Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1990/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 29 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2086
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 sierpnia 2004 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o drogach publicznych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Anna Fabiańczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie przebudowy zjazdu oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 1990/07

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu sprawy w wyniku odwołania D. J. od decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] lipca 2007 roku orzekającej, iż wjazd do posesji J. i T. S. zostanie przebudowany przez zarządcę drogi, czyli Gminę S. do dnia [...] października 2007 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze.

Zajmując stanowisko w sprawie organ odwoławczy wyjaśnił, iż stroną postępowania w przedmiocie wyrażenia zgody na wykonanie lub przebudowę zjazdów dotychczas istniejących w trybie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych ( Dz. U. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) jest wyłącznie właściciel lub użytkownik gruntów przyległych do drogi. Wnosząca odwołanie jest natomiast właścicielką nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, której dotyczyła wskazana wyżej decyzja Wójta Gminy S. W tej sytuacji odwołująca się posiada w sprawie jedynie interes faktyczny nie posiada natomiast interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a.

W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, iż D. J. nie ma interesu prawnego w niniejszym postępowaniu administracyjnym a zatem nie przysługuje jej w nim przymiot strony i związane z nim uprawnienia.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, D. J., zwana dalej skarżącą, wnosząc o wnikliwe i sprawiedliwe rozpatrzenie sprawy podniosła szereg zarzutów, jednakże zarzuty te dotyczyły wyłącznie decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] lipca 2007 roku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Podkreślić należy, iż w chwili wpłynięcia odwołania organ odwoławczy ma obowiązek zbadania czy spełnia ono określone warunki formalne, m.in. czy zostało wniesione w terminie, czy pochodzi od strony i czy z innych przyczyn jest dopuszczalne. W sytuacji negatywnej weryfikacji statusu strony inicjującej postępowanie odwoławcze organ wydaje decyzję w trybie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. albowiem odwołanie wniesione przez osobę nieposiadającą do tego legitymacji jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych.

Zaskarżona decyzja administracyjna dotyczy rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa skarżącej do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony, co sprowadza się do ustalenia posiadania przez nią, lub nie, interesu prawnego.

Pojęcie strony, a więc podmiotu, któremu w postępowaniu administracyjnym przysługuje szczególna pozycja procesowa i związana z tym ochrona zostało określone w art. 28 k.p.a. w myśl, którego stroną postępowania jest wyłącznie osoba, której interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, która żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Podstawowe znaczenie dla wykładni tego przepisu ma pojęcie interesu prawnego. Zarówno w literaturze jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości teza, iż kategoria interesu prawnego, na której oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym, należy do prawa materialnego. Czynnikiem różnicującym interes prawny i interes faktyczny jest istnienie lub brak normy prawnej przyznającej ochronę danemu podmiotowi. O istnieniu interesu prawnego decydują, zatem przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści.

Interes prawny jest kwalifikowanym interesem faktycznym, który wynika z określonego przepisu prawnego odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu i pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną tegoż podmiotu, przy czym interes prawny musi dotyczyć go bezpośrednio ( wyrok NSA z 2 czerwca 1998 r., IV SA 2164/97-LEX nr 43262, wyrok NSA z dnia 15 grudnia 1998 roku, II SA 1351/98 LEX nr 41827).

Podstawą materialnoprawną decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] lipca 2007 roku orzekającej, iż wjazd do posesji J. i T. S. zostanie przebudowany przez zarządcę drogi, czyli Gminę S. do dnia [...] października 2007 r. jest art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) Stanowi on, iż w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. Wskazany przepis nie precyzuje podmiotów, którym służą prawa strony w takim postępowaniu a zatem oceniając przymiot strony w postępowaniu administracyjnym, należy uwzględnić omówiony wyżej przepis art. 28 k.p.a. Z jego analizy wypływa konkluzja, iż zarówno z art. 29 ust 2 cyt. ustawy, jak też z żadnego innego przepisu materialnoprawnego nie wynika, iżby przymiot strony we wskazanym postępowaniu administracyjnym przysługiwał podmiotom innym niż właściciel lub użytkownik gruntów przyległych do drogi, na których znajduje się przebudowywany zjazd.

Wydaje się zasadnym wyjaśnić skarżącej, iż posiada zagwarantowane prawo udziału w innych postępowaniach, w tym w toku procesu inwestycyjnego i po jego zakończeniu, natomiast realizacja praw skarżącej nie może odbywać się w postępowaniu dotyczącym praw innych osób. Co prawda decyzja organu I instancji została skarżącej doręczona jednakże fakt dopuszczenia skarżącej do udziału w postępowaniu administracyjnym nie może przesądzić o jej uprawnieniu do wniesienia odwołania na zapadłą w wyniku tego postępowania decyzję.

Konkludując, jeżeli stroną postępowania prowadzonego w trybie art. 29 ust. 2 ww. ustawy jest wyłącznie właściciel lub użytkownik nieruchomości, do której ma być przebudowany zjazd, należało przyjąć, iż skarżąca-będąca właścicielką sąsiedniej nieruchomości - stroną takiego postępowania nie jest.

Reasumując powyższe rozważania Sąd podzielił stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], iż skarżąca nie była legitymowana do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Jeżeli zatem organ odwoławczy prowadząc postępowanie nie stwierdził według omówionych wyżej kryteriów prawnych przymiotu strony skarżącej, decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego podjęta na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. odpowiada prawu.

Odnosząc się do okoliczności podniesionych w skardze należy zauważyć, iż wobec umorzenia postępowania odwoławczego, organ nie mógł ustosunkować się do zarzutów dotyczących wadliwości decyzji organu I instancji i z tego też względu zarzuty powyższe nie mogą być rozpatrywane w postępowaniu sądowym.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.