Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 249/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-03-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 221
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Betta po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. i S. P. na niewykonanie przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L.wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 199/01 postanawia odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę J. i S. P. na niewykonanie przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 199/01. Orzeczenie to zostało doręczone skarżącym w dniu 20 grudnia 2007 r.

Działający w imieniu skarżących radca prawny wniósł skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia nie uiszczając jednocześnie stałego wpisu sądowego od tego środka odwoławczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na podstawie art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Wyżej wskazana ustawa procesowa zawiera również przepisy regulujące tryb, terminy oraz rygory usuwania braków pism sądowych, w tym skarg kasacyjnych, w zakresie ich warunków formalnych, oraz uiszczania należnych od tych pism opłat (odpowiednio art. 49 i 220). Od przewidzianego w tych unormowaniach trybu wzywania do uiszczenia należnych opłat sądowych, na które składają się - stosownie do art. 212 ustawy - wpis i opłata kancelaryjna, prawodawca wprowadził w art. 221 wyjątek. Zgodnie z art. 221 ustawy procesowej pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.

Z powołanych przepisów prawa wynika, iż w przypadku pisma wniesionego przez adwokata lub radcę prawnego, w tym skargi kasacyjnej, podlegającego opłacie stałej, nie ma zastosowania procedura przewidziana w art. 220 ustawy. Nie mniej jednak dla opłacenia pism wskazanych profesjonalnych pełnomocników stałą kwotą opłaty sądowej, a zatem i skargi kasacyjnej wpisem sądowym w stałej wysokości, w uregulowaniu postępowania sądowoadministracyjnego został wyznaczony termin. Termin ten - zdaniem Sądu - wynika z art. 177 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dotyczącego skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej. Jeżeli bowiem uiszczenie wpisu stałego jest warunkiem skutecznego wniesienia przez adwokata lub radcę prawnego skargi kasacyjnej, a ustawodawca nie przewidział szczególnego terminu na dokonanie tej czynności przez tych pełnomocników, to czynność wniesienia tego środka odwoławczego obejmuje również uiszczenie stałej opłaty sądowej. Cezurą czasową dotyczącą uiszczenia wpisu stałego od skargi kasacyjnej jest więc ustawowo określony termin wniesienia skargi kasacyjnej, tj. trzydzieści dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Stanowisko to znajduje uzasadnienie również w rządzących postępowaniem sądowoadministracyjnym zasadach ekonomiki i szybkości postępowania, wynikających z art. 7 ustawy procesowej. Nie przypisanie do czynności procesowej, od której dokonania uzależniona jest dopuszczalność merytorycznego załatwienia skargi kasacyjnej, terminu i w konsekwencji skutku procesowego uchybienia tego terminu, powodowałoby powstanie po stronie wywodzącej skargę kasacyjną nieuzasadnionych możliwości przedłużania postępowania przed sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu taka sytuacja jest nie do zaakceptowania. Dlatego przyjął Sąd, iż intencją ustawodawcy było ograniczenie możliwości opłacenia przez adwokata lub radcę prawnego skargi kasacyjnej wpisem sądowym w stałej wysokości terminem określonym w powołanym przepisie art. 177 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na podstawie art. 230 ustawy procesowej od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi kasacyjnej, pobiera się wpis stały lub stosunkowy. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach - wpis stały. W sytuacji, gdy - tak jak w przedmiotowej sprawie - przedmiotem skargi jest niewykonanie przez organ administracji wyroku sądu administracyjnego, przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, a nie podjęcie przez organ podatkowy czynności na skutek orzeczenia sądowego uchylającego rozstrzygnięcie tego organu. Zatem wpis należny od złożonego w imieniu J. i S. P. środka odwoławczego jest wpisem stałym.

Stosownie do § 2 ust. 6 w zw. z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis stały od skargi kasacyjnej w sprawach nie wymienionych w ust. 1-5 wpis stały wynosi 100 zł.

Podkreślenia wymaga, iż opłatą stałą jest nie tylko opłata, której kwota został ściśle określona w treści przepisu, ale również taka, którą otrzymuje się w wyniku prostych wyliczeń, a jednocześnie podstawa operacji obliczeniowej jest stała, a tym samym stały i pewny będzie wynik tej operacji. Podstawą wpisu od skargi kasacyjnej jest zgodnie z § 3 powołanego rozporządzenia pobrany wpis od skargi, zaś jego wysokość powinna być znana pełnomocnikowi strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2006 r. sygn. akt II FZ 801/05 niepublikow.).

Z akt sprawy wynika, iż stanowiące przedmiot skargi kasacyjnej postanowienie Sadu, doręczono stronie skarżącej w dniu 20 grudnia 2007 r. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 83 § 1 i 2 tej ustawy procesowej terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, to jest regulacji zawartej w art. 110 - 115 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.), przy czym jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Po myśli przepisu art. 111 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego, termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, natomiast jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. W rezultacie termin do wniesienia środka odwoławczego, a w niniejszej sprawie również dla opłacenia go przez radcę prawnego wpisem stałym, rozpoczynał bieg w dniu 21 grudnia 2007 r. i kończył się z upływem dnia 19 stycznia 2008 r., który wypadał w sobotę. Zatem za ostatni dzień terminu do wniesienia i opłacenia skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 177 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy przyjąć dzień 21 stycznia 2008 r.

Przedmiotowy środek odwoławczy nie został dotychczas prawidłowo, zgodnie z mającym w sprawie zastosowanie § 2 ust. 6 w zw. z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, opłacony.

Wobec powyższych ustaleń uzasadnione jest stwierdzenie, iż sporządzona i wniesiona przez radcę prawnego skarga kasacyjna J. i S. P. jako nieopłacona w ustawowo zakreślonym terminie podlegała odrzuceniu.

Z tych względów Sąd orzekł, na podstawie powołanych przepisów prawa, jak w sentencji.