Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 528/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-07-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Przywrócono termin
Powołane przepisy: article: art. 73,  art. 86,  art. 87
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, , , po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.G. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej w kwestii wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi p o s t a n a w i a przywrócić termin do uzupełnienia braków formalnych skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 15 maja 2014 r. M.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia u M.G. choroby zawodowej narządu głosu.

Skarga została złożona w jednym egzemplarzu, wobec czego w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału M.G. pismem z dnia

3 czerwca 2014 r. został wezwany do nadesłania jej odpisu w terminie 7 dni, celem doręczenia uczestnikowi postępowania- A w M. Skarżący został prawidłowo pouczony o skutkach niezastosowania się do powyższego wezwania.

Przesyłka zawierająca wezwanie o uzupełnienie braku formalnego skargi została przesłana na podany w skardze adres i w związku z nieobecnością M.G. w tym miejscu była dwukrotnie awizowana (w dniach 6 czerwca

2014 r. oraz 16 czerwca 2014 r.), o czym umieszczono zawiadomienie w skrzynce do doręczania korespondencji. Na skutek niepodjęcia przesyłki w terminie 14 dni od daty pierwszego awiza została ona zwrócona do Sądu. Stanowiło to podstawę do uznania, że doręczenie dla M.G. było skuteczne i zostało dokonane z upływem 23 czerwca 2014 r. (art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.).

Pismem z dnia 1 lipca 2014 r. M.G. zwrócił się do tut. Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi. Uzasadniając wniosek skarżący oświadczył, że nie mógł odebrać w terminie adresowanej do niego przesyłki ponieważ w dniach od 6 czerwca 2014 r. do 27 czerwca 2014 r. przebywał w sanatorium w K. na leczeniu związanym z chorobą zawodową. Ponadto poinformował, że w tym okresie jego żona również przebywała poza miejscem zamieszkania.

Do wniosku skarżący dołączył kartę informacyjną leczenia sanatoryjnego oraz dodatkowy egzemplarz skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 86 § 1 p. p. s. a. przewiduje, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 p. p. s. a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto strona winna równocześnie z wnioskiem dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu.

Jednym z warunków przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

W rozpatrywanej sprawie skarżący dochował ustawowego terminu do złożenia rozpatrywanego wniosku, bowiem jego pobyt w sanatorium trwał do dnia 27 czerwca 2014 r., zaś w dniu 1 lipca 2014 r. r. wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu. Nadto, uzupełnił brak formalny skargi nadsyłając własnoręcznie podpisany odpis skargi. Przechodząc natomiast do oceny okoliczności wskazujących na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu należy mieć na względzie regulację art. 73 p.p.s.a., zgodnie z którą dwukrotne awizowanie przesyłki, w sposób określony w tym przepisie uzasadnia przyjęcie domniemania faktycznego, że przesyłka ta doszła do rąk adresata, a więc dokonane w ten sposób doręczenie było skuteczne. Tym niemniej, w okresie awizacji przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, skarżący będąc dłuższy okres czasu poza miejscem zamieszkania, nie posiadał informacji o skierowaniu do niego przedmiotowej korespondencji. Przyjąć należy, że skarżący należycie dbając o swoje interesy winien upoważnić osobę trzecią do odbioru w jego imieniu przesyłek pocztowych w powyższym okresie. Jednakże nie można wykluczać, że skarżący, kierując się datą nadania przez nią skargi do organu (15 maja 2014 r.) pozostawał w błędnym przeświadczeniu, iż Sąd dokona wstępnego badania skargi pod względem jej wymogów formalnych, dopiero w późniejszym czasie, kiedy skarżący wróci już do domu i będzie mógł osobiście odebrać skierowane do niego wezwanie. Ponadto jak wynika z wniosku skarżącego o przywrócenie terminu w czasie kiedy przebywał on w sanatorium jego małżonka również przebywała poza miejscem zamieszkania. Należy zaakcentować, że skarżący niezwłocznie po powrocie do domu podjął kroki zmierzające do ustalenia treści skierowanego do nieego wezwania i przywrócenia terminu w zakresie uchybionych czynności, wskazując na swoją absencję.

W świetle powyższych okoliczności oraz biorąc pod uwagę konstytucyjną zasadę prawa do sądu, należało na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.