Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1977/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi B.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2005 r., Nr [...] w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 r. - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2005 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez B.S. od decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2005 w kwocie 999,20 zł - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy R. Nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r.

W uzasadnieniu orzeczenia organ II instancji wskazał, iż art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. , Nr 9, poz. 84, ze zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.o.l."- różnicuje wysokość podatku od nieruchomości w zależności od przeznaczenia budynku podlegającego podatkowaniu. Rozróżnienie stawki opodatkowania znalazło wyraz w uchwale Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, podatku od posiadania psów i zwolnień od tych podatków. Zdaniem organu odwoławczego, zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miało ustalenie jakiego rodzaju jest budynek opodatkowany na mocy zaskarżonej decyzji. Stosownie bowiem do art. 1a) ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., pod pojęciem "budynek" rozumieć należy obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W myśl art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 2016, poz. 207 ze zm.) – powoływanej dalej jako "pr. bud." – budynkiem jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, zgodnie zaś z pkt 2a) tegoż przepisu – pod pojęciem "budynku mieszkalnego jednorodzinnego" należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku. Funkcja budynku powinna natomiast zostać określona – stosownie do art. 34 ust. 3 pkt 2 pr. bud. – w projekcie budowlanym, stanowiącym jeden z załączników do wniosku o pozwolenie na budowę, a następnie w samej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na budowę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że to właśnie określone w ten sposób przeznaczenie i funkcja budynku – o ile nie zostanie następnie zmieniona we właściwym, odrębnym postępowaniu – powinna stanowić, zgodnie, z art. 1a) ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., punkt do odniesienia do ustalenia stawki podatku od nieruchomości za określony budynek, a w konsekwencji – do ustalenia należnej wysokości tego podatku.

Organ odwoławczy podkreślił, iż budynek zlokalizowany na terenie przedmiotowej nieruchomości gruntowej zaliczony został przez organ I instancji do budynków pozostałych – budynków letniskowych. Stanowisko to znalazło oparcie w następujących dokumentach:

1. Wypisie z rejestru gruntów, określającym teren, na którym znajduje się przedmiotowy budynek, jako "rekreacyjno – wypoczynkowy";

2. Wypisie z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy R., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w R. nr [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. (Dz. Urz. Woj. Warszawskiego Nr 62, poz. 293), z którego wynika, że teren, którego dotyczy zaskarżona decyzja, znajduje się na terenie zabudowy letniskowej; uzyskanie zgody na budowę na tym terenie budynku mieszkalnego nie byłoby konieczne;

3. Wykazie nieruchomości, złożonym w dniu 13 czerwca 1998 r. przez B.S., z którego wynika, że przedmiotem opodatkowania jest budynek letniskowy o powierzchni 60 m 2 ;

4. Decyzji Burmistrza Miasta i Gminy R. Nr [...] z dnia [...] maja 2000 r., znak [...], zatwierdzającą projekt budowlany i zezwalającej na budowę budynku letniskowego na terenie działki objętej zaskarżoną decyzją;

5. Potwierdzeniu przyjęcia zgłoszenia użytkowania obiektu budowlanego z dnia [...] czerwca 1991 r. znak [...], z którego wynika, że budynek stanowiący przedmiot opodatkowania został zgłoszony jako budynek letniskowy z przeznaczeniem na cele letniskowe.

Organ wskazał, że w świetle powyższych rozważań fakt zameldowania na pobyt stały w rzeczonym budynku i faktyczne przeznaczenie go na zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych podatnika i jego rodziny nie może zmienić faktu, że przedmiotem opodatkowania nie jest budynek mieszkalny w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, lecz budynek letniskowy, zlokalizowany na terenie przeznaczonym wyłącznie pod zabudowę letniskową.

W skardze złożonej na powyższą decyzję B.S. wniosła o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem oraz przyjęcie prawidłowej, niższej stawki podatkowej. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że jej budynek niesłusznie został zakwalifikowany do grupy pozostałych budynków w wyższej stawce podatkowej, gdyż w istocie jest to budynek mieszkalny. Skarżąca powołała się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym przyjęto, iż istotną cechą budynku, uzasadniającą zakwalifikowanie budynku do kategorii budynków mieszkalnych, jest posiadanie budynku w celu zaspokajania własnych potrzeb mieszkaniowych. Oznacza to, zdaniem skarżącej, że budynek letniskowy mieścił się w pojęciu budynku mieszkalnego tylko wówczas, gdy był faktycznie użytkowany przez właściciela służąc do zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Nadto B.S. podała, że w dniu 22 lutego 2005 r. złożyła wniosek do Burmistrza o zmianę przeznaczenia gruntu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W dalszej części skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podtrzymało dotychczasowe stanowisko oraz podkreśliło, że argumentacja przestawiona w skardze stanowi jedynie próbę polemiki ze stanowiskiem przyjętym w zaskarżonej decyzji. Pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, przywołany przez skarżącą dotyczy z kolei odmiennego stanu prawnego – sprzed zmiany przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie mającym wpływ na rozstrzygniecie niniejszej sprawy, a więc nie może mieć zastosowania. Nadto organ wskazał, że w uzasadnieniu decyzji omyłkowo przywołano w pkt 4 informację, która dotyczyła innego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.p.s.a." - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub c) u.p.p.s.a.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Skarżąca w istocie zarzuca, że organy wymierzając jej podatek od nieruchomości, błędnie zakwalifikowały budynek, w którym zamieszkuje jako letniskowy. Przywołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje ona, że podstawowym i decydującym kryterium mającym zastosowanie do określenia rodzaju danego budynku jest użytkowanie go przez właściciela w konkretnym celu. Budynek należący do skarżącej, jako służący zaspokajaniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych, winien zatem, jej zdaniem, zostać zakwalifikowany jako budynek mieszkalny i od takiego właśnie budynku należało wymierzyć podatek stosując odpowiednią stawkę podatkową.

Z powyższym stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Organy podatkowe, wymierzając podatek od nieruchomości, nie mają bowiem kompetencji do każdorazowego ustalania czy dany budynek jest budynkiem letniskowym czy mieszkalnym, gdyż zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 ze zm.) – powoływanej dalej jako "pr. geodez." – podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W zakresie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości wymierzonego skarżącej, organy podatkowe, stosując się do dyspozycji przepisu art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) – dalej powoływanej jako "ord. pod.", podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a zebrane dowody oceniły zgodnie z wymogami art. 191 ord. pod., obszernie i przekonująco uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie. Po pierwsze wskazać należy, że organy zgromadziły stosowne dokumenty, które stanowiły podstawę do określenia konkretnej stawki podatkowej w niniejszej sprawie. Dokumenty te to: wypis z planu miejscowego, informacja z rejestru gruntów oraz uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, podatku od posiadania psów i zwolnień z tych podatków w 2005 r.

Kontynuując rozważania dotyczące przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego w niniejszej sprawie, należy przywołać treść przepisu art. 194 § 1 ord. pod., który stanowi, że dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W postępowaniu podatkowym środkiem dowodowym jest zatem dokument urzędowy, który jest dokumentem sporządzonym w formie określonej przepisami prawa, przez powołane do tego organy władzy publicznej lub inne jednostki, jeśli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Podkreślić należy, że pojęcie "władzy publicznej" odwołuje się do przyjętego w art. 10 Konstytucji RP systemu ustrojowego władz, opartego na władzy ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej. W sprawowaniu władzy publicznej, zgodnie z art. 16 ust. 2 Konstytucji RP, uczestniczy także samorząd terytorialny. W świetle powyższego, dokumentami urzędowymi będą również dokumenty sporządzane przez jednostki samorządu terytorialnego.

Przepis art. 194 § 1 ord. pod. ustanawia domniemanie prawdziwości dokumentów urzędowych oraz domniemanie ich zgodności z prawdą. Domniemania te oznaczają, że dokument urzędowy nie podlega swobodnej ocenie dokonywanej przez organ podatkowy. Za udowodnione należy przyjąć to, co wynika wprost z dokumentu, gdyż dokument urzędowy ma zwiększoną moc dowodową. Organ podatkowy może dokonać wykładni dokumentu jedynie wówczas, gdy jego treść nie jest jednoznaczna lub wymaga dodatkowych ustaleń. W piśmiennictwie prawniczym podkreśla się, że nieuznanie faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym stanowi naruszenie prawa procesowego (B. Adamiak – Ordynacja podatkowa, Komentarz, Wrocław 2004 r., str. 665, teza 4).

Skoro zatem ze zgromadzonych w sprawie przez organy podatkowe dokumentów jednoznacznie wynika, że nieruchomość należąca do skarżącej, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy R. zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w R. nr [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. położona jest w terenach zabudowy letniskowej, a z informacji z rejestru gruntów z kolei wynika, że przedmiotowa działka oznaczona została jako teren rekreacyjno – wypoczynkowy, oznaczony symbolem B. i B.W, to należało fakty te przyjąć jako wynikające wprost z dokumentu urzędowego, zgodnie z powyżej przedstawionymi poglądami.

Powołanie się w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] na inną decyzję wydaną w podobnej sprawie, lecz nie dotyczącej podatku od nieruchomości wymierzonego B.S., zdaniem Sądu nie miało wpływu na ocenę skarżonej decyzji. Argumenty podniesione w decyzji co do wymierzenia podatku od nieruchomości, która posiada charakter letniskowy, są spójne i wynikają z dokonanych ustaleń. Z kolei zawarty w uzasadnieniu błąd nie przesądza o zasadności tej decyzji. Również fakt złożenia przez B.S. wniosku do Burmistrza o zmianę przeznaczenia gruntu, nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Postępowanie wszczęte tym wnioskiem jest bowiem postępowaniem odrębnym od niniejszego, a orzeczenia zapadłe w tymże postępowaniu również mogą być przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd Administracyjny w odrębnym postępowaniu.

Skarżąca przywołała szerokie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące problematyki kwalifikowania budynków do kategorii budynków mieszkalnych w oparciu o kryterium zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, prezentowane choćby w uchwale z dnia 22 kwietnia 2002 r., sygn. akt FPK 17/01. Orzekający w niniejszej sprawie skład Sądu, w świetle powyższych rozważań, nie podziela przedstawionego przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.