Wyrok NSA oz. w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 1214/98
NSA oz. w Szczecinie
Data orzeczenia: 1999-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 1
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz. 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Teza: Skoro organy podatkowe ustaliły na podstawie zgromadzonych dowodów, że skarżąca mimo zawarcia umowy sprzedaży nie wydała towarów będących przedmiotem sprzedaży, to tym samym nie powstał po jej stronie obowiązek podatkowy, a otrzymana przez stronę skarżącą faktura po pierwsze nie powinna być wystawiona, a po drugie nie była dowodem stwierdzającym dokonania czynności.

W tych warunkach zasadnie organy podatkowe przyjęły, że uprawnienia określone w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, polegające na możliwości obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie przysługiwały stronie skarżącej.

TEZY

Skoro organy podatkowe ustaliły na podstawie zgromadzonych dowodów, że skarżąca mimo zawarcia umowy sprzedaży nie wydała towarów będących przedmiotem sprzedaży, to tym samym nie powstał po jej stronie obowiązek podatkowy, a otrzymana przez stronę skarżącą faktura po pierwsze nie powinna być wystawiona, a po drugie nie była dowodem stwierdzającym dokonania czynności.

W tych warunkach zasadnie organy podatkowe przyjęły, że uprawnienia określone w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, polegające na możliwości obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie przysługiwały stronie skarżącej.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25 marca 1996 r. Urząd Skarbowy określił Spółce z o.o. "T." zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za październik 1995 r. w kwocie 35.256 zł, bowiem w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego zakwestionował odliczenie przez Spółkę w sierpniu 1995 r. podatku naliczonego w łącznej kwocie 9.250 zł, zawartego w fakturach VAT dokumentujących zakup samochodów i przyczep, wystawionych przez Spółkę z o.o. "E.".

Organ podatkowy uznał, że dokumenty te potwierdzają czynności, które nie zostały wykonane, gdyż w rzeczywistości towar nie został wydany Spółce z o.o. "T.". Pojazdy nadal były używane przez stronę sprzedającą, co organ podatkowy stwierdził między innymi na podstawie kontroli listów przewozowych, gdzie jako przewoźnik występowała Spółka z o.o. "E.". W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano też na inne okoliczności takie jak fakt, iż dowody rejestracyjne pojazdów nie zostały zmienione oraz to, że z tytułu zakupu Spółka z o.o. "T." dokonała tylko częściowej zapłaty, brak też dokumentów stwierdzających tytuł do używania samochodów przez Spółkę "T."

Wskazując na powyższe ustalenia organ podatkowy stwierdził, że otrzymane faktury nie uprawniają Spółki z o.o. "T." do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach dokumentujących nabycie towaru i usług.

Organ podatkowy I instancji zakwestionował też opodatkowanie przez Spółkę z o.o. "T." według stawki VAT "0" procent usług transportu międzynarodowej jednakże ustalenia te nie były przedmiotem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W odwołaniu wniesionym do Izby Skarbowej Spółka z o.o. "T." początkowo wnosiło o anulowanie tzw. sankcji karnej. Natomiast w uzupełnieniu odwołania zawarła stanowisko, że obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług powstał po stronie sprzedającej Spółki z o.o. "E." z chwilą otrzymania pierwszej raty z tytułu sprzedaży, a skoro Spółka ta odprowadziła podatek należny to tym samym nabywca Spółka z o.o. "T." miała prawo dokonać obniżenia podatku należnego. Zdaniem Spółki fakt, iż nie dokonano przerejestrowania samochodów nie może świadczyć o tym, że czynność sprzedaży nie została wykonana.

Izba Skarbowa po rozpatrzeniu odwołania uchyliła w części zaskarżoną decyzję organu I instancji i określiła za październik 1995 r. Spółce nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości 2.464 zł oraz ustaliła dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 2.772 zł. Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem tego, że organ podatkowy I instancji nieprawidłowo zastosował sankcję z art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy o VAT. Organ odwoławczy podzieli natomiast w pełni stanowisko organu podatkowego I instancji co do tego, że ustalenia faktyczne w sprawie wskazują na zasadność zakwestionowania odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących czynności, które nie zostały dokonane

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca strona Spółka z o.o. "T." wyraziła pogląd, że pracownicy Urzędu Skarbowego pogubili się skutkiem licznych naliczeń sprostowań i korekt i w tym upatruje wydanie nieprawidłowej decyzji. Spółka podtrzymała w skardze stanowisko zawarte w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy ustalonych w postępowaniu podatkowym a polegających na uwzględnieniu takich zdarzeń jak fakt, że skarżąca spółka nie używała środków transportowych, gdyż mimo zawartej umowy sprzedaży strona sprzedająca nadal je używała o czym świadczą listy przewozowe a dodatkowo także takie ustalenia jak fakt nieprzerejestrowania samochodów i przyczep prowadzić muszą do wniosku, że mimo zawarcia umowy sprzedaży, towary których umowa dotyczy nie zostały wydane stronie skarżącej.

Powyższe ustalenia skutkują w efekcie, że na podstawie par. 35 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1994 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 133 poz. 688 ze zm./ faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania /przekazania/ towaru lub wykonania usługi.

Skoro zatem organy podatkowe ustaliły na podstawie zgromadzonych dowodów, że Spółka "E." mimo zawarcia umowy sprzedaży nie wydała towarów będących przedmiotem sprzedaży, to tym samym nie powstał po jej stronie obowiązek podatkowy, a otrzymana przez stronę skarżącą faktura po pierwsze nie powinna być wystawiona, a po drugie nie była dowodem stwierdzającym dokonania czynności.

W tych warunkach zasadnie organy podatkowe przyjęły, że uprawnienia określone w art. 19 ust. 1 ustawy polegające na możliwości obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie przysługiwały stronie skarżącej.

Niezrozumiały jest zarzut strony skarżącej polegający na twierdzeniu, że wadliwość decyzji organu I instancji spowodowana jest tym, że organy podatkowe zagubiły się w nadmiarze wydanych decyzji i postanowień, naliczeń, sprostowań i korekt.

W aktach podatkowych sprawy Sąd bowiem nie stwierdził żadnych innych decyzji czy postanowień dotyczących podatku od towarów i usług za październik 1995 r.

Zważywszy powyższe na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec o oddaleniu skargi.