Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 572/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 5, art. 51 ust. 7 w zw. z art. 50 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Władysław Kulon, Sędziowie: sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.), asesor WSA Wojciech Śnieżyński, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy decyzją nr 253/2020 z dnia 13 lipca 2020 roku, nałożono na M. K. jako inwestora robót budowlanych polegających na montażu drzwi zewnętrznych (2 sztuki) do zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego składającego się z dwóch odrębnych pomieszczeń w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w O. na działce nr [...] AM [...] obowiązek wykonania robót budowlanych w niej wskazanych, w terminie 60 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji.

Dnia 6 lutego 2020 r. do PINB w Trzebnicy wpłynęło pismo Ł. W. i M. W. z prośbą o zbadanie zgodności z przepisami wykonania w październiku 2019 r. inwestycji wykonanej przez M. K., polegającej na zamontowaniu 2 sztuk drzwi zewnętrznych do swoich pomieszczeń mieszkalnych w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] lokal nr [...] w O. Z tego pisma wynika, że na poddaszu znajdują się 3 lokale mieszkalne, a bliżej klatki schodowej znajduje się lokal nr [...] M. K., który składa się z 2 pomieszczeń po obu stronach korytarza, natomiast w głębi korytarza znajdują się 2 lokale. Wskazana sprawa dotyczy samowolnej wymiany 2 sztuk drzwi wejściowych do pomieszczeń otwierających się na zewnątrz w przestrzeń korytarza. Taki układ drzwi zawęża szerokość drogi użytkowania. Każde skrzydło drzwi ma 90 cm, a korytarz 2,80 m szerokości, czyli przy jednoczesnym otwarciu drzwi zostaje przesmyk 1 metra, a stoją stare szafy. Chcemy nadmienić, że lokale nie mają łazienek wewnątrz, a znajdują się one poza lokalami, z prawej strony klatki schodowej (na przeciwnym końcu korytarza). W tej sytuacji lokatorzy zmuszeni są przechodzić tym odcinkiem korytarza z wyciągniętą ręką do przodu w obawie przed uderzeniem drzwiami w twarz. W październiku 2019 r. informowano pisemnie Zarządcę - firmę E. we W. o wskazanej sprawie, ale nie podjęła czynności w sprawie. Z protokołu kontroli z dnia 10 marca 2020 r. wynika, że na działce nr [...] przy ul. [...] w O. znajduje się budynek mieszkalny siedmiolokalowy. Budynek posiada administratora oraz zarząd wspólnoty w skład, którego wchodzą: M. K. i E. R. (kopia uchwały - wykonano zdjęcia). Na ostatniej kondygnacji znajdują się 3 lokale mieszkalne dostępne z ogólnodostępnego korytarza, nie stwierdzono usytuowania żadnych mebli, czy też rzeczy ruchomych, które mogłyby przewężać korytarz, drzwi do dwóch pomieszczeń dostępnych z korytarza ogólnodostępnego (lokale M. K.) otwierają się do wnętrza ogólnodostępnego korytarza, zawężając jego szerokość. M. K. oświadczyła, że: -w roku 2019 dokonała wymiany drzwi zewnętrznych do jej lokalu, czyli dwóch odrębnych pomieszczeń po obu stronach korytarza, które obecnie otwierają się na zewnątrz, czyli do korytarza,

przed wymianą poprzednie drzwi otwierały się do wnętrza jej pomieszczeń, posiadały

inne wymiary i były w tym samym miejscu co obecnie (posiadały szerokość 110 cm każde),-nie wykonywała żadnych robót konstrukcyjnych, -zasięgała opinii Komendanta Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Trzebnicy w kwestii drogi ewakuacyjnej i nie było w tym zakresie przeciwwskazań,-przedstawiciele Straży Pożarnej w Trzebnicy wyrażali chęć dokonania oględzin i wydania pisemnej opinii w tej sprawie, w związku z czym zobowiązała się do przedłożenia, w terminie 30 dni wskazanej opinii, po złożeniu stosownego wniosku w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Trzebnicy. W trakcie kontroli sporządzono szkic obrazujący dane techniczne korytarza, sposób otwierania drzwi do lokalu oraz wzajemne odległości, szerokości i długości oraz wykonano materiał zdjęciowy (23 zdjęcia w aktach sprawy).

Pismem z dnia 17 czerwca 2020 roku organ nadzoru budowlanego I stopnia wszczął postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych polegających na montażu drzwi zewnętrznych (2 sztuki) do zajmowanego przez M. K. lokalu mieszkalnego składającego się z dwóch odrębnych pomieszczeń w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w O. na działce nr [...] AM [...], jednocześnie poinformowano strony o możliwości przeglądania akt sprawy w siedzibie PINB, wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma. Po uprzednim zawiadomieniu stron o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy wydał decyzję z dnia 13 lipca 2020 roku nr 253/2020, nakładającą na M. K. jako inwestora robót budowlanych polegających na montażu drzwi zewnętrznych (2 sztuki) do zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego składającego się z dwóch odrębnych pomieszczeń w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w O. na działce nr [...] AM [...], obowiązek wykonania, w terminie 60 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji, robót budowlanych polegających na: 1) dostosowaniu drzwi wejściowych do zajmowanego przez ww. lokalu mieszkalnego składającego się z dwóch odrębnych pomieszczeń w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w O. na działce nr [...] AM [...] do wymogów przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj.; Dz.U. Nr 2019, poz. 1065 ze zm.) - tak, aby posiadały one w świetle ościeżnicy co najmniej szerokość 0,9 m i wysokość 2 m, 2) zamontowaniu obu skrzydeł drzwiowych drzwi zewnętrznych prowadzących do zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego składającego się z dwóch odrębnych pomieszczeń w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, w taki sposób, aby otwierały się one do wnętrza tego lokalu (w kierunku przeciwnym do przestrzeni ogólnodostępnego korytarza). Powyższe doprowadzi część obiektu do zgodności z przepisami w zakresie wymogów zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie § 62 oraz § 242.

Od tej decyzji odwołanie wniosła M. K., reprezentowana przez radcę prawnego B. W.

Decyzją nr 916/2020 z dnia 8 października 2020 roku, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania M. K., reprezentowanej przez radcę prawnego B. W., od pisanej decyzji Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Na uzasadnienie organ odwoławczy wskazał, że na podstawie materiału zgromadzonego w tej sprawie, w oparciu o przepisy obowiązującego prawa oraz zbadaniu zasadności argumentów podnoszonych w odwołaniu, stwierdził co następuje. Zaskarżoną decyzję wydano na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j.Dz.U.2020, poz.1333) dalej pb. Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 pb. przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji: nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Z art. 51 ust. 7 pb. wynika natomiast, że przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 tj.: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2)w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Dla zastosowania przedmiotowych przepisów konieczne jest stwierdzenie, iż wykonane zostały roboty budowlane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające, które wykazało, że roboty budowlane polegające na montażu drzwi zewnętrznych (2 sztuki) do zajmowanego przez M. K. lokalu mieszkalnego składającego się z dwóch odrębnych pomieszczeń w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w O. na działce nr [...] AM [...] zostały wykonane z naruszeniem warunków technicznych, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, to jednak na mocy § 207 ust. 2 w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia znajdują one zastosowanie w zakresie bezpieczeństwa pożarowego również do użytkowanych budynków istniejących z uwzględnieniem § 2 ust. 2 i 3a rozporządzenia. W tym miejscu należy wyjaśnić, iż M. K. będąca właścicielem lokalu mieszkalnego nr [...] składającego się z dwóch odrębnych pomieszczeń w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w O. na działce nr [...] AM [...] wykonała roboty budowlane polegające na jego przebudowie poprzez montaż drzwi zewnętrznych (2 sztuki) do zajmowanego przez nią lokalu wraz ze zmniejszeniem szerokości obu tych otworów do 86 cm. W myśl § 242 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie szerokość poziomych dróg ewakuacyjnych należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób mogących przebywać jednocześnie na danej kondygnacji budynku, przyjmując co najmniej 0,6 m na 100 osób, lecz nie mniej niż 1,4 m. Dopuszcza się zmniejszenie szerokości poziomej drogi ewakuacyjnej do 1,2 m, jeżeli jest ona przeznaczona do ewakuacji nie więcej niż 20 osób. Jak wynika z akt sprawy, obecna szerokość drogi ewakuacyjnej w sytuacji jednoczesnego otwarcia obu skrzydeł drzwiowych prowadzących do pomieszczeń wchodzących w skład lokalu stanowiącego własność M. K. wynosi 12 cm i przeznaczona jest do ewakuacji nie więcej niż 20 osób. W myśl § 237 ust. 10 rozporządzenia szerokość przejścia ewakuacyjnego w pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi, z zastrzeżeniem § 261, należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób, do których ewakuacji ono służy, przyjmując co najmniej 0,6 m na 100 osób, lecz nie mniej niż 0,9 m, a w przypadku przejścia służącego do ewakuacji do 3 osób - nie mniej niż 0,8 m. Należy przypomnieć, iż na kondygnacji poddasza zlokalizowane są trzy lokale mieszkalne (w tym lokal p. K.), a więc ogólnodostępny korytarz na wysokości wejść do lokali p. K. stanowi przejście ewakuacyjne służące do ewakuacji mieszkańców dwóch lokali mieszkalnych (lokalu mieszkalnego nr [...] oraz lokalu mieszkalnego nr [...]), co może przekraczać wskazaną liczbę 3 osób. Niemniej jednak podkreślić należy, iż obecna szerokość przejścia ewakuacyjnego nie spełnia również przepisów powyższego artykułu. Sposób otwierania drzwi wejściowych do lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w O. stanowi zagrożenie dla ludzi poprzez ograniczenie warunków ewakuacji z budynku (niedopuszczalne ograniczenie szerokości wyjścia ewakuacyjnego z lokalu nr [...] i [...]), a w myśl § 16 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, użytkowany budynek uznaje się za zagrażający życiu ludzi, gdy występujące w nim warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi. Natomiast podstawą do stwierdzenia, że w budynku występują warunki techniczne zagrażające życiu ludzi może być m.in. szerokość przejścia, dojścia lub wyjścia ewakuacyjnego albo biegu bądź spocznika klatki schodowej służącej ewakuacji, mniejsza o ponad jedną trzecią od określonej w przepisach techniczno-budowlanych (co ma miejsce w rozpatrywanej sprawie). Zgodnie z § 242 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. skrzydła drzwi stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną nie mogą, po ich całkowitym otwarciu zmniejszać wymaganej szerokości tej drogi. Wymagania nie stosuje się do drzwi wyposażonych w urządzenia samoczynnie je zamykające. Odnosząc się do kwestii szerokości drzwi wejściowych prowadzących do lokali pani K., należy się odnieść się do zapisów rozporządzenia. W myśl § 62 rozporządzenia drzwi wejściowe do budynku i ogólnodostępnych pomieszczeń użytkowych oraz do mieszkań powinny mieć w świetle ościeżnicy co najmniej: szerokość 0,9 m i wysokość 2 m. W przypadku zastosowania drzwi zewnętrznych dwuskrzydłowych szerokość skrzydła głównego nie może być mniejsza niż 0,9 m. (ust. 1). W drzwiach, o których mowa w ust. 1 oraz w drzwiach do mieszkań i pomieszczeń mieszkalnych w budynku zamieszkania zbiorowego wysokość progów nie może przekraczać 0,02 m. (ust. 3). W myśl przepisu § 239 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, łączną szerokość drzwi w świetle, stanowiących wyjścia ewakuacyjne z pomieszczenia, należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób mogących przebywać w nim równocześnie, przyjmując co najmniej 0,6 m szerokości na 100 osób, przy czym najmniejsza szerokość drzwi w świetle ościeżnicy powinna wynosić 0,9 m, a w przypadku drzwi służących do ewakuacji do 3 osób - 0,8 m.

Rozpatrując niniejszą sprawę stwierdzić należy, zdaniem organu, że dla spełnienia wymagań rozporządzenia należy jednoznacznie stwierdzić, iż w związku z szerokością drogi ewakuacyjnej wynoszącą 12 cm (w sytuacji jednoczesnego otwarcia obu skrzydeł drzwiowych prowadzących do pomieszczeń wchodzących w skład lokalu stanowiącego własność p. K.) nie będzie możliwe zastąpienie rozwiązania wskazanego w sentencji zaskarżonej decyzji innym rozwiązaniem. Organ zaznacza, że nieodłącznym elementem rozstrzygnięcia, zgodnie z treścią art. 51 ust. 1 pkt 2 pb. jest termin wykonania obowiązku. Co prawda w kwestii określania terminu wykonania obowiązków zmierzających do przywrócenia obiektu budowlanego do należytego stanu technicznego zgodnie z przepisami rozporządzenia ustawodawca pozostawił organowi orzekającemu pewną samodzielność, z uwagi jednak na związany charakter decyzji, której podstawę prawną stanowi art. 51 ust. 1 pkt 2 pb., samodzielności tej nie można utożsamiać z dowolnością. Termin wyznaczony przez organ nadzoru budowlanego do realizacji obowiązków wynikających z art. 51 ust. 1 pkt 2 pb. winien być ustalony w sposób racjonalny, umożliwiający jak najszybsze, z technicznego punktu widzenia, wykonanie robót budowlanych zmierzających do przywrócenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami rozporządzenia. U jego podstaw leżeć musi zatem zarówno ocena zakresu prac, o których orzeczono w decyzji, jak i całokształtu okoliczności związanych ze sposobem wykonania tych prac. Innymi słowy, termin ten nie może być zbyt krótki dla podjęcia działań określonych w decyzji. Nie może jednak być również dłuższy niż okres, który jest niezbędny do wykonania obowiązku, jako że stan naruszenia prawa, jakim jest istnienie obiektów budowlanych niezgodnych z przepisami techniczno - budowlanymi, nie może być tolerowany dłużej niż przez okres, jaki jest niezbędny, aby wykonanie obowiązku usunięcia nieprawidłowości było technicznie możliwe. Jednocześnie termin jaki został ustalony na ich wykonanie zdaniem organu jest właściwy biorąc pod uwagę zakres nakazanych robót, czas potrzebny na ich zrealizowanie, jak również ratio legis art. 51 ust. 1 pkt 2 pb. tj. możliwie jak najszybsze zapewnienie zgodności z przepisami techniczno - budowlanymi. Organ nadzoru budowlanego I stopnia wyznaczył właściwy termin na wykonanie nałożonych zaskarżoną decyzją obowiązków mając na uwadze realny czas potrzebny na ich wykonanie. Organ miał na względzie wyeliminowanie niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzi, które występuje poprzez ograniczenie warunków ewakuacji z budynku i wziął pod uwagę zakres oraz niewielki stopień skomplikowania robót - demontaż drzwi wejściowych. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu dot. niezastosowania § 75 rozporządzenia zgodnie, z którym drzwi do pomieszczenia przeznaczonego na stały pobyt ludzi oraz do kuchni powinny mieć co najmniej szerokość 0,8 m i wysokość 2 m w świetle ościeżnicy stwierdzić należy, że ta regulacja dotyczy drzwi wewnętrznych w mieszkaniu, a nie drzwi zewnętrznych prowadzących do mieszkania. Odnosząc się do kolejnych zarzutów odwołania naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa stwierdzić należy, że w postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, zwane zbiorczo postępowaniem wyjaśniającym, wskazane są przede wszystkim w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.(zasada prawdy obiektywnej, zasada oficjalności, zasada ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału). Treścią zasady prawdy obiektywnej jest powinność organu dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Tylko takie fakty mogą stanowić podstawę załatwienia sprawy (wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Za zgodne z prawdą przyjmuje się w orzecznictwie takie ustalenia faktyczne, które prowadzą do konkluzji, że "w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzeniu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny" (postanowienie Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt V KK 13/13, LEX nr 1312594). Wniosek o zaistnieniu określonego przebiegu zdarzeń może stanowić także rezultat wiedzy, doświadczenia życiowego, obserwacji życia społecznego oraz logicznego rozumowania o faktach wykazanych określonymi dowodami (postanowienie SN z 23 maja 2002 r., sygn. akt V KKN 426/00, OSNKW 2002/9-10, s. 81). Natomiast ustanowiona w kodeksie zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu, która nabiera szczególnego znaczenia w postępowaniu, którego przedmiotem jest nałożenie sankcji administracyjnej, a więc obowiązku o quasi karnym charakterze (wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2386/19). W niniejszej sprawie wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Zgromadzony materiał dowodowy okazał się wystarczający do wydania decyzji, która zawiera wszystkie niezbędne elementy istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (w tym przytoczenie przepisów prawnych mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne). PINB w Trzebnicy dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego zgodnie z zasadami: swobodnej oceny dowodów, prawdy obiektywnej oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, czego wyrazem są pisemne motywy zapadłego rozstrzygnięcia, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonującą argumentację, a więc odpowiadające warunkom opisanym w art. 107 § 3 k.p.a. Wszelkie zalecenia i wnioski wynikające ze zgromadzonych w sprawie dokumentów, zostały prawidłowo zweryfikowane przez prowadzących postępowanie administracyjne adekwatnie do ustalonego stanu faktycznego, z uwzględnieniem obowiązujących przepisów i przedmiotu prowadzonego postępowania administracyjnego. Obowiązkiem zaś każdego organu jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej, co wypływa również z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 kpa (zasada udzielania informacji), art. 11 kpa (zasada przekonywania, czyli wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy), na co wskazuje wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 823/19. Podniesione w odwołaniu zarzuty, mające w ocenie skarżącej świadczyć o nieprawidłowości zaskarżonej decyzji, stanowią jedynie polemikę, z prawidłowym rozstrzygnięciem.

M. K., działając w imieniu własnym na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.s.a. wniosła skargę na opisaną decyzję utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy nr 253/2020, z dnia 13 lipca 2020 r. w sprawie nałożenia na skarżącą obowiązku wykonania, w terminie 60 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji robót budowlanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła 1) naruszenie § 75 ust. 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie, 2) naruszenie § 242 ust. 4 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędną wykładnię i zastosowanie tj. przyjęcie, że drzwi wejściowe do zajmowanego przez skarżącą lokalu przy nie całkowitym otwarciu (tj. kącie otwarcia 90 stopni) zmniejszają szerokość drogi ewakuacyjnej podczas gdy przy całkowitym otwarciu przestrzeń ta spełnia wymogi odnośnie szerokości drogi ewakuacyjnej, 3) naruszenie art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz brak wnikliwego zbadania sprawy co do istoty; 4) art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz brak wnikliwego zbadania sprawy co do istoty. W związku z tymi zarzutami strona wnosi 1) o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, 2) zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarga wskazuje, że dnia 13 lipca 2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy decyzją nr 253/2020 nałożył na skarżącą obowiązek wykonania w terminie 60 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji robót budowlanych polegających na: 1) dostosowaniu drzwi wejściowych do zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego składającego się z dwóch odrębnych pomieszczeń w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w O. na działce nr [...] AM [...] do wymogów przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - tak aby posiadały one w świetle ościeżnicy co najmniej szerokość 0,9 m i wysokość 2 m; 2) zamontowanie obu skrzydeł drzwiowych zewnętrznych prowadzących do zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego składającego się z dwóch odrębnych pomieszczeń w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w taki sposób, aby otwierały się one do wnętrza tego lokalu (w kierunku przeciwnym do przestrzeni ogólnodostępnego korytarza). Pismem z dnia 17 sierpnia 2020 zostało wniesione odwołanie od tej decyzji i na skutek wniesionego odwołania decyzją nr 916/20 (znak sprawy WOA.7721.310.2020.VIL20.0.1) z dnia 8 października Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy. Strona nie zgadza się w tym rozstrzygnięciem i wskazuje, że zgodnie z treścią § 242 ust. 4 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "skrzydła drzwi stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną nie mogą, po ich całkowitym otwarciu, zmniejszać wymaganej szerokości tej drogi. Wymagania nie stosuje się do drzwi wyposażonych w urządzenia samoczynnie je zamykające. W niniejszym postępowaniu przyjmując wnioski jakie przyjął Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy należałoby uznać że drzwi otwierają się maksymalnie pod kątem 90 stopni. Taki stan wydaje się całkowicie nieracjonalny i nieznajdujący uzasadnienia w przepisach prawnych jak również w stanie faktycznym sprawy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2304/12 dla oceny zgodności zamontowania drzwi z warunkami technicznymi, nie ma znaczenia szerokość drogi ewakuacyjnej przy otwarciu drzwi pod kątem 90 stopni, Z treści § 242 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika bowiem wyraźnie, że prawne znaczenie ma jedynie szerokość drogi ewakuacyjnej ustalana po całkowitym otwarciu drzwi, a nie ich uchylenie pod jakimś innym kątem. Przenosząc powyższe na niniejsze postępowanie należy podkreślić, że obliczenie szerokości drogi ewakuacyjnej przy jednoczesnym wychyleniu dwóch skrzydeł drzwi pod kątem 90 stopni nie może stanowić podstawy do obliczenia szerokości drogi ewakuacyjnej. Szerokość drogi ewakuacyjnej powinna zostać zmierzona przy całkowitym otwarciu obydwu skrzydeł drzwi co niniejszym postępowaniu nie miało miejsca. Jednocześnie odnosząc się do pierwszego obowiązku nałożonego na skarżąca t j. dostosowaniu drzwi wejściowych do zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego składającego się z dwóch odrębnych pomieszczeń w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w O. na działce nr [...] AM [...] do wymogów przepisów rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - tak aby posiadały one w świetle ościeżnicy co najmniej szerokość 0,9 m i wysokość 2 m, należy powołać się na treść § 75 ust. 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym drzwi do pomieszczenia przeznaczonego na stały pobyt ludzi oraz do kuchni powinny mieć co najmniej szerokość 0,8 m i wysokość 2 m w świetle ościeżnicy. W niniejszym postępowaniu w ocenie skarżącej mamy do czynienia z drzwiami do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt stały ludzi co w pełni uzasadniałoby zastosowanie § 75 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, niezastosowany przez Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w Trzebnicy § 62 wskazanego rozporządzenia. Pomieszczenia do jakich zostały zmienione drzwi wejściowe nie są ani wejściem do budynku ani pomieszczeniem ogólnodostępnym oraz wejściem do mieszkania, skoro do każdego z pomieszczeń należących do skarżącej wchodzi się z korytarza. Mając na uwadze stan faktyczny oraz dowody zebrane w postępowaniu jak również stan prawny, skarżąca wnosi jak na wstępie.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1006 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwana dalej "P.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia prawa o jakim mowa w powołanym art. 145 § 1 P.p.s.a.

Materialnoprawną podstawę podjętych w niniejszej sprawie decyzji stanowią przepisy Pr. bud. Zgodnie z art. 50 ust. 1 Pr. bud. w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. W postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych należy (art. 50 ust. 2 Pr. bud.): 1) podać przyczynę wstrzymania robót; 2) ustalić wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń. W postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych można nałożyć obowiązek przedstawienia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych bądź ekspertyz (art. 50 ust. 3 Pr. bud.). Postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1 (art. 50 ust. 4 Pr. bud.). W niniejszej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, organ nie wstrzymał robót budowlanych, prowadzonych przez skarżącą (inwestorkę), bowiem jak wskazują te akta i co jest niesporne, inwestycja została wykonana w październiku 2019 r., a organ nadzoru budowlanego został powiadomiony o wykonanych w obiekcie przeróbkach, dopiero 6 lutego 2020 r. W tym względzie trzeba zwrócić uwagę na fakt, że w świetle aktualnego stanu prawnego i dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych, "w przypadku, gdy roboty budowlane, o których jest mowa w art. 50 ust. 1 p. b. zostały już wykonane, zgodnie z art. 51 ust. 7 p. b. przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 oraz ust. 3 p. b. mają odpowiednie zastosowanie bez wstrzymania robót budowlanych przewidzianego w art. 50 p. b. (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 grudnia 2019 r., II SA/Lu 501/19, (LEX nr 2768228). Zgodnie z art. 51 ust. 1 Pr. bud. przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.

Jak wynika z akt sprawy organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w sprawie robót budowlanych związanych z samowolną wymianą dwóch sztuk drzwi wejściowych do pomieszczeń inwestorki, w wyniku których otwierają się one na zewnątrz w przestrzeń ogólnie dostępnego korytarza budynku. W toku postępowania wyjaśniającego organ przeprowadził (między innymi) dowód z oględzin w nieruchomości i co istotne, sporządzono protokół z tej wizji i dołączono do niego szklic sytuacyjny korytarza piętra, na którym znajdują się lokale skarżącej i uczestniczek postępowania, a także wykonano dokumentację zdjęciową(k. 4 i n akt organu I instancji). Jest to chyba jeden z najistotniejszych dowodów, zgromadzonych w sprawie. Z tej wizji terenowej wynika, że podczas kontroli z dnia 10 marca 2020 r. odnotowano: na działce nr [...] przy ul. [...] w O. znajduje się budynek mieszkalny siedmiolokalowy. Budynek posiada administratora i zarząd wspólnoty. Na ostatniej kondygnacji znajdują się 3 lokale mieszkalne dostępne z ogólnodostępnego korytarza. Na korytarzu nie stwierdzono usytuowania żadnych obcych mebli, czy też rzeczy ruchomych, które mogłyby przewężać korytarz. Sporządzono szkic obrazujący dane techniczne korytarza, sposób otwierania drzwi do lokalu oraz wzajemne odległości, szerokości i długości. Tego dnia nie stwierdzono także wykonywania robót budowlanych przez M. K. w zakresie wymiany drzwi do lokalu. Stwierdzono, że istotnie drzwi do dwóch pomieszczeń dostępnych z korytarza ogólnodostępnego (lokal M. K.) otwierają się do wnętrza ogólnodostępnego korytarza, zawężając jego szerokość. Jak oświadczyła M. K.: - w roku 2019 dokonała wymiany drzwi zewnętrznych do jej lokalu, czyli do dwóch odrębnych pomieszczeń po obu stronach korytarza, które obecnie otwierają się na zewnątrz, zatem do korytarza, a w stanie faktycznym poprzedzającym wykonane roboty, poprzednie drzwi otwierały się do wnętrza pomieszczeń inwestorki, miały inne wymiary (posiadały szerokość po 110 cm), a osadzone były w tym samym miejscu co obecnie. Dalej z zapisów protokołu wynika, że inwestorka nie wykonała żadnych robót konstrukcyjnych, a także poinformowała, że zwróciła się o opinię do Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Trzebnicy odnośnie do wpływu planowanych przeróbek na drogę ewakuacyjną i uzyskała informację o braku przeciwskazań ze strony straży pożarnej w tym zakresie. Ze szkicu wynika także, że łazienki, określone jako łazienki lokalu nr [...] i [...] znajdują się poza lokalami, naprzeciw klatki schodowej.

W związku z tym co powyżej, trzeba powiedzieć, że sąd podziela zarzut skargi odnośnie do tego, iż organy błędnie uznały, że roboty zrealizowane przez skarżącą zostały wykonane z naruszeniem przepisów przeciwpożarowych powodując zmniejszenie światła drogi ewakuacyjnej. Trafnie bowiem nadzór budowlany przywołał obowiązujący przepis § 242 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, że skrzydła drzwi stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną nie mogą, po ich całkowitym otwarciu, zmniejszać wymaganej szerokości tej drogi. Wymagania nie stosuje się do drzwi wyposażonych w urządzenia samoczynnie je zamykające. Jednakże z przywołanego unormowania wyciągnęły błędne wnioski. Sąd, w składzie rozpoznającym tę sprawę, podziela pogląd zawarty w uzasadnieniu wyroku NSA, zapadłym w sprawie II OSK 2304/12, w świetle którego "przepisy ustawy Prawo budowlane dopuszczają montaż drzwi otwierających się na zewnątrz mieszkania, o ile takie rozwiązanie nie stoi w kolizji z wymaganiami bezpieczeństwa ludzi określonymi w przepisach dotyczących zagrożeń pożarowych, w szczególności, jeżeli sposób umieszczenia i otwierania drzwi nie narusza wymagań prawa dotyczących drogi ewakuacyjnej. Organy ustaliły i ta okoliczność jest w sprawie bezsporna, że po otwarciu przedmiotowych drzwi pod kątem prostym w stosunku do ściany przeciwległej, szerokość korytarza zostaje zmniejszona do wymiaru 66,3 cm, natomiast przy całkowitym otwarciu drzwi (kąt 180 stopni) szerokość przejścia wynosi 140,1 cm. Jeśli zatem po całkowitym otwarciu drzwi wejściowych do lokalu nr [...], szerokość korytarza czyli drogi ewakuacyjnej wynosi 140,1 cm, to spełniony został warunek określony w § 242 ust.4 rozporządzenia. W skardze kasacyjnej podniesiono jednak, że prawidłowa wykładnia pojęcia "całkowite otwarcie drzwi" w rozumieniu § 242 ust. 4 rozporządzenia sprowadza się do ustalenia, w jakim maksymalnym stopniu dochodzi do zmniejszenia "światła drogi ewakuacyjnej", a przy otwarciu drzwi do mieszkania nr [...] pod kątem prostym, dojdzie do zmniejszenia drogi ewakuacyjnej do 66,3 cm., co jest niezgodne z w/w przepisem.....Dla oceny zgodności zamontowania przedmiotowych drzwi z warunkami technicznymi, nie ma znaczenia szerokość drogi ewakuacyjnej przy otwarciu drzwi pod kątem 90 stopni. Z treści § 242 rozporządzenia wynika bowiem wyraźnie, że prawne znaczenie ma jedynie szerokość drogi ewakuacyjnej ustalana po całkowitym otwarciu drzwi, a nie ich uchylenie pod jakimś innym kątem".

Jednakże, podzielając ten pogląd (co do zasady) w warunkach rozpoznawanej sprawy i stanu faktycznego zaistniałego w budynku trzeba dodatkowo zwrócić uwagę, że jak wynika z akt sprawy, przy otwarciu obu skrzydeł drzwiowych, usytuowanych po obu stronach korytarza pod kątem 90o, przesmyk między nimi wynosi jedynie 12 cm. Co jest dalej niesporne i wynika z dowodów zgromadzonych w sprawie (w szczególności szkicu do protokołu) na poddaszu znajdują się trzy lokale mieszkalne; najbliżej klatki schodowej znajduje się lokal nr [...] M. K., który składa się z dwóch pomieszczeń po obu stronach korytarza, w głębi korytarza znajdują się jeszcze dwa lokale, zajmowane przez uczestniczki postępowania. Lokale te nie mają łazienek, są usytuowane za lokalem skarżącej (patrząc od strony klatki schodowej), na przeciwnym końcu korytarza. W wyniku zmiany sposobu otwierania drzwi została drastycznie zawężona szerokość drogi użytkowania wspólnego korytarza.

W tym kontekście trzeba przypomnieć, że stosownie do treści art. 5 Prawa budowlanego obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: 1) spełnienie podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych określonych w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE L 88 z 04.04.2011, str. 5, z późn. zm.), dotyczących (między innymi) d) bezpieczeństwa użytkowania i dostępności obiektów. Natomiast zgodnie z § 62 ust. 1 rozporządzenia w.s.t.b. drzwi wejściowe do mieszkań powinny mieć w świetle ościeżnicy co najmniej szerokość 0,9 m. Przepis ten został prawidłowo zastosowany przez organy orzekające w sprawie. Z materiału dowodowego zebranego w toku postępowania (w tym protokołu oględzin, o którym mowa była wcześniej) wynika, że szerokość drzwi zamontowanych przez skarżącą w świetle ościeżnicy jest mniejsza od minimalnej wymaganej szerokości 0,9 m wynikającej z przywołanego przepisu. Szkic piętra wskazuje bowiem jednoznacznie, że w wyniku robót budowlanych dokonano montażu drzwi zewnętrznych (2 sztuki) do zajmowanego przez stronę lokalu mieszkalnego składającego się z dwóch odrębnych pomieszczeń w budynku ze zmniejszeniem szerokości obu tych otworów, w wyniku czego oba skrzydła drzwiowe posiadają obecnie szerokość 86 cm., co nie odpowiada wskazanym normatywom. Podnoszone przez skarżącą argumenty w tym zakresie nie mogą odnieść zamierzonego skutku, bowiem zainstalowane drzwi w sposób oczywisty stanowią "drzwi wejściowe do mieszkań-mieszkania", zatem nie mogą być węższe. Trzeba bowiem także mieć na względzie, że drzwi mieszkania prowadzące na klatkę schodową stanowią, w świetle § 236 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia, wyjście ewakuacyjne na drogę ewakuacyjną (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 80/12; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie oznacza to jednak, iż przepis ten wyłącza zastosowanie w stosunku do drzwi wejściowych mieszkania - jako wyjścia ewakuacyjnego z mieszkania - norm określających ich wymiary zawartych w § 62 ust. 1 rozporządzenia. Przepis § 62 ust. 1 rozporządzenia uznać należy za przepis szczególny w stosunku do regulacji § 239 ust. 1 rozporządzenia w zakresie, w jakim odnosi się do drzwi wejściowych mieszkania. Dla drzwi wejściowych z mieszkania na klatkę schodową budynku, które są równocześnie wyjściem z pomieszczeń na drogi ewakuacyjne, minimalną szerokość określa przepis § 62 ust. 1 rozporządzenia na 0,9 m. w świetle ościeżnicy. Innymi słowy, drzwi wejściowe do mieszkań, które jednocześnie stanowią wyjścia ewakuacyjne, powinny mieć wymiary wskazane w § 62 ust. 1 rozporządzenia. Z uwagi na fakt, iż minimalną szerokość drzwi wejściowych do mieszkania w sposób wyłączny normuje § 62 ust. 1 rozporządzenia jako przepis szczególny, to § 75 tegoż rozporządzenia nie może mieć do stanu faktycznego sprawy zastosowania, bowiem dotyczy wyłącznie drzwi wewnętrznych w obrębie lokalu mieszkalnego.

Reasumując dotychczasowe rozważania trzeba powiedzieć, że mimo nieuzasadnionego odwoływania się organów do przepisów technicznych, dotyczących dopuszczalnej szerokości drogi ewakuacyjnej i jej wpływu na usytuowanie drzwi do lokalu, zdaniem sądu, nałożony obowiązek znajduje swoje uzasadnienie w przywołanych wcześniej przepisach art. 51 ust. 7 w zw. z art. 50 ust. 1 Pr. bud., ponieważ w sprawie mamy do czynienia z robotami budowlanymi wykonanymi w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi. Ustawodawca w takiej sytuacji obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania drodze decyzji: nakazu doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W ocenie sądu zakres nałożonych obowiązków znajduje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, w szczególności trafnie organy uznały, że aktualny sposób otwierania drzwi wejściowych do lokalu skarżącej stanowi zagrożenie zdrowotne i nie odpowiada wymogom wynikającym z art. 5 Prawa budowlanego. Zdaniem sądu stan faktyczny sprawy został ustalony, zgodnie z wymogami z art. 77 § 1 k.p.a., wszystkie istotne w sprawie kwestie zostały ustalone w sposób nie budzący wątpliwości i w zasadzie jest niesporny. Podstawą do stwierdzenia, że w budynku wykonano roboty budowlane zagrażające życiu ludzi może być m.in., taki charakter robót, który ma wpływ na szerokość przejścia, czy dojścia do klatki schodowej.

Dla informacji skarżącej można jeszcze dodać, że organ nadzoru budowlanego jest obowiązany także interweniować w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska (pkt 1); 2) albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku. W takim przypadku organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy, jest podmiot wskazany w art. 61, czyli w rozpoznawanym przypadku właściciel lokalu do którego przynależą drzwi wiodące na klatkę schodową. Nałożenie na stronę obowiązków, o których mowa w omawianym przepisie stanowi konsekwencję niezastosowania się zobowiązanego do ciążącego na nim obowiązku utrzymania obiektu w sposób niezagrażający zdrowiu ludzi i mieniu.

Reasumując, na zasadzie art. 151 ppsa skarga podlegała oddaleniu.