Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 996/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 3 par. 2, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 36a, art. 35
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 29 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 469
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. L. i M. L. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. A. A. złożył w Starostwie Powiatowym w G., wniosek o pozwolenie na budowę zespołu zabudowy usługowej zakwaterowania turystycznego w R., przy ul. [...], na działkach nr [...], obręb [...]. Decyzją z dnia [...]r. Starosta zatwierdził projekt budowalny i udzielił A. A. pozwolenia na budowę dwóch budynków o funkcji zakwaterowania turystycznego wraz z wewnętrznymi i zewnętrznymi instalacjami sanitarnymi i elektrycznymi oraz rozbiórkę dwóch domków letniskowych, przy ul. [...] w R., na działkach i numerach geodezyjnych [...] obrębie [...].

Decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. udzielił pozwolenia na użytkowanie jednego budynku o funkcji zakwaterowania turystycznego (z projektowanych dwóch), oznaczonego w projekcie nr [...], wraz z wewnętrznymi i zewnętrznymi instalacjami sanitarnymi i elektrycznymi, wybudowanego w R. przy ul. [...], na terenie działki nr [...]. Jednocześnie organ nadzoru budowlanego nałożył na inwestora obowiązek wykonania w terminie do dnia 30 maja 2015 r. robót wykończeniowych, związanych z wykonaniem wierzchniej warstwy miejsc postojowych (wraz z wyznaczeniem stanowisk) oraz dojść i dojazdów zgodnie z zatwierdzonymi rozwiązaniami projektowymi.

Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie załączono wymagane dokumenty, to jest dziennik budowy, oświadczenie kierownika budowy, protokoły badań i sprawdzeń, inwentaryzację geodezyjną, kopię świadectwa charakterystyki energetycznej oraz oświadczenie o niewniesieniu sprzeciwu przez organy wymienione w art. 56 ustawy Prawo budowalne. Organ wskazał, że na podstawie przeprowadzonych oględzin stwierdzono, że wszystkie objęte pozwoleniem na budowę roboty budowlane, umożliwiające oddanie budynku zakwaterowania turystycznego, oznaczonego w projekcie nr [...], zostały zakończone. Teren budowy uporządkowano i częściowo zagospodarowano. Opierając się na ustaleniach kontroli oraz na podstawie przedłożonych dokumentów, organ uznał, że zgłoszony do odbioru budynek spełnia warunki do udzielenia pozwolenia na użytkowanie.

W dniu 12 grudnia 2014 r., A. A. złożył w Starostwie Powiatowym w G., wniosek o zmianę pozwolenia na budowę, przedkładając projekt budowlany zamienny, obejmujący zmianę położenia miejsc parkingowych.

Zawiadomieniem z dnia 16 grudnia 2014 r. Starosta G. poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie zmiany pozwolenia na budowę udzielonego A. A. W odpowiedzi na zawiadomienie A. L., M. L., K. W. i K. W. podnieśli, że w ich ocenie inwestycja prowadzona jest niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i zwrócili się o zbadanie legalności prowadzonych prac budowlanych.

Starosta G. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. o zbadanie, czy roboty objęte przedłożonym projektem zamiennym nie zostały już zrealizowane.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. pismem z dnia 22 stycznia 2015 r. wyjaśnił, że w związku z wnioskiem Starosty G., pracownicy PINB przeprowadzili czynności kontrolne na terenie nieruchomości, celem ustalenia stanu faktycznego. Po przeprowadzeniu oględzin stwierdzono, że docelowe zagospodarowanie terenu nie zostało ukończone i trwają roboty ziemne. Nie wykonano docelowego zagospodarowania terenu, jak również nie wykonano zagospodarowania objętego projektem zamiennym. Na podstawie wyjaśnień złożonych przez inwestora ustalono, że jest on w trakcie wykonywania robót ziemnych, przez co ukształtowanie terenu mogło się tymczasowo zmienić. Inwestor wyjaśnił także, że murek na granicy działki stanowi element ogrodzenia, którego łączna wysokość nie przekracza 2,20 m, a więc jego wykonanie nie wymagało dodatkowych pozwoleń. Został on przedstawiony w projekcie zamiennym celem zobrazowania całościowego zagospodarowania działki.

W tym stanie rzeczy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że nie zachodzą przesłanki do wszczęcia postępowania naprawczego, mającego zastosowanie w przypadku realizacji budowy w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego.

Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta G. wezwał A. A. do usunięcia braków poprzez określenie w złożonym projekcie zamiennym rzędnych poziomów projektowanych ciągów komunikacyjnych oraz pokazanie spadków terenu, uzgodnienie z rzeczoznawcą do spraw higieniczno – sanitarnych (w zakresie zmiany lokalizacji śmietnika) oraz rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych (w zakresie zmiany drogi p.poż.). Nadto organ zażądał uzupełnienia projektu zamiennego o projekt zbiorników na wody opadowe.

A. L., M. L., K. W. i K. W. pismem z dnia 4 lutego 2015 r. ponownie podnieśli, że inwestycja jest realizowana niezgodnie z zatwierdzonym projektem. W ich ocenie istotne odstępstwo już zaistniało, dokonano samowoli budowlanej polegającej na podniesieniu terenu – niezgodnie z zatwierdzonym projektem. Zagospodarowanie terenu zostało wykonane, teren został uprzątnięty i wyrównany, ułożono kostkę brukową. Autorzy pisma uważają, że sprawa samowoli budowlanej należy do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i stąd wnieśli o jej przekazanie temu organowi.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G., zawiadomieniem z dnia 12 lutego 2015 r. poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie wykonywania w warunkach samowoli budowlanej robót budowlanych związanych z zagospodarowaniem terenu działki nr [...] (przy granicy z działką nr [...]) w R. przy ul. [...], polegających na zmianie rzędnych terenu.

Decyzją z dnia [..] r., nr [...], Starosta G. zmienił decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. udzielonego A. A., w zakresie zagospodarowania terenu działek. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczy zmiany rzędnych terenu i odwodnienia, drogi wewnętrznej oraz parkingów. Organ wskazał, że po uzupełnieniu projektu budowlanego zamiennego w sposób wskazany w postanowieniu z dnia [...] r. projektowane zagospodarowanie terenu nie ingeruje żadnym elementem w obszar działek sąsiednich i rozwiązuje kwestię odwodnienia części terenu przyległego do działki o numerze geodezyjnym [...].

Odnosząc się do podniesienia terenu, organ argumentował, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), nie reguluje tego zagadnienia i nie ustala żadnych odległości od granicy działek sąsiednich w tym zakresie. W ocenie organu, to projektant odpowiada za ewentualne negatywne skutki zmiany rzędnych terenu. Zastosowane rozwiązanie odprowadzenia wód deszczowych z terenu przyległego do działki A. i M. L. oraz K. i K. W. oraz zastosowanie murków ochronnych przy granicy, ogranicza zdaniem projektanta możliwość ich spływu na działkę sąsiednią. W przekonaniu organu czyni to zadość zasadzie poszanowania występujących na obszarze oddziaływania obiektu interesów osób trzecich.

A. i M. L. oraz K. i K. W. wnieśli odwołanie od decyzji Starosty G. do Wojewody, wnosząc o jej uchylenie w całości.

Z uzasadnienia odwołania wynika, że kwestionują oni sposób zagospodarowania terenu polegający na jego podwyższeniu, co w ich ocenie w znacznym stopniu pogorszy warunki panujące na ich działce, a także zaburzy naturalne stosunki wodne. Kontrola przeprowadzona przez pracowników PINB nie wyjaśniła stanu faktycznego w sposób wyczerpujący, bowiem w trakcie kontroli teren był już podniesiony niezgodnie z projektem budowlanym. Podniesienie terenu o 1,5 m stanowi taras ziemny, a decyzja o warunkach zabudowy nie przewidywała podniesienia terenu w taki sposób.

A. i M. L. oraz K. i K. W. wywodzili również, że ich zaniepokojenie budzi fakt usytuowania budynków o znaczącej wysokości i długości bezpośrednio przy granicy działki, co w ich ocenie jest niedopuszczalne.

Nadto odwołujący zwrócili uwagę na okoliczność, iż odpowiedź Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie braku podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie wykonywania robót budowlanych niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, została udzielona bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania, zgodnie z przepisami K.p.a. W ocenie ww. odpowiedź ta powinna przybrać postać decyzji administracyjnej.

Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji opisał ustalony stan faktyczny i w pierwszej kolejności wskazał, że w toku postępowania odwoławczego do Urzędu Wojewódzkiego w S. wpłynęła decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] roku (znak: [...]) umarzająca postępowanie w sprawie wykonywania w warunkach samowoli budowlanej robót budowlanych związanych z zagospodarowaniem terenu działki nr [...] (przy granicy z działka nr [...]) w miejscowości R. przy ul. [...], polegających na zmianie rzędnych terenu. W uzasadnieniu tej decyzji organ nadzoru budowlanego podniósł, że inwestor realizuje inwestycję na podstawie ważnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a docelowe zagospodarowanie terenu nie zostało jeszcze ukończone.

Nadto organ ten zwrócił uwagę, iż przed rozpoczęciem robót budowlanych objętych udzielonym pozwoleniem na budowę teren na analizowanym obszarze posiadał już spadek w kierunku południowo-wschodnim (teren działki nr [...] był usytuowany powyżej terenu na działce nr [...]), w związku z czym prowadzenie badanych robót budowlanych nie doprowadziło do zmiany kierunku naturalnego spływu wód opadowych. W wyniku wniesionego odwołania od powyższej decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...] roku (znak: [...]) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G.z dnia [...] roku (znak: [...]).

Wojewoda wyjaśnił także, że pismem z dnia 15 kwietnia 2015 roku (znak: [...]), zwrócił się do A. A. o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez wskazanie ilości pokoi gościnnych, a także ilości lokali mieszkalnych i lokali o funkcji gastronomicznej znajdujących się w istniejącym budynku usytuowanym na działce nr [...] w R., celem ustalenia czy spełnione zostały wymogi określone w decyzji o warunkach zabudowy w kwestii zaprojektowania odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. Pismem z dnia 27 kwietnia 2015 roku inwestor podał, że w istniejącym budynku usytuowanym na działce nr [...] w R. znajduje się dwanaście lokali przeznaczonych na sezonowy wynajem turystyczny oraz jeden lokal mieszkalny. Nie ma w nim natomiast lokali o funkcji gastronomicznej.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ zwrócił uwagę na okoliczność, iż przedmiotem postępowania jest zmiana wydanej wcześniej decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie wydanie zupełnie nowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor ma więc już prawo do wybudowania dwóch budynków o funkcji zakwaterowania turystycznego i zwrócił się o zmianę pozwolenia na budowę w zakresie objętym projektem zamiennym. Projekt zamienny przewiduje natomiast zmianę w zakresie projektu zagospodarowania terenu obejmująca lokalizację miejsc postojowych oraz system odwodnienia terenu.

Wojewoda argumentował, że zgodnie z przedłożonym projektem zamiennym zaprojektowano 13 miejsc parkingowych oraz system odwodnienia terenu. Decyzja Wójta Gminy R. Nr [...] z dnia [...] roku (znak: [...]) o warunkach zabudowy dla projektowanej inwestycji w granicach działki nr [...] przewiduje, że należy zapewnić: dla funkcji usługowej pensjonatowej, rekreacyjnej, letniskowej, wypoczynkowej lub zakwaterowania turystycznego miejsca parkingowe w ilości co najmniej równej istniejącej i projektowanej ilości pokoi gościnnych, dla funkcji mieszkalnej co najmniej dwa miejsca parkingowe, dla funkcji gastronomicznej co najmniej dwa miejsca parkingowe. W szczegółowych zasadach obsługi w zakresie infrastruktury technicznej przewidziano odprowadzanie wód opadowych po terenie lub do kanalizacji deszczowej lub do zbiornika.

Projekt budowlany pierwotnej decyzji Starosty G. Nr [...] z dnia [...](znak: [...]) przewidywał budowę dwóch budynków zakwaterowania turystycznego, w których przewidziano po pięć pokoi gościnnych. Zgodnie z oświadczeniem inwestora w istniejącym budynku usytuowanym na działce nr [...] w R. znajduje się dwanaście lokali przeznaczonych na sezonowy wynajem turystyczny oraz jeden lokal mieszkalny. W sumie zatem na terenie inwestycji istnieć będą 22 pokoje gościnne oraz jeden lokal mieszkalny. Zgodnie zatem z ww. decyzją o warunkach zabudowy projekt powinien przewidywać 24 miejsca parkingowe i tyle też miejsc przewiduje projekt zagospodarowania terenu.

Projekt zamienny przewiduje wykonanie systemu odwodnienia nieruchomości i odprowadzenia wód opadowych do zbiornika bezodpływowego, co jest zgodne z ww. decyzją Wójta Gminy R. z [...] o warunkach zabudowy.

Jednocześnie organ wywiódł, że projekt zamienny nie przewiduje podniesienia rzędnych terenu i wykonania murku oporowego, w związku z czym nie mogło to być przedmiotem postępowania w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. Projektowane zmiany nie przewidują zatem zmian mogących wpłynąć na pogorszenie warunków wodnych działki należącej do odwołujących się tym bardziej, że spadek terenu z działki nr [...] w stronę działki nr [...] istniał jeszcze przed wydaniem decyzji Nr [...], a inwestycja przewiduje odwodnienie terenu do zbiornika bezodpływowego, co dodatkowo zabezpiecza działkę skarżących przed ewentualnym zalewaniem wodami opadowymi.

Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie inwestor spełnił pozostałe wymogi określone w przepisach art. 32 ust. 4 oraz 33 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Do wniosku o pozwolenie na budowę załączył cztery egzemplarze projektu budowlanego sporządzonego przez osoby posiadające stosowne uprawnienia i legitymujące się aktualnymi na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwych samorządów zawodowych. Projekt budowlany po uzupełnieniu przez inwestora jest kompletny, zawiera wszelkie niezbędne opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Całe zamierzenie jest zgodne z ustaleniami decyzji Wójta Gminy R. Nr [...] z dnia [...] roku (znak: [...]) o warunkach zabudowy.

Na marginesie Wojewoda wyjaśnił, że nie jest organem nadrzędnym nad powiatowym inspektorem nadzoru budowalnego, w związku z czym nie może kontrolować prawidłowości prowadzonych przez ten organ postępowań.

A. L. i M. L. złożyli skargę na decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. podnosząc zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego polegającego na przyjęciu, że inwestor nie wykonał prac budowalnych, objętych wnioskiem o zmianę pozwolenia na budowę w ramach samowoli budowlanej, podczas gdy faktycznie samowolnie dokonał zmiany rzędnych terenu.

W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że dokumentacja pokazuje wyraźnie, iż doszło do podniesienia rzędnych terenu w niektórych miejscach o ponad 1 metr. Prace zostały wykonane w warunkach samowoli budowlanej z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego i przed zatwierdzeniem projektu zamiennego. W tym stanie rzeczy organ powinien, w ocenie skarżących, zastosować art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i nałożyć obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowalnych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania.

Skarżący argumentowali, że organ nadzoru budowlanego nie przeprowadził żadnego dowodu w celu ustalenia, czy podwyższenie terenu będzie się wiązało z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych – § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które zakazują dokonywania zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Pełnomocnik skarżących, wniósł do sądu pismo procesowe, w którym podtrzymał stanowisko zawarte w skardze, podnosząc ponadto zarzuty naruszenia:

- przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lutego 2015 r. - Prawo wodne, poprzez niezastosowanie tego przepisu w sytuacji gdy zmiany projektu budowlanego spowodować mogą naruszenie stosunków wodnych na gruncie i w konsekwencji oddziaływać na grunty sąsiednie;

- przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 2 października 2013 r. prawo budowlane i w zw. z § 29 oraz z § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niezastosowanie tego przepisu, a w konsekwencji niedokonanie należytej analizy, czy zmiany w projekcie budowlanym są zgodne z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz zgodności projektu z przepisami technicznymi w tym budowlanymi oraz kompletności tego projektu w szczególności z § 29 oraz z § 12 ust. 5 pkt 1 ww. rozporządzenia MI;

- przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 36a ustawy z dnia 2 października 2013 r. Prawo budowlane, poprzez niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji w której przedmiotowe zmiany dotyczą wybudowanego już budynku.

- przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. poprzez pominięcie faktycznego stanu budynków na nieruchomości inwestora oraz zmiany rzędnych terenu a nadto wpływu tej ingerencji na nieruchomości sąsiednie.

Pełnomocnik skarżących podtrzymał wniosek skarżących o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i wniósł o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. uczestnik postępowania – inwestor A. A. wniósł o oddalenie skargi i wyjaśnił, że projekt zamienny dotyczy zmiany usytuowania miejsc parkingowych, a po zwróceniu uwagi przez organ, że wpływają skargi od właścicieli nieruchomości sąsiednich na zalewanie terenów ich działek, projekt został uzupełniony o odwodnienie przyległego do budynku nr [...] terenu. Uczestnik postępowania wskazał również, że ogrodzenie terenu zostało wykonane w 2014 r. i nie było objęte projektem zamiennym.

Pełnomocnik skarżących podniósł, że działki sąsiednie są w dalszym ciągu zalewane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie narusza ona prawa, a podniesione w skardze zarzuty okazały się nietrafne.

Przedmiotem skargi jest decyzja zatwierdzająca projekt budowalny zamienny, a zatem ustalenia wymagało, czy proponowane zmiany były dopuszczalne, a realizacja inwestycji przy uwzględnieniu tychże zmian nie naruszy prawa. Jak słusznie zwrócił uwagę organ II instancji inwestor w dacie złożenia wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego dysponował ostateczną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dwóch budynków zakwaterowania turystycznego wraz z zagospodarowaniem terenu. Zmiana dotyczyła jedynie usytuowania miejsc parkingowych oraz zagospodarowania terenu, zatem zasadnie organ II instancji uznał, że przedmiotem badania w tej sytuacji mogły być jedynie te elementy pozwolenia na budowę, do których odnosiły się proponowane zmiany.

Zarzuty skargi oraz zarzuty podniesione w uzupełniającym skargę piśmie procesowym pełnomocnika skarżących odnoszą się głównie do wykonywania robót objętych projektem zamiennym w warunkach samowoli budowlanej, a skarżący wywodzą, iż zostały one wykonane przed uzyskaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny.

Odnosząc się do tak postawionych zarzutów w pierwszej kolejności wskazać należy, że – jak już wyżej wspomniano, projektem zmiennym objęto jedynie zagospodarowanie terenu i odwodnienie, nie dotyczył on natomiast budowy i usytuowania budynków. Wybudowany budynek, oznaczony w projekcie numerem [...], powstał na podstawie ostatecznej decyzji Starosty G. z dnia [...] r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

Zarówno skarżący jak i ich pełnomocnik wywodzą, że zmiana rzędnych terenu i naruszenie tym samym przepisów prawa budowlanego, wynika z niezgodnego z projektem budowlanym posadowienia budynku, a zmiany projektowe wstecznie dotyczą tej nieruchomości, czego organy obu instancji zdają się nie zauważać.

Powyższe zarzuty jak również zarzut naruszenia art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). dalej "u.p.b.", okazały się nietrafne, bowiem wbrew twierdzeniom skarżących fakt wybudowania jednego z projektowanych budynków został przez organy dostrzeżony, a organ II instancji wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż zmiana dotyczy wyłącznie zagospodarowania terenu i odwodnienia, nie dotyczy zaś posadowienia budynku. Zarzuty powyższe nie znajdują uzasadnienia również i z tego względu, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. udzielił pozwolenia na użytkowanie istniejącego już budynku, po uprzednim przeprowadzeniu kontroli tego obiektu, która nie wykazała, aby został on wybudowany niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę.

W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do stwierdzenia, iż doszło do naruszenia § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). Pozwolenie na budowę zostało bowiem wydane w oparciu o decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] r. o warunkach zabudowy, która dopuszcza możliwość zabudowy na granicy działki.

W tym miejscu wskazać należy, że w ocenie sądu, stan faktyczny w sprawie, w zakresie stanu zaawansowania wykonywanych robót budowlanych, w szczególności dotyczącym wykonania robót budowlanych objętych projektem zamiennym, został ustalony prawidłowo. Organ dochował należytej staranności zwracając się do organu nadzoru budowalnego, celem ustalenia, czy roboty objęte projektem zamiennym zostały wykonane przed jego zatwierdzeniem, co stanowiłoby podstawę do wszczęcia odpowiedniego postępowania naprawczego. W niniejszej sprawie organ nadzoru budowalnego, po dokonaniu oględzin, nie stwierdził, aby roboty budowlane objęte projektem zamiennym zostały zrealizowane przed jego zatwierdzeniem, a zatem zasadnie organ powiatowy uznał, że istnieją przesłanki do dalszego procedowania i rozpoznania wniosku inwestora o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę.

Podkreślenia wymaga, iż kwestie związane z wykonywaniem robót dotyczących zagospodarowania terenu badane były przez organy nadzoru budowlanego dwukrotnie – na wniosek Starosty G., w związku z informacjami pochodzącymi od skarżących oraz K. i K. W., jak również w toku wszczętego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G., na wniosek wymienionych wyżej osób, postępowania w sprawie wykonywania w warunkach samowoli budowlanej robót budowlanych, związanych z zagospodarowaniem terenu działki nr [...] (przy granicy z działką nr [...]) w miejscowości R., przy ul. [...], polegających na zmianie rzędnych terenu. Decyzja o umorzeniu postępowania w tej sprawie została zaskarżona odwołaniem i utrzymana w mocy przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Skoro zatem organy nadzoru budowlanego nie stwierdziły podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie samowoli budowlanej, to zadaniem Starosty G. było rozpoznanie wniosku inwestora i zbadanie legalności proponowanych zmian decyzji o pozwoleniu na budowę, w szczególności spełnienia warunków przewidzianych przepisami prawa budowlanego.

Zdaniem sądu ocena ta została dokonana przez organy obu instancji prawidłowo. Projekt zamienny odnosił się wyłącznie do zmiany usytuowania miejsc parkingowych jak również odwodnienia działki. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji słusznie zwrócił uwagę na okoliczność, iż projekt ten nie przewiduje podniesienia rzędnych terenu jak również wykonania muru oporowego, wobec czego kwestie te nie mogły być przedmiotem postępowania w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. Granice tego postępowania wyznacza bowiem wniosek inwestora, który domagał się wprowadzenia zmian jedynie w zakresie usytuowania miejsc parkingowych i systemu odwodnienia. Zmiany takie organ uznał za dopuszczalne po uprzednim sprawdzeniu, czy prace objęte projektem zamiennym nie zostały już przez inwestora wykonane.

Zarzuty skargi w istocie nie dotyczą ściśle kwestii związanych ze zmianą usytuowania miejsc parkingowych oraz odwodnieniem, a odnoszą się w głównej mierze do sposobu prowadzenia inwestycji, który w ocenie skarżących doprowadził do zmiany ukształtowania terenu, a w konsekwencji pogorszenia stosunków wodnych.

Dokonując oceny tak postawionych zarzutów w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na fakt, iż zmiana pozwolenia na budowę dotyczyła inwestycji w toku, a więc siłą rzeczy na terenie budowy odbywały się prace związane ze wzniesieniem zaprojektowanych budynków objętych pierwotnym pozwoleniem, jak również prace związane z zagospodarowaniem terenu wykonywane na podstawie tego pozwolenia.

Zasadnie zatem Starosta G. zwrócił się do organu nadzoru budowlanego z wnioskiem o ustalenie, czy prace objęte projektem zamiennym zostały wykonane. Istotnym jest przy tym, że organy nadzoru budowlanego również wskazywały na fakt, iż proces budowlany jest w toku, a zatem stwierdzenie zmiany ukształtowania terenu będzie możliwe dopiero po zakończeniu prac budowlanych. Na etapie ubiegania się przez inwestora o zatwierdzenie projektu zamiennego brak było możliwości przesądzenia, iż zmiana rzędnych terenu rzeczywiście miała miejsce. Zatem w dacie wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę o zmianie rzędnych terenu nie mogło być mowy.

Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.p.b, bowiem w ocenie sądu organ poczynił prawidłowe ustalenia w zakresie spełnienia przez inwestora wymagań, o których mowa w art. 35 u.p.b. Natomiast biorąc pod uwagę okoliczność, iż projekt zamienny zawiera również projekt systemu odwodnienia, który ma zapobiegać kierowaniu wód opadowych na działkę sąsiednią, brak jest podstaw do wywodzenia, że narusza uzasadnione interesy osób trzecich. Należy bowiem zauważyć, że jak wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a czego nie kwestionują skarżący, naturalne ukształtowanie terenu przebiega w ten sposób, iż działka inwestora znajduje się powyżej działki sąsiedniej. Oczywistym zatem jest, iż wody opadowe spływają z działki inwestora na działki położone niżej. System odwodnienia spowodować ma w założeniu odprowadzenie wód opadowych do szczelnych zbiorników i w efekcie ograniczyć zjawisko zalewania działek sąsiednich. W tych okolicznościach brak jest również podstaw do wywodzenia, iż zmiana pozwolenia na budowę skutkować będzie zmianą kierunku odpływu wód opadowych i odprowadzaniem tych wód na działki sąsiednie. Skoro bowiem naturalne ukształtowanie terenu przebiega ze spadkiem w kierunku działki skarżących, to oczywistym jest, że wody opadowe spływają właśnie w tę stronę, nie doszło więc również do naruszenia art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469 ze zm.).

Nie sposób w tym stanie rzeczy przyjąć, że doszło do naruszenia § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zabroniona jest bowiem zmiana naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości, a zatem świadome działanie, które zmierza do zmiany kierunku spływu wód opadowych, czego w niniejszej sprawie nie stwierdzono.

Sąd nie podzielił również opinii pełnomocnika skarżących, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.). pełnomocnik skarżących sformułował zarzut naruszenia tego przepisu wskazując, że organ nie dokonał analizy, czy zmiany w projekcie budowlanym są zgodne z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji i środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, nie wskazując jednocześnie, że decyzja taka została wydana na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę, a także w jaki sposób została naruszona.

W ocenie sądu organy obu instancji poczyniły prawidłowe ustalenia w zakresie stanu faktycznego, w szczególności dotyczące dopuszczalności zmiany pozwolenia na budowę we wnioskowanym zakresie.

W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.