Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 705/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art.29 par.1, art. 33 pkt 1-6, art.34
journal: Dz.U. 1991 nr 36 poz 161
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Piskozub (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski, sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Protokolant referent stażysta Jakub Gosk, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 8 marca 2012r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/.Ol 705/11

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 2 sierpnia 2011 r. w przedmiocie nie uwzględnienia zarzutów wniesionych przez J. K. na prowadzone postępowanie egzekucyjne.

Z akt sprawy wynika co następuje:

Pismem z dnia 19 lipca 2011 r. J. K. wniósł zarzuty w sprawie prowadzonego przez Prezydenta Miasta postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr "[...]", w którym zakwestionował tytuł wykonawczy ponosząc zarzut, że parking niestrzeżony przy P. w E. nie był oznaczony stosownymi tablicami' informacyjnymi o strefie płatnego parkowania. Z tego powodu, jak podniósł J. K. nie może mieć zatem zastosowania art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i uchwała nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia 30 grudnia 2003 r.

Prezydent Miasta, jako organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2011 r. nie uwzględnił zarzutu zobowiązanego. W uzasadnieniu postanowienia organ ten wskazał, że z uzyskanej od wierzyciela wypowiedzi w sprawie zajęcia stanowiska w sprawie zgłoszonego zarzutu wynika, że tenże jest nieuzasadniony.

W ocenie organu I instancji, strefa płatnego parkowania położona przy P. w E. jest oznakowana od dnia 15 października 2010 r. zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym: przy wjazdach znakami D-44 (strefa parkowania) oraz przy wyjazdach znakami D-45 (koniec strefy parkowania).

J. K. złożył zażalenie, wnosząc o uchylenie postanowienia z dnia 2 sierpnia 2011 r. i uwzględnienie zarzutów sformułowanych w piśmie z dnia 19 lipca 2011 r. Uzasadniając swoje żądanie J. K. wskazał; że zachodzi konieczność zweryfikowania, czy istotnie - jak twierdzi organ egzekucyjny znaki informujące o parkingu płatnym były ustawione na parkingu przy P. - od dnia 15 października 2010 r. Nadto - w ocenie Zobowiązanego weryfikacji podlega to, czy zmiana użytkowania parkingu przy ulicy P. była właściwie ogłoszona, podana do wiadomości dotychczasowych użytkowników owego parkingu - dotychczas bezpłatnego - na parkowanie odpłatne .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia 23 września 2011 roku utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 2 sierpnia 2011 roku.

W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji podniósł, co następuje:

Podstawą działania organu egzekucyjnego był tytuł wykonawczy nr "[...]" z dnia 21 marca 2011 r., a należnością podlegającą egzekucji była opłata dodatkowa za nie uiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego "[...]", stanowiący własność J. K., na parkingu przy P. w E. w dniach 18; 21; 25 i 26 października 2010 r.

W aktach sprawy znajdują się cztery zawiadomienia Zakładu Komunikacji Miejskiej Biura Obsługi Strefy Płatnego Parkowania w E. o nałożeniu opłaty dodatkowej za parkowanie przedmiotowego pojazdu w wymienionych dniach na parkingu przy P. w E.

W dniu 11 grudnia 2010 r. wierzyciel Prezydent Miasta doręczył Zobowiązanemu upomnienie z dnia 3 grudnia 2010 r. Natomiast w dniu 25 marca 2011 r. wystawiony został tytuł wykonawczy nr "[...]", którego odbiór - w dniu 12 lipca 2011 r. potwierdził własnoręcznym podpisem J. K. Zobowiązany w dniu 20 lipca 2011 r. złożył w Urzędzie Miejskim pismo z dnia 19 lipca 2011 r., zatytułowane jako "Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego". Wskazał w nim, że parking niestrzeżony przy P. w E. nie był oznaczony stosownymi tablicami informacyjnymi o strefie płatnego parkowania. Jak wywiódł - nie może mieć zastosowania art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i uchwała nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia 30 grudnia 2003 r. Jakkolwiek pan J. K. nie wskazał podstawy prawnej zarzutu - Kolegium mając na uwadze treść pisma z dnia 19 lipca 2011 r. uznało, iż Zobowiązany kwestionuje istnienie obowiązku (art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) .

Mając, na uwadze tak sformułowany i przyjęty przez Kolegium w świetle art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zarzut oraz podniesione w zażaleniu okoliczności weryfikacji istnienia w czasie nałożenia opłaty dodatkowej znaków D-44 i D-45 na parkingu przy P. w E.; Kolegium przeprowadziło dodatkowe postępowanie dowodowe na podstawie postanowienia z dnia 5 września 2011 r. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy niewątpliwie wynika istnienie obowiązku opłaty za czterokrotny postój w strefie płatnego parkowania przez J. K., który nie uiścił należnej opłaty.

Z paragrafu 1 uchwały Nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia 30 grudnia 2003 r. w sprawie ustalania stref płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Miasta, ustalania opłat za parkowanie w tych strefach i opłaty dodatkowej oraz sposobu ich pobierania (opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa "[...]") wynika, że na drogach publicznych na terenie Miasta ustala się dwie strefy płatnego parkowania. Przy tym strefa nr 1 obejmuje P. Z "Projektu oznakowania pionowego i poziomego płatnych miejsc do parkowania w Strefach Płatnego Parkowania na drogach publicznych na terenie miasta " zatwierdzonego - z upoważnienia Prezydenta Miasta - przez Miejskiego Inżyniera ds. zarządzania ruchem drogowym w dniu 8 września 2010 r. wynika, że na parkingu m.in. przy P. w E. przewiduje się ustawienie znaków D-44 i D-45.

Natomiast z notatki służbowej sporządzonej w dniu 14 października 2010 r. przez inspektora M. I. na okoliczność odbioru prac związanych z przygotowaniem Strefy Płatnego Parkowania m.in. przy P. w E., z udziałem przedstawicieli Zarządu Dróg, Zarządu Komunikacji Miejskiej i Przedsiębiorstwa Dróg i Mostów wynika , że w miejscach wyznaczonych wg projektu oznakowania zostały ustawione znaki D-44 i D-45. Tarcze znaków nie były zasłonięte i przedstawiciel ZKM odstąpił od tego wymogu, ponieważ okres wprowadzenia SPP jest wyznaczony na dzień następny. Prezydent Miasta dołączył także wydruk ze strony internetowej :"[...]", która zawiera informację, że od dnia 15 października 2010 r. Strefą Płatnego Parkowania objęte zostaną nowe miejsca postojowe m.in. parking na P.

Istnienie znaku "Postój płatny" w dniu 18 października 2010 r. wynika także z fotografii, która uwidacznia zaparkowany na parkingu przy P. pojazd marki "[...]". W tle (na wprost przedniej szyby pojazdu) widoczny jest rzeczony znak.

W ocenie Kolegium, wymienione dowody wskazują w sposób nie budzący wątpliwości, że w dniu 15 października 2010 r. tj. w czasie, gdy nałożona została pierwsza opłata dodatkowa istniał obowiązek uiszczania opłat za parkowanie pojazdów. zgodnie z postanowieniami § 2 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej z dnia 12 grudnia 2003 r. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 3 uchwały opłaty te pobiera się za Parkowanie pojazdów samochodowych od poniedziałku do piątku w godzinach od 10,00 do 18.00. Za nie uiszczenie należnej opłaty - zgodnie z pkt 4§ 1. ustala się opłatę dodatkową w wysokości 50,00 zł. Parkowanie pojazdu marki "[...]" na parkingu przy P. w E. bez opłaty za parkowanie w Strefie Płatnego Parkowania miało miejsce w dniach 18 października 2010 r. (poniedziałek) o godzinie 10.41 ; 21 października 2010 r. (czwartek) o godziniel0.17; 25 października 2010 r. (poniedziałek) o godzinie 14.25 i 26 października 2010r. (wtorek) o godzinie 12.47. A zatem nałożenie opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu w "Strefie" bez uiszczenia należnej opłaty było zasadne.

W odniesieniu do okoliczności podniesionych przez Zobowiązanego (vide protokół z dnia 20 września 2011 r. sporządzony na okoliczność zapoznania się strony z materiałem dowodowym) Kolegium zauważyło, że znaki D-44 i D-45. są znakami drogowymi. Należy wskazać, że żaden przepis obowiązującego prawa nie przewiduje vacatio legis dla obowiązywania znaków drogowych.

Ponadto SKO podniosło, że kierowca obowiązany jest do korzystania z dróg publicznych wg zasad nakazanych właśnie znakami drogowymi, których obowiązywanie rozpoczyna się w chwili ustawienia danego znaku. Tym samym nie może być uznany za zasadny zarzut nieistnienia obowiązku z tej przyczyny, że znaki D-44 i D- 45 obowiązujące na parkingu przy P. od dnia 15 października 2011 r. nie korzystały z instytucji vacatio legis.

W takim stanie rzeczy Kolegium Odwoławcze uznało, że zarzut Zobowiązanego zgłoszony w postępowaniu egzekucyjnym jako nieuzasadniony nie podlegał uwzględnieniu.

J. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Administracyjnego w Olsztynie na postanowienie z dnia 23.09.2011 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wnosząc o jego uchylenie.

Skarżący zakwestionował rozstrzygniecie Kolegium, zarzucając mu:

1.niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności niezbędnych do rozstrzygnięcia, a w szczególności ustalenie sektorów w strefach płatnego parkowania, w tym terminów wprowadzenia opłat w poszczególnych sektorach strefy płatnego parkowania.

2.błędną interpretację przepisów uchwały nr "[...]" Rady Miejskiej, w szczególności wejścia jej w życie do ustalonego sektora strefy płatnego parkowania.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż nie zgodził się z argumentacją Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ponieważ jego zdaniem strefa płatnego parkowania winna być skonkretyzowana poprzez jej ścisłe oznaczenie oraz wskazanie dat, od których istnieje obowiązek uiszczenia opłat.

Powołując się przy tym na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 30 czerwca 2011 r. w sprawie ustalenia stref płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie miasta, skarżący podniósł, że § 1 pkt 1 stanowi, iż na drogach publicznych na terenie miasta wprowadza się sektory, a w pkt 3 stwierdza się, że terminy wprowadzenia opłat w poszczególnych sektorach z wykazem wyznaczonych miejsc płatnych zawiera załącznik nr 5 do uchwały. Natomiast w § 2 tej uchwały stwierdzono, że utraciła moc uchwała nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia 30 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie miasta. W tej sytuacji - zdaniem Skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując na tę uchwałę opierało się na nieistniejących już przepisach, bowiem 23 września 2011 r. obowiązywała już inna podstawa prawna.

J. K. nie zgodził się ze stanowiskiem organów, że od dnia 14 października 2010 r. istniał już obowiązek uiszczania przez korzystających dotychczas nieodpłatnie z tego miejsca parkingowego, ponieważ powinien był dla tych osób wyznaczony odpowiedni 14 dniowy termin do zastosowania się do nowych uregulowań.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę zważyło, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwane dalej ppsa, Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznego postanowienia polega na badaniu jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.

Konsekwencją sprawowanej przez Sąd funkcji kontrolnej jest brak uprawnienia do wydawania wyroków merytorycznie załatwiających sprawę w zastępstwie właściwych organów administracji .

W przypadku stwierdzenia w wyniku kontroli, że zaskarżone rozstrzygnięcie dotknięte jest istotnymi wadami prawnymi, Sąd rozstrzygnięcie takie eliminuje z obrotu prawnego poprzez jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia (art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 ze zm.) egzekucji administracyjnej podlegają następujące obowiązki (...) pkt 1) podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926), oraz grzywny i kary pieniężne, a także inne należności pieniężne pozostające w zakresie właściwości organów administracji rządowej i organów samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego, zaś z art. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów albo w zakresie administracji rządowej i gminnej - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny ustanawia dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej.

Do sądu administracyjnego mogą być zaskarżone określone art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, w tym, w sprawie zarzutów.

Podstawy zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są określone w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis ten przyjmuje ogólną zasadę, że zarzuty można wnieść tylko z przyczyn taksatywnie wymienionych w tym artykule. Zgodnie z pkt 1 art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawą zarzutu może być między innymi wykonanie, umorzenie, przedawnienie, wygaśnięcie albo - co zarzuca skarżący- nieistnienie obowiązku.

Jednakże organ egzekucyjny nie jest uprawniony do rozwiązywania i rozstrzygania w trybie art. 33 pkt 1 i art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zarzutu nieistnienia obowiązku obejmującego wydanie należności pieniężnej poddanej egzekucji administracyjnej. Organ egzekucyjny nie może bowiem badać sprawy od strony merytorycznej, rozpatruje tylko kwestie wyłaniające się w toku samego postępowania egzekucyjnego.

Przy rozpatrywaniu zarzutów z przyczyn wymienionych w art. 33 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny dotyka sfery merytorycznej oceny, choć przepis art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zabrania organowi egzekucyjnemu badania zasadności i wymagalności obowiązku - w takim zatem przypadku organ egzekucyjny zwraca się do wierzyciela o zajęcie merytorycznego stanowiska.

Zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-6, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym także na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 7, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela.

W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny, w związku z zarzutem skarżącego wniesionym w dniu 19 lipca 2011r. a dotyczącym nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym z dnia 25.03.2011 r., zwrócił się do wierzyciela, który wyraźnie wypowiedział się co do wymagalności obowiązku wskazując, że obowiązek zapłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania przy P. w E. wynika z przepisów ustawy o ruchu drogowym.

Organ egzekucyjny nie jest powołany do rozstrzygania sporu merytorycznego pomiędzy zobowiązanym a wierzycielem. Właściwym do rozstrzygnięcia takiego sporu są organy i tryb określone w odrębnej ustawie.

Odnosząc się do zarzutu skargi stwierdzić należy, że Sąd oceniając legalność zaskarżonego postanowienia ma na względzie stan faktyczny i prawny istniejący w dniu jego wydania. W odniesieniu do podniesionych zarzutów skargi, Sąd zauważa, że powoływanie się przez Skarżącego na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 30 czerwca 2011 r. w sprawie ustalenia stref płatnego parkowania na drogach, publicznych na terenie miasta nie jest zasadne, albowiem obowiązek objęty tytułem wykonawczym miał swą podstawę w uchwale Nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia 30 grudnia 2003 r. w sprawie ustalania stref płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Miasta, albowiem zdarzenie tzn. parkowanie pojazdu przez Skarżącego na terenie strefy płatnego parkowania przy P. w E. miało miejsce w okresie od dnia 18 października 2010 r. do dnia 26 października 2010 r. tj. w czasie gdy obowiązywała uchwała Rady Miejskiej z dnia 30 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia stref płatnego parkowania na drogach, publicznych na terenie miasta, ustalenie opłaty za parkowanie w tych strefach i opłaty dodatkowej oraz sposobu ich pobierania.

Natomiast nowe uregulowania wynikające z uchwały z dnia 30 czerwca 2011 r. mogą mieć zastosowanie do stanów faktycznych, które miały miejsce od dnia, w którym weszła w życie uchwała z dnia 30 czerwca 2011 r.

Nietrafny jest zarzut Skarżącego, że obowiązywanie znaków - strefy płatnego parkowania winno mieć miejsce po 14 dniach od dnia ich ustawienia, ponieważ przepisy szczegółowe- ustawa o drogach publicznych nie wprowadza tzw. vacatio legis, dla tego rodzaju uregulowań.

W powyższej kwestii można jedynie dodać, że pierwsze zawiadomienie o nałożeniu kary dodatkowej za parkowanie nieopłacone pojazdu miało miejsce w dniu 18 października 2010 r., następne odpowiednio w dniach 21,25 i 26 października 2010 roku. W tych dniach J. K. posiadał już informację, że samochód został zaparkowany w strefie płatnego parkowania. Skarżący bezpodstawnie wywodził, że nie posiadał informacji, że P. w E. został objęty płatną strefą parkowania - przynajmniej w odniesieniu do zdarzeń mających miejsce w tych dniach.

Mając zatem powyższe na uwadze skargę jako nieuzasadnioną, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało oddalić.