Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 383/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6, 9, 10, 45
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Protokolant Specjalista Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2007 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim pełnomocnikowi skarżącego kwotę 617,00 (sześćset siedemnaście) zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej.


UZASADNIENIE

I SA/Go 383/07

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego nr [...] z [...]r. stwierdzającą nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok w wysokości 262,80 zł.

Decyzja ta wydana została w oparciu o następujący, ustalony przez organ podatkowy, stan faktyczny:

W dniu [...] kwietnia 2006r. [...] złożył w Pierwszym Urzędzie Skarbowym korektę zeznania o wysokości osiągniętego w 2005 roku dochodu. W korekcie tej powiększył z 666,10 zł do 2 737,55 zł wysokość ulgi mieszkaniowej, która nie znalazła pokrycia w podatku za 2004 rok i pozostała do odliczenia w kolejnych latach. Zwiększenie powyższej kwoty było skutkiem dokonanych przez podatnika korekt zeznań podatkowych za lata 2001 - 2004, w których zmienił sposób opodatkowania z indywidualnego na preferencyjny przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci, w związku z czym wykazał niższą podstawę, od której dokonuje się odliczeń wydatków mieszkaniowych. W dniu [...] maja 2006r. podatnik dodatkowo złożył wniosek o przyjęcie ostatecznej korekty zeznania PIT-37 za 2005 rok w związku z nieuwzględnieniem w zeznaniu rocznym dochodu uzyskanego z tytułu zatrudnienia w spółce z o.o. [...].

Decyzją z [...]r. nr [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego, uznając złożoną korektę w części dotyczącej uwzględnienia dochodu uzyskanego na podstawie umowy o pracę w spółce z o.o. [...], stwierdził nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok w wysokości 262,80 zł. Organ I instancji nie uznał natomiast powiększenia kwoty ulgi mieszkaniowej, która nie znalazła pokrycia w podatku za 2004 rok ponieważ w decyzji dotyczącej określenia wysokości dochodu za 2004 rok prawidłowo określono kwotę ulgi mieszkaniowej pozostającej do odliczenia w latach następnych w wysokości 666,10 zł.

Decyzją z [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej uchylił ww. decyzję i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na uchylenie przez organ odwoławczy decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z [...] czerwca 2006r. dotyczących określenia podatnikowi wysokości dochodu za lata 2001 - 2004, który nie powoduje powstania zobowiązania podatkowego.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego decyzją z [...]r.,nr [...], stwierdził nadpłatę podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 rok w wysokości 262,80 zł. Organ I instancji uwzględnił dochód uzyskany przez podatnika z tytułu zatrudnienia w spółce z o.o. [...]. Natomiast wysokość ulgi mieszkaniowej pozostałej do odliczenia z 2004 roku przyjął w wysokości 666,10 zł jak w decyzji z dnia [...]r. nr [...].

W odwołaniu od decyzji organu I instancji [...] podniósł, że powodem złożenia korekty zeznań za lata 2001 - 2004 dopiero w 2006 roku było błędne poinformowanie go przez pracownika organu podatkowego o nie przysługującym mu prawie wyboru preferencyjnego sposobu opodatkowania.

Zaskarżoną decyzją z [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że podatnikowi nie przysługuje prawo do skorzystania z preferencyjnego sposobu opodatkowania za 2004r. ponieważ wniosku o opodatkowanie jako osoby samotnie wychowującej dziecko nie złożył w terminie do 30 kwietnia roku następnego.

W skardze na decyzję organu II instancji z [...] lutego 2007r. [...] wniósł

o jej uchylenie oraz uznanie jego prawa do wyboru preferencyjnego sposobu opodatkowania w korektach zeznań za lata 2001 - 2004. Wskazał, że we właściwym terminie nie złożył wniosku o preferencyjne opodatkowanie z powodu wprowadzenia go w błąd przez pracownika urzędu skarbowego i tym samym został pozbawiony przysługujących mu uprawnień a w konsekwencji zmuszony do nadpłaty podatku w wysokości ulgi podatkowej za każdy rok w latach 2001-2004.

W konkluzji wniósł o uznanie, że zdarzenia te spowodowały nadpłatę w podatku dochodowych za 4 lata 2001-2004 w wysokości ulg podatkowych przysługujących mu w tych latach.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wyjaśnił iż Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego stwierdził nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok w wysokości 262,80 zł, dokonując powyższego wyliczenia w oparciu o ustalenia zawarte w decyzjach wydanych przez organ I instancji w dniu [...] listopada 2006r., które dotyczą określenia skarżącemu dochodu, który nie powoduje powstania zobowiązania podatkowego za lata 2001 - 2004. Z decyzji za 2004 rok nr [...] wynika prawidłowa kwota ulgi mieszkaniowej pozostającej do odliczenia w latach następnych w wysokości 666,10 zł. Kwota ta została przyjęta do odliczenia na 2005 rok. Zgodnie bowiem z art. 27a ust. 15 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176) kwota odliczenia przekraczająca kwotę podatku obliczonego zgodnie z art. 27 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlega odliczeniu od podatku za lata następne, aż do całkowitego jej odliczenia. Podatnikowi nie przysługuje ponadto prawo do skorzystania z preferencyjnego sposobu opodatkowania za lata 2001 - 2004 ponieważ wniosek o zamiarze skorzystania z niego złożył po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności.

Odnosząc się do zarzutu podatnika dotyczącego udzielenia mu błędnej informacji w zakresie prawa wyboru preferencyjnego sposobu opodatkowania Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że okoliczność ta nie ma żadnego wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie. O skorzystaniu z przedmiotowej preferencji decyduje bowiem spełnienie przez podatnika określonych przepisami ustawy podatkowej warunków oraz dotrzymanie terminu złożenia wniosku. Bez znaczenia pozostaje to, z jakich powodów nastąpiło nie dotrzymanie przez uprawnionego podatnika ustawowego terminu dokonania wyboru preferencyjnego opodatkowania. Istotne jest niedotrzymanie terminu. Brak znajomości przepisów podatkowych oraz powoływanie się na uzyskanie błędnej informacji w przedmiotowym zakresie nie stanowi przesłanki pozwalającej uznać, że złożone przez podatnika w kwietniu 2006 roku korekty zeznań za lata 2001 - 2004 dotyczące zmiany sposobu opodatkowania z indywidualnego na preferencyjny dla osób samotnie wychowujących dzieci wywołują pożądane przez podatnika skutki prawne. Zaistnienie bądź nie okoliczności wprowadzenia podatnika w błąd przez pracownika organu podatkowego nie jest przedmiotem postępowania i z tego powodu nie było badane przez organ odwoławczy. Ubocznie Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w piśmie z [...]r. nr [...] organ I instancji wyjaśnił, że nie został potwierdzony zarzut błędnej interpretacji przekazanej przez pracownika komórki merytorycznej z pokoju nr 103. W pokoju tym urzęduje kilku pracowników, jednak żadna z osób, które wówczas pracowały, takiego zdarzenia sobie nie przypomina. Nieprawdopodobne wydaje się w chwili obecnej, aby któryś z pracowników udzielił takiej informacji podatnikowi mając wgląd w istotny w sprawie dokument. Od 2002 roku stan osobowy w referacie uległ znacznej zmianie i część z pracowników z pokoju nr 103 już nie pracuje w Urzędzie. Trudno więc w tej sytuacji potwierdzić stan faktyczny opisany przez Podatnika.

Konkludując Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym, nie wskazuje na naruszenie procedury administracyjnej oraz nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r., Nr 14, poz. 175 ze zm.) zwanej dalej jako "pdof " w brzmieniu obowiązującym w roku 2004, od osób samotnie wychowujących w roku podatkowym dzieci wymienione w tym przepisie podatek może być określony, na wniosek wyrażony w rocznym zeznaniu podatkowym, w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci. W ustępie 10 ustawodawca postanowił, że ten sposób opodatkowania nie ma zastosowania do podatników, którzy wniosek, wyrażony w zeznaniu podatkowym, złożą po terminie określonym w art. 45 ust. 1. Z art. 45 ust. 1 pdof wynika, że podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym.

Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym istnieje zgoda co do tego, iż ustanowiony w art. 45 ust. 1 pdof termin jest terminem prawa materialnego, którego przekroczenie powoduje wygaśnięcie uprawnień nim ograniczonych. Termin ten może być przywrócony. Wniosek złożony po upływie tego terminu nie wywołuje skutków prawnych. Przywołane więc przez podatnika okoliczności, które w jego mniemaniu świadczą o braku zawinienia w uchybieniu terminu, abstrahując od tego, czy miały miejsce w rzeczywistości- nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wystarczyło obiektywne stwierdzenie nie złożenia wniosku w terminie do 30 kwietnia 2005r. by uznać, że podatnik nie mógł korzystać z preferencyjnego opodatkowania w podatku dochodowym w roku 2004.

Podkreślić przy tym należy, iż powyższe uwagi dotyczą stanu prawnego obowiązującego od dnia 1 stycznia 2003r., w związku ze zmianą ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskutek dodania w art. 6 ustępu 10 przez ustawę z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 141, poz. 1182) .

Skoro zatem podatnik nie mógł w 2004r. korzystać z preferencji w rozliczeniu podatku dochodowego za 2004r., to nie mogła ulec zmianie wysokość wyliczonej przez organy podatkowe kwoty ulgi mieszkaniowej, która nie znalazła pokrycia w rozliczeniu podatku za 2004r. (na 666,10 zł) i kwota ta pozostała do rozliczenia w 2005r. Zważywszy również na fakt uwzględnia dokonanej przez skarżącego korekty zeznania rocznego za 2005r. z dnia 26 kwietnia 2006r. o dochód uzyskany z tytułu umowy o pracę w firmie [...] Sp. z o.o. (PIT-11), uznać należy, że decyzja poddana kontroli tutejszego Sądu nie uchybia ani przepisom procedury podatkowej ani przepisom podatkowego prawa materialnego, bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny poddany został ocenie zastosowanych norm prawa materialnego.

Z tego też względów uznając skargę za niezasadną Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.

/-/ J. Niedzielski /-/ K. Skowrońska-Pastuszko /-/ J. Wierchowicz