Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 1035/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt  2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 60 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska- Gwiazda, Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Starszy referent Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej także: "[...]WINB", "organ odwoławczy") decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a." ) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia

7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.; dalej: "ustawa Prawo budowlane"), po rozpatrzeniu odwołania A. K. (dalej także: "skarżący") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w m. R. (dalej także: "PINB", "organ I instancji") nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., orzekającej o braku podstaw do nałożenia obowiązku opartego na art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, tj. wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w budynku mieszkalno- usługowym przy ul. M. [...] w R. w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Prezydent Miasta R. decyzją z dnia [...] sierpnia 1997 r. Nr [...] zezwolił inwestorowi - Przedsiębiorstwu Budowlano-Usługowemu "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w R. na kontynuowanie robót przy budowie budynku mieszkalno-usługowego przy ul. M. [...] w R., zgodnie z przedstawioną i uzgodnioną dokumentacją techniczną pn. "Projekt techniczny dokończenia budynku mieszkalnego z usługami przy ul. M. [...] w R.". Decyzja ta została wydana w oparciu o art. 103 ust. 1 ustawy Prawo budowalne w związku z art. 36 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Wojewoda R. decyzją Nr [...] z dnia [...] października 1997 r., po rozpatrzeniu odwołania H. K.od powyższej decyzji Prezydenta Miasta R., decyzję tą utrzymał w mocy. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 24 września 2001 r. sygn. akt II SA/Lu 861/01 uchylił decyzję Wojewody R. z dnia [...] października 1997 r. znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Nr [...]. Następnie z uwagi na przejęcie kompetencji do rozpoznania sprawy - [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. po ponownym rozpoznaniu odwołania H. K. od decyzji Prezydenta Miasta R. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r. uchylił tą decyzję

i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, to jest

z uwagi na zmianę kompetencji organów – Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowalnego w m. R.. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji ustalił, że inwestor Przedsiębiorstwo Budowlano-Usługowe "[...]" Sp. z o.o.

z siedzibą w R. zostało wykreślone z Krajowego Rejestru Sądowego na skutek połączenia z innym podmiotem. Obowiązki Spółki "A[...]" i dalszą realizację budowy przejęła w 1996 r. Spółka "[...]" oraz, iż budynek został wybudowany w 1998 r.

i jest zamieszkały. W oparciu o analizę II tomu dziennika budowy organ I instancji stwierdził, iż przedmiotowy budynek został wybudowany w okresie obowiązywania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] sierpnia 1997 r. Nr [...], zezwalającej Przedsiębiorstwu Budowlano-Usługowemu "[...]" Sp. z o.o. na kontynuowanie robót budowlanych przy realizacji budynku mieszkalnego z usługami

w parterze, zlokalizowanego na działce nr ewid.gr. [...] przy ul. M. [...]

w R.. Wskazano, iż fakt wybudowania budynku w 1998 r. poświadczają zapisy dziennika budowy Nr [...], wydanego w dniu [...] lipca 1994 r. przez organ udzielający pozwolenia na budowę stanu "0" tego budynku, dokonane przez osoby pełniące na przestrzeni kilku lat funkcje kierowników budowy i inspektorów nadzoru inwestorskiego. Wskazano jednocześnie, iż w dniu [...] grudnia 1998r. stwierdzono wykonanie: robót tynkarskich, podłoży w lokalach mieszkalnych, przyłącza wod.-kan., sporządzono

w latach 1998-1999 protokoły badań i sprawdzeń oraz inwentaryzację geodezyjną powykonawczą budynku. Organ I instancji stwierdził także, iż uchylenie w dniu 24 września 2001 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny decyzji z dnia [...] października 1997 r. Nr 449/97 nastąpiło po wybudowaniu budynku. Z zapisów dziennika budowy wynika bowiem, iż w dniu [...] września 2001 r. kontynuowane były roboty instalacyjne

w lokalach użytkowych, nie wymagające pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia. Wobec powyższego organ I instancji stwierdził, iż nie ma do czynienia z samowolą budowlaną podlegającą rygorom art. 48 Prawa budowlanego, a z robotami budowlanymi do których ma zastosowanie art. 51 tej ustawy. Powołując się na art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane organ I instancji podniósł, iż zagadnienie dotyczące odległości przedmiotowego budynku od budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce A., J. i K. K., położonej przy ul. O. [...] w R. było przedmiotem oceny sądowej i obecnie nie wymaga analizy. Uznano tym samym, iż zagadnienie doprowadzenia przedmiotowego budynku wielorodzinnego wybudowanego pod adresem M. [...] do stanu zgodnego z prawem sprowadza się do sprawdzenia kwestii nasłonecznienia, to jest sprawdzenia dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku mieszkalnym położonym przy ul. O. [...] w R., w kontekście zrealizowanego budynku przy ul. M. [...]. Celem ustalenia powyższych okoliczności organ I instancji zlecił osobie uprawnionej wykonanie opracowania p.n. "Analiza dopływu światła dziennego do budynku mieszkalnego przy ul. O. [...] w R., należącego do Panów A. K., J. K. i K. K., w kontekście zrealizowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze przy ul. M. [...] w R.". Wyznaczono także oględziny, jednak pomimo prawidłowego zawiadomienia o powyższym budynek przy ul. O. [...] nie został udostępniony celem dokonania dokładnych pomiarów. Z uwagi na powyższe autor opracowania przyjął pomiary orientacyjne, na podstawie oględzin zza ogrodzenia z odchyłką ca 10 cm od stanu faktycznego. Organ I instancji wskazał, iż z opracowanego wykresu nasłonecznienia tzw. linijki słońca, sporządzonego w lutym 2014 r. przez mgr inż. arch. M. M., posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej wynika, iż jedynie przez okno nr I, usytuowane najbliżej budynku wielorodzinnego (przesłaniającego o wysokości w kalenicy 15,3 m i okapu 12,7 m nad poziomem terenu), dopływ światła słonecznego trwa poniżej 1,5 godziny. Tym samym niezależnie od układu funkcjonalnego budynku warunek minimalnego czasu nasłonecznienia uznano za spełniony, stwierdzając, że budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. M. [...] nie powoduje nadmiernego ograniczenia dopływu światła dziennego. Wskazano, także, iż w budynku zacienianym cztery okna znajdują się od strony wschodniej i jedno od północnej, a budynek ten nie posiada okien na stronę południową i zachodnią. Organ I instancji przywołał § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.; dalej: "rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r.", "warunki techniczne"), wskazując, iż z uwagi na powyższe, w dniach [...] marca i [...] września trzy okna

w budynku przy ul. O. [...] spełniają wymóg powyższego przepisu, albowiem są nasłonecznione powyżej 1,5 godziny; w wymaganym przedziale czasowym (od godz. 7.00 do godz. 17.00) czas nasłonecznienia trwa od 1 godz. 50 min. (dla okna oznaczonego w opracowaniu nr II ), przez 2 godz. 40 min. (dla okna oznaczonego

w opracowaniu nr III), do 3 godz. i 20 min. (dla okna oznaczonego w opracowaniu nr IV). Brak wymaganego 1,5 godzinnego nasłonecznienia okna usytuowanego najbliżej budynku przesłaniającego (okno nr I), nie czyni budynku skarżącego zacienianym

w sposób niedopuszczalny, naruszający przepis § 60 ust. 2 warunków technicznych.

Odnosząc się do wniosków poprzednio sporządzonych opracowań, organ

I instancji uznał je za nie odbiegające od wniosków niniejszego opracowania. Wskazał, iż z porównania numeru ewidencyjnego uprawnień wydanych przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Budownictwa Urbanistyki i Architektury

w L. z numerem uprawnień [...] zawartym w treści pieczątki autorki jednego z opracowań, wskazuje na to, że M. M. O.- [...] i M. S. to jedna osoba. Odnosząc się do kwestii rozbieżności pomiędzy opracowaniami S. S., wyjaśniono, iż doręczona organowi w dniu [...] lipca 1994 r. przez spółkę "Architekt" linijka słońca i opracowanie tego samego autora ze stycznia 1996 r. zostały sporządzone na podstawie obowiązujących w różnych okresach przepisów, które odmiennie regulowały kwestie wymaganego nasłonecznienia.

W konkluzji wskazano, iż dziennik budowy, odzwierciedlający przebieg robót budowlanych pozwala na sformułowanie tezy, że przedmiotowy budynek mieszkalny wielorodzinny wybudowany jest zgodnie ze sztuką budowlaną i brak jest podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem.

W odniesieniu do zarzutu uniemożliwienia H. K. (ówczesnej właścicielce działki przy ul. O. [...]) udziału w postępowaniach uzgodnieniowych tj. przed organem ds. sanitarnych i p. pożarowych wyjaśniono, iż stosownie do art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 1 pkt 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zapewnienie uzgodnienia dokumentacji technicznej, w niniejszym przypadku projektu technicznego dokończenia budynku przez organy uzgadniające projekt należało do inwestora, a nie do organu udzielającego pozwolenia na kontynuowanie robót. Ustalenie stron postępowania administracyjnego (merytorycznego) i zapewnienie im czynnego udziału w tym postępowaniu należało do organu prowadzącego daną sprawę. Wskazano, iż w niniejszym przypadku sprawą było udzielenie pozwolenia na kontynuowanie robót budowlanych przy realizacji budynku po uchyleniu pozwolenia na budowę, a nie uzgadnianie dokumentacji technicznej inwestycji w aspekcie wymogów ustaw o Państwowej Straży Pożarnej czy Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Organ

I instancji dodał przy tym, iż H. K. uczestniczyła w postępowaniu przed ówczesnym organem nadzoru architektoniczno-budowalnego, udzielającym pozwolenia na kontynuowanie robót budowlanych i miała możliwość zapoznania się ze stanowiskiem organów uzgadniających projekt.

W tych okolicznościach Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w m. R. decyzją z dnia [...] maja 2014 r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz art. 104 k.p.a., z uwzględnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 313/13, po ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej budynku mieszkalno-usługowego przy ul. M. [...] w R. orzekł o braku podstaw do nałożenia obowiązku opartego na przepisie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane tj. wykonania w określonym terminie, czynności lub robót budowlanych w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. M. [...] w R., mających na celu doprowadzenie przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem.

Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w m. R. złożył A. K., wnosząc o uchylenie

w całości powyższej decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniósł także o powołanie przez organ odwoławczy komisji spoza R., która dokonałaby lustracji inwestycji przy ul. M. [...] w R. – na gruncie i oceniła zgodność tej inwestycji z prawem. Wskazał, iż w decyzji nie została podjęta próba wyjaśnienia czegokolwiek, a organ myli pojęcia – dopływ światła dziennego do budynku i nasłonecznienie budynku /linijka słońca/ - są to dwie różne kwestie regulowane przepisami § 13 i § 60 warunków technicznych z dnia 12 kwietnia 2002 r., przepisy te zostały zaś naruszone. Ekspertyza została sporządzona przez osobę nie mającą statusu ani uprawnień biegłego – rzeczoznawcy budowalnego. Do decyzji nie dołączono powyższej opinii, jako jej załącznika, a rozstrzygnięcie nie opiera się na rzetelnej i uczciwej ocenie materiału dowodowego zebranego w sprawie.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., po rozpatrzeniu odwołania A. K. – utrzymał w mocy decyzję organu

I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy po przypomnieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, podniósł, iż wielokrotnie w rozstrzygnięciach oraz wyrokach sądów, jakie zapadały w sprawie materiał w niej zgromadzony pozwala stwierdzić, iż przedmiotowy budynek został wybudowany w okresie obowiązywania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta R. nr [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r., zezwalającej na kontynuowanie robót budowlanych przy realizacji budynku mieszkalnego z usługami

w parterze. Fakt wybudowania budynku w 1998 r. poświadczają zapisy dziennika budowy nr [...] wydanego w dniu [...] lipca 1994 r. przez organ udzielający pozwolenia na budowę stanu "0" tego budynku, dokonane przez osoby pełniące na przestrzeni kilku lat funkcje kierowników budowy i inspektorów nadzoru inwestorskiego. Uchylenie w dniu 24 września 2001 r. przez sąd administracyjny decyzji organu II instancji z dnia [...] października 1997 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, nastąpiło po wybudowaniu tego budynku (wg zapisów dziennika budowy kontynuowane były roboty instalacyjne w lokalach użytkowych, a więc roboty nie wymagające pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia). W tych okolicznościach organ odwoławczy wskazał, iż nie mamy do czynienia z samowolą budowlaną podlegającą rygorom art. 48 Prawa budowlanego, stanowiącego o rozbiórce obiektu wybudowanego bez pozwolenia na budowę, lecz z innym przypadkiem niż określony w tym przepisie, a więc z robotami budowlanymi, do których ma zastosowanie art. 51 Prawa budowlanego. Wskazał także, iż we wcześniejszych orzeczeniach wydanych w sprawie, zagadnienie dotyczące odległości przedmiotowego budynku od budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce A., J. i K. K., położonego przy ul. O. [...]w R. było przedmiotem oceny sądowej i nie wymagało analizy. Wobec powyższego zagadnienie doprowadzenia wybudowanego budynku do stanu zgodnego z prawem sprowadza się do sprawdzenia czy budynek spełnia wymogi Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie nasłonecznienia. W tym miejscu organ odwoławczy przywołał § 60 ust. 1 i § 2 warunków technicznych oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Stwierdził jednocześnie, iż organ I instancji zastosował się do wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2013 r. w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 313/13 oraz wcześniejszych wyrokach, zlecając sporządzenie opracowania dotyczącego dopływu światła. Organ odwoławczy nie dopatrzył się wadliwości opracowania, sporządzonego w związku z tym zleceniem przez mgr inż. arch. M. M., także w kontekście wcześniej sporządzonych na te okoliczności opracowań przez inne osoby. [...]WINB podzielił także ocenę organu I instancji co do sposobu dokonywania uzgodnień i dostarczenia dokumentacji technicznej oraz wpływu organu nadzoru budowalnego na udział H. K. przy sporządzaniu ww. dokumentacji. Podkreślono także, iż H. K. brała udział w postępowaniu prowadzonym przed organem architektoniczno-budowlanym, dotyczącym zatwierdzenia dokumentacji technicznej. W odniesieniu się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu dotyczących nieotrzymania analizy sporządzonej przez mgr. inż. arch. M. M. organ odwoławczy podniósł, iż w aktach sprawy organu powiatowego znajduje się zawiadomienie z dnia [...] marca 2014 r., w którym PINB w m. R. informuje strony postępowania o możliwości zapoznania się z powyższą analizą. Powyższe zawiadomienia zostały prawidłowo doręczone stronom, organ zaś nie ma obowiązku sporządzania kserokopii akt sprawy i przesyłania ich do stron postępowania, również w formie załącznika rozstrzygnięcia. Odnośnie zarzutu dotyczącego wykonania analizy przez osobę nie posiadającą uprawnień biegłego wskazano, że kodeks nie ustanawia jakichkolwiek formalnych kryteriów kwalifikacji biegłego, co oznacza to, że biegłym może być zarówno osoba wpisana na przewidzianą przepisami prawa listę biegłych (rzeczoznawców), jak i osoba spoza tej listy, która ma wiedzę fachową w danej dziedzinie. Biegłym może być osoba posiadająca specjalne wykształcenie, jak i nie mający takiego wykształcenia praktyk, który faktycznie ma potrzebne organowi wiadomości. W tych okolicznościach także te zarzuty odwołania uznano za bezzasadne.

Pismem z dnia [...] września 2014 r. A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w W. Nr [...], wnosząc o uchylenie w całości tej decyzji, jak i decyzji organu I instancji. Skarżący wniósł także o nałożenie na organ odwoławczy obowiązku powołania komisji lub biegłych wpisanych do centralnego rejestru rzeczoznawców budowlanych - spoza R. i dokonania przez te podmioty rzetelnej analizy zgodności z Prawem budowlanym inwestycji przy ulicy M. [...] w R.. Wskazał przy tym, iż dotychczasowe - wydane w okresie ostatnich 20 lat wyroki NSA i WSA w tej sprawie nie odniosły jakiegokolwiek skutku, oraz ponownie obie zaskarżone decyzje lekceważą wyrok WSA z dnia 10 lipca 2013 r. wydany w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 313/13. Decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 51 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego, art.107 § 3 k.p.a., jak również art. 6., art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 2, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 2, art. 32, art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Obie zaskarżone decyzje całkowicie wypełniają dyspozycję art. 58 § 1 i § 2 Kodeksu Cywilnego. Skarżący wskazał, iż art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego może być stosowany wyłącznie do robót budowlanych będących w toku wykonywania - budynek przy ulicy M. [...] w R., jak twierdzą organy jest od dawna ukończony i użytkowany - bezprawnie i bezpodstawnie wobec braku zgody na użytkowanie. Inwestycja przy ulicy M. [...] w R. jest niezgodna z wytycznymi, jakie inwestor otrzymał do projektowania w "informacji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...]" z dnia [...] października 1993 r. - tym samym jest niezgodna z obowiązującym ówcześnie planem zagospodarowania przestrzennego R., narusza również zasadę dobrego sąsiedztwa. Teren inwestycji podlegał i podlega nadal ścisłej ochronie konserwatorskiej - wpisany jest do rejestru zabytków, podlegał zatem przewidzianym prawem rygorom, a do dzisiaj niczego w tej sprawie nie wyjaśniono. Inwestycja jest niezgodna z Prawem Budowlanym i warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać powstające budynki. Decyzja nr [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r. nigdy nie była ostateczna ani prawomocna, została usunięta z obrotu prawnego wyrokiem sądowym. Decyzja zezwalająca na budowę stanu "0" została uchylona w dniu [...] maja 1994 r. Inwestycję rozpoczęto w dniu [...] maja 1994 r. i prowadzono bardzo intensywnie pomimo nakazów wstrzymania robót. Sugerowana w decyzjach opinia jakoby problem zgodnej z prawem odległości między budynkiem nowowybudowanym (M. [...]), a budynkiem mieszkalnym skarżącego (O. [...]), już od dawna istniejącym jest całkowicie wyjaśniony i obecnie "nie wymaga analizy" - jest całkowicie nieuzasadniona - stronnicza i fałszywa. Wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2012r. oraz z dnia 10 lipca 2013 r. negatywnie oceniły dotychczasowe wyjaśnienie w sprawie kwestii "dopływu światła dziennego do budynku [...]"

i wskazały celowość wyjaśnienia tej kwestii przez biegłego, popierając stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie. Stwierdził, że dopływ światła dziennego do budynku - czyli możliwość naturalnego oświetlenia, nie jest równoznaczna z nasłonecznieniem budynku. Są to dwie różne kwestie regulowane § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku. Zakwestionował uprawnienia osoby sporządzającej analizę dopływu światła, podnosząc, iż organy pomyliły status osoby wykonującej samodzielne funkcje techniczne w budownictwie określony w art. 12 Prawa budowlanego ze statusem rzeczoznawcy "biegłego" budowlanego, określonym w art. 15 Prawa budowlanego, gdzie jego ust. 4 mówi, że "podstawą do podjęcia czynności rzeczoznawcy budowlanego stanowi dokonanie wpisu, w drodze decyzji do centralnego rejestru rzeczoznawców budowlanych". Podniósł, iż rzekomy biegły nie wykonał zleconej mu przez PINB – "analizy dopływu światła dziennego do budynku mieszkalnego przy ulicy O. [...] w R." w kontekście zrealizowanego budynku przy ulicy M. [...] w R.. Dopuszczono się tu manipulacji dyspozycją § 13 i § 60 warunków technicznych, zawartych w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. Nie wyjaśniono też należycie udziału skarżących w postępowaniach uzgodnieniowych.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa, obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu, do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość przyjętej procedury. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie zastosowanie ma ponadto art. 134 § 1 p.p.s.a. Z uwagi na treść art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2015 r., poz. 658, przepis ten ma zastosowanie w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r., to jest przed dniem wejścia ustawy w życie. Zgodnie z jego brzmieniem Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie rozstrzyga co do istoty sprawy, ale, jak wynika

z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a., w przypadku, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas -

w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność, bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Tym samym legalność decyzji administracyjnej oznacza jej zgodność nie tylko z prawem materialnym, ale również z przepisami postępowania.

Rozpoznając sprawę według tak zakreślonych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą wydania zaskarżonej decyzji jest art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z jego brzmieniem, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Z uwagi na to, iż zaskarżona decyzja, jak

i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 10 lipca 2013 r. w sprawie VIII SA/Wa 313/13. Dla rozstrzygnięcia

w niniejszej sprawie istotne jest także to, iż w prowadzonym przez organy nadzoru budowalnego postępowaniu, dotyczącym budynku mieszkalno-usługowego przy ul. M. [...]w R. zapadały uprzednio decyzje, jak i m. in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie – z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie SA/Lu 2400/95 i z dnia 24 września 2001 r. w sprawie II SA/Lu 961/01 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – z dnia 11 stycznia 2012 r. w sprawie VIII SA/Wa 809/11, a następnie wskazany już wyrok z dnia 10 lipca 2013 r. w sprawie VIII SA/Wa 313/13. Tym samym w sprawie występuje związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi we wskazanych wyżej orzeczeniach Sądów, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone

w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zauważyć przy tym należy, iż brzmienie art. 153 p.p.s.a. w obecnym kształcie obowiązuje od dnia 15 sierpnia 2015 r., albowiem uległo ono zmianie na podstawie art. 1 pkt 41 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r.

o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2015 r., poz. 658). Do dnia wejścia w życie ww. zmiany art. 153 p.p.s.a. obowiązywał w brzmieniu: "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone

w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia." Tym samym zaskarżona decyzja została wydana pod rządami art. 153 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie zmiany kształtującej aktualne brzmienie przepisu, zaś wyrok Sądu w niniejszej sprawie zapadł już po wejściu w życie zmiany,

o której mowa. Analiza treści art. 153 p.p.s.a., zarówno w brzmieniu obowiązującym

w dacie wydania zaskarżonej decyzji, jak i w dacie kontroli sądowo-administracyjnej wskazuje, iż zarówno orzekające w sprawie organy, jak i Sąd są związane oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w wydanych uprzednio wyrokach, w szczególności w okolicznościach niniejszej sprawy w wyroku wydanym w sprawie VIII SA/Wa 313/13. Z analizy tych wskazanych rozstrzygnięć wynika, iż w toku postępowania uznawano za wyjaśnione sporne okoliczności, co sprawia, iż jak wynika z uzasadnienia wyroku

w sprawie VIII SA/Wa 809/11 (uwzględniających ocenę prawną i wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego), do których zastosował się także Sąd w wyroku w sprawie VIII SA/Wa 313/13, wyjaśnienia wymagały zagadnienia nasłonecznienia budynku skarżącego i udziału skarżących w postępowaniach uzgodnieniowych, dokonywanych

w odniesieniu do spornej inwestycji, w tym z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków

w R.. Tak też został zakreślony zakres sporu w wyroku Sądu w sprawie VIII SA/Wa 313/13, z uzasadnienia którego wynika, iż organy nie wykonały wszystkich wytycznych zawartych w wyroku wydanym w sprawie VIII SA/Wa 809/11. Sąd w wyroku w sprawie VIII SA/Wa 313/13 uznał za należycie wyjaśnioną kwestię postępowania dotyczącą Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Za niewystarczające uznano wyjaśnienie stronie skarżącej pozostałych postępowań uzgodnieniowych,

w szczególności pod kątem udziału lub też braku konieczności udziału H. K. w postępowaniach uzgodnieniowych. Wskazano jednocześnie na konieczność ponownego sporządzenia analizy nasłonecznienia, z jednoczesnym zwróceniem uwagi na względy formalne opinii, staranność i przejrzystość sporządzonej linijki słońca (opisu, objaśnienia wykresu) oraz oceny wniosków tej ekspertyzy. Zauważyć jednocześnie należy, iż kontrolowane przez Sąd w sprawach VIII SA/Wa 809/11 i VIII SA/Wa 313/13 decyzje orzekające o braku podstaw do nałożenia obowiązków lub wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem zostały wydane na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Zastosowanie tego przepisu w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie zostało przez Sąd w ww. sprawach zakwestionowane, a Sąd

w sprawie VIII SA/Wa 313/13 jako wskazanie do dalszego postępowania w sprawie przy ponownym jej rozpoznaniu w uzasadnieniu wyroku podniósł konieczność uzupełnienia postępowania wyjaśniającego i dowodowego poprzez sporządzenie nowej ekspertyzy w zakresie analizy dopływu światła dziennego do budynku mieszkalnego przy ul. O. [...] w R,, a następnie, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego zgodnie z przepisami art. 7 i art. 77 k.p.a. ponowną ocenę kwestii nasłonecznienia, ze zwróceniem uwagi na treść i wnioski końcowe opinii oraz sporządzony wykres linijki słońca.

W tych okolicznościach, wobec związania oceną prawną wyrażoną

w szczególności w wyroku wydanym w sprawie VIII SA/Wa 313/13, w ocenie Sądu orzekające w sprawie organy nie dopuściły się naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Jak wynika z ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji, prezentowanych także w rozstrzygnięciach kontrolowanych w sprawach VIII SA/Wa 809/11 i VIII SA/Wa 313/13, sporny budynek został wybudowany w okresie obowiązywania decyzji Prezydenta Miasta R. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r., zezwalającej Przedsiębiorstwu Budowlano-Usługowemu "[...]" Sp. z o.o.

w R. na kontynuowanie robót budowlanych przy realizacji budynku mieszkalnego z usługami w parterze, zlokalizowanego na działce nr geodezyjny [...]przy ul. M. [...] w R.. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody R. [...] znak: [...] z dnia [...] października 1997 r. i stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie w sprawie II SA/Lu 861/01, uchylający ww. decyzję Wojewody R. zapadł w dniu 24 września 2001 r. Budynek został wybudowany przed tą datą. W tej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia, iż inwestor dopuścił się samowoli budowalnej, a tym samym nie ma zastosowania art. 48 Prawa budowalnego, ale art. 51 tej ustawy. Badając zasadność zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane orzekające w sprawie organy nie dopuściły się zarzucanych w skardze naruszeń, ale przeprowadziły postępowanie zgodnie ze wskazaniami Sądu w sprawie VIII SA/Wa 313/13. Zgodnie

z § 60 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8.00-16.00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7.00-17.00. W myśl ust. 2 § 60 ww. rozporządzenia, w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego

w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Realizując wskazania zawarte w powyższym wyroku organ I instancji zlecił sporządzenie opracowania pn. "Analiza dopływu światła dziennego do budynku mieszkalnego przy ul. O. [...] w R., należącego do Panów A. K., J. K. i K. K., w kontekście zrealizowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze przy ul. M. [...] w R.". Ekspertyza została sporządzona przez magistra inżyniera architekta M. M. posiadającego kwalifikacje zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w specjalności architektonicznej i w zakresie posiadanych uprawień, wpisanego na listę członków [...] Okręgowej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej, posiadającego uprawnienia budowalne do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Opracowanie zawiera opis stanu istniejącego uzupełnionego dokumentacją fotograficzną, opis analizy dopływu światła dziennego na podstawie wykresu linijki słońca oraz uwagi końcowe i wnioski. Do opracowania dołączono mapę do celów projektowych z zaznaczeniem obszaru objętego opracowaniem oraz sporządzony na mapie do celów projektowych wykres linijki słońca w godzinach od. 7.00 do 17.00 w dniach równonocy dla szerokości geograficznej 51,4 st. W opisie stanu istniejącego wskazano, iż budynek przy ul. O. [...], należący do skarżącego, określany jako budynek zacieniany posiada cztery okna o wymiarach 100x140 cm od strony wschodniej (ul. M.) i jedno okno od strony północnej (ul. O.). Okna od strony wschodniej w opracowaniu ponumerowano numerami od I do IV i stwierdzono, iż: - dla okna oznaczonego w analizie nr I, usytuowanego najbliżej budynku wielorodzinnego (przesłaniającego) dopływ światła słonecznego trwa 1 godzinę w przedziale 7.00-8.00; następnie w godzinach 8.00-8.30 następuje częściowe zacienienie, a od godz. 8.30 całkowite, - dla okna nr II dopływ światła słonecznego trwa 1 godzinę i 50 minut w przedziale 7.00-8.50, następnie w godzinach 8.50-9.20 następuje częściowe zacienianie, a od godz. 9.20 całkowite, - dla okna nr III dopływ światła słonecznego trwa 2 godziny i 40 minut w przedziale 7.00-9.40, następnie w godzinach 9.40-10.10 następuje częściowe zacienienie, a od godz. 10.10 całkowite, -dla okna nr IV, najdalej oddalonego od budynku wielorodzinnego, dopływ światła słonecznego trwa 3 godziny i 20 minut w przedziale 7.00-10.20, następnie w godzinach 10.20-10.40 następuje częściowe zacienianie, a od godz. 10.40 całkowite. Wskazano jednocześnie, iż dla okien zwróconych na wschód, niezależnie od istnienia budynku zacieniającego światło słoneczne przestałoby docierać od godz. 12.00, a od strony północnej nie dociera wcale. W uwagach końcowych i wnioskach autor opracowania stwierdził, że jedynie okno nr I posiada czas nasłonecznienia poniżej 1,5 godziny. Przywołując § 60 ust. 1 i 2 warunków technicznych autor opracowania stwierdził, iż dla mieszkania wielopokojowego w zabudowie śródmiejskiej minimalny czas wymaganego nasłonecznienia w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach od 7.00 do 17.00 dla przynajmniej jednego pokoju wynosi 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Tym samym w opracowaniu wywiedziono wniosek, zaakceptowany przez organy nadzoru budowalnego, iż w świetle powyższych ustaleń niezależnie od układu funkcjonalnego budynku mieszkalnego przy ul. O. [...] warunek minimalnego czasu nasłonecznienia należy uznać za spełniony i stwierdzić, iż budynek przy ul. M. [...] nie powoduje nadmiernego ograniczenia dopływu światła dziennego. Ustalenia opracowania znajdują odzwierciedlenie na sporządzonym wykresie linijki słońca, wskazują też podstawę prawną opracowania wraz z zastosowaną literaturą przedmiotu. Zauważyć także należy, iż przed sporządzeniem opracowania organ I instancji dwukrotnie wyznaczał termin oględzin na posesji skarżącego, o których to terminach zawiadamiał skarżącego. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zawiadomienia o terminie oględzin wyznaczonym na dzień [...] stycznia 2014 r., zawiadomienie to zostało skarżącemu doręczone w dniu [...] stycznia 2014 r., to jest po wyznaczonym terminie oględzin, zaś dla pozostałych stron w jeszcze w grudniu 2013 r. Nikt poza przedstawicielami organu I instancji i sporządzającym opracowanie na termin oględzin nie stawił się. Podobnie stało się na kolejnym terminie oględzin wyznaczonym na dzień [...] lutego 2014 r. mimo, iż wszystkie informowane o nim strony otrzymały zawiadomienia przed wyznaczonym terminem, najpóźniej skarżący, bo [...] lutego 2014 r. W tych okolicznościach brak jest podstaw do postawienia organowi I instancji zarzutu braku dbałości w przeprowadzeniu powyższego dowodu w jakimkolwiek aspekcie. Przeciwnie dostrzec należy brak współpracy w wyjaśnieniu spornych okoliczności ze strony osób (podmiotów) biorących udział w postępowaniu, w tym ze strony skarżącego. Ustalenia orzekających w sprawie organów poczynione w oparciu o możliwe do wykonania pomiary i oświadczenie skarżącego z dnia [...] lipca 1997 r. (karta 32 – taczka nr 2 akt administracyjnych), złożone podczas oględzin, z którego wynika, iż mieszkanie znajdujące się w budynku przy ul. O. [...] jest wielopokojowe, biorąc pod uwagę usytuowanie budynku w zabudowie śródmiejskiej ustalenie przez organy braku naruszenia § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., zgodnie z wnioskami opracowania, o którym mowa wyżej, należy uznać za prawidłowe. Z porównania wykresu linijki słońca dołączonym do opracowania, ze szkicem dołączonym do protokołu oględzin z dnia [...] lipca 1997 r. (karta 32 – taczka nr 2 akt administracyjnych), wynika, iż pomieszczenie, którego okno na wykresie linijki słońca oznaczono numerem IV z pełnym dopływem światła słonecznego przez 3 godziny i 20 minut jest oknem do pokoju mieszkalnego. W ocenie Sądu uznanie przez organy położenia budynku w zabudowie śródmiejskiej nie budzi wątpliwości, z uwagi na jego położenie na terenach strefy usługowo-mieszkaniowej, na obszarach zainwestowanych, co wynika z oceny zgodności spornej zabudowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie w wyrokach wydanych w sprawach II SA/Lu 508/96 i II SA/Lu 861/01.

W zaskarżonej decyzji oraz w decyzji organu I instancji organy zawarły wyjaśnienie co do udziału H. K. w postępowaniach uzgodnieniowych, których brak stwierdził Sąd w wyroku wydanym w sprawie VIII SA/Wa 313/13. Jak trafnie wskazał organ I instancji z art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane

w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Prezydenta Miasta R. Nr [...] wynikało, iż do podstawowych obowiązków projektanta należało opracowanie projektu obiektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wymaganiami ustawy, przepisami

i obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz uzyskanie wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń rozwiązań projektowych w zakresie wynikającym z przepisów. Zgodnie zaś z art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowalnego

(w brzmieniu j.w.), do wniosku o pozwolenie na budowę należało dołączyć projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, wymaganymi przepisami szczególnymi. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (także

w brzmieniu j.w.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdzał kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Jak trafnie przy tym wskazano H. K. uczestniczyła w postępowaniu przed ówczesnym organem nadzoru architektoniczno-budowlanego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, iż wbrew jej twierdzeniom, wobec wcześniejszych rozstrzygnięć sądowych wydawanych

w postępowaniu, orzekające w sprawie organy z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a. zasadnie nie poddawały analizie okoliczności zgodności spornej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego jak i nie dokonywały oceny co do prawidłowości odległości pomiędzy sporny budynkiem, a budynkiem skarżącego. Jak wynika bowiem

z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 24 września 2001 r. II SA/Lu 861/01, niezasadność zarzutu niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz dopuszczalność zmniejszenia odległości pomiędzy ww. budynkami zostały przesądzone w wyroku wydanym przez Naczelny Sąd Administracyjny

w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie w dniu 13 marca 1997 r. w sprawie sygn. akt II SA/Lu 508/96. Sąd ten wskazał również, iż wobec związania powyższą oceną prawną okoliczności te nie mogły być przedmiotem rozważań Sądu. Tożsamy pogląd w tym zakresie został wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie w wyroku wydanym w sprawie VIII SA/Wa 809/11 i powtórzony w wyroku wydanym w sprawie VIII SA/Wa 313/13. Tym samym zarzuty skargi dotyczące powyższych okoliczności nie mogą podlegać ocenie w niniejszym postępowaniu. W ten sam sposób odnieść się należy do zarzutu skargi naruszenia § 13 rozporządzenia

z dnia 12 kwietnia 2002 r. Przepis ten dotyczy bowiem zachowania odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, która to okoliczność nie podlegała ocenie w niniejszym postępowaniu ze względów, o których mowa wyżej. Także w odniesieniu do zarzutów skargi co do osoby biegłego wskazać należy, iż z żadnych wytycznych nie wynika, aby opinia co do prawidłowości nasłonecznienia miała być sporządzona przez biegłego z listy biegłych, na co wskazuje także Sąd w uzasadnieniu wyroku w sprawie VIII SA/Wa 313/13. Biegłym, w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. jest osoba fizyczna powołana do udziału w postępowaniu dotyczącym innego przedmiotu w celu wydania opinii w danej sprawie ze względu na posiadaną wiedzę fachową (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C.H.BECK Warszawa 2006, str. 420). Tym samym dla oceny prawidłowości doboru biegłego istotne jest posiadanie przez tą osobę fachowej wiedzy w przedmiocie, którego ma dotyczyć opinia. W okolicznościach niniejszej sprawy posiadanie powyższego waloru przez biegłego winno być oceniane przez pryzmat art. 15 ust. 1 Prawa budowalnego. Z dołączonych do opracowania dokumentów dotyczących uprawnień zawodowych i tytułu nie wynika, aby sporządzający opracowanie analizy dopływu światła nie spełniał powyższych wymogów. Zauważyć jednocześnie należy, iż art. 15 ustawy Prawo budowlane, o ile obowiązywał w dacie wydania zaskarżonej decyzji, nie obowiązuje w dacie rozstrzygania przez Sąd, gdyż został uchylony przez art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o ułatwieniu dostępu do wykonywania niektórych zawodów regulowanych (Dz.U. z 2014 r., poz. 768) zmieniającej ustawę Prawo budowlane z dniem 10 sierpnia 2014 r. Zauważyć jednocześnie należy, iż poza zakwestionowaniem uprawnień do pełnienia przez M. M. w postępowaniu roli biegłego w skardze brak jest zarzutów co do prawidłowości samego opracowania.

W tych okolicznościach wbrew twierdzeniom skargi brak jest podstaw do stwierdzenia dopuszczenia się przez orzekające w sprawie organy naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, w szczególności takich, które miałyby lub mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 58 § 1 i 3 Kodeksu cywilnego nie ma zaś zastosowania w tej sprawie.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, zgodnie

z treścią wyroku.