Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 5/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 61 , 66
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art 92
journal: Dz.U. 2016 poz 814
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym - tekst jedn.
article: art 107 , 138
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 26
journal: Dz.U. 1990 nr 16 poz 95
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym.
article: art 3 , 134 , 145
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2017 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta K. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 24 października 2016 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz Prezydenta Miasta K. kwotę 980 zł (słownie: dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat grodzki decyzją z 20.09.2016 r., na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z 07.07.1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), nakazał Prezydentowi Miasta K. - właścicielowi budynku gospodarczego (dawniej stajni - świniarni), zlokalizowanego w zespole folwarcznym w P., położonego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...], usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego części budynku gospodarczego od strony północnej i północno-zachodniej (narożnik), zlokalizowanego w zespole folwarcznym w P., wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...], poprzez wykonanie następujących robót budowlanych:

-demontaż zawalonych elementów drewnianych więźby i stropu w części północnej ww. budynku, oczyszczenie korony murów,

-zabezpieczenie korony murów w części pozbawionej zadaszenia: wyrównanie muru ceglanego z ewentualnym przemurowaniem górnej warstwy, ułożenie na zaprawie wyrównawczej ze spadkiem na zewnątrz pokrycia z dachówki ceramicznej (w miarę możliwości z elementu rozbiórkowego),

-odtworzenie wraz z przełożeniem dachówki na fragmencie znacznie zdeformowanej części połaci dachowej od strony północno-zachodniej (narożnik); otwarty fragment połaci dachowej należy zamknąć deskami,

-na fragmencie odtworzonej zdeformowanej części połaci dachowej wymienić stemple drewniane na nowe słupy drewniane o przekroju minimum 20 x 20 cm zgodnie z zaleceniami zawartymi w rozdziale 6 oraz na rys. nr [...] dokumentacji technicznej pn. cyt: "Dokumentacja konstrukcyjno - budowlana wraz z podaniem doraźnych zabezpieczeń konstrukcji budynku. Budynek dawnej stajni (świniarnia), [...], ul. [...], Działka nr [...] obr.[...]. Wpis do rejestru zabytków pod nr [...]" , opracowanej w grudniu 2015 r. przez mgr inż. L. S., zaopiniowanej pozytywnie pozwoleniem Miejskiego Konserwatora Zabytków, nr [...] z 13.06.2016 r., znak: [...]

Ponadto organ nakazał, ze względu na stan techniczny budynku gospodarczego, skuteczne zabezpieczenie obiektu wraz z dziedzińcem przed dostępem osób nieupoważnionych wraz z wygrodzeniem i oznakowaniem stref bezpieczeństwa oraz oznakowanie tablicami ostrzegawczymi o grożącym niebezpieczeństwie i informacyjnymi o zakazie wstępu. Wskazał, że roboty budowlane należy wykonać do 20.12.2016 r.

W uzasadnieniu organ podał, że prowadził z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego części budynku gospodarczego od strony północnej i północno-zachodniej (narożnik) (dawniej stajni - świniarni) zlokalizowanego w zespole folwarcznym w P., położonego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...] W dniu 18.07.2016 r. do organu wpłynął wniosek Stowarzyszenia [...] (użytkownik posiadający ograniczone prawo rzeczowe zgodnie z zapisem działu III księgi wieczystej Nr [...]) o "wydanie decyzji administracyjnej z art.66 Prawa budowlanego w zakresie dotyczącym zabezpieczenia konstrukcyjnego budynku dawnej stajni zlokalizowanego na działce [...]" wraz z dokumentacją techniczną pn. cyt.: "Dokumentacja konstrukcyjno-budowlana wraz z podaniem doraźnych zabezpieczeń konstrukcji budynku" "Budynek dawnej stajni (świniarnia), [...], ul. [...], Działka nr [...] obr.[...], Wpis do rejestru zabytków pod nr [...]" sporządzoną przez mgr inż. L. S. (uprawnienia konstrukcyjno-budowlane nr [...]) z grudnia 2015 r.

W dniu 08.08.2016 r. upoważnieni inspektorzy organu nadzoru budowlanego, dokonali oględzin w obrębie ww. budynku gospodarczego, w wyniku których ustalono, że przedmiotowy obiekt budowlany to wolnostojący niepodpiwniczony, parterowy obiekt z poddaszem nieużytkowym zbudowany na planie prostokąta o wymiarach 46m x 66m z wewnętrznym dziedzińcem. Dostępny przez 4 bramy główne zlokalizowane w osiach zabudowy. Budynek murowany z cegły pełnej na ławach kamiennych. Na ścianach zewnętrznych są oparte stropy drewniane i żelbetowe, podparte słupami drewnianymi i stalowymi. Dach dwuspadowy pokryty dachówką ceramiczną. Przedmiotem oględzin była część budynku od strony północnej, w obrębie której nastąpiło zawalenie się konstrukcji stropu i dachu oraz część strony północno-zachodniej, w obrębie której zdeformowaniu uległa połać dachową (oznaczona wg protokołu oględzin z

08.08.2016 r. jako segment C).

PINB w K. -- Powiat G. uznał, iż należy usunąć stwierdzone nieprawidłowości stanu technicznego części budynku gospodarczego poprzez wykonanie zaleceń zawartych w rozstrzygnięciu decyzji. Organ podkreślił przy tym, że przedmiotem postępowania administracyjnego jest tylko ww. zakres robót budowlanych z uwagi na ograniczone środki finansowe zobowiązanego.

Ponadto, mając na uwadze fakt, że do organu nadzoru budowlanego dostarczono ww. dokumentację techniczną, PINB w K. - Powiat G. odstąpił od zastosowania przepisu art. 81 c ust. 2 ww. ustawy Prawo budowlane. Miejski Konserwator Zabytków pozwoleniem nr [...] z 13.06.2016 r., znak: [...] wyraził zgodę cyt.: na prowadzenie robót budowlanych zabezpieczających w budynku dawnej stajni (świniami) w zespole folwarcznym w P. wpisanym do rejestru zabytków pod nr [...], decyzją z 04.08.1993 r.), zgodnie z przedłożoną "Dokumentacją konstrukcyjno-budowlaną wraz z podaniem doraźnych zabezpieczeń konstrukcji budynku", opracowaną przez mgr inż. L. S., K. grudzień 2015 r., i w oparciu o inwentaryzację budynku opracowaną przez mgr inż. arch. M. C. z zespołem, K. grudzień

2015 r." W ww. dokumentacji konstrukcyjno-budowlanej, autor opracowania, określił zakres robót w rozdz. 6 (Projektowane tymczasowe prace stablizujące).

Organ wyjaśnił, że celem art. 66 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy Prawo budowalne jest gwarancja utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie, tzn. takim który zapewni jego sprawność techniczną, bezpieczeństwo użytkowania oraz wyeliminuje inne czynniki mogące powodować zagrożenie dla wszystkich jego użytkowników oraz osób postronnych. Art. 66 ust. 1 pkt. 1 - 4 ww. ustawy wskazuje, iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, ale też zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

Organ przytoczył obowiązki właściciela określone w art. 61 ww. ustawy Prawo budowlane. Wskazał, że właścicielem działki nr [...] jest Skarb Państwa, natomiast na mocy umowy ustanowienia prawa użytkowania z 19.10.2001 r., użytkownikiem posiadającym ograniczone prawo rzeczowe jest Stowarzyszenie [...] W..

Na koniec poinformował, że dalsze roboty budowlane, ujęte w ww. dokumentacji technicznej związane z usunięciem nieprawidłowości stanu technicznego budynku gospodarczego są możliwe po uzyskaniu zgody właściwego organu administracji architektoniczne - budowlanej.

Prezydent Miasta K. wniósł odwołanie od ww. decyzji domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 66 w zw. z art. 61 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż podmiotem zobowiązanym do wykonania określonych decyzją czynności jest właściciel nieruchomości, nawet w sytuacji gdy nieruchomością włada inny podmiot na rzecz którego ustanowiono ograniczone prawo rzeczowe;

- art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie, w sposób wyczerpujący, całości materiału dowodowego oraz niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności sprawy.

Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 24.10.2016 r., znak: [...], na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 tj. ze zm.) oraz art.66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji w pierwszej kolejności stwierdził, że strony postępowania zostały prawidłowo ustalone. W szczególności, działka nr [...] stanowi własność Skarbu Państwa, którego reprezentuje Prezydent Miasta K. (jako prezydent miasta na prawach powiatu).

Decyzja wydana na podstawie art.66 ust. 1 Prawa budowlanego nie jest decyzją uznaniową. W okolicznościach wymienionych w tym przepisie właściwy organ nakazuje usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, co oznacza, iż ma on obowiązek wydania decyzji w tym przedmiocie. Konstrukcja normy prawnej zawartej w art.66 ust.l Prawa budowlanego wskazuje zatem, iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Przepis zawiera cztery samodzielne normy prawne, dotyczące czterech różnych stanów faktycznych.

MWINB wyraził pogląd, że o ile w ocenie właściwego organu nadzoru budowlanego, mającej swoje oparcie w zebranych dokumentach i wiedzy fachowej pracowników państwowego nadzoru budowlanego, obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, to organ nadzoru władny jest do wydania natychmiastowego rozstrzygnięcia wynikającego z pierwszej z przywołanych powyżej norm prawnych. Wydanie takiej decyzji (w oparciu o art.66 ust.1 pkt 1), ma najczęściej na celu doprowadzić do usunięcia stanu zagrożenia jakie dla życia, zdrowia, bezpieczeństwa lub środowiska powoduje obiekt budowlany. Podjęcie przez organ nadzoru w/w działania nie zamyka organowi drogi do ewentualnego dalszego prowadzenia postępowania w sprawie stanu technicznego tego obiektu, wynikającego z następnych przywołanych powyżej norm prawnych np. postępowania, którego celem będzie doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami, a to z uwagi na fakt, że procedury związane z doprowadzeniem obiektu budowlanego do właściwego stanu technicznego są często długotrwałe.

Z dokumentacji fotograficznej przedmiotowego obiektu sporządzonej podczas oględzin w dniu 8.08.2016 r. jednoznacznie wynika, że w/w budynek znajduje się w niewłaściwym stanie technicznym (liczne odparzenia tynków na elewacjach, nieszczelne pokrycie dachowe, zdeformowana konstrukcja dachu, ubytki cegieł w ścianach i trzonach kominowych, ugięcia belek stropowych), a jego część będąca przedmiotem niniejszego postępowania, z uwagi na katastrofalny stan techniczny (w zlokalizowanej od strony północnej części w/w obiektu nastąpiło całkowite zawalenie się konstrukcji stropu i dachu, natomiast w części północno -zachodniej konstrukcja dachu wraz z pokryciem uległa znacznemu ugięciu) wymaga natychmiastowej reakcji organów nadzoru budowlanego. Prawdziwość w/w ustaleń poczynionych przez PINB potwierdził również mgr inż. L. S., który w sporządzonym w grudniu 2015r. i dotyczącym w/w budynku gospodarczego opracowaniu pn. "Dokumentacja konstrukcyjno -- budowlana wraz z podaniem doraźnych zabezpieczeń konstrukcji budynku" wskazał m.in. cyt. "stan techniczny budynku w chwili obecnej należy określić jako bardzo zły, nieustabilizowany. Podstawowym, działającym nieprzerwanie czynnikiem niszczącym substancję budowlaną jest zawilgocenie i zasolenie budynku (...) Dla zahamowania procesów niszczących należy podjąć działania likwidujące przyczyny uszkodzeń. W minimalnym zakresie (...) należy wykonać tę część prac, która pozwoli zabezpieczyć budynek przed zalewaniem wodami opadowymi, powodującymi najszybszą destrukcję elementów drewnianych i stalowych oraz bezpośrednio zalewanych wodą ścian ceglanych" (vide: strona 13, 14 opracowania). W przedmiotowym opracowaniu jej autor przedstawia także katalog niezbędnych do wykonania robót budowlanych o charakterze zabezpieczającym w w/w obiekcie, które w zakresie dotyczącym przedmiotu niniejszej sprawy (północna i północno - zachodnia część budynku) stały się podstawą nakazów zawartych w sentencji skarżonej decyzji organu I instancji.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu odwoławczego, PINB w K. Powiat G. prawidłowo ocenił sytuację, a wydanie przez niego skarżonej decyzji uznać należy za działanie zasadne, mające na celu likwidację w pierwszej kolejności istniejącego stanu zagrożenia, związanego z katastrofalnym stanem technicznym północnej i północno - zachodniej części w/w obiektu budowlanego. Takie działanie organu I instancji nie wyklucza w przyszłości podjęcia przez organ I instancji dalszych czynności w stosunku do budynku gospodarczego położonego w zespole folwarcznym w P..

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprawidłowego wskazania zobowiązanego, MWINB w K. - cytując orzecznictwo sądów administracyjnych - wskazał, że zgodnie z art.61 ustawy Prawo budowlane obowiązek utrzymywania budynku w należytym stanie technicznym obciąża zarówno jego właściciela jak i zarządcę. Adresatem takiej decyzji może być zarówno właściciel jak i zarządca nieruchomości, bowiem na obu tych podmiotach spoczywa obowiązek utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym i estetycznym, ponadto kwestia wyboru adresata decyzji wydanej w oparciu o przepis art.66 ust.1 Prawa budowlanego (pomiędzy właścicielem obiektu a jego zarządcą) pozostawiona została organowi nadzoru budowlanego, prowadzącemu stosowne postępowanie administracyjne. To w/w organ mając na uwadze poczynione przez siebie w trakcie tego postępowania ustalenia faktyczne decyduje, który z w/w podmiotów winien być zobowiązany do wykonania nałożonych w trybie art.66 Prawa budowlanego obowiązków. Stowarzyszeniu [...] siedzibą w W. przysługuje jedynie ograniczone prawo rzeczowe do czasowego korzystania z przedmiotowej nieruchomości, zatem organ I instancji miał uzasadnione podstawy do wskazania jako adresata skarżonej decyzji wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej Prezydenta Miasta K.. Powyższy wybór nie przesądza kogo będą obciążały koszty wykonania nałożonego skarżoną decyzja obowiązku. Organy administracyjne nie są bowiem właściwe do dokonywania wzajemnych rozliczeń pomiędzy właścicielem obiektu budowlanego, a jego użytkownikiem czy też zarządcą.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł Prezydent Miasta K. domagając się uchylenia obydwu decyzji wydanych przez organy nadzoru budowlanego w tej sprawie oraz zasądzenia kosztów postępowania. Na wstępie wskazał, że doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego poprzez błędne ustalenie przez organ I instancji, że Prezydent Miasta K. jest właścicielem zespołu folwarcznego w [...] i jako właściciel jest jedynym podmiotem odpowiedzialnym za utrzymanie tego obiektu zabytkowego, co sprzeczne jest z zebranym w sprawie materiałem, gdzie Stowarzyszenie [...] jako użytkownik zarządza tym obiektem i z tego tytułu odpowiedzialny jest za jego utrzymanie, stan zespołu folwarcznego uległ pogorszeniu od 2001r., kiedy to na podstawie umowy ustanowienia użytkowania Stowarzyszenie [...] zobowiązane było i jest do jego utrzymania. Błędne ustalenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego także błędnie potwierdził [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując w mocy decyzję organu I instancji.

Ponadto skarżący zarzucił:

- naruszenie art. 6 K.p.a w związku z art. 28 K.p.a. w związku z art. 66 ust. 1 i art. 61 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że adresatem zaskarżonej decyzji organu I instancji nie może być Stowarzyszenie [...], gdyż nie wypełnia dyspozycji art. 61 Prawa budowlanego dotyczącej zarządcy, a jedynym adresatem decyzji ma być Prezydent Miasta K. jako właściciel działki [...] obręb [...], a Prezydent Miasta K. jako organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego jaką jest Gmina Miejska K. nie może być właścicielem tego obiektu, ponieważ jej właścicielem jest Skarb Państwa, a Prezydent Miasta K. co najwyżej może być traktowany jako statio fisci Skarbu Państwa, co winno być wyraźnie wskazane w sentencji decyzji organu I i II instancji,

- naruszenie art. 7 § 1 i 77§ 1 K.pa. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie dla sprawy i pominięcie jako dowodu w sprawie zeznań świadków lub stron przedstawicieli Stowarzyszenia [...] na okoliczność ustalenia jaki podmiot miał dokonywać napraw czy też remontów obiektu, jaki był jego stan przed zawarciem umowy użytkowania, w jaki sposób Stowarzyszenie [...] korzystało w latach 2001 r. do 2016 r. z tego zespołu i czy jego działania, a w zasadzie zaniechanie nie doprowadziło do takiego staniu jaki został stwierdzony w ekspertyzie mgr inż. L. S., zleconej przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w K., biorąc pod uwagę zalegający w aktach wniosek Stowarzyszenia [...] z 24.08.2016 r. w sprawie wydania decyzji na prace budowlane zabezpieczające część dawnej tajni zlokalizowanej na działce [...] oraz pozwolenia Konserwatorskiego nr [...], których inicjatorem było Stowarzyszenie [...], a nie Prezydent Miasta K.,

- błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia przez organ I i II instancji poprzez wyciągnięcie błędnych wniosków z zebranego w sprawie przez organ I instancji materiału, że adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 66 Prawa budowlanego jest tylko i wyłącznie właściciel, to jest Prezydent Miasta K. nie można przypisać Stowarzyszeniu [...] przymiotu zarządcy tym terenem na podstawie umowy ustanowienia użytkowania tego terenu z 19.10.2001r. co wynika wprost z art. 258 i nast. k.c.,

- naruszenie art. 66 ust. 1 w związku z art. 61 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że obowiązek wynikający z tego artykułu można nałożyć jedynie na Prezydenta Miasta K. jako właściciela, gdy tymczasem zebrana w sprawie dokumentacja oceniona zgodnie z zasadami logicznego myślenia oraz doświadczenia życiowego z kręgu adresatów zaskarżonej decyzji wykluczyć powinna Prezydenta Miasta K..

W uzasadnieniu rozwinięto przytoczone wyżej zarzuty skargi.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego w K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest zasadna gdyż zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, natomiast nie wszystkie zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie.

Bezspornym w rozpoznawanej sprawie jest fakt, iż budynek gospodarczy (dawniej stajni - świniarni), zlokalizowany w zespole folwarcznym w P., położony na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., wpisany do rejestru zabytków pod nr [...], w znajduje się w stanie o jakim mowa w treści art. 66 ust. 1 pkt. 1 i 3 tj. w nieodpowiednim stanie technicznym (pkt 3) i może zagrażać życiu, zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska (pkt 1). Nie ma także sporu co do wskazanych przez organ I instancji robót budowlanych, które należy wykonać celem usunięcia stwierdzonych zagrożeń i nieprawidłowości stanu technicznego przedmiotowego budynku. Trzeba przy tym wskazać, że ustalenia dotyczące stanu technicznego budynku zostały poczynione podczas oględzin dokonanych przez PINB w K. powiat grodzki w dniu 8 sierpnia 2016 r., natomiast określenie w jaki sposób stwierdzone nieprawidłowości mają być usunięte oparto na przedłożonej organowi "dokumentacji konstrukcyjno-budowlanej wraz z podaniem doraźnych zabezpieczeń konstrukcji budynku, która opracował mgr inż. L. S., w grudniu 2015 r oraz inwentaryzacji budynku opracowaną w grudniu 2015 r. przez mgr inż. arch. M. C. z zespołem, w której autor w rozdziale 6 określił zakres projektowanych, tymczasowych i niezbędnych robót do wykonania.

Spór dotyczy natomiast podmiotu, na który organ nałożył nakaz usunięcia niewłaściwego stanu technicznego. I tak, w wyrzeczeniu decyzji pierwszoinstancyjnej nałożono obowiązek na Prezydenta Miasta K. – właściciela budynku gospodarczego (dawnej stajni-świniarni), wskazując jednak w uzasadnieniu, że właścicielem tego obiektu jest Skarb Państwa. Z kolei organ odwoławczy, w uzasadnieniu decyzji utrzymującej w mocy decyzje I instancji wskazał, że przedmiotowa działka, a więc i przedmiotowy obiekt stanowi własność Skarbu Państwa, uzupełniając, że "organ I instancji słusznie przyznał status strony prowadzonego postępowania Prezydentowi Miasta K.

Strona skarżąca nie kwestionuje, że właścicielem nieruchomości, na której znajduje się przedmiotowy obiekt jest Skarb Państwa, ale zarzuca nieprawidłowe sformułowanie decyzji, w której wskazany został Prezydent M. K. jako właściciel przedmiotowej nieruchomości, co błędnie naprowadza, że nieruchomość stanowi własność gminy. W skardze zarzutem o znaczeniu podstawowym jest jednak zarzut skierowania nakazu wykonania robót do właściciela nieruchomości, a nie do zarządcy. W ocenie Prezydenta M. K. Stowarzyszenie [...], jako wieloletni użytkownik zespołu folwarcznego, w którym znajduje się budynek dawnej stajni-świniarni i które zarządza tym obiektem powinno być adresatem decyzji obu instancji.

Z tym ostatnim zarzutem dotyczącym skierowania decyzji do właściciela, a nie do zarządcy, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie sposób jest zgodzić. Co prawda zgodnie z treścią art. 61 Prawa budowlanego adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 może być wyłącznie właściciel lub zarządca obiektu budowlanego ponieważ te podmioty są zobowiązane do utrzymywania i użytkowania obiektu zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 (pkt. 1 ) oraz zapewnić dochowując należytej staranności bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych oddziałujących na obiekt, związanych z działaniami człowieka lub sil natury (...), to jednak uznając, że prawo własności daje najszersze władztwo nad rzeczą - w ocenie Sadu w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie - w pierwszej kolejności do właściciela należy skierować nakazy z art. 66 ust. 1 (por. wyrok NSA z 5. 10. 2007 r., sygn. akt II OSK 1310/06). Należy przy tym zważyć na kolejność wymienionych w art. 61 podmiotów oraz wskazać, że określenie w art. 61 w sposób alternatywny osób odpowiedzialnych za stan obiektów budowlanych nie oznacza, że organy administracyjne nie muszą uwzględniać w tym zakresie okoliczności konkretnej sprawy. W szczególności gdy nie ulega wątpliwości kto jest właścicielem obiektu, a zakres obowiązków zarządcy i jego odpowiedzialności za stan techniczny budynku i utrzymanie budynku w należytym stanie wymaga, zasadne jest nałożenie obowiązków na właściciela. Taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie, w której mimo mylącego wyrzeczenia stan własności jest jednoznaczny gdyż właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obr. [...] jest Skarb Państwa. Trzeba zauważyć, że Skarb Państwa jest reprezentowany przez starostę, co wynika z art. 11 ust. 1 ustawy z 21. 08, 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2016. 2147) stanowiący, że organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta. Stosownie zaś do przepisu art. 92 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z 5 .06. 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. 2016. 814.) prezydent miasta na prawach powiatu pełni funkcję starosty, będąc równocześnie organem wykonawczym gminy, co wynika z treści art. 26 ust. 1 i 4 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2016.446). W tym miejscu należy się zgodzić ze stroną skarżąc, że wyrzeczenie w decyzji organu I instancji jest nieprawidłowe gdyż nie wynika z niego, że Prezydent M. K. działa jako organ reprezentujący Skarb państwa, a nie np. jednostkę samorządu terytorialnego. Powyższe uchybienie powinno być dostrzeżone w postępowaniu przed organem odwoławczym i skutkować zreformowaniem w tym zakresie decyzji wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. powiat grodzki z 20.09.2016 r. Organ odwoławczy nie uczynił tego. Prawidłowość oznaczenia adresata decyzji, którym jest właściciel przedmiotowej nieruchomości tj. Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta M. K. będącym jednocześnie starostą w mieście na prawach powiatu ma szczególne znaczenie na etapie postepowania egzekucyjnego, w którym istotne jest aby decyzja nadawała się do wykonania. W sytuacji gdy nakładająca określone obowiązki ma nieprawidłowo sformułowane rozstrzygniecie pod względem przedmiotowym lub podmiotowym – nie nadaje się do wykonania. Należy podkreślić, że rozstrzygnięcie jest osnową decyzji i musi być tak sformułowane, ażeby możliwe było następnie wykonanie decyzji dobrowolnie bądź w drodze egzekucji administracyjnej. Rozstrzygnięcie musi być zatem sformułowane w sposób jasny i precyzyjny, a nie wynikać dopiero z uzasadnienia decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wyroku z 30.06.1998 r. sygn. akt I SA/Łd 1478/96 – nie publ.). W konsekwencji należy stwierdzić, iż rozstrzygnięcie decyzji sprecyzowane jasno winno wykluczać zarówno jakiekolwiek trudności w jej wykonaniu, jak i wątpliwości interpretacyjne kto jest zobowiązany do jej wykonania. W ocenie Sądu wymogi te nie zostały spełnione w rozpoznawanej sprawie, gdyż zasadne są wątpliwości czy organ tj. Prezydent M. K. działa jako starosta w mieście na prawach powiatu jakim jest K., a więc reprezentant Skarbu państwa czy jako organ gminy – Miasta K.. Tak sformułowane rozstrzygnięcie decyzji czyni ją niewykonalną, bowiem organ egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym zmuszony byłby dokonać interpretacji na podstawie treści uzasadnienia, kto jest podmiotem zobowiązanym do wykonania wskazanych robót budowlanych - co jest rzeczą niedopuszczalną. Należy więc stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem w tym art. 107 § 1 i art. 138 § 1 ust. 2 kpa, co uzasadnia jej uchylenie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy powyższe wyrzeczenie powinno być przez organ odwoławczy zreformowane tak aby jednoznacznie i prawidłowo określało stronę zobowiązaną, a przez to eliminowało ewentualne wątpliwości przy jej wykonaniu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji.

O kosztach orzeczonow punkcie II na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 980 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu oraz kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. 2015 r., poz. 1804 ze zm.).