Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1608/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2006r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. z 1997 r. Nr 114, poz. 549 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego T. K. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia - utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] maja 2002 r. decyzją nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] udzielił skarżącemu T. K. licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.

W dniu 24 marca 2004 r. do Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...] wpłynęło pismo z Prokuratury Okręgowej w [...], z treści którego wynikało, że w dniu 23 grudnia 2003 r. do Sądu Rejonowego w [...] skierowano przeciwko stronie skarżącej akt oskarżenia o popełnienie czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

W związku z powyższą informacją Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zawieszenia skarżącemu praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. O powyższym organ pismem z dnia 29 marca 2005 r. zawiadomił skarżącego, pouczając go o przysługujących mu na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. prawach strony, w tym prawie zapoznania się z aktami postępowania oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.

Ustosunkowując się do zawiadomienia o wszczęciu postępowania strona skarżąca w piśmie z dnia 14 kwietnia 2005 r. stwierdziła, że wszczęcie postępowania jest przedwczesne, a zawieszenie praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia może spowodować ciężkie i nieodwracalne skutki związane z pozbawieniem skarżącego oraz jego rodziny podstaw utrzymania. Skarżący stwierdził jednocześnie, iż – w jego ocenie – zawieszenie przysługujących mu praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej stanowi naruszenie zasady domniemania niewinności. Strona wskazała, iż prawdą jest, że przeciwko niej postawione są zarzuty, lecz dodała, iż zebrany materiał dowodowy nie potwierdza popełnienia przez skarżącego czynu przestępnego. Zdaniem skarżącego nie można z góry przesądzać o wyniku sprawy. Skarżący stwierdził, iż wykonywanie zawodu pracownika ochrony fizycznej jest dla niego jedynym źródłem utrzymania. Strona wskazała na swoją trudną sytuację rodzinną i osobistą oraz stwierdziła, że działania organu mogą w późniejszym czasie narazić Skarb Państwa na niepotrzebne procesy odszkodowawcze.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał w dniu [...] kwietnia 2005 r. decyzję nr [...], na mocy której zawiesił skarżącemu prawa wynikające z licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Jako podstawę działania organ I instancji wskazał przepis art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia, zgodnie z którym komendant wojewódzki Policji, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, zawiesza prawa wynikające z licencji, do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie. W tej sytuacji – zdaniem organu – skoro popełniony czyn z art. 286 § 1 k.k. stanowi kategorię przestępstwa przeciwko mieniu należało zawiesić skarżącemu w/w prawa. Komendant Wojewódzki Policji podniósł, iż nie rozstrzyga o winie lub niewinności strony i nie bada okoliczności zdarzenia oraz zasadności kwalifikacji prawnej zarzucanego stronie czynu, albowiem okoliczności te są badane przez uprawnione organy w postępowaniu karnym.

Pismem z dnia 25 maja 2005 r. skarżący T. K. odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Komendanta Głównego Policji. Wnosząc o uchylenie decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r. Skarżący zarzucił organowi I instancji brak rozpoznania wszystkich istotnych w sprawie dowodów, a także zastosowanie środka karnego, pomimo istnienia zasady domniemania niewinności. Zdaniem strony zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji narusza przepis art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez brak szczegółowego uzasadnienia decyzji, a w szczególności wskazania faktów, którym nie dano wiary i wskazania podstaw takiego stanowiska. Skarżący podniósł w uzasadnieniu, iż organ nie ustosunkował się do argumentów strony i nie wskazał, dlaczego odmówił im wiarygodności, czym ograniczył prawa strony. Zdaniem skarżącego organ wydając decyzję musiał zdawać sobie sprawę, że jest to równoznaczne ze zwolnieniem skarżącego z pracy, co pociąga za sobą bardzo poważne skutki osobiste dla strony. Jednocześnie ostrzegł, iż w przypadku uniewinnienia go w procesie karnym, Skarb Państwa poniesie odpowiedzialność za straty poniesione wskutek utraty pracy i przewidywanych zarobków. Skarżący stwierdził także, iż zawieszenie jego uprawnień po półtorarocznym okresie od wniesienia do Sądu Rejonowego aktu oskarżenia jest zupełnie niezrozumiałe. Według strony skoro Sąd, a wcześniej Prokuratura, nie widziały potrzeby zastosowania wobec skarżącego środków zabezpieczających w postaci np. dozoru policyjnego, to niezrozumiałym jest, dlaczego środek taki zastosował w postępowaniu administracyjnym organ Policji. Według skarżącego naruszona została przy tym elementarna zasada prawa – zasada domniemania niewinności. Skarżący wskazał, iż brak jest przesłanek do zawieszenia go w wykonywaniu zawodu, albowiem posiada pozytywną opinię, zaś materiał postępowania karnego wskazuje, że nie dopuścił się on czynu przestępnego.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...], na podstawie której – działając w oparciu o przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia – utrzymał w mocy w/w decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podniósł, że bezspornym jest fakt, iż organy ścigania postawiły skarżącemu zarzut popełnienia przestępstwa określonego w art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. oraz art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., przy czym czyn z art. 286 k.k. jest przestępstwem przeciwko mieniu. Komendant Główny Policji wskazał, iż decyzję zawieszającą prawa z licencji właściwy organ Policji wydaje w oparciu o sam fakt toczącego się przeciwko stronie postępowania karnego, bez weryfikacji jego ustaleń i rozstrzygnięć. Organ Policji nie rozstrzyga przy tym o winie lub niewinności strony i nie bada okoliczności zdarzenia oraz zasadności kwalifikacji prawnej zarzucanego stronie czynu. Okoliczności te będą – zdaniem organu odwoławczego – badane przez uprawnione organy w postępowaniu karnym, a jego ostateczny wynik będzie miał wpływ na ewentualne dalsze zachowanie lub pozbawienie strony licencji pracownika ochrony fizycznej. Komendant Główny Policji podniósł, iż z woli ustawodawcy osoba posiadająca licencję pracownika ochrony fizycznej, uprawniona do ochrony osób i mienia przy użyciu siły fizycznej i innych środków przymusu bezpośredniego, nie może wykonywać nałożonych ustawą zadań w przypadku, gdy sama staje pod zarzutem popełnienia przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albowiem są to dobra, które co do zasady z mocy ustawy pracownik ochrony jest zobowiązany chronić. Organ odwoławczy stwierdził, iż w przypadku korzystnego dla strony wyniku postępowania karnego zawieszenie ustaje, a pracownik ochrony odzyskuje uprawnienie do wykonywania zawodu. Komendant Główny Policji podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie skarżący nie został pozbawiony licencji pracownika ochrony, a jedynie zawieszono jego uprawnienia wynikające z licencji. Zarzuty skarżącego – zdaniem organu II instancji – są bezzasadne, albowiem organ podejmuje decyzję w oparciu o sam fakt toczącego się postępowania karnego, a przepis art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia ma charakter obligatoryjny. Ustawodawca nie określił w takich przypadkach możliwości innego rozstrzygnięcia, nawet w przypadku, gdy strona posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania.

W dniu 21 lipca 2005 r. skarżący – działając za pośrednictwem organu II instancji - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2005 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego – przez niewłaściwe zastosowanie i interpretację przepisu art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, a ponadto dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, leżących u podstaw wydanej decyzji oraz obrazę zasady domniemania niewinności oraz zasady prawdy obiektywnej, co w konsekwencji bezpodstawnie naraziło stronę na niedostatek. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, iż ustalenia organów Policji są nieprawdziwe, albowiem wyraźnie wskazywał on, iż Prokuratura umorzyła wobec niego sprawę o popełnienie czynu z art. 270 § 1 k.k. (sygn. akt [...]). Ponadto – zdaniem skarżącego – organy w toku postępowania pominęły zupełnie akta postępowania sądowego, opierając się wyłącznie na dokumentach zgromadzonych przez Prokuraturę prawie dwa lata przed wydaniem decyzji. Zdaniem strony organy Policji naruszyły zasadę domniemania niewinności. W ocenie skarżącego Komendant Główny Policji zastosował nader surowy środek zapobiegawczy, pomimo, że Sąd prowadzący postępowanie karne nie widział takiej potrzeby. W konsekwencji organ Policji zawieszając uprawnienia skarżącego pozbawił go jedynego źródła utrzymania.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji – podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko - wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie organy Policji rozstrzygając ją dysponowały już aktem oskarżenia sporządzonym przeciwko skarżącemu T. K., co świadczy o zakończeniu postępowania przez organy ścigania. Tym samym w wystarczającym stopniu spełnione zostały przesłanki do zastosowania przepisu art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia.

W piśmie procesowym z dnia 9 maja 2006 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący – podtrzymując w całości swoje dotychczasowe zarzuty - podniósł, iż niektóre zarzuty wymienione przez organy Policji nie istnieją, na dowód czego skarżący przedłożył kopię postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., sygn. akt [...], na mocy którego organ ten umorzył śledztwo w sprawie [...], tj. o przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Pana T. K. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2005 r. i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia – nie naruszają prawa.

Zdaniem Sądu przedmiotowe decyzje organów Policji obu instancji nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. z 1997 r. Nr 114, poz. 549 ze zm.), jak również norm postępowania administracyjnego, w szczególności wyrażonych w art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji był przepis art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia, zgodnie z którym komendant wojewódzki Policji, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, zawiesza prawa wynikające z licencji, do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie.

W niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, iż skoro w dniu 23 grudnia 2003 r. do Sądu Rejonowego w [...] Prokuratura Okręgowa w [...] skierowała przeciwko stronie skarżącej akt oskarżenia o popełnienie czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., istnieją podstawy do zastosowania art. 32 ust. 1 w/w ustawy o ochronie osób i mienia.

W ocenie Sądu należy wziąć pod uwagę, iż czyn z art. 286 § 1 k.k., który zarzucony został skarżącemu, stanowi kategorię przestępstwa przeciwko mieniu.

W tej sytuacji zaistniały wszelkie przesłanki do zawieszenia skarżącemu T. K. praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.

Zasadnie – w ocenie Sądu - Komendant Wojewódzki Policji w [...], a następnie organ odwoławczy uznali, iż decyzja wydawana na podstawie przepisu art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia należy do decyzji związanych, a więc właściwy organ w świetle tego przepisu zobowiązany jest do zawieszenia praw wynikających z licencji, do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie jest w tej sytuacji konieczne badanie, w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez organy Policji, zasadności zarzutów stawianych stronie przez organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości w ramach prowadzonego postępowania karnego.

Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia przez organy Policji konstytucyjnej zasady domniemania niewinności, należy na wstępie zauważyć, iż kwestia ta była już przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z dnia 17 grudnia 2003 r., sygn. akt SK 15/02, OTK-A 2003/9/103. W uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia Trybunał odnosząc się do charakteru i specyfiki unormowania działalności polegającej na ochronie osób i mienia, zauważył, iż w świetle ustawy o ochronie osób i mienia pracownikowi ochrony w wykonywaniu zadań ochrony przysługuje szereg praw, w tym m.in. prawo do legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości, stosowanie środków przymusu bezpośredniego, a nawet użycie broni palnej (art. 36). Ochronie mogą też podlegać obiekty ważne dla obronności, interesu gospodarczego państwa, bezpieczeństwa publicznego i innych ważnych interesów państwa (art. 5). Z tego punktu widzenia – zdaniem Trybunału - nie budzi jakichkolwiek wątpliwości wymaganie dawania rękojmi należytego wykonywania zawodu, nie tylko w postaci posiadania odpowiednich kwalifikacji, weryfikacji ich zdolności do pracy na podstawie badań lekarskich i psychologicznych, ale przede wszystkim niekaralności za przestępstwa umyślne. Z uwagi na specyfikę wykonywanej funkcji, wiążącej się z dużym ryzykiem oraz konieczność zagwarantowania zaufania publicznego, zawód pracownika ochrony powinien odznaczać się szczególną przejrzystością, a osoby go wykonujące winne być transparentne i uczciwe. Zdaniem Trybunału konstytucyjna zasada domniemania niewinności musi być rozumiana jako wykluczająca uznanie winy i odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem karnym. Nie może być jednak rozumiana w taki sposób, który wykluczałby wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych oddziaływujących na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. Dopuszczalność takich konsekwencji powinna być "ważona" nie w płaszczyźnie zasady domniemania niewinności, ale w płaszczyźnie zasady proporcjonalności, wykluczającej zakres ingerencji w sferę praw i wolności. Ocena dokonywana jest więc nie z perspektywy art. 42 Konstytucji, ale tych regulacji konstytucyjnych, które określają treść i zakres praw i wolności, w obszarze których dochodzi do ingerencji. W ocenie Trybunału konstytucyjna gwarancja domniemania niewinności nie może być więc, wbrew oczekiwaniom skarżącego, rozumiana w sposób, który ograniczałby, czy wręcz uniemożliwiał sprawowanie kontroli nad taką działalnością gospodarczą, podlegającą, z uwagi na ważny interes publiczny, a także ochronę wartości wskazanych w art. 31 ust. 3 Konstytucji, koncesjonowaniu i innym dopuszczalnym konstytucyjnie ograniczeniom. Zarówno pracownicy ochrony, jak i przedsiębiorcy prowadzący działalność z zakresu ochrony osób i mienia powinni – według Trybunału - dawać rękojmię prawidłowego wykonywania swej pracy i działalności. Nie budzi zatem zastrzeżeń konstytucyjnych ustanowienie w ustawie o ochronie wymogów niekaralności: 1) skazanie prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne uniemożliwia uzyskanie licencji pracownika ochrony, a więc wykonywanie pracy i prowadzenie działalności w tej dziedzinie; 2) wszczęcie postępowania karnego o przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu czasowo zawiesza możliwość wykonywania pracy. Celem wprowadzenia tych wymagań nie jest – jak podkreślił Trybunał Konstytucyjny - napiętnowanie konkretnych osób, lecz stworzenie gwarancji prawidłowego prowadzenia działalności z zakresu ochrony osób i mienia, zgodnie z interesem publicznym.

Na marginesie warto jedynie podnieść, iż Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu w/w wyroku stwierdził jednocześnie, iż w świetle przepisu art. 77 ust. 1 Konstytucji RP każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody, jaka została mu wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej. W kontekście tego Trybunał wskazał, że ustawa o ochronie osób i mienia ani nie wyłącza, ani nie ogranicza prawa do rekompensaty szkody poniesionej wskutek uniemożliwienia przez zawieszenie praw wynikających z licencji wykonywania zawodu pracownika ochrony, czy też prowadzenia w tym zakresie działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu należy w konsekwencji przyjąć, iż Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował powołany przepis ustawy o ochronie osób i mienia.

Nie zmienia tej oceny Sądu przywołany przez skarżącego zarówno w skardze, jak i w piśmie procesowym z dnia 9 maja 2006 r. fakt umorzenia przez Prokuraturę Okręgową w [...] dochodzenia z art. 270 § 1 k.k., albowiem z akt postępowania wyraźnie wynika, iż sprawa objęta sygn. akt [...] dotyczy innych zarzutów, niż sprawa objęta aktem oskarżenia skierowanym w dniu 23 grudnia 2003 r. do Sądu Rejonowego w [...] przeciwko stronie skarżącej o popełnienie czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

W opinii Sądu należy w tej sytuacji uznać, iż poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń.

Organy Policji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...], nie dopuścili się – według Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem organy te oparły się na materiale otrzymanym z Prokuratury Okręgowej w [...], a także na wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania przez samego skarżącego, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.