Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 633/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 151 i art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 138 par. 2, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 3 lipca 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz sędzia NSA Leszek Kamiński Protokolant asystent sędziego Iwona Rzucidło po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] spółka jawna z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Ke 680/11 w sprawie ze skargi [...] spółka jawna z siedzibą w K. na postanowienie Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 24 listopada 2011 r. oddalił skargę ZPC "[...]" W. B., D. B. Spółka Jawna z siedzibą w K. na postanowienie Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia.

Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego:

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. Wojewoda Świętokrzyski po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej na postanowienie Prezydenta Miasta Kielce z dnia [...] lipca 2011 r. nakładające na skarżącą grzywnę w kwocie 5000 zł w celu przymuszenia, na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wskazał, że zgłoszeniem z dnia [...] marca 2010 r. skarżąca zgłosiła zamiar budowy tymczasowego kontenera na płycie betonowej na okres 120 dni, na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 12 i art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r., doręczonym w dniu [...] kwietnia 2010 r. Prezydent Miasta Kielce zawiadomił ZPC "[...]" o braku sprzeciwu wobec tego zgłoszenia. Oznacza to, że [...] kwietnia 2010 r. inwestor nabył uprawnienie do postawienia kontenera objętego zgłoszeniem z dnia [...] marca 2010 r., a najpóźniej [...] sierpnia 2010 r. powinien go rozebrać lub przenieść w inne miejsce. Jak wynika z protokołu z wizji z dnia [...] października 2010 r. wybudowany na podstawie zgłoszenia kontener nie został rozebrany i nadal jest użytkowany. W dniu [...] listopada 2010 r. Prezydent Miasta Kielce działając jako wierzyciel i jednocześnie organ egzekucyjny obowiązku o charakterze niepieniężnym wystosował na podstawie art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji pisemne upomnienie, wzywające do wykonania obowiązku rozbiórki, a następnie w dniu [...] kwietnia 2011 r. wystawił tytuł wykonawczy. W dniu [...] czerwca 2011 r. Prezydent uznał zgłoszone zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione i następnie w dniu [...] lipca 2011 r. nałożył grzywnę w celu przymuszenia z powodu uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] kwietnia 2011 r., wzywając do wpłacenia grzywny oraz wykonania obowiązku określonego tytułem wykonawczym. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 § 2 i 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegające na braku uwzględnienia zasady stosowania środka egzekucyjnego najmniej uciążliwego i zastosowanie grzywny w celu przymuszenia podczas, gdy z charakterystyki spornego obiektu wynika, że rozbiórka może być wykonana przez inną osobę, a także naruszenie art. 119 § 2 w zw. z art. 18 tej samej ustawy i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia dlaczego nie jest celowe zastosowanie innego środka, art. 121 § 1, 2 i 5 w zw. z art. 18 poprzez brak szczegółowego wyliczenia wysokości nałożonej grzywny – pomimo przyjęcia, że sporny obiekt jest budynkiem oraz art. 127 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nałożenie grzywny przed upływem terminu do wniesienia przez skarżącą zażalenia na postanowienie w przedmiocie zarzutów.

Wydając rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. Wojewoda Świętokrzyski wskazał, że za uzasadniony uznał zarzut naruszenia przez organ I instancji wynikającej z art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zasady stosowania środka jak najmniej uciążliwego dla zobowiązanego i że Prezydent Miasta Kielce nie wyjaśnił, jakimi przesłankami kierował się przy ustalaniu rodzaju środka egzekucyjnego oraz wysokości grzywny w celu przymuszenia, co zostało odczytane przez skarżącego jako całkowitą dowolność. Za zasadny uznał także zarzut naruszenia art. 107 § 3, art. 7 k.p.a. Wskazał także, że podstawą postanowienia powinien stanowić art. 20 § 1 pkt 2, art. 64a § 1 pkt 1, art. 119 § 1, art. 120 § 1, 121 § 2 i § 4 oraz art. 122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów wskazał, że zgodnie z art. 121 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji grzywna w celu przymuszenia stosowana w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego jest grzywną jednorazową, że sporny kontener został prawidłowo zakwalifikowany przez organ egzekucyjny jako obiekt budowlany, tym samym kara w celu przymuszenia nie podlega wyliczeniu – nie może jedynie przekroczyć 10 000 zł, oraz że w myśl art. 17 § 2 ww. ustawy wniesienie zażalenia nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w części dotyczącej uzasadnienia prawnego postanowienia skarżąca zarzuciła naruszenie: art.138 § 2 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez brak ustosunkowania się do zarzutu zażalenia, że skoro podlegający rozbiórce obiekt jest budynkiem, to grzywna winna być obliczona na podstawie art. 121 § 5, a nie na podstawie art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez brak zwrócenia uwagi organowi I instancji na konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania dowodowego (oględzin), mającego ustalić, czy sposób związania z gruntem przedmiotowego obiektu uzasadnia przyjęcie poglądu, że jest to część budynku, czy też tymczasowy obiekt budowlany, co warunkuje wysokość nałożonej grzywny; poprzez stwierdzenie, że organ I instancji uznał jedynie, że sporny obiekt jest obiektem budowlanym, podczas, gdy z akt sprawy wynika, że dokonując kwalifikacji prawnej tego obiektu w uzasadnieniu prawnym postanowienia Prezydent Miasta Kielce, odwołując się do ustaleń poczynionych w trakcie oględzin w dniu [...] października 2010r. określił go jako "budynek". Wniosła również o uchylenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w zakwestionowanej części, przesądzającej o zakresie prowadzonego przez organ I instancji postępowania. Wskazała, że pojęcie obiekt budowlany jest kategorią zbiorczą, tym samym lakoniczne stwierdzenie Wojewody Świętokrzyskiego, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z takim obiektem nie oznacza, że sporny obiekt nie jest budynkiem, wobec którego należałoby zastosować wzór wyliczenia grzywny z art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wobec braku uwzględnienia tego zarzutu zaskarżone uzasadnienie prawne narusza zdaniem skarżącego przepisy postępowania w stopniu, który może mieć wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów wskazał, że zgłoszenie dotyczyło kontenera, z treści protokołu z wizji wynika, że przedmiotowy obiekt został nazwany "kontenerem" i że postanowienie Prezydenta Miasta Kielce, nakładające grzywnę w celu przymuszenia z powodu uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nakazującego dokonanie rozbiórki, dotyczy tymczasowego kontenera postawionego na okres 120 dni. Dlatego też nie polega na prawdzie twierdzenie, że organ I instancji zakwalifikował ten obiekt jako budynek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, wskazując, że za dopuszczalne należy uznać zaskarżenie części decyzji, którą jest jej uzasadnienie, bowiem może ono również w znacznym stopniu naruszać prawo. W takiej jednak sytuacji wyeliminowaniu (poprzez uchylenie) podlega cała decyzja; nie jest natomiast możliwe uchylenie tylko jej uzasadnienia, z pozostawieniem w obrocie samego rozstrzygnięcia, jak tego domaga się skarżąca. W niniejszej jednak sprawie brak jest podstaw do uznania, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zostało sporządzone z naruszeniem obowiązujących przepisów. Do uzasadnienia Prezydenta wkradł się oczywisty błąd polegający na tym, że organ I instancji w dwóch miejscach określił wzniesiony przez skarżącą obiekt "budynkiem". W związku z tym w zażaleniu skarżąca, zarzucając że do ustalenia grzywny powinien mieć zastosowanie art. 121 § 5 ustawy o egzekucji w administracji, wskazała że "Sporny obiekt - będący magazynem dla przylegającego doń budynku piekarni i bezpośrednio z nim połączony – z racji swojego położenia, przeznaczenia i związku funkcjonalnego z przedmiotowym budynkiem uznać należy za jego część". Wbrew stanowisku skarżącej, Wojewoda Świętokrzyski w uzasadnieniu swojego postanowienia odniósł się do tego zarzutu wskazując, że sporny kontener jest obiektem budowlanym, do którego nie ma zastosowania art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, co wynika z materiału dowodowego. Podniesione w zażaleniu okoliczności, a mianowicie, że postawiony obiekt z racji położenia, przeznaczenia i związku funkcjonalnego powinien być uznany za część budynku, nie mogły ani skutecznie podważyć ustalenia, że przedmiotem postępowania egzekucyjnego jest kontener, niezwiązany trwale z gruntem, a więc tymczasowy obiekt budowlany, ani też skutecznie poddawać w wątpliwość charakter tego obiektu. Sporny kontener przylega bowiem do ściany budynku piekarni i miał służyć jako magazyn. W czasie wizji ustalono, że nie został on rozebrany, co nie może podważać prawidłowego stanowiska organu odwoławczego, że postawiony kontener nie jest budynkiem. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 2 budynek to taki obiekt budowlany, który między innymi jest trwale związany z gruntem. Tego wymogu przedmiotowy kontener nie spełnia, czego skarżący nie kwestionowali. W tej sytuacji brak jest zdaniem sądu uzasadnionych podstaw do uznania, że Wojewoda Świętokrzyski w zaskarżonym postanowieniu powinien był wskazać, że podstawę do nałożenia kary powinien stanowić przepis art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a przynajmniej polecić organowi I instancji prowadzenie postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy kontener ze względu na sposób związania z gruntem jest częścią budynku.

Od tego wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w całości. Jako podstawę wniesienia niniejszej skargi kasacyjnej wskazała art. 174 § 1 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.: I. w związku z:

a) naruszeniem art. 113 § 1 k.p.a. - poprzez uznanie przez sąd I Instancji w sposób nieuprawniony, że w uzasadnieniu postanowienia Prezydenta Miasta Kielce, nakładającego grzywnę w celu przymuszenia doszło w dwóch miejscach do "oczywistych błędów" poprzez określenie wzniesionego przez skarżące obiektu mianem "budynku" - w sytuacji, gdy do poczynienia takich ustaleń był władny jedynie ww. organ , administracji publicznej;

b) naruszeniem art. 138 § 2 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a poprzez nieuprawnione stwierdzenie, że w sytuacji zasadnego zaskarżenia do sądu administracyjnego samego uzasadnienia aktu administracyjnego uchyleniu podlega cała decyzja;

c) brakiem spójności i konsekwencji w poczynionych rozważaniach prawnych - skoro

bowiem WSA w Kielcach uznał, że w niniejszej sprawie niedopuszczalne jest uchylenie (zgodnie z zakresem zaskarżenia zawartym w skardze) wyłącznie samego uzasadnienia zakwestionowanego postanowienia organu II instancji, to skarga winna być odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.; tymczasem sąd I Instancji merytorycznie rozpoznał niniejszą sprawę, szczegółowo badając uzasadnienie zaskarżonego aktu, a w konsekwencji orzekając o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.;

d) uznaniem, że skarżący nie kwestionowali braku spełniania przez sporny obiekt

wymogu trwałego związania z gruntem, podczas gdy w skardze jednoznacznie zaprzeczono takim twierdzeniom, wobec czego doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.;

II. brakiem uwzględnienia dokonanego przez organ II instancji naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania, to jest:

a) art. 138 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - poprzez brak ustosunkowania się do zarzutu nr 4 zażalenia i niewskazanie w zaleceniach organowi I instancji, że skoro ten uznał, że sporny obiekt jest budynkiem, to winien obliczyć grzywnę w oparciu o szczegółowy wzór określony w art. 121 § 5 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie zaś na podstawie ogólnego przepisu zawartego w art. 121 § tej ustawy, który nie odnosi się do budynków;

b) art. 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez:

- brak zwrócenia uwagi organowi I instancji na konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania dowodowego (oględziny), mającego ustalić, czy sposób związania z gruntem przedmiotowego obiektu uzasadnia przyjęcie poglądu, że jest to część budynku, czy też tymczasowy obiekt budowlany - co warunkuje wysokość nałożonej grzywny;

- stwierdzenie przez Wojewodę Świętokrzyskiego, że organ I instancji uznał jedynie, że sporny obiekt jest obiektem budowlanym, podczas gdy z akt sprawy wynika, że dokonując kwalifikacji prawnej tego obiektu w uzasadnieniu prawnym postanowienia (str. 1 postanowienia organu I instancji, ostatni akapit), Prezydent Miasta Kielce, odwołując się do ustaleń poczynionych w trakcie oględzin określił go jako "budynek".

Wniosła ponadto o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Kielcach - na podstawie art. 185 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych na podstawie 203 pkt 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu wskazała, że sąd zastąpił organ samodzielnie dokonując sprostowania omyłki, co ma znaczenie o tyle, o ile powinien uchylić on uzasadnienie postanowienia organu II instancji. Ponadto, skarga powinna zostać odrzucona ze względu na brak możliwości uchylenia tylko uzasadnienia. Nie jest do przyjęcia także stanowisko sądu, że obiekt nie jest trwale związany z gruntem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwym zastosowaniu (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że zakres jego kontroli ograniczony jest wyłącznie do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.), której przesłanki określa przepis art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Bezprzedmiotowe są podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.: w związku z: naruszeniem art. 113 § 1 k.p.a. Jak stanowi art.113 § 1k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W rozpoznawanej sprawie art.113 § 1 k.p.a. formalnie nie był stosowany, albowiem organ I instancji nie wydał ani z urzędu ani na wniosek postanowienia w sprawie sprostowania oczywistej omyłki. Nie mniej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że omyłka do jakiej doszło w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia polegająca na tym, że wybudowany kontener na płycie betonowej na okres 120 dni podlegający rozbiórce lub przeniesieniu w inne miejsce, raz został określony jako budynek, przy nie budzących żadnych wątpliwości okolicznościach stanu faktycznego, że jest to kontener stanowi klasyczny przykład omyłki o jakiej mowa w art.113 k.p.a. Tym samym zarzut ten jest bezprzedmiotowy przede wszystkim dlatego, że nie doszło do naruszenia art.113 § k.p.a.

Nie zasługują również na uwzględnienie kolejne dwa zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w związku z art. 138 § 2 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a poprzez nieuprawnione stwierdzenie, że w sytuacji zasadnego zaskarżenia do sądu administracyjnego samego uzasadnienia aktu administracyjnego uchyleniu podlega cała decyzja, a w konsekwencji jeżeli niedopuszczalne jest uchylenie samego uzasadnienia, to skarga winna być odrzucona na podstawie art.58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Odnosząc się do tych powyższych zarzutów należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a. uzasadnienie jest częścią składową decyzji i ze względu na jego funkcje: zewnętrzną (wpływ na postępowanie w innych sprawach), czy też wewnętrzną (wskazania co do kierunków oraz zakresu postępowania wyjaśniającego w przypadku decyzji kasatoryjnych), dopuszczalne jest zaskarżenie samego uzasadnienia i to zarówno w trybie administracyjnym, jak również dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 1998 r. sygn. akt I SA 1896/97 , wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010r. I OSK 314/10, wyrok NSA z dnia 17 lutego 201r.). Z kolei przepis art.145 § 1 p.p.s.a stanowi jakiej treści Sąd może wydać orzeczenie i tak uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa o którym mowa w wymienionych punktach. Podkreślić należy, że możliwość uchylenia decyzji w części dotyczy takich przypadków w których ta część charakteryzuje się samodzielnym bytem prawnym (por. J. Drachal, tamże, s. 63-66). Należy podzielić zdanie J.P. Tarno, że również na tle komentowanego przepisu warunkiem częściowego stwierdzenia nieważności decyzji jest to, że pozostała jej część charakteryzuje się "samodzielnością w obrocie prawnym" (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi..., 2004, s. 21). A zatem uchylenie decyzji w części nie oznacza możliwości uchylenia określonej części składowej decyzji np. samego uzasadnienia, ale określonej części sentencji decyzji jeżeli uchylona część i pozostała część decyzji charakteryzują się samodzielnym bytem prawnym. Stąd też jeżeli przedmiotem skargi jest uzasadnienie decyzji, a w świetle stanowiska orzecznictwa i poglądów doktryny jest to dopuszczalne, to uwzględniając skargę Sąd uchyla decyzję, a nie uchyla samego uzasadnienia albowiem do takiego rozstrzygnięcia nie przewidują przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w razie nieuwzględnienia skargę oddala, a nie odrzuca.

Bezzasadne są również zarzuty skargi kasacyjnej zawarte w pkt II to jest dotyczące naruszenia takich przepisów postępowania jak art. art. 138 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - poprzez niewskazanie w zaleceniach organowi I instancji, że skoro ten uznał, że sporny obiekt jest budynkiem, to winien obliczyć grzywnę w oparciu o szczegółowy wzór określony w art. 121 § 5 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie zaś na podstawie ogólnego przepisu zawartego w art. 121 § tej ustawy, który nie odnosi się do budynków, a także art. 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak zwrócenia uwagi organowi I instancji na konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania dowodowego (oględziny), mającego ustalić, czy sposób związania z gruntem przedmiotowego obiektu uzasadnia przyjęcie poglądu, że jest to część budynku, czy też tymczasowy obiekt budowlany - co warunkuje wysokość nałożonej grzywny. Jak wskazywano już wcześniej odnosząc się do poprzednich zarzutów skargi przedmiotowy obiekt nie jest budynkiem tym samym w oparciu o prawidłową podstawę prawną ustalono grzywnę, a w konsekwencji czyniony w skardze zarzut, iż w zaleceniach nie wskazano organowi I , że powinien obliczyć grzywnę w oparciu o przepis art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po uprzednim przeprowadzeniu postępowania dowodowego jest niezasadny. Niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art.7, art..77 k.p.a i wniosek o dokonanie oględzin. Jak wynika z akt sprawy takie oględziny zostały przeprowadzone w dniu [...] października 2010r. w których uczestniczył R. B., a w podpisanym protokole z oględzin jednoznacznie stwierdzono, że jest to kontener.

Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną.