Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 167/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 233 par. 2, art. 125 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędziowie sędzia del.SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Jacek Kaute, Protokolant referent Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2019 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz L. Sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Burmistrz H. (dalej zwany "Burmistrzem") w rezultacie przeprowadzonych czynności sprawdzających oraz w wyniku ustaleń poczynionych w ramach wszczętego postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2013 – 2017 oraz na 2018 r., decyzją z dnia [...] października 2018 r. określił L. Sp. o.o. z siedzibą w G. (dalej zwana "Stroną", "Spółką" lub "Skarżącą") wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 r. w wysokości 47.409 zł.

Zgromadzony przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy potwierdził, że Spółka w dniu 19 stycznia 2017 r. złożyła do Burmistrza deklarację na podatek od nieruchomości na 2018 r. za nieruchomość położoną w N. przy ul. [...]. Spółka wykazała do opodatkowania:

powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – 5.033 m2 przy stawce 0,83 zł/m2 od której podatek wyniósł 4.177,39 zł;

powierzchnię budynków pozostałych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 303 m2 przy stawce 20,26 zł/m2 od której podatek wyniósł 6.138,78 zł,

wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – 1.706. 052 zł. Razem podatek (po zaokrągleniu do pełnych złotych) wyniósł 44.437,00 zł.

Skarżąca w toku postępowania podatkowego złożyła korektę złożonej deklaracji z uwagi na zwiększenie wartości budowli stacji paliw Spółki w wyniku modernizacji prowadzonej w roku ubiegłym (2017). Modernizowana została instalacja LPG (wartość nakładów wyniosła 3.606 zł).

Burmistrz po przeanalizowaniu deklaracji uznał, że Spółka nie opodatkowała wszystkich budowli (tj. dystrybutor, śmietniki, transformator itp.), których jest właścicielem. Na skutek wezwania do złożenia korekty deklaracji w podatku od nieruchomości za lata 2012-2017 oraz 2018 r. Strona poinformowała, że separator jest opodatkowany jako element dróg i placów składnik 2200004681 i został ujęty w deklaracjach jako budowla oraz opodatkowany zgodnie z przepisami. Nieopodatkowanie dystrybutorów Skarżąca uzasadniła przyjęciem stanowiska, że nie są one budowlami.

W toku postępowania podatkowego Spółka złożyła korektę deklaracji na 2018 r. i przesłała zestawienie środków trwałych za lata: 2013-2017.

Organ podatkowy po przeanalizowaniu przesłanych zestawień środków trwałych za 2018 r. sporządził tabelaryczne zestawienie budowli. Do budowli podlegających opodatkowaniu w 2018 r. zaliczył: wiatę paliwową, zbiornik paliwowy 50 m3, zbiornik paliwowy 20 m3 , instalację paliwową, instalację technologiczną LPG, sieć oświetlenia zewnętrznego, drogi i place, zbiornik LPG 4,85 m3, pylon cenowy, cztery dystrybutory paliwowe 6-wężowe MPD, dystrybutor paliwowy TIR 2- wężowy, dystrybutor LPG. Wartość budowli oszacował na 1.854.657,90 zł, a obliczony od tej wartości wg stawki 2% - podatek od nieruchomości (budowli) wyniósł 37.093,16 zł.

Burmistrz wskazał ponadto, że Skarżąca jest właścicielem działki nr [...] położonej w N. Sposób wyliczenia podatku za 2018 r. przedstawił następująco:

od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od powierzchni: 5.033 m2 x 0,83 zł = 4.177,39 zł (ustalono na podstawie wypisu z rejestru gruntów oraz deklaracji złożonej za 2018 r.);

od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od powierzchni: 303 m2 x 20,26 zł = 6.138,78 zł (ustalono na podstawie kartoteki budynków oraz deklaracji złożonej za 2018 r.);

od wartości budowli: 1.854.657,90 zł x 2% = 37.093,16 zł (ustalono na podstawie złożonego przez Stronę zestawienia środków trwałych oraz deklaracji złożonej za 2018 r.).

Organ zwrócił ponadto uwagę, że Skarżąca nie skorzystała z możliwości do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie.

Wyjaśnił także, że zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 19 stycznia 2017 r. II FSK 3894/14, zbiorniki na gaz nie mogą funkcjonować samodzielnie w oderwaniu od pozostałych urządzeń zapewniających bezpieczeństwo i wiedzę o ich stanie (system kontroli zbiorników), możliwość odmierzania wydawanego paliwa (dystrybutory), ochronę środowiska i usuwania powstałych zanieczyszczeń (separator) czy też dojazdu i postoju w związku z napełnieniem, tak samych zbiorników, jak i wydawaniem z nich paliwa (parkingi, drogi wewnętrzne).

W przekonaniu Burmistrza w sytuacji braku zainstalowania i podłączenia dystrybutorów nie byłoby możliwe wykorzystanie i użytkowanie zbiorników umiejscowionych na stacji paliw zgodnie z ich przeznaczeniem; ujmowane łącznie stanowią one odpowiednią całość techniczno-użytkową. Tym samym nie znalazł podstaw do odrębnego traktowania i oddzielenia części budowlanych od urządzeń na nich posadowionych, albowiem - w tym przypadku jedynie jako całość spełniają one swoje zadanie. W konsekwencji uznał, że w sytuacji, gdy dystrybutory paliwa i gazu stanowią urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi, jakimi są zbiorniki paliwa i gazu, jak również zapewniają możliwość ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, to są one budowlami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 z późn. zm.; dalej "u.p.o.l.").

Skarżąca odwołaniem z dnia 22 października 2018 r., wnosząc o uchylenie ww. decyzji w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez określenie Spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 r. w wysokości 44.509 zł (bez uwzględnienia kwoty odnoszącej się do dystrybutorów tj. 2900 zł), zarzuciła naruszenie:

art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na włączeniu wartości dystrybutorów paliw do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli znajdujących się na stacji paliw położonej w N. przy ul. [...], podczas gdy ww. urządzenia stanowią techniczną część stacji paliw i nie mogą być zaliczone do przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości,

art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm.; dalej "O.p.") poprzez nieprawidłowe zastosowanie (nie zastosowanie) w sytuacji, gdy nie da się usunąć wątpliwości co do treści art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. zawierającego definicję budowli dla celów podatku od nieruchomości, podczas gdy zastosowanie ww. przepisu O.p. powinno doprowadzić do rozstrzygnięcia na korzyść podatnika, co powinno skutkować nie włączeniem wartości dystrybutorów paliw do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli znajdujących się na stacji paliw położonej w N.

Spółka za błędne uznała twierdzenie, że przesłanką uzasadniającą zaliczenie dystrybutorów do budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jest to, że spełniają one kryteria urządzenia technicznego, związanego ze zbiornikami, stanowiące z nimi całość techniczno-użytkową i zapewniające możliwość ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.

Skarżąca opierając się o brzmienie art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu po 28 czerwca 2015 r. zauważyła, że ustawodawca nie przedstawił otwartego katalogu lecz precyzuje, że chodzi o urządzenia mające charakter przyłączy lub urządzeń instalacyjnych, w tym służących oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a dodatkowo zezwala na zaliczenie do takowych urządzeń enumeratywnie wymienionych przejazdów, ogrodzeń, placów postojowych i placów pod śmietniki.

Według Skarżącej nieprawidłowe jest twierdzenie, że przesłanką uzasadniającą zaliczenie dystrybutorów do przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest funkcja zbiorników paliwa, która jest zdeterminowana miejscem, w którym przedmiotowe zbiorniki się znajdują co powoduje, że jest nią zarówno przechowywanie, jak i dystrybucja paliw, której realizację zapewniają dystrybutory, które z kolei za pomocą odpowiednich instalacji łączących je ze zbiornikami, umożliwiają dystrybucję i pomiar pobranego paliwa zapewniając możliwość użytkowania obiektu budowlanego (zbiornika) zgodnie z celem, dla jakiego został on zamontowany w określonym miejscu. Spółka wyjaśniała, że zbiornik służy przechowywaniu paliwa, a dystrybutor odmierzaniu i wyliczaniu ceny za wydane paliwo.

W związku z powyższym za nieuzasadnione uznała nadawanie zbiornikowi funkcji dystrybucyjnej z uwagi na położenie na stacji paliw, dlatego że z każdego napełnionego zbiornika, prędzej czy później, paliwo zostaje przelane do innego zbiornika (cysterny, baku w samochodzie).

Zdaniem Spółki w przypadku złożonego obiektu technicznego wszystkie jego elementy służą sobie w jakimś stopniu wzajemnie, lecz z tego faktu nie można rozszerzająco dokonywać wykładni przepisów określających przedmiot opodatkowania, gdyż prowadzi to do ich naruszenia.

Za błędne uznała przyjęcie, iż dystrybutory są niezbędne dla zbiornika paliw znajdującego się na detalicznej stacji paliw (...), gdyż bez nich stacja paliw nie spełniałaby swojej zamierzonej funkcji sprzedaży paliw odbiorcom detalicznym.

Skarżąca zarzucając naruszenie art. 2a O.p. podniosła, że po pierwsze w sprawie zaistniał spór co do prawa, a ściślej rzecz ujmując tego, czy dystrybutory paliw są budowlami w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., czyli czy definicja budowli rozciąga się również na urządzenia techniczne jakimi są dystrybutory paliw. Po drugie uznała, iż można wskazać na liczne kontrargumenty dla stanowiska organu podatkowego, jak również przedstawić błędy legislacyjne poczynione w odniesieniu do pojęcia budowli na potrzeby podatku od nieruchomości.

Zdaniem Skarżącej na tle art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego mogą powstawać wątpliwości co do prawidłowej realizacji konstytucyjnych standardów poprawnej legislacji, jak również co do zgodności przepisu z zawartą w art. 217 Konstytucji RP zasadą ustawowego nakładania podatków. Wynika z niej bowiem, że zakres przedmiotowy podatku musi być precyzyjnie określony w ustawie. Tym samym uznała, iż obowiązuje niepodważalny zakaz wykładni rozszerzającej przepisów go regulujących. W wypadku wykładni przepisów nakładających obowiązki na obywateli wykładnia językowa przepisu zakreśla nieprzekraczalne granice interpretacji.

W ocenie Spółki, w odniesieniu do pojęcia budowli istnieją nie dające się usunąć wątpliwości co do tego, czy obejmuje ona swym zakresem określone składniki majątku (rzeczy), w szczególności dystrybutory paliw. Podkreśliła przy tym, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 13 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 48/15 zakazał rozszerzającej wykładni przepisów w celu zwiększenia ciężaru podatkowego.

Biorąc pod uwagę przedstawione stanowisko Trybunału Konstytucyjnego w kontekście ewidentnego błędu legislacyjnego w zdefiniowaniu przez prawodawcę pojęcia budowli oraz pozaustawowych argumentów (rzekomych determinantów opodatkowania), takich jak miejsce w którym znajduje się zbiornik paliw i dystrybutor, służebna rola dystrybutora względem zbiornika paliw, Spółka stwierdziła, że w tej sprawie mamy do czynienia z niedającymi się usunąć wątpliwościami co do treści przepisów prawa podatkowego, które Burmistrz na podstawie art. 2a O.p. powinien rozstrzygnąć na korzyść Spółki i uznać, że dystrybutory paliw nie stanowią przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej zwane "SKO") decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO mając na uwadze kwestię sporną co do opodatkowania dystrybutorów, które zdaniem Burmistrza podlegają opodatkowaniu jako budowle, wskazał, że organ pierwszej instancji na poparcie prawidłowości swojego stanowiska oprócz podania cytatu z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 3894/14 jedynym dowodem w sprawie, jaki uzyskał w toku wszczętego postępowania podatkowego jest raport z ewidencji środków trwałych. W aktach sprawy brak jest dokumentacji technicznej stacji paliw, która to dokumentacja - jak wynika z akt postępowania dotyczącego określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego za 2013 r. - została wydana Spółce przy nabyciu nieruchomości.

Zdaniem organu odwoławczego wyroki sądów nie stanowią dowodu w konkretnej sprawie i nie mogą stanowić wyłącznej podstawy rozstrzygnięcia. Nie może tego zmienić fakt, że również w innych orzeczeniach sądów administracyjnych przyjmuje się, że dystrybutory podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ponadto w jego ocenie dokonując kwalifikacji poszczególnych środków trwałych należy zatem wykazać, w oparciu o zgromadzony w aktach konkretnej indywidualnej sprawy materiał dowodowy, że środki te spełniają określone cechy.

Według SKO z art. 210 § 4 O.p. wynika, iż w uzasadnieniu faktycznym decyzji, przestawiając ustalenia, które organ podatkowy uznaje za zgodne z rzeczywistością, nie wystarczy powołanie się na określony materiał dowodowy, który przemawia za tymi ustaleniami, ale konieczne jest także w sytuacji, gdy z innych dowodów wynikają przeciwne wnioski, podanie przyczyn, przemawiających za brakiem wiarygodności tych dowodów, a wiarygodnością tej części materiału dowodowego, na podstawie której określone fakty uznano za udowodnione.

Organ odwoławczy odnosząc się do zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego zwrócił uwagę, że nie powinno być ono "skracane" w ten sposób, że organ odwoławczy rozpatrzy sprawę, pomimo tego że organ pierwszej instancji nie dysponował w sposób prawny większością dowodów stanowiących podstawę ustaleń faktycznych. Jednocześnie zauważył, że w sytuacji, w której wynik oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu przed pierwszą instancją wskazuje, że organ ten, pomimo że nie dysponował niezbędnymi dowodami, nie przeprowadził postępowania dowodowego w celu ich uzyskania (nie zaliczył ich do materiału dowodowego), to stwierdzić należy, że w istocie brak było rozpoznania sprawy w pierwszej instancji.

Mając powyższe na uwadze uznał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji powinien zatem zebrać materiał dowodowy (np. oględziny, dokumentacja techniczna stacji paliw), który może potwierdzić, że sporne dystrybutory stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W przypadku, gdy dowody z oględzin i dokumentacji technicznej okażą się niewystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, organ pierwszej instancji powinien rozważyć przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. W jego ocenie do akt sprawy powinny być dołączone wszystkie dokumenty stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. Z kolei w sytuacji, gdy jeden dokument dotyczy kilku prowadzonych równolegle spraw, do jednych akt dołączyć należy oryginał, zaś do pozostałych - potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię tego dokumentu.

W przekonaniu SKO rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy wymaga podjęcia szeregu czynności dowodowych o zakresie wykraczającym poza dyspozycję art. 229 O.p. Jego zdaniem przeprowadzenie postępowania dowodowego w tak szerokim zakresie przez organ odwoławczy naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowego.

Mając powyższe na uwadze uznał, że zgromadzony w ponownym postępowaniu materiał dowodowy powinien być oceniony i rozważony co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu ponownie wydanej decyzji. W ponownie prowadzonym postępowaniu należy odnieść się do zarzutów odwołania, które obecnie z uwagi na treść art. 233 § 2 O.p. pozostają poza rozstrzygnięciem organu odwoławczego.

W skardze z 28 grudnia 2018 r. Strona wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie:

art. 233 § 2 O.p. - poprzez błędne zastosowanie i uchylenie decyzji organu podatkowego pierwszej instancji ze względu na błędne uznanie, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części,

art. 125 § 1 i § 2 O.p. poprzez zwrócenie sprawy organowi podatkowemu pierwszej instancji w sytuacji, gdy sprawa powinna być rozstrzygnięta merytorycznie, gdyż urządzenia znajdujące się na stacji paliw w K., w szczególności zbiorniki i dystrybutory paliw są standardowymi urządzeniami tego typu (są to "takie same" urządzenia jakie znajdują się na innych stacjach paliw), w związku z czym decyzja narusza zasadę szybkości działania wyrażoną w przywołanych wyżej przepisach O.p.

Skarżąca nie zgadzając się z dokonaną wykładnią przepisów prawa materialnego, uznała, iż w istocie można ją sprowadzić do tego, że dystrybutor pełni rolę służebną w stosunku do zbiornika na stacji paliw, a skoro zbiornik to budowla to dystrybutor (jego część techniczna) jest także budowlą.

W przekonaniu Skarżącej skoro sposób funkcjonowania zbiorników i dystrybutorów, czyli mówiąc najbardziej obrazowo, proces nalewania paliwa do baków pojazdów pozostaje także poza sporem, to brak rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy przez SKO i wydanie decyzji narusza art. 233 § 2 O.p. jak również zasadę szybkości załatwiania spraw wyrażoną w art. 125 § 1 i § 2 ww. ustawy.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i powtórzyło przedstawione w niej argumenty. Zarzuty skargi uznało za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Z kolei w świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, musi stwierdzić, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W zaskarżonej decyzji SKO wskazano na szereg okoliczności natury prawnej. Organ podkreślił więc m.in. znaczenie zasady dwuinstancyjności, zasady prawdy obiektywnej, legalizmu, pogłębiania zaufania podatnika do organów podatkowych, wskazał też na obowiązujące przepisy ustawy oraz Prawa budowlanego. SKO przywołało też "nowsze" orzecznictwo NSA (II FSK 52/15), według którego "dystrybutory podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości".

Otóż, w ocenie Sądu, co najmniej większość tych uwag SKO jest słuszna, ale w żaden sposób nie uzasadniają one zastosowania w sprawie art. 233 § 2 O.p. Spółka trafnie wskazała w skardze, że spór w niniejszej sprawie ma charakter stricte prawny – chodzi w niej mianowicie o to, czy dystrybutory paliwa na stacji paliw podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle. Tytuł prawny Spółki do tych dystrybutorów, ich liczba, ich istnienie w ogóle, są okolicznościami faktycznymi prawidłowo i bezspornie ustalonymi przez Burmistrza H. Jedyne, co SKO powinno rozstrzygnąć, to wyżej zarysowana kwestia, czy dystrybutory te są budowlami w rozumieniu ustawy podatkowej, czy też takimi budowlami nie są. W tym celu SKO powinno dokonać stosownej wykładni przepisów prawa podatkowego, a nie wymagać, aby dokonywać jakichś zbytecznych czynności dowodowych typu oględziny. Analiza dokumentacji technicznej stacji paliw także nie przyczyni się w żaden sposób do rozstrzygnięcia tego typowo prawnego sporu. Zupełnie zbędne i niezrozumiałe z tego punktu widzenia jest natomiast sugerowanie przez SKO, aby Burmistrz przeprowadził dowód z opinii biegłego - biegły ma za zadanie wesprzeć organ administracji w zakresie kwestii faktycznych, które wymagają wiedzy specjalistycznej. Rolą biegłego nie jest wydawanie opinii prawnych i interpretowanie przepisów prawa materialnego, jakie mogą być zastosowane w sprawie.

W dalszym więc postępowaniu SKO merytorycznie odniesie się do zaistniałego w sprawie sporu prawnego, tj. do kwestionowanego przez Spółkę poglądu Burmistrza, że dystrybutory paliw są budowlami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Niedopuszczalne jest sugerowanie Burmistrzowi i Spółce przez SKO, jak należy rozstrzygnąć ten problem prawny (vide powoływanie się na "nowsze" orzecznictwo NSA). Organ zobowiązany jest odważnie zaprezentować swój własny pogląd w sprawie, który oczywiście może odwoływać się do orzecznictwa sądowego, ale musi być przede wszystkim jasno i jednoznacznie wyrażony.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.

W kwestii kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 4 w zw. z § 2 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 września 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1687). Na koszty złożył się uiszczony wpis od skargi (500 zł), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika - doradcy podatkowego (480 zł) oraz uiszczona opłata od pełnomocnictwa (17 zł).

-----------------------

8