Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 65/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1995 nr 312 poz 1 art.4 ust.3 ;
law: Rozporządzenie Rady (WE, EURATOM) NR 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot  Europejskich.
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 549 art. 60
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej,  zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr  814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008(1)
article: art. 8
journal: Dz.U. 2017 poz 278
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - teskt jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca), asesor WSA Katarzyna Górska, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2019r. sprawy ze skargi Ł. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017 oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarga Ł.B (dalej: "strona" lub "strona skarżąca") dotyczy decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej: "organ odwoławczy" lub "dyrektor ARiMR") w sprawie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2017 r.

Ł.B , działając przez pełnomocnika T.B złożył w dniu "[...]" r. do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "organ pierwszej instancji" lub "kierownik KBP") wnioski o przyznanie płatności na 2017 r. Wniósł o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności dodatkowej (redystrybucyjnej), płatności dla młodych rolników, płatności do powierzchni roślin strączkowych oraz płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (płatność ONW), płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014 - 2020) oraz płatności ekologicznej (PROW 2014 - 2020) wraz z przyznaniem kosztów transakcyjnych.

Podobne wnioski złożyła także A.B, działająca przez tego samego pełnomocnika. Wniosła o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności dodatkowej (redystrybucyjnej) oraz płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (płatność ONW) i płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007 - 2013).

Ł.B zadeklarował do przyznania płatności czternaście działek głównych, oznaczonych literami: A, B, C, D, E, H, J, K, L, M, N, O, P i R o łącznej powierzchni 77,97 ha. W dniu "[...]"r. zmienił wniosek, wskazując powierzchnię deklarowaną 24,14 ha, co wynikało z wycofania części działki rolnej A położonej na działce ewidencyjnej nr "[...]".

A.B zadeklarowała do przyznania płatności trzynaście działek głównych, oznaczonych literami: C, D, E, F, H, J, K, L, M, N, P, Q i R o łącznej powierzchni 65,61 ha. W dniu 19 czerwca 2017 r. zmieniła wniosek, wskazując powierzchnię deklarowaną 65,63 ha.

Wszystkie działki położone są w województwie. "[...]"

Kierownik KBP trzema decyzjami wydanymi w dniu "[...]" r. wobec Ł.B odmówił przyznania płatności. Decyzja kierownika "[...]"dotyczy płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, decyzja o nr "[...]"dotyczy płatności ekologicznej i decyzja o nr "[...]"dotyczy płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej. Podobne decyzje wydane zostały wobec A.B.

Jako podstawę prawną wydanych decyzji organ podał, w zależności od rodzaju rozpatrywanej płatności, przepisy ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (dotyczy decyzji w sprawie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego), bądź przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach PROW 2014-2020 i przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2014 – 2010 (dotyczy decyzji w sprawie płatności ekologicznej), a także przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno – środowiskowo – klimatyczne" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2014 – 2010 (dotyczy decyzji w sprawie płatności rolno – środowiskowo – klimatycznej). Ponadto we wszystkich decyzjach organ powołał art.60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania (dalej: "rozporządzenie nr 1306/2013") oraz art.4 ust.3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (dalej: "rozporządzenie nr 2988/95").

Przyczyną odmowy przyznania płatności było stwierdzenie, iż doszło do sztucznego podziału gospodarstwa T.B na kilka mniejszych gospodarstw w celu pozyskania przez dzierżawców zwiększonych dopłat, co organ uznał za sprzeczne z celami prawa wspólnotowego i naruszające art.4 ust.3 rozporządzenia nr 2988/95. W uzasadnieniu powyższego stanowiska kierownik KBP wskazał na zależności występujące pomiędzy A.B i Ł.B oraz innymi producentami rolnymi a ich pełnomocnikiem T.B.

Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że organ pierwszej instancji zgromadził następujące dowody:

- wnioski o przyznanie płatności na 2017 r.,

- przedstawione przez stronę faktury dokumentujące nabycie towarów (nasion) i umowy ubezpieczenia upraw rolnych,

- przedstawiona przez stronę kopia umowy dzierżawy z fakturami oraz wyjaśnienia strony i oświadczenia J. i W.,

- protokół przesłuchania T.B z dnia 25 maja 2018 r.,

- wypisy z rejestru gruntów,

- wnioski o płatność składane przez stronę w latach poprzednich oraz decyzje przyznające płatność,

- dane ze Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli oraz z systemu IACplus.

W toku postępowania strona składała pisma, w których wyjaśniała swoje stanowisko oraz przedkładała żądane przez organ dowody.

Strona, działając poprzez pełnomocnika, złożyła we wszystkich trzech sprawach odwołania do dyrektora ARiMR. Zarówno w odwołaniach jak i w późniejszych skargach podniesione zostały te same argumenty, wobec czego zostaną one przedstawione w ramach prezentacji treści skargi.

Organ odwoławczy zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję kierownika KBP.

W uzasadnieniu uznał za prawidłowe ustalenia dokonane przez kierownika KBP wskazujące, że strona postępowania będąca producentem rolnym, a także inni producenci rolni: A. B., H. B. i M. K. są osobami spokrewnionymi lub spowinowaconymi z producentem rolnym T. B., od którego dzierżawią grunty rolne zadeklarowane do płatności. T. B. jest pełnomocnikiem każdej z ww. osób występującym w ich imieniu od momentu złożenia wniosku o wpis do ewidencji producentów (A A.B od 2013 r., Ł. B. od 2016 r., H. B. od 2013 r. i M. K. od 2010 r.) i następnie podczas każdego kolejnego postępowania dotyczącego przyznania płatności, od złożenia wniosku o płatność po jej odbiór. Każda z ww. osób we wnioskach o przyznanie płatności wskazała numer rachunku bankowego pełnomocnika, na który były przelewane przyznane płatności. Grunty zadeklarowane do płatności są położone w gminie Y zamieszkuje T.B. Zaś strona postępowania oraz A.B zamieszkują pod wspólnym adresem Z. T.B złożył także wnioski o płatność w swoim imieniu, deklarując do JPO powierzchnię 174,88 ha, do płatności za zazielenienie 174,88 ha, do płatności dodatkowej (redystrybucyjnej) 27 ha. Jest zarejestrowany jako producent rolny występujący o wsparcie od 2004 r.

Dyrektor ARiMR przeanalizował wnioski złożone przez ww. producentów rolnych pod kątem warunków przyznawania poszczególnych płatności i ograniczeń ich wysokości i zauważył, że gdyby wnioski o płatność zostały złożone tylko przez T.B to otrzymałby mniejsze płatności, łącznie byłoby to mniej o 319.986,93 zł. W przypadku płatności bezpośrednich obowiązuje bowiem ograniczenie płatności dodatkowej (redystrybucyjnej) do powierzchni 27 ha, zatem tylko do takiej powierzchni otrzymałby wsparcie T.B, a ponadto nie otrzymałby płatności dla młodego rolnika, którą otrzymał Ł.B . Według wyliczeń organu, różnica pomiędzy sumą płatności JPO wynikających z wniosków poszczególnych producentów rolnych a płatnościami, które otrzymałby T.B składając samodzielnie wniosek, wynosi 29.859,16 zł. W przypadku płatności ONW różnica ta wynosi według organu 37.092,35 zł, zaś w przypadku płatności rolnośrodowiskowej oraz płatności ekologicznej jest to kwota 253.038,42 zł. Organ pierwszej instancji przedstawił w decyzjach dotyczących poszczególnych płatności szczegółowe wyliczenia w tym zakresie, powtórzone następnie w decyzjach organu odwoławczego.

W uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji dyrektor ARiMR wskazał i przytoczył przepisy dotyczące każdej wnioskowanej przez strony płatności, a ponadto oparł się na ogólnych regulacjach prawa unijnego. Zauważył, że płatności dla rolników są formą wsparcia finansowego w ramach wspólnej polityki rolnej, będącej jednym z celów wspólnej polityki rolnej Unii Europejskiej. Powołał się na art.39 ust.1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, wymieniającego cele wspólnej polityki rolnej oraz na Preambułę rozporządzenia Rady nr 2988/95, z której wynika, iż prawo wspólnotowe nakłada na Komisję Europejską i państwa członkowskie obowiązek badania, czy środki z budżetu Wspólnoty są wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem. Podkreślił, że obowiązkiem państwa członkowskiego jest sprawdzanie, czy nie zostały stworzone sztuczne warunki (np. sztuczny podział gospodarstwa) w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami wsparcia. Wynika to z art.4 ust.3 ww. rozporządzenia, a także z art.30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 i art.4 ust.8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011. Rozporządzenia te co do zasady obowiązywały przed dniem 1 stycznia 2015 r., jednak analogiczne rozwiązania zostały zawarte w rozporządzeniu nr 1306/2013 (regulującym zasady przyznawania płatności ekologicznych i ONW) oraz w rozporządzeniu PE i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej (dalej: "rozporządzenie nr 1307/2013"), które regulują zasady przyznawania płatności bezpośrednich od 2015 r. Zgodnie z art.4 ust.3 rozporządzenia nr 2988/95 działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści. W odniesieniu do płatności obszarowej organ powołał art.11 ust.4 rozporządzenia nr 1307/2013 dotyczący sztucznego tworzenia warunków przyznania płatności oraz art.19 ust.1 ustawy o płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, dotyczący ustalania wysokości płatności z uwzględnieniem zmniejszeń, o których mowa w art.11 rozporządzenia nr 1307/2013. W odniesieniu do ekologicznej i rolno-środowiskowo-klimatycznej organ przytoczył ponadto przepisy art.30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 i art.4 ust.8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, które regulowały do 1 stycznia 2015 r. zasady przyznawania płatności ONW oraz płatności rolnośrodowiskowej, po czym zostały zastąpione przez rozporządzenie PE i Rady (UE) nr 1306/2013. Wynika z nich, że działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści.

Dyrektor ARiMR wskazał, że w art.60 rozporządzenia nr 1306/2013 została ustanowiona ogólna zasada postępowania w przypadku stwierdzenia w toku prowadzonego postępowania, że doszło do stworzenia w sposób sztuczny warunków do uzyskania korzyści sprzecznych z wynikających z przepisów prawa wspólnotowego celów danego systemu wsparcia. Konsekwencją ustalenia, że zostały stworzone sztuczne warunki wymagane do otrzymania płatności, jest każdorazowo odmowa przyznania płatności.

Dyrektor ARiMR powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych zauważył, że pojęcie sztucznego podziału gospodarstwa rolnego odnosi się głównie do podziału gospodarstwa rolnego na kilka mniejszych, dokonanego w celu zawyżenia przysługującej pojedynczemu rolnikowi kwoty płatności. Celem płatności jest dofinansowanie do produkcji rolnej, pomoc rolnikom, którzy faktycznie użytkują będące w ich posiadaniu grunty rolne, a nie tylko są formalnymi posiadaczami gruntów, co do których wnioskują o dopłaty. Zatem, aby zostać beneficjentem pomocy w ramach danej płatności, nie wystarczy być posiadaczem, dzierżawcą, właścicielem czy współwłaścicielem działek rolnych w rozumieniu kodeksu cywilnego, ale należy je również faktycznie rolniczo użytkować, co zdaniem organu, w rozpatrywanych sprawach nie miało miejsca. A.B (teściowa T.B) oraz Ł.B (szwagier T.B) nie kierują sami swoimi gospodarstwami, gospodarstwa te nie są wyodrębnione pod względem technicznym ani ekonomicznym, są zaś ściśle powiązane z gospodarstwem T.B Według organów, wydzierżawienie działek rolnych A.B, Ł.B , a także H. B. (82 lata, matka T. B.) oraz M. K. miało na celu pobierania zwiększonych dopłat do gruntów rolnych poprzez sztuczny podział gospodarstwa rolnego, stwarzający pozory prowadzenia działalności rolniczej przez pięć podmiotów na gruntach, które w rzeczywistości mogłyby tworzyć jedno gospodarstwo rolne należące do T.B Organ odwoławczy nie przyjął wyjaśnień T.B, który, przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że wydzierżawił grunty rolne innym osobom, gdyż nie był w stanie zająć się ich uprawą. Z ustaleń organów wynika że T.B występuje w sprawie A.B jak i Ł.B jako pełnomocnik, doradca rolnośrodowiskowy, właściciel gruntów, wydzierżawiający czy też doradca finansowy. Załatwia wszystkie sprawy formalne w imieniu stron. Większość przedstawionych przez T.B dokumentów, mających potwierdzić samodzielność reprezentowanych gospodarstw rolnych, była podpisana tylko przez pełnomocnika lub nie posiadała podpisu odbiorcy, co świadczy o braku bezpośredniego udziału stron w czynnościach zakupu lub sprzedaży. T.B podpisywał umowy ubezpieczenia zarówno dla A.B jaki i dla Ł.B . Podpisywał w zasadzie wszystkie faktury sprzedaży, które przedstawił, poza jedną fakturą z dnia 14 października 2016 r. podpisaną przez A.B. Rozliczał się z B. J. za zabiegi agrotechniczne wykonywane w gospodarstwie A.B, zaś w gospodarstwie Ł. B. za ww. zabiegi rozliczał się z T. W., co zeznał podczas przesłuchania. Ponadto wskazał, iż to on najczęściej dokonywał lustracji upraw w gospodarstwie stron. Na każdej fakturze przedstawionej przez T.B widnieje jego rachunek bankowy wskazany do przelewu. Organ wskazał ponadto, że czynsz z tytułu dzierżawy gospodarstw płacony był przez dzierżawców w wysokości znacznie niższej niż ustalona w umowach dzierżawy, ani A.B, ani Ł.B nie mają własnych siedzib gospodarstwa oraz zaplecza i sprzętu gospodarskiego, z wyjątkiem ciągnika zakupionego przez Ł.B w 2018 r., zaś plony są przechowywane w siedzibie T.B.

Powyższe ustalenia faktyczne doprowadziły dyrektora ARiMR do konkluzji, że zaistniała sieć wzajemnych powiązań pomiędzy osobami, co w kontekście uzyskiwanych dochodów, korzystania z usług tego samego biura doradczego, ubiegania się o te same płatności, tego samego rachunku bankowego, tego samego wydzierżawiającego i tego samego pełnomocnika pozwala na uznanie, że ani A.B, ani Ł.B nie prowadzą działalności rolniczej na własny rachunek i niezależnie od innych osób. Zatem ich gospodarstwa stanowią jeden podmiot gospodarczy, sztucznie podzielony. Wyodrębnienie kolejnych podmiotów składających wnioski (A.B, Ł.B , H. B. i M. K.) miało na celu obejście przepisów związanych z ograniczeniami dotyczącymi maksymalnej kwoty wsparcia w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, płatności ONW czy też płatności rolnośrodowiskowej. Według dyrektora ARiMR pełnomocnik T.B oraz strona postępowania i inni dzierżawcy, poprzez swoje działania, stworzyli sztuczne i pozorne warunki sprzeczne z celami danego systemu wsparcia, wymagane do otrzymania płatności. Stwierdzenie obejścia prawa stanowi bezwzględną przesłankę negatywną przyznania płatności, a w przypadku wypłacenia dofinansowania może pociągać za sobą obowiązek jego zwrotu, jako nienależnego lub bezprawnie uzyskanego.

Organ odwoławczy powołał orzecznictwo TS UE oraz sądów krajowych dotyczące problematyki tworzenia sztucznych warunków wymaganych do otrzymania płatności i podkreślił, że działania strony oraz jej pełnomocnika miały na celu obejście przepisów ustanawiających limity pomocy finansowej poprzez sztuczne utworzenie przez T.B nowych gospodarstw rolnych, z zamiarem uzyskania korzyści wynikającej z przepisów unijnych. T.B jest samodzielnym producentem rolnym. Bezpośrednio uczestniczy w zarządzaniu reprezentowanych gospodarstw rolnych. Przychody z prowadzonej działalności rolniczej oraz pozyskiwane dotacje z tym związane są bezpośrednio kierowane na jego konto. Jest właścicielem i posiadaczem deklarowanych przez osoby reprezentowane gruntów rolnych. Jest osobą im bliską i mającą na nich bezpośredni wpływ. W tych okolicznościach organ odwoławczy uznał, że zaistniały obiektywne i subiektywne przesłanki do uznania, że strona postępowania znalazła się w łańcuchu wzajemnych powiązań osobowych, organizacyjnych, ekonomicznych i biznesowych, świadczących o stworzeniu sztucznych warunków w celu osiągnięcia korzyści wynikających z obejścia przepisów prawnych UE.

Od decyzji powyższej, a także od pozostałych decyzji wydanych w sprawie odmowy przyznania płatności, wywiedzione zostały skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.

W skardze zażądano uchylenia zaskarżonych decyzji organów obu instancji i zobowiązania organu do wydania decyzji przyznających wnioskowane płatności wraz z odsetkami w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi akt sprawy. Ponadto zażądano zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art.7 i art.8 Kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz poprzez prowadzenie postępowania wbrew zasadzie budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej poprzez wydanie decyzji niezgodnej z prawem,

- art.75 §1 i art.107 §3 Kpa poprzez brak przeprowadzenia wszystkich dowodów z dokumentów będących w aktach sprawy, brak ich analizy i uwzględnienia w zaskarżonej decyzji, brak wskazania dlaczego jednym dowodom nadano status istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a innym nie lub je zignorowano,

- art.77 §1 Kpa poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego,

- art.80 Kpa poprzez zastąpienie zasady swobodnej oceny dowodów dowolnością i nienależytym rozważeniem sprawy,

- art.107 §3 Kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, niepodanie przyczyn, dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej przekazanym dowodom i materiałom,

- art.107 §3 w zw. z art.107 §1 pkt 6 Kpa poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji, na jakiej podstawie uznano, że istnieją powiązania na tyle istotne, aby stwierdzić, że stworzono sztuczne warunki oraz wskazanie w uzasadnieniu decyzji szeregu informacji nieistotnych dla sprawy, przez co jest ona nieczytelna i niezrozumiała oraz nie posiada "osobistego" odniesienia się do strony oraz skonstruowanie decyzji w taki sposób, że istnieją wątpliwości co do tego, czy organ rozpatrzył sprawę indywidualnie.

Zarzucono także naruszenie art.33 ust.1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art.60 ust.3 rozporządzenia Parlamentu nr 1306/2013 poprzez jego dowolną interpretację, błędne zastosowanie w wyniku nierzetelnej oceny dostarczonych dowodów w sprawie, a ponadto naruszenie motywu 13 preambuły do rozporządzenia 1307/2013 w połączeniu z art.11 ust.1 i 4 tegoż rozporządzenia poprzez jego nieadekwatne przytoczenie w danej sprawie.

Postawiono zarzut naruszenia art.27 ust.1 pkt 2 i ust.2 in fine ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 - 2020 poprzez odwrócenie ciężaru dowodu i jednoczesne rażące błędy w ustaleniach faktycznych, polegające na:

a) błędnym przyjęciu, że strona skarżąca nie prowadziła efektywnego gospodarstwa rolnego, odrębnego od gospodarstw rolnych prowadzonych przez innych beneficjentów pomimo, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz nieustalony i tym samym pominięty przez organy pierwszej instancji stan faktyczny wskazuje na zupełną odrębność funkcjonalno - organizacyjno - finansową gospodarstwa rolnego strony skarżącej,

b) błędnym przyjęciu, że powiązania osobowe strony skarżącej i T.B są tożsame ze stworzeniem tzw. sztucznych warunków gospodarowania celem uzyskania korzyści sprzecznych z systemami danego wsparcia, podczas gdy z tego typu powiązań nie wynika, iż strona skarżąca miałaby uzyskiwać dodatkowe, sprzeczne z przepisami prawa, płatności lub by miała nie realizować celu wsparcia.

Ponadto zarzucono naruszenie art.4 ust.3 rozporządzenia nr 2988/2005, art.4 ust.8 rozporządzenia nr 65/2011 oraz pkt 15 preambuły i art.30 rozporządzenia nr 73/2009 poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i nieprawidłową wykładnię, jak również pominięcie jakiejkolwiek analizy subiektywnego i obiektywnego komponentu zarzutu stworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności, skutkujące bezzasadnym przyjęciem, iż strona skarżąca wraz z innymi podmiotami wymienionymi w decyzji dokonała sztucznego podziału gospodarstw celem uzyskania płatności PROW, bez uwzględnienia samodzielności kierowniczej, ekonomicznej i technicznej gospodarstw, jak również celów poszczególnych systemów wsparcia.

Treść uzasadnienia skargi jest w dużym stopniu zbieżna z treścią odwołania. Zarzucono organowi, że wybiórczo przytoczył zapisy wyroku TS UE z dnia 12 września 2013 r. C-432/12, pomijając tezę mówiącą, że art.4 ust.8 rozporządzenia nr 65/2011 należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie temu, by wniosek o płatność z systemu wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) został oddalony jedynie na tej podstawie, że projekt inwestycyjny, ubiegający się o skorzystanie z pomocy w ramach tego systemu, nie wykazuje niezależności funkcjonalnej lub że istnieje więź prawna między ubiegającymi się o taką pomoc, jednak przy braku uwzględnienia innych elementów obiektywnych rozpatrywanego przypadku.

Zdaniem strony skarżącej, pomimo tego, iż posiadała tego samego pełnomocnika co inni beneficjenci płatności, miała ten sam adres podany w ewidencji producentów rolnych co inni beneficjenci, to elementy obiektywne i subiektywne, na jakie zwrócił uwagę TS UE w ww. wyroku nie występują w takim charakterze, który uzasadniałby racjonalność stawianych jej zarzutów. Trybunał w swojej wykładni zakazał odmowy przyznania płatności w ramach poszczególnych systemów wsparcia tylko w oparciu o związki personalne między podmiotami, bez uwzględnienia przez organy najistotniejszej kwestii, jaką jest realizacja celów poszczególnych systemów wsparcia.

Strona skarżąca uważa, że organ skoncentrował się jedynie na kwestiach organizacyjnych, co jest niewystarczające do stwierdzenia wystąpienia okoliczności tworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności. Istnieje wprawdzie więź osobista między Ł.B , A.B i T.B, lecz przeprowadzone postępowanie nie dowiodło istnienia zamierzonej koordynacji między tymi osobami. W szczególności nie wskazuje na to posiadanie wspólnego pełnomocnika. Podkreślono, że funkcjonują w Polsce biura doradców rolnośrodowiskowych, wspierające rolników przy wypełnianiu wniosków o przyznanie płatności, niekiedy przyjmujące pełnomocnictwa do reprezentowania mocodawców przed organami ARiMR. Nie można jednak przyjąć, tak jak przyjęto w niniejszych sprawach, że biura takie są tworem mającym na celu koordynację działań rolników na rzecz uzyskiwania nienależnych płatności. Możliwość korzystania z pomocy profesjonalisty w zakresie obsługi postępowań przed ARiMR jest rzeczą racjonalną i naturalną i nie powinna stać się dla organów wyznacznikiem tzw. sztucznych warunków gospodarowania. Strona skarżąca podkreśliła, że tak jak inni dzierżawcy gruntów od T.B, prowadzi osobiście niezależne gospodarstwo rolne na własny rachunek i na własne ryzyko, ponosząc koszty tej działalności i czerpiąc z niej korzyści bądź pokrywając straty, jeśli takie powstają, co jest domeną prowadzenia każdej działalności obarczonej ryzykiem. Wskazała także, że spełnia przesłanki osobistego prowadzenia działalności rolniczej, zgodnie z definicją zawartą w art.4 ust.2 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego, szerszą niż w art.4 ust.1 rozporządzenia nr 1307/2013. Wskazała także na zawartą na stronie internetowej ARiMR definicję posiadacza gospodarstwa rolnego. Na tej podstawie twierdzi, że prowadzi osobiście swoje gospodarstwo rolne, prowadząc zwykłą działalność rolniczą i zarządzając tymi gospodarstwami przy pomocy porad doświadczonego doradcy rolniczego. Za niedorzeczne uważa strona skarżąca stwierdzenie, że T.B, występujący jako pełnomocnik, jest kluczową postacią korzystającą z przywilejów powstałych przez sztuczny podział własnego gospodarstwa rolnego. Do wydzierżawienia gruntów skarżącym doszło dlatego, że sam osobiście prowadzi swoje gospodarstwo rolne, wykonując w nim samodzielnie wszelkie zabiegi uprawowe. Nie byłby w stanie objąć uprawą wszystkich gruntów, których jestem właścicielem. Zatem z ekonomicznego punktu widzenia wydzierżawienie części gruntów było najrozsądniejszym rozwiązaniem.

W ocenie strony skarżącej decyzja zawiera szereg nieprawdziwych informacji, nie wynikających z zebranych dokumentów, będących dowolną i niezasadnie swobodną oceną faktów, co sprawia, iż została wydana z naruszeniem art.27 ust.1 pkt. 1 - 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich.

Strona skarżąca wymienia kolejno błędne stwierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji. Wskazuje m. in., że T.B i pozostałe osoby powoływane w decyzji nie działały w celu stworzenia sztucznego podziału gospodarstwa T.B celem uzyskania dodatkowego wsparcia, bowiem brak na to stosownych dowodów, a wręcz przeciwnie, dostarczone do organów dokumentacje i wyjaśnienia przekazują odmienny stan faktyczny. Błędnie stwierdził organ, że płatności przyznawane przez Agencję były przekazywane wyłącznie na rachunek bankowy pełnomocnika. Tak było w przypadku strony skarżącej, lecz T.B występuje jako pełnomocnik w przypadku około 40 innych producentów rolnych, co do których organ nie badał przekazywania płatności. Przekazywanie płatności na rachunek pełnomocnika jest sytuacją normalną i uregulowaną prawnie.

Organ odwoławczy pominął treść odwołania oraz dokumenty do niego dołączone. Organ ten niezgodnie z zapisami umów dzierżawy wskazał wysokość czynszu, bowiem z umów wynika, że czynsz jest naliczany za każdy ha użytkowany rolniczo, a nie za każdy ha powierzchni ewidencyjnej gospodarstwa, co daje kwotę inną niż przyjął to organ, a ponadto czynsz został w całości uregulowany, na dowód czego strona skarżąca dołączyła kopie faktur. Nie podziela takie strona skarżąca stanowiska organu pierwszej instancji w kwestii niewprowadzenia w życie wszystkich postanowień umów dzierżawy, mających przeczyć sztucznemu podziałowi gospodarstwa rolnego. Podkreśla, że na żadnym etapie postępowania nie odmawiała składania wyjaśnień i dostarczała wszelkie żądane kopie dokumentów. Kwestionuje słuszność stwierdzenia przez organ, że pełnomocnik może samodzielnie i swobodnie dysponować środkami swoich klientów. Wskazuje, że ze środków tych T.B rozlicza się przed swoimi klientami oraz przed urzędem skarbowym. Jedynym dysponentem uzyskiwanych płatności jest strona skarżąca. Ponadto w sprawach dotyczących Ł.B sytuacja jest nieco inna niż w przypadku innych producentów rolnych, gdyż do tej pory nie posiadał on w ogóle rachunku bankowego, wobec czego we wpisie do ewidencji producentów rolnych podał numer rachunku pełnomocnika. Wątpliwości w tym zakresie organy mogły dodatkowo wyjaśnić, np. przez wezwanie strony do szczegółowych wyjaśnień powyższych kwestii, czy to do przedłożenia do akt sprawy wyciągu z rachunku bankowego, czy poprzez przeprowadzenie rozprawy administracyjnej.

W ocenie strony skarżącej oczywiste jest, że podała we wnioskach nie ten adres, pod którym zamieszkuje, lecz adres, pod którym można doręczyć korespondencję pełnomocnikowi. Ten sam adres jest podany przez każdego z klientów Biura pełnomocnika strony skarżącej, czego organ nie weryfikował. Zdarzają się sytuacje, że mimo poprawnie złożonego wpisu do ewidencji producentów korespondencja jest czasem przekazywana bezpośrednio do beneficjenta, co może prowadzić np. do przekroczenia terminów do odwołanie czy do złożenia korekty w terminie. Biuro w takich sytuacjach jest w stanie zareagować w odpowiednim terminie.

Polemizując ze stanowiskiem organu w kwestii braku sprzętu rolniczego zarzucono organom brak znajomości realiów prowadzenia gospodarstwa rolnego, bowiem nie zawsze zamierzenie modernizacji gospodarstwa rolnego jest realne, ze względu na wymóg dokonania znacznych nakładów finansowych. Do prowadzenia upraw polowych nie jest konieczne posiadanie własnego sprzętu. Usługi uprawy możliwe są do wynajęcia za rozsądne stawki, wobec czego nie ma potrzeby inwestowania we własny park maszynowy. Podstawowym celem prowadzenia gospodarstwa rolnego nie jest kupowanie maszyn, lecz osiągnięcie dodatniego wyniku finansowego. Zarówno A.B jak i Ł.B wynajmują silos zbożowy i część budynku gospodarczego od S. B. pod adresem X. T. B. swoją bazę magazynową jak i garażowanie parku maszynowego ma w nowej siedzibie od wiosny 2017 r. pod adresem Y. Wobec tego strona skarżąca twierdzi, że jej gospodarstwo jest wyposażone w niezbędną infrastrukturę do prowadzenia efektywnej produkcji roślinnej.

Strona skarżąca nie zgadza się z uznaniem przez organ, iż jej gospodarstwo jest nierentowne. Gospodarstwo nie rozlicza się z podatku VAT, więc bezzasadnie przyjęto jako przychód kwoty netto. Ponadto organ nie posiadał wystarczających dokumentów, tj. nie zażądał ich od stron, wobec czego nie miał wystarczających danych do przeprowadzenia analizy rentowności. Uważa, że organ manipuluje danymi odnośnie niewypłaconych płatności powierzchniowych za 2017 r. W przypadku A.B łączne płatności powinny wynieść 176.188,00 zł a nie jak podaje organ 112.494,96 zł, zaś w przypadku Ł.B powinno to być 162.300 zł, a nie140.319,54 zł.

Wskazano na znajdujące się w aktach sprawy przedstawione przez stronę dowody w postaci polis oraz faktur i rachunków oraz innych dokumentów, do których organ nie odniósł się i nie wskazał, dlaczego tylko część materiału dowodowego uznał za wartościową, co wskazuje na naruszenie art.107 § 3 Kpa.

W ocenie strony skarżącej organy nie wykazały w oparciu o stan faktyczny przesłanek subiektywnych i obiektywnych do stwierdzenia, iż celowo stworzono sztuczne warunki uzyskania płatności powierzchniowych. Jej zdaniem nie zaistniały okoliczności wskazujące, że jej postępowanie jest sprzeczne z celami prawodawstwa dla poszczególnych płatności powierzchniowych, żaden z przedstawionych faktów nie spełnia wymogów zaistnienia trzech przesłanek art.4 ust.8 rozporządzenia 65/2011 oraz wykładni cytowanego w skargach wyroku TSUE o sygn. C-432/12, uprawniających organ do odmowy przyznania płatności stronie.

Zarzucane przez organ rzekome powiązania osobowe i adresowe miały jedynie zapewnić sprawność w procedowaniu przed organami ARiMR.

Strona skarżąca podniosła, że w razie wątpliwości organ miał prawo do wezwania do dodatkowych wyjaśnień, czego nie uczynił. W przypadku dalszych wątpliwości organy ARiMR powinny na podstawie art.81a §1 Kpa uwzględnić je na korzyść strony. Ponadto zgodnie z art.27 ust.2 in fine ustawy, ciężar dowodu w zakresie wykazania spełnienia warunków przyznania wnioskowanej pomocy spoczywał na organie. Zarzucono organowi, że w decyzji nie skupia się na sytuacji gospodarstw rolnych skarżących, nie analizuje dowodów, które by wskazywały kto je prowadzi, kto nim zarządza, jakie cele to gospodarstwo rolne osiąga, zaś ustalone w niepełny sposób fakty dowolnie interpretuje tak, aby potwierdzały one możliwość postawienia stronom zarzutu. Gdyby dyrektor ARiMR przeanalizował dowody przedstawione przez stronę, to spostrzegłby, iż organ pierwszej instancji nie przeprowadził całego postępowania dowodowego i źle zinterpretował sytuację strony skarżącej.

Strona skarżąca przytoczyła treść art.4 ust.3 rozporządzenia nr 2988/95, art.4 ust.8 rozporządzenia nr 651/2011, pkt 15 Preambuły do rozporządzenia 731/2011 i jego art.30, a także wyroki TS UE: C-110/99 z 14 grudnia 2000 r., C-255/02 z 21 lutego 2006 r., C-343/12 z 12 września 2013 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2019 r. Sąd na podstawie art.111 §2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi połączył sprawy o sygnaturach: I SA/Ol 62/19, I SA/Ol 63/19, I SA/Ol 64/19, I SA/Ol 65/19, I SA/Ol 66/19 i I SA/Ol 67/19 do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

W myśl art.1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art.134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. DzU 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., dalej jako – "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonych granicach, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Sąd kontroluje legalność decyzji, a w działaniu organu administracji w niniejszej sprawie nie dopatrzył się ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania.

Zasadnicza istota zaistniałego w sprawie sporu sprowadza się do oceny, czy działania strony skarżącej polegały na sztucznym stworzeniu warunków w celu pozyskania korzyści w sposób sprzeczny z celami prawa wspólnotowego, co miałoby uzasadniać odmowę przyznania wnioskowanej pomocy. Istota sprawy sprowadza się więc do oceny, czy skarżąca poprzez swoje działania wraz z innymi podmiotami stwarzała sztuczne warunki, w celu pozyskania korzyści, w sposób sprzeczny z celami prawa wspólnotowego. Nie da się bowiem zaprzeczyć, że gdyby wniosków o płatność nie złożyli poszczególni producenci rolni, a jedynie T.B, to otrzymałby on w 2017 r. znacznie mniejszą kwotę płatności niż suma płatności przypadających na wszystkich wnioskodawców. Płatności byłyby bowiem mniejsze o płatności dodatkowe (redystrybucyjne) i o płatności dla młodego rolnika. Zgodnie z §1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2017 r. w sprawie stawki płatności dla młodego rolnika za 2017 r. (DzU 2017, poz. 1890), stawka ta wynosi 214,82 zł na hektar (50 ha x 214,82 zł = 10 741,00 zł). Zgodnie z art.14 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (DzU 2017 poz. 278, z późn. zm.) płatność dodatkowa jest przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu tego rolnika jest większa niż 3 ha. Płatność dodatkowa przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu rolnika nie większej niż 30 ha oraz pomniejszonej o 3 ha. "Ma ona charakter dodatkowego uzupełnienia poziomu wsparcia finansowego dla określonej grupy rolników aktywnych zawodowo. Polega na podniesieniu wysokości stawki jednolitej płatności obszarowej dla gospodarstw małych i średnich. Jej celem jest wspieranie dochodów tej kategorii gospodarstw, które nie odnoszą takich korzyści ze skali produkcji jak gospodarstwa największe, ale maja szansę na trwały rozwój" (Prawo rolne red. P. Czechowski, Wolters Kluwer, Warszawa 2017, D. Łobos – Kotowska, J. Bieluk str.526-527). Stawka płatności dodatkowej zgodnie z §1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2017 r. w sprawie w sprawie stawki płatności dodatkowej za 2017 r. (Dz.U 2017, poz.1895) wynosi 177,02 zł na ha.

Powyższe przepisy wprowadzają limity płatności dodatkowych, tj. uzależnienie

ich stawek od powierzchni gruntów rolnych w gospodarstwie, jak i wyłączenie z tej płatności gruntów powyżej górnego limitu oraz ograniczenie dodatkowych płatności tylko do młodych rolników.

Podstawowe warunki konieczne do przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zawarte są w art.8 ust.1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Przepis ten mówi, że jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej:

1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami";

2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności;

3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha;

4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Powyższa regulacja nie jest kompletna. Organ rozpatrujący wniosek o przyznanie płatności ma również obowiązek analizy sprawy z uwzględnieniem innych przepisów. Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (DzU UE L 1995, poz.312.1) jednym z obowiązków organu jest również analiza sprawy pod kątem badania czy środki z budżetu Wspólnoty są wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem.

Słusznie zauważył organ, że płatności, o które toczy się spór pomiędzy stronami postępowania, są formą wsparcia finansowego w ramach wspólnej polityki rolnej, będącej jednym z celów wspólnej polityki rolnej Unii Europejskiej. W art.39 ust.1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską wskazano, iż celem wspólnej polityki rolnej są: a) zwiększenie wydajności rolnictwa przez wspieranie postępu technicznego, racjonalny rozwój produkcji rolnej, jak również optymalne wykorzystanie czynników produkcji, zwłaszcza siły roboczej; b) zapewnienie w ten sposób odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej, zwłaszcza przez podniesienie indywidualnego dochodu osób pracujących w rolnictwie; c) stabilizację rynków; d) zagwarantowanie bezpieczeństwa dostaw; e) zapewnienie rozsądnych cen w dostawach dla konsumentów.

Zatem system dopłat został ustanowiony dla wyrównania dochodowości gospodarstw rolnych, poprawy warunków życia, pracy i produkcji w rolnictwie. Natomiast środki pomocowe przeznaczone na finansowanie płatności w ramach wspólnej polityki rolnej pochodzą z budżetu Unii Europejskiej, w związku z czym podlegają ochronie zgodnie z ogólnymi zasadami ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich ustanowionymi w rozporządzeniu nr 2988/95. Preambuła ww. rozporządzenia stanowi, iż prawo wspólnotowe nakłada na Komisję Europejską i państwa członkowskie obowiązek badania, czy środki z budżetu Wspólnoty są wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem. Unia Europejska częściowo finansując Program Rozwoju Obszarów Wiejskich wymusza na Komisji Europejskiej i Krajach Członkowskich racjonalne, słuszne i proporcjonalne wydatkowanie tymi środkami (służy ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich).

Z tego też powodu państwo członkowskie sprawdza m.in., czy nie zostały stworzone sztuczne warunki (np. sztuczny podział gospodarstwa) umożliwiające uzyskanie korzyści sprzecznych z celami wsparcia. Wynika to z art.4 ust.3 ww. rozporządzenia, a także z art.30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanowienie określonego systemu wsparcia dla rolników (Dz.U.UE.L.2009.30.16, dalej: "rozporządzenie nr 73/200") oraz z art.4 ust.8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.UE.L.2011.25.8 dalej: "rozporządzenie nr 65/2011"). Rozporządzenia nr 73/2009 oraz 65/2011 co do zasady obowiązywały przed dniem 1 stycznia 2015 r., jednak analogiczne rozwiązania zostały zawarte w rozporządzeniach Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) regulujących zasady przyznawania płatności bezpośrednich od 2015 r.: nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U.UE.L.2013.347.549) i nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającym przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającym rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE.L.2013.347).

Zgodnie z art.4 ust.3 rozporządzenia nr 2988/95 działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści.

Wiąże się to z treścią art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013, zgodnie z którym osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. W przepisie tym została ustanowiona ogólna zasada postępowania w przypadku stwierdzenia w toku prowadzonego postępowania, że w sprawie doszło do stworzenia w sposób sztuczny warunków do uzyskania korzyści sprzecznych z wynikających z przepisów prawa wspólnotowego celów danego systemu wsparcia. Do wskazanych wyżej korzyści można zaliczyć ominięcie modulacji płatności lub zastosowanych stawek degresywnych, jak również stworzenie pozorów prowadzenia działalności rolniczej dla uzyskania pomocy przez podmiot, który w rzeczywistości nie prowadzi działalności rolniczej. Konsekwencją ustalenia, że zostały stworzone sztuczne warunki wymagane do otrzymania płatności, jest każdorazowo odmowa przyznania płatności.

W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazuje się, że obejście prawa dotyczy sytuacji, gdy działanie danej osoby zmierza do innego niż typowe w danych okolicznościach, wynikających z przepisów prawa, ukształtowania stosunków faktycznych lub prawnych po to tylko, by osiągnąć zamierzony przez taką osobę skutek prawny. Obejście prawa czy też jego nadużycie nie może skutkować ochroną prawną podmiotu, który sztucznie kreuje okoliczności uzasadniające stosowanie danej normy przyznającej określoną korzyść finansową i wiąże się to z sankcją wykluczenia możliwości skorzystania z tego prawa przez ten podmiot (pkt 52-53 wyroku ETS z 16 marca 2006 r. sygn. C-94/05 Emsland-Stärke GmbH przeciwko Landwirtschaftskammer Hannover; LEXIS.pl nr 405322).

Należy zauważyć, że ani przepisy rozporządzenia nr 73/2009, ani też przepisy rozporządzenia nr 65/2011 nie precyzują, na czym może polegać sztuczne stworzenie warunków wymaganych do uzyskania płatności, pozostawiając tym samym rozstrzygnięcie tej kwestii organom stosującym prawo.

Próba interpretacji przepisu art.4 ust.8 rozporządzenia nr 65/2011 została podjęta przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w wyroku z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond "Zemedelie" - Razplasztatelna agencja (www.eur-lex.europa.eu). Trybunał wskazał, że dowód w zakresie praktyki stanowiącej nadużycie ze strony potencjalnego beneficjenta takiego wsparcia wymaga, po pierwsze, zaistnienia ogółu obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach, cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty, a po drugie, wystąpienia subiektywnego elementu w postaci woli uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań Unii poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek. Trybunał stwierdził, że do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu wsparcia, ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami.

Ze względu na tożsamość obu regulacji, wskazówki zawarte w przywołanym orzeczeniu Trybunału można także w pełni odnieść do znajdującego w niniejszej sprawie zastosowanie przepisu art.30 rozporządzenia nr 73/2009. Na podstawie jego treści (podobnie jak art.4 ust.8 rozporządzenia nr 65/2011) oraz na podstawie wykładni dokonanej w ww. wyroku TSUE można wyrazić pogląd, iż pozbawienie danego podmiotu płatności jest możliwe w przypadku ustalenia przez organ zaistnienia trzech przesłanek: po pierwsze stwierdzenia sztucznego stworzenia warunków wymaganych do otrzymania płatności, po drugie wykazania celu w postaci osiągnięcia korzyści wynikających z uregulowań, a więc subiektywnego elementu w postaci woli uzyskania takich korzyści i po trzecie wykazania sprzeczności tych korzyści z celami systemu wsparcia.

Przez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności należy rozumieć sztuczne wykreowanie określonych elementów stanów faktycznych czy też manipulowanie nimi tak, aby odpowiadały one nie przepisowi prawnemu, który miałby w "normalnym" układzie rzeczy zastosowanie, ale przepisowi dla autora tej kreacji (manipulacji) korzystniejszemu (por. M. Godlewska, Pojęcie nadużycia prawa w prawie UE (cz. I), "Europejski Przegląd Sądowy" 2011, nr 6 (69), s. 25-26). Pojęcie "sztucznego podziału gospodarstwa rolnego" odnosi się głównie do sytuacji podziału gospodarstwa rolnego na kilka mniejszych, dokonanego w celu zawyżenia przysługującej pojedynczemu rolnikowi kwoty płatności bezpośrednich (w związku z ominięciem przepisów modulacyjnych dotyczących powierzchni gospodarstw) oraz płatności rolnośrodowiskowych i z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW).

W ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że stwierdzenie przez organ, iż doszło do sztucznego stworzenia przez beneficjenta warunków do uzyskania wnioskowanej pomocy unijnej w rozumieniu art.30 rozporządzenia nr 73/2009 oraz art.4 ust.8 rozporządzenia nr 65/2011 możliwe jest dopiero w wyniku spójnego podsumowania zdarzeń wywołanych przede wszystkim działaniem zainteresowanej strony ubiegającej się o tę pomoc. Konieczna jest także równoczesna wszechstronna i logiczna ocena tych wszystkich okoliczności wynikających z wniosku innego podmiotu czy podmiotów oraz ich innych działań, świadczących o zamiarze innego niż typowe w danych okolicznościach, wynikających z przepisów prawa, ukształtowania stosunków faktycznych lub prawnych ukierunkowanych wyłącznie na to, by osiągnąć zamierzony przez beneficjenta skutek prawny w postaci uzyskania środków pomocowych. Punktem odniesienia przeprowadzanej przez organ oceny powinny być zaś cele ustanowione przez ustawodawcę unijnego i krajowego, uzasadniające przyznanie wnioskowanej pomocy. Niewątpliwie ocena tych okoliczności jest inna w sytuacji, gdy dotyczy płatności podlegających modulacji czy też degresji, a inna gdy w zakresie płatności obszarowych na dany rok nie obowiązywały żadne modulacyjne ograniczenia płatności (wyroki NSA z dnia 18 grudnia 2018 r. I GSK 999/18, I GSK 1229/18, I GSK 117/18, wyrok NSA z dnia 9 września 2018 r., I GSK 901/18, wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2019 r., sygn. akt I GSK 1039/18, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe wywody na grunt niniejszej sprawy Sąd aprobuje ocenę organów, iż w przedmiotowej sprawie w istocie to T.B, z udziałem swojej rodziny (w tym strony skarżącej) sztucznie tworzył rzekome gospodarstwa rolne z zamiarem uzyskania nieuprawnionych korzyści. Zdaniem Sądu organy ARiMR prawidło ustaliły, że faktycznie to T.B jest samodzielnym producentem rolnym. Świadczy o tym m.in. to, iż osoba ta bezpośrednio uczestniczy w zarządzaniu reprezentowanych gospodarstw rolnych. Przychody z prowadzonej działalności rolniczej oraz pozyskiwane dotacje z tym związane są bezpośrednio kierowane na jego rachunek. Jest właścicielem i posiadaczem wszystkich deklarowanych przez osoby reprezentowane gruntów rolnych. Jest osobą bliską, która ma bezpośredni wpływ na osoby reprezentowane. W złożonych zeznaniach nie wskazał rzeczywistego motywu, dla którego wydzierżawił gospodarstwo, lecz podał przyczynę, którą organ słusznie ocenił jako nierzeczywistą. Z kolei strona skarżąca jak i pozostali producenci rolni ubiegający się o płatność, słusznie zostali uznani przez organ jako osoby, które nie wykazały, aby prowadziły samodzielne, niezależne od T.B gospodarstwa rolne.

W świetle powyższego istnieją obiektywne i subiektywne (w rozumieniu nadanym wyrokiem TS UE C-432/12) przesłanki do uznania, że strona skarżąca znalazła się w łańcuchu wzajemnych powiązań osobowych, organizacyjnych, ekonomicznych i biznesowych, świadczących o stworzeniu sztucznych warunków w celu osiągnięcia korzyści wynikających z obejścia przepisów prawnych Unii Europejskiej. Wbrew zarzutom skargi, odmowa płatności nastąpiła nie tylko w oparciu o stwierdzenie związków personalnych pomiędzy poszczególnymi producentami rolnymi i ich pełnomocnikiem, także producentem rolnym. Wzięto bowiem także pod uwagę to, że zarówno strona skarżąca, jak inni beneficjenci pomocy, nie byli w stanie we własnym zakresie prowadzić i nie prowadzili samodzielnie dzierżawionych od T T.B gospodarstw. Z treści zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji kierownika KBP wynika, że organy, odmawiając płatności, miały także na względzie wymienione wyżej cele systemu dopłat, takie jak wyrównanie dochodowości gospodarstw rolnych, poprawa warunków życia, pracy i produkcji w rolnictwie, w tym szczególności wsparcie dochodów małych i średnich gospodarstw.

Zdaniem Sądu trafna jest ocena organów, iż genezą stworzenia rzekomych gospodarstw rolnych z rzekomymi dzierżawcami przez właściciela tych gruntów T.B było ominięcie w/w degresywności płatności, czyli zmniejszenia płatności w przypadku gospodarstw wielkoobszarowych. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych pojęcie posiadania gruntów rolnych, w kontekście przyznania dopłat do gruntów rolnych należy rozumieć jako faktyczne użytkowanie gruntów rolnych. Istotą płatności z ARiMR jest więc to, że są one przyznawane osobie, która rzeczywiście użytkuje grunty, tzn. decyduje, jakie rośliny uprawiać, jakich dokonywać zabiegów agrotechnicznych, zbiera plony, utrzymuje te grunty zgodnie z normami dobrej kultury rolnej przez określony czas.

Płatność przyznaje się rolnikowi, jeżeli, między innymi, posiada działki rolne, na których jest prowadzona działalność rolnicza, przy czym przez rolnika, zgodnie z art.4 ust.1 lit.a rozporządzenia nr 1307/2013 uważa się "osobę fizyczną lub prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, której gospodarstwo rolne jest położone na obszarze objętym zakresem terytorialnym Traktatów, określonym w art. 52 TUE w związku z art. 349 i 355 TFUE, oraz która prowadzi działalność rolniczą" w gospodarstwie rolnym, a więc w wyodrębnionej pod względem technicznym i ekonomicznym jednostce.

W świetle powyższych kryteriów nie sposób uznać dzierżawców T.B za prowadzących wyodrębnione jednostki - gospodarstwa rolne. W ocenie Sądu organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób wszechstronny i logiczny wyjaśnił, iż z ustaleń stanu faktycznego w niniejszej sprawie wynika, że dzierżawcy T.B w istocie nie prowadzą gospodarstw rolnych - brak wyodrębnienia pod względem technicznym i ekonomicznym, dzierżawcy są ze sobą ściśle powiązani osobowo, rodzinnie, nie prowadzą działalności rolniczej samodzielnie. Dzierżawcy "zostali powołani" tylko i wyłącznie w celu pobierania zwiększonych dopłat do gruntów rolnych poprzez sztuczny podział gospodarstwa rolnego stwarzający pozory prowadzenia działalności rolniczej na gruntach, które w rzeczywistości tworzą jedno gospodarstwo rolne.

W ocenie Sądu z zebranych przez organ dowodów ocenionych we wzajemnej łączności jednoznacznie wynika, że wszystkie grunty rolne zadeklarowane do płatności przez krewnych i powinowatych T.B, tj. A.B, Ł.B , H. B. oraz M.K., a będące własnością T.B, nie stanowiły odrębnych gospodarstw rolnych ww. producentów rolnych, wobec czego należało odmówić przyznania wnioskowanych płatności. Grunty zadeklarowane przez powyższe osoby położone są w powiecie S - gospodarstwie i centrum życiowym pełnomocnika T.B. Przyczyna wydzierżawienia przez T.B części gospodarstwa została uznana za nierzeczywistą. W istocie gruntami tymi zajmował się ich właściciel, czyli T.B, występujący przed ARiMR w roli pełnomocnika ww. osób. Zdaniem Sądu trudno zrozumieć jak strona skarżąca, zamieszkała w I.(województwo "[...]"), miałaby prowadzić gospodarstwo w S. (województwo "[...]"). Prawdą jest, co podnoszone było przez stronę skarżącą, że można prowadzić gospodarstwo rolne przy pomocy zatrudnionych osób oraz wynajętego sprzętu, lecz takie okoliczności nie zostały przez stronę skarżącą wykazane. Prawdą jest także, jak twierdzi strona skarżąca, że dopuszczalne jest wskazywanie ARiMR rachunku pełnomocnika beneficjenta do przekazania płatności, lecz w rozpatrywanej sprawie, na tle innych dowodów słusznie uznał organ, że wskazywanie rachunku bankowego pełnomocnika jest jednym z argumentów wskazujących na sztuczny podział gospodarstwa, w celu zwiększenia płatności.

Podnoszone, także w skardze do WSA, argumenty dotyczące wydzierżawienia gruntów przez T.B ze względu na brak możliwości osobistego zajęcia się nimi oraz z uwagi na bardzo korzystny czynsz są nielogiczne i niewiarygodne. Skoro T.B twierdzi, że nie ma czasu zajmować się swoimi gruntami (jako właściciel i osoba prowadząca gospodarstwo rolne) to także nie ma czasu na to, aby zajmować się kompleksowo tymi gruntami po ich wydzierżawieniu, jako pełnomocnik dzierżawców. Przeciwko wiarygodności twierdzeń strony skarżącej oraz zeznań T.B w tym zakresie przemawia przeprowadzona przez organ analiza korzyści finansowych osiągniętych przez właściciela gruntów poprzez sztuczne stworzenie warunków. Gdyby T.B nie wydzierżawił stronie skarżącej i innym producentom rolnym części swojego gospodarstwa, to otrzymywane przez niego dopłaty byłyby mniejsze łącznie o 319 986,93 zł. W ocenie Sądu to właśnie jest rzeczywisty motyw, dla którego zostały zawarte umowy dzierżawy. W tej sytuacji trudno było się dopatrzeć innych względów, dla których dokonano podziału gospodarstwa, jak tylko wejście w życie regulacji przewidujących modulację płatności ze względu na wielkość obszaru gospodarstwa.

W ocenie Sądu na uwagę zasługuje również okoliczność, iż T.B w przedmiotowej sprawie, po rzekomym wydzierżawieniu gruntów dla swoich krewnych i powinowatych w sprawach tych gruntów występuje jako osoba spełniająca wiele ról - pełnomocnik, zakupujący środki do produkcji rolnej, sprzedający płody rolne, ubezpieczający, zapewniający i opłacający zabiegi agrotechniczne, doglądający upraw. Strona skarżąca nie posiada maszyn i urządzeń rolniczych, potrzebnych do prowadzenia gospodarstwa. Pozostali "dzierżawcy" reprezentowani przez T.B zajmują się podobną produkcją rolną, zakupują ten sam rodzaj nasion, uprawiają te same uprawy. Osoby reprezentowane przez T.B nie mają nowych siedzib gospodarstwa. Wszystkie plony rolne pozyskiwane z gospodarstwa rolnego A.B jak i Ł.B przechowywane są w siedzibie pełnomocnika.

Przypomnieć należy, że Trybunał Sprawiedliwości UE w przywołanym przez organ wyroku z 12 września 2013 r., sygn. akt C-434/12, dokonał wykładni art.4 ust.8 rozporządzenia 65/2011. Stwierdził, że po pierwsze przepis ten należy interpretować w ten sposób, że przesłanki stosowania tego przepisu wymagają istnienia elementu obiektywnego i elementu subiektywnego. W ramach pierwszego z tych elementów do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. W ramach drugiego elementu do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu wsparcia EFRROW ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami.

W świetle powyższego w ocenie Sądu w niniejszej sprawie podział dużego gospodarstwa przez T.B na mniejsze działki przekazane w posiadanie członkom jego rodziny - w tym stronie skarżącej, przekłada się wprost na znaczący wzrost pomocy dla podmiotu dokonującego podziału, w rzeczywistości przyczyniając się do kumulacji wskazanej pomocy w rękach jednego podmiotu, co jest sprzeczne z celami wsparcia przewidzianego dla danego systemu. Kumulacja wsparcia u jednego podmiotu stoi bowiem w oczywistej sprzeczności z przeznaczeniem środków, które winny być ukierunkowane na zrównoważony rozwój obszarów wiejskich. Okoliczności te należy uznać za obiektywne i pozwalające na ocenę możliwości spełnienia celu zamierzonego przez system wsparcia EFRROW. Tym samym uznać należy, że w niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo dokonały oceny elementu obiektywnego, polegającego na stworzeniu sztucznych warunków, wymaganych do otrzymania płatności, jak również oceny, czy został spełniony cel zamierzony przez dany system wsparcia. Ominięcie bowiem przepisów dotyczących modulacji płatności, powoduje przyznanie płatności sprzecznie z celami wsparcia.

Zdaniem Sądu w świetle przedstawionych okoliczności, zasadne było stwierdzenie przez organy obu instancji zamierzonej koordynacji pomiędzy powiązanymi podmiotami, co pozwala na uznanie, że prawidłowo został oceniony element subiektywny stworzenia sztucznych warunków wymaganych do otrzymania płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami systemu wsparcia.

Odnośnie do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa procesowego wskazać należy, że w postępowaniach w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych na podstawie przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, na stronie ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w postępowaniach w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych na podstawie przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, organ nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów, albowiem to na stronie ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy. Ustawodawca oparł postępowanie dowodowe w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę, a tym samym, przeniósł ciężar dowodu na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne (por. np. wyrok NSA z 25 października 2011 r., sygn. akt GSK 1075/10; wyrok NSA z 7 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 88/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W istocie więc na stronie ubiegającej się o płatności spoczywa ciężar wykazania, że w sposób rzeczywisty spełnia warunki do ich uzyskania.

Strona skarżąca kwestionując dokonaną ocenę nie podważyła ustaleń faktycznych, w oparciu o które wydano decyzję, w szczególności nie przedstawiła dowodów (pomimo wielokrotnych wezwań), które zaprzeczałyby rzetelności ustaleń organów ARiMR. Strona skarżąca pozostała jedynie przy gołosłownych stwierdzeniach kwestionujących ustalenia organu. Tak więc poniesione w skardze zarzuty naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego, w istocie nie sprowadzają się do kwestionowania wskazanych już ustaleń faktycznych, lecz stanowią polemikę z dokonaną przez organ oceną ustalonych okoliczności, polegających na tym, że T.B był pełnomocnikiem wszystkich powiązanych podmiotów, płatności dla wszystkich podmiotów miały wpływać na jego rachunek bankowy, pomiędzy wskazanymi podmiotami istniały powiązania rodzinne i organizacyjne.

Dlatego zdaniem Sądu, ustalając zasadnicze dla sprawy, w świetle wskazanego art.4 ust.3 rozporządzenia nr 2988/95, okoliczności faktyczne, organy nie naruszyły w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy przepisów art.7 Kpa, art.8 Kpa, art.75 Kpa oraz art.77 Kpa, a także art.107 Kpa.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art.80 Kpa, zauważyć należy iż został on powiązany z pominięciem okoliczności, które bliżej nie zostały sprecyzowane, jak też nie tyle z oceną dowodów, co wnioskami z nich wyciągniętymi. Strona skarżąca swoją aktywność procesową ograniczyła do gołosłownych zarzutów kwestionujących dokonane ustalenia. Natomiast uzasadnienie kontrolowanej decyzji wskazuje, że organ poddał analizie całokształt materiału dowodowego w sprawie. W ocenie Sądu ocena ta nie budzi wątpliwości co do rzetelności i obiektywizmu. Wyłącznie negowanie przyjętych faktów i zgłaszanie ogólnych zastrzeżeń co do przeprowadzonych dowodów nie spełnia wymogu wykazania, istnienia uchybienia, jak i tego, że to ewentualne uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zatem Sąd aprobuje ustalenia organu poczynione zgodnie z wyżej zaprezentowaną wykładnią art.4 ust.3 rozporządzenia nr 2988/95, polegające na uznaniu w oparciu o ustalony stan faktyczny, że w przedmiotowej sprawie doszło do stworzenia przez stronę skarżącą wraz z innymi powiązanymi podmiotami sztucznych warunków do uzyskania płatności. Podział dużego gospodarstwa na mniejsze działki, przekazane w posiadanie różnym producentom rolnym przekłada się wprost na znaczący wzrost pomocy dla podmiotu dokonującego podziału, w rzeczywistości przyczyniając się do kumulacji wskazanej pomocy w rękach jednego podmiotu, co jest sprzeczne z celami wsparcia przewidzianego dla danego systemu. Kumulacja wsparcia u jednego podmiotu stoi bowiem w oczywistej sprzeczności z przeznaczeniem środków, które winny być ukierunkowane na zrównoważony W ocenie Sądu na uwagę zasługuje również okoliczność, iż T.B w przedmiotowej sprawie, po rzekomym wydzierżawieniu gruntów dla swoich krewnych i powinowatych w sprawach tych gruntów występuje jako osoba spełniająca wiele ról - pełnomocnik, zakupujący środki do produkcji rolnej, sprzedający płody rolne, ubezpieczający, zapewniający i opłacający zabiegi agrotechniczne, doglądający upraw. Okoliczności te należy uznać za obiektywne i pozwalające na ocenę możliwości spełnienia celu zamierzonego przez system wsparcia EFRROW.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zaskarżonej decyzji nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Analiza akt wykazuje, że ustalenia organu znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a dokonana ocena jest prawidłowa i logiczna, mieszcząca się w granicach swobodnej lecz nie dowolnej oceny materiału dowodowego, jest także pozbawiona nieuprawnionych wniosków wypływających z tej oceny. W sposób bowiem należyty wyjaśniono okoliczności stanu faktycznego oraz dokonano prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy. Uzasadnienie decyzji odzwierciedla poszczególne etapy prowadzonego postępowania oraz wyjaśnia podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, tak aby strona mogła zrozumieć przesłanki i argumenty, którymi organ ten kierował się przy załatwianiu sprawy, nie naruszając tym samym wyrażonej w art.11 Kpa zasady przekonywania.

Konkludując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego.

Mając powyższe na względzie i kierując się dyspozycją z art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.