Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 105/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 35 par. 1, 2 i 3, art. 61 par. 1, art. 61a par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 149 par. 1 pkt 3, art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 grudnia 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. K. i G. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej samowoli budowlanej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. do załatwienia wniosku B. K. i G. K. z dnia [...] lipca 2019 roku; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. nie wymierza organowi grzywny; 5. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. na rzecz skarżących B. K. i G. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] września 2019 r. B. K. i G. K. złożyli skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego co do samowoli budowlanej, której dopuścili się inwestorzy Z. i A. małż. R. polegającej na prowadzeniu robót budowlanych w okresie od lipca 2019 r. do [...] sierpnia 2019 r. nie dysponując ostateczną decyzją Starosty M. o pozwoleniu na budowę.

Skarżący wnieśli o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności

z rażącym naruszeniem prawa oraz zobowiązanie PINB w M. do wydania

w określonym terminie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie prowadzenia przez inwestorów robót budowlanych bez pozwolenia na budowę. Poza tym Skarżący wnieśli o zasądzenie od organu na ich rzecz kosztów postępowania. Dodatkowo przy piśmie z dnia [...] października 2019 r. zażądali o wymienienie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazali, że pismem z dnia [...] lipca 2019 r. złożyli wniosek do PINB w M. o wszczęcie postępowania w sprawie samowoli budowlanej polegającej na prowadzeniu robót budowlanych przez Z. i A. małż. R. bez wymaganej prawem ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę. Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. PINB w M. poinformował, że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie z uwagi na to, że wykonane przez inwestorów roboty budowlane nie wymagały ani zgłoszenia ani pozwolenia na budowę. Pismem z dnia [...] września 2019 r. Skarżący złożyli ponaglenie na bezczynność, które nie zostało uwzględnione przez organ wyższego stopnia.

Nie godząc się z takim stanowiskiem Skarżący twierdzą, że wobec jednoznacznego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, PINB w M. naruszył przepisy prawa, w szczególności art. 61a § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie

i zamknięcie drogi do możliwości złożenia zażalenia do organu II instancji, celem weryfikacji postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. PINB w M. dopuścił się bezczynności rozumianej jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia.

Niezależnie od powyższego Skarżący podnieśli, że organ I instancji nie zgromadził pełnego materiału dowodowego sprawy, błędnie dokonał subsumpcji przepisów prawa budowlanego do ustalonego stanu faktycznego sprawy. Wykonane przez inwestorów roboty budowlane stanowiły kontynuację budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, która wymaga pozwolenia na budowę i stanowiły samowolę budowlaną. Gdyby przyjąć stanowisko organu I instancji i w taki sposób rozpatrywać roboty budowlane, to pozwolenie na budowę dotyczyłoby tylko wybranych robót budowlanych składających się na budowę budynku jako całości. Wykładnia przepisów prawa dokonana przez organ I instancji stanowi obejście przepisów prawa budowlanego w zakresie pozwolenia na budowę i z tego powodu nie może zyskać aprobaty.

Zdaniem Skarżących bezczynność organu miała zatem miejsce z rażącym naruszeniem prawa i ich skarga jest konieczna i zasługuje na uwzględnienie

w całości.

W odpowiedzi na skargę PINB w M. wniósł o umorzenie postępowania, ewentualnie o oddalenie skargi w całości.

Organ wskazał, że w związku ze skargami i wnioskami Skarżących dokonał szeregu czynności mających na celu wyjaśnienie i załatwienie sprawy robót budowlanych prowadzonych w lipcu i sierpniu 2019 r. na działce oznaczonej nr geod. [...] w G.: przeprowadził w dniach [...] lipca 2019 r., [...] sierpnia 2019 r. kontrole w miejscu prowadzenia wskazanych robót budowlanych, z których to czynności sporządzone zostały protokoły; w dniu [...] sierpnia 2019 r. udzielił Skarżącym pisemnej odpowiedzi; w dniu [...] września 2019 r. przesłał wyjaśnienia do organu wyższego stopnia w związku z ponagleniem złożonym przez Skarżących;

w dniu [...] października 2019 r. wydał postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie samowoli budowlanej, polegającej na prowadzeniu robót budowlanych w okresie od lipca do sierpnia 2019 r. na nieruchomości oznaczonej nr geod. [...] w G., będącej własnością A. i Z. R.

Zdaniem organu powyższe świadczy, że nie można zarzucić bezczynności. Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, pozwoli na kontrolę tego stanowiska przez organ II instancji. Sprawa, w związku z którą wniesiona została skarga na bezczynność jest rozpoznawana w ramach toczącego się postępowania administracyjnego, a postępowanie w sprawie bezczynności stało się bezprzedmiotowe.

W piśmie z dnia [...] października 2019 r. Skarżący w odniesieniu

do postanowienia wydanego przez organ w dniu [...] października 2019 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie samowoli budowlanej wskazali, że nie oznacza ono, że PINB nie pozostawał w bezczynności. Ich zdaniem zasadność skargi nie ustała, a postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe. Zwrócili uwagę, że organ bez wszczęcia postępowania nie może prowadzić dowodów, zatem ustalenia utrwalone

w protokole kontroli nie mają żadnej procesowej wartości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie jej wnioski i zarzuty podlegają uwzględnieniu.

Treść skargi oraz pism znajdujących się w aktach sprawy wskazuje,

że Skarżący zarzucili organowi bezczynność w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego co do samowoli budowlanej, której dopuścili się inwestorzy Z. i A. R., polegającej na prowadzeniu robót budowlanych w okresie od lipca 2019 r. do [...] sierpnia 2019 r. w sytuacji gdy nie dysponowali ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Skarga została wywiedziona po wystosowaniu do właściwego organu nadrzędnego ponaglenia, podlega zatem merytorycznemu rozpoznaniu.

Zasady wyrokowania oraz formy wyroków uwzględniających skargi

na bezczynność wynikają z treści art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej

w skrócie: "p.p.s.a."). Stosownie do § 1 tego przepisu, Sąd, uwzględniając skargę

na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy

w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, Sąd może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego

i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.). W myśl zaś art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd,

w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Legalna definicja bezczynności zamieszczona została w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.

z 2018 r. poz. 2096 ze zm. – dalej w skrócie: "k.p.a." i przewiduje, że

z bezczynnością mamy do czynienia, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Dla stwierdzenia czy organ pozostaje w bezczynności nie mają zatem znaczenia przyczyny, które spowodowały niezałatwienie sprawy

w terminie.

Bezczynność organu prowadzącego postępowanie administracyjne ma miejsce wówczas, gdy ten – będąc właściwym w sprawie – nie załatwia jej

w ustawowym terminie, a zatem nie wydaje rozstrzygnięcia bez usprawiedliwienia pozwalającego na przesunięcie tego terminu (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2018 r. sygn. I OSK 2936/16, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W rozpatrywanym przypadku wniosek Skarżących z dnia 11 lipca 2019 r., ponawiany w pismach z dnia [...] sierpnia 2019 r. nie został załatwiony we właściwym trybie do dnia złożenia skargi.

Z przedstawionych Sądowi wraz ze skargą akt wynika, że w dniu lipca 2019 r. Skarżący powiadomili organ nadzoru budowlanego, że A. i Z. R. nie dysponując prawomocną decyzją o pozwoleniu na budowę w dniu [...] lipca 2019 r. wykonali betonowy postument pod budowę schodów wejściowych do budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] Skarżący zażądali wstrzymania dalszych prac budowlanych i nałożenia na inwestorów sankcji karnych. W kolejnych pismach Skarżący powiadomili ponadto o wykonaniu przez inwestorów w sierpniu 2019 r. elewacji fundamentu oraz o tym, że inwestorzy rozstawili rusztowania i rozpoczęli wykonywanie elewacji ścian.

W reakcji na te pisma pracownicy organu nadzoru budowlanego w dniach [...] lipca 2019 r., [...] sierpnia 2019 r. oraz [...] sierpnia 2019 r. przeprowadzili czynności kontrolne, z których sporządzone zostały protokoły kontroli.

W międzyczasie, zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. organ poinformował Skarżących w trybie art. 36 oraz art. 237 § 4 k.p.a., że postępowanie skargowe nie może być załatwione w terminie z przyczyn niezależnych od organu

i wskazał nowy termin załatwienie skargi do dnia [...] sierpnia 2019 r.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. PINB poinformował Skarżących

o czynnościach podjętych w związku z ich pismami i stwierdził brak znamion naruszenia przepisów Prawa budowlanego. Wskazał, że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie.

Po wniesieniu skargi na bezczynność organ postanowieniem z dnia

[...] października 2019 r. odmówił wszczęcia na wniosek Skarżących postępowania

w sprawie samowoli budowlanej polegającej na prowadzeniu robót budowlanych

w okresie od lipca do sierpnia 2019 r. na nieruchomości oznaczonej nr geod. [...] w G., będącej własnością A. i Z. R.

Z dołączonej przez Skarżących kopii postanowienia z dnia [...] listopada 2019 r. wynika natomiast, że P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego

w B. uchylił ww. postanowienie PINB w M. z dnia [...] października 2019 r. Organ II instancji stwierdził, że w sprawie nie było podstaw do wydania postanowienia w trybie art. 61a § 1 k.p.a., gdyż organ I instancji zebrał i ocenił materiał dowodowy, co oznacza, że przeprowadził czynności wstępne i uznał, że istnieje podstawa do oceny żądania wnioskodawców. Tym samym organ ten powinien wszcząć postępowanie i ewentualnie od jego wyników rozważyć wydanie decyzji w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej lub umorzenia postępowania w sytuacji, gdy dowody samowoli nie potwierdzają.

Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie do art. 35 § 2 k.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub

w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Z kolei w myśl art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jeżeli organ nie jest w stanie załatwić sprawy w terminie, ma obowiązek zawiadomić stronę o zwłoce, podając jej przyczyny i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.).

Organ wprawdzie zawiadomił Skarżących, że nie może załatwić ich skargi

w terminie jednego miesiąca i wskazał nowy termin załatwienia, tym niemniej uczynił do w trybie sugerującym, że prowadzi postępowanie skargowe z art. 227 k.p.a. Skarżący oczekiwali natomiast wszczęcia postępowania administracyjnego

w sprawie samowoli budowlanej i zastosowania wobec inwestorów procedury legalizacyjnej, łącznie z ewentualną rozbiórką wykonywanych robót budowlanych.

W terminach wynikających z art. 35 k.p.a. organ nie podjął zatem czynności formalnych zmierzających do zrealizowania tego wniosku zgodnie z wolą Skarżących. Za taką czynność nie można uznać zwykłego pisma z dnia [...] sierpnia 2019 r. informującego o braku podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie. Taki sposób załatwienia wniosku zamknął wnioskodawcom drogę do postępowania administracyjnego i pozbawił ich praw procesowych, a zwłaszcza prawa do skontrolowania stanowiska organu w drodze instancji administracyjnej a następnie sądowej. Takie postępowanie pozostaje w sprzeczności z regulacją art. 61 § 1

i art. 61a § 1 i § 2 k.p.a. i jednocześnie narusza te przepisy. Zgodnie bowiem z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub

z urzędu. Stosownie zaś do treści art. 61a § 1 i § 2 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie to służy zażalenie.

Podkreślenia wymaga, że przepisy ustawy Prawo budowlane regulujące kwestie samowoli budowlanej nie wskazują jednoznacznie, czy postępowanie w tym przedmiocie wszczyna się z urzędu czy na wniosek. Ograniczenie zatem w takiej sytuacji możliwości wszczęcia postępowania wyłącznie do zasady oficjalności, pozostaje w sprzeczności z art. 61 § 1 k.p.a. Jeśli bowiem ustawodawca w określonej kategorii spraw nie wskazał zasady oficjalności lub zasady skargowości jako wyłącznej do zainicjowania postępowania administracyjnego, znajduje zastosowanie zasada ogólna z art. 61 § 1 k.p.a., czyli obydwa sposoby wszczęcia postępowania są dopuszczalne. Taka sytuacja ma miejsce w sprawie dotyczącej samowoli budowlanej. Jeśli zatem organ nadzoru budowlanego otrzymał wniesione do niego podanie zawierające prośbę o wszczęcie postępowania, to przede wszystkim powinien był potraktować to podanie jako impuls do wszczęcia postępowania. Następnie, mając na uwadze regulację art. 61a § 1 i § 2 k.p.a., powinien był dokonać wstępnej oceny wniosku i ustalić, czy pochodzi od strony postępowania oraz czy

w ogóle postępowanie może być wszczęte. Jeśli okoliczności te organ przesądziłby w sposób negatywny (podanie nie pochodzi od strony, postępowanie nie może być

z innych powodów wszczęte), powinien był zastosować art. 61a § 1 k.p.a. i wydać zaskarżalne postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Jeśli zaś wstępna kontrola wypadłaby pozytywnie, powinien był prowadzić postępowanie właściwe dla danych okoliczności stanu faktycznego (zastosować przepisy merytoryczne mające w sprawie zastosowanie) zakończone decyzją merytoryczną wydaną na podstawie przepisów Prawa budowlanego lub procesową na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umarzającą postępowanie (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 listopada 2017 r. sygn. akt II SAB/Bk 94/17, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Wobec powyższego należało uwzględnić złożoną w tej sprawie skargę na bezczynność. W analizowanym przypadku na dzień złożenia skargi organ pozostawał w bezczynności, gdyż terminowo nie załatwił wniosku Skarżących. Dopiero po wniesieniu skargi postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. wydanym na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania. Procesowe załatwienie wniosku Skarżących umożliwiło tym samym kontrolę tego stanowiska w wyższej instancji, z którego to prawa Skarżący zresztą skorzystali wnosząc zażalenie do PWINB. Na skutek interwencji organu II instancji sprawa jest nadal w toku i otwarta jest kwestia ustaleń, czy roboty, o których wspominają Skarżący zostały wykonane i czy nastąpiło to zgodnie z prawem. Otwarta jest też droga postępowania administracyjnego i ewentualnie sądowego w sytuacji, gdy rozstrzygnięcia w tym względzie nie będą satysfakcjonowały Skarżących. Z tego powodu bezprzedmiotowe stało się orzekanie o zobowiązaniu organu do załatwienia wniosku Skarżących z dnia [...] lipca 2019 r. i Sąd – stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – umorzył postępowanie w tym zakresie (pkt 1 sentencji wyroku).

Taki sposób rozstrzygnięcia nie zwalnia jednak Sądu z obowiązku orzekania

w przedmiocie stwierdzenia, czy w sprawie organ dopuścił się bezczynności i czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wobec powyższego Sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku, stwierdzając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., że PINB dopuścił się bezczynności.

Natomiast czyniąc zadość obowiązkowi nałożonemu przepisem art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdza, że bezczynność organu nie miała cech wskazujących na to, że doszło do rażącego naruszenia prawa (pkt 3 sentencji wyroku).

Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego oznacza stan, w którym wyraźnie, ewidentnie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa

i naruszenie to posiada pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, wyrok NSA z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt II GSK 1619/18, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W analizowanym przypadku organ podejmował określone czynności

i reagował na wnioski Skarżących. Choć błędnie pozostawał w przekonaniu, że wystarczające jest poinformowanie zwykłym pismem o sposobie załatwienia ich żądań, to nie można uznać, że opóźnienie z tego wynikające wynikało z celowego działania.

Odnosząc się do wniosku skargi o wymierzenie organowi grzywny Sąd zauważa, że treść przywołanej wyżej regulacji art. 149 § 2 p.p.s.a. wskazuje,

że zastosowanie tego środka pozostawiono uznaniu sądu administracyjnego. Nie każdy zatem przypadek stwierdzenia bezczynności powoduje automatyczny obowiązek wymierzenia grzywny. Potrzeba zastosowania tego środka i ewentualna jego wysokość jest uzależniona od okoliczności konkretnego przypadku. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa, a stopień stwierdzonych naruszeń, które doprowadziły do niezałatwienia wniosku w terminie, nie uzasadnia potrzeby wymierzenia grzywny. Zdaniem Sądu wystarczająco dyscyplinujące organ będzie stwierdzenie istnienia stanu bezczynności.

Wpływu na treść rozstrzygnięcia sądowego nie mają zaś argumenty kwestionujące błędy w gromadzeniu materiału dowodowego, czy też w subsumcji przepisów prawa budowalnego do ustalonego stanu faktycznego. Zainicjowana przez Skarżących sprawa sądowa dotyczy bezczynności organu i Sąd nie jest władny wypowiedzieć się na temat w jakim kierunku organ powinien rozpatrzyć wnioski Skarżących w zakresie istniejącej ich zdaniem samowoli budowlanej. Reczą Sądu była zaś ocena terminowości załatwienia żądań Skarżących kierowanych w lipcu 2019 r. do organu nadzoru budowlanego.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekła jak w pkt 1 i 2 sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zawarte w pkt 3 wyroku orzeczenie

o stwierdzeniu, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa znalazło podstawę w art. 149 § 1a p.p.s.a. W zakresie wniosku o wymierzenie organowi grzywny orzeczono jak w pkt 4 sentencji w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł natomiast po myśli art. 200

w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym

w trybie uproszczonym, a podstawę ku temu stanowi art. 119 pkt 4 w związku

z art. 120 p.p.s.a.