Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1556/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-10-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 2, art. 6 ust. 7, art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1, art. 33 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 20 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia NSA Henryk Wach, Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego J. J. kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. o nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...], działając na mocy art. 233 §1 pkt 1, oraz art. 13 §1 pkt.2 lit. a, art.21 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz.60 ze zm.), art. 2 ust.2, art. 6 ust. 7, art. 15 ust.4, art. 18 ust. 1, art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z 1993r. ze zm.), art. 13 ust. 3, art.20 ust.2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 z 2004r. ze zm.,) art. 33 ust.2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z 2004r. ze zm.), §7 ust.2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 27, poz.269 z 2002r. ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. nr [...] z dnia [...] r. - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania oraz argumentację prawną. Podkreślono, że w dniu [...] lutego 2003r. na podstawie jednolitego dokumentu administracyjnego SAD nr [...] A. K. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar - samochód osobowy [...], rok produkcji 2002, poj. 3600 ccm, nr nadwozia [...], nr silnika [...], rodzaj paliwa benzyna. Zadeklarowała w nim wartość celną w kwocie [...] EURO, stawkę celną 0% (cło 0 zł), stawkę podatku akcyzowego 13,6%, kwotę podatku akcyzowego [...] zł oraz stawkę podatku od towarów i usług 22% i kwotę tego podatku [...] zł. W wyniku przeprowadzonej weryfikacji zgłoszenia celnego co do wartości celnej - ówczesny organ celny I instancji tj. Naczelnik Urzędu Celnego w Z. wydał decyzję nr [...] z dnia [...] r., w której na podstawie art. 65 §4 pkt 2 lit.b ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny uznał w/w zgłoszenie celne za nieprawidłowe i ustalił wartość celną importowanego pojazdu na kwotę [...] EURO, tj. po przeliczeniu wg obowiązującego wówczas kursu walut [...] zł. Kwota cła wyniosła 0 zł w związku z udokumentowaniem pochodzenia towaru z Unii Europejskiej. Strona nie wniosła odwołania od ww. decyzji, w związku z czym decyzja ta stała ostateczna.

Jednakże wobec wątpliwości co do faktycznego roku produkcji importowanego samochodu pismem z dnia [...] grudnia 2003r. wystąpiono do oficjalnego przedstawiciela firmy [...] na Polskę, tj. Spółki z o.o. "A" w W., która w odpowiedzi wskazała dla samochodu o nr nadwozia [...] miesiąc i rok produkcji - wrzesień 2001 na podstawie bazy danych producenta.

W konsekwencji Naczelnik Urzędu Celnego w Z. wznowił postępowanie w sprawie. Jednak w wyniku przekształceń w administracji celnej właściwym organem w sprawie stał się Naczelnik Urzędu Celnego w G., a organy celne stały się także organami podatkowymi w zakresie podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług w imporcie. Dlatego też decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w G. mając na uwadze przepis art.65 §5 oraz 230 § 4 ustawy Kodeks celny - umorzył postępowanie celne z uwagi na przedawnienie możliwości orzekania w zakresie długu celnego, ale wszczął postępowanie w sprawie określenia prawidłowej kwoty podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług dla przedmiotowego samochodu.

Decyzja nr [...] z dnia [...] r. Naczelnika Urzędu Celnego w G. określająca elementy kalkulacyjne dla potrzeb prawidłowego określenia należnego podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług, tj. wartość celną pojazdu [...] PLN i rok produkcji pojazdu 2001 została uchylona w trybie odwoławczym do ponownego rozpatrzenia sprawy z uwagi na pominięcie przez organ I instancji decyzji ostatecznej z dnia [...] r. ustalającej wartość celną importowanego pojazdu.

Wobec kolejnej zmiany właściwości terytorialnej organów z dniem 1 września 2007r. organem w sprawie określenia podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług w imporcie w niniejszym postępowaniu stał się Naczelnik Urzędu Celnego w R., który wystąpił do "A" Spółka z o.o. z prośbą o ponowne określenie roku produkcji samochodu osobowego marki [...] o numerze nadwozia [...]; określenie systemu bazy danych, z którego korzystano przy dokonywaniu weryfikacji; wskazania umocowania prawnego "A" oraz umocowania do występowania przed organami osób sygnujących odpowiedź. Spółka z o.o. "A" z siedzibą w W. przy ul. [...] poinformowała, iż: zgodnie z bazą danych producenta samochód osobowy marki [...] i o numerze nadwozia [...] został wyprodukowany [...] września 2001 r.; baza danych jest wewnętrznym systemem firmy "B" z siedzibą w M., w którym znajdują się podstawowe dane identyfikacyjne przypisane do numeru nadwozia, w tym data produkcji wszystkich samochodów [...] i [...] wyprodukowanych po 1 czerwca 1985r. ; "A" Spółka z o.o. jest przedstawicielem producenta na rynku polskim od 2003r.; a osoby podpisujące pisma są pracownikami tej firmy.

W konsekwencji Naczelnik Urzędu Celnego w R. decyzją nr [...] z dnia [...] r. określił prawidłową kwotę podatku akcyzowego w wysokości [...] zł oraz podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł oraz wezwał stronę do zapłaty podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług w łącznej kwocie [...] zł jako różnicę pomiędzy kwotą zapłaconą a prawnie należną. Rok produkcji importowanego pojazdu ustalono na 2001, natomiast wartość celną tego pojazdu przyjęto na podstawie decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego w Z. nr [...] z dnia [...] r. Zastosowano stawkę podatku akcyzowego w wysokości 25,6% zgodnie z §7 ust.2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 27 poz.269), a stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 22% przyjęto zgodnie z art.18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.).

W odwołaniu strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i jej uchylenie oraz umorzenie postępowania; ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zarzuciła niezgodność rozstrzygnięcia z zebranym materiałem dowodowym, naruszenie prawa administracyjnego formalnego. Na uzasadnienie podniosła m.in, że kiedy w 2003r. sprowadziła samochód z L. na rachunku wystawionym przez sprzedawcę podana była data pierwszej rejestracji 2002r., zatem nie było podstaw do kwestionowania okoliczności wpisania jako daty produkcji roku 2002. Poza tym o prawidłowości wskazanego roku produkcji auta jako 2002r. świadczy uprzednie postępowanie celne odnośnie wartości pojazdu. Nadto zakwestionowano prawidłowość oparcia się przez organ na dokumencie wystawionym przez "A", który w ocenie Strony zawiera wątpliwe co do prawidłowości i jakości informacje, a dane tam wskazane nie są poparte żadnym dowodem. Za dowód mogłaby być uznana jedynie opinia biegłego. Strona zarzuciła również brak zwrócenia się do sprzedawcy w L. o wyjaśnienie spornej kwestii. Zarzucono także naruszenie art.234 Ordynacji podatkowej, tj. zakazu reformationis in peius czyli wydawaniu decyzji na niekorzyść strony odwołującej się. W ocenie A. K. tak stało się po uchyleniu decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w G. przez Dyrektora Izby Celnej w [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jednocześnie strona wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji, który to wniosek został rozpatrzony w odrębnym postępowaniu.

Rozpatrując sprawę merytorycznie w trybie odwoławczym Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w zakresie wymiaru podatków i w pełni podzielił stanowisko organu I instancji. Powołując się na art. 2 ust. 2, art. 6 ust. 7 i art. 34 ust. 1 obowiązującej w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wskazano na opodatkowaniu importu towarów wymienionych w załączniku nr 6 do ustawy zwanych "wyrobami akcyzowymi", zaś obowiązek podatkowy powstał z chwilą powstania długu celnego czyli w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego dnia [...] lutego 2003r.

Organ odwoławczy podkreślił, że sprawa dotyczy importu towaru w 2003r., a zatem przed akcesją Polski do Unii Europejskiej. Zatem zastosowanie mają przepisy materialne obowiązujące w dniu powstania obowiązku podatkowego określone w ustawie z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym i rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie podatku akcyzowego, natomiast w zakresie procedury stosowane są przepisy obowiązujące w chwili wydania decyzji.

Skoro więc Naczelnik Urzędu Celnego w Z. decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] r. określił wartość celną przedmiotowego pojazdu na kwotę [...] zł., to Naczelnik Urzędu Celnego w R. wobec ustalenia, iż importowany samochód osobowy został wyprodukowany w 2001r., zobligowany był do ustalenia wymiaru podatku będąc jednocześnie związany własnymi wcześniejszymi ustaleniami co do elementów stosunku z zakresu prawa celnego ukształtowanego decyzją. W tym zakresie organ powołał się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w wyroku z dnia 21 sierpnia 2007r. o sygn. akt I SA/Rz 8/07 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2007r. o sygn. akt I FSK 1005/07.

Poza tym organ odwoławczy wskazał także, że w sprawie dotyczącej ustalenia wartości celnej w 2003r. nie było prowadzone postępowanie w zakresie roku produkcji importowanego samochodu, gdyż dane w tym zakresie przyjęto na podstawie deklaracji importera zawartej w zgłoszeniu celnym. Za nietrafne uznał także zarzuty dotyczące naruszenia art. 234 Ordynacji podatkowej wyjaśniając, że adresatem zakazu reformationis in peius jest wyłącznie organ odwoławczy i nie ma on zastosowania przy rozpatrywaniu sprawy przez organ pierwszej instancji w postępowaniu toczącym się w wyniku kasacyjnej decyzji organu odwoławczego – czyli w niniejszej sprawie w związku z decyzją Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z dnia [...] r.

Ustosunkowując się do zarzutu, że Naczelnik Urzędu Celnego w R. oparł się na dokumencie wystawionym przez "A", który jest dokumentem niesprawdzonym, a prawidłowość i jakość informacji w nim zawartych jest wątpliwa - Dyrektor Izby Celnej w [...] podkreślił, że Spółka "A" jest generalnym przedstawicielem na Polskę firmy "B" z siedzibą w M. i potwierdziła w piśmie z dnia [...] czerwca 2008r., iż przedmiotowy samochód został wyprodukowany [...] września 2001r., a dane te pochodzą z bazy stanowiącej wewnętrzny system "B". Zaś osoby, które podpisały pismo są pracownikami Działu Obsługi Posprzedażnej "A" Spółka z o.o. i trudno uznać za zasadny zarzut jakoby nie miały kompetencji do udzielenia tego typu informacji organom podatkowym. Poza tym zaznaczono, że obecnie możliwe jest również sprawdzenie daty produkcji samochodów marki [...] na podstawie numeru identyfikacyjnego VIN w internecie na niemieckiej stronie internetowej http://www.[...].de. Dyrektor Izby Celnej w [...] dokonał takiego sprawdzenia, a wyświetlone dane wskazują że pojazd został wyprodukowany we wrześniu 2001r., co jest zgodne ze wcześniejszymi ustaleniami. Dlatego też organ uznał, że nie było konieczne zasięgnięcie opinii biegłego. Podobnie nie stwierdził podstaw do zwrócenia się do sprzedawcy pojazdu w L. Eksporter na fakturze z dnia [...] r. wpisał bowiem datę pierwszej rejestracji samochodu, tj. [...] 2002r., a daty produkcji na fakturze w ogóle nie wpisano. Również w innych dokumentach dołączonych do zgłoszenia celnego wpisano datę pierwszej rejestracji.

Wskutek powyższego stawkę podatku akcyzowego ustalono zgodnie z §7 ust.2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie podatku akcyzowego w wysokości 25,6% dla samochodu osobowego o pojemności silnika 3600 ccm wyprodukowanego w 2001r. Jednocześnie prawidłowo Naczelnik Urzędu Celnego określił kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów zgodnie z art.33 ust.2 obowiązującej obecnie ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.Nr 54, poz.535 z 2004r. ze zm.) oraz kwotę akcyzy zgodnie z art.20 ust.2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 z 2004r. ze zrn.). Określenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem akcyzowym organ I instancji dokonał zaś zgodnie z dyspozycją art.15 ust.4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym.

Na zakończenie Dyrektor Izby Celnej w [...] odniósł się do wskazanych przez Naczelnika Urzędu Celnego w R. niektórych przepisów, które zostały powołane niepotrzebnie lub nie miały zastosowania w sprawie. Nadto wyjaśnił granice zasady swobodnej oceny dowodów zawartej w art. 191 Ordynacji podatkowej i stwierdził, że dążąc do realizacji prawdy obiektywnej podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przez wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła o uchylenie decyzji jako niezgodnej z prawem i umorzenie postępowania; zwrot kosztów sądowych oraz wstrzymanie wykonania decyzji. Powtórzono dotychczasową argumentację zawartą w odwołaniu. Zarzucono nieważność albowiem nie rozpatrzono wniosku o wyłączenie od załatwienia sprawy Izbę Celną w [...].

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do podniesionych zarzutów Dyrektor Izby Celnej w [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do wniosku o wyłączenie organu wskazał, że takie żądanie strona zgłosiła w odwołaniu od pierwotnej decyzji pierwszoinstancyjnej, a następnie w postępowaniu wpadkowym dot. odmowy wstrzymania wykonania decyzji.

Na rozprawie w dniu 26 października 2009r. pełnomocnik strony ustanowiony z urzędu podniósł zarzut przedawnienia i dodatkowo wyjaśnił, że skarżąca nie sprowadziła spornego samochodu na obszar Polski, uczynił to jej konkubent M. K., a skarżąca pod przymusem podpisała dokumenty celne. Dołączył do akt dokumenty z postępowania karnego dotyczące grupy przestępczej, która wywierała presję na A. K. i jej konkubenta. Zawnioskował przesłuchanie strony skarżącej, która przed sądem chciałaby uchylić się od skutków prawnych oświadczeń złożonych w sprawie celno – podatkowej. Poza tym pełnomocnik wniósł o zasadzenie zwrotu kosztów według stawki 150%.

Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi i podkreślił, że dla organu stroną jest osoba, która zgłosiła samochód do oclenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje :

Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwany dalej ppsa) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom podatkowym skutecznie zarzucić, iż przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy przede wszystkim w ocenie składu Sądu orzekającego w tej sprawie podkreślić należy, że sąd administracyjny rozpoznaje rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa; w oparciu wyłącznie o zgromadzony przez organy materiał dowodowy. Stosownie bowiem do treści art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Zdaniem A. Kabata przyjęcie w cytowanym przepisie zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu (czynności). Zmiana stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu zaskarżonego aktu (czynności) zasadniczo nie podlega uwzględnieniu. Podstawą zatem orzekania przez ten sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II).

Oparcie zatem kontroli na innych kryteriach jest niedopuszczalne. Kontroli tej nie podlegają więc ani kryteria słuszności czy celowości. Sąd administracyjny nie może także stosować zasad współżycia społecznego oceniając zaskarżoną decyzję, a tylko przeprowadzić badanie, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, to znaczy - nie narusza prawa materialnego ani przepisów postępowania. Natomiast w myśl art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zatem podkreślić należy, że treść tego przepisu wyznacza ścisłe granice dopuszczalności wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. Z regulacji tej wynika, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym, zakończonym zaskarżaną decyzją pod warunkiem, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zatem zawnioskowany przez pełnomocnika strony dowód z przesłuchania skarżącej w celu uchylenia się A. K. od skutków prawnych oświadczeń złożonych w sprawie celno – podatkowej – w świetle przedstawionych wyżej uwarunkowań jest niedopuszczalne. W postępowaniu tym bowiem sąd nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz bada czy w trakcie postępowania administracyjnego zostały ujawnione wszystkie istotne dla wydania decyzji okoliczności, czy były one przez organ uwzględnione przy wydawaniu orzeczenia i w jaki sposób zostały ocenione.

Jak natomiast wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w dacie orzekania przez organy obu instancji brak było jakichkolwiek przesłanek, dokumentów wskazujących na bezprawność działań A. K., zastraszanie jej, wadliwość składanych oświadczeń czy podpisywanie dokumentów celnych pod przymusem. Zresztą strona do dnia wyrokowania nie podjęła żadnych działań celem uchylenia się od skutków złożonych oświadczeń. Problematyka ta uregulowana przepisami art. 82 – art. 88 Kodeksu cywilnego pozostaje poza granicami niniejszej sprawy i nie podlega kognicji tut. sądu. Jak bowiem wykazano powyżej sąd administracyjny bada wyłącznie zgodność z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa w oparciu o zgromadzony przez organy materiał dowodowy. Zauważyć należy, że w sprawie prowadzone jest wprawdzie postępowanie karne przez Sąd Okręgowy w K. pod sygn. akt [...] jednakże jeszcze nie zakończone. Zatem nie przesądzono w jakim zakresie mogłoby one rzutować na zaskarżoną decyzję wymiarową. Dopiero bowiem prawomocny wyrok ma wiążącą moc do stwierdzonych w nim okoliczności, a organy celno - podatkowe mogą korzystać z materiałów zgromadzonych przez prokuraturę w postępowaniu karnym, jeżeli dopuszczając je jako dowody w postępowaniu uznają, że mogą one przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Jednakże skoro w postępowaniu karnym nie wydano jeszcze wyroku, a strona w składanych wcześniej środkach zaskarżenia nie podnosiła kwestii przestępczej działalności innych osób i ich wpływu na składane oświadczenia – to tym samym brak jest podstaw do uznania słuszności zarzutów w tym zakresie. Odrębną zaś kwestia jest możliwość wzruszenia zaskarżonej decyzji w wyniku pomyślnego dla strony wyroku w sprawie karnej.

Reasumując powyższe należało stwierdzić, iż wobec ustalenia przez organy błędnego podania roku produkcji importowanego samochodu i w konsekwencji złożenia nieprawidłowego zgłoszenia celnego na organie spoczywał obowiązek jego skorygowania i określenia wymiaru podatku. Zgodnie bowiem z art. 20 ust.2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym jeżeli organ celny stwierdzi, iż w zgłoszeniu celnym kwota akcyzy została wykazana nieprawidłowo, wydaje decyzję określającą kwotę akcyzy w prawidłowej wysokości. Naczelnik urzędu celnego może określić kwotę akcyzy w decyzji dotyczącej należności celnych przywozowych. Natomiast w świetle art.33 ust.2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzje określającą podatek w prawidłowej wysokości. Naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych. Powyższe nastąpiło w niniejszej sprawie, a wartość celną do podstawy opodatkowania organ I instancji przyjął w oparciu o ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w Z. nr [...] z dnia [...] r. w kwocie [...] zł.

Odnosząc się do zarzutu strony pominięcia powołania biegłego dla oceny roku produkcji pojazdu sąd podziela stanowisko organów orzekających, że wobec jednoznacznego wskazania przez Spółkę "A" - generalnego przedstawiciela firmy "B" z siedzibą w M. na terenie Polski w oparciu o dane pochodzące z bazy wewnętrznego systemu "B" - iż przedmiotowy samochód został wyprodukowany [...] września 2001r. nie było konieczności zasięgania opinii biegłego w tej materii. Również podpisanie pisma przez pracownika Działu Obsługi Posprzedażnej "A" Sp. z o.o. potwierdza bezzasadność podnoszonego zarzutu co do wiarygodności tego dowodu. Zasadnie także organ odwoławczy zaznaczył, że obecnie możliwe jest sprawdzenie daty produkcji samochodów marki [...] na podstawie numeru identyfikacyjnego VIN w internecie na niemieckiej stronie internetowej http://www.[...].de, co też Dyrektor Izby Celnej w [...] dopełnił.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne należy stwierdzić, że organ nie naruszył prawa i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić. Wynagrodzenie zaś za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu przyznano pełnomocnikowi w kwocie [...] zł tj. [...] zł stosownie do § 15 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz.1349 ze zm.) nie znajdując podstaw do podwyższenia jego stawki na 150% oraz [...] zł tytułem VAT.