Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 12/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 52 par. 1, art. 37 par. 1, art. 53, art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 35, art. 37, art. 7, art. 12 par. 1, art. 77 par. 1, art. 10 par. 1, art. 81
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 13 kwietnia 2017 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 kwietnia 2017 roku sprawy ze skargi G. K. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

G. K. działając przez fachowego pełnomocnika złożył skargę do sądu na bezczynność Burmistrza Miasta.

Na podstawie nadesłanych akt administracyjnych Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił następujący tok postępowania .

Po wydaniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2015 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Po 966/15 w obrocie prawnym pozostał wniosek G. K. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w miejscowości S. (obręb geodezyjny O.) na działkach nr [...].

W dniu 14 marca 2016r. akta administracyjne sprawy zostały zwrócone Burmistrzowi Miasta. W dniu 22 marca 2016r. w związku ze wskazaniami wyroku Sądu Burmistrz zwrócił się do wnioskodawcy o uzupełnienie w terminie 7 dni wniosku o wydanie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Pismo doręczono 24 marca 2016r. W dniu 30 marca 2016r, wnioskodawca zwrócił się o wydłużenie terminu do przedłożenia wymaganej mapy do dnia 8 kwietnia 2016r. Mapa została doręczona do organu w dniu 7 kwietna 2016r.

W dniu 11 kwietnia 2016r. organ zawiadomił wnioskodawcę o ponownym wszczęciu postępowania i możliwości zapodania się z aktami w terminie 7 dni. Zawiadomienie odebrał wnioskodawca w dniu 12 kwietnia 2016r.

Następnie organ sporządził analizę i wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz projekt decyzji datowany na [...] czerwca 2016r.

W dniu [...] lipca 2016r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zwróciło się do Burmistrza o akta przedmiotowej sprawy w związku z zażaleniem wnioskodawcy z [...] lipca 2016r. na bezczynność Burmistrz Miasta.

Zawiadomieniem z [...] lipca 2016r. Burmistrz zawiadomił o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy w przedmiocie wydania warunków zabudowy do dnia [...] sierpnia 2016r. oraz pismem z [...] lipca 2016r. w trybie art. 10 K.p.a. i art. 81 K.p.a. zawiadomił o możliwości zapoznania się z aktami przedmiotowej sprawy w terminie 7 dni. Następnie akta sprawy przekazano do SKO pismem z [...] sierpnia 2016r.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2016r. Burmistrz Miasta zawiesił postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie do czasu załatwienia przez SKO zażalenia wnioskodawcy na bezczynność organu.

SKO w K. postanowieniem z [...] sierpnia 2016r. nie stwierdziło bezczynności organu I instancji i wyznaczyło termin do załatwienia sprawy w ciągu tygodnia od daty otrzymania postanowienia.

Burmistrz w dniu [...] września 2016r. wydał decyzję w przedmiotowej sprawie.

Na skutek wniesionego przez wnioskodawcę odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] października 2016r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

W dniu 24 października 2016r. Burmistrz zawiadomił o ponownym wszczęciu postępowania w sprawie i możliwości zapodania się z aktami w terminie 7 dni.

Zgodnie ze wskazaniami organu odwoławczego organ I instancji przystąpił do ponownej oceny i rozpoznania sprawy i w dniu 24 listopada 2016r. przygotował projekt decyzji o warunkach zabudowy.

W dniu 6 grudnia 2016r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zwróciło się do Burmistrza o akta przedmiotowej sprawy w związku z zażaleniem wnioskodawcy z 28 listopada 2016r. na bezczynność Burmistrz . Akta sprawy zostały doręczone do SKO w dniu 19 grudnia 2016r.

W dniu 3 stycznia 2017r. G. K. reprezentowany przez swojego pełnomocnika wniósł skargę do Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Burmistrza na bezczynność organu. W skardze skarżący przytoczył dotychczasowy tok postępowania oraz wniósł o:

1. wydanie stosownego orzeczenia przez Burmistrza w przedmiotowej sprawie tj. uwzględnienie skargi w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 ppsa

2. uwzględnienie skargi na bezczynność Burmistrza i zobowiązanie Burmistrza do załatwienia sprawy w określonym przez WSA w Poznaniu terminie, w przypadku niezałatwienia sprawy przez Burmistrza w trybie autokontroli

3. stwierdzenie, że niezałatwienie sprawy w terminie - bezczynność - miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

4. wymierzenie Burmistrzowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa (art. 149 § 2 ppsa),

5. przyznanie od Burmistrza skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ppsa (art. 149 § 2 ppsa), oraz

zasądzenie od Burmistrza na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Skarżący stwierdził naruszenie art. 12 K.p.a. i art. 35 §3 K.p.a poprzez ich niezastosowanie. Skarżący argumentował, że zawiadomienie o ponownym wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie było czynnością nie tylko wadliwą, ale i zbędną. Po uchyleniu orzeczenia przez organ II instancji sprawa wraca do organu i jest kontynuowana i o żadnym ponownym wszczynaniu kolejnego postępowania w tej samej sprawie nie może być mowy.

Pomimo upływu wszelkich terminów Burmistrz sprawy bardzo dobrze mu znanej w dalszym ciągu jej nie załatwił - nie wydał oczekiwanej decyzji i dlatego też skarżący po raz kolejny wniósł zażalenie do SKO w K. na bezczynność Burmistrza (wpływ do SKO w K. w dniu [...].11.2016 r.).

Do tej pory SKO w K. (pomimo upływu miesiąca) nie rozpoznało zażalenia, ani też Burmistrz nie wydał decyzji o warunkach zabudowy, a zatem skarga na bezczynność zdaniem skarżącego jest jak najbardziej uzasadniona.

SKO w K. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017r. nie stwierdziło bezczynności organu i wyznaczyło termin do załatwienia sprawy w ciągu dwóch tygodni od daty otrzymania postanowienia.

Pismem z 23 stycznia 2017r. w trybie art. 10 K.p.a. i art. 81 K.p.a. Burmistrz zawiadomił o możliwości zapoznania się z aktami przedmiotowej sprawy w terminie 7 dni.

W dniu [...] lutego 2017r. Burmistrz wydał decyzję w przedmiocie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę z 1 lutego 2017r. Burmistrz wniósł o jej odrzucenie jako przedwczesnej, ewentualnie o jej oddalenie, jako nieuzasadnionej. Organ przytoczył dotychczasowy stan faktyczny i prawny sprawy stwierdzając, że nie było żadnej bezczynności Burmistrz . Po otrzymaniu rozstrzygnięcia organu II instancji podjęto działania mające na celu sporządzenie analizy i zgromadzenie odpowiednich danych zgodnie z wytycznymi organu, a organ zauważał, że omawiana sprawa ma charakter skomplikowany. Równocześnie zawiadomiono stronę postępowania o przystąpieniu do ponownego rozpoznania sprawy przez organ I instancji. Zaraz po sporządzeniu projektu decyzji organ otrzymał jednak zobowiązanie SKO w K. do przekazania całości akt sprawy w związku z zażaleniem skarżącego na bezczynność organu.

Organ podkreślił, że skarżący wniósł zażalenie do SKO w K. w dniu 30 listopada 2016 r., w dniu 6 grudnia 2016 roku wpłynęło pismo SKO w K. o zobowiązanie do przekazania akt, akta natomiast wpłynęły do SKO w K. w dniu 19.12.2016 r. Dopiero z tym momentem organ wyższej instancji miał możliwość podjęcia jakichkolwiek czynności w sprawie. Skarżący już w dniu 3 stycznia 2017 roku wniósł skargę na bezczynność Burmistrza. W ocenie organu skierowanie skargi na bezczynność organu w bardzo krótkim czasie po skierowaniu zażalenia do organu wyższego stopnia nie może być uznane za wykorzystanie przez strony wszystkich środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. Dopuszczenie takiej możliwości czyniłoby przepis art. 37 kpa całkowicie niecelowym, postępowanie zaś prowadzone przez organ odwoławczy - mające na celu dokonanie stosownych ustaleń zmierzających do wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, czy też podjęcia środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości - iluzorycznym i pozbawionym sensu. Katalog uprawnień organu wyższego stopnia przewidziany w art. 37 § 2 kpa wymaga, aby organ ten mógł choćby zapoznać się z treścią zażalenia, co pozwoliłoby mu - w razie zasadności zażalenia - na wdrożenie procedur dyscyplinujących i eliminujących stwierdzone nieprawidłowości. Tymczasem wniesienie zażalenia i skargi w tak krótkim odstępie czasu uniemożliwia podjęcie tych działań przez organ nadzoru.

Oran wyjaśniał, że w polskim systemie prawa sądowa kontrola administracji stanowi ostateczny czynnik weryfikacji działań administracji, wchodzący w grę dopiero wówczas, gdy inne ustawowe mechanizmy - w ocenie skarżącego - zawiodły. Sądy administracyjne powołane zostały do kontroli zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej, w tym trybu postępowania administracyjnego. Nie mogą one jednakże zastępować organów w wykonywaniu powierzonych im ustawowo zadań. To organ, w przedmiotowej sprawie SKO w K., a nie sąd administracyjny, w pierwszej kolejności dysponuje instrumentami proceduralnymi zmierzającymi do zobligowania organu niższego stopnia do terminowego załatwienia sprawy, wszczętej żądaniem strony.

Mając powyższe względy na uwadze organ uznał, że skarżący przedwcześnie złożył skargę, co stanowi przypadek niedopuszczalności, o którym stanowi art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i winno skutkować odrzuceniem skargi.

Na marginesie organ wskazał, że wskutek zainicjowania przez skarżącego kilku procedur nie posiadał całości dokumentacji niezbędnej dla zakończenia postępowania, jednak nie oczekiwał biernie na przesłanie akt sprawy. Wręcz przeciwnie, starał się o ich zwrot bądź wypożyczenie celem jak najszybszego załatwienia sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Ze względu na treść art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), sądowa kontrola organów administracji publicznej obejmuje również sprawy dotyczące bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w załatwieniu spraw dotyczących uprawnień lub obowiązków określanych w aktach lub czynnościach organów administracji publicznej. Skarga, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., ma zapobiegać naruszeniu prawa, jakim jest nierozpoznanie przez organy administracji publicznej sprawy w terminach określonych przepisami prawa procesowego, stanowiąc tym samym środek dyscyplinujący organy do podejmowania działań w terminach przewidzianych przepisami prawa.

Przed merytoryczną oceną skargi należało rozważyć, czy przedmiotowa skarga była dopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność, wniesienie skargi należy poprzedzić zażaleniem do organu wyższego stopnia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. Dopiero po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść skargę na bezczynność, zaś skarga jest dopuszczalna niezależnie od pozytywnego czy negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia. Dla uznania wyczerpania toku zażaleniowego przez stronę wystarczające jest zatem wykazanie składania przez nią stosownego zażalenia do organu wyższego stopnia. Przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia to, czy organ wyższej instancji rozpoznał zażalenie, a także sposób rozpoznania takiego zażalenia. Zaznaczyć również należy, że terminy do wniesienia skargi przewidziane w art. 53 P.p.s.a. nie dotyczą skargi na bezczynność. Tym samym, skargę taką można wnieść w każdym czasie, po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia (zob. A. Kabat w B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex 2011, teza 3 komentarza do art. 53).

W rozpoznawanej sprawie, skarżący w dniu 30 listopada 2016r. wniósł do organu wyższego stopnia - Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. - zażalenie na bezczynność Burmistrza co otworzyło możliwość skutecznego wniesienia skargi na bezczynność Burmistrza do sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego jest więc dopuszczalna.

Mając powyższe na względzie niezasadny jest wniosek o odrzucenie skargi na bezczynność Burmistrza z uwagi na jej przedwczesność, rozumianą przez organ w ten sposób, że wniesienie skargi do Sądu winno nastąpić dopiero po rozpatrzeniu przez Kolegium zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. Wystarczające jest bowiem złożenie zażalenia z trybie art. 37 K.p.a., czego skarżący dopełnił, brak zatem podstaw do odrzucenia skargi na bezczynność organu.

Przechodząc do merytorycznej oceny skargi na bezczynność przypomnieć należy, że przedmiotem kontroli sądowej nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, spośród wymienionych w przepisach art. 3 § 2 pkt 1–4a P.p.s.a., lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Prowadzi to do wniosku, że organ prowadzący postępowanie, który nie podejmuje czynności w sprawie, pozostaje w bezczynności, ponieważ bezzasadnie uchyla się od rozpoznania sprawy i wydania decyzji.

Sąd administracyjny rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynności organu winien, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7 K.p.a., art. 12 § 1 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Oznacza to, że istotą i celem postępowania sądowego ze skargi na bezczynność jest doprowadzenie do załatwienia w formie procesowej sprawy administracyjnej bez przesądzania o sposobie (treści) załatwienia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych w art. 35 K.p.a. organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt III SAB/Gl 3/12, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak podkreślił NSA w wyroku z 17 grudnia 2013 r. w sprawie o sygnaturze akt I OSK 2114/13 (dostępne www.cebois.nsa.gov.pl) "z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie, sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności".

Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie wyłącznie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. Ich łączne spełnienie obliguje sąd administracyjny do uwzględnienia skargi i zobowiązania organu do wydania aktu lub podjęcia czynności.

Terminy załatwienia spraw określone zostały w art. 35 K.p.a. Zgodnie z jego treścią organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędne zwłoki (§1). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§3). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 K.p.a.). Przy czym przesłanka ta dotyczy tylko obiektywnych zdarzeń, "zewnętrznych" względem organu i niezależnych od niego. Do wskazanych w tym przepisie terminów nie wlicza się m.in. okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Mogą to być zarówno działania sił przyrody, jak i działanie lub zaniechanie innych organów, które jest istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyr. NSA w Warszawie z 10 sierpnia 2001r., sygn. akt I SAB 1/01, dostępne Lex 54739).

Rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności przytoczyć należało okoliczności faktyczne mające znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Z nadesłanych wraz z odpowiedzią na skargę akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 22 grudnia 2015r. uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zabudowie ośmioma budynkami mieszkalnymi na działkach [...] w miejscowości S., obręb O.. W motywach rozstrzygnięcia Sąd krytycznie ocenił sporządzoną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym nakazując ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego w tym zakresie. W szczególności nakazał prawidłowo wytyczyć obszar analizowany i na jego podstawie przeprowadzić rzetelną i szczegółową analizę funkcji oraz cech zabudowy w zakresie wszystkich warunków o jakich mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016r. , poz. 778 ze zm.), dalej "u.p.z.p.".

Zgodnie ze wskazaniami wyroku Sądu, organ I instancji po zwrotnym otrzymaniu akt sprawy, co nastąpiło 14 marca 2016r., przystąpił do ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całkowitym jego zakresie. Prawidłowo wezwał wnioskodawcę do przedstawienia aktualnej mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku kopii mapy katastralnej przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego obejmującego teren którego dotyczy wniosek i obszaru oddziaływania inwestycji. Przedstawienie takiej odpowiadającej wymaganiom ustawy mapy jest niezbędnym elementem do przeprowadzenia prawidłowej analizy cech i funkcji zagospodarowania terenu analizowanego, a następnie do sporządzenia wyników tej analizy która stanowi niezbędny załącznik pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy.

W tym miejscu należy nadmienić, że wnioskodawca wystąpił o przedłużenie terminu do wykonania tego obowiązku, który ostatecznie zrealizował w dniu 7 kwietnia 2016r.

Wprawdzie, jak podnosi skarżący brak było podstaw do ponownego wszczęcia przez organ I instancji postępowania w przedmiocie wydania warunków zabudowy, gdyż było ono już wszczęte i w toku. Fakt uchylenia przez Sąd uprzednich decyzji organów I i II instancji skutkuje obowiązkiem ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego we wskazanym przez Sąd zakresie, które jest już wszczęte i w toku na skutek wniesionego wniosku o wydanie warunków zabudowy, który należy załatwić. Jakkolwiek zawiadomienie organu I instancji z 11 kwietnia 2016r. o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie nie miało znaczenia dla terminu wydania decyzji pierwszoinstancyjnej i nie wpłynęło na nieprawidłowe przedłużanie postępowania.

W ocenie Sądu, organ I instancji przeprowadzając ponownie szczegółowe postępowanie wyjaśniające w przedmiocie warunków zabudowy zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz aktów wykonanych mógł skorzystać z dwumiesięcznego terminu na jej załatwienie o jakim mowa w art. 35 §3 K.p.a. Ocena zasadności wniosku o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na wybudowaniu ośmiu budynków mieszkalnych na terenie zabudowy związanej z prowadzeniem gospodarstw rolnych, zabudowy mieszkaniowej i gospodarczo-garażowej, zabudowy produkcyjnej i magazynowej oraz rzemieślniczej nie należy do łatwej i jednoznacznej. Wymaga rozważenie wielu okoliczności w szczególności spełnienia przesłanki kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, oraz dalszych warunków pozwalających na rzetelne przyjęcie, że możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla planowej inwestycji na proponowanej działce inwestycyjnej położonej w takim, a nie innym sąsiedztwie (art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 u.p.z.p.).

Z akt sprawy wynika, że 6 czerwca 2016r. gotowy był projekt decyzji o warunkach zabudowy i organ zobowiązany był jeszcze tylko do zachowania dalszych czynność proceduralnych związanych z prawidłowym wydaniem decyzji merytorycznej.

Organ administracji zobligowany jest, bowiem do przestrzegania wszystkich zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 10 §1 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Naruszenie, bowiem zasad postępowania administracyjnego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stanowi podstawę uchylenia decyzji organu przez sąd administracyjny w toku postępowania sądowoadministracyjnego, zatem przestrzeganie tych reguł postępowania musi być szczególnie respektowane.

Mając powyższe na uwadze, wniesienie przez skarżącego w dniu 18 lipca 2016r. zażalenia na bezczynność organu, spowodowało konieczność przedłużenia terminu zakończenia sprawy na czasu załatwienia powyższego zażalenia, celem dopełnienia wymogu z art. 10 §1 K.p.a. i art. 81 K.p.a., co z kolei wymagało posiadania przez organ I instancji oryginałów pełnych akt administracyjnych sprawy. Realizacja dyspozycji art. 10 §1 K.p.a. musi być rzeczywista, a to oznacza, że w szczególności przed wydaniem decyzji I instancji, gdy zakończono zbieranie materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, strony mają prawo wglądu do tego materiału i pełnych akt sprawy w ich oryginale.

Następnie, po zawrocie akt sprawy z Kolegium po rozpoznaniu zażalenia na bezczynność, Burmistrz w zakreślonym przez Kolegium terminie 1 tygodnia wydał decyzję merytoryczną i zakończył postępowanie przez I instancją.

W ocenie Sądu zarzut bezczynności Burmistrza na tym etapie postępowania administracyjnego okazał się niezasadny.

Podobnie należy ocenić przebieg postępowania administracyjnego organu I instancji po wydaniu przez Kolegium w dniu [...] października 2016r. decyzji uchylającej decyzję pierwszoinstancyjną. Uchylenie miało bowiem charakter merytorycznego i nakazywało ponowne rozpatrzenie sprawy w jej najistotniejszych aspektach dotyczących istoty sprawy.

W konsekwencji po zwrocie akt z Kolegium organ I instancji już 24 października 2016r. przystąpił do ponownego rozpoznania sprawy i podjęcia czynności nakazanych przez organ odwoławczy, skutkiem czego w dniu 24 listopada 2016r. gotowy był ponowny projekt decyzji o warunkach zabudowy.

W sytuacji, gdy organ I instancji zmierzał do zakończenia postępowania w terminie zakreślonym przepisem art. 35 §3 K.p.a. i dokonania zawiadomień w trybie art. 10 §1 K.p.a., skarżący ponownie wniósł 30 listopada 2016r. zażalenie na bezczynność Burmistrza. Skarżący ponownie uruchomił postępowanie zażaleniowe przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym i konieczność przekazania pełnych akt sprawy temu organowi, celem prawidłowego rozpatrzenia załażenia, zgodnie z regułami postępowania administracyjnego. Jak wskazano bowiem powyższej, istotą zapewnienia stronom czynnego udziału na każdym etapie postępowania, a w szczególności umożliwienia przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jest umożliwienie realnego dostępu do pełnych akt sprawy i to w oryginale (art. 10 §1 K.p.a.). Rozpoznanie w okolicznościach niniejszej sprawy kolejnego zażalenia na bezczynność przez organ odwoławczy skutkowało zaistnieniem przyczyn niezależnych od organu I instancji (art. 35 §5 K.p.a.). Co więcej, organ I instancji niezwłocznie po zwrocie akt sprawy z Kolegium, 23 stycznia 2017r. podjął dalsze czynności w sprawie i dopełnił zasad postępowania administracyjnego wynikające z art. 10 §1 K.p.a. i art. 81 K.p.a. i w dniu 1 lutego 2017r. zakończył postępowanie przez organem I instancji wydając decyzję merytoryczną. Podkreślić przy tym należy, że organ I instancji wydał decyzję zgodnie ze wskazaniem postanowienia Kolegium z [...] stycznia 2017r. - w zakreślonym przez Kolegium terminie dwóch tygodni.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że Burmistrz nie dopuścił się bezczynności, zatem skargę należało oddalić, jako nieuzasadnioną. Podkreślić przy tym należy , że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dwukrotnie rozpoznając zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie - postanowieniem z [...] sierpnia 2016r. i [...] stycznia 2017r. - nie stwierdziło bezczynności organu.

W tym stanie rzeczy brak było podstaw do spełnienia dalszych żądań skarżącego dotyczących stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenia grzywny, zasądzenia na rzecz skarżącego sumy pieniężnej oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.