Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 980/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3 i 6 i par. 1 w zw. z art. 52 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 30 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (słownie 100 zł) tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] sierpnia 2019 r. strona skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika r. pr A. S. - wniosła skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie opisanym w sentencji postanowienia. Skargi zostały odrębnie zadekretowane, w tym sprawa na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy została zadekretowana pod sygn. akt III SAB/Wr 980/19.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z [...] września 2019 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków skargi poprzez:

- złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi;

- wskazanie, czy w sprawie zostało wniesione ponaglenia w związku z przewlekłym prowadzeniem postępowania przez Wojewodę (w aktach administracyjnych sprawy znajduje się bowiem jedynie ponaglenie dotyczące bezczynności organu) – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

W ślad za pismem z [...] października 2019 r. strona skarżąca przesłała m.in. kserokopię ponaglenia z [...] kwietnia 2019 r. skierowanego do organu wyższego stopnia za pośrednictwem Wojewody D. oraz pełnomocnictwo z [...] lipca 2019 r. udzielone przez skarżącego "A. W. do reprezentowania w postępowaniu przed Wojewodą D. oraz organami odwoławczymi (...)".

Z treści przedłożonego ponaglenia wynika natomiast, że dotyczy ono "bezczynności organu".

Nadto, w piśmie z [...] października 2019 r. Wojewoda D. wskazał, że w sprawie zostało wniesione ponaglenie "dotyczące jedynie bezczynności organu" (...). (k. 30 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym tj. określenie jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy.

Na gruncie art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

Z powyższych rozważań wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu jest możliwe dopiero po wniesieniu (odrębnego) ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a.

Tymczasem jak wynika z akt sprawy, skarga strony skarżącej w sprawie przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy, nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia w tym zakresie. Zaakcentowania wymaga, że przedłożone przez stronę (na wezwanie Sądu) ponaglenie (jak wprost wynika z jego treści) dotyczyło jedynie bezczynności Wojewody D. Okoliczność ta została zresztą potwierdzona przez organ w piśmie z [...] października 2019 r. Z tego też względu wniesiona skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu. Dodatkowo podkreślić należy, że pełnomocnik w sprawie nie przedłożył prawidłowego pełnomocnictwa. Przedłożone (na wezwanie Sądu) pełnomocnictwo zostało bowiem udzielone A. W. (a nie r. pr A. S.) do reprezentowania skarżącego przed organami administracji publicznej (a nie przed tutejszym Sądem).

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Orzeczenie o kosztach oparto na art. 232 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji postanowienia).