Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 350/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 170 ust.6, art.19 ust.4
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Asesor WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 września 2008 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Bd 350/08

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] Nr [...] określającą wysokość podatku od towarów

i usług należnego z tytułu importu towarów.

W uzasadnieniu wskazano, iż w wyniku przeprowadzonej kontroli u D. J. przez Urząd Kontroli Skarbowej w B. ustalono, że w dniu 28 kwietnia 2004r. skarżący zakupił na terenie Niemiec klimatyzatory oraz części zamienne do nich, co potwierdzała faktura z dnia 28 kwietnia 2004r. nr [...] wystawiona przez firmę F. G. z siedzibą w D. dla K. – T. ul. B. Powyższy towar jak wynika z dokumentu PZ z dna [...] nr [...] został dostarczony do magazynu strony w maju 2004r. Ponadto organ wskazał, iż decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta T. wykreślił D. J. Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe K.-T. z działalności gospodarczej.

Następnie protokół z kontroli przesłano Naczelnikowi Urzędu Celnego, jako organowi właściwemu w sprawie wymiaru podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów.

Po wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego, decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego ustalił skarżącemu wysokość podatku od towarów

i usług z tytułu importu towarów. W ocenie organu do towaru zakupionego przez osobę fizyczną przed 1 maja 2004r. na terytorium Wspólnoty, który został wprowadzony

na terytorium kraju po 30 kwietnia 2004r. należy stosować przepis art. 170 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania z uwagi na naruszenie art. 170 ust. 6 ustawy o VAT.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił,

iż w niniejszej sprawie nie można było ustalić daty wprowadzenia towaru do wolnego obrotu w związku z czym w oparciu o przepis art. 170 ust. 7 ustawy o VAT przyjęto,

iż dniem tym był dzień przyjęcia towaru do magazynu. Następnie przytoczył treść

art. 170 ust. 6 ustawy o VAT stwierdzając, iż skarżący błędnie wymienione

w powyższym przepisie "dostarczenie" traktuje jako fizyczne otrzymanie towaru.

W ocenie organu "dostarczenie" o którym mowa w art. 170 ust. 6 należy rozumieć jako nabycie towaru, natomiast kiedy i komu towar został faktycznie wydany oraz kiedy dotarł do skarżącego nie ma wpływu na byt samej transakcji. Ponadto z żadnego zapisu faktury nie wynikało, że właścicielem towaru, aż do dnia fizycznego dostarczenia pozostawał F. G.

Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie zaistniała również żadna sytuacja, o której mowa w art. 170 ust. 8 ustawy o VAT skutkująca nie powstaniem obowiązku podatkowego.

W skardze skierowanej do Sądu podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej oraz art. 170 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu strona wskazała, iż w zaskarżonej decyzji nie wskazano przedmiotu sprawy, jakiego podatku dotyczy, kwoty zobowiązania podatkowego

i jakiego okresu dotyczy. Dalej podniosła, iż postępowanie dwuinstancyjne polega

na tym, że organ odwoławczy weryfikuje decyzję organu I instancji zarówno w warstwie faktycznej jak i prawnej, natomiast zaskarżoną decyzją tej weryfikacji nie dokonano.

W ocenie podatnika naruszono również art. 122 Ordynacji podatkowej, albowiem

nie ustalono rzeczywistych zdarzeń. Nie wzięto pod uwagę, iż skarżący był związany

ze swoimi kontrahentem umową dystrybucyjną, towar do czasu jego odebrania

przez skarżącego pozostawał u sprzedawcy, który pozostawał jego właścicielem.

Nie ustalono również, że skarżący odebrał towar po dniu 30 kwietnia 2004r. własnym transportem.

Zdaniem podatnika organ dokonał błędnej wykładni art. 170 ust. 6 ustawy o VAT. Organ odwoławczy słowu "dostarczyć" przypisał znaczenie "nabycie" co nie znajduje uzasadnienia w ustawie oraz przy uwzględnieniu znaczenia słów w języku polskim.

W zaskarżonej decyzji błędnie przyjęto, że momentem "dostarczenia towaru" skarżącemu był moment wystawienia faktury i tzw. noty dostawczej przez kontrahenta niemieckiego tj. 28 kwietnia 2004r.. W ocenie skarżącego użyty zwrot "dostarczyć" wiąże się z fizycznym dostarczeniem towaru, co potwierdza art. 42 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o VAT, zgodnie z którym dostarczenie towaru do nabywcy znajdującego

się poza krajem wiąże się niezbędnie z wywiezieniem towaru z kraju i przywiezieniem do miejsca, w którym znajduje się nabywca i przekazaniem nabywcy posiadania towaru. Ponadto podatnik wskazał, iż zakupiony przez niego towar to urządzenia chłodnicze i części zamienne do tych urządzeń a więc w rozumieniu art. 155 § 2 Kodeksu cywilnego są to rzeczy oznaczonego, co do gatunku. Do przeniesienia własności takich rzeczy nie wystarczy samo zawarcie umowy przeniesienia własności, albowiem niezbędne jest przeniesienie posiadania rzeczy, a tym samym w ocenie strony, należało przyjąć, że urządzenia klimatyzacyjne i części zamienne do nich zostały dostarczone skarżącemu dopiero w momencie załadowania na przysłany

przez niego samochód po ich odbiór

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ponadto wyjaśnił, iż organ odwoławczy postąpił prawidłowo, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż w sprawie nie wystąpiły przesłanki do orzeczenia w przedmiocie obowiązków materialnych w inny sposób niż to uczynił organ I instancji. Za niezasadne uznano również naruszenie pozostałych przywołanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy podkreślić, że sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) uchyla decyzję, kiedy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W stanie faktycznym sprawy niespornym było, że kontrahent skarżącego, F. G. wystawił fakturę nr [...] w dniu 28.04.2008r. na rzecz K.-T, pod którą to firmą skarżący prowadził działalność gospodarczą. Faktura, aczkolwiek nie ma wprost takiego określenia, dotyczy sprzedaży, czego dowodzi zapis odnoszący się do ceny, która winna zostać zapłacona w terminie 50 dni od daty wystawienia faktury. Skarżący przyznawał, że sporny towar został przez niego kupiony. Sprzedający wystawił także w dniu 28 kwietnia 2004r dokument określony jako nota dostawy, który zawiera wskazanie handlowej formuły INCOTERMS 2000 – CIF Gdańsk, która rozkłada na strony umowy sprzedaży obowiązki towarzyszące takiej transakcji, odnoszące się do kosztów ubezpieczenia i frachtu. Dokumenty te, ani zawarte w nich dane nie były przez strony kwestionowane.

Skarżący w trakcie całego postępowania podkreślał, że towar objęty przedmiotową fakturą fizycznie dostarczony mu został po dniu 01 maja 2004r, czego organy w sprawie w istocie nie kwestionują przyjmując, że wprowadzenie towaru

do wolnego obrotu nastąpiło w dniu 04 maja 2004r tj. w dacie przyjęcia towaru

do magazynu, potwierdzonego dokumentem [...].

Analizując przepisy odnoszące się do stanu faktycznego sprawy należy wskazać na powołany przez organy art. 170 ust.6 ustawy o VAT, zgodnie z którym za import towarów uważa się również wykorzystanie (wprowadzenie do wolnego obrotu)

po dniu 30 kwietnia 2004r, na terytorium kraju, przez podatnika towarów dostarczonych im przed dniem 01 maja 2004r na terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem

lub terytorium nowych państw członkowskich, jeżeli: 1) przed dniem 1 maja 2004r.

do dostawy tych towarów na terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem

lub na terytorium nowych państw członkowskich miały lub mogły mieć zastosowanie odpowiednio przepisy art. 18 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 08 stycznia 1993r o podatku

od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym 2) przed dniem 1 maja 2004r nie został dokonany import tych towarów w rozumieniu w.w. ustawy z 08 stycznia 1993r.

Nie ma sporu co do tego, że nie został dokonany import przedmiotowego towaru, zgodnie z ostatnim zdaniem.

Powołany przepis ma charakter przejściowy i został wprowadzony po to, by zapobiec sytuacjom braku poboru VAT od towarów zarówno w kraju zakupu tego towaru (tam był on przedmiotem eksportu poza terytorium Wspólnoty, która przed 01 maja 2004r nie obejmowała jeszcze Polski), ani w kraju przeznaczenia tj. w Polsce

z tytułu importu, ponieważ po 01 maja 2004r przywóz taki nie miał już charakteru importu, lecz stanowił wewnątrzwspólnotową dostawę. Taki cel i wykładnię przepisu

art. 170 ust 6 ustawy o VAT przedstawił NSA w wyroku z dnia 17.04.2007 w sprawie

I FSK 768/06. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w pełni to stanowisko.

Uwzględniając powyższe wywody i wskazania istotnym w sprawie

jest prawidłowe odczytanie znaczenia pojęcia "towarów dostarczonych" skarżącemu przed dniem 1 maja 2004r na terytorium Wspólnoty. Interpretacja przepisu

w tym zakresie stanowiła istotę sporu w stanowiskach stron.

Skarżący w odwołaniu a następnie w skardze podkreślał, że przedmiotowy towar nie został mu dostarczony przed 1 maja 2004r. powołując się na wykładnię językową pojęcia "dostarczony", która utożsamia to pojęcie z czynnością doręczenia czegoś. Podkreślił, że władztwo nad towarem uzyskał dopiero w momencie załadowania

tego towaru na przysłany przez siebie samochód, co jednak nastąpiło już w maju 2004r. Dodatkowo podniósł, że zgodnie z zasadami prawa cywilnego dopiero przeniesienie posiadania rzeczy oznaczonych, co do gatunku (a taki charakter miał niewątpliwie przedmiotowy towar) przenosi własność na kupującego; nie czyni tego sama umowa.

W trakcie całego postępowania skarżący nie wyjaśnił, jakie znaczenie z punktu widzenia prowadzonej przez niego działalności gospodarczej miała faktura

z dnia 28 kwietnia 2004r. albowiem zarzuty skargi i ich uzasadnienie zupełnie marginalizują okoliczność jej wystawienia.

Zdaniem Sądu stanowisko organu w zaskarżonej decyzji, który nie utożsamia pojęcia dostarczenia towaru z jego fizycznym wydaniem i posiadaniem jest zasadne. Znaczenie zwrotu "towary dostarczone", o których mowa w art. 170 ust. 6 ustawy o VAT musi być systemowo rozumiane jako towary będące przedmiotem dostawy

w rozumieniu przepisów tej ustawy. Nadto określenie czasownikowe "dostarczony" koresponduje z rzeczownikiem "dostawa". Nie ma uzasadnienia prawnego,

by dla interpretacji tego przepisu posiłkować się językową interpretacją art. 42 ust. 1 ustawy o VAT, który reguluje inną materię i ma inną budowę. Analiza tego przepisu wykracza poza ramy uzasadnienia na potrzeby rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu.

Zgodnie z art. 5 pkt. 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów

i usług podlega odpłatna dostawa towarów, przez którą (art. 7) rozumie

się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Jest to pojęcie szersze niż przeniesienie własności w rozumieniu prawa cywilnego. Powszechnie podkreśla się aspekt ekonomicznego władztwa nad rzeczą pozwalający nabywcy szeroko nią dysponować podobnie, jak właściciel.

W stanie faktycznym sprawy za taką dostawę należy uznać nabycie

przez skarżącego przedmiotowych towarów, co - z uwagi na wystawioną fakturę - nastąpiło najdalej w dniu 28 kwietnia 2004r. Skarżący na potrzeby niniejszej sprawy starał się bagatelizować fakt wystawienia faktury przez zagranicznego kontrahenta

a jednocześnie nie przedstawił w postępowaniu żadnych dowodów, z których wynikałoby, że przedmiotowa faktura nie dokumentuje żadnego obrotu, będąc w istocie w dacie jej wystawienia pustą fakturą.

Przesądzenie, że dana czynność podlega opodatkowaniu VAT, bo stanowi dostawę towaru i jest wykonywana przez podatnika tego podatku, determinuje potrzebę ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego z tego tytułu. Art. 19 ustawy

o VAT, regulujący moment powstania obowiązku podatkowego, ustanawia generalną zasadę, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi z uwzględnieniem wyjątków, do których zaliczyć należy wystawienie faktury jako moment powstania tego obowiązku. Zgodnie z art. 19 ust. 4 ustawy o VAT, jeżeli dostawa towaru lub wykonania usługi powinny być potwierdzone fakturą (obowiązek taki w sprawie nie był przedmiotem sporu), obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu, licząc od dnia wydania towaru

lub wykonania usługi.

Skoro więc kontrahent skarżącego wystawił fakturę w dniu 28 kwietnia 2004r, potwierdzającą transakcję sprzedaży towarów, czynność ta zrodziła po stronie skarżącego obowiązek podatkowy z tytułu dostawy towaru. Zgodnie z przepisami wystawienie faktury winno nastąpić najdalej w ciągu 7 dni od wydania towaru.

Nie można więc zaaprobować stanowiska skarżącego, który z faktem wystawienia faktury nie wiąże żadnych skutków prawnopodatkowych. Skarżący z jednej strony w skardze ogólnymi zarzutami starał się wykazać, że przedmiotowa faktura

nie potwierdzała nabycia spornego towaru podnosząc na str. 2, że "Skarżący

był związany ze swoim zagranicznym kontrahentem umową dystrybucyjną, że składał zamówienia, które były realizowane po pewnym czasie, że towar do czasu

jego odebrania przez Skarżącego pozostawał u sprzedawcy, który pozostawał także jego właścicielem". Abstrahując od braku wykazania takich okoliczności jakimikolwiek dowodami (istniejące w postaci treści faktury i noty dostawy temu przeczą),

przy aprobacie dla takiego stanowiska skarżącego należałoby uznać, że faktura

z 28 kwietnia 2004r. nie dokumentowała żadnego nabycia towaru.

Z drugiej strony skarżący prezentował stanowisko, że to nie faktura sprzedaży (do etapu skargi nie podważał zasadności momentu jej wystawienia z tytułu sprzedaży), lecz moment wejścia w fizyczne posiadanie towaru miał istotne znaczenie z punktu widzenia spełnienia przesłanek z art. 170 ust. 6 ustawy o VAT.

Uwzględniając powyższe rozbieżności w zarzutach skarżącego, jak również zebrany w sprawie materiał dowodowy, Sąd uznał za uzasadnione ustalenie organów, w zakresie spornym między stronami, że przedmiotowy towar został skarżącemu dostarczony w dniu 28 kwietnia 2004r. tj. w dniu wystawienia faktury potwierdzającej sprzedaż. Wydanie towaru w dniu zakupu, wbrew nie do końca zrozumiałemu zapisowi na str. 4 w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie miało dla rozstrzygnięcia istotnego znaczenia.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, art. 210 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej dotyczących elementów decyzji odwoławczej, Sąd uznał

je za nieuzasadnione albowiem nie uwzględniają wymogów, które co do treści rozstrzygnięcia stawia art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej. Także zarzut naruszenia

art. 121 § 1, art. 122 Ordynacji podatkowej nie zasługuje na uwzględnienie albowiem nie ma on w istocie żadnego uzasadnienia. Skarżący ogólnikowo podniósł, że organ odwoławczy winien weryfikować decyzję organu pierwszej instancji pod względem stanu faktycznego, jak i prawnego, co nastąpiło w zaskarżonej decyzji,

z uwzględnieniem jednak tego, że "weryfikacja" oznaczała w tej sprawie dokonanie takich samych ustaleń faktycznych i prawnych. Materiałem dowodowym w sprawie

były jedynie dokumenty.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd oddalił skargę na podstawie

art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.