Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 58/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie i Ochrony Zdrow
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 90 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 115 poz 728
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Lech Sędziowie: sędzia del. WSA Jacek Fronczyk (spr.) sędzia NSA Anna Łukaszewska- Macioch Protokolant Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Prezydenta Miasta K. – Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta K. – Dyrektorem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. a Starostą O. – Dyrektorem Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w O. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku Ż. Ł. o przyznanie pomocy na kontynuowanie nauki postanawia: wskazać Starostę O. – Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w O. jako organ właściwy w sprawie.


UZASADNIENIE

Ż. Ł., zamieszkała w K. przy ul. [...], zwróciła się do Prezydenta Miasta K. – Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. o przyznanie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki w ramach procesu usamodzielnienia, jako wychowanka rodziny zastępczej.

Prezydent Miasta K. – Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. postanowieniem z dnia [...] nr [...] omyłkowo – jak wyjaśnił we wniosku o rozpoznanie sporu o właściwość – przekazał wniosek Ż. Ł. wraz z dokumentacją organowi pomocy społecznej w R., zamiast Staroście O. – Dyrektorowi Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w O.

Wójt Gminy R. – Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w R. postanowieniem z dnia [...] nr [...] przekazał wniosek Ż. Ł., celem jego rozpatrzenia, Staroście O. – Dyrektorowi Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w O.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Starosta O. – Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w O. przekazał powyższy wniosek Prezydentowi Miasta K. – Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., wskazując, że Ż. Ł. jest mieszkanką K. od urodzenia, i że tylko w okresie dwóch miesięcy swego życia zamieszkiwała poza K. Zdaniem Starosty O. – Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w O., okoliczność ta powoduje, iż do wydania decyzji w niniejszej sprawie właściwy jest Prezydent Miasta K. – Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K.

Kwestionując swoją właściwość, Prezydent Miasta K. – Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2008 r. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie zaistniałego sporu.

Organ wskazał, że w trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalił, iż rodzice Ż. Ł. zamieszkują od [...] [...] r. do chwili obecnej na terenie miejscowości S. [...], gmina R., Powiat O. Postanowienie o umieszczeniu Ż. Ł. w rodzinie zastępczej u Państwa M. zostało wydane przez Sąd Rejonowy w O. w dniu [...]. W świetle zaś art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy na usamodzielnienie i kontynuowanie nauki jest starosta powiatu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej. Jednocześnie, uwzględniając treść art. 26 § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską jest miejsce zamieszkania jego rodziców, ustalono, że organem właściwym do wydania decyzji w niniejszej sprawie jest Starosta O. – Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w O., albowiem na terenie tego Powiatu zamieszkiwali rodzice Ż. Ł. przed jej umieszczeniem w rodzinie zastępczej.

W odpowiedzi na wniosek Starosta O. – Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w O., uznając swoją właściwość, wniósł o umorzenie postępowania w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728), pomocy pieniężnej na usamodzielnienie i pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki udziela starosta powiatu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej lub skierowaniem do placówki, o której mowa w art. 88 ust. 1.

Cały przepis art. 90 ww. ustawy określa właściwość organu w sprawach udzielania pomocy na usamodzielnienie, o której mowa w art. 88. Przyznawanie pomocy pieniężnej na usamodzielnienie jest zadaniem powiatu. Wniosek o przyznanie pomocy pieniężnej na usamodzielnienie i kontynuowanie nauki osoba usamodzielniana składa do starosty właściwego ze względu na miejsce jej zamieszkania przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej.

Ze sprawy wynika, co zresztą nie jest już kwestionowane przez Starostę O. – Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w O., że Ż. Ł. przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej, czyli przed wydaniem postanowienia przez Sąd Rejonowy w O. z dnia [...] o sygn. akt [...], pozostawała pod władzą rodzicielską swych biologicznych rodziców, ci zaś zamieszkiwali na terenie Powiatu O. W świetle art. 26 § 1 Kodeksu cywilnego miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską jest miejsce zamieszkania rodziców albo tego z rodziców, któremu wyłącznie przysługuje władza rodzicielska lub któremu zostało powierzone wykonywanie władzy rodzicielskiej.

Skoro przed umieszczeniem Ż. Ł. w rodzinie zastępczej jej biologiczni rodzice, którym przysługiwała władza rodzicielska, zamieszkiwali na obszarze Powiatu O., to właściwym do rozpatrzenia jej wniosku o przyznanie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki w ramach procesu usamodzielniania jest Starosta O. – Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w O.

Mimo że Starosta O. – Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w O. prawidłowo uznał swą właściwość przed rozstrzygnięciem sporu przez Naczelny Sąd Administracyjny, postępowanie to w istocie nie stało się bezprzedmiotowe, a tylko wówczas należałoby je umorzyć.

Ze sprawy nie wynika bowiem, by Starosta O.– Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w O., będąc właściwym w sprawie, doprowadził do podjęcia decyzji administracyjnej z wniosku Ż. Ł.

Postępowanie w sprawie o rozstrzygnięcie sporu o właściwość staje się bezprzedmiotowe, jeżeli przed wydaniem postanowienia przez Naczelny Sąd Administracyjny organ inicjujący je skutecznie cofnie złożony wniosek lub gdy jeden z organów pozostających w sporze wyda decyzję administracyjną z wniosku osoby zainteresowanej.

Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji postanowienia.