Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 315/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: 146 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 60 pkt 7, art. 67
journal: Dz.U. 2016 poz 1870
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
article: art. 77 ust. 3 i 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka, Sędziowie WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), WSA Andrzej Niezgoda, Protokolant starszy asystent sędziego Anna Gilowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Z. C. na akt Starosty z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu I. uchyla zaskarżony akt; II. uznaje obowiązek Starosty zwrotu na rzecz Z. C. kwoty [...] zł , stanowiącej część opłaty uiszczonej za wydanie karty pojazdu seria [...] dotyczącej samochodu marki Ford Transit o numerze rejestracyjnym [...]; III. zasądza od Starosty na rzecz Z. C. kwotę [...] zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] maja 2017 r. – działający przez ustanowionego z wyboru pełnomocnika – Z. C. wystąpił do Starosty z wnioskiem o dokonanie na jego rzecz zwrotu kwoty 425 zł stanowiącej część opłaty uiszczonej za wydanie karty pojazdu seria i nr [...], dotyczącej pojazdu marki [...], o numerze rejestracyjnym [...]

W odpowiedzi na ten wniosek Starosta pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. odmówił zwrotu żądanej części opłaty za wydanie karty pojazdu. Wskazał również na legalność pobrania opłaty w związku z rejestracją pojazdu oraz podniósł, że żądanie zwrotu tej należności uległo przedawnieniu na podstawie art. 410 § 2 k.c., odwołując się do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt III CZP 67/11.

W takiej sytuacji pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. pełnomocnik Z. C. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na odmowie stwierdzenia jego uprawnienia do otrzymania zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu w kwocie 425 zł. Starosta pismem z dnia [...] lipca 2017 r. potrzymał swoje wcześniejsze pisemne stanowisko.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powołany wyżej akt odmowy Starosty, skarżący zarzucił organowi naruszenie zarówno przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, to jest:

1) art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 i 4 kodeksu postępowania administracyjnego;

2) § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za wydanie karty pojazdu, w sytuacji jego niezgodności z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.) oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP;

3) art. 90 akapit pierwszy Traktatu Wspólnot Europejskich (aktualnie art. 110 akapit pierwszy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej), poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy, który sprzeciwia się opłacie związanej z wydaniem pierwszej karty pojazdu sprowadzonego z innego państwa członkowskiego;

4) naruszenie prawa materialnego, poprzez niezastosowanie zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego, z której wynika, że organ krajowy stosujący prawo jest obowiązany pominąć normę krajową w zakresie, w jakim jest ona sprzeczna z normą wspólnotową, czyli w stanie faktycznym sprawy sprzeczny z art. art. 90 akapit pierwszy TWE przepis art. § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za wydanie karty pojazdu.

W konsekwencji przytoczonych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu oraz uznanie obowiązku Starosty do dokonania na jego rzecz zwrotu kwoty 425 zł, stanowiącej część opłaty uiszczonej za wydanie karty pojazdu, ponad kwotę wynikającą z art. 77 ust. 3 w zw. z ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu tej odpowiedzi organ – co do zasady – podtrzymał stanowisko o odmowie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu, jednakże w stosunku do wcześniejszej pisemnej odpowiedzi udzielonej stronie, inaczej je umotywował. Zwrócił mianowicie uwagę, że opłata za wydanie karty pojazdu w spornej części to nienależnie zapłacona niepodatkowa należność budżetowa jednostki samorządu terytorialnego. Prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej, a zatem prawo to wygasło. Według bowiem art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W tym przypadku okres ten upłynął z dniem 31 grudnia 2011 r., gdyż uiszczenie opłaty za wydanie karty pojazdu miało miejsce w dniu 11 stycznia 2006 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem odmowa zwrotu skarżącemu części opłaty za wydanie kary pojazdu z powodu przedawnienia nastąpiła z naruszeniem prawa materialnego.

Przedmiotem niniejszej sprawy był akt Starosty polegający na odmowie zwrotu kwoty 425 zł, stanowiącej część opłaty w kwocie 500 zł, jaką skarżący uiścił za wydanie w dniu 11 stycznia 2006 r. karty pojazdu po raz pierwszy zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137, poz. 1310).

Z uwagi na tak określony przedmiot zaskarżenia, w pierwszej kolejności rozważenia wymagał charakter wskazanej opłaty za wydanie karty pojazdu oraz dopuszczalność zaskarżenia do sądu administracyjnego aktów wydanych w związku z odmową zwrotu nadpłaty z tego tytułu, jak również forma, w jakiej odnośnie takiego żądania powinien się wypowiedzieć organ administracji publicznej.

W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. (sygn. akt I OPS 3/07, ONSAiWSA 2008/2/21) wyrażone zostało jednoznaczne stanowisko, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.").

Wątpliwości co do aktualności tezy wyrażonej we wskazanej uchwale powstały po wejściu w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 1870, z późn. zm.). Źródłem wątpliwości w kontekście spornej opłaty stała się treść przepisów art. 60 pkt 7 i art. 67 ustawy o finansach publicznych. Pierwszy z tych przepisów w katalogu środków publicznych stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym wymienia dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Do tej kategorii należy zaliczyć także opłaty za wydanie karty pojazdu pobierane przez starostów (prezydentów miast na prawach powiatu) na pokrycie kosztów druku i dystrybucji zamówionych i wydawanych właścicielom pojazdów kart. Według zaś art. 67 ustawy o finansach publicznych, do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.), czyli działu "Zobowiązania podatkowe", regulujące między innymi zagadnienia nadpłaty (rozdział 9).

Odesłanie do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz odpowiednio stosowanych przepisów dotyczących nadpłaty podatku oznacza, że w przypadku złożenia wniosku o zwrot nadpłaconej opłaty stanowiącej niepodatkową należność budżetową o charakterze publiczno-prawnym w rozumieniu art. 60 ustawy o finansach publicznych, właściwy organ powinien załatwić sprawę przez wydanie decyzji administracyjnej.

W tej materii zaakcentować jednak trzeba, że nowe regulacje znajdują zastosowanie tylko w odniesieniu do opłat pobranych od dnia 1 stycznia 2010 r., a więc już po wejściu w życie ustawy o finansach publicznych, nie zaś odnośnie opłat dokonanych wcześniej.

Opłaty za wydanie karty pojazdu w wadliwej wysokości były pobierane w okresie znacznie poprzedzającym wejście w życie ustawy o finansach publicznych. W niniejszej sprawie opłatę pobrano w 2006 r. W związku z tym rozstrzygnięcia wymagało zagadnienie intertemporalne – jakie przepisy są właściwe do spraw, w których nienależna opłata za wydanie karty pojazdu została pobrana przed 1 stycznia 2010 r., a wniosek o zwrot jej nadpłaconej części został złożony już po tym dniu.

Dlatego też – w ocenie Sądu – sprawy dotyczące zwrotu kwoty nadpłaconej przed dniem 1 stycznia 2010 r. z tytułu opłaty za kartę pojazdu – winny być rozstrzygane przy zastosowaniu przepisów dotychczasowych. Obowiązujące od dnia 1 stycznia 2010 r. przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych wymuszające – przez odesłanie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów Ordynacji podatkowej – decyzyjną formę rozstrzygania w zakresie żądania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, jako niepodatkowej należności budżetowej, nie mogą mieć zastosowania do czynności dokonanych na gruncie poprzednio obowiązującego stanu prawnego, w tym także do czynności zwrotu opłaty pobranej przed wejściem w życie przepisów tej ustawy.

Pobranie opłaty, której częściowego zwrotu domaga się obecnie skarżący, nastąpiło bez wydania decyzji administracyjnej dotyczącej ustalenia jej wysokości. Obowiązek wniesienia opłaty za wydanie karty pojazdu nie stanowi też odrębnej sprawy i nie może być egzekwowany poza sprawą o zarejestrowanie pojazdu (zob. powołaną wyżej uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07), a rejestracja dokonywana jest w drodze decyzji administracyjnej. Jest to następstwo tego, że obowiązek uiszczenia opłaty wynikał wprost z przepisów prawa, to jest z art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1260, z późn. zm.), który obecnie stanowi, że kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego, innego niż określony w ust. 1, wydaje, za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, właściwy w sprawach rejestracji starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem pojazdów zabytkowych i pojazdów, o których mowa w art. 73 ust. 2a, 2b i 4.

Z kolei wysokość opłaty precyzyjnie określało rozporządzenie wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 77 ust. 4 pkt 2 tej ustawy Prawo o ruchu drogowym. W związku z tym do stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy nie może odnosić się przepis art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz.U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1241, z późn. zm.), zawierający normę intertemporalną, według której do spraw dotyczących niepodatkowych należności budżetowych, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Norma ta z całą pewnością nie odnosi się do stanów faktycznych takich jak w rozpoznawanej sprawie, gdyż dotyczy wyłącznie spraw będących w toku w dniu wejścia ustawy w życie, a nie spraw już zakończonych, dla których ustawodawca nie przewidywał przed dniem wejścia w życie ustawy decyzyjnego trybu ich załatwiania.

Brak jednoznacznej wypowiedzi ustawodawcy w kwestii intertemporalnej każe poszukiwać jej rozstrzygnięcia drogą wykładni i kierowania się ogólnie przyjętymi zasadami prawa międzyczasowego. Przyjęcie jednego z możliwych rozwiązań (dalsze stosowanie przepisów dotychczasowych lub oparcie się na zasadzie bezpośredniego działania przepisów nowych), nie może następować w sposób automatyczny, lecz musi każdorazowo wynikać z konkretnej sprawy i charakteru przepisów podlegających zmianie, przy czym jednocześnie należy brać pod uwagę skutki, jakie może wywołać przyjęcie jednej lub drugiej zasady (por. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 1/06, ONSAiWSA 2006/3/71). W tym zakresie należy się kierować poszanowaniem wynikającej z art. 2 Konstytucji RP podstawowej zasady prawa międzyczasowego, to jest niedziałania prawa wstecz, sprowadzającej się w istocie do zakazu stosowania nowo ustanowionych uregulowań do zdarzeń, które miały miejsce przed wejściem w życie tych norm, z którymi to zdarzeniami prawo nie wiązało dotąd skutków prawnych przewidzianych nowymi unormowaniami. Gdyby do zwrotu należności pobranej pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów z zakresu prawa administracyjnego, które nie przewidywały przedawnienia roszczeń w tym zakresie, stosować wprost przepisy nowej ustawy o finansach publicznych, wówczas postępowanie zostałoby poddane reżimowi określonemu w art. 61 i nast. ustawy o finansach publicznych, przewidującemu tryb rozstrzygania spraw w drodze decyzji administracyjnej. Oznaczałoby to również, że z mocy art. 67 tej ustawy, odpowiednie zastosowanie miałyby przepisy Działu III Ordynacji podatkowej i – co istotne – powodowałoby to konieczność zastosowania terminów przedawnienia wynikających z tej ustawy. Byłoby to sprzeczne z treścią przepisów obowiązujących w dacie pobrania opłaty, które nie obwarowywały czynności zwrotu opłaty jakimkolwiek terminem przedawnienia. Taka wykładnia jaką przyjął organ prowadziłaby w konsekwencji do pogorszenia sytuacji prawnej skarżącego.

Należało zatem przyjąć, że przepisy ustawy o finansach publicznych nie mogą mieć zastosowania do czynności związanych ze zwrotem opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu, jeśli czynność pobrania tej opłaty miała miejsce przed wejściem w życie wskazanej ustawy. Takie stanowisko prezentowane jest w licznych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki: z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2105/12; z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2091/12; z dnia 12 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 818/12 i z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1282/12).

Skoro więc w sprawie tej opłata za wydanie karty pojazdu pobrana została w 2006 r., to w konsekwencji przedstawionego stanowiska skutkuje to zastosowaniem dotychczasowego trybu rozstrzygania przez organ w przedmiocie zwrotu nadpłaty za kartę pojazdu w formie aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, a nie w drodze decyzji administracyjnej opartej o przepis art. 61 ustawy o finansach publicznych.

Kolejną konsekwencją prezentowanego stanowiska jest to, że w sprawach o zwrot części opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej przed dniem 1 stycznia 2010 r. – nie stosuje się instytucji przedawnienia, w tym również na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. Upływ czasu mógłby być brany pod uwagę przez sąd administracyjny, a wcześniej przez organ administracji publicznej, ale tylko w przypadku istnienia administracyjnoprawnych regulacji wprowadzających materialne terminy realizacji roszczeń (terminy przedawnienia), jak np. w przypadku zwrotu nadpłaty podatku. W przypadku spornego roszczenia o zwrot nadpłaconej części opłaty za wydanie karty pojazdu takich regulacji jednak brak, a stosowanie zasad prawa podatkowego jest tu niemożliwe, skoro z przedstawionych na wstępie przyczyn przepisy Ordynacji podatkowej mogą znaleźć zastosowanie tylko do opłat pobranych od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

W ramach merytorycznej oceny zasadności żądania skarżącego w przedmiocie zwrotu nadpłaconej części opłaty za wydanie karty pojazdu wskazać należy, że materialnoprawną podstawę pobrania opłaty za wydanie karty pojazdu stanowił przepis art. 77 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Natomiast wysokość opłaty w dacie jej pobrania określał § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137, poz. 1310), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 77 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do powołanego przepisu rozporządzenia, za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący pobierał opłatę w wysokości 500 zł.

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 r., w sprawie sygn. akt U 6/04, orzekł o niezgodności § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji. Równocześnie Trybunał Konstytucyjny odroczył termin utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu do dnia 1 maja 2006 r.

Niezgodność § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r. z ustawą i Konstytucją wynikała z faktu, że zawyżenie (o wartość ponad kwotę 75 zł) wysokości opłaty za kartę pojazdu wykraczało poza zakres delegacji ustawowej zawartej w art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Według tych przepisów, minister właściwy do spraw transportu został upoważniony do określenia w drodze rozporządzenia wysokości opłat za kartę pojazdu (art. 77 ust. 4 pkt 2 ustawy), z uwzględnieniem znaczenia tych dokumentów dla rejestracji pojazdów oraz wysokości kosztów związanych z drukiem i dystrybucją kart pojazdów (art. 77 ust. 5 ustawy). Wbrew intencjom ustawodawcy, Minister Infrastruktury ustalił opłatę uwzględniając dodatkowo koszty innych zadań administracji publicznej, których ustawodawca nie przewidział. Tym samym – w ocenie Trybunału – należało uznać kwestionowany przepis rozporządzenia za niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, który nakazuje wydawanie rozporządzeń w celu wykonania ustaw i wyklucza przejmowanie przez organ wydający akt wykonawczy uprawnień ustawodawcy.

Trybunał Konstytucyjny stwierdził również niezgodność spornej regulacji z art. 217 Konstytucji, ponieważ ustanowiona w niej opłata stanowi – ze względu na niewspółmierność do rzeczywistych kosztów świadczonej usługi – daninę publiczną o charakterze podatkowym, a ta materia zastrzeżona jest do regulacji ustawowej. Wysokość opłaty nie odzwierciedla faktycznych kosztów "usługi publicznej" w postaci wydania karty pojazdu, stanowi więc w istocie formę daniny publicznej, wykraczającej poza zakres upoważniania ustawowego i niezgodnej z zasadą ustawowej formy nakładania podatków i danin publicznych (art. 217 Konstytucji).

Potwierdza to treść aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 marca 2016 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu oraz jej wtórnik (Dz.U. z 2016 r. poz. 457), w którym opłatę w obu wypadkach ustalono na kwotę 75 zł, jak również § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r., w którym opłatę w takiej samej wysokości (w kwocie 75 zł) przewidziano za wydanie wtórnika karty pojazdu.

Jednocześnie trzeba wskazać, że pomimo, iż utrata mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r. została odroczona do dnia 1 maja 2006 r., był on niekonstytucyjny i sprzeczny z ustawą od początku jego obowiązywania. Wymaga zaś podkreślenia, że analiza przepisu art. 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prowadzi do wniosku, że sędziowie zachowują uprawnienia do samodzielnej oceny i ustalenia zgodności podustawowych aktów normatywnych z ustawami przy rozpoznawaniu spraw, a w razie stwierdzenia ich niezgodności z ustawami konsekwencją jest odmowa ich zastosowania w konkretnej sprawie. Odmowa zastosowania niezgodnego z ustawą podustawowego przepisu normatywnego wynika z nałożonego na sędziego obowiązku stosowania wyłącznie ustaw. Przytoczone stanowisko jest już wyraźnie ugruntowane w judykaturze sądów (por. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 maja 2000 r., sygn. akt OPS 3/00, ONSA 2000/4/136 i z dnia 15 grudnia 2000 r., sygn. akt OPK 20/00, ONSA 2001/3/104 oraz wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt III KK 475/07, LEX nr 388535 i z dnia 26 września 2007 r., sygn. akt III KK 206/07, LEX nr 307755, a także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 30 czerwca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 256/06, LEX nr 256457 oraz z dnia 29 grudnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 3017/05, LEX nr 188452).

Trzeba zarazem zauważyć, że przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu został uznany za niezgodny również z prawem unijnym. Zgodność krajowych regulacji prawnych odnoszących się do opłat za wydanie karty pojazdu z przepisami unijnymi stała się przedmiotem wydanego w trybie prejudycjalnym postanowienia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 grudnia 2007 r., w sprawie C-134/07, w którym stwierdzono, że art. 90 akapit 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską sprzeciwia się opłacie takiej, jaką ustalono w § 1 powyższego rozporządzenia, a która to opłata w praktyce jest nakładana w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego, lecz nie jest nakładana w związku z nabyciem w Polsce używanego pojazdu samochodowego, jeżeli jest on tam zarejestrowany.

W relacji prawa unijnego i prawa krajowego obowiązuje zasada nadrzędności (pierwszeństwa) prawa unijnego nad prawem krajowym. Oznacza to, że sąd krajowy ma kompetencję niestosowania sprzecznych z prawem unijnym przepisów prawa krajowego, niezależnie przy tym od wyroku krajowego sądu konstytucyjnego, który odracza utratę mocy obowiązującej tych przepisów uznanych za niekonstytucyjne (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2010 r., sygn. akt III CZP 37/10, LEX nr 578583).

Z przytoczonych wyżej względów w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się obecnie, że czynność organu administracji polegająca na odmowie zwrotu zawyżonej części opłaty za wydanie karty pojazdu narusza prawo, jako wydana bez podstawy prawnej (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 52/07, LEX nr 516648; z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 842/09, LEX nr 591320; z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 590/09, LEX nr 591293 oraz z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 591/09, LEX nr 591294).

Mając powyższe rozważania na względzie stwierdzić należało, że naruszenie prawa przez organ administracji publicznej polegało w niniejszej sprawie na odmowie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu, pobranej w oparciu o przepis rozporządzenia, który był niezgodny z przepisami art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji oraz z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym, a także z przepisami unijnymi. Stwierdzenie zaś naruszenia prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy skutkuje tym, że skargę należało uwzględnić i uchylić zaskarżony akt organu – na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.

Natomiast zgodnie z art. 146 § 2 p.p.s.a., w sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa. Jak wywiedziono wyżej, sprawa odmowy zwrotu części opłaty, jako dotycząca obowiązku publicznoprawnego ma swoje źródło w przepisach regulujących obowiązek uiszczenia opłaty za kartę pojazdu, to jest w art. 77 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia z 28 lipca 2003 r. Skoro zatem żądanie zwrotu opłaty dotyczy obowiązku wynikającego z przepisów prawa, to podmiot którego obowiązku dotyczy akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jest uprawniony do żądania, aby sąd orzekł o jego istnieniu lub nieistnieniu (art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie uznając obowiązek organu do zwrotu na rzecz skarżącego części opłaty za wydanie karty pojazdu i ustalając wysokość części podlegającej zwrotowi w kwocie 425 zł, Sąd kierował się treścią wyroku Trybunał Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. Uiszczona przez skarżącego kwota 500 zł za wydanie karty pojazdu była zawyżona, gdyż opłata winna uwzględniać wysokość kosztów związanych z jej drukiem i dystrybucją, o których mowa w art. 77 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Uzasadnia to obowiązek organu, który pobrał opłatę, do zwrotu na rzecz skarżącego różnicy pomiędzy opłatą pobraną a opłatą należną, z uwzględnieniem wytycznych zawartych w powołanym przepisie. Jak już wyżej wyjaśniono, pomocnym w zakresie ustalenia wysokości kwoty podlegającej zwrotowi jest przepis § 1 ust. 1 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 marca 2016 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu oraz jej wtórnik (Dz.U. z 2016 r. poz. 457), zgodnie z którym opłata za kartę pojazdu wynosi 75 zł. Tym samym różnica pomiędzy kwotą 500 zł (opłatą uiszczoną przez skarżącego za wydanie karty pojazdu) a kwotą 75 zł (opłatą pobieraną obecnie, a także wcześniej – od dnia 15 kwietnia 2006 r.), wynosi 425 zł. Dodatkowym argumentem przemawiającym za taką interpretacją jest określenie w przepisie § 1 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r., wysokości opłaty przewidzianej za wydanie wtórnika karty pojazdu, także na kwotę 75 zł (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt l OSK 773/09 oraz z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt l OSK 842/09). W opisanych zaś okolicznościach faktycznych żądanie skarżącego było uzasadnione.

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. – orzekł jak w pkt I i II sentencji wyroku, uchylając zaskarżony akt Starosty i uznając obowiązek organu do dokonania na rzecz skarżącego zwrotu części opłaty uiszczonej za wydanie karty pojazdu.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadniają natomiast przepisy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800, z późn. zm.), o czym Sąd orzekł w pkt III sentencji wyroku.