Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1126/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1 pkt 1, art. 36 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 11
journal: Dz.U. 1998 nr 144 poz 930
law: Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
article: art. 258 par. 1 pkt 4, art. 121 par. 1, art. 272
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), , Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 marca 2008 r. sygn. akt I SA/Gl 511/07 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 19 kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na 2005 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Gl 511/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 19 kwietnia 2007 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r.

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że zaskarżoną decyzją utrzymana została w mocy decyzja Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w C. z dnia 12 grudnia 2006 r. stwierdzająca wygaśnięcie decyzji z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na 2005 r. za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2005 r. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 17 grudnia 2002 r. skarżący złożył deklarację w sprawie opodatkowania w formie karty podatkowej (PIT-16) podając, że będzie wykonywał działalność gospodarczą od dnia 1 stycznia 2003 r. w zakresie wolnego zawodu - ochrona zdrowia ludzkiego i określił następująco dokładny zakres wykonywania czynności: udzielanie porad, badania kierowców, badania profilaktyczne, diagnostyka, wizyty domowe. Podał również rozmiar czasowy prowadzenia tej działalności (22 godziny w miesiącu w dniach od poniedziałku do piątku od 17:00 do 18:00) oraz informację, że jego małżonka nie prowadzi działalności gospodarczej w tym samym zakresie, on zaś nie prowadzi innej pozarolniczej działalności gospodarczej, nie będzie wytwarzał wyrobów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, nie prowadzi gospodarstwa rolnego, jest zatrudniony za podstawie umowy o pracę w Z. "N." oraz nie ma orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.

Na podstawie powyższej deklaracji organ pierwszej instancji wydał podatnikowi decyzję w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2003 r. i lata następne.

Kontrola podatkowa w zakresie ustalenia warunków uzasadniających opodatkowanie w formie karty podatkowej wykazała, że skarżący w trakcie całego roku podatkowego 2005 w ramach prowadzonej działalności wystawiał faktury i świadczył usługi również na rzecz podmiotów gospodarczych, w oparciu o umowy na świadczenie takich usług jak: wykonywanie badań wstępnych, okresowych i kontrolnych, badań dla celów sanitarno-epidemiologicznych oraz profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami. Ustalenia kontroli stały się podstawą wszczęcia postępowania podatkowego, w następstwie którego organ podatkowy pierwszej instancji wydał decyzję o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na 2005 r.

W skardze na decyzję organu odwoławczego podatnik zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie:

- art. 30 ust. 1 w zw. z art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: u.z.p., przez błędne uznanie, że pomimo podania przez skarżącego w deklaracji z dnia 17 grudnia 2002 r. faktu wykonywania badań profilaktycznych jako jednego z przedmiotów prowadzonej działalności oraz przyznania mu w drodze decyzji prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej, stwierdzono wygaśnięcie tej decyzji z powodu wykonywania badań na rzecz podmiotów gospodarczych,

- art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. (art. 122 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) w zw. z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 229 § 1, 2, 3, 6 Kodeksu pracy, art. 2 ust. 1, 2, 3, art. 5 ust. 2, art. 12 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy oraz rozporządzeniem Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz. U. Nr 69, poz. 332), przez wydanie decyzji w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej bez podjęcia przez organ podatkowy wszelkich kroków niezbędnych i koniecznych do należytego i pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności poprzez nie wezwanie podatnika do uzupełnienia wniosku i nie dokonanie analizy powołanych wyżej przepisów określających istotę i zakres badań profilaktycznych,

- art. 8 k.p.a. (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej), poprzez obciążenie skarżącego konsekwencjami i ujemnymi skutkami uchybień organu administracji (niezawiadomienie podatnika o fakcie utraty prawa do rozliczenia w formie karty podatkowej), a tym samym podważenie zaufania obywatela do organów administracji,

- art. 36 ust. 1 powyższej ustawy przez błędne uznanie, że w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej zaszły zmiany, które powodują utratę warunków do takiego opodatkowania,

- art. 9 zd. 2 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez błędne przyznanie skarżącemu prawa do rozliczania się w formie karty podatkowej, nienależyte przeprowadzenie przez organ podatkowy postępowania w sprawie karty podatkowej i w konsekwencji obciążenie podatnika skutkami błędnego i nierzetelnego działania organów administracji,

2) naruszenie przepisów postępowania poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 258 § 1 pkt 4 w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, polegające na błędnym uznaniu, że podatnik nie dopełnił określonych w przepisach prawa podatkowego warunków do skorzystania z ryczałtowych form opodatkowania, podczas gdy należało rozważyć stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie karty podatkowej, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd pierwszej instancji – oddalając skargę – wskazał, że stan prawny w zakresie zdefiniowania "wolnego zawodu" dla potrzeb opodatkowania na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym zmieniał się na przestrzeni lat i wolą ustawodawcy było stopniowe ograniczenie zakresu wykonywania wolnego zawodu, a to początkowo przez zawężenie kręgu osób, na rzecz których działalność może być prowadzona, do osób fizycznych (od 1 stycznia 2003 r.), a następnie - do osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (od 1 stycznia 2004 r.). Stwierdził że skarżący, składając w dniu 17 grudnia 2002 r. wniosek o opodatkowanie w formie karty podatkowej (deklaracja PIT-16) jego działalności jako "wolnego zawodu w zakresie ochrony zdrowia", prowadzonej od dnia 1 stycznia 2003 r., poddany był reżimowi prawnemu, obowiązującemu w 2003 r. Winien był zatem uwzględnić, że z dniem 1 stycznia 2003 roku wykonywanie wolnego zawodu możliwe będzie wyłącznie na rzecz osób fizycznych. Z tego też względu nie sposób skutecznie zarzucić organowi podatkowemu, że bezpodstawnie wydał decyzję ustalającą stawkę karty podatkowej na 2003 r. i lata następne. Skoro bowiem wnioskodawca zadeklarował, że będzie wykonywał wolny zawód, to oczywistym było, iż ma świadomość ograniczenia swej działalności tylko do osób fizycznych. Nie zmienia tego wniosku treść rubryki 35 deklaracji, w której podatnik określił dokładnie zakres działalności jako: udzielanie porad, badania kierowców, badania profilaktyczne, diagnostyka, wizyty domowe. Żadne z tych czynności nie wskazują, aby nie mogły być wykonywane wyłącznie na rzecz osób fizycznych. Pracodawcą może być także przedsiębiorca - osoba fizyczna, zaś regulacja obowiązująca w 2003 r. nie wyłączała jeszcze z zakresu wolnego zawodu tej kategorii podmiotów, jako usługobiorców. Wyłączenie to zaczęło obowiązywać dopiero w 2004 r. Tak więc organ podatkowy nie musiał mieć wątpliwości, czy lekarz, zgłaszający zamiar wykonywania wolnego zawodu (w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 11 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r.), w tym także w zakresie prowadzenia badań profilaktycznych, nie spełnia kryterium ustawowego, określonego w powołanym przepisie.

Odnosząc się do twierdzenia strony skarżącej, że do nabrania wątpliwości winno skłonić organ podatkowy niewypełnienie przez podatnika części D.5 deklaracji – "informacja dotycząca odbiorców świadczeń" w rozbiciu na "świadczenia na rzecz ludności" i "inni odbiorcy świadczeń" oraz "udział przychodu ze świadczeń na rzecz ludności w przychodzie ogółem" Sąd stwierdził, że skarżący nie uczynił żadnych adnotacji w tej części deklaracji Jednakże, wobec faktu, że wykonywanie wolnego zawodu z dniem 1 stycznia 2003 r. możliwe było tylko na rzecz osób fizycznych (czyli na rzecz ludności), wypełnienie części D.5 stało się bezprzedmiotowe. Z braku zapisów w tejże części nie sposób zatem wyprowadzać wniosku o niekompletności deklaracji i wadliwości postępowania, zakończonego wydaniem decyzji ustalającej wysokość stawki karty podatkowej. Nie można twierdzić, że deklaracja podatnika wymagała sprawdzenia i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie rzeczywistych zamiarów podatnika. Powyższe oznacza, że decyzja ustalająca stawkę karty podatkowej była zgodna z prawem.

Pogląd skarżącego, że powinnością organu podatkowego było poinformowanie go o zmianie stanu prawnego z dniem 1 stycznia 2004 r. nie znajduje oparcia w żadnym przepisie prawa, nie może więc być przedmiotem skutecznego zarzutu naruszenia prawa. Nie można też na nim oprzeć wniosku, że z winy organu podatnik poniósł negatywne konsekwencję zmiany stanu prawnego. Sąd powołał się na art. 36 oraz art. 29 u.z.p. i uznał, że jeśli przyjąć za prawdziwe oświadczenie skarżącego, że od początku 2003 r. miał zamiar prowadzić badania profilaktyczne na zlecenie innych podmiotów niż osoby fizyczne, to należy uznać, że podał we wniosku o zastosowanie w formie karty podatkowej dane niezgodne ze stanem faktycznym. Podał mianowicie, że będzie wykonywał wolny zawód, podczas, gdy działalność jaką zamierzał wykonywać nie odpowiadała definicji z art. 4 ust. 1 pkt 11 u.z.p. Organy podatkowe obu instancji przyjęły jednak, w odniesieniu do 2005 r., że podatnik nie zawiadomił naczelnika urzędu skarbowego o zmianie skutkującej utratą prawa do opodatkowania kartą podatkową. Powołały się na podstawę z art. 40 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, przewidującą wydanie takiej decyzji w sytuacji, gdy podatnik nie zawiadomi urzędu skarbowego w terminie, o którym mowa w art. 36 ust. 7, o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, bądź w zawiadomieniu poda dane w tym zakresie niezgodne ze stanem faktycznym, a więc naruszy obowiązek określony w art. 36 ust. 1 tej ustawy. Uznały zatem, że podatnik miał pierwotnie prawo do opodatkowania w formie karty podatkowej, ale utracił warunki do opodatkowania w tej formie z chwilą wykonania pierwszego świadczenia na rzecz innego, niż osoba fizyczna, podmiotu, o czym nie powiadomił właściwego organu podatkowego. Powyższy pogląd, jakkolwiek pozostający w sprzeczności z twierdzeniem samego podatnika, znajduje uzasadnienie w fakcie, że z treści deklaracji PIT-16 z dnia 17 grudnia 2002 r. nie wynikało, by podatnik zadeklarował wykonywanie świadczeń na rzecz innych podmiotów niż osoby fizyczne, zatem winien był zawiadomić organ podatkowy o czynnościach wykraczających poza powyższy zakres podmiotowy wykonywania wolnego zawodu. Bez względu jednak na to czy skarżący od początku 2003 r. nie spełniał kryterium z art. 4 ust. 1 pkt 11, czy też utracił te warunki w trakcie 2003, 2004, 2005 - musiało zapaść orzeczenie o wygaśnięciu decyzji ustalającej stawkę karty podatkowej, co skutkuje opodatkowaniem dochodów za cały rok na zasadach ogólnych.

W ocenie WSA, zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżący nie miał prawa do opodatkowania prowadzonej przez siebie działalności w formie karty podatkowej (i to bez względu na to, czy przyjmie się brak takich warunków od początku roku 2003, czy też ich utratę w trakcie powyższego roku podatkowego). Skarżący nie spełniał bowiem warunków określonych w art. 4 ust. 1 pkt 11 u.z.p., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r., a także w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa, gdyż o prawidłowości wydania decyzji na podstawie art. 258 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej przesądza wypełnienie dyspozycji art. 40 ust. 1 u.z.p. Z kolei zarzucenie naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej jest o tyle niezasadne, że w niniejszej sprawie nie prowadzono postępowania o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji podatkowej. Brak jest podstaw do uznania decyzji ustalającej wysokość stawki karty podatkowej na 2005 r. za wydaną z rażącym naruszeniem prawa.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a to z powodu niestosowania tej ustawy w postępowaniu podatkowym. Niezależnie jednak od tego, Sąd, nie będąc związany granicami skargi, ocenił poprawność postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, w tym przestrzeganie zasad ogólnych, sformułowanych w ustawie - Ordynacja podatkowa i nie stwierdził, aby przepisy proceduralne zostały naruszone.

Powyższy wyrok został zaskarżony przez skarżącego w całości skargą kasacyjną , który wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie:

- art. 30 ust. 1 w zw. z art. 40 ust. 1 pkt 1 u.z.p. przez błędne uznanie, że pomimo podania przez skarżącego w deklaracji w sprawie opodatkowania w formie karty podatkowej z dnia 17 grudnia 2002 r. faktu wykonywania badań profilaktycznych jako jednego z przedmiotów prowadzonej działalności oraz przyznania mu przez organ podatkowy w drodze decyzji prawa do rozliczania się w formie karty podatkowej, w konsekwencji stwierdzono wygaśnięcie decyzji w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej w związku z wykonywaniem badań na rzecz podmiotów gospodarczych,

- art. 36 ust. 1 pkt 1 u.z.p., poprzez błędne uznanie, że w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej zaszły zmiany, które powodują utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej,

- art. 4 ust. 1 pkt 11 u.z.p., poprzez błędne uznanie, że w momencie składania wniosku przez skarżącego o objęcie go podatkiem w formie zryczałtowanej, tj. w dacie 17 grudnia 2002 r. przepis ten jednoznacznie wskazywał, że stosuje się go również do osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą,

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej oraz w zw. z art. 258 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne uznanie, że skarżący nie dopełnił określonych w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania z ryczałtowych form opodatkowania i uznanie, że okoliczności faktyczne pierwotnie uzasadniające przyznanie prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej uległy zmianie lub podatnik wskazał we wniosku dane niezgodne ze stanem faktycznym, mimo że dane te podatnik wskazał zgodnie ze stanem faktycznym i nie uległy one zmianie w trakcie obowiązywania decyzji o przyznaniu karty podatkowej, co ewentualnie skutkować mogłoby uznaniem, że decyzja w sprawie karty podatkowej została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej) i w konsekwencji twierdzeniem nieważności tej decyzji, a nie orzeczeniem o wygaśnięciu tej decyzji w trybie art. 258 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej

- art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 i art. 272 Ordynacji podatkowej, poprzez obciążenie skarżącego konsekwencjami (skutkami) i ujemnymi następstwami uchybień organu administracji, tj. niezawiadomienie skarżącego o fakcie braku prawa do rozliczania się w formie karty podatkowej, a tym samym podważenie zasady zaufania obywatela do organów administracji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, przeto podlega oddaleniu.

Podkreślić trzeba – czego nie podważa strona skarżąca - że podatnik we wniosku o opodatkowanie w formie karty podatkowej swojej działalności - wolnego zawodu w zakresie ochrony zdrowia – wskazał jako datę rozpoczęcia działalności 1 stycznia 2003 r. W związku z tym, jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (s. 6 wyroku) "skarżący (...) poddany był reżimowi prawnemu, obowiązującemu w roku podatkowym 2003".

Podatnik, tak jak organy podatkowe, obowiązany jest działać zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Konsekwencją zmian w przepisach prawa jest obowiązek stosowania się do zmienionej regulacji. Ponieważ, jak stwierdzono w postępowaniu kontrolnym i czego nie kwestionował skarżący, podatnik w 2004 r. świadczył usługi także na rzecz osób prawnych, to obowiązkiem organu podatkowego było zastosowanie art. 258 §1 pkt 4 Ordynacji podatkowej ze względu na brzmienie art. 40 ust. 1 pkt 1 u.z.p. Ustawodawca w wyżej wskazanym przepisie u.z.p. wskazał w sposób rygorystyczny przesłanki powodujące utratę prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej – spełnienie już jednej z nich skutkuje wygaśnięciem decyzji. Jednocześnie obowiązkiem podatnika - w związku ze zmianami jakie zaszły w stosunku do odbiorców świadczonych usług – było zgłoszenie tego faktu organowi podatkowemu – zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1 u.z.p.

Nie można zgodzić się z poglądem prezentowanym przez pełnomocnika skarżącego, że: "w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym w dniu 17 grudnia 2002 r. wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej nie zaszły żadne zmiany (...)" (s. 10 skargi kasacyjnej), ponieważ zmiany te nastąpiły w 2004 r. poprzez wykonywanie przez skarżącego już pierwszego świadczenia na rzecz innych osób niż osoby fizyczne. Zwrócił na to uwagę pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 5 grudnia 2006 r. wskazując, że "pismo Podatnika z dnia 30 października 2006 r. jest zawiadomieniem złożonym w terminie, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1 a cytowanej wyżej ustawy, na okoliczność zmian jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej (wniosek z dnia 17 grudnia 2002 r.), a które powodują utratę warunków do opodatkowania w tej formie (...)". Jak podkreślił Sąd "Organy podatkowe uznały zatem, że podatnik miał pierwotnie prawo do opodatkowania w formie karty podatkowej, ale utracił warunki do opodatkowania w tej formie z chwilą wykonania pierwszego świadczenia na rzecz innego, niż osoba fizyczna, podmiotu o czym nie powiadomił właściwego organu podatkowego" (s. 7 - 8 wyroku). Skarżący wykonując zgłoszoną w formie karty podatkowej działalność - "wolny zawód w zakresie ochrony zdrowia" – związany był zawartą w ustawie definicją pojęcia "wolny zawód", która ulegała modyfikacjom i jak w uzasadnieniu wyroku przedstawił sąd pierwszej instancji:"(...) wolą ustawodawcy było stopniowe ograniczenie zakresu wykonywania wolnego zawodu, a to początkowo przez zawężenie kręgu osób, na rzecz których działalność może być prowadzona, do osób fizycznych (od 1 stycznia 2003 r.), a następnie – do osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (od 1 stycznia 2004 r.)" (s.6 wyroku). W skardze kasacyjnej wskazano, że podatnik - skarżący powinien śledzić (i śledził) zmiany prawa podatkowego (w zakresie najbardziej powszechnym tj. stawek, terminów, itp.). Jeśli tak, to nie znajdują uzasadnienia zamieszczone w niej wywody w kwestii braku świadomości podatnika, że zmiana znaczenia słowa "wolny zawód" będzie oznaczała dla niego utratę prawa do rozliczania się w formie ryczałtowej. Jeśli bowiem – jak podniesiono - skarżący śledził zmiany prawa podatkowego, to powinien być także świadomy skutków zmian dokonanych w samej definicji pojęcia wolnego zawodu, kluczowej dla rozstrzygnięcia rysującego się sporu . Dodać trzeba, że ustawą z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 141, poz.1186 ) wprowadzono zmiany w art. 4 ust. 1 pkt 11 u.z.p., który definiował wolny zawód jako "pozarolniczą działalność gospodarczą wykonywaną osobiście wyłącznie na rzecz osób fizycznych przez lekarzy, lekarzy stomatologów, lekarzy weterynarii, techników dentystycznych, felczerów, położne, pielęgniarki, tłumaczy oraz nauczycieli w zakresie świadczenia usług edukacyjnych polegających na udzielaniu lekcji na godziny" – zmiany te weszły w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. a więc w zadeklarowanej przez skarżącego dacie rozpoczęcia działalności. Autor skargi kasacyjnej przyznał, że faktem jest, iż ustawą o zmianie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym z dnia 27 lipca 2002 r. zmieniono pojęcie wolnego zawodu. Ustawę tę opublikowano w dniu 5 września 2002r. Nie można więc skutecznie twierdzić, jak - wywodzi autor skargi kasacyjnej - że skarżący nie był świadomy dokonanych zmian mających wejść w dniu 1 stycznia 2003 r. Wręcz przeciwnie, tak długie vacatio legis pozwalało na zapoznanie się podatników z dokonaną nowelizacją i dostosowanie się do wprowadzonych zmian. W związku z powyższym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez art. 4 ust. 1 pkt 11 u.z.p. i innych przepisów tej ustawy.

Nie można także podzielić zarzutu pełnomocnika skarżącego naruszenia art. 121 § 1 i art. 272 Ordynacji podatkowej. Obowiązku informowania podatników przez organy podatkowe w brzmieniu zakładanym w skardze kasacyjnej nie można wywieść z żadnego z przepisów prawa, w związku z czym zarzut ten jest bezzasadny. Nadto, nałożenie na organy podatkowe obowiązku każdorazowego informowania podatników o zmianie przepisów stanowiłoby nadmierne obciążenie administracji podatkowej, której zadaniem jest kontrola prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa. Także zarzut naruszenia art. 272 Ordynacji podatkowej nie może zostać uwzględniony. Wskazanie przez skarżącego, w deklaracji o objęciu opodatkowaniem w formie karty podatkowej z dnia 17 grudnia 2002 r. formy wykonywana działalności jako wolnego zawodu, było równoznaczne z wykonywaniem go zgodnie z definicją legalną tego pojęcia obowiązującą w dacie, na który została wydana konkretna decyzja podatkowa.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 § 1 tej ustawy.