Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 18/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 102 ust. 5 pkt 24 w zw. z art. 109 ust. 1 i 5, art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e), art. 107 ust. 5 pkt 16,  art. 82 ust. 1, art. 69 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1510
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jedn.
article: art. 627, art. 750, art. 734, art. 628 par 1, art. 629, art. 632, art. 355 par 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1025
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - tekst jednolity
article: art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 13 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1778
law: Ustawa  z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 104 par 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant ref. staż. Patrycja Młynarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2019 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z "(...)" września 2018 r. nr "(...)"Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: "Prezes NFZ"), działając na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 109 ust. 5 i art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1510 z późn. zm., dalej: "ustawa o świadczeniach") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. dalej: "K.p.a."), w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), po rozpatrzeniu odwołania "(...)"Spółka z o.o., (dalej: "Płatnik", "Strona", "Spółka", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję dyrektora "(...)"Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: "(...)"OW NFZ) z "(...)" marca 2015 r. stwierdzającą, że A. S. (dalej: "Zainteresowany", "Wykonawca", "Uczestnik"), podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu umów o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy o zleceniu, zawartych z Płatnikiem.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w "(...)", pismem z 19 listopada 2014 r., zwrócił się do "(...)"OW NFZ z wnioskiem o rozpatrzenie sprawy w zakresie objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym Zainteresowanego, z tytułu wykonywania pracy na podstawie umów nazwanych "umowami o dzieło", zawartych z Płatnikiem.

W związku z powyższym dyrektor "(...)"OW NFZ, po analizie zgromadzonej dokumentacji w przedmiotowej sprawie, decyzją nr "(...)"z "(...)" marca 2015 r., wydaną na podstawie art. 107 ust. 5 pkt 16 oraz art. 109 w związku z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach w związku z art. 104 § 1 K.p.a. stwierdził, że Zainteresowany podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w okresach: od 1 lipca 2011 r. do 31 lipca 2011 r., od 1 grudnia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r., od 1 czerwca 2012 r. do 15 czerwca 2012 r., od 5 października 2012 r. do 25 października 2012 r., z tytułu umów o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy o zleceniu, zawartych z Płatnikiem.

Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji, Prezes NFZ wskazał, że Płatnik zawarł z Zainteresowanym umowy, nazwane umowami o dzieło: od 1 lipca 2011 r. do 31 lipca 2011 r. w zakresie "prace związane z montażem kabla OTK dla S&T w "(...)", ul. "(...)"", od 1 czerwca 2012 r. do 30 czerwca 2012 r. (zgodnie z zeznaniami umowa wykonywana do 15 czerwca 2012 r.) w zakresie "Ułożenie kabla OTK dla S&T w budynku przy ul. "(...)"w "(...)"", od 5 października 2012 r. do 25 października 2012 r. w zakresie "Ułożenie kabla OTK w budynku w "(...)"przy ul. "(...)"dla firmy "(...)"".

Prezes NFZ wskazał, że ZUS poinformował, że Zainteresowany w okresie wykonywania powyższych umów posiadał inny tytuł do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych.

Organ podkreślił następnie, że przedmiotem ww. umów wykonywanych przez Zainteresowaną, było ułożenie kabla OTK oraz prace związane z montażem kabla OTK. Prezes NFZ, nie zgodził się ze stanowiskiem Strony, że w przedmiotowej sprawie wykonywane przez Zainteresowanego czynności stanowiły dzieło. Zdaniem organu, charakter realizowanych prac nakazuje przyjąć, że przedmiotowe umowy należy zakwalifikować, jako umowy o świadczenie usług.

Prezes NFZ wskazał, że cechą charakterystyczną umowy o dzieło jest uzyskanie wyniku (rezultatu) określonego w umowie, przy czym osiągniecie tego rezultatu musi zależeć wyłącznie od zobowiązanego. Umowa o dzieło jest bowiem jednym z instrumentów prawnych służących wymianie dóbr majątkowych, która ma doprowadzić do powstania oznaczonego dzieła i następnie jego wydania zamawiającemu. Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie czynności w żaden sposób nie zmierzają do powstania nowego bądź zmodyfikowanego w sposób stanowiący o jego indywidualnym charakterze, samoistnego dzieła, które zostało zdefiniowane w momencie zawierania umowy. W przypadku wykonywanej przez Zainteresowanego pracy taki rodzaj wymaganego rezultatu - dzieła nie występuje. Wprawdzie czynności wykonywane przez Zainteresowanego, prowadziły do powstania określonego skutku w postaci ułożenia kabla OTK, czy prac związanych z montażem kabla OTK, jednak ten skutek pracy był uzależniony wyłącznie od starannego działania wykonawcy umowy. Ponadto ww. czynności nie mają cech szczególnych, związanych z osobistymi właściwościami wykonawcy, nie wymagają od wykonawcy posiadania specyficznych cech czy umiejętności, poza umiejętnościami zawodowymi, wyuczonymi. Praca ta może zostać wykonana przez każdą osobę, która nabędzie odpowiednie przygotowanie zawodowe, praktyczne. Zatem wkład w postaci wykorzystanych umiejętności praktycznych wykonawcy, wynikających z jego doświadczenia zawodowego w zakresie wykonywanej pracy, jest elementem obowiązku starannego działania.

Organ dodał, że w przedmiotowej sprawie odpowiedzialność z tytułu wykonywanych umów spoczywała w istocie na Płatniku, a nie na Zainteresowanej.

Prezes NFZ uznał, że brak jest podstaw prawnych do uchylenia decyzji wydanej przez dyrektora "(...)"OW NFZ.

W skardze z 26 listopada 2018 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzję Prezesa NFZ z "(...)" września 2018 r. w całości, wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa poprzez niepodjęcie wszystkich działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w sposób budzący zaufanie do organów administracji,

2) niewykorzystanie wszystkich dostępnych i wskazanych przez Skarżącą Spółkę dowodów,

3) niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie,

4) nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i wyjaśnienia materiałów w sprawie,

5) naruszenie prawa materialnego w szczególności poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 627 K.c. oraz następnych, dotyczących umowy o dzieło,

6) nieprzeprowadzenie przez organ administracyjny postępowania w zakresie zbadania zgodnego zamiaru stron przy zawieraniu umowy o dzieło oraz celu umowy,

7) naruszenie przepisów K.p.a., a w szczególności art. 40 K.p.a., poprzez działanie bez uczestnictwa wyznaczonego pełnomocnika, art. 61 kpa poprzez podjęcie czynności z naruszeniem przepisów prawa, art. 6 i art. 8 K.p.a., poprzez nie podjęcie wszystkich działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w sposób budzący zaufanie do organów administracji, oraz art. 77 K.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie,

8) naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenia prawa Strony do równego traktowania, a także poprzez pozbawienie Skarżącego prawa czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranego materiału i zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań, w szczególności poprzez niezawiadomienie Spółki o prawie przeglądania akt przed wydaniem decyzji, zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i pozbawieniem Strony prawa do składania ewentualnych dalszych wniosków dowodowych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął podniesie zarzuty wskazując, że Prezes NFZ nie odniósł się do wszystkich zarzutów i okoliczności podniesionych w odwołaniu, w szczególności dotyczących wadliwego doręczania pism w sprawie oraz uniemożliwieniem Stronie zapoznania się z zebranym materiałem i wypowiedzeniu się w sprawie. Ponadto organ nie odniósł się do kwestii związanych z koniecznością wszczęcia przez ZUS postępowania wobec Spółki oraz wobec Zainteresowanego, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Prezes NFZ przyjął stanowisko ZUS, który to organ stwierdził, że Płatnik nie dokonał zgłoszenia do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego Zainteresowanego z tytułu wykonywania spornych umów, do których według ZUS stosuje się przepisy dotyczące zlecenia. Zdaniem Spółki podnoszonym i podtrzymywanym przez cały czas trwania postępowania zgłoszenie takie nie powinno mieć miejsca, bowiem wykonawca z tytułu umowy nie podlegał składkom na ubezpieczenia społeczne, ani ubezpieczenie zdrowotne, gdyż zawarte pomiędzy stronami umowy nie są umowami zlecenia, ale umowami o dzieło.

Skarżący dodał, że Zainteresowany odpowiada za właściwe wykonanie dzieła i ponosi odpowiedzialność gwaranta za jego nieprawidłowe działanie wobec Spółki, czym spełnia kolejną przesłankę właściwą dla uznania spornych umów za umowy o dzieło.

W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest charakter prawny umów zawartych przez Skarżącego z Zainteresowanym. Istota sprawy sprowadza się więc do zweryfikowania stanowisk stron i udzielenia odpowiedzi na pytania, czy były to umowy o dzieło, czy też umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy dotyczące zlecenia i czy w zaistniałym stanie faktycznym Zainteresowany podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu zawartych umów.

Podstawę prawną rozstrzygnięć wydanych w obu instancjach, stanowił przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 tej ustawy obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które zostały wymienione w tym przepisie. Należą do nich m.in. osoby wykonujące pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia lub osoby z nimi współpracujące (lit. e). Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych stwierdza wprost w art. 6 ust. 1 pkt 4 rozdziału 2, regulującego "Zasady podlegania ubezpieczeniom społecznym", że obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają (...) osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są m.in. osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia (...). Brzmienie tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że chodzi tu o tę samą kategorię osób, podlegających ubezpieczeniu społecznemu, a tym samym kwalifikujących się do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym. W myśl art. 85 ust. 4 ustawy o świadczeniach, za osobę wykonującą pracę na podstawie umowy zlecenia, umowy agencyjnej lub innej umowy o świadczenie usług oraz za osobę z nią współpracującą składkę jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza zamawiający. Wyjaśnienia też wymaga, że zgodnie z art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach, w przypadku gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 66 ust. 1, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie.

W świetle art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach, obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych. Stosownie natomiast do art. 13 pkt 2 u.s.u.s., obowiązkowo ubezpieczeniom tym (społecznym) podlegają osoby wykonujące pracę nakładczą oraz zleceniobiorcy - od dnia oznaczonego w umowie jako dzień rozpoczęcia jej wykonywania do dnia rozwiązania lub wygaśnięcia tej umowy.

Uznanie, iż sporne umowy nie stanowiły umów o dzieło (art. 627 i nast. K.c.), lecz umowy świadczenia usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu (art. 750 K.c.) oznacza, że Skarżący był obowiązany, jako płatnik składek, do obliczania i pobierania składek z dochodu ubezpieczonego oraz ich odprowadzania – na podstawie art. 85 ust. 4 ustawy o świadczeniach.

Przechodząc do analizy charakteru prawnego spornych umów należy wskazać, że zarówno w judykaturze, jak i w literaturze przyjmuje się, że kwestia prawidłowej kwalifikacji umowy może być w praktyce znacznie utrudniona, albowiem, o ile w odniesieniu do prostych sytuacji faktycznych i prawnych nazwanie faktycznej umowy o dzieło w inny sposób nie powoduje wielkich trudności w ustaleniu rzeczywistej konstrukcji umowy, o tyle w wypadku umów bardziej złożonych zasadne jest rozważenie, czy wola stron w tym zakresie (nazwanie umowy w określony sposób, odesłanie do określonych przepisów) nie powinna być podstawą rozstrzygnięcia wątpliwości (tak m.in. G. Kozieł /w:/ A. Kidyba (red.), Z. Gawlik, A. Janiak, K. Kopaczyńska-Pieczniak, G. Kozieł, E. Niezbecka, T. Sokołowski, Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania - część szczególna, LEX 2010, komentarz do art. 627 k.c., t. 36).

Zgodnie z art. 627 K.c., przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia. Elementami przedmiotowo istotnymi umowy o dzieło jest określenie dzieła, do którego wykonania zobowiązany jest przyjmujący zamówienie, a także, z uwzględnieniem regulacji art. 628 w zw. z art. 627 K.c., wynagrodzenia, do którego zapłaty zobowiązany jest zamawiający. Umowa o dzieło jest umową o "rezultat usługi". Rezultat, o który umawiają się strony, musi być obiektywnie osiągalny i w konkretnych warunkach pewny. Celem umowy o dzieło nie jest bowiem czynność (samo działanie) lub zaniechanie, które przy zachowaniu określonej staranności prowadzić ma do określonego w umowie rezultatu. Przy umowie o dzieło chodzi o osiągnięcie określonego rezultatu, niezależnie od rodzaju i intensywności świadczonej w tym celu pracy i staranności. Odpowiedzialność przyjmującego zamówienie, w wypadku nieosiągnięcia celu umowy, jest więc odpowiedzialnością za nieosiągnięcie określonego rezultatu, a nie za brak należytej staranności. Przedmiotem umowy o dzieło, w ujęciu Kodeksu cywilnego, jest więc przyszły, z góry określony, samoistny, materialny lub niematerialny, lecz obiektywnie osiągalny i w danych warunkach pewny rezultat pracy i umiejętności przyjmującego zamówienie, którego charakter nie wyklucza możliwości zastosowania przepisów o rękojmi za wady (por. A. Brzozowski /w:/ System prawa prywatnego, Prawo zobowiązań – część szczegółowa, Tom 7, wydanie 3, pod red. J. Rajskiego, Wydawnictwo C.H. Beck - Instytut Nauk Prawnych PAN, Warszawa 2011, s. 390-391).

Z kolei, jak stanowi przepis art. 750 K.c., do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. W tej sytuacji ustalenie, że jakaś konkretna umowa i stosunek zobowiązaniowy jest "umową o świadczenie usług, która nie jest regulowana innymi przepisami", pociąga za sobą obowiązek wykonania nakazu z art. 750 K.c., a więc obowiązek odpowiedniego zastosowania przepisów o zleceniu. Przy czym należy wskazać, iż subsumcja zawartej umowy pod przepis art. 750 K.c. nie czyni takiej umowy umową zlecenia, w rozumieniu art. 734 K.c. (vide: L. Ogiegło /w:/ System prawa prywatnego, Prawo zobowiązań – część szczegółowa, Tom 7, ..., s. 573 i nast.).

Obszerną analizę cech umowy o dzieło i umowy o świadczenie usług, do której stosuje się odpowiednio przepisy umowy zlecenia przeprowadził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II UK 402/12 (opubl. www.sn/sites/orzecznictwo): "Umowę o dzieło zdefiniowano w art. 627 k.c. jako zobowiązanie do wykonania oznaczonego dzieła za wynagrodzeniem. Starania przyjmującego zamówienie w umowie o dzieło mają doprowadzić w przyszłości do konkretnego, indywidualnie oznaczonego rezultatu, za wynagrodzeniem zależnym od wartości dzieła (art. 628 § 1, art. 629, art. 632 k.c.). Umowa o dzieło zakłada swobodę i samodzielność w wykonywaniu dzieła, a jednocześnie nietrwałość stosunku prawnego, gdyż wykonanie dzieła ma charakter jednorazowy i jest zamknięte terminem wykonania. Przyjmuje się przy tym, że rezultat, o który umawiają się strony, musi być z góry określony, mieć samoistny byt oraz być obiektywnie osiągalny i pewny. Wykonanie dzieła najczęściej przybiera postać wytworzenia rzeczy, czy też dokonania zmian w rzeczy już istniejącej (naprawienie, przerobienie, uzupełnienie). Tego rodzaju postacie dzieła są rezultatami materialnymi umowy zawartej między stronami, weryfikowalnymi ze względu na istnienie wady (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 1999 r., IV CKN 152/00, OSNC 2001 Nr 4, poz. 63). (...) Wykonanie określonej czynności (szeregu powtarzających się czynności), bez względu na to, jaki rezultat czynność ta przyniesie, jest natomiast cechą charakterystyczną tak dla umów zlecenia (gdy chodzi o czynności prawne - art. 734 § 1 k.c.), jak i dla umów o świadczenie usług nieuregulowanych innymi przepisami (gdy chodzi o czynności faktyczne - art. 750 k.c.). W odróżnieniu od umowy o dzieło, przyjmujący zamówienie w umowie zlecenia (umowie o świadczenie usług) nie bierze więc na siebie ryzyka pomyślnego wyniku spełnianej czynności. Jego odpowiedzialność za właściwe wykonanie umowy oparta jest na zasadzie starannego działania (art. 355 § 1 k.c.), podczas gdy odpowiedzialność strony przyjmującej zamówienie w umowie o dzieło niewątpliwie jest odpowiedzialnością za rezultat. W wypadku umowy o dzieło niezbędne jest zatem, aby starania przyjmującego zamówienie doprowadziły w przyszłości do konkretnego, indywidualnie oznaczonego rezultatu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 lipca 2012 r., II UK 60/12 - niepublikowane)".

Przedmiotem spornych w niniejszej sprawie umów zawartych pomiędzy Skarżącym, a Uczestnikiem były "prace związane z montażem kabla OTK dla S&T w "(...)", ul. "(...)"", "Ułożenie kabla OTK dla S&T w budynku przy ul. "(...)"w "(...)"", "Ułożenie kabla OTK w budynku w "(...)"przy ul. "(...)"dla firmy "(...)"".

Analizując treść spornych umów oraz materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, Sąd doszedł do wniosku, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły charakter prawny spornych umów uznając, że nie były to umowy o dzieło, lecz umowy o świadczenie usług, do których mają zastosowanie przepisy K.c., o zleceniu. Należy podkreślić, że strony omawianych umów, określając ich przedmiot, nie sprecyzowały na czym ma polegać i czym ma się charakteryzować rezultat wykonanych umów mający stanowić dzieło w rozumieniu art. 627 K.c. Strony określiły przedmiot umowy w bardzo ogólny sposób, który nie pozwala zidentyfikować rezultatu poprzez wskazanie jego postrzegalnej postaci, charakteryzującej się indywidualnymi i identyfikowalnymi cechami. Strony nie określiły szczegółów prac związanych z montażem, ułożeniem kabla OTK, wymogów technicznych i konkretnego rezultatu tych prac. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, strony nie określiły rezultatu spornych umów w sposób, który pozwalałby na zakwalifikowanie tych umów do umów o dzieło. Należy podkreślić, że rezultat umowy stanowiący dzieło w rozumieniu art. 627 K.c., który powstał w wyniku wykonania tej umowy, musi być w umowie z góry przewidziany oraz określony w sposób pozwalający na jego identyfikację i weryfikację. W umowie o dzieło nie chodzi bowiem o jakikolwiek rezultat będący efektem zawartej przez strony umowy, który akceptuje zamawiający, lecz o konkretny, z góry określony i indywidualny efekt, stanowiący wytwór w postaci dzieła.

Prawidłowa kwalifikacja prawna spornych umów, dokonana przez organy obu instancji oznacza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 627 K.c. oraz następnych dotyczących umowy o dzieło, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. W konsekwencji organy prawidłowo uznały że Uczestnik postępowania podlegał, w świetle art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach, obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania pracy na podstawie przedmiotowych umów, zawartych ze Skarżącym.

Sąd stwierdza, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania w tym art. 6 i art. 8, art. 40, art. 61 i art. 77 K.p.a., a także zarzut dotyczący naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

Należy podkreślić, że dyrektor "(...)"OW NFZ prawidłowo wszczął postępowanie w niniejszej sprawie informując zarówno Płatnika jak i Zainteresowaną pismami z 17 grudnia 2014 r. i 18 grudnia 2014 r. Strony postępowania nie zajęły żadnego stanowiska w postępowaniu administracyjnym w I instancji. Dyrektor "(...)"OW NFZ poinformował zarówno Płatnika jak i Zainteresowanego pismami z 20 lutego 2015 r. o zakończeniu postępowania administracyjnego. Strony również na tym etapie postępowania administracyjnego nie podjęły żadnych czynności. Płatnik nie poinformował dyrektora "(...)"OW NFZ o ustanowieniu pełnomocnika w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym na etapie postępowania I instancyjnego. Z powyższych względów nie można zgodzić się z twierdzeniem Skarżącego, że organ podejmował czynności bez udziału wyznaczonego przez Płatnika pełnomocnika oraz że Skarżący został pozbawiony prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranego materiału i zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań, w szczególności poprzez niezawiadomienie Spółki o prawie przeglądania akt przed wydaniem decyzji, zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i pozbawieniem Strony prawa do składania ewentualnych dalszych wniosków dowodowych. W konsekwencji, niezasadne jest również twierdzenie Skarżącego o naruszeniu przez organy zasady równego traktowania.

W ocenie Sądu, niezasadne jest również twierdzenie Skarżącego o nieprzeprowadzenie przez organ administracyjny postępowania w zakresie zbadania zgodnego zamiaru stron przy zawieraniu umowy o dzieło oraz celu umowy oraz twierdzenia o niepodjęciu przez organy wszystkich działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w sposób budzący zaufanie do organów administracji i niezebraniu oraz nierozpatrzeniu materiału dowodowego w sprawie.

W ocenie Sądu, organy dysponowały wystarczającym materiałem dowodowym pozwalającym na prawidłową ocenę charakteru prawnego spornych umów cywilnoprawnych. Strony postępowania administracyjnego nie przedstawiły natomiast żadnych dowodów oraz argumentów, które podważałyby prawidłowość działania organów w tym zakresie. Dlatego Sąd ocenia, że organy zebrały i rozpatrzyły wyczerpujący materiał dowodowy dokładnie wyjaśniając stan faktyczny sprawy i załatwiając sprawę mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Stron postępowania.

Wyjaśnienia również wymaga, że postępowanie prowadzone w przedmiocie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, nie wymaga wszczęcia przez organy ZUS postępowania w przedmiocie wymiaru składek wobec tych samych stron postepowania. Z art. 109 ust. 1 ustawy o świadczeniach jednoznacznie wynika, że dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu rozpatruje indywidualne sprawy z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego. Do indywidualnych spraw z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego zalicza się sprawy dotyczące objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i ustalenia prawa do świadczeń. Natomiast ust. 2 wyraźnie stanowi, że do spraw, o których mowa w ust. 1, nie należą sprawy z zakresu wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne należące do właściwości organów ubezpieczeń społecznych. Dalsze ustępy art. 109 (3-6) regulują tryb postępowania przed organem właściwym do rozpatrzenia sprawy o której mowa w ust. 1 art. 109 ustawy o świadczeniach, który w niniejszej sprawie został zastosowany. Wyjaśnienia wymaga, że przepis ten znajduje zastosowanie w przypadkach szczególnych, tj. wówczas, gdy chodzi o osoby, które ubiegają się o dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne, albowiem o zawarciu z daną osobą umowy dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego decyduje wyłącznie dyrektor oddziału wojewódzkiego NFZ (taka sytuacja nie ma miejsca w rozpatrywanej sprawie), czy też w sytuacjach wątpliwych, tj. wtedy, kiedy dopiero decyzja NFZ może rozstrzygnąć istniejące wątpliwości, co do podlegania przez daną osobę obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt sprawy, Uczestnik posiadał inny tytuł do obowiązkowego ubezpieczenia społecznego, a Skarżący nie dokonał Jego zgłoszenia do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu zawartych, spornych umów. W związku z tym, na podstawie art. 109 ust. 1 i 3 ustawy o świadczeniach, organ rentowy zgłosił wniosek do Narodowego Funduszu Zdrowia o wydanie decyzji rozstrzygającej w zakresie objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym Uczestnika z tytułu zawartych ze Skarżącym spornych umów. Wobec zainicjowania postępowania wnioskiem ZUS, organ obowiązany był sprawę rozstrzygnąć w odrębnym postępowaniu, prowadzonym przed dyrektorem oddziału wojewódzkiego NFZ, gdzie rozstrzygana jest kwestia podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu, a dopiero w razie stwierdzenia, że dana osoba podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu, możliwe jest wydanie w innym postępowaniu, prowadzonym przez ZUS, decyzji wymierzającej należną składkę na ubezpieczenie zdrowotne (por. wyroki NSA; z 19 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2874/14, z 9 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 3266/15).

Sąd stwierdza zatem, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), orzekł jak w sentencji.