Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 359/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-02-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano wynagrodzenie pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par.3 ust. 1 pkt. 1 lit. e, par 2 ust. 3
journal: Dz.U. 2011 nr 31 poz 153
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w  postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę  podatkowego z urzędu.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Wydziału I: Barbara Romanczuk, po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego B. C. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi P. M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie płatności części zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2009 roku p o s t a n a w i a przyznać doradcy podatkowemu B. C. kwotę 2.952 zł (dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dwa złotych) tytułem wynagrodzenia za reprezentowanie strony przed sądem I instancji wykonane na zasadzie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku przyznał P. M. G. prawo pomocy w zakresie m.in. ustanowienia doradcy podatkowego. Stosownie do powyższego, Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła do prowadzenia niniejszej sprawy doradcę podatkowego B. C. (k. 38).

Doradca podatkowy B. C. brał udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji wnosząc o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały opłacone ani w części ani w całości (k. 55-56).

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych

w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych

i udokumentowanych wydatków.

Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 1 e rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego

z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153) – kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w pierwszej instancji, w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 zł do 50.000 zł – 2.400 zł.

W niniejszej sprawie wartość przedmiotu sprawy wynosi 12.431 zł i od takiej kwoty doradcy podatkowemu należy się kwota wynagrodzenia, na podstawie cytowanego § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia. Stawkę tę zgodnie z § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23 %), co w konsekwencji daje kwotę 2.952 zł.

Mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, charakter przedmiotowej sprawy oraz wkład pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia należy uznać, że kwota 2.952 zł wynagrodzenia jest adekwatna do jego udziału w niniejszym postępowaniu.

W tej sytuacji, stosując przepisy art. 250 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e, a także § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r., orzeczono jak w sentencji.