Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 288/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2006-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie Protokolant Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Asesor WSA Beata Jezielska Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2006 r. sprawy ze skargi M. D. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej za rok 2005 oddala skargę. WSA/wyr.1 - sentencja wyroku


UZASADNIENIE

II SA/Ol 288/06

UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr "[...]" r. z dnia "[...]" r. Komendant Miejski Policji na podstawie art. 67 i art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. z 2002 r. Dz.U. Nr 7 póz. 58 ze zm.) oraz § 4 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. Nr 86, póz. 789 ze zm.) przyznał M. D. - detektywowi Referatu d.w. z Przestępczością przeciwko Życiu i Zdrowiu Sekcji Kryminalnej KMP nagrodę roczną za rok 2005 w wysokości 80 % jednomiesięcznego uposażenia. Nagrodę obniżono z uwagi na naruszenie dyscypliny służbowej w czasie wykonywania czynności służbowych i uznanie winnym zarzucanych czynów.

W odwołaniu od powyższego rozkazu M. D. podał, iż prawdą jest, że w dniu 17 listopada 2005 r. w czasie pełnienia służby w O. na ul. "[...]" kierując pojazdem służbowym m-ki "[...]" spowodował kolizję drogową, za co orzeczeniem "[...]" z dnia "[...]" r. został uznany winnym naruszenia dyscypliny służbowej z odstąpieniem od ukarania. Jest to jednak jego pierwsza kara dyscyplinarna w ciągu 14 letniej służby w policji. W ocenie M. D. obniżenie nagrody rocznej jest karą niewspółmierną do popełnionego przez niego z winy nieumyślnej wykroczenia drogowego. Został już wcześniej ukarany za to mandatem karnym i doprowadził do naprawienia w całości powstałej szkody.

Komendant Wojewódzki Policji po rozpoznaniu odwołania od Rozkazu Personalnego nr "[...]" z dnia "[...]" r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu stwierdził, że: chybionym jest argument M. D., że w związku z wydanym rozkazem o przyznaniu nagrody rocznej za 2005 r. w wysokości 80 % jednomiesięcznego uposażenia, ponosi on dodatkową karę. Katalog kar określa art. 134 ustawy o Policji. A z katalogu tego nie wynika, że obniżenie nagrody rocznej jest karą dyscyplinarną. Komendant jednocześnie podkreślił okoliczność, że zachowanie i działania M. D. po zaistnieniu przewinienia dyscyplinarnego, polegające m.in. na naprawieniu powstałej szkody, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w postępowaniu dyscyplinarnym, nie są i nie mogą stanowić bezpośredniej przesłanki decyzji w przedmiocie przyznania nagrody rocznej. Natomiast przesłanką obligatoryjnego obniżenia nagrody rocznej jest uznanie

policjanta winnym zarzucanych mu czynów w zakończonym prawomocnie postępowaniu dyscyplinarnym. W postępowaniu dotyczącym nagrody rocznej nie można kwestionować prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego. Przepis § 4 ust. 1 Rozporządzenia MSWiA z 20 czerwca 2002 r. w sposób jednoznaczny określa, że nagrodę roczną obniża się o 20%-50% w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie lub podczas wykonywania zadań albo czynności służbowych, jeżeli w zakończonym prawomocnie postępowaniu dyscyplinarnym został uznany winnym zarzucanych mu czynów. W tej sytuacji przełożony nie ma możliwości przyznania nagrody rocznej bez jej obniżenia.

M. D. wniósł skargę na Rozkaz Komendanta Wojewódzkiego Policji, żądając uchylenia orzeczeń o obniżeniu nagrody rocznej jako wydanych z naruszeniem prawa. Skarżący twierdzi, że od początku uważał, iż nie dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego a jedynie jest winnym popełnienia wykroczenia drogowego, za co został ukarany mandatem karnym. Nie zgadza się z tym, że tylko gdyby popełnił wykroczenie drogowe jadąc samochodem prywatnym nie byłoby to przewinienie dyscyplinarne. Na poparcie swojej skargi przytoczył też tezy dwóch wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 1903/02 i III SA/Kr 984/04, gdzie Sąd uchylił podobne orzeczenia dyscyplinarne. Z wyroków tych wynika, że istotą odpowiedzialności dyscyplinarnej są czyny godzące w dobro danej służby lub godność związaną z wykonywaniem danej służby. Tylko czyny stanowiące przewinienia dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej lub naruszeniu dyscypliny służbowej, a w szczególności na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 ustawy o Policji, które jednoznacznie wypełniają znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej. Jednorazowe nie zachowanie należytej ostrożności przez policjanta gdzie nastąpiło uszkodzenie pojazdów w tym służbowego ani fakt kierowania przez funkcjonariusza samochodem służbowym - same w sobie nie wskazują ani na związek ze służbą ani na naruszenie dyscypliny służbowej, ani na nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej, a tym samym nie stanowi przewinienia dyscyplinarnego podlegającego odpowiedzialności z art. 132 ustawy o Policji. W ocenie skarżącego podobnie było w jego przypadku, dlatego zaskarżone orzeczenie uważa za niezgodne z prawem.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu

zaskarżonego rozkazu, twierdząc że skarga nie może być uznana za zasadną, bo zaskarżony rozkaz został oparty na prawomocnym orzeczeniu dyscyplinarnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna.

Stan faktyczny ustalony przez organy Policji nie jest kwestionowany przez skarżącego. Przy czym dla oceny prawidłowości zaskarżonego rozkazu personalnego istotnym jest, że Komendant Miejskiej Policji orzeczeniem Nr "[...]" z dnia "[...]" r. uznał st. asp. M. D. winnym tego, że: w dniu 17 listopada 2005 r. w O. w czasie pełnienia służby dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej, polegającego na nie wykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa przez to, że kierując pojazdem służbowym m-ki "[...]" na ul. "[...]" w O. podczas wykonywania manewru skrętu w lewo, nie zachował należytej ostrożności i uderzył w jadący lewym pasem jezdni samochód powodując zagrożenie w ruchu drogowym, tj. naruszenia przepisu art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z art. 86 § 1 Kw. - i z mocy art. 135 j ust. 5 ustawy o Policji odstąpił od ukarania M. D. Orzeczenie to M. D. otrzymał w dniu 9 stycznia 2006 r. z prawidłowym pouczeniem o przysługującym mu środku zaskarżenia. Skarżący od tego orzeczenia nie odwołał się, wskutek czego uprawomocniło się ono z dniem 17 stycznia 2006 r.

Konsekwencją tego stanu rzeczy było wszczęcie postępowania o przyznanie nagrody rocznej w obniżonej o 20 % wysokości. Z tym ostatnim nie zgadza się skarżący. Jednak w ocenie Sądu zaskarżony i poprzedzający go rozkaz personalny, maja oparcie w obowiązujących w tym zakresie przepisach prawnych.

Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia MSWiA z 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg - nagrodę roczną obniża się o 20%-50% jednomiesięcznego uposażenia w przypadku: naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie lub podczas wykonywania zadań albo czynności służbowych, jeżeli w zakończonym prawomocnie postępowaniu dyscyplinarnym został uznany winnym zarzucanych mu czynów. Nie ulega wątpliwości, bo wynika to z zacytowanego na wstępie rozważań prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego, że skarżący wypełnił przesłanki z cytowanego § 4 rozporządzenia. Jak słusznie podaje Komendant Wojewódzki przepis ten jest jednoznaczny, stanowi że po spełnieniu wskazanych w nim okoliczności nagrodę roczną obniża się. Wyraźnie jest tu wykluczona uznaniowość w tym zakresie. Przepis ten zobowiązuje właściwego przełożonego - czyli w tym przypadku

Komendanta Miejskiego Policji do obniżenia nagrody rocznej w granicach 20 do 50 %. Obniżenie skarżącemu nagrody o 20 % mieści się w granicach nakazanych prawem. Skarżącemu przyznano więc nagrodę roczną w maksymalnie możliwej w tej sytuacji wysokości, co jest słuszne zważywszy na wyjątkowość zdarzeń i zachowanie się skarżącego i jego działania po popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Na marginesie należy tu zaznaczyć, że świadczy to o dobrej woli przełożonych skarżącego, na co wskazuje także fakt, że w postępowaniu dyscyplinarnym odstąpiono od ukarania M. D.

Głównym zarzutem skargi jest to, że organy policji wadliwie przyjęły, iż swoim czynem naruszył dyscyplinę służbową, choć według niego jest jedynie winnym popełnienia wykroczenia drogowego. Zdaniem Sądu nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego. Z orzeczenia dyscyplinarnego wyraźnie wynika, że został uznany winnym naruszenia dyscypliny służbowej. Orzeczenie to jest prawomocne, bo skarżący nie odwoływał się od niego. Skutkiem czego wiąże ono organy policji, które nie mogą ponownie w postępowaniu dotyczącym przyznania nagrody rocznej badać czy czyn skarżącego był naruszeniem dyscypliny służbowej. Konsekwentnie także przed Sądem, w sprawie nagrody rocznej, skarżący nie może kwestionować prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego. W tych okolicznościach zbędnym jest odnoszenie się do stanowiska sądów w sprawach o sygnaturach przytoczonych w skardze, bowiem wyroki te wydano kontrolując zasadność orzeczeń dyscyplinarnych. Dlatego argumentację w nich zawartą skarżący mógł przedstawić w postępowaniu dyscyplinarnym. Obecnie w postępowaniu dotyczącym nagrody rocznej, kwestionowanie orzeczenia dyscyplinarnego będącego podstawą obniżenia tej nagrody nie jest już dopuszczalne.

Reasumując, zaskarżony rozkaz personalny w żaden sposób nie narusza prawa, dlatego skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) Sąd oddalił.