Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 21/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 32,34,35
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7,77, 107  par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c i art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2010 r. sprawy ze skargi L. Spółka Komandytowo - Akcyjna w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego L. Spółka Komandytowo - Akcyjna w W. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Starosta P. decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...], na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 156, poz. 1118, zwanej dalej Prawo budowlane) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071, zwanej dalej K.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku inwestora L. L. P. S.K.A. w W. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej na dz. nr ew. [...] obr [...] przy ul. [...] w P..

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 7 lipca 2009 r. inwestor złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę zespołu zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej na dz. nr ew. [...] przy ul. [...] w P.. W związku z brakami (których organ nie opisał w uzasadnieniu decyzji) w przedłożonej dokumentacji nałożono na inwestora, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], obowiązek uzupełnienia dokumentacji w terminie do dnia 20 sierpnia 2009 r. W określonym terminie wniosek nie został uzupełniony, zdaniem organu przedłożony projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego nie został wykonany zgodnie z § 8 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lica 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.) oraz projekt nie został doprowadzony do zgodności z warunkami technicznymi (usytuowanie budynku zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) (Dz. U. Nr 109, poz. 1156 ze zm.).

Przy takich ustaleniach i rozważaniach organ pierwszej instancji stwierdził, że w związku z tym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego wydał decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę".

Od powyższej decyzji Starosty P. z dnia [...] września 2009 r. odwołanie wniósł L. L. P. Spółka Komandytowo-Akcyjna w W.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania L. L. P. Spółki Komandytowo-Akcyjnej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty P. z dnia z dnia [...] września 2009 r., nr [...] .

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że "nie znalazł podstaw prawnych do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Z analizach załączonych akt sprawy wynika, że w przedłożonej dokumentacji budowlanej nie wyeliminowano wszystkich braków wskazanych przez Starostę P.. Zgodnie z przepisami art., 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ wydający decyzji o pozwoleniu na budowę jest zobowiązany do sprawdzenia obligatoryjnego wymogów formalno – prawnych.

Dotyczy to m.in. sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, zgodności zagospodarowania działki, będącego elementem projektu budowlanego, kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń.

Zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Należy podkreślić, że zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z 2002 r.), w którym zostały określone wymagane odległości pomiędzy projektowanymi budynkami mieszkalnymi i granicą działki 4 m, w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę granicy. W omawianym przypadku usytuowanie ściany budynku z otworami od granicy działki nr 192 wynosi 3,0 m, co jest niezgodne z przepisami prawa.

Projekt budowlany nie zawiera również uzgodnienia przeciw pożarowego, z uwagi na nadmierne zbliżenie ze sobą dwóch budynków mieszkalnych na przedmiotowej działce.

Należy również rozważyć zapis wynikający z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określający wysokość zabudowy do 3 kondygnacji. Przedmiotowy plan stanowi prawo miejscowe i jest wiążący dla organu wydającego pozwolenie na budowę. Ustalenia miejscowego planu określają również granice stref z wykluczeniem zabudowy na działce objętej wnioskiem, co należy wziąć pod uwagę.

W związku z powyższym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, projekt nie został dostosowany do warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz warunków wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wobec powyższego na podstawie posiadanych akt sprawy, nie znaleziono podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji:".

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła L. L. P. Spółka Komandytowo Akcyjna w W. wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze zarzucił, że Wojewoda [...] wydał zaskarżoną decyzję bez uzasadnienia prawnego i faktycznego, formułując bezpodstawnie nowe zarzuty i nie odnosząc się do tych sformułowanych przez Starostę. Nie wskazał na czym polega niedostosowanie projektu do warunków technicznych oraz warunków wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skarżącemu L. L. P. Spółka Komandytowo - Akcyjna w W.

Stwierdzić należy, że decyzja wydawana w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jak wynika z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego musi być wydana przez organ administracji architektoniczno – budowlanej, po uprzednim jego sprawdzeniu w zakresie w tym przepisie wskazanym.

Po sprawdzeniu i ustaleniu kompletności projektu budowlanego, zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 32 i art. 34 Prawa budowlanego, przy szczególnym uwzględnieniu art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego, jeżeli spełnione zostaną wymagania o których mowa wyżej, właściwy organ administracji architektoniczno – budowlanej, zgodnie z art. 35 ust. 4 nie może odmówić wydania pozytywnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. Powołany przepis nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości wprowadzania dalszych warunków od których zależałoby wydanie pozwolenia.

Należy wobec powyższego przyjąć, że organ wydając decyzję odmowną jest zobowiązany jednoznacznie wskazać, które z obligatoryjnych wymagań przez inwestora nie zostały spełnione. Jeżeli przeszkody do udzielenia pozwolenia znajdują uzasadnienie w dokumentach, organ powinien powołać się na te dowody. Wówczas jednak z materiałów tych w sposób jednoznaczny musi wynikać jakie wymagania i czym uzasadnione, nie są spełnione. Decyzja wydana w tym przedmiocie musi określać jakie cechy i parametru inwestycji i jakich względów nie mogą być zaakceptowane. W tym zakresie decyzję winna cechować pełna argumentacja Obowiązek ten wynika z art. 107 § 3 K.p.a. Warunków tych nie spełnia zaskarżona decyzja oraz nie spełniała ich również decyzja organu pierwszej instancji.

W ocenianej decyzji organ nawet dokładnie nie wskazał, jakie braki dostrzegł w projekcie budowlanym Starosta P. i jakie nałożył na inwestora obowiązki w zakresie usunięcia określonych nieprawidłowości. Powołał się jedynie w tej mierze na postanowienie Starosty P. z dnia [...] sierpnia 2009 r. Natomiast sam rozstrzygając sprawę wskazał, iż przeprowadził analizę akt sprawy i że z przedłożonej dokumentacji budowlanej nie wyeliminowano wszystkich braków na które wskazał Starosta P. Następnie przywołał przepisy, które mają zastosowanie w sprawie, w szczególności art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, cytując, co powinien, organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, obligatoryjnie sprawdzić. Natomiast nie przedstawił w jaki sposób dokonał tego sprawdzenia o którym mowa w powołanym przepisie i jakie są jego wyniki. Wskazał również, że w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. Nr 109, poz. 1156 ze zm.) określono wymagania odległości pomiędzy zaprojektowanymi budynkami i granicą działki, natomiast nie ustalił tych parametrów w odniesieni do konkretnie ocenianego zamierzenia budowlanego. Stwierdził także, ogólnie, że projekt budowlany nie zawiera uzgodnienia przeciwpożarowego uwagi na nadmierne zbliżenie ze sobą dwóch budynków mieszkalnych na przedmiotowej działce. Nie wskazując na czym oparł swoje ustalenia i j akie przepisy mają zastosowanie.

Ponadto w uzasadnieniu zamieścił sformułowanie "należy również rozważyć zapis wynikający z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określający wysokość zabudowy do 3 kondygnacji". Natomiast sam nie wypowiedział się w tym przedmiocie, a więc nie określił od kogo oczekuje tych rozważań.

Wskazać należy, że wszelkie rozważania powinny być poczynione w uzasadnieniu decyzji. Przede wszystkim rolą uzasadnienia jest między innymi wskazanie, na jakiej podstawie została podjęta decyzja oraz pomoc w kontroli jej trafności. Uzasadnienie decyzji administracyjnej powinno składać się z dwóch elementów: uzasadnienia faktycznego i uzasadnienia prawnego. Uzasadnienie faktyczne dotyczy okoliczności faktycznych i powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Natomiast uzasadnienie prawne to po prostu wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji wraz z przytoczeniem przepisów prawa. Zwrócić należy uwagę na okoliczność, że uzasadnienie prawne różni się od powołania podstawy prawnej tym, że w uzasadnieniu organ tłumaczy dlaczego zastosował dany przepis oraz przytacza treść tego przepisu. Natomiast w powołaniu podstawy prawnej organ tylko wskazuje przepis prawa na mocy którego wydał decyzję, przez podanie jego metryki. Celem uzasadnienia prawnego jest ocena stanu faktycznego w świetle konkretnego przepisu prawa oraz wskazanie związku między tą oceną a osnową decyzji administracyjnej. Wszystkich tych elementów uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia i tym samym uniemożliwia dokonania kontroli legalności tej decyzji.

Powyższe wskazuje, że organ w zaskarżonej decyzji dopuścił się naruszenia przepisów o postępowaniu, w szczególności art. 77, art. 107 § 3 K.p.a. oraz dopuścił się obrazy zasad postępowania administracyjnego sformułowanych w art. 7, art. 8 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie ponownie rozpoznać odwołania skarżącego i rozstrzygnąć sprawę z uwzględnieniem wskazań zawartych powyżej. W szczególności, że uzasadnienie decyzji powinno zawierać dwa istotne elementy: ustalenia faktyczne i rozważania prawne.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach zostało wydane w oparciu o art. 200 p.p.s.a.