Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 541/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie WSA Anna Falkiewicz-Kluj WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi M.J. i J.J. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii na rzecz skarżących solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Rozwoju decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M.J. i J.J. utrzymał w mocy decyzję Wojewody P. z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Powiat T., prawa własności nieruchomości, położonej w obrębie [...], gm. [...], ozn. jako działki nr [...] cz. o pow. [...] ha i nr [...] cz. o pow. [...] ha.

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Wojewoda P. decyzją z [...] sierpnia 2019 r. odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Powiat T., prawa własności przedmiotowej nieruchomości.

M.J. i J.J. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji.

Minister Rozwoju rozpoznając sprawę stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa.

Organ odwoławczy zaznaczył, że materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowi art. 73 ust. 1 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, zgodnie z którym nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, niestanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.

Nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 ww. ustawy nastąpiło, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. zostały spełnione następujące przesłanki:

- nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego,

- nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną,

- nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego.

Organ odwoławczy zaznaczył, że przesłanki wskazane w art. 73 ust. 1 powołanej ustawy muszą być spełnione łącznie.

Minister Rozwoju podkreślił, że z akt sprawy, tj. pisma Starostwa P. w T. Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami z [...] marca 2006 r. nr [...], pisma Geodety Powiatowego w T. z [...] października 2005 r. oraz z [...] kwietnia 2007 r., pisma [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] maja 2015 r. nr [...] wynika, że z działki nr [...] i [...] zostały wydzielone działki nr [...] cz. i nr [...] cz., które zostały włączone do działki drogowej nr [...] o pow. [...] ha. Działka ta została ujawniona w księdze wieczystej nr [...]. Z treści ww. księgi wieczystej wynika, że właścicielem działki nr [...] w dniu [...] grudnia 1998 r. był Skarb Państwa.

Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2019 r. poz. 2204) domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym.

Zatem przedmiotowa nieruchomość, stanowiąca działki nr [...] cz. i nr [...] cz. w dniu [...] grudnia 1998 r. stanowiła własność Skarbu Państwa.

Organ odwoławczy zaznaczył dodatkowo, że droga [...] została wybudowana przy udziale czynu społecznego. Powyższe potwierdza obszerna dokumentacja zgromadzona przez organ wojewódzki, jak również szczegółowe uzasadnienie decyzji z [...] sierpnia 2019 r. Natomiast zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych grunty oddane i zajęte pod drogi publiczne wybudowane z udziałem czynu społecznego i istniejące w dniu 1 października 1985 r., stają się z mocy prawa własnością Państwa.

M.J. i J.J. wnieśli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając:

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, art. 7 k.p.a poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, art. 80 k.p.a poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów,

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 1 i 2 pkt 2, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, poprzez przyjęcie, że nie zostały spełnione przesłanki art. 73 do stwierdzenia przejścia na Skarb Państwa nieruchomości, o której mowa powyżej i co za tym idzie, że skarżący nie spełniają przesłanek powyższego przepisu do uzyskania na jego podstawie odszkodowania z tytułu utraconych nieruchomości i z powodu wskazanych naruszeń, które miały istotny wpływ na wynik tego postępowania.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, uchylenie decyzji i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczyli argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów wskazując w szczególności, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne, Minister Rozwoju szczątkowo odniósł się do materiału zgromadzonego w aktach sprawy, w ogóle nie odniósł się do merytorycznej argumentacji skarżących wielokrotnie przedstawianej w wielu pismach odwołujących się od dotychczasowych rozstrzygnięć organów w niniejszej sprawie. W ocenie skarżących kilkuzdaniowa argumentacja zawarta w uzasadnieniu decyzji Ministra Rozwoju świadczy o braku dokonania jakiejkolwiek analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, dowodzi o zaledwie pobieżnej jego lekturze, a także świadczy o oparciu rozstrzygnięcia wyłącznie o decyzję Wojewody P. z [...] sierpnia 2019 r. bez dokonania jakiejkolwiek własnej oceny przez Ministra Rozwoju. Organ nie ustosunkował się ponadto do kwestii, czy decyzja ta uwzględnia wytyczne zawarte w decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wojewodę.

Skarżący zarzucili, że organy obu instancji całkowicie pominęły opinię uprawnionego geodety A.G. z [...] kwietnia 2018 r., z której wynika, że analiza akt sprawy nie pozwala na jednoznaczne ustalenie, że cz. dz. nr [...] i [...] w dniu [...] grudnia 1998 r. stanowiły własność Skarbu Państwa. W ocenie skarżących powyższe można wyprowadzić z analizy i oceny dokumentacji dokonanej przez Wojewodę P. w wielu pismach i rozstrzygnięciach kierowanych do skarżących oraz do organu drugiej instancji.

Skarżący powołali określone dokumenty oraz wynikające z nich ustalenia i podkreślili, że z protokołu badania księgi wieczystej [...] dokonanego [...] lutego 2006 r. nie wynika, że grunty oznaczone jako dz. nr [...] część i nr [...] część zostały odłączone w 1995 r. z tej księgi. Do 1995 r. nie ujawniono żadnych zmian w księgach wieczystych, ani w KW [...] należącej do skarżących, jak również nie dokonano ujawnienia wykazu zmian gruntowych z 1972 r. poprzez wpisanie do księgi wieczystej właściciela Skarbu Państwa dla dz. [...] cz. i [...] cz. która weszła w skład dz. [...].

Powołując pismo Wojewody P. z [...] marca 2018 r. skarżący zaznaczyli, że do 2005 r. działki [...] cz. i [...] cz. nie były ujawniane w żadnej księdze wieczystej, w 1995 r. pomniejszono powierzchnię nieruchomości małżonków J. o [...] ha wpisując w KW [...] dz. [...] i [...], ale nie odłączono z księgi wieczystej KW [...] działki [...] cz. i [...] cz. i ujawniono po raz pierwszy własność Skarbu Państwa tych działek w księdze wieczystej dopiero w 2005 r.

W ocenie skarżących z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, że na dzień 31 grudnia 1998 r. Skarb Państwa był już w wpisany jako właściciel tej nieruchomości. Skarb Państwa po raz pierwszy jako właściciel przedmiotowej nieruchomości ujawniony został dopiero w 2005 r., bowiem wykaz zmian gruntowych dokonany w 1972 r. nie został do tego czasu ujawniony w księdze wieczystej ze wskazaniem Skarbu Państwa jako właściciela odłączonych działek.

Na dzień 31 grudnia 1998 r. Skarb Państwa nie był właścicielem odłączonej od nieruchomości skarżących cz. dz. [...] i cz. dz. [...], a był faktycznie jedynie władającym tą nieruchomości na skutek faktycznego przejęcia tych gruntów pod budowę drogi, co nastąpiło w 1972 r.

Skarżący zaznaczyli, że wykaz zmian gruntowych nie jest samoistną podstawą dokonania wpisu własności nieruchomości. Podstawą prawną zmiany granic gruntów czy zmiany powierzchni pozbawiających właściciela części jego nieruchomości nie może być bowiem dokument typu wykaz zmian gruntowych, a może nim być wyłącznie akt notarialny, decyzja wywłaszczeniowa lub orzeczenie sądu. Takimi dokumentami Wojewoda P. reprezentujący Skarb Państwa nie dysponuje.

Odnosząc się do argumentacji organu uzasadniającej przejście na Skarb Państwa spornych nieruchomości na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych skarżący powołali uchwałę Sądu Najwyższego z [...] wrzesień 1994 r. sygn. akt [...] gdzie stwierdzono, że "do ujawnienia w księdze wieczystej na mocy art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm.) prawa własności gruntu zajętego pod drogę publiczną wystarczy wydane na podstawie art. 217 § 1 k.p.a. zaświadczenie stwierdzające spełnienie się warunków nabycia tego prawa przez Państwo".

Skarżący zaznaczyli, że w aktach sprawy brak jest dokumentu, który stwierdza nabycie przez Skarbu Państwa przedmiotowej nieruchomości w tym trybie. Pozostałe podstawy nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa również nie zostały udokumentowane przez Wojewodę P.. W aktach sprawy brak jest np. zrzeczenia się nieruchomości przez skarżących na własność Skarbu Państwa w formie aktu notarialnego, która to forma jest wymagana dla ważności oświadczenia woli właścicieli nieruchomości.

Skarżący podnieśli dodatkowo, że zgody na nieodpłatne odstąpienie swojej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa nigdy nie wyraził również J.T.. Skarżący wskazali ponadto, że zgodnie z art. 21 Konstytucji RP wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym wynagrodzeniem. Decyzja Ministra Rozwoju utrzymująca w mocy decyzję Wojewody P. odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 sierpnia 1999r. przez Powiat T. prawa własności nieruchomości cz. dz. [...] i cz. dz. [...], pozbawia skarżących prawa do takiego odszkodowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślenia wymaga, że konstytucyjna zasada postępowania administracyjnego odzwierciedlona w art. 15 k.p.a. odnosi się do dwuinstancyjności tego postępowania. Obowiązkiem organu II instancji, zgodnie z powołanym art. 15 k.p.a., jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Oznacza to, że wniesienie odwołania uruchamia przeprowadzenie ponownie postępowania wyjaśniającego, które nie może polegać tylko na kontroli postępowania organu pierwszej instancji, lecz powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", bowiem organ odwoławczy nie jest związany poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów. Ze względu na zasadę dwuinstancyjności, z chwilą zainicjowania postępowania przed organem odwoławczym, na skutek wniesienia odwołania, powstaje obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji (tak: T. Woś, J. Zimmermann; glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, opubl. w: PiP 1989, z. 8, s. 147).

Wobec powyższego, organ odwoławczy nie może ograniczyć się jedynie do zaaprobowania treści decyzji organu pierwszej instancji, co miało miejsce w sprawie niniejszej, lecz ma obowiązek ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie a także w szczególności logicznego, wyczerpującego i odzwierciedlonego w uzasadnieniu orzeczenia drugoinstancyjnego ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania , z odniesieniem ich treści do ustalonego przez siebie stanu faktycznego sprawy, zgromadzonych dowodów oraz ich oceny prawnej . Oznacza to tym samym, że organ drugiej instancji ma obowiązek rozpatrzenia wszystkich twierdzeń i żądań strony oraz ustosunkowania się do nich zwłaszcza jeśli zostały zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

Analiza akt sprawy prowadzi do jednoznacznego wniosku, że organ odwoławczy wskazanych wyżej obowiązków nie wykonał, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy potwierdza, że sporna nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998r. stanowiła własność Skarbu Państwa, co oznacza, że nie mogła z dniem 1 stycznia 1999r. przejść na własność Powiatu T. na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998r. Jednocześnie Wojewoda P. wskazał, że będące przedmiotem postępowania części działek [...] oraz [...] o łącznej powierzchni [...] m2 przeszły na własność Państwa w oparciu o art. 51 ust.1 i 2 ustawy o drogach publicznych jako części drogi zbudowanej w czynie społecznym.

Minister rozpoznając ponownie sprawę gołosłownie powołał się na dokumenty w postaci pisma Starostwa Powiatowego w T. Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami z [...] marca 2006 r. nr [...], pisma Geodety Powiatowego w T. z [...] października 2005 r. oraz z [...] kwietnia 2007 r., oraz pisma [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] maja 2015 r. nr [...] . organ nie przywołał ani także nie dokonał oceny zawartych w tych pismach informacji, zwłaszcza wobec stanowiska Skarżących zaprezentowanego w odwołaniu.

Pomimo zawartych w nim zarzutów oraz wniosków dowodowych organ odwoławczy zaniechał zarówno ich rozpoznania jak i dokonania własnej oceny dowodów.

W złożonym odwołaniu skarżący zarzucili w szczególności naruszenie przepisów postępowania, tj. art 156 § 1 pkt 3 k.p.a. podnosząc, że decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. Zdaniem skarżących organ dokonał błędnych ustaleń i sprzecznych z wytycznymi Ministra Inwestycji i Rozwoju, które przyjął jako podstawę swojego rozstrzygnięcia.

Skoro zatem obowiązkiem organu odwoławczego było ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy "od nowa" w jej całokształcie oraz skoro organ ten nie był związany poczynionymi przez organ pierwszej instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów, a ponadto miał obowiązek wyczerpującego odniesienia się do zarzutów odwołania, to zaskarżoną decyzję należy uznać za wadliwą. W celu dokonania prawidłowego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powinien ustalić rzeczywisty stan faktyczny w sprawie zgodnie z treścią art. 7 i 77 § 1 k.p.a., a jego decyzja, zgodnie z art. 80 i 107 § 3 k.p.a., powinna być oparta na prawidłowo ocenionym materiale dowodowym i należycie uzasadniona z podaniem między innymi dowodów, na podstawie których określone fakty organ przyjął za udowodnione, oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności jeśli były one przedmiotem argumentacji Skarżących zawartej w odwołaniu. W ocenie Sądu, uzasadnienie organu drugiej instancji jednoznacznie wskazuje, że organ ten nie rozpoznał sprawy ponownie oraz co jest decydujące dla treści wyroku wydanego przez Sąd - nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu ani nawet nie odnotował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ich treści i znaczenia dla potrzeb wydanego przez siebie rozstrzygnięcia.

W szczególności mając na uwadze, że istotą sporu w sprawie niniejszej jest ustalenie czy sporne części działki nr [...] i [...] stanowiły w dniu 31 grudnia 1998r. własność Skarbu Państwa, organ II instancji zaniechał jednoznacznego wskazania dokumentów stanowiących podstawę nabycia tego prawa w podanej dacie, z zastrzeżeniem faktu, że mogło ono nastąpić jedynie w sposób formalny np. w oparciu o notarialne przewłaszczenie, orzeczenie sądu lub decyzję wywłaszczeniową.

Za przedwczesną w tych okolicznościach sprawy należy uznać ocenę zawartą w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody można uznać, iż treść KW [...] potwierdza, że działka nr [...] w skład której weszły wydzielone części dz. [...] i [...] została w tej księdze wykazana jako stanowiąca własność Skarbu Państwa na dzień 31 grudnia 1998r. Z akt sprawy wynika bowiem, że nieruchomość stanowiąca obecnie działkę nr [...] jedynie częściowo była w tej dacie uregulowana w wymienionej księdze wieczystej i możliwym jest, że w części pozostawała ona bez oznaczenia hipotecznego. Założenie KW [...] nastąpiło [...] października 1972r. jednakże działka nr [...] do której przyłączono część dz. [...] i [...] nie została w niej wówczas wymieniona. Natomiast księga wieczysta [...] z wpisem wchodzącej w skład pasa drogowego działki nr [...] stanowiącej własność Skarbu Państwa, która wcześniej nie posiadała oznaczenia hipotecznego, została założona przez Sąd Rejonowy w T., w drodze obwieszczenia publicznego w roku 2005.

Ponownie rozpoznając sprawę Minister ustali w jakiej dacie oraz w oparciu o jaką podstawę prawną działki stały się własnością Skarbu Państwa. Organ ustosunkuje się przy tym do stanowiska zaprezentowanego przez Skarżących i wyjaśni motywy dokonanego rozstrzygnięcia. Wobec niejasnego sformułowania oceny zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ wskaże także jednoznacznie własne stanowisko odnośnie przejścia prawa własności spornych nieruchomości na podstawie art. 51 ust.1 i 2 ustawy o drogach publicznych.

W powołanych okolicznościach Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 7, 15, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło w związku z obowiązywaniem stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Zgodnie bowiem z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dodanego art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Od 24 października 2020 r. obszar całego kraju objęty został tzw. "strefą czerwoną". W związku z tym, uznając rozpoznanie sprawy za konieczne, biorąc pod uwagę brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku oraz uznając, że rozpoznanie sprawy na rozprawie mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ww. ustawy z dnia 2 marca 2020 r.