Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 306/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-04-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1, art. 63 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Usługowo – Handlowego "..." z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach do gier poza kasynem gry postanawia: I. zawiesić postępowanie sądowe; II. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] utrzymał

w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]

w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych za urządzanie gry poza kasynem na automacie o nazwie [...] w wysokości 12.000 zł oraz na automacie

o nazwie [...] w wysokości 12.000 zł.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Kielcach złożyło Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Usługowo – Handlowe "..." z siedzibą w [...]. W skardze skarżący zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że jej wykonanie może spowodować utratę płynności finansowej, co może doprowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla jego rodziny. Zaznaczył, że dochód osiągnięty wraz

z małżonką za 2012 r. wyniósł 55 716, 23 zł, w tym jego dochód to zaledwie 1560, 25 zł, a za 2013 r. wyniósł 55494, 59 w tym jego dochód to 3173, 60 zł. Skarżący wskazał, że jego aktualny dochód nie przekroczył kwoty wolnej od podatku. Dodał także, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego spowoduje, że będzie musiał zamknąć prowadzoną działalność gospodarczą i zaznaczył, że kwota nałożonej kary jest bliska połowie dochodu osiągniętego wraz z małżonką w 2012 i 2013 r., a więc może on zostać pozbawiony środków do życia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W odniesieniu do interpretacji pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", należy zauważyć, że praktyka sądowa opowiada się za szerokim jego rozumieniem, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania, np. w przypadku podjęcia uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny lub wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym (por. postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2009 r. sygn. akt I FZ 248/09; postanowienie NSA z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt II FZ 200/08, LEX nr 505445; M. Niezgódka-Medek w uwadze 3 do art. 125 p.p.s.a. (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze, 2006).

W sprawie niniejszej, Sąd wziął pod uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 686/13, na podstawie art. 193 Konstytucji RP, wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o następującej treści: "Czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej".

Sprawa ta została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt P 4/14. W sprawie tej Trybunał rozpoznawał także pytanie prawne Sądu Rejonowego

w Gdańsku-Południe w Gdańsku "czy uchwalenie ustawy o grach hazardowych,

w zakresie w jakim zawiera ona przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.Urz.UE L 204

z 21.07.1998, s. 37, ze zm.), w szczególności art. 14 tej ustawy, z naruszeniem notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039 ze zm.) jest zgodne z art. 2, art. 7 w zw. z art. 9 Konstytucji z uwagi na naruszenie konstytucyjnego trybu ustawodawczego".

Dniu 11 marca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok w sprawie P 4/14, w którym orzekł, że "art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540, z 2010 r. Nr 127, poz. 857,

z 2011r. Nr 106, poz. 622 i Nr 134, poz. 779, z 2013r. poz. 1036 oraz z 2014r. poz. 768 i 1717) są zgodne z: a) art. 2 i 7 w zw. z art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) art. 20 i art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji"; ponadto Trybunał na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997r. o Trybunale Konstytucyjnym postanowił umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie.

Sąd orzekający zauważa, że do chwili obecnej nie zostało sporządzone uzasadnienie powyższego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, którego treść będzie miała wpływ na niniejszą sprawę. Ponadto, w ocenie Sądu wpływ na rozstrzygnięcie będzie miało także orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zostanie wydane w sprawie, w której Sąd ten wystąpił do Trybunału z pytaniem prawnym (sygn. akt II GSK 686/13). W uzasadnieniu postanowienia z dnia 15 stycznia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził bowiem, że jeżeli Trybunał Konstytucyjny nie podzieli zarzutów postawionych w tym pytaniu, czyli nie stwierdzi niekonstytucyjności wskazanych przepisów (co rzeczywiście nastąpiło), NSA stanie przed koniecznością dokonania samodzielnej oceny skutku prawnego braku notyfikacji art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, które mogłyby doprowadzić do uznania, że – mimo niedopełnienia obowiązku notyfikacji - nie ma podstaw do odmowy stosowania tych przepisów. Zatem, w sprawie tej Naczelny Sąd Administracyjny przesądzi kwestię dotyczącą stosowania przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które nie zostały notyfikowane.

Mając na celu pewność orzecznictwa i jego stabilność, które same w sobie stanowią jedną z gwarancji praworządnego państwa prawa Sąd orzekający, po dokonaniu oceny z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej uznał za celowe zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Orzeczenie w punkcie II zostało oparte na art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie

z którym po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5).

Nie ulega wątpliwości, że w omawianym przepisie chodzi o skutki

o charakterze potencjalnym. Nie jest wymagane, żeby one rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia ("zachodzi niebezpieczeństwo"), czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy

w sądzie administracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK 2434/11, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Rozpatrując wniosek Sąd nie badał skargi co do jej istoty, natomiast oceniał jedynie ryzyko wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu przytoczone we wniosku okoliczności wskazujące na możliwość utraty płynności finansowej przez skarżącego (łączna kwota nałożonych kar wyniosła 24.000 zł), a w konsekwencji rozwiązanie prowadzonej przez niego działalności oraz pozbawienie skarżącego i jego rodziny środków do życia, przemawiają za uwzględnieniem wniosku.

Skoro skarżący uprawdopodobnił wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., to istniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzeczono w punkcie II sentencji postanowienia.