Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2015/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 1 art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Eugeniusz Wasilewski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2014 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania A. P. od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. w sprawie zwolnienia na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 289 poz. 1687 z późn. zm.) ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2014 r., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W uzasadnieniu rozkazu personalnego podano, iż [...] A. P. raportem z dnia [...] kwietnia 2014 r. poinformował Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., iż w dniu [...] kwietnia 2014 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w O. przedstawił mu zarzut popełnienia przestępstwa określonego w art. 272 kodeksu karnego, tj. wyłudzenia poświadczenia nieprawdy przez podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego lub innej osoby upoważnionej do wystawienia dokumentu za to, że w dniu [...] października 2009 r. w C., poprzez podstępne wprowadzenie w błąd władz Akademii im. [...] w C. reprezentowanej przez Rektora będącego inną osobą upoważnioną do wstawienia dokumentu, co do autorstwa pracy licencjackiej pt. "[...]", stanowiącą podstawę przystąpienia do egzaminu dyplomowego ukończenia studiów wyższych oraz uzyskania dyplomu i tytułu zawodowego licencjata i przedłożenie jako własnej uprzednio zakupionej gotowej pracy licencjackiej, wyłudził poświadczenie nieprawdy w postaci dyplomu ukończenia studiów wyższych oraz uzyskania tytułu zawodowego licencjata administracji.

W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji w K. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029 z późn. zm.), zawiesił [...] A. P. w czynnościach służbowych od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] sierpnia 2014 r.

Następnie Komendant Wojewódzki Policji w K. na wniosek Dowódcy Samodzielnego Pododdziału Prewencji Policji w C. z dnia [...] maja 2014 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w celu zbadania zasadności zwolnienia [...] A. P. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tj. z uwagi na ważny interes służby. Pismo w tej sprawie zostało stronie doręczone w dniu 23 maja 2014 r. Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w C. uzupełnił postawione [...] A. P. zarzuty i zarzucił wymienionemu, iż w dniu [...] października 2009 r. w C., poprzez podstępne wprowadzenie w błąd władz Akademii im. [...] w C. reprezentowanej przez Rektora będącego inną osobą upoważnioną do wstawienia dokumentu, co do autorstwa pracy licencjackiej pt. "[...]", stanowiącą podstawę przystąpienia do egzaminu dyplomowego ukończenia studiów wyższych oraz uzyskania dyplomu i tytułu zawodowego licencjata i przedłożenie jako własnej uprzednio zakupionej gotowej pracy licencjackiej, wyłudził poświadczenie nieprawdy w postaci dyplomu ukończenia studiów wyższych oraz uzyskania tytułu zawodowego licencjata administracji, tj. popełnienie przestępstwa z art. 272 kodeksu karnego oraz, iż w dniu [...] maja 2011 r. w C., w Komendzie Miejskiej Policji użył poprzez przedłożenie kserokopii dokumentu w postaci dyplomu ukończenia studiów wyższych oraz uzyskania tytułu zawodowego licencjata administracji, stanowiącego załącznik do kwestionariusza osobowego kandydata do służby w Policji, który został wystawiony w wyniku wyłudzenia poświadczenia nieprawdy, po uprzednim wprowadzeniu w błąd władz Akademii im. [...] w C. reprezentowanej przez Rektora będącego inną osobą upoważnioną do wystawienia dokumentu, co do autorstwa pracy licencjackiej pt. "[...]", stanowiącą podstawę przystąpienia do egzaminu dyplomowego i ukończenia studiów wyższych oraz uzyskania dyplomu i tytułu zawodowego licencjata i przedłożenia jako własnej uprzednio zakupionej gotowej pracy licencjackiej, tj. popełnienie przestępstwa z art. 273 kodeksu karnego.

W dniu [...] maja 2014 r. [...] A. P. zapoznał się materiałami sprawy.

W dniu [...] czerwca 2014 r. na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji wystąpiono do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia [...] A. P. ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 wskazanej ustawy.

W odpowiedzi na powyższe, do organu wpłynęło pismo z dnia [...] czerwca 2014 r. [...] informujące, iż Zarząd Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] na posiedzeniu w dniu [...] czerwca 2014 r., po zapoznaniu się z dostarczonymi materiałami, postanowił wstrzymać się od wydania opinii co do zamiaru rozwiązania z [...] A. P. stosunku służbowego do czasu zakończenia postępowania i zapadnięcia prawomocnego wyroku sądowego w danej sprawie. Do przedmiotowego pisma została dołączona uchwała Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r.

Pismem z dnia 25 czerwca 2014 r. poinformowano stronę, iż został zebrany materiał dowodowy umożliwiający wydanie decyzji w sprawie. Jednocześnie pouczono, iż w terminie 7 dni od dnia doręczenia danej korespondencji może wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Pismem z dnia 1 lipca 2014 r. [...] A. P. przedstawił swoje stanowisko w przedmiotowej sprawie i wniósł o pozostawienie w służbie.

Komendant Wojewódzki Policji w K., po uwzględnieniu całości materiałów zgromadzonych w sprawie, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. zwolnił [...] A. P. z dniem [...] sierpnia 2014 r. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji. Decyzji tej na podstawie art. 108 § 1 kpa nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Od powyższego rozkazu personalnego A. P. wniósł odwołanie, w którym zarzucił organowi naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do zwolnienia odwołującego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby w sytuacji, gdy jego postawa w życiu prywatnym, jaki i zawodowym, a także dotychczasowy przebieg służby oraz odpowiednie przygotowanie merytoryczne do wykonywania zawodu policjanta przeczą temu twierdzeniu. Ponadto organowi I instancji zarzucił obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji słusznego interesu strony, a oparcie się jedynie na przesłance interesu społecznego, a także art. 7 kpa w związku z art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa poprzez niedokonanie dokładnego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do niewyjaśnienia przez organ I instancji wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, a w konsekwencji do zwolnienia ze służby w Policji, pomimo, że na stronie ciążą jedynie podejrzenia o popełnienie czynów zabronionych, co nie jest jednoznaczne z dopuszczeniem się czynów naruszających interes służby. Z tych też względów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz rygoru natychmiastowej wykonalności.

Komendant Główny Policji uznał zarzuty odwołania za niezasadne i wskazał, że na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby. Podkreślił również, że użycie w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 kpa). Stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów.

Organ wskazał, że przesłanka "ważnego interesu służby" oceniana być musi przez pryzmat zadań, do realizacji których powołana jest Policja, a wymienionych w art. 1 ustawy o Policji oraz w niektórych innych przepisach, a także wymagań stawianych policjantom, a określonych w art. 25 ustawy o Policji.

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że przeciwko wymienionemu funkcjonariuszowi toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 272 kodeksu karnego oraz art. 273 kodeksu karnego.

Zgodnie z art. 25 ustawy o Policji służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. a także dający rękojmie zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Policjant więc jako osoba powołana do egzekwowania przepisów prawa sam musi przestrzegać tego prawa w najwyższym stopniu. Wszelkie niepraworządne działania policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działanie, rodzić muszą zdecydowane kroki zmierzające do odsunięcia od wykonywania czynności służbowych, a w konsekwencji do wykluczenia z szeregów Policji. Przytoczone powyżej argumenty wypełniają w ocenie organu odwoławczego nie tylko pojęcie ważnego interesu służby, ale szerzej – ważnego interesu społecznego. Pozostawanie więc skarżącego w służbie byłoby kontynuowaniem przez niego służby z uszczerbkiem dla jej ważnych interesów.

Zdaniem organu nie budzi także wątpliwości, że przedstawienie skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstw określonych w art. 272 kodeksu karnego oraz art. 273 kodeksu karnego oraz ich ciężar gatunkowy narusza dobro służby oraz uzasadnia uznanie, iż skarżący utracił przymioty konieczne do pozostania w szeregach Policji. W interesie służby, a więc w interesie społecznym leży, aby ustawowe zadania Policji były realizowane przez osoby w pełni spełniające wymagania stawiane przez przepisy ustawy o Policji. Z uwagi na cele realizowane przez Policję, służbę w niej może pełnić tylko osoba o nieposzlakowanej opinii, zdolna nawet z narażeniem życia do strzeżenia porządku prawnego i bezpieczeństwa innych. Podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się bezwzględnie na treść "ważnego interesu służby". Policjantów obowiązują bowiem szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Każdy policjant przed przyjęciem do służby ślubuje m.in.: pilnie przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych, a także strzec honoru i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Zgodnie z przepisem art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Dlatego też policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Z uwagi więc na cele realizowane przez Policję, służbę w niej może pełnić tylko osoba o nieposzlakowanej opinii, zdolna nawet z narażeniem życia do strzeżenia porządku prawnego i bezpieczeństwa innych. Z zawodem policjanta wiąże się także szczególny stopień społecznego zaufania i w związku z tym. od policjantów wymaga się, aby przestrzegali szczególnych reguł godnego i zgodnego ze społecznym zaufaniem zachowania się. Odnosi się to zarówno do sfery służby jak i postawy osobistej. W szeregach Policji winni zatem pozostawać jedynie funkcjonariusze obdarzeni szczególnym zaufaniem społecznym, tymczasem [...] A. P. jako funkcjonariusz Policji całkowicie utracił to zaufanie.

Nie bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy pozostaje także okoliczność, iż zarzucane [...] A. P. w postępowaniu karnym czyny w odbiorze społecznym zostały ocenione wysoce nagannie oraz miały wpływ na powstanie negatywnego wizerunku Policji oraz utratę zaufania do danej instytucji. W bieżącym roku media informowały o procederze "nielegalnego" uzyskiwania przez policjantów dyplomów ukończenia studiów wyższych, tj. o "Aferze w Policji. Kupowali prace magisterskie", "Policjanci kupowali prace magisterskie? Wśród podejrzewanych [...]", "Mundurowi chcieli szybko zostać magistrami. Policjanci udawali uczonych".

W kontekście powyższego Komendant Główny Policji zgodził się ze stanowiskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., iż brak jest jakichkolwiek podstaw do kontynowania przez stronę służby w Policji. Policjant bowiem, wobec którego toczy się postepowania karne, automatycznie traci przymiot "nieskazitelności charakteru", a w konsekwencji pozostawienie go w służbie narusza jej ważny interes.

W przedmiotowej sprawie zasięgnięto wymaganej opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, a wiec spełniono przesłankę o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji i uzyskano pismo z dnia [...] czerwca 2014 r. [...] informujące o decyzji Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] oraz uchwała Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r.

Zdaniem organu odwoławczego zgromadzone w niniejszym postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności rozwiązania z [...] A. P. stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. P. zarzucił decyzji Komendanta Głównego Policji naruszenie:

1. prawa materialnego, tj.:

a) art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez organ I instancji poprzez uznanie, że zwolnienie ze służby w Policji zostało uzasadnione ważnym interesem służby, podczas gdy postawa odwołującego w życiu prywatnym, jak i zawodowym, a także dotychczasowy przebieg służby oraz odpowiednie przygotowanie merytoryczne do wykonywania zawodu policjanta przeczą temu twierdzeniu.

b) art. 42 ust. 3 Konstytucji RP zgodnie z którym każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu.

2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.

a) art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji słusznego interesu strony, a oparcie się jedynie na przesłance interesu społecznego, pomimo iż decyzja organu I instancji polegała na uznaniu administracyjnym, co winno skłonić organ odwoławczy przy dokonywaniu oceny jej zasadności nie tylko do uwzględnienia interesu społecznego, ale i słusznego interesu skarżącego;

b) art. 7 kpa w zw. z art. 77 kpa oraz art. 80 kpa poprzez niedokonanie dokładnego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, co w konsekwencji nie doprowadziło do wyjaśnienia przez organ I instancji wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, a w konsekwencji do zwolnienia ze służby w Policji, pomimo, że ciąży na nim jedynie podejrzenia o popełnienie czynów zabronionych, co nie jest jednoznaczne z dopuszczeniem się czynów naruszających ważny interes służby.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. oraz uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i stwierdził, że zarzuty i argumenty skargi są niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1677), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji według powyższych kryteriów, uznać należy, iż jest on zgodny z prawem. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy w realiach faktycznych sprawy, istniał ważny interes służby, uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby. Na tę okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 289, poz. 1687), będący podstawą wydania skarżonego rozkazu personalnego. W myśl powyższego przepisu, można zwolnić policjanta ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny przewyższa słuszny interes strony. Co się tyczy pojęcia "ważnego interesu służby", to należy je odczytywać łącznie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką służby a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd, osoby egzekwujące przestrzeganie prawa, same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny więc to być osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące normy i zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania. Muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż miałyby łamać prawo. Powyższe prowadzi do konkluzji, iż policjant, któremu postawiono zarzut dotyczący oskarżenia o popełnienie przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów państwa.

Powyższe negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieskazitelności charakteru, należy oceniać, jako przewyższające swoją wagą uprawnienia policjanta, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa, określane mianem "słusznego interesu strony". Przechodząc do realiów niniejszej sprawy, wskazać należy, iż okolicznością niesporną był fakt, że na dzień wydawania skarżonego rozkazu personalnego zwolniony policjant miał postawiony zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenie publicznego. Okolicznością niebudzącą wątpliwości Sądu było również to, iż charakter i rodzaj zarzucanych skarżącemu przestępstw, miał znaczny ciężar gatunkowy. Powyższe sprawiło, że policjant przestał legitymować się przymiotem "nieskazitelności charakteru". Utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w szeregach Policji. To zaś sprawiło, iż w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed Policją i jej funkcjonariuszami, leży wydalenie skarżącego z szeregów służby.

W świetle powyższego za niezasadne należy uznać zarzuty wywiedzione z konstytucyjnej i ustawowej zasady domniemania niewinności. Jak już bowiem wskazano na wstępie niniejszego uzasadnienia, specyfika służby w Policji, cele jakie mą ona realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze w służbie sprawia, że opisana w skardze zasada podlega wyłączeniu w postępowaniu dotyczącym policjanta.

Funkcjonariusze, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Samo już zaś objęcie policjanta przez prokuratora zarzutem dotyczącym popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu, sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków wynikających ze służby w Policji, realizującej zadania ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Na marginesie wskazać należy, że na ustalenia co do istnienia ważnego interesu służby i zwolnieniu z niej skarżącego, nie wpływa okoliczność, że skarżący w czasie swojej krótkiej służby od [...] lipca 2012 r. prawidłowo wykonywał, jak twierdzi w skardze, swoje obowiązki.

Reasumując, w niniejszej sprawie organy orzekające nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, dokonały wyczerpujących ustaleń i prawidłowo oceniły, czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji, iż w stosunku do skarżącego zachodzi przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, stąd też wydane decyzje odpowiadają prawu.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.