Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2246/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Ochrona dóbr kultury
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 8
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jolanta Sikorska sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.T. i A.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1729/17 w sprawie ze skargi J.T. i A.T. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zobowiązania do podjęcia określonych czynności 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J.T. i A.T. solidarnie na rzecz Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu, kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2018 r. VII SA/Wa 1729/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.T. i A.T. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zobowiązania do podjęcia określonych czynności.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] Stołeczny Konserwator Zabytków zobowiązał wskazanych wyżej skarżących do doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych przy zabytkowym budynku przy ul. [...] (ul. [...]) w W. do zgodności z zakresem i warunkami określonymi w pozwoleniu.

Na skutek wniesionego odwołania, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy powyższą decyzję. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 7 pkt 1, art. 44 ust. 1 pkt 3, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2014 r., poz. 1446, ze zm.), oraz art. 17 pkt 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż skarżący uzyskali zezwolenie Stołecznego Konserwatora Zabytków (decyzja z [...] maja 2016 r.) na remont dachu i elewacji, zgodnie z projektem inż. arch. A. S. i mgr. inż. L. M., z 2015 r. Pozwolenie dot. wymiany zniszczonego tynku wapiennego na elewacji na nowy tynk wapienny, barwiony w masie, z odtworzeniem pierwotnej kolorystyki i faktury.

W związku z wykonaniem części robót w sposób odbiegający od zakresu ww. pozwolenia, Stołeczny Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., wstrzymał roboty budowlane, a następnie wydał ww. decyzję z dnia [...] lutego 2017 r. zobowiązującą m.in. do usunięcia warstwy styropianu z elewacji oraz odtworzenia tynku wapiennego, barwionego w masie w zakreślonym terminie.

Dalej organ przypomniał, że przedmiotowy budynek zwany "[...]" wpisano do rejestru zabytków decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. (nr [...]). Budynek powstał w latach 1925-1928, w stylu modernistycznym z elementami historyzującymi, takimi jak profilowane gzymsy i balustrady tralkowe. Ochronie podlega w szczególności: ukształtowanie bryły oraz rozwiązania stylistyczne elewacji.

Wskazał również, że wykonane docieplenie (styropian 10 cm) przyczyniło się do niekorzystnej zmiany wyglądu [...] i obniżenia jej wartości architektonicznych. Wprowadzenie płyt styropianowych doprowadziło do pogrubienia fragmentów elewacji, deformacji pierwotnych proporcji bryły, a zarazem "zafałszowanie pierwotnego wyglądu zabytku oraz jego wyrazu artystycznego". Zdaniem organu roboty przeprowadzono niezgodnie z pozwoleniem, w sposób niemożliwy do zaakceptowania z perspektywy konserwatorskiej. Termoizolacja elewacji spowodowała znaczące uproszczenie historycznego opracowania bryły, której cechą charakterystyczną było zastosowanie fakturowego tynku wapiennego, barwionego w masie. Wprowadzone zmiany doprowadziły w konsekwencji nie tylko do zaburzenia oryginalnych proporcji bryły (m.in. poprzez pogłębienie otworów okiennych, co ma bezpośredni wpływ na postrzeganie i identyfikację modernistycznej architektury budynku), lecz również zatarcia oryginalnych cech stylistycznych. Obiekt obłożony ahistorycznym materiałem, z uproszczonym opracowaniem elewacji utracił znacząco wizualne cechy autentyczności. Organ zaznaczył, że termoizolacja styropianem obiektów zabytkowych jest niewłaściwa z perspektywy zasad ochrony konserwatorskiej, ponieważ blokuje naturalną wentylację zabytkowych murów ceglanych, prowadząc do ich zniszczenia.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli wymienieni na wstępie skarżący, zarzucając jej naruszenie: art. 4 ust. 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami; art. 45 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy; art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zw. art. 8 k.p.a.; art. 7, 77 i 107 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe skarżący zawnioskowali o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozważenie uchylenia poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę jej oddalenia stanowił art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).

W uzasadnieniu Sąd przypomniał, że inwestorzy uzyskali wymagane zezwolenie na przeprowadzenie określonych w nim szczegółowo robót budowlanych, niemniej w części wykonali je niezgodnie z przedstawionym projektem, bowiem wyszli poza zakres udzielonego pozwolenia. Decyzja Stołecznego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2016 r. dotyczyła bowiem wyłącznie remontu dachu i elewacji, zgodnie z projektem inż. arch. A. S. i mgr. inż. L. M., z 2015 r. Remont elewacji obejmował tylko wymianę zniszczonego tynku wapiennego na nowy tynk wapienny, barwiony w masie, z jednoczesnym odtworzeniem pierwotnej kolorystyki i faktury. Tymczasem inwestorzy w części samowolnie wykonali roboty budowlane polegające na dociepleniu zabytkowej "[...]".

W ocenie Sądu, w wyniku wykonanych samowolnie prac dociepleniowych doszło do przesłonięcia partii oryginalnego wykończenia elewacji budynku i zmieniony został niekorzystnie jej charakter architektoniczny. Opisane walory architektoniczne stanowią świadectwo stosowanych w dacie powstania [...] trendów w architekturze i budownictwie. Wartości architektoniczne zawsze są bowiem osadzone w czasach, w jakich dany obiekt powstał, a w takim aspekcie odnoszą się również do jego wartości historycznych. Oczywiste jest, że prowadzenie robót budowlanych przy obiektach o wartościach zabytkowych dopuszczalna jest wyłącznie na zasadzie maksymalnego zachowania struktury budynku i detalu architektonicznego, dla utrwalenia cech autentycznych świadczących o czasie jego powstania. W istocie – jak zasadnie wskazał organ – docieplenie elewacji styropianem o grubości 10 cm doprowadziło do zmiany bryły budynku, prowadzącej oprócz zaburzenia oryginalnych proporcji bryły m.in. poprzez znaczne pogłębienie otworów okiennych, także do pozbawienia istniejących w oryginale cech stylistycznych. W ten sposób elewacja utraciła cechy autentyczności, a więc chronione wpisem do rejestru wartości. Sąd nie zgodził się z zarzutami, że termoizolacja "nieznacznie" tylko pogrubiła ściany, jak twierdzili skarżący. Sąd podzielił również stanowisko organu, że przeprowadzona termomodernizacja (docieplenie ścian) ma charakter odwracalny, co doprowadzi zabytek do walorów historycznych i architektonicznych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli skarżący, zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli działalności organu pierwszej i drugiej instancji, co skutkowało oddaleniem skargi;

b) art. 134 § 1 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. przez niedokonanie przez Sąd wszechstronnej oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie kwestii związanej z przedstawieniem przez skarżącego kasacyjnie okoliczności dotyczących konieczności zabezpieczenia ścian budynku przed niszczeniem związanym z zawilgotnieniem, co uniemożliwiło rozpoznanie istotny sprawy i doprowadziło do oddalenia skargi;

c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w treści uzasadnienia wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego, w szczególności dotyczącego możliwości uszkodzenia ścian zabytku w wyniku demontażu warstwy ocieplenia;

d) art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6 i art. 8 k.p.a., ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał orzeczenie sprzeczne z prawem, mimo powinności wyeliminowania rozstrzygnięć organów I i II instancji, uznał je za prawidłowe, przez co naruszył zasadę praworządności oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażoną w ww. przepisach;

e) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezasadne zastosowanie w sprawie i oddalenie skargi, w przypadku gdy z przeprowadzonego przez Sąd postępowania nie wynika, iż zaskarżony akt nie narusza prawa albo że narusza prawo, jednak nie w takim stopniu, który dawałby podstawę do uwzględnienia skargi;

Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Na mocy zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały poinformowane.

Pismem z dnia 13 kwietnia 2021 r. Minister Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu przedstawił swoje stanowisko w sprawie. Również i skarżący, pismem z dnia 27 kwietnia 2021 r., przedstawili stanowisko w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie godzi się wyjaśnić, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej.

Istotne jest to, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał przedmiotową skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, wobec spełnienia warunków wynikających z treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Wbrew stanowisku skarżącego, Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji zobowiązującej skarżących do doprowadzenia wykonywanych prac i robót budowlanych przeprowadzanych przy zabytkowym budynku przy ul. [...] ([...]) w W. do zgodności z zakresem i warunkami określonymi w pozwoleniu Stołecznego Konserwatora Zabytków zmieszczonymi w decyzji z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] poprzez usunięcie warstwy ocieplenia styropianu grubości około 10 cm z elewacji, odtworzenie tynku wapiennego, barwionego w masie i odtworzenie pierwotnej kolorystyki i faktury, prawidłowo zastosował konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi w trybie art. 151 p.p.s.a., albowiem kwestionowana skargą ostateczna decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w pełni odpowiada prawu. Nie było więc uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie wskazanego w skardze kasacyjnej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. w związku z podnoszonym naruszeniem art. 6 i 8 k.p.a.

W ocenie składu Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji właściwie ocenił prawidłowość przeprowadzonego w tej sprawie postępowania, zasadnie uznając, iż w jego ramach nie doszło do uchybienia przepisom procedury administracyjnej. Stan faktyczny sprawy ustalony przed organami konserwatorskimi jest niesporny. Nie budzi wątpliwości, iż z upoważnienia Prezydenta m.st. Warszawy Stołeczny Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] maja 2016 r. pozwolił skarżącym na remont dachu i elewacji budynku przy ul. [...], zgodnie z przedstawionym projektem z 2015 r. Pozwolenie dot. wymiany zniszczonego tynku wapiennego na elewacji na nowy tynk wapienny, barwiony w masie, z odtworzeniem pierwotnej kolorystyki i faktury.

Nie jest również kwestionowane, że roboty dokonywane przy ww. budynku zostały przeprowadzone w sposób niezgodny z zakresem wydanego pozwolenia. W związku z wykonaniem części robót w sposób odbiegający od tego właśnie pozwolenia konserwatorskiego, w konsekwencji wydano decyzję zobowiązującą m.in. do usunięcia warstwy styropianu z elewacji oraz odtworzeniu tynku wapiennego, barwionego w masie, w zakreślonym terminie. Z punktu konserwatorskiego wykonane roboty przez skarżących pozbawiły sporny obiekt oryginalnych cech architektonicznych.

Sporny budynek objęty ochroną konserwatorską, jak ustalono w toku postępowania, powstał w latach 1925-1928, w stylu modernistycznym z elementami historyzującymi, takimi jak profilowane gzymsy i balustrady tralkowe. Ochronie podlega w szczególności: ukształtowanie bryły oraz rozwiązania stylistyczne elewacji. Natomiast skarżący częściowo obłożyli elewację tego zabytkowego budynku styropianem grubości około 10 cm. Zrealizowanie sprzecznie z decyzją konserwatorską termoizolacji elewacji spowodowało znaczące uproszczenie historycznego opracowania bryły, której cechą charakterystyczną było zastosowanie na elewacji fakturowego tynku wapiennego, barwionego w masie. Sąd pierwszej instancji podzielając stanowisko organów orzekających w sprawie trafnie przyznał, że wprowadzone zmiany doprowadziły w konsekwencji nie tylko do zaburzenia oryginalnych proporcji bryły (m.in. poprzez pogłębienie otworów okiennych, co ma bezpośredni wpływ na postrzeganie i identyfikację modernistycznej architektury budynku), lecz również zatarcia oryginalnych cech stylistycznych. Obiekt obłożony ahistorycznym materiałem, z uproszczonym opracowaniem elewacji utracił znacząco wizualne cechy autentyczności. Podzielono także stanowisko organów konserwatorskich, że termoizolacja styropianem obiektów zabytkowych jest niewłaściwa z perspektywy zasad ochrony konserwatorskiej, ponieważ blokuje naturalną wentylację zabytkowych murów ceglanych, prowadząc do ich zniszczenia. Dlatego tak istotne jest uzgodnienie zakresu i przedmiotu planowanych robót z organem konserwatorskim, który posiada kompetencje do merytorycznej oceny planów inwestora pod względem wpływu inwestycji na chronione wartości zabytku. Ocena zgromadzonego w sprawie materiału, jak trafnie przyznano w realiach tej sprawy, zasadnie doprowadziła do wydania zaskarżonej decyzji nakazującej doprowadzenia wykonywanych prac i robót budowlanych przy zabytkowym budynku przy ul. [...] ([...]) w W. do zgodności z zakresem i warunkami określonymi w pozwoleniu Stołecznego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] poprzez usunięcie warstwy ocieplenia styropianu grubości około 10 cm z elewacji, odtworzenie tynku wapiennego, barwionego w masie i otworzenie pierwotnej kolorystyki i faktury. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiony wyżej niesporny stan faktyczny sprawy w pełni uzasadniał zastosowanie przez organy konserwatorskie konstrukcji prawnej z art. 44 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, zobowiązującej do nałożenia obowiązku podjęcia określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych prac, robót lub innych działań przy zabytku do zgodności z zakresem i warunkami określonymi w pozwoleniu. Twierdzenia skargi kasacyjnej, iż zabezpieczenie styropianem spornego budynku stanowiło element zabezpieczenia przed zawilgoceniem i było warstwą izolacyjną, nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestia zwiększenia energooszczędności budynku, na którą powołano się w kasacji, nie ma także znaczenia dla prawidłowości oceny legalności dokonanej przez Sąd pierwszej instancji w tej sprawie. Należy wyraźnie zauważyć, że niedozwolone działania skarżących wpłynęły na cechy stylistyczne budynku, który podlega ochronie konserwatorskiej w związku z wpisaniem przedmiotowego obiektu do rejestru zabytków. Sąd pierwszej instancji słusznie podkreślił, że w wyniku wykonanych samowolnie prac dociepleniowych doszło do przesłonięcia partii oryginalnego wykończenia elewacji budynku i zmieniony został niekorzystnie jej charakter architektoniczny. Opisane walory architektoniczne stanowią świadectwo stosowanych w dacie powstania [...] trendów w architekturze i budownictwie. Natomiast docieplenie elewacji styropianem o grubości 10 cm doprowadziło do zmiany bryły budynku, prowadzącej oprócz zaburzenia oryginalnych proporcji bryły m.in. poprzez znaczne pogłębienie otworów okiennych, także do pozbawienia istniejących w oryginale cech stylistycznych. W ten sposób elewacja utraciła cechy autentyczności, a więc chronione wpisem do rejestru wartości.

Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niedokonanie wszechstronnej oceny w zakresie stanu faktycznego. Ocena dokonana w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji nie budzi żadnych zastrzeżeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Natomiast stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Z unormowania tego wynika, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Natomiast granice sprawy wyznacza przede wszystkim, jak ma to miejsce w tym przypadku, treść zaskarżonego aktu. Oznacza to, że o naruszeniu przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, względnie nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono oczywiste i istotne uchybienia, które sąd powinien dostrzec i uwzględnić. W rozpoznawanej sprawie żadna ze wskazanych sytuacji nie miała miejsca, bowiem Sąd pierwszej instancji nie wykroczył poza granice sprawy, a i nie było w sprawie takich naruszeń, które należałoby ujawnić jako oczywiste i istotne.

Jako chybiony należy uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Norma ta ma charakter ustrojowy. Określa ona jedynie kryterium, pod jakim sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej. Wydanie wyroku niezgodnie z oczekiwaniem strony nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał kontroli działalności administracji publicznej oraz że badanie to przeprowadził w innym aspekcie niż zgodność z przepisami, które w sprawie miały zastosowanie. Niezależnie od tego zauważyć należy, że powołany wyżej art. 1 § 1 i 2 wyznacza jedynie ramy sądowej kontroli.

Przede wszystkim jednak zauważyć należy, iż Sąd pierwszej instancji przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, a to, iż wydał wyrok, który został zakwestionowany skargą kasacyjną, nie oznacza naruszenia ww. normy ustrojowej.

Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podkreślenia wymaga, że obowiązek szczegółowego uzasadnienia przez sąd swego stanowiska jawi się zawsze wówczas, gdy sąd podziela ocenę prawną dokonaną przez organ, nie zgadzając się z argumentami strony skarżącej. Konieczne jest w takiej sytuacji odniesienie się do wszystkich tych argumentów skargi, które identyfikują spór prawny wynikły w danej sprawie lub pozostają z nim w ścisłym związku. Co jednak istotne, nierozprawienie się przez sąd ze wszystkimi zarzutami skargi nie może a limine prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej z powodu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jeśli nie ma wątpliwości co do motywów podjęcia określonej treści rozstrzygnięcia, a pozostawione bez omówienia argumenty skargi nie mogłyby wpłynąć na zmianę orzeczenia. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, że uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu pierwszej instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem przez zarzut naruszenia tego przepisu nie można skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. wyrok NSA z 18 marca 2015 r. I GSK 1779/13; z 10 września 2019 r. II OSK 2489/17; z 28 maja 2020 r. I GSK 1496/19). Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełniało ustawowych wymogów konstrukcyjnych. Sąd pierwszej instancji wskazał i omówił podstawę prawną rozstrzygnięcia, odwołując się do konkretnych elementów stanu faktycznego, które zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie pozwalały na odmienną ocenę. Wprawdzie Sąd pierwszej instancji w sposób lapidarny odniósł się do podnoszonych zarzutów skargi, ale podnoszone zarzuty okazały się w konsekwencji całkowicie chybione. Natomiast jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy - patrz: wyrok NSA z 26 sierpnia 2020 r. II OSK 1024/20.

Przedstawione zatem w motywach tego uzasadnienia stanowisko prowadzi do konkluzji, że zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny wniesioną skargę kasacyjną oddalił. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego zapadło na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.