Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1639/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi D. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent m. W. decyzją z dnia [...] marca 2006 r. cofnął D. N. licencję nr [...] udzieloną na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Licencja została udzielona w dniu [...] czerwca 2004 r. na wykonywanie transportu drogowego taksówką – pojazdem samochodowym m-ki [...] nr rej. [...] – na obszarze miasta W.

Wobec przedsiębiorcy przeprowadzono szereg kontroli w dniach [...]czerwca 2005 r., [...]czerwca 2005 r. i [...]października 2005 r., w wyniku których stwierdzono, iż pojazd którym D. N. świadczył usługi przewozowe nie spełniał wymagań w zakresie dodatkowego oznakowania jako taksówka – pas boczny żółto czerwony i herb W. umocowany był nietrwale, gdyż za pomocą magnesów, numer boczny był bez białego tła, tabliczki informacyjne o taryfie opłaty i o opłacie za przejazd 1 km na taryfie 1 umieszczono nietrwale za uszczelkami szyb.

Nadto w czasie kontroli w dniach [...] czerwca 2005 r. i [...] października 2005 r. stwierdzono brak w pojeździe egzemplarza przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówką.

Pomimo nakładanych mandatów karnych za te nieprawidłowości i zwrócenie na piśmie z dnia [...] czerwca 2005 r. uwagi wraz z ostrzeżeniem, przedsiębiorca nie wyeliminował tych nieprawidłowości. W związku z powyższym, po ponownym stwierdzeniu w wyniku kontroli Policji, występujących nieprawidłowości, organ administracji pismem z dnia [...] września 2005 r. ostrzegł przedsiębiorcę, że dalsze nieprzestrzeganie przepisów spowoduje cofnięcie licencji.

Na skutek kontroli Policji dokonanej w dniu [...] października 2005 r. po raz kolejny stwierdzono nieprawidłowe oznakowanie pojazdu i brak w pojeździe przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówką.

W tym stanie faktycznym organ administracji uznając, że D. N. w sposób rażący wielokrotnie dopuścił się naruszenia obowiązujących przepisów (wymienionych w decyzji), będąc wielokrotnie za te naruszenia karany oraz ostrzegany o konsekwencjach swojego postępowania, cofnął licencję.

Od powyżej decyzji D. N. złożył odwołanie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania.

W ocenie skarżącego organ nie wskazał podstawy prawnej uzasadniającej oznakowanie pojazdu na magnesy za nietrwałe, przez co dopuścił się rażącego naruszenia zasady właściwej oceny dowodów. Nadto stwierdził, że nie ma przepisu nakazującego używania taksówki wyłącznie do wykonywania przejazdów w których takie oznakowanie powinno być widoczne, albowiem przejazd może wynikać ze specyfiki świadczonej usługi. W tym miejscu skarżący powołał się na oświadczenie D., w którym tenże podaje, iż pojazd skarżącego przewoził i przewozi w konduktach pogrzebowych rodziny zmarłych, a więc ze względu na tę okoliczność D. zalecał by taksówka uczestniczyła w kondukcie bez oznakowania.

Skarżący nadto podnosił brak przesłanki rażącego naruszenia prawa ze względu na brak elementu szczególnego potępienia społecznego takich działań skarżącego, jednocześnie podnosił naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez ogólnikowość uzasadnienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ administracji wskazał, że sposób oznakowania taksówki określa uchwała Nr XIV/181/2003 Rady Miasta W. z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych, natomiast obowiązek posiadania stosownych przepisów w pojeździe wprowadziła uchwała Nr XXVI/314/200 Rady Miasta W. z dnia 28 sierpnia 2000 r. w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami osobowymi oraz funkcjonowaniem postojów TAXI na terenie W.

Powołując się na ustalenia dokonane w wyniku szeregu kontroli organ uznał, że suma zaistniałych naruszeń stanowi o rażącym naruszeniu tych przepisów. Przepisy uchwały Nr XIV/181/2003 nakładają obowiązek trwałego naklejania oznakowań bocznych na taksówkę, a więc mocowanie tych oznaczeń na magnesy jest sprzeczne z przepisami uchwały, podobnie jak wkładanie za uszczelkę szyby, a nie naklejenie, tabliczek informujących o taryfie i opłacie. Z kolei uchwała Nr XXVI/314/2000 zobowiązuje kierowcę taksówki do posiadania egzemplarza przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami osobowymi.

Uchwały te są przepisami powszechnie obowiązującymi przedsiębiorców wykonujących działalność przewozową taksówkami i były powołane w zaskarżonej decyzji, zatem zarzut skarżącego w tym zakresie był, w ocenie organu, niezasadny.

Zgodnie więc z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), z uwagi na wielokrotność dopuszczenia się przez przedsiębiorcę powyższych naruszeń oraz ostrzeżenia kierowane pod jego adresem przez organ administracji, cofnięcie licencji było obligatoryjne.

Zdaniem organu administracji specyfika wykonywanych usług przez skarżącego (uczestnictwo w konduktach pogrzebowych) nie zwalniała go z obowiązków dotyczących oznakowania taksówki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. N., stawiając zarzuty naruszenia § 1 ust. 1 uchwały Nr XIV/181/2003 Rady Miasta W. z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych, art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o transporcie drogowym i art. 6 k.p.a., wnosił o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącego oznakowanie boczne taksówki zostało wykonane w sposób nie kolidujący ze specyficznymi usługami świadczonymi przez niego. Oznakowanie na magnesy od strony technicznej było bowiem równie trwałe jak ich naklejenie. Literalne brzmienie § 1.1. uchwały i art. 15 ust. 7 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (j. t. Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 ze zm.), zdaniem skarżącego, wprowadziły wyłącznie obowiązek dodatkowego oznakowania taksówek. Natomiast obowiązek umocowania tych oznaczeń przez ich naklejanie, wprowadzony w załączniku do uchwały, stanowi nadinterpretację tego obowiązku. Z powyższego skarżący wyprowadził wniosek o prawidłowości oznakowania pojazdu. Nadto podnosił, iż wykorzystywanie przez niego pojazdu do innych celów niż taksówka jest w zgodzie z zasadą swobody działalności gospodarczej.

Naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o transporcie drogowym uzasadniane było brakiem rażącości naruszenia, gdyż w przekonaniu skarżącego za rażące naruszenie nie można uznać jedynie powtórzenie się naruszenia prawa, którego szkodliwość społeczna nie ma charakteru kwalifikowanego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie. Zdaniem organu wskazana uchwała Nr XIV/181/2003 nie została wzruszona w sposób przewidziany prawem, zatem jej postanowienia wiązały skarżącego. Natomiast rażące naruszenie prawa, w ocenie organu, zostało wykazane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) na wykonywanie transportu drogowego taksówka udziela się licencji. Zgodnie z art. 11 ust. 3 tej ustawy organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji.

Skarżący otrzymał licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką o numerze rejestracyjnym [...] i ten pojazd był kontrolowany co do prawidłowości oznakowania.

Z akt sprawy nie wynika by D. N. posiadał inne uprawnienie, poza posiadaną licencją, do wykonywania tym samochodem innej działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Powinien zatem stosować się do przepisów obowiązujących w przewozach wykonywanych taksówkami. Przepisami tymi są: ww. ustawa o transporcie drogowym, ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (j. t. Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 ze zm.) oraz wydane na podstawie art. 15 ust. 5 i ust. 7 tej ustawy - uchwała Nr XXVI/314/200 Rady Miasta W. z dnia 28 sierpnia 2000 r. w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami osobowymi oraz funkcjonowaniem postojów TAXI na terenie m. W. oraz uchwała Nr XIV/181/2003 Rady Miasta W. z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych.

Stosownie do art. 11 ust. 2 ustawy Prawo przewozowe oraz § 17 załącznika do uchwały Nr XXVI/314/2000 Rady Miasta W. , kierowca taksówki zobowiązany jest posiadać egzemplarz przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami i udostępniać je do wglądu na każde żądanie pasażera, przy czym udostępnianie tych przepisów jest nieodpłatne.

W wyniku kilkakrotnie przeprowadzonych kontroli stwierdzono, że D. N. nie posiadał w pojeździe obowiązujących go przepisów przewozowych, co stanowiło naruszenie art. 11 ust. 2 ustawy Prawo przewozowe oraz § 17 załącznika do ww. uchwały.

Zgodnie z ust. 1 pkt 1 lit. a), b) i c) załącznika do uchwały Nr XIV/181/2003 Rady Miasta W. pas zewnętrzny żółto-czerwony o szerokości 6 cm powinien być trwale naklejony wzdłuż samochodu pod szybami przednich drzwi, po obu stronach pojazdu;

b) Herb W. w formacie obowiązującym, trwale naklejony w środkowej części przednich drzwi, po obu stronach pojazdu;

c) Numer boczny (czarne cyfry na białym tle) naklejony trwale na pasach żółto-czerwonych, w środkowej ich części.

Natomiast w myśl ust. 3 załącznika do ww. uchwały dwustronna tabliczka o wymiarach 14x8 cm informująca o taryfie opłat, powinna być również naklejona trwale na przedniej szybie w dolnym prawym rogu.

Jest poza sporem, że taksówka skarżącego nie była oznakowana w sposób zgody z ust. 1 pkt 1 lit. a), b) i c) załącznika do uchwały Nr XIV/181/2003 Rady Miasta W. oraz tabliczka informująca o taryfie opłat nie była umocowana tak jak wymagał tego ust. 3 tego załącznika (oznakowanie dodatkowe taksówki skarżący naklejał na magnesy, a tabliczkę opłat umieszczał za uszczelką szyby).

W ocenie D. N. sposób oznakowania przez niego taksówki i umieszczenie tabliczki o opłatach odpowiadało § 1 uchwały Nr XIV/181/2003 Rady Miasta W. , natomiast dodatkowe wymagania co do sposobu umocowania oznakowań i informacji, zawarte w załączniku do tej uchwały, są nadinterpretacją tego przepisu.

Należy zatem zauważyć, iż § 1 uchwały Nr XIV/181/2003 Rady Miasta W. odsyła, w zakresie dodatkowych oznaczeń taksówek do załącznika, który jest integralną częścią uchwały. Załącznik ten natomiast, w przepisach wymienionych wyżej, nie pozostawia wątpliwości co do tego, że dodatkowe oznaczenia powinny być trwale naklejone, a nie umocowane na magnesy. Podobnie jak tabliczka informująca o opłatach powinna być naklejona trwale, a nie umieszczona za uszczelką szyby.

Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że załącznik do uchwały nie jest przepisem obowiązującym, albowiem dookreśla on, jakiego rodzaju dodatkowe oznakowania powinny być naniesione na taksówki osobowe oraz w jaki sposób te oznakowania (w tym informacje o opłatach) powinny być umocowane.

Skarżący był poddawany kilkakrotnie kontrolom, w wyniku których stwierdzano naruszanie przez niego obowiązujących przepisów w zakresie prawidłowości oznakowania taksówki, mocowania tabliczki informacyjnej o opłatach oraz stwierdzano brak w pojeździe przepisów przewozowych.

Na skutek tych kontroli pismem z dnia [...] czerwca 2005 r. zwrócono uwagę na niestosowanie się do obowiązujących przepisów oraz pismem z dnia [...] września 2005 r. udzielono skarżącemu ostrzeżenia. Cofnięcie licencji nie nastąpiło więc w wyniku jednokrotnego stwierdzenia naruszenia prawa lecz skutkiem wielokrotnego i uporczywego niestosowania się skarżącego do przepisów obowiązujących przy przewozach osobowych taksówką. Takie zachowanie skarżącego wypełniło przesłankę rażącego naruszenia warunków określonych normą art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Jednocześnie należy zauważyć, iż skarżący był świadom niestosowania się do przepisów obowiązujących go jako przedsiębiorcę wykonującego przewozy taksówką, czemu dał wyraz w swoim piśmie skierowanym do Naczelnika Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu W.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.