Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 212/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-05-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Przywrócono termin do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2016 r. wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi H. J. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości p o s t a n a w i a: przywrócić termin do wniesienia skargi;


UZASADNIENIE

W dniu 1 marca 2016 r. H. J. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Skarżąca zwróciła się zarazem o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. W jej ocenie doszło do nieprawidłowego doręczenia ww. decyzji, albowiem organ nie dokonał wymaganej prawem dwukrotnej awizacji przesyłki. Tym samym termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg dopiero 23 lutego 2016r., tj. w dniu w którym skarżąca powzięła wiadomość o zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącej w trybie doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 44 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zasługuje na uwzględnienie.

W świetle unormowań art. 87 oraz art. 86 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.) uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: (1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; (2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; (3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; (4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; (5) powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.). Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Dodatkowo podkreślić należy, że przepis art. 87 § 2 p.p.s.a. nie zobowiązuje do "udowodnienia" przez stronę podnoszonych okoliczności, ale do ich "uprawdopodobnienia".

Na wstępie odnieść się należało do kwestii dochowania przez Skarżącą siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Przyjmując najbardziej korzystną dla strony interpretację, należy stwierdzić, iż wskazana przez Skarżącą przyczyna uchybienia terminu, tj. brak wiedzy o wydanej w dniu [...] grudnia 2015 r. zaskarżonej decyzji ustała z dniem, doręczenia Skarżącej pisma Wojewody P. z dnia [...] lutego 2016 r. Przedmiotowe pismo zostało doręczone Skarżącej w dniu 23 lutego 2016 r., wniosek zaś został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 1 marca 2016 r., a więc przed upływem terminu, o którym mowa w art. 87 §1 p.p.s.a. Skarżąca spełniła także warunek równoczesnego dokonania czynności, której nie dokonano w terminie, ponieważ do wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, dołączyła jednocześnie skargę.

Spełnione, zatem zostały wymogi formalne konieczne do uwzględniania wniosku. Odnosząc się z kolei do okoliczności podanych przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd uznał, że stanowią one wystarczającą przesłankę uprawdopodobniającą brak winy skarżącej w uchybieniu terminu.

W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona Skarżącej w trybie doręczenia zastępczego. Jak stanowi art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a.(tj. doręczenia w mieszkaniu, miejscu pracy, lokalu organu administracji publicznej, w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie lub dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi), poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej. Stosownie do treści art. 44 § 2 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Natomiast z art. 44 § 3 k.p.a. wynika, że w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. W świetle art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Przy czym podkreślić należy, że skuteczność tego sposobu doręczania pism uzależniona została od bezwzględnego zachowania wymogów określonych w tym przepisie. Dlatego też zasady i procedury odnoszące się do stosowania instytucji doręczenia zastępczego powinny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia (tak: NSA w wyroku z 31.5.2012 r., sygn.. akt I OSK 2105/11, oraz w wyroku z 31.1.2012 r., sygn. akt II OSK 2170/10, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). O fakcie złożenia przesyłki na określony czas w placówce pocztowej musi być dokonana stosowna adnotacja doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki. Samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma pieczęci urzędu pocztowego i daty, czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma ustanowione wart. 44 k.p.a. Bezwarunkowo konieczna jest wyraźna adnotacja, że doręczyciel zawiadomił adresata o przesyłce w sposób określony wart. 44 k.p.a.

Tymczasem z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że przesyłka zaadresowana do Skarżącej, zawierająca zaskarżoną decyzję, została nieprawidłowo awizowana. Z adnotacji urzędu pocztowego poczynionej na kopercie zawierającej zaskarżoną decyzję wynika bowiem tylko data pierwszego awiza, które miało miejsce w dniu 23 grudnia 2015 r. oraz data zwrotu niepodjętej przesyłki w terminie w dniu 8 stycznia 2015 r. Brak jest natomiast adnotacji i daty drugiego awiza. Wprawdzie z internetowego wydruku śledzenia przesyłki numer: [...] wynika, iż przedmiotowa przesyłka została powtórnie awizowana w dniu 31 grudnia 2015 r., tym niemniej na kopercie brak jest jakiejkolwiek adnotacji o takiej czynności. Powyższa wadliwość spowodowała, że Skarżąca nie miała, w ocenie Sądu, obiektywnej możliwości wniesienia skargi w terminie.

Reasumując, złożony przez Skarżącą wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podlegał uwzględnieniu, o czym tutejszy Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł w sentencji.