Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 106/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-10-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy: article: Art. 86, art. 87 par. 1, par. 2 i par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 26 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niewykonania wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1032/08 postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 maja 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę skarżącego K. J. na Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niewykonania wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1032/08. Postanowienie to uprawomocniło się w dniu 22 lipca 2010 r.

Pismem z dnia 20 sierpnia 2012 r. pełnomocnik skarżącego złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem ww. orzeczenia składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego podniósł, że skarżący nalegał aby bez konsultacji z nim nie składać pism w sprawie. W dniu 5 kwietnia 2012 r. skarżący otrzymał skierowanie do szpitala. Termin spotkania skarżącego z pełnomocnikiem był ustalony na dzień 28 maja 2012 r., lecz z powodu złego samopoczucia skarżącego do spotkania nie doszło. Skarżący jest inwalidą, cierpi na nadciśnienie tętnicze, zaburzenie rytmu serca, nerwicę, wirusowe zapalenie wątroby typu C, pozostaje także w leczeniu neuropsychiatrycznym i kardiologicznym. Następnie skarżący w dniach od 14 do 16 czerwca 2012 r. przebywał w szpitalu. Skarżący i pełnomocnik spotkali się dopiero w dniu 17 sierpnia 2012 r., tak że złożenie skargi, zdaniem pełnomocnika było możliwe dopiero w dniu 20 sierpnia 2012 r. Termin do wniesienia skargi upłynął bezskutecznie w dniu 22 lipca 2012 r. jednakże pełnomocnik skarżącego podniósł, że skarga nie została wniesiona bez winy skarżącego jak i pełnomocnika. Stopień skomplikowania sprawy wymagał bowiem konsultacji ze skarżącym, a to z kolei nie było możliwe do dnia 17 sierpnia 2012 r. z uwagi na jego zły stan zdrowia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwaną dalej "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Stosownie do treści przepisu art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Z treści przywołanych przepisów wynika, że uchybiony termin do dokonania czynności należy przywrócić, jeśli łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Spośród tych przesłanek w analizowanej sprawie skarżący uczynił zadość warunkom dopuszczalności wniosku, ponieważ złożył go z zachowaniem siedmiodniowego terminu od dnia ustania przeszkody do złożenia takiego żądania oraz dokonał czynności, dla której określony był termin. Skarżący nie wykazał natomiast niezbędnej do przywrócenia terminu przesłanki, jaką jest uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu, o której mowa w art. 86 § 1 zdanie 1 P.p.s.a., co oznacza, iż wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony.

Przy ocenie tej przesłanki, należy brać pod uwagę, co podkreśla orzecznictwo sądowe, obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy (por. postanowienie SN z dnia 7 lutego 2000r., I CKN 1261/99, Biuletyn SN 2000/5/12). Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r. o sygn. akt V SA 793/02 – dostępne na stronie internetowej http//www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący takiego zaangażowania w terminowym złożeniu skargi do Sądu nie wykazał.

W ocenie sądu, nie stanowią przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu podnoszone przez skarżącego okoliczności, dotyczące dolegliwości zdrowotnych, które pojawiły się u niego około 5 kwietnia 2012 r. (skierowanie do szpitala), tj. w terminie otwartym do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Następnie skarżący przebywał w szpitalu w dniach od 14 do 16 czerwca 2012 r. Sąd nie kwestionuje zatem dolegliwości skarżącego, jednakże z przedstawionych dokumentów i zaświadczeń wynika, że po dniu 16 czerwca 2012 r. nie istniały przeszkody do wniesienia ww. skargi.

Z utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, iż sam fakt choroby, a nawet dysponowanie zwolnieniem lekarskim, nie świadczy jeszcze o braku winy w uchybieniu wiążącego stronę terminu (por. postanowienie NSA z 24 lutego 2012 r. o sygn. akt II FZ 858/11 – Lex nr 1116237). Niekoniecznie musi ono oznaczać niemożność dokonania w sposób prawidłowy konkretnej czynności procesowej, tym bardziej, że z treści przedłożonego zaświadczenia lekarskiego wynika, że skarżący może chodzić. Ponadto skarżący nie wykazał, aby jego stan zdrowia po dniu 16 czerwca 2012 r. był na tyle zły, że uniemożliwił mu skontaktowanie się z pełnomocnikiem celem złożenie skargi. Choroba strony może być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą niezachowanie terminu, ale tylko wówczas, gdy rzeczywiście uniemożliwia podjęcie czynności procesowej. Samo złe samopoczucie strony i odczuwane przez nią dolegliwości nie mogą być potraktowane jako przyczyna usprawiedliwiająca bezczynność strony.

Podkreślić należy, że od dnia 16 czerwca 2012 r. (opuszczenie szpitala) do dnia upływu terminu do złożenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, tj. do dnia 22 lipca 2012 r. upłynęło kilka tygodni. W tym czasie skarżący korzystał z pomocy pełnomocnika z urzędu, a zatem obiektywnie złożenie skargi za jego pośrednictwem w terminie było możliwe. Z okoliczności sprawy przedstawionych we wniosku wynika zatem, że skarżący nie wykazał, że po dniu 16 czerwca 2012 r. znajdował się w takim stanie, że nie mógł skonsultować się z pełnomocnikiem w zakresie wnoszonej skargi. Skarżący przedłożył co prawda ulotkę leku, który zażywa, którego stosowanie może wywołać min. stany depresyjne i lękowe, nie mniej jednak nie uprawdopodobnił, że po dniu opuszczenia szpitala wystąpiły u niego którekolwiek z ww. objawów.

Mając powyższe na uwadze skarżący, zdaniem sądu, skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, tym samym wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony.

Wobec powyższego, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji.