Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2050/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi T. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej na rzecz skarżącego T. z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., zaskarżonym przez T. z siedzibą w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia wniesionego przez T. od postanowienia Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2012r. - z powodu uchybienia terminu do jego wniesienia.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2012 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 kwietnia 2012r. Termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu "21 marca 2012r." Natomiast skarżący wniósł zażalenie (nadane w placówce pocztowej) w dniu 23 kwietnia 2012r. Organ stwierdził, że wniesienie odwołania nastąpiło z uchybieniem 7 - dniowego terminu.

Skargę na powyższe postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej złożyło T. i wniosło o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 7 i 77§ 2 kpa, gdyż błędnie określono datę nadania zażalenia T., co miało wpływ na wynik podjętego rozstrzygnięcia. Data ta została określona na dzień "21 marca 2012r", podczas gdy samo postanowienie było wydane w dniu [...] marca 2012r.

Dalej wskazano, że dzień 21 kwietnia 2012r był sobotą czyli dniem równorzędnym z dniem wolnym od pracy, o którym mowa w art. 57 § 4 kpa, co wynika z uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 15 czerwca 2011r. (sygn. akt I OPS 1/11). Zażalenie T. zostało nadane w dniu 23 kwietnia 2012r. (poniedziałek), a zatem w terminie określonym w art. 141 § 2 kpa.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność

z prawem zaskarżonego postanowienia. Usunięcie z obrotu prawnego postanowienia może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r, poz.270).

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod kątem jego zgodności z prawem, Sąd badał, czy organ administracyjny ustalił stan faktyczny zgodnie z obowiązującymi przepisami, a następnie, czy do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował właściwe przepisy.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy, działając na podstawie art. 134 K.p.a., stwierdził, że zażalenie T. na postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2012r, wniesione zostało z uchybieniem terminu. Organ uznał bowiem, że skarżący nadając zażalenie w urzędzie pocztowym w dniu 23 kwietnia 2012 r. uczynił to z uchybieniem terminu. W ocenie organu termin do wniesienia zażalenia upłynął bezskutecznie w sobotę - 21 kwietnia 2012 r. W ocenie Sądu wskazanie miesiąca marca należy potraktować jako oczywistą omyłkę bez żadnego wpływu na rozstrzygnięcie.

Podstawę prawną wydanego postanowienia stanowił przepis art. 57 k.p.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Zgodnie natomiast z § 4 tego artykułu, jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy dzień powszedni.

Okolicznością bezsporną w sprawie jest to, iż postanowienie organu I instancji z dnia [...] marca 2012 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 kwietnia 2012 r. Poza sporem jest również fakt, iż skarżący wniósł (nadał w urzędzie pocztowym operatora publicznego) zażalenie od powyższego orzeczenia w dniu 23 kwietnia 2012r. tj. w poniedziałek.

Zdaniem organu odwoławczego termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 21 kwietnia 2012 r.

Sąd nie podziela tego stanowiska gdyż doszedł do wniosku, iż skarżący wniósł zażalenie w terminie. W ocenie Sądu skoro ostatni dzień 7 - dniowego terminu do wniesienia zażalenia tj. 21 kwietnia 2012 r. wypadał w sobotę, to za ostatni dzień terminu do wniesienia środka zaskarżenia, należy uznać najbliższy następny dzień powszedni, tj. 23 kwietnia 2012 r. (poniedziałek).

W ocenie Sądu organ odwoławczy zastosował art. 57 § 4 k.p.a. w sposób błędny, jednakże zgodny z jedną z przeciwstawnych linii orzeczniczych, jakie wykształciły się w praktyce sądowej w związku ze stosowaniem przepisu art. 57 § 4 k.p.a.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OPS 1/11, którą NSA stwierdził, że "sobota jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a." (ONSAiWSA 2011, nr 5, poz. 95). Uchwałą tą potwierdzono zasadność uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 25 czerwca 2001 r. , sygn. akt FPS 7/00 (ONSAiWSA 2001, nr 4, poz. 149), którą stwierdzono: " Jeżeli dzień wolny od pracy w pięciodniowym tygodniu pracy przypada w sobotę (nieobjętą ustawą z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy - Dz. U. Nr 4, poz. 28 ze zm.), to dzień ten należy uznać za równorzędny z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a. w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.)".

Zgodnie z art. 187 § 2 ustawy P.p.s.a. uchwała składu siedmiu sędziów jest wiążąca w danej sprawie. Z kolei art. 269 tej ustawy określa tryb postępowania w sytuacji, gdy jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów. Z art. 269 § 1 ustawy P.p.s.a. wynika tzw. ogólna moc wiążąca wskazanej uchwały. Wspomniana ogólna moc wiążąca uchwały wyraża się w tym, że żaden skład orzekający jakiegokolwiek sądu administracyjnego nie może rozstrzygnąć kwestii objętej zakresem uchwały w sposób sprzeczny ze stanowiskiem w niej zawartym, niż przy zastosowaniu reguł wynikających z tej normy (tj. przedstawienia powstałego zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi).

Mając zatem na uwadze dyspozycję art. 269 § 1 ustawy P.p.s.a sąd obecnie rozpoznając tego rodzaju sprawę w pierwszej kolejności winien był odpowiedzieć na pytanie, czy podziela stanowisko zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale. Jeśliby uznał tezę tej uchwały za odbiegającą od jego poglądu, miałby obowiązek przedstawić to zagadnienie do rozstrzygnięcia składowi NSA. Sąd w obecnym składzie stwierdza jednak, że przywołana uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt I OPS 1/11) formułuje przekonywująca tezę, co do której skład orzekający nie wywodzi żadnych wątpliwości. Z tego powodu jest nią związany i przyjmuje pogląd tamże wyrażony za wiążący.

Z tych względów Sąd przyjął, że skoro skarżący wniósł zażalenie w sposób określony w przepisie art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a. (za pośrednictwem poczty) w poniedziałek tj. 23 kwietnia 2012 r., tj. w dniu określonym w treści art. 57 § 4 K.p.a. (następnym dniu roboczym następującym po dniu wolnym od pracy, w którym przypadał koniec terminu liczony z godnie z treścią art. 57 § 1 K.p.a ) to oznacza, że zażalenie zostało wniesione w terminie.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 57 § 4 i art. 134 K.p.a., a organ odwoławczy winien rozpoznać zażalenie, gdyż zostało wniesione w terminie.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) i art. 200 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.