Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 62/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi S. K. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 15 grudnia 2016 r. (data stempla pocztowego), skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, skarżący S. K. wniósł skargę (nazwaną zażaleniem) na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] wskazując, że o treści skarżonego aktu skarżący zapoznał się w dniu 8 grudnia 2016 r. na stronie internetowej podatki.biz. Z uzasadnienia skargi wynika, że zaskarżona interpretacja dotyczyła opodatkowania podatkiem VAT usług najmu lokali mieszkalnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K., działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów podał, że z dokumentacji tego organu nie wynika, by w dniu 22 kwietnia 2015 r. została wydana wobec S. K. jakakolwiek interpretacja lub postanowienie. Dodał nadto, że w tym dniu nie została wydana żadna interpretacja dotycząca opodatkowania/zwolnienia od podatku usług najmu lokali mieszkalnych. Wskazując na powyższe stwierdził, że nie jest możliwe ustalenie o jaki dokument i o jaką sprawę stronie chodzi, tym bardziej, że skierowane do strony wezwanie (pismem z dnia 28 grudnia 2016 r.) o sprecyzowanie charakteru pisma z dnia 15 grudnia 2016 r. pozostało bez odpowiedzi.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 25 stycznia 2017 r., pismem z dnia 26 stycznia 2017 r. (doręczonym stronie 3 lutego 2017 r.) skarżący S. K. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi w (w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia) poprzez: 1. wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności – interpretacji indywidualnej; 2. określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego zgodnie z treścią art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) oraz do złożenia dowodu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.

Pismem z dnia 31 stycznia 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K., działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów nadesłał do tut. Sądu pismo S. K. z dnia 16 stycznia 2017 r. (data stempla pocztowego), będące odpowiedzią strony na wezwanie organu skierowane do niej w piśmie z dnia 28 grudnia 2016 r.

W piśmie tym S. K. przyznał, że skarżona interpretacja indywidualna nie została skierowana do niego, ale zdaniem strony nie ma potrzeby by skarżący sam wystąpił o udzielenie mu interpretacji podatkowej w przedmiocie sposobu opodatkowania najmu lokali mieszkalnych, otrzymał odpowiedź organu że jego stanowisko jest nieprawidłowe, a następnie, by wniósł skargę do sądu administracyjnego. Uzupełniająco skarżący wskazał również na możliwość pomyłki w oznaczeniu skarżonej interpretacji podatkowej wyjaśniając, że w takim wypadku należy przyjąć, że skarżący kwestionuje interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] o nr [...].

Zdaniem skarżącego, podmiot wynajmujący mu mieszkanie na cele mieszkaniowe (wspólnota mieszkaniowa) powinien stosować stawkę 0% VAT.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Z treści skargi, a także z treści późniejszego pisma strony (z dnia 14 stycznia 2017 r., nadanego w dniu 16 stycznia 2017 r.) wynika, że skarżona przez S. K. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w K. nie została wydana w jego indywidualnej sprawie. O jej treści (z którą S. K. się nie zgadza) skarżący dowiedział się za pośrednictwem strony internetowej podatki.biz.

Okoliczność braku wydania wobec skarżącego indywidualnej interpretacji podatkowej z zakresu wykładni przepisów prawa podatkowego potwierdził także organ podatkowy w odpowiedzi na skargę. Wprawdzie, z treści odpowiedzi na skargę wynika, że wypowiedź tego organu odnosiła się do interpretacji podatkowych datowanych na dzień 22 kwietnia 2015 r. (bo taką datę skarżonego aktu podał skarżący w skardze), niemniej, treść późniejszego pisma strony (z dnia 16 stycznia 2017 r. – data stempla pocztowego), nie pozostawia wątpliwości, że także powołana w tym piśmie interpteracja podatkowa z dnia [...] nie była skierowana do S. K., czyli, nie był on wnioskodwcą w tej sprawie.

Przedstawione okoliczności mają istotne znaczenie z punktu widzenia oceny dopuszczalności wywiedzionej w sprawie skargi. Stwierdzić bowiem należy, że legitymacji do wniesienia skargi na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego nie posiada podmiot, który nie był wnioskodawcą w sprawie o jej udzielenie.

O powyższym przesądza tak charakter indywidualnych interpretacji podatkowych, które zawsze są wydawane w indywidualnych sprawach konkretnego podatnika, jak i możliwość ich zaskarżenia jedynie przez wnioskodawcę, tj. taki podmiot który zainicjował postępowanie interpretacyjne i który otrzymał stanowisko organu podatkowego będące odpowiedzią na wystąpienie z wnioskiem.

Regulacja prawna dotycząca indywidualnych interpretacji zawarta została w

art. 14 b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowej (Dz. U. Nr 8,poz. 60 ze zm.) zgodnie z którym, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego.

Z treści art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej w skrócie - p.p.s.a.) w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że skargę na interpretację podatkową wydawaną w indywidualnej sprawie może wnieść podmiot posiadający interes prawny w złożeniu skargi. W ocenie Sądu, przesłankę tę spełnia jedynie podmiot do którego została skierowana interpretacja podatkowa, niezależnie od ewentualnych podobieństw stanów faktycznych jakie mogą wystąpić u innych podatników, którzy nie złożyli wniosku. Nie można – zdaniem Sądu – nadawać skardze na indywidualną interpretację charakteru skargi powszechnej.

Poza przedstawioną argumentacją należy nadto zwrócić uwagę, że warunkiem zaskarżenia interpretacji indywidualnej jest także jej uprzednie doręczenie skarżącemu, które w przypadku S. K. z oczywisytych względów nie mogło nastąpić. Sam fakt dowiedzenia się przez skarżącego o wydaniu interpretacji podatkowej za pośrednictwem strony internetowej podatki.biz. nie spełnia tej przesłanki.

Z przedstawioną okolicznością powiązany jest kolejny wymóg, którego skarżący nie spełnił, a mianowicie wymóg wezwania organu wydającego zaskarżoną interpretację indywidualną do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.).

Wymaga dodania, że Sąd wezwał skarżącego do przedstawienia dowodu takiego wezwania, które to wezwanie stanowi niezbędny warunek formalny każdej skargi na interpretację indywidualną (art. 57 § 1 pkt 4 p.p.s.a.), a nadto również do – wskazania numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności – interpretacji indywidualnej oraz określenia naruszenia prawa bądź interesu prawnego zgodnie z art. 57a p.p.s.a.

Pomimo prawidłowego doręczenia skarżącemu wezwania w tym przedmiocie, wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Niezależnie zatem od oceny niedopuszczalnosci skargi z przyczyn podmiotowych, wniesiona przez S. K. skarga pozostaje także dotknięta brakami formalnymi, które stanowią przesłanki jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.