Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 22/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6,  par. 3.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia: odrzucić skargę;


UZASADNIENIE

Skarżący Burmistrz Miasta W. w dniu 9 grudnia 2011r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegiom Odwoławczego w B. z dnia [...] Nr [...], mocą której organ ten uchylił własną decyzję z dnia [...] stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Miasta W. z dnia [...] w sprawie podatku od nieruchomości i odmówił stwierdzenia nieważności tejże decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie ppsa, stronami w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej są skarżący i organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi wskazuje natomiast art. 50 ppsa, zgodnie z którym skargę może wnieść poza Rzecznikiem Praw Obywatelskich, prokuratorem, organizacją społeczną w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących innych osób, każdy kto ma w tym interes prawny. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2 art. 50 ppsa).

Zgodnie z tym unormowaniem w myśl zasady skargowości, postępowanie sądowoadministracyjne może być wszczęte na żądanie uprawnionego podmiotu, posiadającego własny, konkretny interes prawny (prócz prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej, którzy działają w interesie innych osób) w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem aktu, oparty na normach prawa administracyjnego materialnego, ustrojowego lub procesowego, z których można wywieść dla danego podmiotu określone prawa i obowiązki (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004r. str. 88). Przy czym interes prawny, jako legitymacja do wniesienia skargi, pozostaje w ścisłym związku z pojęciem strony postępowania w ramach, którego zaskarżony akt został wydany. Pojęcia strony postępowania podatkowego nie można zaś odnieść do podmiotu występującego w charakterze organu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może być organ, który w rozpatrywanej przez Sąd sprawie był powołany do wydania aktu administracyjnego (por. również postanowienia NSA: z dnia 24 stycznia 1997 sygn. akt. 802/95- ONSA 1997/4/179; z dnia 15 października 1990r sygn. SA/Wr 990/90- ONSA 1990/4/7; z dnia 22 lipca 1999r. sygn. II SA 974/99- Lex nr 46296; z dnia 19 października 2000r. sygn. II SA/Gd 2159/00- Lex nr 46440). Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony- uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia z drugiej- uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Uprawnień takich nie przewidują przepisy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi czy przepisy innych ustaw (o których mowa w art. 50 § 2 ppsa).

W przedmiotowej sprawie skarżący tj. Burmistrz Miasta W. jest organem, kŧóry wydał w dniu [...] decyzję, mocą której ustalono między innymi dla uczestnika niniejszego postępowania sądowego P. W., wysokość podatku od nieruchomości za 2010r. W dalszej kolejności, organ wyższego stopnia tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., decyzją z dnia [...] stwierdziło nieważność decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, a następnie w wyniku odwołania wniesionego przez wyżej wymienionego podatnika, organ ten uchylił własną decyzję z dnia [...] i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza. Zatem, Burmistrz Miasta W. występuje w roli organu, który w rozpatrywanej przez Sąd sprawie był powołany do wydania aktu administracyjnego.

Tymczasem, postępowanie sądowoadministracyjne może być uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, kŧórych działalność ma podlegać kontroli przez sąd administracyjny. Postępowanie sądowoadministracyjne, nie jest właściwe do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 grudnia 2005r., sygn. akt. II SA/Bk 915/05, Lex nr 194664).

Nadto, godzi się zwrócić uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 października 2009r. (sygn. akt, K 32/08, OTK-A 2009/9/139), który uznał za zgodny z art. 165 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej art. 33 ppsa w zakresie w jakim pozbawia prawa do udziału na prawach strony w postępowaniu sądowoadministracyjny gminę, której wójt (burmistrz, prezydent) wydał decyzję jako organ pierwszej instancji, a także przepis art. 50 § 1 ppsa w zakresie w jakim odmawia jednostce samorządu terytorialnego prawa do wnoszenia skarg do sądów administracyjnych w sprawach, w których organ danej jednostki rozpatrywał sprawę administracyjną i wydał decyzję w pierwszej instancji.

Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt.6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niedopuszczalną, należało odrzucić.