Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2653/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit c,
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 2 pkt 54, art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13k ust. 1 pkt 2, i ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 1440
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art. 76a par. 2, art. 88, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2017 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD), decyzją z [...] października 2016r. nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 3 w zw. z 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a."), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (jt.Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm. - dalej "u.d.p.") oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (jt. Dz. U. z 2013 r. poz. 1263 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (jt. Dz. U. z 2013 poz. 1414 ze zm.- dalej: "u.t.d."), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] lipca 2015r. , o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł na P. S., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania powyższej decyzji doszło na podstawie następujących ustaleń:

W dniu [...] marca 2015r. o godz. [...] urządzenie kontrolne zainstalowane na bramownicy nr [...] znajdującej się w pasie drogowym płatnego odcinka autostrady [...] zarejestrowało przejazd samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą ciężarową marki [...] o nr rej. [...]. Przejazd został udokumentowany zdjęciem z urządzenia kontrolnego zainstalowanego na bramownicy i zapisany pod numerem ewidencyjnym [...].

Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie informacji znajdujących się w systemie elektronicznego poboru opłat ustalił, że samochód osobowy o numerze rejestracyjnym [...] nie został wyposażony w urządzenie, o którym mowa w art. 13i ust. 3 u.d.p., co skutkowało naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ponadto na podstawie informacji zgromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, że dopuszczalna masa całkowita ww. zespołu pojazdów przekracza 3,5 tony, a właścicielem pojazdu samochodowego w chwili powstania naruszenia był P. S. (dalej "skarżący").

Odcinek drogi, po której ustalono poruszanie się kontrolowanego zespołu pojazdów w dniu [...] marca 2015r., został wyszczególniony w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej.

GITD decyzją z dnia [...] lipca 2015r. nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1500 zł wskazując, iż w sposób prawidłowy ustalił stronę prowadzonego postępowania. Stosownie do treści art. 13k ust. 4 u.d.p. stroną jest bowiem podmiot będący właścicielem/posiadaczem pojazdu samochodowego, którym poruszano się po płatnych odcinakach dróg krajowych z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zarzucił wydanej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 13k ust.4 u.d.p. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że przewidywana w tym przepisie odpowiedzialność osób, na które przeniesiono posiadanie pojazdów nie znajduje zastosowania w odniesieniu do posiadaczy zależnych tychże pojazdów oraz art. 13k ust.1 pkt 1 u.d.p poprzez jego niezastosowanie, mimo ustalenia faktu przejazdu zespołu pojazdów o masie całkowitej powyżej 3,5 tony, złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy. Wydanej decyzji skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła że zgodnie z przedłożoną w toku postępowania "kartą użytkownika pojazdu" w okresie od dnia [...] marca 2015r. do dnia [...] kwietnia 2015r. posiadaczem zależnym pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] był M. M., w związku z odpłatnym udostepnieniem mu samochodu.

GITD po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzja z dnia [...] października 2016r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 201r. W uzasadnieniu organ wskazał, na obowiązujące w sprawie przepisy prawne a także podkreślił, że mając na względzie treść art. 7, 77 oraz 80 k.p.a. stwierdza, iż w zaskarżonej decyzji organu I instancji prawidłowo został ustalony stan faktyczny. Na poczynienie takich ustaleń, zdaniem GITD pozwala zgromadzony materiał dowodowy, który nie był kwestionowany prze skarżącego. Zdaniem organu z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że samochód ciężarowy o nr rej. [...], niewyposażony w urządzenie viaBox służące do naliczania i uiszczania opłaty elektronicznej, poruszał się w raz z przyczepą w dniu [...] marca 2015r. po płatnym odcinku autostrady [...] wymienionej w załączniku nr 1 pkt 3 lit. a) do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej.

Zdaniem organu z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z informacji zawartych w systemie elektronicznego poboru opłat, bezsprzecznie wynika, że strona postępowania nie dopełniła obowiązku wniesienia opłaty za przejazd płatnym odcinkiem drogi. Korzystający nie zawarł umowy z pobierającym opłatę elektroniczną na poddany kontroli pojazd. Zawarcie umowy powinno nastąpić przed rozpoczęciem korzystania z dróg płatnych. Organ wskazał jednocześnie, że ustawodawca nie przewidział okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust.1 i 2 u.d.p. w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Przyczyny z powodu których opłata nie została uiszczona, nie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania sprawy administracyjnej. Nadto Kary pieniężne wynikające z naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych są nakładane na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń.

Organ wyjaśnił także mając na względzie zarzut podniesiony we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że dopuszczalna masa pojazdu nie przekraczała 3,5 tony co zgodnie z przepisem art. 13k ust.1 pkt 1 u.d.p. winno skutkować nałożeniem kary w wys. 500 zł, iż GITD nie jest organem właściwym do dokonywania oceny jak dany pojazd powinien być zarejestrowany na terytorium RP. Wskazał jednak, że z zapisu w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynika że pojazd został zarejestrowany jako samochód ciężarowy a dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 tony (dopuszczalna masa całkowita samochodu ciężarowego marki [...] wynosiła 3490kg a przyczepy ciężarowej marki [...] 2000kg.

Odnośnie zarzutu strony, że w chwili powstania naruszenia skarżący był właścicielem pojazdu, jednakże zgodnie z kartą użytkownika pojazdu w okresie od dnia [...] marca 2015r. do dnia [...] kwietnia 2015r. posiadaczem zależnym pojazdu o numerze rej. [...] był M. M. w związku z odpłatnym udostępnieniem mu samochodu, organ wyjaśnił, że wskazane przez skarżącego okoliczności nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Wskazał, że z przedstawionej przez stronę "Karty użytkownika pojazdu" nie wynika prawne przeniesienie posiadania. Ponadto wskazana przez stronę osoba nie potwierdziła twierdzeń strony dotyczących przeniesienia posiadania przedmiotowego pojazdu. Organ dodał przy tym, że skarżący nie przedłożył dokumentu zgodnego z przepisami prawa, który by potwierdzał przeniesienie posiadania pojazdu, gdyż przedłożony dokument jest jedynie kopią, a nie dokumentem w rozumieniu art. 76a § 2 k.p.a. Zdaniem organu skarżący nie uwiarygodnił przeniesienia posiadania pojazdu, gdyż w niniejszej sprawie nie można określić podstawy faktycznej wydania pojazdu, a co za tym idzie uznać, że nastąpiło przeniesienie posiadania pojazdu w rozumieniu art. 13k ust.4 u.d.p.

Ze względu na powyższe okoliczności organ uznał za nieudowodnione okoliczności wskazane przez stronę, bowiem nie przedłożyła ona dokumentu potwierdzającego przeniesienie posiadania przedmiotowego pojazdu i tym samym nie udowodniła podnoszonej okoliczności zwolnienia jej z odpowiedzialności z tytułu naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

P. S. nie zgodził się ze wskazanym wyżej rozstrzygnięciem wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie. W skardze skarżący podkreślił, że została na niego nałożona kara pieniężna w wysokości 1500zł za przejazd pojazdem po płatnym odcinku drogi bez uiszczenia należnej opłaty elektronicznej mimo, że przedłożył GITD dowód świadczący, iż to nie on poruszał się [...] marca 2015r. płatnym odcinkiem drogi. Skarżący wyjaśnił, że w okresie od [...] marca 2015r. do [...] kwietnia 2015r. posiadaczem zależnym pojazdu był M. M., w związku z odpłatnym udostepnieniem mu przez skarżącego samochodu o nr rejestracyjnym [...]. Skarżący podniósł również, że ma wrażenie, iż w tej sprawie postanowiono ukarać właściciela pojazdu, bo "wydawało się to najłatwiejszą opcją".

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r. poz.1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – tekst jednolity Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).

Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja narusza bowiem przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkuje jej uchyleniem.

W zaskarżonej decyzji GITD przedstawił stan prawny sprawy, przytaczając przepisy u.d.p., jednak w ocenie Sądu przedwcześnie dokonał subsumpcji prawnej nieustalonego w wyczerpujący sposób stanu faktycznego do przywołanych przepisów prawa materialnego.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Dopuszczalną masą całkowitą jest największa określona właściwymi warunkami technicznymi masa pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze (art. 2 pkt 54 u.d.p.). Za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, wymierza się, zgodnie z art. 13k ust. 1 u.d.p., karę pieniężną w wysokości: 1) 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy; 2) 1500 zł - w pozostałych przypadkach. Wśród pozostałych przypadków, o których mowa w pkt 2, należy wymienić autobusy, samochody ciężarowe, jak również samochody ciężarowe z przyczepą lub naczepą. W niniejszej sprawie stwierdzono przejazd po płatnych odcinkach dróg i autostrad zespołu pojazdów złożonego z samochodu ciężarowego, i przyczepy, którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała wartość 3,5 t, co uzasadnia wysokość wymierzonej kary na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p.

Wszystkie odcinki dróg krajowych, po których ustalono poruszanie się przedmiotowego zespołu pojazdów zostały wymienione w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1263, z późn. zm.). Jak stanowi natomiast art. 5 ust. 1 pkt 1 u.d.p., autostrady zalicza się do dróg krajowych.

Organ stwierdził brak uiszczenia opłaty elektronicznej, co było związane z faktem nie posiadania we wskazanym pojeździe urządzenia viaBox oraz nie zawarciu stosownej umowy.

Należy również zauważyć, że zgodnie z treścią art. 13k ust. 4 u.d.p., kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2, wymierza się właścicielowi pojazdu samochodowego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, a jeśli pojazdem jest zespół pojazdów to właścicielowi pojazdu złączonego z przyczepą lub naczepą. Jeżeli właściciel nie jest posiadaczem pojazdu to kary nakłada się na podmiot, na rzecz którego przeniesiono posiadanie tego pojazdu. Z przytoczonego przepisu wynika, że co do zasady, odpowiedzialnym za uiszczenie wymaganej opłaty elektronicznej jest właściciel pojazdu samochodowego, na niego bowiem nakładana jest kara pieniężna za nieuiszczenie należnej opłaty elektronicznej. Jeżeli jednak właściciel nie jest posiadaczem pojazdu to karę za nieuiszczoną, należną opłatę elektroniczną, nakłada się na posiadacza pojazdu.

Wskazania w tym miejscu wymaga, że ustawodawca w art. 13k ust. 4 u.d.p., nie wyjaśnił o jaki rodzaj posiadania chodzi w tym przepisie. Tymczasem art. 336 k.c., co słusznie zauważył organ odwoławczy, wyróżnia dwa rodzaje posiadania: posiadanie samoistne i posiadanie zależne stanowiąc, że posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadaczem samoistnym rzeczy jest zatem ten, kto nią włada jak właściciel, wyrażając tym samym wolę wykonywania w stosunku do niej prawa własności, niewątpliwie więc posiadaczem samoistnym jest właściciel rzeczy. Posiadaczem zależnym natomiast jest ten, kto włada rzeczą w zakresie innego prawa, niż prawo własności, na przykład użytkowania, zastawu, najmu, dzierżawy, ale też ten kto ma inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą, jak np. biorący daną rzecz do używania na podstawie umowy użyczenia. Podkreślenia wymaga, że art. 337 k.c. stanowi, że posiadacz samoistny nie traci posiadania przez to, że oddaje drugiemu rzecz w posiadanie zależne. Oznacza to, że właściciel pojazdu, który oddaje pojazd w posiadanie zależne, nie przestaje być jego posiadaczem samoistnym. W ocenie Sądu, nie można jednak art. 13k ust. 4 u.d.p., interpretować w taki sposób, że zdanie drugie tego przepisu ma zastosowanie jedynie do sytuacji, gdy właściciel pojazdu przestaje być jego posiadaczem samoistnym, jak np. w przypadku kradzieży pojazdu. Nie takie bowiem ratio legis przyświecało ustawodawcy normującemu omawiane rozwiązanie prawne. Wskazuje na to uzasadnienie do nowelizacji ustawy o drogach publicznych, zawartej w ustawie z 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych, ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. poz. 1310), gdzie odnośnie art. 13k ust. 4 wyjaśniono, że: "Rozwiązanie polegające na tym, że za wymienione naruszenia może odpowiadać nie właściciel, lecz inny podmiot na rzecz którego przeniesiono posiadanie pojazdu wynika z okoliczności, że dany pojazd może stanowić przedmiot umowy cywilnoprawnej przenoszącej posiadanie tego pojazdu, przykładowo umowy leasingu. W takiej sytuacji adresatem sankcji powinien być posiadacz pojazdu, a nie jego właściciel, ponieważ faktycznie to posiadacz korzysta z pojazdu podlegającego opłatom, a więc jest podmiotem odpowiedzialnym za uiszczenie opłaty elektronicznej w prawidłowy sposób." Z powyższych wyjaśnień, jednoznacznie wynika, że intencją ustawodawcy było, aby omawiany przepis odnosił się do sytuacji oddania pojazdu w posiadanie zależne przez jego właściciela, co potwierdza redakcja zdania drugiego tego przepisu, odnosząca się do przeniesienia posiadania pojazdu, ale bez przeniesienia prawa własności, a uzasadnia fakt, że posiadacz również zależny, włada rzeczą dla siebie. W ocenie Sądu zatem, oddanie pojazdu np. w użytkowanie, w najem czy też do używania na podstawie umowy użyczenia sprawia, iż odpowiedzialność za uiszczenie opłaty elektronicznej ponosi osoba, na którą na tej podstawie przeniesiono posiadanie.

Niewątpliwie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na ustalenie ze w dniu [...] marca 2015r. miał miejsce przejazd po płatnym odcinku drogi krajowej (autostrada [...]) bez uiszczenia stosownej opłaty, co w świetle przepisu art. 13k ust.1 u.d.p. jest sankcjonowane karą. Kara ta ze względu na to, że pojazd ten został zarejestrowany jako pojazd ciężarowy o czym świadczy znajdujący się w aktach sprawy wydruk z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) oraz fakt, iż poruszał się on z przyczepą (zespół pojazdów), co dawało łączną dopuszczalną masę całkowitą przekraczającą 3,5t, winna wynosić 1500zł.

Tak wiec ustalenia organu dokonane w tym zakresie zarówno przez organ I jak i drugiej instancji nie budzą wątpliwości sądu.

Jednakże zebrany materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że w sposób prawidłowy i nie budzący wątpliwości organy dokonały ustalenia podmiotu, na który winna być nałożona wskazana powyżej kara.

Nie ulega wątpliwości, w świetle wyżej przytoczonych przepisów, że co do zasady, odpowiedzialnym za uiszczenie wymaganej opłaty elektronicznej jest właściciel pojazdu samochodowego, na niego bowiem nakładana jest kara pieniężna za nieuiszczenie należnej opłaty elektronicznej. Jeżeli jednak właściciel nie jest posiadaczem pojazdu to karę za nieuiszczoną, należną opłatę elektroniczną, nakłada się na posiadacza pojazdu.

W niniejszej sprawie, co trzeba podkreślić, skarżący od początku postępowania wskazywał, iż w okresie od [...] marca 2015r. do dnia [...] kwietnia 2015r. posiadaczem zależnym pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] był M. M. w związku z odpłatnym udostępnieniem mu samochodu. Na potwierdzenie powyższego skarżący przedłożył kopię "karty użytkownika pojazdu".

W tym miejscu, niewątpliwie należy przyznać racje organowi, że kserokopia nieuwierzytelniona, w świetle przepisu art. 76a § 2 kpa, nie może być uznana za dowód (odpis dokumentu). Nie mniej jednak wypada również wskazać, że otrzymanie kserokopii ze wskazanego wyżej dokumentu tj. "Karty użytkownika pojazdu" winno spowodować po stronie organu wezwanie skarżącego do przedłożenie oryginału lub uwierzytelnionej kopii i stosowne pouczenie o skutkach nieprzedłożenia takich dokumentów, czego organ nie uczynił, wyciągając jednocześnie negatywne skutki dla strony z tego faktu. Należy zatem podkreślić, że to na organie spoczywa obowiązek wyjaśnienia sprawy w takim zakresie, który pozwoli na jej prawidłowe rozstrzygniecie.

Sąd zauważa również, że co prawda organ podjął stosowne czynności celem potwierdzenia, że pojazd we wskazanym okresie był w posiadaniu i użytkowaniu M. M. (podjęte próby celem przesłuchania w/w jako świadka), jednakże czynności te należy uznać za mało skuteczne, gdyż w rezultacie nie doprowadziły one do przesłuchania M. M. Tymczasem należy przypomnieć, że k.p.a. przewiduje stosowne środki przymusu, gdy np. świadek lub strona uchylają się od stawiennictwa i złożenia wyjaśnień (art. 88 k.p.a.). Jednakże stosowne czynności w tym zakresie nie były konsekwentnie poczynione przez organ. Co potwierdza, iż nie zostały w sprawie podjęte wszelkie niezbędne czynności celem wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy.

Nie wyjaśnienie przez organ kto w dacie [...] marca 2015r. tj. dacie przejazdu, był posiadaczem tego pojazdu oznacza, iż w niniejszej sprawie mogła zaistnieć sytuacja, w której właściciel pojazdu, nie był posiadaczem tego pojazdu w momencie wykonywania przejazdu, co oznaczałoby w świetle przytoczonego art. 13k ust. 4 u.d.p., że kara pieniężna powinna zostać wymierzona innemu podmiotowi niż właściciel tj. posiadaczowi pojazdu. W tej sytuacji stroną postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem samochodowym po płatnym odcinku drogi krajowej, bez uiszczenia należnej opłaty elektronicznej, nie byłby Skarżący lecz posiadacz jego pojazdu. Organ natomiast nie dokonał w powyższej kwestii wystarczających ustaleń faktycznych przyjmując, iż skoro wskazany jako posiadacz pojazdu M. M. nie potwierdził tego faktu, bowiem nie stawiał się na wezwania organu i nie odpowiadał na pisemne wystąpienia, to kara winna być wymierzona skarżącemu jako właścicielowi pojazdu.

Sąd stwierdza zatem, iż w niniejszej sprawie organ nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, poprzez co nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. W konsekwencji przyjęcie przez organ za udowodnioną okoliczność, że to Skarżący powinien być stroną niniejszego postępowania i że wobec Skarżącego powinna zostać wymierzona kara pieniężna, miało charakter dowolny, nie mieszczący się w granicach swobodnej oceny dowodów. W ocenie Sądu, decyzje obu instancji zostały zatem wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w związku z tym, że w wyniku prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, mogłoby dojść do sytuacji, w której kara pieniężna w niniejszej sprawie, powinna być wymierzona innemu podmiotowi niż Skarżący.

W związku z powyższym organ, rozpatrując ponownie niniejszą sprawę podejmie czynności wyjaśniające, mające na celu ustalenie, kto w niniejszej sprawie był posiadaczem pojazdu, który realizował przejazd w dniu [...] marca 2015r. po autostradzie [...], z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, czy był nim właściciel pojazdu, czy też może jak twierdzi skarżący będący właścicielem tego pojazdu i co zdaje się potwierdzać kserokopia "Karty użytkownika pojazdu", posiadaczem pojazdu był wówczas M. M., któremu pojazd został oddany odpłatnie do używania jako pojazd zastępczy. Nadto jak wskazano powyżej organ winien wezwać skarżącego do przedłożenia oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem złożonej do akt sprawy kopii "Karty użytkowania pojazdu" przy jednoczesnym wskazaniu konsekwencji nienadesłania tego dokumentu oraz wskazaniu kto może dokonać uwierzytelnienia kopii dokumentu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.