Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1446/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106 par 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 194 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca) Sędzia NSA Bogdan Lubiński Sędzia WSA (del.) Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 478/17 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 16 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2016 oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 października 2017 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 478/17, ze skargi P. K. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 16 lutego 2016 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakoie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę.

Stan faktyczny sprawy przyjęty przez Sąd pierwszej instancji przedstawia się następująco.

Burmistrz Gminy K. decyzją wydaną dnia 14 listopada 2016 r. zmienił decyzję ostateczną z dnia 26 stycznia 2016 r., ustalającą skarżącemu wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r., w ten sposób, że ustalił wysokość tego zobowiązania na kwotę 336 zł, tj. odpisując kwotę 1 zł z tytułu podatku rolnego. Organ pierwszej instancji przedstawił w tabeli zmianę powierzchni przedmiotu opodatkowania. Wskazał, że po wydaniu decyzji ustalającej wysokość podatku nastąpiło zdarzenie, które wpływa na tę wysokość. Zaznaczył, że korekty dokonano w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków, na podstawie informacji podatkowej, złożonej przez skarżącego i na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 16 lutego 2017 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazało, że w związku z wprowadzeniem zmian danych w ewidencji gruntów w stosunku do należącej do skarżącego działki, polegających na zmianie powierzchni użytków, wchodzących w jej skład. Organ pierwszej instancji był zatem uprawniony do zmiany wysokości należnego podatku z uwzględnieniem zmiany geodezyjnej, co wynikało z art. 6 ust. 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U.2016.716), art. 6a ust. 7 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U.2016.617 ze zm.) i art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (t.j. Dz.U.2016.374 ze zm.)

Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podnosząc, że organ podatkowy, opierając się na zawiadomieniu o zmianie przebiegu granicy działki o wskazanym w decyzji numerze został wprowadzony w błąd. Zawiadomienie opierało się na protokole wznowienia znaków granicznych z dnia 14 grudnia 2011 r. i szkicu wznowienia znaków. Podstawą tego postępowania był szkic rozgraniczenia z dnia 7 grudnia 1996 r., który jest nieczytelny, nie posiada współrzędnych i na jego podstawie nie można było rozgraniczyć działek.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.

Sąd pierwszej instancji odniósł się do treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 ze zm.) i przypomniał, że za dominujące w orzecznictwie sądów administracyjnych należy przyjąć takie rozumienie powyższego przepisu, zgodnie z którym organ podatkowy - przy wymiarze podatku od nieruchomości, jak też podatku rolnego lub leśnego - związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o klasyfikacji gruntów lub budynków i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego, bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Wprawdzie w części orzeczeń dopuszcza się możliwość weryfikacji zapisów ewidencji gruntów i budynków w postępowaniu podatkowym, wszakże z takim zastrzeżeniem, że organ podatkowy nie może bez przeprowadzenia przeciwdowodu odrzucić istnienia faktu stwierdzonego w ewidencji, bowiem stanowiłoby to naruszenie art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, dalej: "O.p."). Skoro zapis w ewidencji gruntów stanowi dowód z dokumentu urzędowego, przeciwdowodem w sprawie, pozwalającym organom podatkowym ustalić wymiar podatku w oparciu o dane inne niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, powinien być również dokument. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że skarżący nie podjął próby obalenia mocy dowodowej zapisów ewidencji gruntów i budynków w ramach postępowania podatkowego przed Burmistrzem i następnie Samorządowym Kolegium Odwoławczym za pomocą dowodu z dokumentów. W trakcie tego postępowania, a następnie we wniesionej do Sądu skardze twierdził jedynie, że zapisy ewidencji są niezgodne z rzeczywistym stanem, nie popierając swoich zarzutów żadnymi dowodami. Nadto skarżący podejmował próbę zmiany zapisów ewidencji gruntów i budynków w odrębnym postępowaniu. Decyzja Starosty K. z dnia 25 stycznia 2013 r. dotycząca m. in. zmiany danych ewidencyjnych objętych operatem ewidencji gruntów dla obrębu F. gmina K. w zakresie zmiany powierzchni i konfiguracji działki nr [...] została przez niego zaskarżona do M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. Organ odwoławczy decyzją z dnia 20 marca 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu F., gmina K., zgodnie z operatem pomiarowym z 5 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 11 grudnia 2013 r., III SA/Kr 582/13 oddalił skargę skarżącego w niniejszej sprawie na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia 20 marca 2013 r. Wyrok stał się prawomocny wskutek oddalenia skargi kasacyjnej skarżącego przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 16 marca 2016 r., I OSK 1288/14).

Wobec powyższego organy podatkowe zasadnie przyjęły na potrzeby ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego zapisy z ewidencji gruntów i budynków.

Końcowo Sąd zaznaczył, że skarżący wskazując na rzekomy błędy w operacie na podstawie którego ujęto w ewidencji gruntów i budynków dane dotyczące m.in. powierzchni gruntów skarżącego, pomija okoliczność, że dane te wpisane zostały w konsekwencji wyżej opisanej sprawy, zakończonej wyrokiem NSA z dnia 16 marca 2016 r. Stosowna adnotacja znajduje się między innymi na wypisie z ewidencji gruntów i budynków, który to wypis dołączony został do akt podatkowych.

Skarżący wniósł skargę kasacyjną i zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie:

- prawa materialnego tj. art. 193 O.p. przez błędną wykładnię art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zw. art. 139 k.p.a. polegająca na uznaniu, że decyzja organu II instancji nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa i nie ma podstaw do jej uchylenia;

- art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów przyjmując, że powoływanie się przez skarżącego na wadliwość postępowania przed geodetą o wznowienie znaków granicznych, wynikająca z oparcia jego rozstrzygnięcia na nieczytelnym i niedokładnym szkicu z 1997 r. nie jest okolicznością obalającą prawidłowość decyzji organu podatkowego o ustaleniu łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2016 w zakresie wysokości podatku od nieruchomości.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzupełnieniu braków skargi kasacyjnej zrzeczono się rozprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Brak było dostatecznych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Na początek przypomnieć należy, że problematyka treści i aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków zakończona zastała ostatecznie prawomocnym wyrokiem NSA z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 1288/14, którym oddalono skargę kasacyjną skarżącej – również obecnie – strony. Powyższe zagadnienie nie może więc stanowić przedmiotu ponownej oceny prawnej NSA, tym razem w postępowaniu podatkowym, na podstawie podnoszonego w kasacji zarzutu naruszenia art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej. Zarzut ten jest zresztą całkowicie gołosłowny, ponieważ nie towarzyszą mu zgodne z prawe zarzuty kasacyjne dotyczące ustalenia i oceny stanu faktycznego sprawy. Jeżeli, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zarzutami tymi miały być podnoszone naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, to przypomnieć po raz wtóry (również skarżącemu) należy, że przedmiot postępowania przed WSA i NSA stanowiła indywidualna sprawa podatkowa, w której stosuje się regulacje prawne Ordynacji podatkowej nie zaś unormowania Kpa.

Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 106 § 5 p.p.s.a. stwierdzić należy, że wymieniony przepis stosuje się do dowodów przeprowadzonych w postępowaniu sądowym (art. 106 § 3 p.p.s.a.) a nie do sądowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.