Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1043/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-01-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87 par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 4 czerwca 2009 r., nr "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odrzucić wniosek.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 4 czerwca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w O. uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy J. z dnia 31 marca 2009 r., którą odmówiono R.K. przyznania jednorazowego zasiłku celowego w celu złagodzenia szkód spowodowanych suszą i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Powyższa decyzja została wysłana stronie w dniu 5 czerwca 2009 r. Z adnotacji na kopercie wynikało, że przesyłkę awizowano dwukrotnie w dniach 8 i 16 czerwca 2009 r., o czym umieszczono informację na drzwiach mieszkania adresata, a wobec niepodjęcia jej została zwrócona do Kolegium. Kolegium powtórnie wysłało decyzję

w dniu 29 czerwca 2009 r. Poczta ponownie dwukrotnie awizowała przesyłkę (w dniach 30 czerwca 2009 r. i 8 lipca 2009 r.), o czym pozostawiono informację w bramie posesji. Wobec niepodjęcia przesyłki została ona zwrócona do Kolegium, które uznało doręczenie za dokonane w trybie art. 44 K.p.a. z dniem 15 lipca 2009 r. Informacje powyższe zostały zawarte w piśmie Kolegium z dnia 13 października 2011 r., doręczonym stronie w dniu 31 października 2011 r.

W dniu 7 listopada 2011 r. R.K. wniósł do Kolegium pismo zatytułowane "prośba – sprzeciw – skarga", w którym m.in. zwrócił się o przywrócenie terminu od wniesienia skargi na powyższą decyzję. W uzasadnieniu podniósł, że wbrew twierdzeniom organu odwoławczego listonosz nie zostawił awiza ani w drzwiach mieszkania, ani w bramie posesji. Wskazał, że powyższe okoliczności mogą potwierdzić jego rodzice, którzy w pisemnym oświadczeniu z dnia 5 listopada 2011 r. podali, że mieszkają pod tym samym adresem co syn i również mają problemy z odbiorem przesyłek. Oświadczyli, że awiza nie było na drzwiach mieszkania syna ani na bramie wspólnej posesji. Podnieśli, że doręczyciel wielokrotnie doręczając adresowane do nich przesyłki również nie pozostawiał awiza na drzwiach mieszkania ani w innym widocznym miejscu.

Pismem z dnia 14 listopada 2011 r. Kolegium zwróciło się do wnioskodawcy

o udzielnie, w terminie 7 dni, informacji czy powyższe pismo jest wnioskiem

o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję z dnia 4 czerwca 2009 r. Jednocześnie Kolegium poinformowało wnioskodawcę o trybie i terminie składania wniosku o przywrócenie terminu.

Pismem z dnia 25 listopada 2011 r., nazwanym "prośba – wniosek", R.K. ponownie zwrócił się o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia skargi na przedmiotową decyzję Kolegium. Podniósł, że nie z własnej winy nie doręczono mu tej decyzji, co skutkowało niemożnością terminowego wniesienia skargi.

W dniu 20 grudnia 2011 r. R.K. wniósł skargę (z dnia 19 grudnia 2011 r.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 4 czerwca 2009 r., w której wniósł m.in. o uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu z dnia 7 listopada 2011 r.

W dniu 29 grudnia 2011 r. skargę wraz z powyższymi pismami Kolegium przekazało tut. Sądowi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek może przywrócić termin. Stosownie natomiast do art. 87 § 1

i § 3 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała

w terminie (§ 4).

Z akt sprawy wynika, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony

z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. W dniu 31 października 2011 r. skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji, zatem z tą datą ustała przyczyna uchybienia terminowi i w dniu 7 listopada 2011 r. wniósł o przywrócenie uchybionego terminu.

W sprawie nie budzi również wątpliwości, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony po upływie niemal 2,5 lat od uchybionego terminu do wniesienia skargi. Stosownie zaś do art. 87 § 5 p.p.s.a., po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych.

Wyjaśnić należy, że przesłanką zasadności wniosku o przywrócenie terminu jest brak winy. Wiąże się to z obowiązkiem szczególnej staranności strony przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest więc dopuszczalne, jeżeli strona nie uprawdopodobni, że uchybienie terminu nie zostało przez nią zawinione. Podkreślenia wymaga, że przesłanka braku winy powinna być oceniana na tle wszystkich okoliczności danej sprawy, z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i przy rozważeniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Ponadto, w przypadku złożenia wniosku o przywrócenie terminu po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "przypadek wyjątkowy", pozostawiając to uznaniu Sądu. Dokonując wykładni tego pojęcia trzeba mieć na uwadze, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Wobec tego należy przyjąć, że są to nadzwyczajne okoliczności, które uniemożliwiały złożenie wniosku o przywrócenie terminu w zwykłym terminie. Podkreślenia przy tym wymaga, że pojęcie wyjątkowego przypadku jest wprawdzie pojęciem niedookreślonym, jednakże należy je wykładać ścieśniająco, gdyż w przeciwnym razie oznaczałoby to obowiązek przywrócenia terminu w niemal każdym przypadku (por. postanowienia NSA z dnia 5 października 2006 r., sygn. akt II OZ 961/06, i z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn., akt I OZ 991/11).

Rozpoznając zatem wniosek o przywrócenie terminu należy zbadać czy przedstawione we wniosku argumenty uzasadniają, że w sprawie zachodzi niezawiniona przez skarżącego sytuacja, którą można uznać za wyjątkową.

W niniejszej sprawie skarżący wskazał wyłącznie na fakt, że pomimo podania przez doręczyciela na potwierdzeniach odbioru, że awiza były umieszczone na drzwiach mieszkania i bramie, w rzeczywistości nie miało to miejsca.

Wskazana przez skarżącego okoliczność nie może być uznana za "wyjątkowy przypadek", o którym mowa w art. 87 § 5 p.p.s.a. , które przez ponad rok uniemożliwiały skarżącemu złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Nie można bowiem uznać za taki przypadek sytuacji, w której przez okres ponad 2,5 letni skarżący nie podjął żadnych działań w celu uzyskania informacji, chociażby telefonicznej, czy sprawa z jego odwołania została rozpoznana.

W tej sytuacji uznać należy, że wniosek ten podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny (por. postanowienia NSA z dnia 22 stycznia 2009 r., II OZ 26/09; z dnia 28 listopada 2008 r., II OZ 1258/08; z dnia 27 października 2008 r., I FZ 398/08; z dnia 29 listopada 2011 r., II OZ 1140/11).

Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 5 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.