Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 225/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2022-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 1,  art. 60 zd. 3, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 64 ust. 1, art. 52 ust. 1,  2
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza Sędzia WSA Krzysztof Armański Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2022 r. sprawy ze skarg J. W. i K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2022 r. [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. umarza postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi K. S.; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz J. W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Ke [...]

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2022 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołań J. W. i K. S., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] września 2021 r. znak: [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działkach nr: [...], [...], [...], [...], obręb 0023, przy ul. [...] w K..

W pierwszej kolejności Kolegium wyjaśniło, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm. dalej "u.p.z.p." lub "ustawa") oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588, dalej "rozporządzenie"). Brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powoduje, że ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu wymaga wydania decyzji, a ustalenie tych warunków następuje na wniosek inwestora.

Po dokonaniu kompleksowej analizy wniosku [...] Inwest Sp. z o.o. Spółki komandytowej z siedzibą w K. (zwanej dalej "Spółką") uzupełnionego 14 marca 2022 r., Kolegium oceniło, że wniosek inwestorski zawiera wszystkie wymagane art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p elementy, w tym także aktualne oświadczenia gestorów sieci energetycznej, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej o możliwości podłączenia planowanego przedsięwzięcia. We wniosku podano, że inwestycja nie będzie korzystała z energii cieplnej z MPEC-u, w związku z tym nie ma podstaw do żądania oświadczenia gestora o dostawie energii cielnej.

Przechodząc do analizy zaskarżonej decyzji, Kolegium powołało się na treść art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 u.p.z.p. i wskazało, że szerokość frontu terenu inwestycji wynosi około 15,0 m, przy czym za front uznano jego część oznaczoną literami A-B, która przylega do drogi, z której odbywać się będzie główny wjazd i wejście na działkę, ul. [...]. Granice obszaru analizowanego wyznaczono wokół terenu inwestycji oznaczonego literami ABCDEFG-A w odległości od 50,0 m do 92,0 m. Kolegium dodało, że powiększenie obszaru analizowanego zostało podyktowane koniecznością objęcia analizą całych zabudowanych działek oraz uwzględnienia, w sposób obiektywny, walorów przestrzennych obszaru, w stosunku do którego prowadzone jest postępowanie. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w wyznaczonych granicach obszaru analizowanego występują budynki mieszkalne jednorodzinne wraz z towarzyszącymi budynkami gospodarczo-garażowymi oraz budynek usługowy. Wnioskowana inwestycja dotyczy zaś budowy pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, więc kontynuacja funkcji nie budzi zastrzeżeń. Nie uwzględniło więc Kolegium zarzutu odwołania, że wnioskowana funkcja stanowi de facto zabudowę wielorodzinną. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy jest związany wnioskiem inwestorskim i nie może orzekać poza jego granicami. Zatem skoro Spółka we wniosku wskazała jako planowaną - zabudowę jednorodzinną, to wyłącznie dla takiej ustalono warunki zabudowy. Zdaniem Kolegium, budowa pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych nie stanowi zabudowy wielorodzinnej.

Organ odwoławczy wskazał dalej, że dla planowanej inwestycji organ pierwszej instancji określił następujące warunki zabudowy.

Obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jak wynika z analizy, teren objęty wnioskiem od północy przylega do drogi publicznej ul. [...] (droga kategorii gminnej). Od wschodu graniczy z działką nr ewid.[...], na której linię zabudowy wyznacza budynek mieszkalny jednorodzinny zlokalizowany w odległości około 9,5 m od granicy z pasem drogowym ul. [...]. Od zachodu graniczy z działką nr ewid.[...], na której linię zabudowy wyznacza budynek mieszkalny jednorodzinny usytuowany w odległości około 9,5 m od granicy pasa drogowego tej ulicy. Na terenie objętym wnioskiem najbliżej pasa drogowego zlokalizowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny (przeznaczony do rozbiórki) usytuowany w granicy z pasem drogowym ul. [...], co narusza art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 470 ze zm.). Pozostałe budynki wzdłuż ul. [...] zlokalizowane są w odległości od 2,0 m do 16,0 m od granicy z pasem drogowym tej ulicy. Uwzględniając powyższe, nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczono w oparciu o § 4 ust. 1 rozporządzenia, tj. w odległości 9,5 m od granicy z pasem drogowym ul. [...], jako kontynuację istniejącej linii zabudowy na działkach bezpośrednio graniczących z terenem wnioskowanej inwestycji od strony wschodniej i zachodniej (na przedłużeniu istniejącej linii zabudowy). W ocenie Kolegium, tak wyznaczona linia zabudowy nie zburzy istniejącego ładu przestrzennego.

W obszarze analizowanym występują wskaźniki powierzchni zabudowy od 0,13 do 0,67. Średni wskaźnik powierzchni zabudowy dla obszaru analizowanego wynosi 0,28. Wskaźnik powierzchni zabudowy na terenie objętym wnioskiem wynosi około 0,17. Budynki na nim zlokalizowane przewidziane są zaś do rozbiórki. Mając na uwadze powyższe oraz możliwość jaką daje § 5 ust. 2 rozporządzenia, ustalono wskaźnik powierzchni zabudowy dla wnioskowanej inwestycji liczony jako stosunek powierzchni zabudowy do powierzchni terenu w liniach rozgraniczających teren inwestycji - od 0,17 (istniejący wskaźnik na terenie objętym wnioskiem) do 0,28 (średni wskaźnik powierzchni zabudowy dla obszaru analizowanego). Przedstawiona w sprawie analiza wykazała, że tak ustalony wskaźnik powierzchni zabudowy nie zaburzy istniejącego ładu przestrzennego w tym rejonie miasta.

Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego wyliczenia tego parametru na działce przy ul. [...], Kolegium wskazało, że z analizy oraz ze szczegółowych ustaleń organu pierwszej instancji zawartych w piśmie z 27 października 2021 r. wynika, że budynek przy ul. [...] usytuowany jest na działce nr [...]. Nie znajdują zatem oparcia zarzuty odwołania, w myśl których obiekt ten wybudowany jest na działkach nr [...], [...] i [...]. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że powierzchnia tej działki wynosi 613 m2, a powierzchnia zabudowy 205 m2. Zatem wskaźnik powierzchni zabudowy [...] = 0,33 został wyliczony prawidłowo. Wskazany w odwołaniu wskaźnik 0,42 został obliczony dla działek nr ewid. [...] i [...], których łączna powierzchnia wynosi 919 m2. Budynki na nich usytuowane posiadają powierzchnię zabudowy 385 m2, co daje wskaźnik 0,42 (385/919). Odnośnie wskaźnika dla działek nr ewid.[...], [...] i [...] organ pierwszej instancji wyjaśnił, że budynek o powierzchni zabudowy 136 m2 usytuowany jest na działce nr ewid. [...] o powierzchni 334 m2. Zatem wskaźnik powierzchni zabudowy [...] = 0,41 został obliczony prawidłowo.

Mając na uwadze ochronę roślinności trwałej lub sezonowej, umożliwiającej naturalną wegetację roślin i życie zwierząt, realizując plany inwestycyjne, wnioskodawca powinien urządzić minimum 25% powierzchni terenu jako powierzchnię biologicznie czynną. Wskaźnik ten został ustalony w projekcie decyzji na poziomie funkcjonalnie związanym z innymi parametrami zagospodarowania terenu.

3) szerokość elewacji frontowej;

W obszarze analizowanym występują budynki o szerokości elewacji frontowej od 5,0 m do 21,0 m. Średnia szerokość elewacji frontowej budynków w obszarze analizowanym wynosi 9,8 m. Budynki usytuowane na terenie inwestycji o szerokości elewacji frontowej około 4,5 m i 12,0 m przewidziane są do rozbiórki. W oparciu o § 6 ust. 2 rozporządzenia ustalono średnią szerokość elewacji frontowej budynków w obszarze analizowanym (minus tolerancja 20%) do 9,8 m (średnia szerokość elewacji frontowej budynków w obszarze analizowanym). Zdaniem Kolegium, budynki o tak ustalonej szerokości elewacji frontowej nie zaburzą istniejącego ładu przestrzennego.

Na marginesie Kolegium zauważyło, że Spółka planuje budowę pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zbliżeniu do granicy działek sąsiednich. Odnosząc się do tej kwestii Kolegium wyjaśniło, że szczegółowa lokalizacja planowanego obiektu zostanie rozstrzygnięta na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę w oparciu o przepisy ustawy - Prawo budowlane oraz przepisy wykonawcze, a inwestor może ubiegać się o odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, zgodnie z art. 9 P.b.

Kolegium wyjaśniło dalej, że jak wynika z ustaleń analizy, teren planowanej inwestycji graniczy od strony wschodniej z działką nr [...] zabudowaną budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, krytym dachem płaskim, o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej około 7,0 m. Od strony zachodniej teren inwestycji graniczy z działką nr [...], na której usytuowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny z dachem stromym o wysokości górnej krawędzi (okapu) elewacji frontowej około 8,5 m. Wysokość istniejącej zabudowy przebiega, tworząc uskok. Budynki usytuowane na terenie inwestycji są, zgodnie z wnioskiem inwestorskim, planowane do wyburzenia. Wysokość górnej krawędzi (okapu) elewacji frontowej budynków usytuowanych w obszarze analizowanym jest zróżnicowana i wynosi od 2,0 m do 9,5 m. Średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w obszarze analizowanym wynosi 7,0 m. Budynki kryte dachami płaskimi, które występują w obszarze analizowanym, posiadają wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej od 7,0 m do 9,0 m. Mając na uwadze powyższe, w oparciu o § 7 ust. 4 rozporządzenia, ustalono wysokość górnej krawędzi (okapu) elewacji frontowej każdego z budynków - od 3,0 m (wysokość górnej krawędzi (okapu) elewacji frontowej budynku usytuowanego na działce nr ewid.[...], graniczącej z terenem inwestycji od strony południowej) do 7,0 m (średnia wysokość w obszarze analizowanym oraz minimalna wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku krytego dachem płaskim), mierzona od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. W ocenie Kolegium, sporządzona w niniejszej sprawie analiza dokumentuje, że obiekty o tak ustalonej wysokości górnej krawędzi (okapu) elewacji frontowej nie zaburzą zastanego ładu przestrzennego, bowiem nawiązują do charakteru istniejącej zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym.

W obszarze analizowanym występują budynki o dachach płaskich, dwuspadowych lub wielospadowych o kącie nachylenia do 45°. Główne kalenice dachów budynków usytuowane są w układzie kalenicowym i szczytowym w stosunku do frontu działki. Wysokości kalenic dachów w obszarze analizowanym mieszczą się w granicach od około 5,0 m do 12,5 m, mierzone od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Wysokość budynków o dachach płaskich wynosi od 7,0 m do 9,0 m, mierzona od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. W oparciu o powyższe oraz wniosek inwestora, ustalono geometrię dachu każdego z budynków - dach płaski, wysokość całkowita do 7,0 m, mierzona od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku.

W ocenie Kolegium, wszystkie ww. parametry występują w obszarze analizowanym i wpisują się w zastany stan zagospodarowania i nie naruszają istniejącego ładu przestrzennego. Wbrew zarzutom odwołania, nie zostały one zawyżone i nie naruszają interesu osób trzecich. Wbrew zarzutom odwołania, wnioskowany do zabudowy teren ma udokumentowany dostęp do drogi publicznej ul. [...], która jest drogą publiczną kategorii gminnej. Jak dokumentują przedłożone akta sprawy, projekt decyzji o warunkach zabudowy, w którym określono obsługę komunikacyjną oraz sposób wyznaczenia ilości stanowisk postojowych, uzyskał aprobatę zarządcy drogi - Miejskiego Zarządu Dróg w K., który w piśmie z 11 marca 2021 r. zaopiniował pozytywnie projekt decyzji. Liczba planowanych stanowisk postojowych do obsługi wnioskowanej inwestycji, które będą zrealizowane w granicach terenu objętego wnioskiem, została określona w decyzji na poziomie takim samym, jak dla podobnych inwestycji w tym rejonie miasta. Ponadto, przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę, Spółka jest zobowiązana opracować koncepcję obsługi komunikacyjnej wraz z analizą ruchu, określającą wpływ planowanej inwestycji niedrogowej na istniejący układ drogowy. W przypadku, gdy realizowana inwestycja spowoduje konieczność budowy lub przebudowy układu komunikacyjnego, Spółka zostanie zobowiązana w umowie zawartej z zarządcą drogi do budowy lub przebudowy układu drogowego, zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Zdaniem organu, brak jest podstaw prawnych do zobowiązania Spółki do przedłożenia takiej umowy na etapie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Wbrew zarzutom zawartych w odwołaniach, w opinii organu odwoławczego, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, zgodnie z zapewnieniami gestorów sieci. Zaopatrzenie w wodę oraz odprowadzenie ścieków bytowych ma się odbywać zgodnie z pismem Wodociągów Kieleckich Sp. z o.o. z 15 września 2020 r., natomiast dostawa energii elektrycznej, zgodnie z pismem z 4 marca 2022 r. PGE Dystrybucja S.A. Oddział S.-K..

Analizowana decyzja o warunkach zabudowy obejmuje szczegółowe i wystarczające warunki w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich oraz ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych oraz określa linie rozgraniczające teren inwestycji, przedstawione na mapie, stanowiącej załącznik nr 1 tej decyzji.

W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził i wyczerpująco udokumentował, że nowa zabudowa nie będzie różnić się od zabudowy istniejącej w wyznaczonym obszarze analizowanym ani pod względem gabarytów, ani pod względem funkcji. Przeprowadzona, stosownie do obowiązujących przepisów prawa analiza urbanistyczno-architektoniczna wykazała, że spełnione są warunki określone w art. 61 ust. 1 ww. ustawy, ponieważ teren inwestycji położony jest na obszarze zabudowy pozwalającym na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektu budowlanego, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; ma zapewniony dostęp do drogi publicznej; istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego.

Dokonana w trybie odwoławczym analiza zgromadzonego materiału wykazała, w opinii Kolegium, że w sprawie nie zachodzą sprzeczności z przepisami odrębnymi. Organ pierwszej instancji dokonał bardzo szczegółowej analizy stanu faktycznego i prawnego terenu planowanej inwestycji, także pod kątem sprzeczności z przepisami odrębnymi.

Podsumowując, Kolegium stwierdziło, że kontrolowana decyzja organu pierwszej instancji zawiera wszystkie załączniki wynikające z § 9 rozporządzenia oraz zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. analiza urbanistyczna i projekt decyzji zostały sporządzone przez uprawnionego urbanistę.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu, Kolegium wyjaśniło, że nie znajdują one oparcia w aktach sprawy i są niezasadne.

Z uwagi na zróżnicowaną zabudowę usługową i mieszkalną na objętym analizą obszarze za uzasadnione należało uznać odniesienie się przez organ pierwszej instancji do parametrów zabudowy występujących w obszarze analizowanym. Nie można postawić temu organowi zarzutu nieuzasadnionego odstępstwa od średnich wartości parametrów, w sytuacji gdy parametry te nie przekraczają średniej wartości parametrów zabudowy zlokalizowanej już w obszarze analizowanym. Sporządzona w sposób prawidłowy analiza urbanistyczna stanowi podstawę do ustalenia parametrów wnioskowanej inwestycji.

Nadto Kolegium podniosło, że w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji w punkcie pn. "Ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich" zawarto warunek o treści: Inwestycję należy zaprojektować w sposób niepowodujący ograniczeń w dostępie do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, nieograniczający dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz zapewniający ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenie elektryczne, promieniowanie a także zanieczyszczenie powietrza, wody i gleby. Takie ustalenie warunków w decyzji lokalizacyjnej w pełni zabezpiecza ochronę interesów osób trzecich na obecnym etapie postępowania inwestycyjnego. Na następnym etapie postępowania warunki te będą urzeczywistnione w projekcie budowlanym stanowiącym podstawę do wydania pozwolenia na budowę. Projekt ten będzie musiał spełniać wszelkie wymogi wynikające z przepisów wykonawczych ustawy - Prawo budowlane, w tym wymogi norm polskich i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniach zarzutu pominięcia w postępowaniu pierwszoinstancyjnym jednej z osób, Kolegium wyjaśniło, że nie znajduje on oparcia w aktach sprawy. Przedłożone w sprawie wypisy z rejestru gruntów dokumentują poprawność ustalenia przez organ poszczególnych stron postępowania. Odnośnie działki nr [...] Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów, na działce tej figuruje posiadacz samoistny, który nie został wymieniony w katalogu stron postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy i który nie posiada legitymacji strony w tym postępowaniu.

Jako niemający wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie, uznało Kolegium skierowany do Prezydenta Miasta K. wniosek o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości będącej własnością K. S. oraz K. S. położonej w K., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z nieruchomością sąsiednią stanowiącą własność W. P. i A. M. oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka o nr [...] (objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy). Zgodnie bowiem z art. 63 ust. 2 ustawy, decyzja ustalająca warunki zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Oznacza to, że uzyskanie takiej decyzji nie przyznaje jej adresatowi żadnych uprawnień wobec danej nieruchomości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach J. W. zaskarżonej decyzji Kolegium zarzucił:

1. naruszenie przepisu prawa procesowego stanowiącego podstawę do wznowienia postepowania, a to art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie faktu, że właściciel działki nr [...] przy ul. [...] w K. (bezpośrednio przylegającej do terenu objętego decyzją) powinien być stroną postępowania w niniejszej sprawie;

2. naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia poprzez utrzymanie w mocy decyzji opartej na błędnym założeniu istnienia pasa drogowego i ustaleniu obowiązującej linii nowej zabudowy w sposób niemożliwy do jej określenia;

2) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia poprzez utrzymanie w mocy decyzji ustalającej wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w oparciu o błędnie wykonaną analizę;

3) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z .§ 6 ust. 1 rozporządzenia poprzez utrzymanie w mocy decyzji ustalającej szerokość elewacji frontowej w oparciu o błędnie wykonaną analizę;

4) art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji ustalającej warunki zabudowy pomimo, że teren objęty decyzją nie ma dostępu do drogi publicznej, gdyż działka do której przylega ten teren nie stanowi drogi publicznej w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

5) art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, podczas gdy:

a) w aktach sprawy brakuje jakichkolwiek informacji co do zaopatrzenia projektowanej inwestycji w energię cieplną;

b) z pisma Wodociągów Kieleckich Sp. z o.o. z 15 września 2020 r. wynika, że jest możliwość doprowadzenia wody i odprowadzenia ścieków do planowanej zabudowy poprzez jedno przyłącze, a skoro na terenie inwestycji zaprojektowano 5 budynków mieszkalnych nie ma możliwości prawidłowego, tj. niezależnego i samodzielnego zaopatrzenia 5 budynków mieszkalnych w wodę i kanalizację;

3. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia stronom czynnego udział w postępowaniu przed Kolegium i brak zapoznania stron z uzupełnionym w postępowaniu odwoławczym materiałem dowodowym, tj. pismem PGE Dystrybucja S.A. z 4 marca 2022 r., a przed wydaniem decyzji brak umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

4. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieprzeanalizowanie całego materiału dowodowego, oparcie rozstrzygnięcia na błędnie wykonanej analizie urbanistycznej i nieudzielenie wystarczającego uzasadnienia faktyczno - prawnego o przekonywującej treści.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie stawianych zarzutów, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, a także wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję Kolegium złożył również K. S.. Niemniej pismem procesowym z 18 października 2022 r. skarżący cofnął skargę wniesioną w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargi Kolegium wniosło o oddalenie skarg, podtrzymując ustalenia i stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 24 sierpnia 2022 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie z 14 września 2022 r. Sąd postanowił rozprawę odroczyć na 19 października 2022 r.

Na rozprawie 19 października 2022 r. Przewodniczący ujawnił pismo procesowe pełnomocnika skarżącego K. S. z 18 października 2022 r., zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi w imieniu tego skarżącego. Pełnomocnik skarżącego J. W. poparł skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, zwanej dalej “p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Kontrola zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. doprowadziła Sąd do wniosku, że decyzje te naruszają prawo w stopniu, który powodował konieczność wyeliminowania obu aktów z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. W myśl art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 2 u.p.z.p., wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci: a) elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo b) papierowej. Wniosek taki powinien zawierać również charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów (art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a u.p.z.p.). Wniosek powinien zawierać nadto określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej (art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.z.p.).

W związku z treścią przytoczonych regulacji Sąd podzielił zarzut skargi J. W. dotyczący braku w treści wniosku informacji w zakresie zapotrzebowania projektowanej inwestycji w energię cieplną. Zgodnie z przepisami prawa, we wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestor zobowiązany jest określić zapotrzebowanie na wodę, energię oraz sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także inne potrzeby w zakresie infrastruktury technicznej. Taką potrzebą dla budynków, które mają pełnić funkcję mieszkalną, jest bez wątpienia zapotrzebowanie na energię cieplną (zob. § 46, § 49, § 132 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2022 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.). We wniosku o ustalenie warunków zabudowy, który został w tej sprawie uwzględniony, inwestor wykreślił zapotrzebowanie na energię cieplną z sieci MPEC, ale równocześnie nie podał innego źródła dostawy takiego rodzaju energii dla inwestycji. Wniosek zawiera w pkt 9 miejsce na wskazanie przewidywanych innych potrzeb z zakresu infrastruktury technicznej. W tej pozycji wnioskodawca nie zawarł żadnych informacji. W efekcie z wniosku nie wynika, w jaki sposób inwestor planuje ogrzewać wodę i pomieszczenia w budynkach. Niewątpliwie brak zapotrzebowania na energię cieplną z sieci MPEC dla przedmiotowej inwestycji powoduje, że nie ma podstaw do żądania oświadczenia gestora (MPEC) o dostawie energii cielnej. Co jednak nie oznacza, że wniosek ma nie określać zapotrzebowania na tego rodzaju infrastrukturę, skoro jest ona niezbędna dla realizacji tej inwestycji. Organ przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy ma obowiązek ustalić, jak zostanie zapewniona energia cieplna dla inwestycji, bo może okazać się, że planowany przez inwestora sposób jej dostawy nie będzie możliwy do realizacji, bądź będzie to wymagało dodatkowych uzgodnień (opinii). Tego braku wniosku organy nie wyeliminowały i nie wezwały inwestora do uzupełnienia wniosku, wbrew wymaganiom wynikającym z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a u.p.z.p. i w efekcie naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Kolejne naruszenie prawa, jakie Sąd ujawnił w sprawie, dotyczy zakresu inwestycji opisanego we wniosku. Inwestor we wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, obejmującej budowę 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wskazał w części dotyczącej obecnego sposobu zagospodarowania terenu objętego wnioskiem - "działka zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym oraz budynkiem gospodarczym. Obiekty do wyburzenia." (pkt 5 wniosku).

Tymczasem organ I instancji, ustalając warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, nie wziął pod uwagę tej okoliczności i nie zawarł w osnowie decyzji warunku dokonania przy realizacji inwestycji rozbiórki obiektów znajdujących się na działkach obejmujących teren inwestycji. Analiza rozstrzygnięcia zawartego w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wydanej w tej sprawie nie pozwala stwierdzić, aby na terenie inwestycji znajdowała się aktualnie jakakolwiek zabudowa, choć na mapie zasadniczej, stanowiącej załącznik nr 1 do tej decyzji, zaznaczone są obiekty położone na terenie inwestycji. Zachodzi tym samym niespójność pomiędzy treścią osnowy decyzji a jej załącznikiem. Na ww. załączniku obiekty znajdujące się na terenie inwestycji nie zostały zaznaczone przez organ jako przeznaczone do rozbiórki. O planowanej rozbiórce obiektów organ wspomina w uzasadnieniu decyzji, ale nie jest to wystarczające.

Planowane przedsięwzięcie, w świetle treści wniosku, zakłada wybudowanie pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z rozbiórką istniejących budynków. Prawidłowy opis zamierzenia budowlanego we wniosku o ustalenie warunków zabudowy powinien więc uwzględniać konieczność dokonania w ramach inwestycji również rozbiórki określonych obiektów budowlanych, jeżeli jest to konieczne dla realizacji inwestycji na terenie objętym wnioskiem. W opisie zamierzenia budowlanego w tym przypadku nie wskazano na konieczność uprzedniej rozbiórki budynków, w treści wniosku inwestor podał taką informację. To jednak nie zwalniało Prezydenta Miasta K. od poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie w tym zakresie i określenia w rozstrzygnięciu decyzji warunków dotyczących rozbiórki obiektów budowlanych znajdujących się na terenie, na którym ta inwestycja ma być realizowana, jeżeli lokalizacja tych obiektów koliduje z planowaną inwestycją. Nie jest możliwe przecież wybudowanie pięciu budynków jednorodzinnych w miejscu, gdzie już znajdują się budynki. Planowany do realizacji obiekt budowlany musi nadawać się do wkomponowania w istniejący ład architektoniczny. Zważyć przy tym należy, że decyzja o warunkach zabudowy ma rozstrzygać o dopuszczalnym sposobie zagospodarowania i warunkach zabudowy terenu objętego konkretnym zamierzeniem inwestycyjnym, a następnie stanowić podstawę dla sporządzenia dokumentacji budowlanej, weryfikowanej na dalszym etapie przez właściwy organ architektoniczno-budowlany" (por. wyrok WSA w Warszawie z 13 lutego 2019 r., VII SA/Wa 2426/18, Lex nr 2633464). Warunki zabudowy ustala się dla inwestycji planowanej, a nie już zrealizowanej (zob. wyrok NSA z 12 grudnia 2017 r., II OSK 663/16, Lex nr 2427496, wyrok WSA w Lublinie z 13 marca 2018 r., II SA/Lu 1115/17, Lex nr 2481350). Stąd uwzględnienie wniosku inwestora i wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla konkretnej inwestycji powoduje konieczność uzależnienia realizacji przyszłej zabudowy na określonym terenie od uprzedniej rozbiórki obiektu (obiektów) już na tym terenie się znajdujących, jeśli jest to niezbędne dla realizacji nowej inwestycji. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że decyzja o warunkach zabudowy generalnie wydawana jest dla przyszłych zamierzeń inwestycyjnych; odnosi się wyłącznie do planowanego przedsięwzięcia budowlanego, a nie do inwestycji rozpoczętej lub zrealizowanej częściowo lub w całości (por. wyroki NSA z 11 lipca 2018 r., II OSK 2012/16 oraz z 4 lipca 2017 r., II OSK 2162/16, publ. CBOSA). Możliwe jest także ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji realizowanej lub zrealizowanej, w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy jest konieczna, aby ją przedłożyć w postępowaniu naprawczym prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego, mającym na celu legalizację wykonanych robót budowlanych (zob. wyrok NSA z 30 czerwca 2017 r., II OSK 2729/15, Lex nr 2340940). Ma to przeciwdziałać próbom obchodzenia prawa i uzyskiwania wymaganych prawem decyzji i zgód na budowę obiektów budowlanych zrealizowanych wcześniej w warunkach samowoli budowlanej.

Z tego powodu konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy wadliwą decyzję organu pierwszej instancji, bo wydaną z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutów skargi J. W. opartych o twierdzenie, że przedmiotowa inwestycja nie posiada dostępu do drogi publicznej, należy ocenić je jako chybione. Teren planowanej inwestycji ma dostęp do drogi gminnej, ul. [...]. Kategoria tej drogi nie została przez skarżącego podważona, zresztą wynika ona z aktów normatywnych powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca, uzasadniając omawianą grupę zarzutów skargi, powołuje się na pojęcie "drogi" w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1693, dalej jako "u.d.p."), zgodnie z którym drogę definiuje się jako budowlę składającą się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stanowiącą całość techniczno-użytkową, usytuowaną w pasie drogowym i przeznaczoną do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt. Skarżący wywodzi, że droga, do której dostęp ma teren inwestycji, nie spełnia powyższych cech. Jak podniósł, jest ona drogą nieurządzoną, bez wyznaczonego pasa drogowego, wyboistą. Należy jednak zauważyć, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wymaga, aby teren miał dostęp do drogi publicznej. Definicje drogi publicznej zawiera art. 1 ustawy o drogach publicznych stanowiąc, że drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Kategorię dróg określa art. 2 ust. 1 u.d.p., wskazując w pkt 4, że drogami publicznymi są drogi gminne.

Wykładnia powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że dostęp do drogi publicznej oznacza dostęp (pośredni lub bezpośredni) do drogi zaliczonej na podstawie ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem (z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych). Gdyby przyjąć interpretację tych przepisów, jaką forsuje skarżący, to dostęp do drogi publicznej oznaczałby dostęp do budowli ziemnej, lub drogowego obiektu inżynierskiego, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stanowiących całość techniczno-użytkową, usytuowaną w pasie drogowym i przeznaczoną do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt. Dlatego okoliczność, że ul. [...] nie jest drogą urządzoną w rozumieniu prawa budowlanego, nie oznacza, że teren przedmiotowej inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej. Trudności w poruszaniu się po tej drodze, wynikające np. z jej nawierzchni, nierówności, szerokości, nie rozstrzygają o braku dostępu inwestycji do drogi publicznej. Mogą mieć natomiast znaczenie przy określaniu parametrów zjazdu na taką drogę, czy opracowaniu organizacji ruchu na tym terenie. W tej sprawie zarządca drogi (Miejski Zarząd Dróg w K.), uzgadniając warunki przedmiotowej inwestycji zastrzegł, że przed złożeniem wniosku o pozwoleniu na budowę inwestor jest zobowiązany opracować koncepcję obsługi komunikacyjnej wraz z analizą ruchu, określającą wpływ planowanej inwestycji niedrogowej na istniejący układ drogowy. W przypadku, gdy realizowana inwestycja spowoduje konieczność budowy lub przebudowy układu komunikacyjnego, inwestor inwestycji niedrogowej zostanie zobowiązany w umowie zawartej z zarządcą drogi do budowy/przebudowy układu drogowego, zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. To zastrzeżenie znalazło swój wyraz w treści rozstrzygnięcia decyzji o warunkach zabudowy. Tak ustalone warunki realizacji inwestycji pozwolą zabezpieczyć interesy osób trzecich, w tym właścicieli nieruchomości sąsiednich korzystających z ul. [...].

Dodatkowo, odpierając kolejny zarzut skargi, trzeba wskazać, że Kolegium odniosło się do zarzutu odwołania dotyczącego dostępu nieruchomości, na której planuje się realizację przedmiotowej inwestycji, do drogi publicznej. Organ ten nie zawarł w uzasadnieniu decyzji rozważań dotyczących znaczenia dla wyniku sprawy dokumentacji fotograficznej przedstawiającej stan nawierzchni ul. [...], ale w skardze nie wykazano, że nieomówienie tego dowodu załączonego do odwołania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeszcze raz wymaga podkreślenia, że nieodpowiedni stan nawierzchni, trudności komunikacyjne, szerokość drogi publicznej, czy niewybudowanie urządzeń drogowych w rozumieniu art. 4 pkt 2 u.d.p. nie powodują, że teren inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej.

W tym miejscu wypada odnieść się także do zarzutu skargi, który dotyczy braku wytyczonego pasa drogowego drogi gminnej (ul. Rajtarskiej). Nie może być wątpliwości, że droga gminna stanowi działkę gruntu o konkretnym numerze ewidencyjnym. Granice tej działki są znane i wynikają z dokumentacji zgromadzonej w ewidencji gruntów i budynków, w tym wypadku inwestor złożył mapę zasadniczą pokazującą przebieg granic. Zgodnie z ustawą o drogach publicznych (art. 4 pkt 1), pas drogowy to wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga. Zatem brak urządzonej drogi na gruncie nie oznacza, że nie jest możliwe ustalenie, gdzie mieści się granica pasa drogowego.

Podobnie jako niezasadny ocenił Sąd zarzut naruszenia prawa procesowego poprzez niezawiadomienie stron o uzupełnieniu materiału dowodowego na etapie odwoławczym. Uzupełniające postępowanie dowodowe dotyczyło potrzeby zaktualizowania zapewnienia jednego z gestorów sieci (k. 181 akt adm.). Zakres i przedmiot tego zapewnienia nie uległy zmianie.

Również za nietrafny uznał Sąd zarzut związany z doprowadzeniem wody i odprowadzeniem ścieków do planowanej zabudowy przez jedno wspólne przyłącze wody oraz jedno wspólne przyłącze kanalizacji sanitarnej. Istotne jest bowiem wyłącznie to, że istnieje możliwość doprowadzenia wody i odprowadzenia ścieków z terenu inwestycji w przypadku zrealizowania przedmiotowej inwestycji. Dopiero na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę istotne znaczenie będzie mieć to, jakie rozwiązania techniczne zaprojektuje inwestor celem sprostania wymaganiom, jakie formułuje gestor ww. sieci.

Jako niezasadny ocenił Sąd także zarzut skargi dotyczący wadliwego ustalenia przez organy wskaźnika zabudowy z uwagi na błędne ustalenia autora analizy urbanistycznej dotyczące budynku przy ul. [...]. Otóż pod tym adresem, jak wynika z ww. analizy, znajduje się budynek, ale na działce nr [...], nie zaś na działce nr [...]. Odnośnie działki nr [...] wynika z analizy, że znajduje się na niej budynek przy ul. [...]. Poza tym ani odnośnie działki przy ul. [...], jak również działki przy ul. [...], nie został ustalony wskaźnik zabudowy wynoszący 0,42. Szczegółowe wyliczenia dotyczące prawidłowości wykonanych w analizie obliczeń zawiera uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Niemniej jeżeli, zdaniem skarżącego, wskaźnik dla terenu działek nr ewid.[...], [...] i [...] powinien być niższy, to nie miałoby to wpływu finalnie na wielkość tego wskaźnika ustaloną w decyzji, skoro graniczne wskaźniki w obszarze analizowanym wynoszą od 0,13 do 0,67. Nie zostało więc wykazane w skardze, aby omawiany wskaźnik został błędnie ustalony.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przyjęcia w analizie do podstawy ustaleń działek gruntowych, a nie działek budowlanych należy wyjaśnić, że już z treści art. 2 pkt 12 u.p.z.p. przywołanego w skardze wynika, że działka budowlana to także działka gruntu, nie zaś wyłącznie nieruchomość gruntowa. Zarzut okazał się więc chybiony.

Przechodząc do kolejnego zarzutu skargi J. W., należy wyjaśnić, że sąd administracyjny ocenia sprawę w granicach interesu prawnego skarżącego, nie zaś innych stron. Kwestia braku uczestnictwa innych osób nie może być podnoszona przez skarżącą, ponieważ kwestia ta stanowi przesłankę wznowienia postępowania, która wymaga złożenia wniosku przez zainteresowany podmiot. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyroki z: 1 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 1837/17, 9 stycznia 2019 r. sygn. akt II OSK 1127/17, 26 października 2017 r. sygn. akt II OSK 2711/15, 9 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 990/10, 14 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1886/10, 18 maja 2010r. sygn. akt II OSK 796/09, 21 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1628/08). Dlatego zarzut braku udziału w postępowaniu administracyjnym właściciela działki nr [...] podnoszony przez skarżącego J. W. nie mógł wpłynąć na wynik postępowania sądowoadministracyjnego w tej sprawie.

W zakresie zarzutu dotyczącego działek nr [...] i [...] i ustalonej w przypadku budynków na tych działkach szerokości elewacji frontowej wynoszącej 21m należy wyjaśnić, że front działki to część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Twierdzenie skarżącego o błędnym wyznaczeniu tego parametru nie zostało potwierdzone, skoro z analizy nie wynika, że front działek wymienionych w omawianym zarzucie nie mógł wynosić 21 m, skoro główny wjazd do jednego z ww. budynków odbywa się z ul. [...], a odnośnie drugiego budynku urbanista wskazał 13 m. Poza tym nie są to wielkości graniczne dla omawianego parametru. Znaczenie pojęcia "frontu działki" organ odwoławczy wyjaśnił na stronie 4 uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Poza tym pojęcie to zdefiniowane jest w przepisach prawa, w § 2 pkt 5 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - brzmienie obowiązujące do 3 stycznia 2022 r. Obecnie definicję "frontu terenu" zawiera art. 64 ust. 5a u.p.z.p.

Niemniej, mając na względzie wyżej omówione uchybienia, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję organu pierwszej instancji, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., o czym orzekł w pkt I wyroku.

Zgodnie z art. 161 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W tej sprawie pełnomocnik skarżącego K. S. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi wywiedzionej przez tego skarżącego. Ze względu na niestwierdzenie w sprawie zaistnienia określonych w art. 60 zd. 3 p.p.s.a. przesłanek pozwalających uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, Sąd uznał, że skarga została cofnięta skutecznie i postępowanie z tej skargi stało się bezprzedmiotowe, dlatego umorzył postepowanie sądowoadministracyjne ze skargi K. S. w pkt II wyroku na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł w punkcie III wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na koszty te w łącznej wysokości 997 zł złożyły się: wpis od skargi - 500 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika - 480 zł wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa – 17 zł.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią powyższą ocenę prawną i wskazania Sądu, w szczególności wyeliminują dostrzeżone braki wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a następnie – w razie uwzględnienia tego wniosku – wydadzą decyzję spełniającą wymagania określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. i uwzględniającą aktualny stan zagospodarowania terenu inwestycji.