Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 338/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), asesor WSA Danuta Szydłowska, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2007 r. sprawy ze skarg S. M., A. M., R. L. i J. M. na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego - oddala skargi -


UZASADNIENIE

S. M., A. M., R. L. oraz J. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...]utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na rozbudowie paliwowego systemu zaopatrzeniowego w zakresie objętym pakietem inwestycyjnym CP[...]- zadanie nr [...] NB [...] - rurociąg paliwowy DN [...] na terenie gminy K. (w obrębie K. na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]; w obrębie D. na działkach nr [...], [...], [...], [...]) i gminy G. (w obrębie G. na działkach nr [...]; [...], [...], [...]; [...] i [...], [...], [...] oraz [...] i [...]), zwanej dalej "inwestycją".

Stan sprawy jest następujący.

W wyniku wniosku Z., zwanego dalej "inwestorem", datowanego na dzień [...] lipca 2004 r. (tom I akt adm., k. [...]) Wójt Gminy K. wydał w dniu [...] lipca 2004 r. zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji (tom I akt adm., k. [...]).

Decyzją z dnia [...] września 2004 r. nr [...]Wójt Gminy K. wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji (tom I akt adm., k. [...]-[...]).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2005 r., sygn. akt [...](tom I akt adm., k. [...]-[...]), uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Pismem nr [...] datowanym na dzień [...] czerwca 2005 r. Wojewoda [...] wezwał Wójta Gminy K. do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w terminie 7 dni (tom II akt adm., k. [...]).

Decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...] Wojewoda [...] ustalił lokalizację inwestycji (tom II akt adm., k. [...]-[...]).

W uzasadnieniu swojej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że realizacja inwestycji nie spowoduje zagrożenia dla środowiska z uwagi na to, że w celu zapewnienia bezpiecznej i bezawaryjnej eksploatacji inwestycji przewiduje się

IV SAM/a 338/06

wykonanie zabezpieczeń antykorozyjnych, kontrolę połączeń spawanych, przeprowadzenie prób ciśnieniowych i wytrzymałościowych oraz automatyczny system rejestracji przepływu paliwa umożliwiający zatrzymanie pomp w przypadku wycieku paliwa.

Ponadto podniesiono, iż kwestia obniżenia wartości nieruchomości oraz ustalenia odszkodowania będzie przedmiotem odrębnego postępowania i nie może mieć wpływu na ocenę zasadności i prawidłowości ustalenia lokalizacji inwestycji.

Organ pierwszej instancji zauważył również, że realizacja inwestycji w pełni umożliwi korzystanie w sposób dotychczasowy z nieruchomości, na których będzie ona zlokalizowana.

Zaznaczono ponadto, iż realizacja inwestycji jest konieczna dla właściwego funkcjonowania Portu [...], który jest niezbędny dla obronności państwa i wypełnienia zadań i obowiązków wynikających z członkostwa Polski w NATO.

Odwołania od powyższej decyzji wnieśli M. M., J. M., A. M. i R. L..

M. M. i J. M. w swoim odwołaniu nie wyrazili zgody na dysponowanie ich nieruchomością na cel publiczny. Stwierdzili, że organ pierwszej instancji nie wyraził zgody i nie przychylił się do wniosku inwestora, ponieważ zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Ponadto podnieśli, iż w razie realizacji inwestycji mieszkaliby w strefie największych zagrożeń, podczas gdy dane zawarte w przepisach budowlanych dotyczące warunków technicznych inwestycji, jak odległość od budynków mieszkalnych i szerokość strefy ochronnej) są określone jako minimalne.

W jednobrzmiących odwołaniach A. M. i R. L. podnieśli, że nie otrzymają słusznego (rynkowego) odszkodowania za ograniczenie prawa własności wynikające z realizacji inwestycji, a wypłata odszkodowań w mniejszej wysokości będzie naruszeniem prawa.

Ponadto w piśmie datowanym na dzień [...] grudnia 2006 r. A. M. zarzucił, że w toku całego postępowania administracyjnego Wojewoda [...] nie dokonał doręczenia jakiegokolwiek pisma czy dokumentu jego małżonce S.M..

IV SA/Wa 338/06

Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] Minister Transportu i Budownictwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ drugiej instancji wskazał, iż argumenty odnoszące się do wysokości odszkodowania, które inwestor powinien wypłacić dotychczasowym użytkownikom działek nie znajdują uzasadnienia na etapie decyzji o ustaleniu lokalizacji. Sprawy odszkodowań reguluje ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i jej przepisy będą miały zastosowanie na dalszych etapach realizacji inwestycji, natomiast na etapie lokalizacji inwestycji nie przesądza się o kwestiach własnościowych i odszkodowawczych, a jedynie o warunkach i sposobie lokalizacji danej inwestycji.

Także zarzuty dotyczące odległości inwestycji od budynków mieszkalnych oraz szerokości strefy ochronnej nie są uzasadnione. Zdaniem organu z akt wynika, że zachowano odpowiednie odległości wynikające z przepisów odrębnych, a całość inwestycji mieścić się będzie w obrębie pasa ochronnego wyłączonego spod zabudowy i nie spowoduje ograniczeń w możliwości zabudowy działek. Podniesiono nadto, iż z akt sprawy wynika, że inwestycja wyposażona została w odpowiednie systemy zabezpieczeń i monitoringu, które mają przeciwdziałać awariom i ich skutkom.

Zdaniem Ministra Transportu i Budownictwa nie znajduje uzasadnienia zarzut A. M. dotyczący braku udziału jego małżonki w postępowaniu, ponieważ oboje małżonkowie M. byli adresatami pism w tym postępowaniu, jak również odbierali pisma w tej sprawie, o czym świadczą podpisy na znajdujących się w aktach zwrotnych poświadczeniach odbioru pism.

Skargę na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2005 r. wnieśli J. M., S. M., A. M. i R. L..

J. M. w swojej skardze zarzucił naruszenie art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Jego zdaniem rurociąg paliwowy ze strefą bezpieczeństwa nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej ani obiektem użyteczności publicznej, o którym mowa w powyższym przepisie.

Skarżący wskazał, że należące do niego działki nr [...] i [...] nie są objęte planem zagospodarowania przestrzennego, a skarżący posiada dwie analizy dotyczące tych działek oraz decyzje na budowę obiektu gastronomicznego na działce

IV SA/Wa 338/06

nr [...] i budynku gospodarczego na działkach nr [...] i nr[...]. Zdaniem skarżącego obiekt gastronomiczny będzie obiektem użyteczności publicznej i że niedopuszczalna jest sytuacja, w której istnieją decyzje przewidujące różne inwestycje na danym terenie.

W skardze wniesionej przez S. M., A. M. i R.L. zarzucono:

1) naruszenie art. 51 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 19 k. p. a. poprzez utrzymanie w

mocy zaskarżonej decyzji pomimo, że została ona wydana przez Wojewodę

[...] z naruszeniem przepisów o właściwości z uwagi na to, że Wojewoda

[...] wezwał Wójta Gminy K. do wydania decyzji w zbyt krótkim,

siedmiodniowym terminie,

2) naruszenie art. 10 k. p. a. poprzez niezapełnienie skarżącym czynnego

udziału w postępowaniu i uniemożliwienie im wypowiedzenia się, co do zebranych w

sprawie materiałów i zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji,

3) naruszenie art. 58 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak zawieszenia postępowania w

sprawie, pomimo, iż Rada Gminy K. przystąpiła do uchwalania miejscowego

planu zagospodarowania przestrzennego jeszcze w 2003 r. oraz sporządziła i

uchwaliła studium, zaś sam nowo uchwalony plan wejdzie w życie w pierwszym

kwartale 2006 r.;

4) naruszenie art. 61 k. p. a. w związku z art. 28 k. p. a. poprzez brak

zawiadomienia o toczącym się postępowaniu oraz brak doręczeń w toku całego

postępowania S. M., pomimo iż postępowanie dotyczyło jej

interesów, gdyż pozostaje ona we wspólności majątkowej małżeńskiej za skarżącym

A. M.;

5) art. 136 k. p. a. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania

mającego na celu uzupełnienie dowodów i materiałów w sprawie oraz poczynienie

dodatkowych ustaleń istotnych dla stanu faktycznego, mimo że wymagała tego waga

i rodzaj podniesionych przez skarżącego zarzutów.

W odpowiedzi na skargi organ podniósł, że wydanie dwóch różnych decyzji dotyczących zagospodarowania terenu tej samej działki jest zgodne z prawem. Decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i o warunkach zabudowy i

IV SA/Wa 338/06

zagospodarowania terenu nie rodzą praw do gruntu, w związku z czym mogą być wydawane niezależnie od innych decyzji wydanych już dla danego terenu.

Zdaniem organu nie nastąpiło naruszenie właściwości przy wydaniu decyzji przez Wojewodę [...], a wyznaczony przez niego siedmiodniowy termin na wydanie decyzji przez Wójta Gminy K. był realny z uwagi na zebranie w sprawie całego materiału i uzasadniony w związku z przedłużającym się postępowaniem.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 k. p. a. organ wskazał, iż przed wydaniem decyzji przeprowadzono wszystkie wymagane prawem uzgodnienia, a całość zebranej dokumentacji udostępniono stronom, umożliwiając zapoznanie się z pełnym materiałem dowodowym.

Organ zaznaczył ponadto, że zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z nie ma prawnego obowiązku zawieszenia postępowania w sprawie o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji prowadzenia prac planistycznych.

Organ podniósł także, że przepisy o doręczeniach zostały zachowane wobec S. M. oraz że organ rozpatrując odwołanie od decyzji Wojewody [...] zbadał całość akt sprawy i uznał, że nie ujawniono nowych okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę decyzji organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli określa art. 1 § 2 w / w ustawy i jest nim zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

IV SAM/a 338/06

Stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "u. p. z. p.", ilekroć w u. p. z. p. jest mowa o "inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. nr 46, poz. 543 ze zm.). Pkt 2 wyżej powołanego artykułu stanowi, że celami publicznymi w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W związku z powyższym niewątpliwe jest, iż zamierzona inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Nie można zgodzić się więc z zarzutem naruszenia art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r., nr 261, poz. 2603 ze zm.). Przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ odnosi się do kwestii wnoszenia opłat adiacenckich przez właścicieli nieruchomości na rzecz gminy.

Inwestycja, jako że ma zapewniać dostawy paliwa dla Portu [...] ważnego dla systemu obronności kraju, należy do inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym. W związku z tym, stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 1 u. p. z. p., do wydania decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji tej inwestycji właściwy jest wójt gminy. Zgodnie z art. 51 ust. 3 u. p. z. p. jest to wójt gminy, na której znajduje się większa część terenu, na którym ma być zlokalizowana inwestycja. Jak wynika z akt sprawy organem tym jest Wójt gminy K..

Stosownie do art. 51 ust. 2 u. p. z. p. w przypadku niewydania przez wójta w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym wojewoda wzywa wójta do jej wydania w wyznaczonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję. Wniosek inwestora datowany jest na dzień 13 lipca 2004 r. (tom I akt adm., k. [...]). Wydana przez Wójta gminy K. decyzja lokalizacyjna z dnia [...] września 2004 r. została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], a sprawa została skierowana do ponownego rozpatrzenia przez Wójta gminy K.. Organ ten zwlekał z wydaniem decyzji lokalizacyjnej przekraczając termin określony w art. 51 ust. 1 pkt 2 u. p. z. p. i umożliwiając tym samym wezwanie go przez

IV SA/Wa 338/06

Wojewodę [...] do wydania przedmiotowej decyzji w wyznaczonym terminie. Skarżący zarzucił, że wyznaczony przez Wojewodę [...] termin na wydanie powyższej decyzji był zbyt krótki. Nie można się z tym zgodzić, ponieważ termin do wydania decyzji lokalizacyjnej wyznaczany jest przez wojewodę według jego uznania. Wójt powinien wydać decyzję w terminach określonych przez art. 35 § 3 k. p. a. Bezskuteczny upływ wyznaczonego terminu powoduje zaś nieodwołalne przejście kompetencji z organu gminy na wojewodę. W związku z tym nie jest zasadny zarzut, że wojewoda nie był organem właściwym do wydania decyzji lokalizacyjnej.

Zgodnie z art. 53 ust. 1 u. p. z. p. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiadomiono w drodze obwieszczenia, natomiast inwestora oraz właścicieli nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego - na piśmie (tom I akt adm., k. [...]-[...] oraz k.[...] -[...],[...]).

Zgodnie z art. 10 § 1 k. p. a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zasada ta nie została ograniczona w przeprowadzonym postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych strony brały udział w postępowaniu na każdym jego etapie. Zgłaszały uwagi i wnioski po wyłożeniu w Urzędzie Gminy K. wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji oraz z raportem oddziaływania na środowisko (tom I akt adm., k. [...]-[...], [...],[...]), a także otrzymały zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (tom II akt adm., k. [...]-[...], k.[...],[...]).

Odnośnie zarzutu, że S. M. została pominięta w postępowaniu lokalizacyjnym podnieść należy, iż fakt ten nie wpłynął na wynik sprawy. Niektóre zresztą pisma zostały [..] doręczone (tom I akt adm., k.[...]; w trybie art. 43 k. p. a. - tom II akt adm., k.[...]). Pisma w postępowaniu z reguły zostały doręczane A.M. który zamieszkuje łącznie ze swą małżonką S. M.. Skarżąca w terminie wniosła skargę do Sądu. Wobec powyższego uznać należy, że miała informacje o podejmowanych czynnościach w toku postępowania.

IV SA/Wa 338/06

Nie jest zasadny zarzut, że przepisy nie zezwalają na ustalenie zasad zagospodarowania jednej działki dwoma inwestycjami o zupełnie innym przeznaczeniu użytkowym. Zgodnie bowiem z art. 56 u. p. z. p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ w takim przypadku, po wniesieniu kompletnego wniosku inwestora, jest zobligowany do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie, ponieważ zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Nie ma przy tym znaczenia, czy w stosunku do danej działki już wcześniej wydano decyzję o ustaleniu warunków zabudowy lub pozwolenie na budowę. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, jak i decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie rodzą bowiem praw do gruntu i mogą być wydawane niezależnie od innych decyzji wydanych już dla danego terenu.

Nie można zgodzić się także z zarzutem, jakoby organ - w związku z prowadzeniem prac planistycznych dotyczących m. in. obszaru, którego dotyczy zaskarżona decyzja - miał obowiązek zawieszenia postępowania w sprawie o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego na podstawie art. 58 ust. 1 u. p. z. p. Chociaż przepis powyższy nie określa wyraźnie podstaw zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, to jednak z jego treści można natomiast wywnioskować, iż przeszkodą wstrzymującą postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego będzie podjęcie (bądź zamiar podjęcia) i prowadzenie prac nad planem miejscowym mającym objąć obszar, na którym ma być realizowana inwestycja, której ustalenie lokalizacji jest przedmiotem postępowania. Użyty w art. 58 ust. 1 u. p. z. p. zwrot "można zawiesić" wskazuje na możliwość, a nie obowiązek zawieszenia postępowania. Kwestia ta pozostawiona jest swobodnemu, choć nie dowolnemu, uznaniu administracyjnemu organu, wynikającemu z rozważenia wszystkich okoliczności sprawy. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu organ nie naruszył granic uznania administracyjnego.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.