Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 1139/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i  par. 3 w zw. z art.52 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Barbara Ciołek, Magdalena Jankowska-Szostak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi O. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z 18 września 2019 r., skarżący (O. K.) - reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. (dalej: Wojewoda),

w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Skargi zostały zadekretowane odrębnie. Sprawa na przewlekłe prowadzenie postępowania została zadekretowana pod sygn. akt III SAB/Wr 1139/19.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wskazał, że w sprawie skarżący "nie poprzedził złożenia skargi w zakresie zarzutu przewlekłości złożeniem ponaglenia". Z treści wniesionego przez skarżącego ponaglenia (datowanego na 15 lipca 2019 r.) wynika, że dotyczy ono jedynie "bezczynności organu".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, tj. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i podmiotowe, tj. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy.

Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z powyższego wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego.

W myśl art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: K.p.a.), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36

§ 1 (bezczynność) oraz jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym, złożenie skarg na bezczynność i na przewlekłość organu jest możliwe dopiero po wniesieniu (odrębnego) ponaglenia (w trybie art. 37 K.p.a.).

Jak wynika z akt, skarga skarżącego w sprawie przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wojewodę w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia w tym zakresie. Zaakcentowania wymaga, że wniesione przez skarżącego ponaglenie - co potwierdza jego treść - dotyczyło jedynie bezczynności Wojewody. Okoliczność ta została także potwierdzona przez organ w odpowiedzi na skargę. Z tego też powodu, wniesiona przez skarżącego skarga w sprawie przewlekłego prowadzenia postępowania jest niedopuszczalna i - jako taka - podlegała odrzuceniu.

Mając na uwadze powyższe, Sąd - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw.

z art. 52 § 1 p.p.s.a. - postanowił jak w pkt. I sentencji postanowienia. Orzeczenie

o kosztach oparł na art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji postanowienia).

Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.