Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1210/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 3 pkt 6, pkt7, pkt 7a
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2013 r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] r. R. Z. wystąpił do Starosty Powiatowego w B. o udzielnie pozwolenia na budowę magazynu wyrobów gotowych na terenie istniejącego zakładu wytwarzania elementów betonowych oraz dostosowanie istniejącego zakładu do aktualnych przepisów. Jako teren inwestycji wskazano działkę nr 1 przy ul. [...] w K.. Do wniosku dołączono w szczególności projekt budowlany. Teren działki objęty jest planem miejscowym zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy K. z [...] r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]). Zgodnie z wyrysem i wpisem z planu, działka aktualnie oznaczona nr 1 znajduje się w jednostkach o symbolach MNr,KD, MNp i KL 1/2. Część działki przeznaczona pod projektowaną budowę położona jest w jednostce MNp. W planie tereny MNp przeznaczone są pod mieszkalnictwo jednorodzinne o podwyższonym standardzie powierzchniowym działek. Ustala się minimalną powierzchnię działki dla projektowanej zabudowy mieszkaniowej na 1000 m2, minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej w zagospodarowaniu działki na 50%, wysokość do dwóch kondygnacji nadziemnych, nie więcej niż 9 m od poziomu terenu, formę zabudowy wolnostojąca lub bliźniaczą. W pozostałym zakresie obowiązują ustalenia dla strefy MN. Tereny oznaczone MN przeznaczone są pod budownictwo mieszkaniowe o niskiej intensywności zabudowy. Ustala się zachowanie istniejących obiektów z możliwością ich modernizacji (w tym przebudowy, rozbudowy itp.) oraz wymianę kubatury w złym stanie technicznym. Przewiduje się możliwość realizacji usług podstawowych, nie należących do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, których uciążliwość zawiera się w granicach działki, jako uzupełnienie funkcji wiodącej. Nadto przez działkę przebiega wodociąg magistralny wraz ze strefą ochronną, dla której obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów budowlanych, wskazane zagospodarowanie zielenią niską.

Złożony projekt budowlany potwierdza, że na działce inwestora znajduje się budynek o przeznaczeniu socjalno-biurowym, związany z działającym zakładem produkcji wyrobów betonowych. Planowana budowa obejmuje wykonanie przewiązki między istniejącym budynkiem oraz budowę hali oznaczonej we wniosku i na projekcie zagospodarowania działki jako magazyn wyrobów gotowych (w części materiałów zawartych w projekcie budynek ten jest określany jako hala produkcyjna, co prawdopodobnie jest konsekwencją posłużenia się materiałami przygotowanymi na potrzeby innego, wcześniejszego projektu). Projekt zagospodarowania terenu obejmuje nadto takie naniesione na nim formy zagospodarowania jak: istniejący parking samochodów osobowych oraz zadaszony śmietnik, składowisko kruszywa do produkcji betonu, składowisko wyrobów gotowych (rury, kręgi itp.), miejsce produkcji elementów betonowych i zieleń (bez określenia, czy są to elementy istniejące, czy projektowane). Część opisowa projektu budowlanego podaje, że przedmiotem opracowania jest budowa magazynu i dostosowanie istniejącej części do aktualnych przepisów (bez ich wskazania). Działki sąsiednie i po drugiej stronie ulicy zabudowane są budynkami mieszkalnymi. Zakład wyrobów betonowych powstał w latach 90-tych XX wieku w zabudowaniach po byłej owczarni. Na działce znajduje się utwardzony plac, na którym odbywa się produkcja elementów betonowych z betonu wytwarzanego na miejscu. Istniejący budynek ma funkcję socjalno-magazynową z poddaszem przeznaczonym częściowo na mieszkanie. W istniejącym budynku planuje się przebudowę części socjalnej załogi, z dostosowaniem jej do aktualnych przepisów. W tym celu należy odgrodzić szatnie, przebudować węzeł sanitarny, dobudować kominy wentylacyjne. Do mieszkania na piętrze należy wykonać niezależne drzwi na klatkę schodową poprzez wymianę okna na drzwi i dostosować wymiary klatki schodowej do podanych w projekcie. Planowane roboty budowlane obejmują nadto dobudowę do istniejącego budynku hali magazynowej o konstrukcji stalowej. Hala o rzucie 14x20 m z istniejącym budynkiem połączona będzie przewiązką. Hala ma służyć przechowywaniu wykonanych w zakładzie elementów betonowych. Znajdujący się w aktach projekt nie ma ponumerowanych kart i nie jest oprawiony w sposób uniemożliwiający jego dekompletację.

Postanowieniem z [...]r. Starosta [...] zawiesił postępowanie do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia postępowania dotyczącego uchylenia decyzji ostatecznej Starosty z [...]r. zatwierdzającej zmianę sposobu użytkowania budynku byłej owczarni na zakład wyrobu elementów betonowych. Na wniosek inwestora zostało ono podjęte postanowieniem z [...]r., w którym podano, że ostateczną decyzją z [...]r. Starosta [...] odmówił uchylenia swojej decyzji z [...]r. dotyczącej zmiany sposobu użytkowania budynku owczarni na zakład produkcji wyrobów betonowych.

Decyzją z [...]r. nr [...]Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę magazynu wyrobów gotowych na terenie istniejącego zakładu wyrobu elementów betonowych oraz dostosowanie istniejącego zakładu do aktualnych przepisów. W pkt 7 zawarto zastrzeżenie, że do robót budowlanych związanych ze składowiskiem wyrobów gotowych należy przystąpić zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Wobec treści projektu budowlanego nie jest jasne, o jakie roboty budowlane w stosunku do składowiska wyrobów gotowych miałoby chodzić, projekt nie przewiduje bowiem robót w zakresie pozostałych elementów zagospodarowania terenu, w tym składowiska wyrobów gotowych, oznaczonego na projekcie zagospodarowania terenu nr 9. Uzasadnienie decyzji ogranicza się do opisu toku postępowania, przytoczenia postanowień planu miejscowego dla terenu inwestycji oraz do stwierdzenia, że inwestycja jest zgodna z planem oraz przepisami budowlanymi. Obszar oddziaływania obiektu obejmuje działki sąsiednie: 2, 3, 4, 5, 6, 7 i 8.

Odwołanie od decyzji wniósł M. M., żądając jej uchylenia i zarzucając naruszenie przepisów prawa budowlanego i planu miejscowego. W uzasadnieniu skoncentrował się na kwestionowaniu legalności dokonanej zmiany sposobu użytkowania wskazując, że niezgodnie z ówcześnie obowiązującym planem miejscowym wprowadzono w terenie zabudowy mieszkaniowej zakład produkcyjny. Działalność zakładu nie ma charakteru usługowego. W konsekwencji zmiana sposobu użytkowania nastąpiła nielegalnie i samowolnie. Zwrócił uwagę na uciążliwości związane z funkcjonowaniem zakładu, w tym na potwierdzony przez organ ochrony środowiska fakt przekraczania norm hałasu. Zarzucił, że takie obiekty budowlane jak węzeł betoniarski i silosy na beton powstały nielegalnie.

W piśmie procesowym z [...]r. R. Z. zakwestionował zarzuty odwołania. Podkreślił, że plan miejscowy dopuszcza zachowanie istniejącej zabudowy i jej rozbudowę, oraz realizację usług. W dacie uchwalania planu na działce istniał obiekt, a jego użytkowanie na potrzeby zakładu betoniarskiego jest legalne. Wskazał, że budowa hali spowoduje zmniejszenie uciążliwości dla terenów sąsiednich.

W aktach sprawy znajduje się kopia decyzji Starosty [...] z [...]r. ustalająca dla zakładu ogólnobudowlanego R. Z. dopuszczalne poziomy emitowanego hałasu do środowiska z terenu. Na pytanie Wojewody Starosta [...] nie potwierdził konieczności budowy hali jako wyłącznego sposobu ograniczenia negatywnego wpływu hałasu na środowisko.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę magazynu wyrobów gotowych i przewiązki na działce nr 1 w K. i w tym zakresie orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, zaś w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji (w części dotyczącej zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na dostosowanie istniejącego zakładu do aktualnych przepisów). W podstawie prawnej podano przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu wskazano, że przed udzieleniem pozwolenia na budowę organ bada zgodność projektu z planem miejscowym. Przytoczono brzmienie planu dla jednostki MNp. Stwierdzono, że działka 1 spełnia wymóg minimalnej powierzchni oraz wymóg wielkości powierzchni biologicznie czynnej dla planowanej inwestycji. Projekt zagospodarowania terenu przewiduje też dopuszczalne nasadzenia zieleni izolacyjnej w strefie ochronnej wodociągu magistralnego. Zamierzenie inwestycyjne, zgodnie z projektem obejmuje dwie grupy robót. Jedna z nich dotyczy przebudowy istniejącego budynku socjalno-magazynowego. W tym zakresie oceniono projekt jako zgodny zarówno z planem miejscowym, jak i przepisami budowlanymi, co uzasadniało utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy w tej części, która dotyczyła tego zakresu prac. Zwrócono uwagę, że inwestor dysponuje decyzją udzielającą pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku byłej owczarni na zakład wyrobu drobnych elementów budowlanych i od tego czasu prowadzi w tym zakresie działalność.

Natomiast jako sprzeczną z planem Wojewoda ocenił inwestycję dotyczącą budowy nowego magazynu wyrobów gotowych wraz z przewiązką łączącą go z istniejącym budynkiem. Ten obiekt nie będzie uzupełnieniem funkcji podstawowej, nie stanowi też rozbudowy istniejącego obiektu. Magazyn jest obiektem niezależnym, a budowa obiektów nie związanych z funkcją mieszkaniową jest na tym terenie niedozwolona. Plan dopuszcza jedynie zachowanie istniejących budynków, z możliwością ich modernizacji, w tym przebudowy i rozbudowy, wymianę kubatury. Te postanowienia planu odnoszą się wyłącznie do budynku istniejącego, w którym jest także mieszkanie. Możliwa jest modernizacja tego budynku dla potrzeb zakładu oraz rozbudowa części mieszkalnej. Wyjaśniono, że inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, albowiem nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Budowa hali magazynowej nie jest także warunkiem spełnienia standardów nałożonych decyzją Starosty ustalającą dopuszczalne emisje hałasu.

R. Z. wniósł do sądu administracyjnego skargę na decyzję Wojewody w części orzekającej o uchyleniu decyzji organu I instancji i odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (taki zakres zaskarżenia potwierdził jego pełnomocnik na rozprawie w dniu 21 marca 2013 r.). Zarzucił, że w tym zakresie decyzja bazuje na błędnych ustaleniach faktycznych i wadliwej interpretacji przepisów prawa budowlanego i planu miejscowego. W uzasadnieniu wskazał, że wbrew stanowisku Wojewody, planowana hala magazynowa wraz z przewiązką nie jest odrębnym i samodzielnym obiektem, ale rozbudową obiektu legalnie istniejącego. Nowe zabudowania będą połączone z istniejącymi zarówno pod względem funkcjonalnym (taki sam cel) jak i faktycznym (poprzez wykonanie przejścia). Taką rozbudowę dopuszcza plan miejscowy, stanowiąc o możliwości modernizacji, w tym przebudowy i rozbudowy istniejących obiektów. Możliwość taka nie dotyczy przy tym wyłącznie obiektów mieszkalnych, ale także niemieszkalnych, jeżeli legalnie istnieją. Wrócono uwagę na różnicę między przebudową, która dotyczy substancji istniejącej, oraz rozbudową, która zawsze prowadzi do powstania substancji nowej. Przebudowa skutkuje powiększeniem takich parametrów jak: kubatura, wysokość, długość, szerokość czy granice obiektu. Rozbudowa powoduje powiększenie istniejącego obiektu. Plan miejscowy dopuszcza rozbudowę, zatem zezwala na lokalizację nowych obiektów, o ile będą pozostawały w związku z obiektami istniejącymi. Hala magazynowa w takim związku z istniejącym obiektem, w ramach istniejącego zakładu, pozostaje. Brak podstaw do stawiania tezy, że dopuszczalna jest jedynie rozbudowa części o funkcji mieszkalnej, zaś rozbudowa ma pełnić taka samą funkcję jak budynek rozbudowywany. Planowana inwestycja stanowi rozbudowę już istniejących zabudowań.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje:

Zamierzenie inwestycyjne Skarżącego obejmuje dwie grupy robót, jedną związaną z robotami w istniejącym budynku socjalno-magazynowym i drugą związaną z budową hali magazynowej i przewiązki, która w ocenie Skarżącego stanowi rozbudowę istniejącego obiektu. Okoliczność tę dostrzegł Wojewoda [...] i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na "dostosowanie istniejącego zakładu do aktualnych przepisów". Ewentualne wątpliwość związane z rozumieniem zakresu pozwolenia udzielonego w tej części powinny być rozstrzygane poprzez analizę projektu budowlanego w jego części architektoniczno-budowlanej. Jakkolwiek decyzja posługuje się pojęciem "zakładu", to część opisowa projektu inwentaryzuje istniejący stan zagospodarowania terenu działki i wskazuje, że roboty polegające na dostosowaniu do aktualnych przepisów dotyczą istniejącego budynku i zamierzonych w nim robót. W tej części decyzja organu II instancji nie została zaskarżona. Żądanie uchylenia decyzji może dotyczyć części rozstrzygnięcia, jeśli cechuje się ono względną samodzielnością przedmiotową, a Sąd może uchylić zaskarżoną decyzję w części (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.). Jednocześnie Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a), co pozwala przyjąć, że nawet zaskarżenie decyzji w części nie wiąże Sądu w sposób bezwzględny. Istotnym ograniczeniem swobody Sądu w tym zakresie jest jednak przepis art. 134 § 2 p.p.s.a., który nie zezwala na wydanie decyzji na niekorzyść skarżącego, chyba że zachodzi przesłanka nieważności zaskarżonego aktu. Mając na względzie powołaną regulację Sąd doszedł do przekonania, że ograniczenie przez Skarżącego skargi do części rozstrzygnięcia Wojewody stworzyło stan, w którym decyzja ostateczna o pozwoleniu na przeprowadzenie robót dostosowujących istniejący budynek do stanu zgodnego z przepisami mogła być wykonywana. Jej uchylenie w tym zakresie, wbrew woli strony wnoszącej skargę, stanowi rozstrzygnięcie na niekorzyść Skarżącego. W sytuacji, gdy brak jest przesłanek uzasadniających zarzut nieważności rozstrzygnięcia w tym zakresie, rozstrzygnięcie Sądu winno ograniczyć się do zakresu zaskarżenia określonego w skardze. Przesłanki nieważności nie stanowi bowiem ani względna nieprecyzyjność rozstrzygnięcia decyzji, która ulega zniwelowaniu po uwzględnieniu treści zatwierdzonego nią projektu budowlanego, ani uchybienie przepisom rozporządzenia § 5 i § 6 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. nr 120, poz. 1133 ze zm.), mającego w sprawie zastosowanie w związku z § 14 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462).

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej prawem budowlanym, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, projekt budowlany podlega badaniu pod względem zgodności z planem miejscowym. Teren inwestycji objęty jest planem, a jego brzmienie nie jest kwestionowane. Ustalenie standardów zagospodarowania wynikających z planu wymaga uwzględnienia postanowień dotyczących dwóch jednostek planistycznych. Jakkolwiek bowiem działka leży w jednostce MNp, to znajdują do niej zastosowanie także ustalenia przyjęte dla jednostki MN. Organ I instancji w żadnym zakresie nie poddał treści przepisów prawa miejscowego interpretacji, arbitralnie stwierdzając, że inwestycja jest zgodna z planem. Organ odwoławczy, po uchyleniu rozstrzygnięcia organu I instancji w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę magazynu i przewiązki, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia w tym zakresie ze względu na niezgodność z planem miejscowym.

Należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że plan dopuszcza nie tylko przebudowę i rozbudowę obiektów odpowiadających funkcji podstawowej dla jednostki MN i MNp, czyli budynków mieszkaniowych jednorodzinnych czy też tych części istniejących budynków, które realizują funkcję mieszkaniową. Zatem choć przewidziana do realizacji hala i przewiązka nie mają przeznaczenia mieszkaniowego i nie można uznać ich zgodności z funkcją podstawową – mieszkaniową, to okoliczność ta nie przesądza jeszcze o braku ich zgodności z planem.

Postanowienia planu dla jednostki MN dopuszczają w szczególności zachowanie istniejących obiektów z możliwością ich modernizacji (w tym przebudowy, rozbudowy itp.) oraz wymianę kubatury obiektów w złym stanie technicznym. Dopuszczają także możliwość realizacji usług podstawowych, nie należących do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, których uciążliwość zamyka się w granicach działki, jako uzupełnienie funkcji wiodącej. Jakkolwiek okoliczność ta nie była szczegółowo analizowana, należy zgodzić się z Wojewodą, że planowany obiekt nie będzie uzupełnieniem funkcji podstawowej. Trzeba wykluczyć możliwość zakwalifikowania magazynu związanego z zakładem produkcji wyrobów betonowych, jako usługi podstawowej uzupełniającej funkcję wiodącą. Uzupełnieniem funkcji mieszkaniowej mogą być usługi związane z zaspokajaniem potrzeb mieszkańców zabudowy mieszkaniowej, muszą to być przy tym usługi podstawowe, czyli służące zaspokajaniu potrzeb typowych, związanych z zwykłymi potrzebami tych mieszkańców. Produkcja wyrobów betonowych (kręgów, rur), nawet jeśli są one wykorzystywane przy budowie czy zagospodarowywaniu terenów działek mieszkaniowych, nie służy zaspokajaniu zwykłych, codziennych potrzeb mieszkańców terenów zabudowy mieszkaniowej, i nie stanowi jej uzupełnienia.

Sąd akceptuje także tezę Wojewody, że planowana budowa magazynu z przewiązką nie stanowi rozbudowy istniejącego obiektu socjalno-magazynowego. Wobec pozostawania w obrocie prawnym decyzji Starosty [...]z [...]r. zezwalającej na zmianę sposobu użytkowania budynku owczarni na zakład wyrobów betonowych należy stwierdzić, że funkcja istniejącego obiektu i jego sposób użytkowania są legalne. Zasadą jest, że przy uchwalaniu planu miejscowego prawodawca lokalny winien uwzględniać istniejący sposób zagospodarowania terenu, co ma zastosowanie w odniesieniu do istniejącego, legalnego sposobu zagospodarowania. Jeżeli w planie miejscowym teren w określony sposób legalnie zagospodarowany, zostanie przewidziany pod realizację innej funkcji, z zasady plan dopuszcza utrzymanie dotychczasowego sposobu zagospodarowania. Plan może też regulować dopuszczalne ingerencje w istniejący sposób zagospodarowania. Taka sytuacja ma miejsce w interpretowanym planie. Nie tylko dopuszcza on zachowanie istniejących obiektów, ale także ich modernizację (w tym przebudowę i rozbudowę). Trzeba podkreślić, że te postanowienia planu odnoszą się do obiektów, nie terenu. Skarżący posługuje się w swoich pismach określeniem zakładu, w sprawie dopuszczalności realizacji przewiązki i hali magazynowej należy jednak relatywizować kwestię ich dopuszczalności do kategorii obiektu, podlegającego ewentualnej modernizacji ( rozbudowie, przebudowie), nie terenu.

W przekonaniu Sądu spór w niniejszej sprawie dotyczy rozumienia wskazanych w planie takich dozwolonych robót w stosunku do istniejących legalnie obiektów ( o innej niż mieszkaniowa funkcji), jak przebudowa i rozbudowa. W tym zakresie prawo budowlane wprowadza definicje w art. 3 ustawy. Zgodnie z art. 3 pkt 6 prawa budowlanego, budowa to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego. Nie ulega wątpliwości, że takie przypadki budowy, jak rozbudowa i nadbudowa dotyczą obiektów już istniejących. Rozbudowa nie jest zdefiniowana w ustawie wprost. Należy jednak dostrzec, że odrębny od budowy rodzaj robót budowlanych stanowi przebudowa (art. 3 pkt 7 ustawy). Przebudowa jest zdefiniowana w art. 3 pkt 7a ustawy jako wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. W zakresie przekraczającym przebudowę, roboty stanowią wobec powyższego budowę (nadbudowę, rozbudowę). Nadbudowa skutkuje zmianami w liczbie kondygnacji, kubatury i wysokości. Takie zmiany w niniejszej sprawie nie zostały przewidziane. Drugi przypadek dotyczy rozbudowy. W opozycji do przebudowy ten rodzaj budowy skutkuje zmianami w zakresie takich parametrów jak powierzchnia zabudowy danego obiektu budowlanego, jego długość czy szerokość.

W niniejszym przypadku nie można mówić o rozbudowie istniejącego budynku, albowiem planowane roboty dotyczące magazynu i przewiązki w ogóle nie ingerują w istniejący budynek. Jakkolwiek zmienia się powierzchnia zabudowana na działce, to nie następuje to w wyniku zmiany parametrów budynku istniejącego, ale dobudowania do niego kolejnych budynków. Nie zmienia się zatem powierzchnia zabudowy istniejącego budynku, ale powierzchnia zabudowana na działce, co stanowi zupełnie odrębną kategorię. Sprawa ujawnia problem związany z odróżnieniem takiej formy budowy, jak wykonywanie obiektu w danym miejscu, od rozbudowy już istniejącego obiektu. W przekonaniu Sądu rozbudowa (podobnie jak nadbudowa) łączą się z ingerencją w istniejącą substancję budowlaną. Granicę między budową i rozbudową będą zatem także wprowadzały ograniczenia natury konstrukcyjno-technicznej związane z możliwościami zmian parametrów istniejących budynków. W przeciwnym razie, dopuszczenie w planie rozbudowy istniejących budynków o określonej funkcji prowadziłoby w istocie do zgody na budowę kolejnych obiektów, a nie jedynie na ich rozbudowy. Natomiast utrzymanie istniejącej zabudowy i zgoda na jej przebudowę i rozbudowę, wbrew przeznaczeniu terenu w planie, służą prawu właściciela określonego legalnego obiektu do korzystania z niego zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, w sytuacji gdy plan wprowadza w istocie zakaz takiej zabudowy i funkcji. Nie jest wobec tego wystarczający związek funkcjonalny pomiędzy istniejącym i mającym powstać budynkiem, czy nawet faktyczne połączenie i skomunikowanie istniejącego obiektu z planowanym. Pod względem konstrukcyjnym planowany magazyn i przewiązka są samodzielnymi obiektami, nie powstają na drodze ingerencji w substancję istniejącą i nie zmieniają parametrów budynku istniejącego. Nie jest bowiem taką zmianą wybicie otworu drzwiowego między istniejącym budynkiem a planowaną przewiązką. Wobec powyższego, w przekonaniu Sądu, organ odwoławczy prawidłowo uznał, że projekt przewiduje budowę nowych obiektów, a nie rozbudowę istniejącego i w konsekwencji odmówił udzielenia pozwolenia jako sprzecznego z planem miejscowym.

Mając na uwadze podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.