Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 374/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi M. M. i L. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., rozpatrując odwołanie Spółdzielni Mieszkaniowej "O." z J., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003 r., nr [...] orzekającą o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] marca 1998 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obiektu P. położonego w granicach działek nr [...] i [...] przy ul. [...] w S. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r. złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "O." w J.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 grudnia 2004 r., sygn. akty VII SA/Wa 1650/04 odrzucił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej "O." w J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] marca 1998 r.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt II OSK 350/05 odrzucił skargę kasacyjną Spółdzielni Mieszkaniowej "O." w J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2004 r.

Wojewoda [...], rozpoznając sprawę po uchyleniu przez organ odwoławczy, decyzją z dnia [...] marca 2004 r., nr [...], na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.) oraz art. 82 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207, poz. 2016, zwanej dalej Prawo budowlane) po rozpatrzeniu wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej "O." z J. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] marca 1998 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. i L. M. pozwolenia na budowę obiektu P. w S. położonego w granicach działek nr [...] i [...] przy ul. [...] w S.

Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji stwierdził, że w aktach administracyjnych Burmistrza S., stanowiących podstawę udzielenia pozwolenia na budowę znajduje się decyzja Burmistrza S. z dnia [...] lutego 1996 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydana dla przedmiotowej inwestycji, której termin ważności ustalono na rok od dnia doręczenia. Decyzją tego organu z dnia [...] lutego 1997 r. przedłużono termin ważności wymienionej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, lecz powołano błędną datę tej decyzji tj. dzień [...] lutego 1996 r. W aktach sprawy brak było stosownego postanowienia korygującego w tym zakresie.

Urząd Miejski w S. pismem z dnia [...] marca 2004 r. przesłał kopię postanowienia Burmistrza S. z dnia [...] grudnia 2003 r. prostującego z urzędu oczywistą omyłkę oraz kopię postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] lutego 2004 r. utrzymującego w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] grudnia 2003 r.

Wskutek powyższego, organ pierwszej instancji uznał, że decyzja Burmistrza S. z dnia [...] marca 1998 r., [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę obiektu P. w S. położonego w granicach działek nr [...] i [...] przy ul. [...] w S. wydana została w dacie obowiązywania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności, organ pierwszej instancji stwierdził, że inwestor dysponował nieruchomością na cele budowlane, gdyż do wniosku o pozwolenie na budowę załączył projekt budowlany, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w postaci umowy dzierżawy z dnia [...] marca 1998 r. zawartą z Zarządem Miasta na działkę nr [...], umowę kupna zawartą w formie aktu notarialnego z dnia [...] września 1997 r. ze Spółdzielnią Mieszkaniową "O." działki nr [...] z przeznaczeniem na rozbudowę G., umowę przedwstępną z dnia [...] października 1996 r. zawartą ze Spółdzielnią Mieszkaniową "O." na dzierżawę gruntu przyległego do budynku [...] [...] – według załączonej mapy – przeznaczonego pod rozbudowę G. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów i wyrysu mapy ewidencyjnej z dnia [...] sierpnia 1997 r. jest to działka nr [...].

Jeśli chodzi o sprawę dotyczącą zmiany konstrukcji dachu z jednoczesną przebudową poddasza nad ww. gabinetem zlokalizowanym w granicach działki nr [...] organ pierwszej instancji wskazał, że jako organ administracji architektoniczno-budowlanej upoważniony jest do prowadzenia postępowań nadzwyczajnych w sprawach dotyczących między innymi udzielonych pozwoleń na budowę, nie jest natomiast organem uprawnionym do kontroli realizacji inwestycji objętej pozwoleniem na budowę.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zaprojektowanych rozwiązań architektonicznych, jak i braku pełnych obliczeń statystycznych nowo projektowanego obiektu, organ stwierdził, że zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1-3 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor obowiązany jest dołączyć projekt budowlany, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym oraz dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast obowiązkiem organu, do którego wpłynął taki wniosek, jest sprawdzenie jego kompletności a następnie, zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego określa, co powinie zawierać projekt budowlany. Między innymi projekt architektoniczno – budowlany powinien określać formę i konstrukcję obiektu budowlanego.

Przedmiotowy projekt budowlany przewiduje wykonanie łącznika w lekkiej konstrukcji drewnianej z drewna tartacznego klasy K 27 lub K 33. W ocenie organu brak obliczeń statystycznych dotyczących łącznika nowo projektowanego obiektu nie stanowi okoliczności świadczącej o rażącym naruszeniu prawa, która by obligowała organ administracyjny do stwierdzenia nieważności decyzji pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art. 20 Prawa budowlanego odpowiedzialnym za rozwiązania projektu oraz zgodność opracowania z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami jest autor projektu i w tym zakresie znacznemu ograniczeniu uległa sfera tzw. "uznania administracyjnego". Wskazuje na to przede wszystkim postulatywny charakter art. 4 Prawa budowlanego "obiekt budowlany i związane z nim urządzenia należy projektować w sposób zapewniający formę architektoniczna dostosowaną do krajobrazu i otaczającej zabudowy". Naruszenie art. 4 Prawa budowlanego, w ocenie organu, nie może stanowić podstawy do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W świetle powyższego Wojewoda [...] stwierdził, że nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 156 § 1 K.p.a. dającego podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] marca 1998 r.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "O." wnosząc o jej uchylenie i stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] marca 1998 r. ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...], po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "O.", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] i stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] marca 1998 r., nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. I L. M. pozwolenia na budowę obiektu P. w S. położonego w granicach działek nr [...] i [...] przy ul. [...] w S.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji jest postępowaniem o charakterze nadzwyczajnym, niezależnym od innych postępowań, mającym na celu wyłącznie kontrolę samej decyzji, w dniu jej wydania, w aspekcie przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Na podstawie powołanego przepisu organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46, ze zm., według stanu na dzień 5 marca 1998 r.) odległość zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi powinna wynosić, co najmniej 4 m. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno budowlanymi, zaś zgodnie z art. 35 ust. 3, w razie stwierdzenia naruszeń w ww. zakresie właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w określonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Organ odwoławczy stwierdził, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, że projekt zagospodarowania działki omawianej inwestycji został sporządzony w lutym 1997 r., tj. przed dniem podziału działki nr ewid. [...] na działki nr ewid. [...] i [...]. Wskazany wyżej podział zatwierdzony został decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w J. z dnia [...] sierpnia 1997 r., znak: [...].

Ze znajdujących się w aktach sprawy map uwzględniających usytuowanie projektowanego budynku, w tym mapy stanowiącej załącznik do decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] grudnia 1997 r., (w przedmiocie zatwierdzenia podziału działki nr ewid. [...]) wynika, że omawiany budynek z otworami okiennymi i drzwiowymi skierowanymi w stronę działki nr ewid. [...] i spadkiem dachu w kierunku w/w działki został usytuowany w granicy z powyższą działką nr ewid. [...].

Z akt sprawy wynika, że organ wydający pozwolenie na budowę posiadał informację o opisanym wyżej położeniu projektowanego budynku.

Organ odwoławczy stwierdził, że omawiane usytuowanie budynku na granicy działki o nr ew. [...] rażąco narusza przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c i ust. 3 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46, ze zm.).

W świetle powyższego uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] i stwierdzić nieważność decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] marca 1998 r., nr [...].

Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że badana decyzja Burmistrza Miasta S. z dnia [...] marca 1998 r., nr [...] udzielała pozwolenia na przebudowę gabinetu lekarskiego znajdującego się w budynku przy ul. [...] [...] w S. i budowę napowietrznego przejścia (łącznika) łączącego ww. gabinet lekarski z projektowanym budynkiem. Objęty przebudową istniejący budynek i łącznik znajdują się, bowiem na działce nr ewid. [...], natomiast opisana wyżej decyzja Burmistrza Miasta S. z [...] marca 1998 r. udzielała pozwolenia na budowę budynku wyłącznie na działkach nr ew. [...] i [...].

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. złożyli M. i L. M. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, zasądzenie od organu grzywny za nieprzestrzeganie wyroków sądów administracyjnych w maksymalnej wysokości przewidzianej prawem, zasądzenie odszkodowania na rzecz skarżących z powodu wydania decyzji dotkniętej wadą nieważności oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi zarzucili, że przedmiotowa decyzja dotknięta jest wadą nieważności, bowiem dotyczy już sprawy poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.). W ocenie skarżących organ rażąco naruszył prawo materialne poprzez nie ustalenie tożsamości sprawy administracyjnej pod względem podmiotowym (identyczność stron) i pod względem przedmiotowym, jak i stanu faktycznego.

Skarżący wskazali, że najważniejszym dokumentem w sprawie jest prawomocne postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2005 r. (sygn. akt II OSK 350/05) odrzucające skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2004 r., sygn. akt VII SA/Wa 1650/04 o odrzuceniu skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "O." na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza S. z dnia [...] marca 1998 r., nr [...].

W ocenie skarżących została naruszona podstawowa zasada zaufania obywateli do organów państwa i zasada trwałości decyzji. Organ nie może zaskakiwać obywatela w państwie prawa decyzjami, które w istocie są pozbawione podstaw prawnych i rażąco naruszają porządek prawny. Jeśli nie występowały przyczyny nieważności w chwili wydania decyzji, to nie powstaną one również po jej wydaniu. Wszystkie, zatem mogły być ujawnione w poprzednich postępowaniach. Nie można drugi raz skutecznie żądać postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, a tym bardziej ją wydać, jak to uczynił bez postępowania rozpoznawczego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte z zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...], którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "O.", uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] i stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] marca 1998 r., nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. i L. M. pozwolenia na budowę obiektu P. w S. położonego w granicach działek nr [...] i [...] przy ul. [...] w S.

Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową, służącą do usunięcia z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych ciężką, kwalifikowaną wadą prawną opisaną w art. 156 § 1 K.p.a. Postępowanie nadzorcze jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji (art. 16 K.p.a.), stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem jego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z punktu widzenia, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. W tym postępowaniu decyzję weryfikuje się w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji w stosunku, do której toczy się postępowanie nieważnościowe.

Zatem zakres postępowania nadzorczego w niniejszej sprawie, jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, obejmował jedynie zbadanie przesłanek przewidzianych w art. 156 K.p.a., bowiem organ nadzoru, jak już wcześniej wskazano, nie orzeka, co do istoty postępowania zakończonego kontrolowaną decyzją, ani też nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących meritum tego postępowania.

Zdaniem Sądu – w kontekście obowiązujących w dniu wydania decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia 5 marca 1998 r. przepisów – art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego i § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46, ze zm.), organ w zaskarżonej decyzji trafnie przyjął, że kontrolowana decyzja rażąco narusza prawo (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.).

W doktrynie jak i w orzecznictwie sądów przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa z art. 156 § 1 K.p.a. decydują trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki które wywołuje decyzja (vide; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1935/99; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 1998 r., sygn. akt II SA 1202/98).

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że przepisy prawa budowlanego oraz aktów wykonawczych do tej ustawy (takich jak rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), na podstawie których wydano kontrolowaną decyzję udzielającą pozwolenia na budowę, mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących i muszą być ściśle stosowane. Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 c Prawa budowlanego stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Między innymi przepis § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określa granice wykonywania prawa własności przez inwestora, jak i ochronę uprawnień właściciela sąsiedniej nieruchomości w związku z procesem inwestycyjnym. Przepis ten, w dacie wydania kwestionowanej decyzji, przewidywał że "jeżeli z warunków, o których mowa w ust. 1 i 2 oraz w § 13, § 271, § 272 ust. 4, nie wynikają inne wymagania, należy zachować odległości zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami co najmniej: dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi - 4 m". Posadowienie budynku na działce nr ew. [...] i nr ew. [...] nie zachowuje odległości przewidzianych w § 12 ust. 4 pkt 1 powołanego powyżej rozporządzenia, gdyż jest on posadowiony przy samej granicy z działką o nr ew. [...].

Sam rodzaj materii objętej regulacją w zakresie sadowienia budynków, w odniesieniu do granicy działki – tym samym określenia wykonania i ochrony prawa własności w procesie inwestycyjnym – nakazuje uznawanie wszelkich przypadków uchybienia tym normom, przez organy administracyjne za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., prowadzące do stwierdzenia nieważności dotkniętej tą wadą decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 978/97).

Ze znajdujących się w aktach sprawy map uwzględniających usytuowanie projektowanego budynku obiektu P. w S., w tym mapy stanowiącej załącznik do decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] grudnia 1997 r. (w przedmiocie zatwierdzenia podziału działki nr ewid. [...]) wynika, że przedmiotowy budynek na działkach nr ew. [...] i [...] z otworami okiennymi i drzwiowymi skierowanymi w stronę działki nr ewid. [...] i spadkiem dachu w kierunku ww. działki został usytuowany w granicy z działką nr ewid. [...].

Nie budzi, zatem wątpliwości, że takie usytuowanie budynku ewidentnie narusza cytowany wyżej § 12 ust. 4 pkt 1 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i naruszenie to uznać należy za szczególnie rażące, gdyż wskazane w ww. § 12 ust. 4 pkt 1 odległości są bezwzględnie obowiązujące.

Takie usytuowanie ogranicza wykonywanie prawa własności działki o nr ew. [...] przez każdego jej właściciela, w tym przypadku Spółdzielnię Mieszkaniową "O." w J. Tak posadowiony przedmiotowy budynek, nie ma wątpliwości, stanowi poważne ograniczenie w zakresie możliwości użytkowania i zagospodarowania działki sąsiedniej (nr ewid. [...]). Taki stan rzeczy jest niemożliwy do zaakceptowania z punktu widzenia konstytucyjnej zasady ochrony własności (art. 21 i art. 64 Konstytucji RP) oraz zasad obowiązujących w demokratycznym państwie prawa (art. 2 Konstytucji RP).

Prawidłowo, zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji z [...] stycznia 2010 r. przyjął, że badana decyzja Burmistrza Miasta S. z dnia [...] marca 1998 r., nr [...] jest dotknięta wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutu skargi o naruszeniu przez organ art. 156 § 1 pkt. 3 K.p.a. nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., rozpatrując odwołanie Spółdzielni Mieszkaniowej "O." z J., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003 r., nr [...] orzekającą o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] marca 1998 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obiektu P. położonego w granicach działek nr [...] i [...] przy ul. [...] w S. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, a zatem była to decyzja kasacyjna, nie zaś rozstrzygająca, co do istoty sprawy.

Na marginesie zauważyć należy, że błędne jest stanowisko Wojewody [...] zajęte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2004 r., nr [...], że "inwestor dysponował nieruchomością na cele budowlane, gdyż do wniosku o pozwolenie na budowę załączył (...) umowę przedwstępną z dnia [...] października 1996 r. zawartą ze Spółdzielnią Mieszkaniową "O." na dzierżawę gruntu przyległego do budynku [...] [...] – według załączonej mapy – przeznaczonego pod rozbudowę G. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów i wyrysu mapy ewidencyjnej z dnia 21 sierpnia 1997 r. jest to działka nr [...]".

Umowa dzierżawy nie stanowiła bowiem dla inwestora tytułu prawnego do działki o nr ew. [...]. Jak wynika z wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] sierpnia 1997 r., znajdującego się w aktach administracyjnych, Spółdzielnia Mieszkaniowa "O." w S. jest użytkownikiem wieczystym działki o nr ew. [...] i użytkownikiem wieczystym przedmiotowej działki jest do dnia [...] listopada 2086 r. (§ 1 umowy sprzedaży z dnia [...] września 1997 r., akta administracyjne).

Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.