Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1077/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 111 pkt 10
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Janusz Walawski, Protokolant spec. Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy rozkaz personalny Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w sprawie zwolnienia [...] R. B. z dniem [...] lutego 2016 r. z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje:

Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej zawiadomił - pozostającego w rezerwie kadrowej - [...] R. B. o wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej.

Rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Dyrektor Departamentu Kadr MON, działając na podstawie art. 111 pkt 10, art. 115 ust. 1 i 4 oraz art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.), dalej również jako: "ustawa pragmatyczna", § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. poz. 670), zwolnił [...] R. B. z dniem [...] lutego 2016 r. z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej.

W odwołaniu od ww. rozkazu personalnego R. B. zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 10 oraz art. 130 k.p.a. W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwzględnieniem wnoszonych w sprawie wniosków o przedłużenie rezerwy kadrowej zawartych w piśmie z dnia [...] października 2015 r. oraz w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r.

W motywach odwołania oficer wskazał, iż organ wadliwie określił datę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, tj. bez uwzględnienia czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania licząc od dnia wydania wymienionego rozkazu, co skutkowało naruszeniem art. 130 k.p.a. poprzez wykonanie decyzji nieostatecznej, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności.

Ponadto oficer przedstawił zastrzeżenia co do sposobu doręczenia decyzji. Wskazał również, że nie otrzymał odpowiedzi na wniosek z dnia [...] października 2015r., ponowiony pismem z dnia [...] lutego 2016 r., o przedłużenie okresu pozostawania w rezerwie kadrowej w związku z możliwością wyznaczenia na stanowisko służbowe w Rejonowym Zarządzie Infrastruktury w [...]. Podniósł nadto, że w okresie przebywania w rezerwie kadrowej nie przedstawiono mu żadnej propozycji wyznaczenia na stanowisko służbowe. Wskazał, że z uwagi na posiadane przez niego kwalifikacje i doświadczenie zawodowe, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej jest nieracjonalne i sprzeczne z potrzebami Sił Zbrojnych.

Zdaniem oficera, powyższe okoliczności świadczą o naruszeniu przez organ ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.), zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywatela (art. 7 k.p.a.).

Minister Obrony Narodowej nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów i wniosków odwołania.

Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r. organ odwoławczy wskazał, iż podstawę prawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej.

Zaznaczył, iż powyższy przepis stanowi samodzielną podstawę do zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej. Konieczną i wystarczającą przesłanką do jego zastosowania jest niewyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej, przy czym - inaczej jak w przypadku wypowiedzenia żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego przez organ wojskowy - powołany przepis nie zawiera warunku uzależniającego jego zastosowanie od uprzedniego wykazania przez organ wojskowy działań zmierzających do wyznaczenia na inne stanowisko służbowe. Wystarczająca jest w tym zakresie analiza możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe.

Analizę tę należy rozumieć jako wewnętrzne działanie organu, prowadzone na podstawie art. 35 ust. 1 ww. ustawy stanowiącego, że podjęcie decyzji w sprawie wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe, należy do uprawnionego organu wojskowego, któremu w ramach przyznanych kompetencji przysługuje wyłączne prawo do kształtowania polityki kadrowej, zgodnie z potrzebami Sił Zbrojnych. Organ wojskowy nie ma obowiązku szczegółowo wyjaśniać motywów - podjętych w tym zakresie - decyzji kadrowych.

Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wskazał, iż w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego rozkazu personalnego prowadzono analizę możliwości wyznaczenia oficera na inne stanowisko służbowe. Zwrócono się bowiem w tej sprawie do Szefa Rejonowego Zarządu Infrastruktury w [...] (pismo nr wych. [...] z dnia [...] grudnia 2015 r.), do Szefa Zarządu Zasobów Osobowych [...] Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych (pismo nr wych. [...] z dnia [...] grudnia 2015 r.), do Szefa Zarządu Zasobów Osobowych [...] Dowództwa Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych (pismo nr wych. [...] z dnia [...] grudnia 2015 r.), oraz do Szefa Zarządu Organizacji i Uzupełnień [...] Sztabu Generalnego WP (pismo nr wych. [...] z dnia [...] grudnia 2015 r.). Wymienione organy wojskowe stwierdziły brak możliwości wyznaczenia [...] R. B. na stanowisko służbowe w podległych jednostkach wojskowych. W piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. (nr wych. [...]) Szef Rejonowego Zarządu Infrastruktury w [...] wskazał, iż z uwagi na brak wymaganego wykształcenia zawodowego, niezbędnego doświadczenia oraz poświadczenia bezpieczeństwa w zakresie dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą "ściśle tajne", oficer nie spełnia wymagań do wyznaczenia go na zwalniane przez innego oficera stanowisko służbowe Szefa Wydziału Budownictwa Obronnego.

Wobec powyższego, organ I instancji zasadnie przyjął, iż w sytuacji, gdy oficer nie został wyznaczony na stanowisko służbowe w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej, zaistniała określona w art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przesłanka do obligatoryjnego zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej.

Organ odwoławczy stwierdził również, że w sprawie nie doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a. Organ I instancji zbadał bowiem wskazywaną we wniosku z dnia [...] października 2015 r. możliwość wyznaczenia oficera na stanowisko służbowe w Rejonowym Zarządzie Infrastruktury w [...], uwzględniając przy tym zarówno potrzeby Sił Zbrojnych, jak i słuszny interes strony. Natomiast doręczenie zaskarżonego rozkazu personalnego odbyło się podczas rozmowy służbowej, co nie odbiega od normalnej procedury stosowanej w tym zakresie w wojsku.

Odnosząc się do kwestii ustalenia daty zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej organ odwoławczy wskazał, że w myśl przepisu § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej, w przypadku przebywania żołnierza w rezerwie kadrowej i niewyznaczenia go do końca okresu pozostawania w rezerwie kadrowej na stanowisko służbowe, właściwy organ wojskowy występuje do organu zwalniającego, jeżeli sam nie jest tym organem, z wnioskiem o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Zgodnie z § 10 ust. 2 ww. rozporządzenia w przypadku, o którym mowa w ust. 1, organ zwalniający, ustalając w decyzji datę zwolnienia, określa ją na pierwszy dzień po upływie okresu pozostawania w rezerwie kadrowej. Zwolnienie żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej następuje w terminie prawa materialnego, zatem wniesienie przez stronę środka odwoławczego od decyzji zwalniającej nie wstrzymuje jej wykonania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2016 r. R. B. zarzucił naruszenie:

1) art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w ustalonym przez organ I instancji stanie faktycznym,

2) art. 7, art. 8 i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający podstawowe zasady postępowania administracyjnego, co w konsekwencji uniemożliwiło obronę praw skarżącego,

3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w zaskarżonej decyzji oraz w rozkazie personalnym z dnia [...] lutego 2016 r. - dostatecznego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Dyrektora Departamentu Kadr MON z dnia [...] lutego 2016 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi skarżący wskazał, iż stosownie do art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wydanie decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej uzależnione jest od spełnienia dwóch przesłanek: (1) upływu okresu przeniesienia żołnierza do rezerwy kadrowej oraz (2) niewyznaczenia go w tym czasie na inne stanowisko służbowe.

W niniejszej sprawie rozkaz personalny w sprawie zwolnienia ze służby został wydany w dniu [...] lutego 2016 r., natomiast okres pozostawania skarżącego w rezerwie kadrowej upływał w dniu [...] lutego 2016 r. Organ wydając ww. rozkaz personalny powinien uwzględnić stan faktyczny z dnia jego wydania, tj. z dnia [...] lutego 2016 r. W powyższej dacie jedna z przesłanek wydania decyzji, o której mowa w art. 110 pkt 10 ustawy pragmatycznej, tj. upływ okresu przeniesienia żołnierza do rezerwy kadrowej, nie została spełniona. Organ nie miał zatem podstaw prawnych do wydania decyzji o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej.

Zdaniem skarżącego, za nieprawidłowe należy uznać "przesunięcie" skuteczności zwolnienia na dzień następny po dniu upływu okresu pozostawania w rezerwie kadrowej, tj. na [...] lutego 2016 r. Organ nie może bowiem antycypować zajścia jednej z przesłanek wydania decyzji i w oparciu o takie założenie wydać decyzji z odroczonym skutkiem.

Powyższe działanie organu pozbawiło skarżącego możliwości podejmowania działań mających na celu przedłużenie okresu pozostawania w rezerwie kadrowej (skarżący pozostawał w rezerwie kadrowej siedem miesięcy, podczas gdy maksymalny okres wynosi dwa lata), a także możliwości poszukiwania wolnych stanowisk i wskazywania ich odpowiedniemu organowi.

Skarżący podniósł również, że organ nie udzielił odpowiedzi na składane wnioski o przedłużenie okresu pozostawania z rezerwie kadrowej naruszając tym samym zasadę wyrażoną w art. 10 § 1 oraz art. 8 k.p.a. Organ nie wykorzystał również czasu pozostawania skarżącego w rezerwie kadrowej do poszukiwania stanowiska, które mógłby on objąć. Działania podejmowane przez organ ograniczały się jedynie do stanowisk znajdujących się w [...], co de facto wykluczyło możliwość powołania skarżącego na stanowiska znajdujące się winnych częściach kraju. Skutkowało to naruszeniem przez organ art. 7 k.p.a.

Skarżący wskazał również, że uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., bowiem nie zawierają należytego wyjaśnienia przesłanek podjętego rozstrzygnięcia.

Skarżący zaznaczył również, że posiada wieloletnie doświadczenie i wiedzę z zakresu logistyki i zarządzania, co zostało udokumentowane stanowiskami, które pełnił do tej pory: (1) Ośrodek Szkolenia Kierowców z [...], stanowisko szefa sekcji materiałowej; (2) Rejonowa Baza Materiałowa w [...], stanowisko szefa zaopatrzenia - logistyka; (3) Wojskowy Oddział Gospodarczy [...], stanowisko szefa wydziału zabezpieczenia logistycznego; (4) Wojskowy Szpital z Polikliniką SPZOZ w [...], stanowisko członka zarządu - szefa logistyki szpitala klinicznego. Wskazał, iż za swoją działalność był wielokrotnie wyróżniany, zaś jego praca była oceniana jako bardzo dobra. Tym bardziej niezrozumiałe pozostaje dla niego niewyznaczenie na kolejne stanowisko służbowe.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Za pismem procesowym z dnia [...] lipca 2016 r. skarżący nadesłał do akt sądowych kopię rozkazu personalnego Dyrektora Departamentu Kadr MON z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w sprawie przedłużenia okresu pozostawania w rezerwie kadrowej do dnia [...] lutego 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Dokonując oceny przedmiotowej sprawy w świetle powyższych kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga na nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do eliminacji z obrotu prawnego.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 111 pkt 10 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.), zgodnie z którym żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej.

Stosownie natomiast do § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r., w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. poz. 670), w przypadku przebywania żołnierza w rezerwie kadrowej i niewyznaczenia go do końca okresu pozostawania w rezerwie kadrowej na stanowisko służbowe, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje w pierwszym dniu po upływie okresu pozostawania w rezerwie kadrowej.

Wskazać również należy, że zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy pragmatycznej żołnierz zawodowy zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego może być przeniesiony do rezerwy kadrowej Ministra Obrony Narodowej lub dyrektora departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr, jeżeli przewiduje się wyznaczenie go na inne stanowisko służbowe. Stosownie zaś do treści art. 45 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, żołnierza zawodowego można zwolnić z zajmowanego stanowiska służbowego w przypadku zaistnienia potrzeb Sił Zbrojnych. Z kolei z treści art. 45 ust. 2a ww. ustawy wynika, że żołnierza zawodowego zwolnionego z zajmowanego stanowiska służbowego w przypadku zaistnienia potrzeb Sił Zbrojnych wyznacza się na równorzędne lub wyższe stanowisko służbowe albo przenosi się do rezerwy kadrowej na okres nie krótszy niż 6 miesięcy.

Jak wynika z art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy pragmatycznej pozostawanie żołnierza zawodowego w rezerwie kadrowej jest jedną z form pełnienia zawodowej służby wojskowej. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 1 ww. ustawy, żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe, w drodze decyzji, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, w zależności od wymaganych kwalifikacji zawodowych, posiadanej oceny w opinii służbowej oraz modelu przebiegu służby w poszczególnych korpusach osobowych (grupach osobowych).

Podkreślić w tym miejscu należy, że przeniesienie żołnierza zawodowego do rezerwy kadrowej nie stanowi gwarancji wyznaczenia tego żołnierza na stanowisko służbowe. Trzeba bowiem mieć na względzie, że ustawodawca - wprowadzając do wojskowej ustawy pragmatycznej przepis art. 111 pkt 10 - dopuścił możliwość, że w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej żołnierz zawodowy nie zostanie wyznaczony na stanowisko służbowe. Zwrócić należy także uwagę, że celem instytucji rezerwy kadrowej jest usytuowanie żołnierza zawodowego - który z różnych powodów został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego - w dalszej służbie, przy uwzględnieniu jednakże potrzeb Sił Zbrojnych, co wynika z art. 20 ust. 1 w związku z art. 35 ust. 1 ww. ustawy.

Zaznaczenia przy tym wymaga, że podjęcie decyzji w sprawie przeniesienia żołnierza zawodowego, zwolnionego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego, do rezerwy kadrowej, jeżeli przewiduje się wyznaczenie go na inne stanowisko służbowe, leży w gestii właściwego organu wojskowego, który w ramach przyznanych mu kompetencji posiada wyłączne prawo do kształtowania polityki kadrowej, zgodnie z potrzebami Sił Zbrojnych. Pełnienie służby na określonym stanowisku nie jest bowiem uzależnione od istnienia wolnego (dowolnego) stanowiska, lecz od potrzeb Sił Zbrojnych. O tym natomiast, czy istnieje potrzeba wyznaczenia określonej osoby na stanowisko służbowe decyduje nie żołnierz, lecz samodzielnie właściwe organy wojskowe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 487/08; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 2161/06; publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący – R. B. został przeniesiony do rezerwy kadrowej z dniem [...] lipca 2015r. do dnia [...] stycznia 2016 r. - na podstawie rozkazu personalnego Dyrektora Departamentu Kadr MON z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] utrzymanego w mocy decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...]. Następnie, rozkazem personalnym Dyrektora Departamentu Kadr MON z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] skarżącemu przedłużono okres pozostawania w rezerwie kadrowej do dnia [...] lutego 2016 r. We wskazanym okresie pozostawania w rezerwie kadrowej skarżący nie został wyznaczony na stanowisko służbowe. Powyższe skutkowało wydaniem rozkazu personalnego Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2016 r., utrzymanego następnie w mocy decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2016 r., orzekającego o zwolnieniu skarżącego z dniem [...] lutego 2016 r. z zawodowej służby wojskowej w trybie art. 111 pkt 10 ustawy pragmatycznej.

Podkreślić należy, że ww. przepis stanowi samodzielną i obligatoryjną podstawę do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej żołnierza zawodowego przeniesionego do rezerwy kadrowej, który nie został wyznaczony na stanowisko służbowe z tego mianowicie powodu, że właściwy organ stwierdził brak możliwości zaproponowania żołnierzowi innego stanowiska. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie.

Zaznaczenia również wymaga, że art. 111 pkt 10 ww. ustawy nie zawiera warunku uzależniającego jego zastosowanie od uprzedniego wykazania przez organ wojskowy działań zmierzających do wyznaczenia na inne stanowisko służbowe. Wystarczająca jest w tym zakresie analiza możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1856/10; z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 937/08, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2147/11; publ. j.w.). Analizę tę należy rozumieć jako wewnętrzne działanie organu, prowadzone na podstawie art. 35 ust. 1 ww. ustawy, który stanowi, iż podjęcie decyzji w sprawie wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe należy do uprawnionego organu wojskowego, któremu w ramach przyznanych kompetencji przysługuje wyłączne prawo do kształtowania polityki kadrowej zgodnie z potrzebami Sił Zbrojnych. Organ wojskowy nie ma obowiązku szczegółowo wyjaśniać motywów podjętych w tym zakresie decyzji kadrowych.

Niezależnie jednak od powyższego organ wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2016 r., prowadzono analizę możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe w strukturach Sił Zbrojnych. Na potwierdzenie powyższego powołał: pismo nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. skierowane do Szefa Rejonowego Zarządu Infrastruktury w [...], pismo nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. skierowane do Szefa Zarządu Zasobów Osobowych [...] Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, pismo nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. do Szefa Zarządu Zasobów Osobowych [...] Dowództwa Operacyjnego RSZ, pismo nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. do Szefa Zarządu Organizacji i Uzupełnień [...] Sztabu Generalnego WP. Organy te nie wyłoniły stanowiska służbowego w podległych jednostkach wojskowych, na które mógłby być wyznaczony skarżący.

Podkreślić jednak należy, że z przepisów prawa nie wynika, aby - w przypadku zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej - po stronie organu wojskowego istniał obowiązek wykazania braku możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe, jak to jest wymagane w przypadku wypowiedzenia żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego przez organ wojskowy. Brak jest też obowiązku w zakresie badania przyczyn niewyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej, a tym bardziej przyczyn braku możliwości pozytywnego załatwienia wniosku żołnierza o przedłużenie rezerwy kadrowej w celu poszukiwania adekwatnego stanowiska służbowego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 lipca 2016 r. (sygn. akt I OSK 165/15; publ. j.w.), w sprawach wyznaczenia na stanowisko służbowe skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona. Jeżeli sprawy te są wyłączone z kognicji sądów administracyjnych, to podejmowane w nich działania organów wojskowych nie mogą być także przez sądy oceniane pośrednio. Brak jest zatem podstaw, aby przy analizie legalności decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby, kontroli podlegały sprawy nieobjęte właściwością sądów administracyjnych. Poddanie takich decyzji kontroli sądowoadministracyjnej stanowiłoby obejście zakazu przewidzianego w art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Z tych względów nie są trafne zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ stosownych działań w celu poszukiwania stanowiska, które mógłby objąć skarżący. Warunkiem skorzystania przez organ z omawianego trybu zwolnieniowego jest jedynie niewyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej. Ustawodawca nie uzależnił dopuszczalności zastosowania instytucji przewidzianej w art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych od wykazania dlaczego żołnierz w określonym czasie nie został wyznaczony na inne stanowisko służbowe. Zatem przyczyny takiego stanu rzeczy są w istocie prawnie obojętne.

Nieuzasadniony jest również zarzut skargi dotyczący wydania rozkazu personalnego Dyrektora Departamentu Kadr MON z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu pozostawania skarżącego w rezerwie kadrowej. Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej następuje bowiem w terminie prawa materialnego, określonym w powołanym wyżej § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej. W ww. rozkazie personalnym wskazany został ten waśnie termin, przy czym brak jest podstaw do uznania, że wniesienie środka odwoławczego obliguje organ odwoławczy do zmiany daty zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Bez znaczenia jest również to, że ww. rozkaz wydany został w dniu [...] lutego 2016 r., a więc przed końcem okresu pozostawania oficera w rezerwie kadrowej, który upływał w dniu [...] lutego 2016 r. Samo wydanie tego rozkazu nie przesądzało bowiem jeszcze o nieuchronności zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Jak zasadnie wskazał Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę, gdyby w okresie pomiędzy wydaniem decyzji o zwolnieniu ze służby, a końcem okresu pozostawania skarżącego w rezerwie kadrowej pojawiła się możliwość wyznaczenia go na stanowisko służbowe, rozkaz personalny Dyrektora Departamentu Kadr z dnia [...] lutego 2016 r. zostałaby wyeliminowany z obrotu prawnego.

Zauważyć również należy, że warunki zastosowania art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych należy odnosić do daty zwolnienia żołnierza ze służby. Istotny jest więc termin rozwiązania stosunku służbowego a nie data wydania decyzji o zwolnieniu. Za takim stanowiskiem przemawia wykładnia przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz ww. rozporządzenia. Z przepisów tych wynika, że zasadą jest, iż rozwiązanie stosunku służbowego następuje z dniem wskazanym w rozkazie, stąd decyzja zwolnieniowa winna precyzować datę rozwiązania stosunku służbowego. W razie zwolnienia żołnierza na podstawie art. 111 pkt 10 ww. ustawy, organ ustalając datę zwolnienia, określa ją na pierwszy dzień po upływie okresu pozostawania w rezerwie kadrowej, o czym stanowi § 10 ust. 2 ww. rozporządzenia (por. powołany już wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 165/15).

Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia przez organ art. 10 § 1 k.p.a. Zaznaczyć bowiem należy, że skarżący pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. został zawiadomiony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej, a także pouczony o prawie do czynnego udziału w toku postępowania oraz wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt sprawy nie wynika, aby działanie organu "uniemożliwiło obronę praw skarżącego".

Zaznaczyć przy tym należy, że zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego może skutkować uchyleniem zaskarżonego aktu tylko w sytuacji, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W ocenie Sądu, taka sytuacja nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie.

Konkludując stwierdzić należy, że w sprawie bezsporne jest, iż R. B. został zwolniony ze służby wojskowej z dniem [...] lutego 2016 r. Okres jego pozostawania w rezerwie kadrowej został przedłużony do dnia [...] lutego 2016 r. W czasie pozostawania w rezerwie kadrowej skarżący nie został wyznaczony na stanowisko służbowe. W tej sytuacji zachodziły podstawy do obligatoryjnego zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 10 ustawy pragmatycznej. Oznacza to, że zarzut naruszenia ww. przepisu prawa materialnego nie jest trafny. Nieuzasadnione są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Organ rozpatrzył wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, które znajdują odzwierciedlenie w materiale aktowym. Swe stanowisko należycie uzasadnił - stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.