Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 920/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Koszty postępowania
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 190 w zw. z art. 197 § 2, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, , po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.U. o zwrot kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi T.U. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za listopad 2012 r. postanawia: zasądzić od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz skarżącego T.U. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego kwotę 17.016 zł (słownie: siedemnaście tysięcy szesnaście złotych)


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 920/16, po rozpoznaniu skargi T.U. (zwanego dalej: "Skarżącego") w punkcie pierwszym wyroku uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za listopad 2012 r., oraz w punkcie drugim wyroku zasądził od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz T.U. kwotę 9.816 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Skarżący wniósł następnie pismem z dnia 16 maja 2017 r. zażalenie na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w punkcie drugim wskazanego wyżej wyroku. Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 września 2017 r., sygn. akt II FZ 422/17 uchylił powyższy wyrok w zakresie zawartego w jego punkcie drugim orzeczenia o kosztach postępowania sądowego oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tut. Sądowi w tym zakresie.

Następnie po ponownym rozpatrzeniu wniosku Skarżącego o zwrot kosztów postępowania tut. Sąd postanowieniem z dnia 10 listopada 2017 r. zasądził od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz Skarżącego ponownie kwotę 9.816 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, a w tym kwotę: 7.200 zł - tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, 2.599 zł – tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi, oraz 17 zł – tytułem zwrotu uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa złożonego do akt niniejszej sprawy. Z uzasadnienia powołanego postanowienia wynika, że tut. Sąd na podstawie art. 206 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", przyznał stronie skarżącej zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 7.200 zł stanowiącej połowę stawki minimalnej wynoszącej 14.400 zł, przewidzianej w przepisie § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).

Skarżący wniósł następnie pismem z dnia 4 grudnia 2017 r. zażalenie na postanowienie tut. Sądu z dnia 10 listopada 2017 r., po rozpatrzeniu którego Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FZ 136/18 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tut. Sądowi. W uzasadnieniu powołanego postanowienia NSA stwierdził, że nie zgadza się ze stanowiskiem tut. Sądu zaprezentowanym w zaskarżonym postanowieniu, iż nakład pracy pełnomocnika Skarżącego w niniejszej sprawie należy ocenić jako minimalny z powodu niewystępowania w tej sprawie problemów prawnych budzących wątpliwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, kierując się, na podstawie art. 190 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oceną prawną wyrażoną w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2018 r. zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Biorąc pod uwagę treść powołanych powyżej przepisów, jak również wspominaną wcześniej ocenę Naczelnego Sądu Administracyjnego w kwestii nakładu pracy pełnomocnika Skarżącego, Sąd zasądził od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz skarżącego T.U. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego w niniejszej sprawie kwotę 17.016 zł, na którą składały się: kwota 2.599 zł - stanowiąca zwrotu uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu sądowego od skargi, kwota 17 zł - stanowiąca zwrot uiszczonej przez stronę skarżącą opłaty skarbowej od pełnomocnictwa złożonego do akt sprawy oraz kwota 14.400 zł - stanowiąca zwrot kosztów zastępstwa procesowego strony skarżącej przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, w stawce minimalnej ustalonej na podstawie przepisu § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, w brzmieniu tego przepisu obowiązującym w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 26 października 2016 r. Stosownie bowiem do przepisów przejściowych określonych w § 21 ww. rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.

W związku z powyższym, Sąd na podstawie powołanych przepisów, orzekł jak w sentencji postanowienia.