Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 77/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Szef Służby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 223 ust. 2-6
journal: Dz.U. 2009 nr 168 poz 1323
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spraw.), Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Stanisław Marek Pietras, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2013 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy w korpusie aspirantów Służby Celnej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w G. aktem mianowania z dnia [...] listopada 2009 r., na podstawie art. 223 ust. 1 i 4 i art. 115 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. nr 168, poz. 1323), mianował J. R. na stopień [...] w korpusie aspirantów Służby Celnej.

Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. J. R. wniósł odwołanie od powyższego aktu mianowania do Szefa Służby Celnej, wnosząc o mianowanie go na stopień komisarza celnego w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. W uzasadnieniu wskazał, iż przed dniem wejścia w życie ustawy o Służbie Celnej pełnił stanowiska kierownicze, tj. od [...] września 2003 r. do [...] kwietnia 2004 r. zajmował stanowisko kierownika oddziału, natomiast od [...] maja 2004 r. do [...] grudnia 2005 r. zajmował stanowisko kierownika referatu.

Szef Służby Celnej decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w zakresie określenia korpusu.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J. R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 2152/11 stwierdził jej nieważność. W uzasadnieniu podał, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż organ rozpoznał środek odwoławczy wniesiony z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, a tym samym dokonał weryfikacji w zwykłym postępowaniu odwoławczym decyzji, od której nie przysługiwał już środek zaskarżenia. Wskazał ponadto, że organ przed przystąpieniem do ponownego rozpatrzenia odwołania, w pierwszej kolejności pouczy stronę o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, informując o treści art. 58 k.p.a. i dopiero po jego ewentualnym wniesieniu i rozpoznaniu może rozstrzygać co do złożonego odwołania.

Od powyższego wyroku funkcjonariusz wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która została oddalona wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 755/12.

Pismem z dnia [...] września 2012 r. J. R. wniósł na podstawie art. 58 k.p.a. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wraz z odwołaniem, zaś Szef Służby Celnej postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2012 r. przywrócił zainteresowanemu termin do wniesienia odwołania.

Następnie Szef Służby Celnej decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, że obowiązek nadania nowych stopni służbowych funkcjonariuszowi Służby Celnej w terminie do 30 listopada 2009 r. wynikał z przepisu art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej stanowiącego, że w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy kierownik urzędu dokona mianowań funkcjonariuszy na stopnie służbowe. Regulacja ta była wyrazem wpływu nowej ustawy o Służbie Celnej w zakresie stopnia służbowego na stosunek służbowy funkcjonariusza celnego powstały pod rządami dotychczasowej ustawy. Mechanizm przypisywania funkcjonariuszom stopni w poszczególnych korpusach został uregulowany w art. 223 ust. 2-6 ustawy. W świetle ww. przepisów, zadaniem organu było umieszczenie danego funkcjonariusza w odpowiednim korpusie, precyzyjnie wskazanym w ustawie, w zależności od dotychczasowego stopnia lub zajmowanego stanowiska bądź pełnionych obowiązków. Zgodnie natomiast z art. 223 ust. 7 powołanej ustawy, określenie stopni służbowych, o których mowa w ust. 2-6, uzależnione było od okresu służby w Służbie Celnej albo zatrudnienia w administracji celnej lub skarbowej oraz posiadanego doświadczenia i wykształcenia w sprawach z zakresu zadań Służby Celnej.

Szef Służby Celnej stwierdził, iż powołany przez odwołującego przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej nie mógł mieć w sprawie zastosowania, albowiem dotyczy funkcjonariusza, który spełniał wskazane w nim wymogi w okresie bezpośrednio poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, tj. na dzień 30 października 2009 r. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika zaś jednoznacznie, że w dacie tej odwołujący zajmował stanowisko [...] i posiadał stopień służbowy [...]. Stanowisko eksperta celnego nie zostało zaliczone do kategorii stanowisk kierowniczych, o których mowa w art. 17 ust. 1 i ust. 13 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej. Również posiadany przez odwołującego stopień służbowy nie upoważniał do określenia stopnia w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej.

W związku z tym, w ocenie organu, obowiązkiem Dyrektora Izby Celnej w G. było mianowanie funkcjonariusza na stopień służbowy w korpusie aspirantów Służby Celnej w myśl art. 223 ust. 4 ustawy.

Szef Służby Celnej przyznał, że odwołujący w przeszłości, tj. od [...] sierpnia 1996 r. do [...] grudnia 2005 r. zajmował stanowiska kierownicze, lecz nie miało to miejsca bezpośrednio przed dniem wejścia w życie ustawy. Wskazał ponadto, że przepis art. 223 ustawy został umieszczony w rozdziale 14 zatytułowanym "Przepisy przejściowe", co oznacza, że jest to przepis regulujący wyłącznie takie sytuacje, które mogą pojawiać się na tle wprowadzania w życie nowych uregulowań. Zgodnie bowiem z § 30 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", w przepisach przejściowych reguluje się wpływ nowej ustawy na stosunki powstałe pod działaniem ustawy albo ustaw dotychczasowych (...).

Zatem, zdaniem organu, skoro przepis art. 223 został zamieszczony w przepisach przejściowych, a w analizowanej ustawie wprowadzono nowy katalog stopni służbowych o częściowo zmienionej nomenklaturze, to ustawodawca tym przepisem dostosował stan zastany do gradacji stopni służbowych wprowadzonych nową ustawą. Nie chodziło bowiem w tym przypadku o odniesienie się do sytuacji mającej miejsce kilka lat wcześniej, gdyż oznaczałoby to nie dostosowanie czy transponowanie stopni na zasadzie równoważności, lecz w istocie awansowanie. Tylko wyjątkowo w ściśle określonych przypadkach wskazanych w art. 223 ust. 3 pkt 2, wiązało się to z awansem.

Szef Służby Celnej podniósł, że na takie rozumienie wyrażenia "przed dniem wejścia w życie ustawy" wskazuje również wykładnia językowa. Gdyby bowiem uznać, że przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 odnosi się do stanu istniejącego w dowolnym czasie przed dniem wejścia w życie nowej ustawy, doszłoby do wypaczenia sensu tej regulacji i prowadziłoby do rozwiązań sprzecznych z zasadami logiki i założeniem racjonalności ustawodawcy. W powyższej kwestii powołał się na orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organ stwierdził ponadto, że określenie stopni służbowych, o których mowa w ust. 2-6, zgodnie z art. 223 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej, uzależnione jest od okresu służby w Służbie Celnej albo zatrudnienia w administracji celnej lub skarbowej oraz posiadanego doświadczenia i wykształcenia w sprawach z zakresu Służby Celnej, a powyższe okoliczności wziął pod uwagę w odniesieniu do odwołującego.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. R. zarzucił jej:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, poprzez jego błędną wykładnię w zakresie pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy" oraz jego niezastosowanie przy rozstrzyganiu sprawy,

2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

a) naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.), przez działanie organu wbrew zasadzie demokratycznego państwa prawnego, a także zasadzie działania organu państwa na podstawie i w granicach prawa oraz art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), tj. wyrażonej w tym przepisie zasady praworządności, poprzez nieuwzględnienie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, tj. art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej i rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o interpretacje Szefa Służby Celnej zawarte w pismach [...], [...] oraz pisemne polecenie [...],

b) naruszenie przepisu art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci zajmowania przez skarżącego stanowiska związanego z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników,

c) naruszenie przepisu art. 138 § 1 k.p.a., poprzez wydanie rozstrzygnięcia nieprzewidzianego w tym przepisie i rozstrzygnięcie sprawy tylko w zakresie korpusu, nie rozstrzygając w zakresie stopnia funkcjonariusza celnego.

Z uwagi na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, a nadto o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu podał, że skarżący zajmował następujące stanowiska służbowe związane z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników:

– kierownik zmiany w okresie od [...] kwietnia 1997 r. do [...] sierpnia 2002 r.,

– kierownik oddziału od [...] sierpnia 2002 r. do [...] czerwca 2003 r.,

– kierownik oddziału od [...] września 2003 r. do [...] kwietnia 2004 r.

– kierownik referatu od [...] maja 2004 r. do [...] grudnia 2005 r.

W związku z tym, że powyższa okoliczność miała miejsce przed dniem 31 października 2009 r., tj. przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, mianowanie skarżącego na stopień w korpusie oficerów młodszych było obligatoryjne.

Pojęcie "przed dniem wejścia w życie ustawy" powinno być bowiem rozumiane zgodnie z wykładnią językową, jako dowolny okres poprzedzający wejście ustawy w życie. Orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego nie pozostawiło wątpliwości co do rozumienia przedmiotowego pojęcia. W uchwale z dnia 13 stycznia 1995 r., III CZP 174/94, Sąd Najwyższy stwierdził, że zwrot "przed dniem wejścia w życie ustawy" prowadzi do wniosku, iż chodzi o czas istniejący przed wejściem w życie ustawy, a niekoniecznie istniejący do dnia wejścia życie ustawy.

Skarżący podniósł ponadto, że jeśliby wolą racjonalnego ustawodawcy było, aby stan opisany w przepisie istniał wyłącznie do dnia wejścia w życie ustawy, to dałby temu wyraz zamieszczając zamiast zwrotu "przed dniem wejścia w życie ustawy" zwrot "do dnia wejścia w życie ustawy" lub "w dniu wejścia w życie ustawy", co też uczynił m.in. w przepisie art. 222 ustawy.

Skarżący zwrócił też uwagę, że takie stanowisko zajęły sądy powszechne, np. Sąd Okręgowy w G. w wyroku z dnia [...] czerwca 2011 r., sygn. akt [...], czy Sąd Okręgowy w O. w wyroku z dnia [...] lipca 2012 r., sygn. akt [...].

Rozwijając zarzut naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. skarżący wskazał, że w trakcie postępowania w przedmiocie jego mianowania Szef Służby Celnej wydał interpretacje zawarte w podanych w skardze pismach, nakazujące wykładnię art. 223 ust. 3 pkt 2 nowej ustawy o Służbie Celnej w ten sposób, że mianowanie funkcjonariusza zgodnie z tym przepisem, winno następować wyłącznie w razie zajmowania stanowiska związanego z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy lub pracowników "w chwili utraty mocy" ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz "w dniu wejścia w życie" ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.

Powyższa okoliczność, w zestawieniu z faktem niezastosowania przy mianowaniu art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy wskazuje jednoznacznie, że Dyrektor Izby Celnej w G. nie kierował się dyspozycją ustawy, lecz wytycznymi przełożonego. Z przepisów ustawy o Służbie Celnej nie wynikają zaś uprawnienia Szefa Służby Celnej do wydawania w tym zakresie poleceń służbowych i wiążących interpretacji prawnych.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. skarżący podniósł w szczególności, że organ pierwszej instancji wydał decyzję w przedmiocie mianowania bez niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci zajmowania przez niego przed dniem 31 października 2009 r. stanowiska związanego z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników.

Pominięcie przy wydawaniu aktu mianowania art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, spowodowało wyłączenie z zakresu postępowania administracyjnego, stanu faktycznego, który winien być obowiązkowo wzięty pod uwagę.

W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko przedstawiane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Dodatkowo stwierdził, że interpretacja art. 223 ustawy o Służbie Celnej przy uwzględnieniu zarówno wykładni językowej, jak i wykładni systemowej oraz celowościowej, prowadzi do odmiennego stanowiska, niż przedstawione przez skarżącego. Pogląd taki podzielił w licznych orzeczeniach tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jak i Naczelny Sąd Administracyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. nr 168, poz. 1323 ze zm.) wprowadziła m.in. zmianę nazw stopni służbowych funkcjonariuszy i pogrupowała je w określone korpusy, odpowiednio: oficerów starszych, oficerów młodszych, aspirantów, podoficerów i szeregowych Służby Celnej, ustalając dla każdego korpusu nowe stopnie służbowe (art. 115 ustawy).

We wskazanej ustawie zawarty został przepis art. 223, umiejscowiony w rozdziale 14 zatytułowanym "Przepisy przejściowe", umożliwiający dokonanie przez kierownika urzędu w drodze aktu mianowania, transformacji funkcjonariuszy celnych z rygoru poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r. nr 156, poz. 1641 ze zm.) pod rygor nowej pragmatyki służbowej.

Akt mianowania na podstawie powyższego przepisu różni się zasadniczo od innych aktów mianowania, np. mianowania na pierwszy, czy kolejny stopień służbowy (art. 82). Te tzw. typowe akty mianowania, oparte np. o przepis art. 82, podobnie jak na gruncie poprzedniej ustawy, wynikają z dyskrecjonalnej władzy przełożonego, która uprawnia go do kształtowania sytuacji prawnej podwładnego. To przełożony decydował poprzednio i decyduje obecnie, czy podwładny funkcjonariusz spełnia przesłanki do mianowania na kolejny stopień służbowy, stając się w ten sposób kreatorem typowego aktu mianowania.

Natomiast w odniesieniu do aktu mianowania na podstawie art. 223 ustawy o Służbie Celnej, obowiązek dokonania mianowania nie zależy od dyskrecjonalnej władzy przełożonego, lecz wynika wprost z mocy prawa. W przepisie art. 223 ust. 1 przewidziano miesięczny termin do dokonania mianowania na stopnie służbowe według reguł zawartych w ust. 7 tego przepisu, przy czym określony stopień co do zasady determinuje przydział do danego korpusu, a nadto pierwszy przydział do korpusu miał być dokonany w oparciu o przepisy przejściowe, a więc w oparciu o regulację szczególną i ściśle określone zasady wymieniane w ust. 2-6 omawianego przepisu.

Zatem mianowanie funkcjonariusza celnego na dany stopień służbowy przesądza o przynależności do korpusu jednoznacznie wskazanego przez ustawodawcę.

Stąd też brak jest podstaw do przyjęcia, że obowiązkiem kierowników urzędów było poszukiwanie w służbie funkcjonariuszy okresów uprawniających do zaliczenia do określonego korpusu.

Mając na względzie precyzyjne uregulowanie tej kwestii w ust. 2-6 art. 223 (za wyjątkiem ust. 3 pkt 2), należy stwierdzić, że ustawodawca nie pozostawił organowi żadnego tzw. "luzu decyzyjnego" w procesie przypisywania do określonego korpusu funkcjonariusza pełniącego dotychczas służbę na danym stanowisku.

Mechanizm przypisywania funkcjonariuszom celnym określonych korpusów został wskazany we wspomnianym przepisie art. 223 ust. 2-6. Katalog piętnastu stopni służbowych wymienianych w art. 8 poprzednio obowiązującej ustawy z 1999 r., został w przepisie art. 223 ust. 2-6 ustawy z 2009 r. pogrupowany w pięć korpusów i zadaniem organu było, w myśl tego przepisu, umieszczenie danego funkcjonariusza w odpowiednim korpusie, precyzyjnie wskazanym w ustawie, w zależności od dotychczasowego stopnia lub zajmowanego stanowiska albo pełnionych obowiązków.

Natomiast podporządkowanie służbowe, o którym mowa w art. 223 ustawy o Służbie Celnej, dotyczy stanowisk kierowniczych należących do wyższych stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej (art. 17 ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy) oraz stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej, w szczególności: kierownika zmiany, referatu, oddziału i naczelnika wydziału w Izbie Celnej (art. 17 ust. 13 poprzednio obowiązującej ustawy). Niewątpliwie katalog stanowisk wiązanych z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, o którym mowa w art. 17 ust. 13 nie był katalogiem zamkniętym, o czym świadczy użyty w nim zwrot "w szczególności", zaś powołanie na nie należało do kompetencji dyrektora Izby Celnej, co wynika z treści art. 17 ust. 14 poprzednio obowiązującej ustawy.

Z akt niniejszej spawy wynika, że skarżący w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej zajmował stanowisko [...] i posiadał stopień służbowy [...], a nadto na powyższe stanowisko nie został powołany przez dyrektora Izby Celnej na podstawie art. 17 ust. 4 poprzednio obowiązującej ustawy, co oznacza, że stanowisko to nie było stanowiskiem kierowniczym. Zatem przepis art. 223 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy nie mógł mieć zastosowania w przypadku skarżącego i stąd wywiedziony zarzut naruszenia art. 6, 7 i 77 § 1 k.p.a. jest chybiony.

W takiej sytuacji zasadne było mianowanie skarżącego na stopień służbowy w korpusie aspirantów Służby Celnej na podstawie art. 223 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się przede wszystkim do wykładni pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy" użytego w przepisie art. 223 ust. 3 pkt 2 obecnie obowiązującej ustawy. Dokonując wykładni ww. przepisu należy mieć na uwadze okoliczność, jak trafnie wskazał organ, że zamieszczony on został w rozdziale 14 "Przepisy przejściowe". Specyfika tego rodzaju przepisów polega na tym, że odnoszą się one do stosunków prawnych zastanych po momencie wprowadzania w życie nowej regulacji prawnej i mają na celu ich uregulowanie w świetle wchodzących w życie nowych przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2007 r., I OSK 544/06, niepubl.). Zawierają one reguły intertemporalne, czyli reguły prawne służące rozgraniczeniu czasowych zakresów zastosowania przepisów do sytuacji powstałych pod rządami dawnego i nowego prawa oraz określeniu wpływu nowej regulacji na stany faktyczne, stosunki prawne oraz skutki powstałe i trwające pod rządami dotychczasowej regulacji (M. Kamiński w: Prawo administracyjne intertemporalne, Warszawa 2011, str. 563).

W myśl § 30 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. nr 100, poz. 908), w przepisach przejściowych reguluje się wpływ nowej ustawy na stosunki powstałe pod działaniem ustawy albo ustaw dotychczasowych. Oznacza to, że rolą przepisów, o których mowa, jest uporządkowanie stosunków prawnych istniejących w dniu wejścia w życie nowej ustawy i wprowadzenie ich pod rządy nowego aktu prawnego, w szczególności określenie sposobu i trybu załatwienia spraw dotąd niezakończonych, ewentualnie utrzymanie dotychczasowych instytucji prawnych zniesionych przez nowe przepisy, zachowanie uprawnień i obowiązków oraz utrzymanie w mocy dotychczasowych przepisów wykonawczych, przy czym interpretacja przepisu zależna jest od każdorazowej specyfiki konkretnej regulacji.

Należy w szczególności wskazać, że pierwszym z przepisów zawartych w rozdziale "Przepisy przejściowe" ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej jest przepis art. 222 ust. 1, który przymiot funkcjonariuszy w rozumieniu nowej ustawy nadaje funkcjonariuszom celnym pełniącym służbę w Służbie Celnej w dniu wejścia w życie ustawy. W tym zakresie jest to przepis nadrzędny, jeżeli chodzi o tę cześć ustawy, zaś dalsze przepisy są jego konsekwencją i mają na celu uszczegółowienie treści nowych stosunków służbowych funkcjonariuszy. W ocenie Sądu jego wykładnia gramatyczna nie nasuwa żadnych wątpliwości.

Natomiast pojęcie "przed dniem wejścia w życie ustawy", o którym mowa w przepisie art. 223 ust. 3 pkt 2 oznacza, że określone sytuacje prawne podmiotów powstałe pod rządami poprzednio obowiązującego prawa trwają nadal po wejściu w życie nowego prawa. To zaś wskazuje, że stosunek służbowy funkcjonariusza, który posiadał określony stopień służbowy w chwili bezpośrednio poprzedzającej zmianę prawa, przekształca się w zakresie nazewnictwa stopnia służbowego oraz przypisania do odpowiedniego korpusu.

Dodatkową wskazówkę przy interpretacji przedmiotowego pojęcia może stanowić uzasadnienie projektu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, w którym zaakcentowano konieczność uregulowania w przepisach przejściowych problematyki dostosowania dotychczasowych stosunków służbowych funkcjonariuszy celnych do nowych rozwiązań prawnych. Zatem przepisy tak art. 222, jak i art. 223 ustawy, miały pełnić rolę dostosowawczą. Ich zadaniem było przeniesienie dotychczasowych stanów dotyczących poszczególnych funkcjonariuszy celnych pod odmiennie od nich nowe uregulowania. Dlatego dokonując wykładni użytych w nich zwrotów, należy odwołać się do powyższego celu, jak też reguł wykładni systemowej.

W związku z tym uzasadnione jest przyjęcie, że intencją racjonalnego ustawodawcy było, by akty mianowania porządkowały stan faktyczny istniejący w dniu wejścia w życie nowej regulacji.

Wskazana wyżej wykładnia przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 w zakresie pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy", którą Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela, jest dominująca w orzecznictwie tak Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W tej sytuacji jako bezpodstawny należy ocenić zarzut naruszenia ww. przepisu poprzez jego błędną wykładnię, a w efekcie również jego niezastosowanie. Nie znajduje również w związku z tym uzasadnienia zarzut naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. Zupełnie niezrozumiały jest natomiast zarzut naruszenia art. 138 § 1 k.p.a., ponieważ wbrew stanowisku skarżącego, Szef Służby Celnej zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy akt mianowania z dnia [...] listopada 2009 r. w całości, a więc zarówno w zakresie stopnia służbowego, jak i korpusu.

Nie sposób też przyjąć, jak czyni to skarżący, iż organ pierwszej instancji orzekał w oparciu o pisemne polecenie i interpretacje Szefa Służby Celnej. Z aktu mianowania z dnia [...] listopada 2009 r. wyraźnie wynika bowiem, że jego podstawę prawną stanowiły przepisy prawa powszechnie obowiązującego, tj. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.

Sąd nie podziela także stanowiska, jakie w przedmiocie wykładni pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy", zajęły sądy powszechne. Przedstawiona w niniejszym wyroku interpretacja tego pojęcia uzyskała bowiem aprobatę Naczelnego Sądu Administracyjnego w szeregu zapadłych w tych sprawach wyrokach.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku.