Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1073/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 100 ust. 4
journal: Dz.U. 2011 nr 108 poz 626
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Lidia Ciechomska - Florek (spr.) Sędzia del. WSA Barbara Mleczko - Jabłońska Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółki z o.o. w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt III SA/Po 914/14 w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w Poznaniu na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Spółki z o.o. w Poznaniu na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu 1000 (tysiąc) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 10 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Po 914/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Poznaniu (skarżąca), na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z 11 czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

Zaskarżoną decyzją z 11 czerwca 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu (dalej: Dyrektor IC) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu (dalej: organ I instancji) z 3 kwietnia 2014 r., określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Audi A7 3.0 TDI o nr nadwozia [...], rok produkcji 2010, o objętości skokowej silnika 2967 cm³, w wysokości 36.888 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że ww. samochód posiada wszelkie cechy pojazdu przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób. Pojazd jest luksusowym modelem samochodu o pięciodrzwiowym nadwoziu coupe. Według niezależnych portali motoryzacyjnych jest klasyfikowany pomiędzy segmentem samochodów wyższa klasa średnia, a segmentem auta sportowe. Produkcja samochodu rozpoczęła się w 2010 roku. Pojazd jest uważany za kontynuatora legendarnych modeli Audi 100, a w szczególności Audi 100 C1 Coupe, który należy klasyfikować do pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej. Pojazd jest samochodem osobowym w rozumieniu art. 100 ust. 4 ustawy z 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. 2009, Nr 3, poz. 11 ze zm.; dalej: u.p.a.). Dyrektor IC utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, w całości podzielił ustalenia faktyczne oraz kwalifikację prawną. W ocenie Dyrektora IC, ogólny wygląd i ogół cechy spornego pojazdu świadczy o tym, że samochód jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Pojazd w wersji standardowej to samochód o nadwoziu pięciodrzwiowym hatchback, wyposażony w 4 miejsca siedzące, ABS, airbag – 6 sztuk, ASR, asystenta podjazdu, EBV, EDS, ESP, elektrycznie podnoszone szyby z przodu i z tyłu, komputer pokładowy, wspomaganie układu kierowniczego, zamek centralny, spojler tylny wysuwany automatycznie przy prędkości 130km/h, sygnalizację niezapiętych pasów bezpieczeństwa, uchwyt ISOFIX z tyłu. Zgodnie z niemieckim dowodem rejestracyjnym pojazd został zarejestrowany w Niemczech 10 czerwca 2011 r. jako pojazd ciężarowy posiadający 2 miejsca siedzące włącznie z siedzeniem kierowcy. Organ zauważył, że w pkt 22 tego dokumentu znajduje się adnotacja, że w pojeździe dokonano demontażu tylnej kanapy, mocowania foteli, pasów bezpieczeństwa oraz zamontowano ściankę działową za przednim rzędem foteli. Po przywozie do Polski 15 czerwca 2011 r. pojazd przeszedł badanie techniczne, z którego wynikało, że samochód jest pojazdem ciężarowym z dwoma miejscami do siedzenia. Następnie dokonano przebudowy samochodu poprzez montaż tylnej kanapy oraz demontaż przegrody oddzielającej przestrzeń pasażerską od przestrzeni bagażowej. Opis dokonanych zmian wynika z opisu sporządzonego przez diagnostę i zamieszczonego w zaświadczeniu z 1 czerwca 2012 r. Na tej podstawie sporny pojazd został zarejestrowany jako samochód czteromiejscowy. Mając na uwadze powyższe, Dyrektor IC wskazał, że zmiany polegające na przystosowaniu spornego pojazdu do korzystania z niego głównie do przewozu towarów miały charakter odwracalny (niestały) i nie spowodowały zmiany zasadniczego przeznaczenia samochodu. Zmiany stanowiły przywrócenie pierwotnych cech pojazdu umożliwiających korzystanie z niego głównie do przewozu osób i nie wymagały ingerencji w jego konstrukcję.

Rozpoznając skargę na powyższą decyzję, Sąd I instancji wyjaśnił, że organy prawidłowo przyjęły, że rozstrzygnięcie kontrolowanej sprawy winno nastąpić w oparciu o przepisy ustawy z 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym (tekst jedn. Dz.U. 2011 r., nr 108, poz. 626 ze zm.). Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 powołanej ustawy przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Sąd wskazał, że samochody osobowe w rozumieniu u.p.a. to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Zdaniem Sądu I instancji, organy celne słusznie uznały, że do wyjaśnienia kontrolowanej sprawy, zgodnie z zasadą prawdy materialnej prowadzić będzie ustalenie cech konstrukcyjnych, które pojazd otrzymał w procesie produkcji, stan pojazdu na dzień przeprowadzenia oględzin oraz stan pojazdu na dzień pierwszego przeglądu rejestracyjnego w kraju, czy też pierwsza rejestracja pojazdu w kraju oraz w państwie członkowski Unii Europejskiej. W ocenie Sądu I instancji z dowodów zgromadzonych w aktach sprawy bezspornie wynika, że nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód został wyprodukowany jako samochód zasadniczo przeznaczony do przewożenia osób. Dowody zgromadzone w aktach sprawy jednoznacznie wskazują, że przywrócenie walorów użytkowych pojazdu nadanych mu przez producenta (przewożenie 4 osób) nie wymagało ingerencji w cechy projektowo-konstrukcyjne pojazdu i odbyło się poprzez zamontowanie tylnej kanapy i demontaż przegrody za przednim rzędem siedzeń. Sąd I instancji wyjaśnił nadto, że prawidłowe są wnioski organów, że nabyty przez skarżącą samochód osobowy został zaprojektowany w sposób, który umożliwia poszerzenie przestrzeni bagażowej poprzez wymontowanie tylnej kanapy i zamontowanie przegrody za siedzeniami przednimi pojazdu. Jednak tego rodzaju zabiegi, znajdują odzwierciedlenie w typie homologacji pojazdu, lecz nie mają przełożenia na sposób klasyfikacji pojazdu według kodu CN. Dla potrzeb opodatkowania podatkiem akcyzowym samochodów osobowych wiążące są postanowienia dotyczące Nomenklatury Scalonej, także wówczas, gdy towar jest traktowany odmiennie w innych przepisach, publikacjach lub opiniach rzeczoznawców. Istotne jest bowiem to, że kryteria klasyfikacyjne pojazdów rozstrzygające o klasyfikacji wyrobów do pozycji CN nie są tożsame z kryteriami klasyfikacyjnymi stosowanymi w prawie o ruchu drogowym, które ustala cechy pojazdów ciężarowych z punktu widzenia regulacji zasad ruchu drogowego i warunków, jakim muszą odpowiadać pojazdy poruszające się po drogach publicznych. Sąd I instancji podkreślił, że przesłanki klasyfikacji taryfowej pojazdów są niezależne od warunków klasyfikacji rejestracyjnej pojazdów. Klasyfikacja taryfowa nie podważa klasyfikacji rejestracyjnej i na odwrót, są to odrębne akty klasyfikacji prawnej tych samych pojazdów. Dopuszczalna prawnie jest odmienna klasyfikacja na gruncie klasyfikacji rejestracyjnej oraz na gruncie klasyfikacji taryfowej, gdyż kryteria klasyfikacyjne zostały ustawowo odmiennie określone dla każdego z tych przypadków. Kryteria klasyfikacyjne do pozycji 8703 oraz 8704 odnoszą się do cech konstrukcyjnych stosowanych w pojazdach. Stałe punkty kotwiące i wyposażenie wymagane do zainstalowania siedzeń i wyposażenia bezpieczeństwa dla przestrzeni tylnej pojazdu wynika z jego cech konstrukcyjnych. Stąd dla celów klasyfikacji samochodu z punktu widzenia pozycji 8703 CN oraz pozycji 8704 CN nieistotne są mające krótkotrwałe i odwracalne przeróbki wnętrza pojazdu polegające na wymontowaniu tylnych foteli i pasów bezpieczeństwa, czy montażu nietrwałej ściany grodziowej. Odwołanie się do cech projektowych znajduje uzasadnienie w trwałości klasyfikacji. Skoro nietrwałe przeróbki wnętrza pojazdu odbywają się bez ingerencji w cechy konstrukcyjne pojazdu, to zamontowanie usuniętego wcześniej wyposażenia pojazdu dopiero po dokonaniu nabycia wewnątrzwspólnotowego również pozostaje bez znaczenia dla opodatkowania podatkiem akcyzowym spornego samochodu. W ocenie Sądu I instancji, dowody zgromadzone w postępowaniu podatkowym jednoznacznie wskazywały, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy zakres zamian i przeróbek przeprowadzonych w spornym pojeździe nie prowadził do utraty cech samochodu osobowego w rozumieniu art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym. Sąd I instancji wskazał nadto, że z treści art. 100 ust. 4 w związku art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym wynika, że przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym mają w sprawach podatkowych w zakresie podatku akcyzowego, zastosowanie jedynie do badania, czy dany pojazd jest zarejestrowany bądź też nie, na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, gdyż akcyzie podlegają jedynie samochody niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju. Sąd I instancji stwierdził, że organy podatkowe przeprowadziły wnikliwe postępowanie dowodowe, zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, dokonały prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i bez naruszenia zasady swobodnej oceny materiału dowodowego przyjęły ustalenia, że sporny pojazd był pojazdem zasadniczo przeznaczonym do przewozu osób w momencie powstania obowiązku podatkowego. Sporny samochód posiada cechy konstrukcyjne właściwe dla pojazdów, które należy klasyfikować do kodu 8703 (samochody osobowe). W zakresie istotnym dla powstania obowiązku podatkowego przeanalizowane zostały zmiany wnętrza pojazdu warunkujące uzyskanie homologacji i rejestracji ciężarowej spornego pojazdu.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wywiodła skarżąca. Zaskarżyła orzeczenie w całości, wnosząc o uchylenie wyroku w całości lub jego zmianę, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 9, art. 3 ust. 1, art. 6, art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 104 u.p.a., poprzez ich błędną wykładnię w wyniku przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, że przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy z Niemiec do Polski był samochód osobowy a nie samochód ciężarowy, jak twierdziła skarżąca, co skutkuje powstaniem po stronie skarżącej obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym od wewnątrzwspólnotowej dostawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie powyższych zarzutów.

Dyrektor izby Celnej nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 183 par. 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu nieważność postępowania, a mianowicie okoliczności enumeratywnie wymienione w par. 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, co oznacza, że wniesiona skarga kasacyjna podlega rozpoznaniu w jej granicach.

Skarga kasacyjna oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. tj. na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego tj. naruszeniu art. 2 pkt 9, art. 3 ust. 1, art. 6, art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 104 u.p.a., poprzez ich błędną wykładnię w wyniku przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, że przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy z Niemiec do Polski był samochód osobowy a nie samochód ciężarowy.

Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ podatkowy zakwalifikował przedmiotowy pojazd jako osobowy, a więc inaczej niż uczyniła to skarżąca. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że samochód marki Audi A 7 3.0 TDI, o nr nadwozia : [...], rok produkcji 2010, pojemności silnika 2967 cm 3, został przez skarżącą nabyty w Niemczech w czerwcu 2011 r. Urząd Dopuszczający Pojazd do Ruchu Drogowego w Niemczech poświadczył, że to samochód ciężarowy z liczbą miejsc siedzących 2 (dowód zaświadczenie o dopuszczeniu do ruchu pojazdu z dnia 3 grudnia 2010 r., k- 19 akt adm.). Dnia 15 czerwca 2011 r. wykonano pierwsze badanie techniczne pojazdu w kraju (zaświadczenie nr [...]), z którego wynika, że pojazd był samochodem ciężarowym wielozadaniowym z dwoma miejscami do siedzenia, o pojemności silnika 2967 cm. 3 i ładowności 515 kg. Ponieważ data przemieszczenia wewnątrzwspólnotowego pojazdu nie jest znana, uznano dzień dokonania pierwszego badania technicznego w kraju tj. dzień 15 czerwca 2011 r. jako dzień powstania obowiązku podatkowego. Sąd I instancji podzielił stanowisko organów celnych, że samochód należy zakwalifikować do pozycji 8703 kwalifikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej. Sąd I instancji podzielił pogląd organów podatkowych, że pojazd w swej konstrukcji posiada jednobryłowe, zamknięte, przeszklone nadwozie typu hatchback drzwi wahadłowe boczne 4 oraz podnoszoną klapę bagażnika. Pojazd wyposażony jest w okna we wszystkich drzwiach i wzdłuż bocznych paneli, wyposażony jest w 4 miejsca do siedzenia w ABS, airbag 6 sztuk, ASR, asystenta podjazdu, EBV, EDS, ESP, elektrycznie podnoszone szyby z przodu i z tyłu, komputer pokładowy, wspomaganie układu kierowniczego, zamek centralny spojler tylny wysuwany automatycznie przy prędkości 130 km/h, sygnalizację niezapiętych pasów bezpieczeństwa, uchwyt ISOFIX z tyłu. Zaświadczenie diagnosty z 1 czerwca 2012 r. wskazuje, że zmiany jakich dokonano w pojeździe były nietrwałe i tymczasowe, nie powodowały zmian konstrukcyjnych pojazdu a tylna kanapa i pasy bezpieczeństwa zostały zamontowane w miejscach do tego fabrycznie przystosowanych. Zdaniem NSA, organ podatkowy, a za nim Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że samochód ten powinien być zakwalifikowany do kodu CN 8703, co oznacza, że w świetle art. 3 u.p.a. oraz zasad klasyfikacji taryfowej wynikających z Wyjaśnień do taryfy celnej, jest samochodem osobowym przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób i jego nabycie wewnątrzwspólnotowe powoduje powstanie obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym. Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a. opodatkowaniu akcyzą podlega nabycie wewnątrzwspólnotowe pojazdu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju. Słusznie Sąd I instancji podzielił pogląd organów podatkowych, że pojazd ten mieści się w pozycji CN 8703. W pozycji tej określenie "samochody osobowo - towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmian konstrukcji pojazdu do przewozu zarówno osób jak i towarów. Dla klasyfikacji do pozycji CN decydujące jest główne przeznaczenie pojazdu. Wskazać należy, że w momencie powstania obowiązku podatkowego samochód ten posiadał cechy samochodu osobowego, które zgodnie z Notami Wyjaśniającymi do Taryfy Celnej należy uznać jako cechy projektowe stosowane w pojazdach osobowych. Należy zwrócić uwagę, że producent już w fazie projektowania auta przesądza o jego zasadniczym przeznaczeniu wyposażając je w punkty kotwienia tylnych siedzeń i pasów bezpieczeństwa oraz miejsca montażu uchwytów górnych dla pasażerów i projektując je w karoserii pięciodzrzwiowej nadaje mu zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Odwołanie się do cech projektowych ma swoje uzasadnienie w aspekcie trwałości klasyfikacji. Przyjmując odmiennie, każda zmiana sposobu wykorzystania pojazdu implikowałaby zmianę klasyfikacji towarowej, co należy uznać za stan wysoce niepożądany. Nieprzypadkowo zatem ustawodawca dla celów opodatkowania akcyzą odwołał się do Nomenklatury Scalonej. Odnosząc się do zarzutu, że WSA w Poznaniu pominął dokumenty (stan prawny pojazdu), ogólny wygląd konstrukcję, cechy fizyczne i parametry pojazdu NSA stwierdza, że w systemie prawa występują dwa odmienne reżimy prawne, z których jeden jest ustalony o zasady określone w ustawie prawo o ruchu drogowym, zaś drugi w ustawie o podatku akcyzowym. Każdy z reżimów posługuje się swoimi pojęciami, które mogą być stosowane tylko na gruncie tego reżimu prawnego. Przepisy prawa o ruchu drogowym są istotne tylko dla tej części administracji państwowej, która zajmuje się rejestracją pojazdów i dopuszczeniem ich do ruchu. Posiadają one swoje własne pojęcia samochodu ciężarowego, które w żaden sposób nie pokrywają się z pojęciem samochodu ciężarowego występującego w Nomenklaturze Scalonej, które nie jest zbieżne z pojęciem samochodu przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób. W ocenie NSA, fakt rejestracji pojazdu jako osobowego, czy też ciężarowego zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, nie decyduje o jego klasyfikacji jako wyrobu akcyzowego gdyż klasyfikacji pojazdów dokonuje się na podstawie ustawy o podatku akcyzowym. Przepisy u.p.a. nakazują stosować w tym zakresie Nomenklaturę Scaloną (CN), a nie przepisy prawa o ruchu drogowym. NSA przyjął, że o klasyfikacji pojazdu nie decyduje też sposób, w jaki jest on użytkowany ani faktycznie wykorzystywany, o czym świadczy użycie w opisie pozycji CN 8703 słowa "przeznaczenie" a nie "wykorzystanie". Dla wymiaru podatku akcyzowego nie jest ważne, że podatnik korzysta z pojazdu osobowego, jak z ciężarowego. NSA zauważa, że ustawodawca w art. 100 ust 4 u.p.a. wprowadził własną definicję "samochodu osobowego", co jest wynikiem znacznej autonomiczności prawa podatkowego i przyjętego w prawie krajowym dualizmu pojęciowego. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że definicje w prawie podatkowym należy odczytywać tak jak wynika to z ich literalnego brzmienia, bez stosowania zabiegów interpretacyjnych, skoro w swej istocie wyznaczają one sposób rozumienia i stosowania pojęć ustawowych. Nadto, z istoty należności publicznoprawnych wynika, że ta sfera prawa pozostaje w gestii państwa, co oznacza, że o powstaniu obowiązku podatkowego nie decyduje sam zainteresowany, lecz ustawy podatkowe. Znajduje to potwierdzenie w zasadach konstytucyjnych, a zwłaszcza w art. 84 i art. 217 Konstytucji RP. Wyrażają one zasadę władztwa daninowego państwa (uprawniają państwo i jego organy do nakładania podatków) oraz zasadę wyłączności ustawy w sferze prawa daninowego (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 1152/15, oraz wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 613/15).

Tak więc zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię podniesione w skardze kasacyjnej są pozbawione podstaw prawnych.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a. w zw. z par. 14 ust. 2) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ).