Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1345/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-12-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 oar art. 61 par 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder po rozpatrzeniu w dniu 16 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Głównego Specjalistę w Biurze Obsługi Interesantów z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] r. cofającą zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży udzielonych w punkcie sprzedaży zlokalizowanym [...] przy ul. [...] prowadzonym przez R. K.

Nie zgadzając się z przedmiotową decyzją R. K. złożył na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Argumentując złożony wniosek skarżący wskazał, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza stanowi jedyne źródło jego utrzymania, a jednym z istotniejszych źródeł obrotu jest sprzedaż napojów alkoholowych. Zdaniem wnioskodawcy, utrzymanie się stanu, w którym nie może prowadzić tej działalności naraża go na bardzo istotne straty finansowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części ustawą "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże odstępstwo od tej ogólnej reguły przewiduje przepis art. 61 § 3 tej ustawy, w myśl którego po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W świetle powyższego przepisu przedmiotem wniosku o wstrzymanie może być zaskarżona do sądu decyzja, a podstawą wstrzymania jej wykonania może być niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.

Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347).

Uzasadniając swoje stanowisko wnioskodawca oświadczył, że prowadzona przez niego działalność jest jedynym źródłem utrzymania, a jednym z istotniejszych źródeł obrotu stanowi sprzedaż napojów alkoholowych. Z kolei brak możliwości prowadzenia tej działalności naraża wnioskodawcę na "bardzo istotne straty finansowe".

Powyższe stwierdzenia, w ocenie Sądu, wskazują, że sprzedaż napojów alkoholowych nie stanowi jedynej formy prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego, który nie wyjaśnił jakiego rodzaju działalność prowadzi dodatkowo i jakie osiąga z tego tytułu zyski. Zauważyć należy, że wnioskodawca nie wykazał jaki jest jego ogólny stan majątkowy, nie przedłożył bowiem żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jego aktualnej kondycji finansowej, do jej oceny niewystarczające jest, oświadczenie dotyczące narażenia skarżącego na "bardzo istotne straty finansowe".

Podkreślenia wymaga, iż w przypadku przedsiębiorców, jakim jest również R. K., co wynika ze znajdujących się w aktach sprawy zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych (k. 37 – 39 akt administracyjnych) - kondycję finansową obrazują konkretne informacje dotyczące danych o zyskach i stratach przedsiębiorstwa, stanie kont, wysokości stałych kosztów utrzymania itp. Tymczasem skarżący tego rodzaju informacji nie przedstawił, uniemożliwiając Sądowi pełną ocenę jego sytuacji w kontekście wymogów stawianych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Reasumując powołane wyżej argumenty nie stanowią o wykazaniu relacji między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń, dla skarżącego wynikających z treści art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w postanowieniu.