególności ta tymczasowa ochrona strony postępowania następuje do czasu rozpoznania skargi przez Sąd, jednak nie przesądza o treści ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie. Ochrona ta ma charakter specjalny i odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia. W świetle zacytowanych przepisów bezspornym jest, że wstrzymanie wykonania decyzji jest konsekwencją wystąpienia jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę majątkową, także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody spowodowane wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 10 grudnia 2010 r., II OZ 1265/10, LEX nr 743752). Ponadto powszechnie przyjmuje się, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą przez stronę skarżącą jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny, stanowi spełnienie obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 (por. postanowienie NSA z 18 maja 2010 r., II GZ 95/10, LEX nr 673855 oraz B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Komentarz, Wyd. LEX a Wolters Kluwer biusness, Warszawa 2011, s. 228 i powołane tam orzecznictwo).

Przewidziana prawem możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie oznacza, że sąd jest zobligowany uwzględnić wniosek strony skarżącej w każdym przypadku. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy, który winien przedstawić konkretne okoliczności świadczące o tym, że uwzględnienie jego wniosku procesowego jest zasadne, czyli wskazać, w czym miałoby wyrażać się niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji, gdy zaskarżony akt zostanie wykonany. Rozpoznając wniosek sąd powinien rozważyć wszystkie okoliczności sprawy w kontekście art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. W tym zakresie sąd rozstrzyga w drodze postanowienia, które może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).

Dokonując oceny wniosku w świetle przedstawionych wyżej zasad, należało uznać, że skarżący nie wskazał przekonujących przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, dotyczącej cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii BT do dnia 25 października 2012 r. Stwierdzenie skarżącego, że bez prawa do kierowania pojazdami nie wyobraża sobie prowadzenia dużego gospodarstwa rolnego, z którego utrzymuje liczną rodzinę, nie stanowi dostatecznej podstawy do udzielenia ochrony w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. Zbyt daleko idąca jest teza, że niemożliwe jest prowadzenie gospodarstwa rolnego przez osobę nieposiadającą uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Wprawdzie wykonanie zaskarżonej decyzji o cofnięciu tego rodzaju uprawnień prowadzi niewątpliwie do utrudnień, związanych z niemożliwością wykonywania niektórych czynności w gospodarstwie rolnym osobiście przez skarżącego, jednak powyższa okoliczność nie uzasadnia przyjęcia, iż spowoduje to narażenie na znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Nie sposób zakładać, że brak jest realnych możliwości, aby prace wymagające posiadania uprawnień do kierowania pojazdami mogły zostać powierzone legitymowanej osobie, ani że cofnięcie uprawnień może prowadzić do realnego zagrożenia sytuacji ekonomicznej właściciela gospodarstwa rolnego, w tym że pozbawi go całkowicie źródła utrzymania.

Na gruncie niniejszej sprawy nie można też pomijać kwestii przedmiotu zaskarżonej decyzji. Zgodzić należy się ze stanowiskiem, że wstrzymanie wykonania decyzji cofającej uprawnienie do kierowania pojazdami powinno być, z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, uzasadnione okolicznościami wyjątkowymi (por. postanowienia NSA z 19 lutego 2013 r., I OZ 70/13 i z 1 lipca 2011 r., OZ 456/11 oraz postanowienie WSA w Gliwicach z 12 maja 2011 r., IV SA/Gl 371/11, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tego rodzaju okoliczności skarżący nie wskazał w treści skargi. Dokonawszy analizy akt sprawy, Sąd nie dopatrzył się również z urzędu argumentów przekonujących o istnieniu przesłanek określonych w art. 61 P.p.s.a., uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na ocenę tę nie może mieć zwłaszcza wpływu udokumentowany fakt uczęszczania skarżącego na terapię uzależnienia od alkoholu.

W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.