Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 510/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-06-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i par 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 marca 2018r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

E. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 marca 2018r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, w której zawarł jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ww. wniosku nie poparł żadną argumentacją, wskazał jedynie o jego uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że regułą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wynikającą z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") jest to, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Tym niemniej należy mieć na uwadze, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006r. o sygn. akt II FZ 882/05). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie, nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne.

Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K., rozstrzygające o stanowisku wierzyciela w zakresie zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu i uznaniu wniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony.

Postanowienie takie jedynie wyraża stanowisko, co do zasadności zgłoszonych zarzutów, nie tworzy natomiast po stronie skarżącej uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania), jak np. nałożenie stosowną decyzją, zobowiązania pieniężnego, (por. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2014r., sygn. akt II OZ 350/14). Zatem nie jest możliwe wstrzymanie takiego postanowienia, nie nosi ono bowiem znamion wykonalności. Postanowienie to nie obliguje strony do jakiegokolwiek działania i nie może być również wykonane w trybie przymusowym, poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Zaskarżone postanowienie, uznaje zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione, nie nakłada zaś na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, czyli nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze jego praw, czy obowiązków. Tym samym, wstrzymanie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest w tym przypadku możliwe, (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 października 2014r. o sygn. akt II OZ 1072/14; z dnia 24 kwietnia 2014r. o sygn. akt II FZ 470/14; z dnia 10 grudnia 2013r. o sygn. akt II FZ 1358/13, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 maja 2013r. o sygn. akt I SA/Gl 315/13, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 września 2010r. o sygn. akt I SA/Lu 635/10).

Poza tym z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że wystąpienie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, wiąże się z obowiązkiem takiego jego sformułowania, by powołane w nim okoliczności, wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności, przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. postanowienia NSA: z 26 listopada 2007r., II FZ 338/07; z 29 maja 2009r., I FZ 148/09; z 10 grudnia 2010r., II FZ 536/10; z 1 marca 2011r., II FZ 17/11; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229).

Ponadto, w świetle powyższego wskazać należy, że w niniejszej sprawie skarżący nie poparł swojego wniosku w wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, żadną argumentacją, brak jest również konkretnych dowodów i dokumentów źródłowych, z których wynikałaby zasadność jego wniosku. Tymczasem, w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 30 listopada 2004r. sygn. akt GZ 120/04, publ. LEX nr 1405438, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004r. sygn. akt FZ 65/04, publ. LEX nr 1405435).

Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.