Wyrok NSA, sygn. akt I SA 793/85
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1985-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Powołane przepisy: article: art. 208
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Teza: Artykuł 208 Kpa, przewidujący zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącego jedynie w razie uwzględnienia skargi, stanowi regulację wyczerpującą.

TEZY

Artykuł 208 Kpa, przewidujący zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącego jedynie w razie uwzględnienia skargi, stanowi regulację wyczerpującą.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Towarzystwa Filmowego w K. na decyzję Głównego Urzędu Kontroli Publikacji i Widowisk z dnia 8 marca 1985 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na wydawanie kwartalnika filmowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 8 marca 1985 r. nr GP.II-441/482/1985 Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk - na podstawie art. 22 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe /Dz.U. nr 5 poz. 24/ oraz art. 3 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o kontroli publikacji i widowisk /Dz.U. nr 20 poz. 99 ze zm./ odmówił udzielenia Towarzystwu Filmowemu w K. zezwolenia na wydawanie nowego kwartalnika. Decyzję uzasadnił tym, że linia programowa i zakres tematyczny czasopisma byłyby zbieżne z wydawanymi już innymi czasopismami, a ponadto niedostatecznym w stosunku do potrzeb zaopatrzeniem w papier, co ogranicza możliwość wydawania nowych wielonakładowych czasopism.

Omówioną wyżej decyzję zaskarżyło do Naczelnego Sądu Administracyjnego Towarzystwo Filmowe w K., wywodząc, że odmowa zezwolenia na wydawanie czasopism nie znajduje uzasadnienia prawnego.

Zdaniem skarżącego Towarzystwa, linia tematyczna planowanego czasopisma nie byłaby wcale zbieżna z pismami już wydawanymi, co można ocenić na podstawie wniosku i po zapoznaniu się z obecnymi tytułami czasopism, a zatem art. 22 ust. 1 prawa prasowego nie może być podstawą do odmowy zezwolenia na wydawanie czasopisma. Również argument o niedostatecznym zaopatrzeniu w papier /art. 2 ust. 3/ wydaje się - jak podano - wątpliwy, gdyż nie wydawanie kwartalnika w niskim nakładzie potrzeba papieru tak niewiele, że nie może to być podstawą odmowy. Towarzystwo jest zresztą skłonne ograniczyć postulowany nakład /7 tysięcy egzemplarzy/ do niższego.

W odpowiedzi na skargę organ administracji państwowej wniósł o jej oddalenie oraz o obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania. przytoczył też argumenty zbieżne z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji, a nadto podał, że w wyniku skargi ponownie rozpatrzono wniosek Towarzystwa Filmowego, jednakże nie znaleziono podstaw do jego uwzględnienia z przyczyn o których mowa w decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Prowadzenie prasowej działalności wydawniczej lub nakładczej wymaga - zgodnie z art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe /Dz.U. nr 5 poz. 24/ - zezwolenia Głównego Urzędu Kontroli Publikacji i Widowisk. Stosownie do art. 19 ust. 3 powołanej ustawy, wniosek w sprawie udzielenia takiego zezwolenia powinien między innymi wskazywać zamierzone sposoby zaopatrzenia w papier i możliwości wytwarzania za pomocą druku lub innej techniki. Niezależnie od zezwolenia, o którym mowa w art. 19, na wydawanie pisma wydawca obowiązany jest uzyskać odrębne zezwolenie Głównego Urzędu Kontroli Publikacji i Widowisk /art. 20 ust. 1 prawa prasowego/. We wniosku o wydanie tego zezwolenia należy również wskazać źródła zaopatrzenia w papier /art. 20 ust. 1 pkt 7 prawa prasowego/.

W myśl art. 22 ust. 3 tej ustawy Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk może odmówić udzielania zezwolenia na wydawanie czasopisma, jeżeli wnioskodawca nie wskazał źródła zaopatrzenia w papier. Tymczasem Towarzystwo Filmowe w K. ani we wniosku, ani w piśmie z dnia 25 marca 1985 r. adresowanym do Głównego Urzędu Kontroli Publikacji i Widowisk, ani też w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie wskazało źródła zaopatrzenia w papier. W skardze podniesiono jedynie, że argument o niedostatecznym zaopatrzeniu w papier wydaje się wątpliwy, gdyż na wydawanie kwartalnika w niskim nakładzie potrzeba tak niewiele papieru, że nie może to być podstawą odmowy. Również na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Towarzystwa nie podał możliwości zaopatrzenia w papier. Stwierdził, że trudno było starać się o papier, nie mając zezwolenia na wydawanie czasopisma.

Po wniesieniu przez Towarzystwo Filmowe w K. skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, na wniosek Głównego Urzędu Kontroli Publikacji i Widowisk sporządzona została kalkulacja wydawnicza według danych wskazanych we wniosku i ustalono, że na nakład 7.000 egzemplarzy kwartalnika potrzeba w ciągu jednego roku 5.928 kg papieru, a przy nakładzie 5.000 egzemplarzy - 4.232 kg papieru. Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk uzyskał też informację z Ministerstwa Kultury i sztuki, że Ministerstwo to nie przewiduje w 1986 r. zwiększenia ilości papieru na czasopisma, natomiast w 1985 r. posiadana ilość papieru została rozdysponowana i nie pokryła potrzeb wydawców. Zważywszy zatem, że papier gazetowy jest objęty ścisłą reglamentacją a Towarzystwo Filmowe w K. nie wskazało źródła zaopatrzenia w papier, Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk - stosownie do art. 22 ust. 3 prawa prasowego - mógł odmówić udzielenia zezwolenia na wydawanie czasopisma. Okoliczność ta sama w sobie uzasadnia zaskarżoną decyzję, nie zachodzi więc potrzeba ustosunkowania się do kwestii zbieżności linii programowej i zakresu tematycznego z innymi czasopismami.

Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę należało oddalić.

W związku z wnioskiem Głównego Urzędu Kontroli Publikacji i Widowisk o obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania procesowego wskazać należy, że art. 208 Kpa przewiduje jedynie zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącego w razie uwzględnienia skargi. Regulacja ta jest wyczerpująca, a wobec tego wniosek, o którym mowa, nie mógł być uwzględniony.