Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1647/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 25 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 maja 2015 r. E.M. (zwana dalej "Skarżącą") wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2008. W skardze Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania powyższego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji. Skarżąca nie uzasadniła wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten przyznaje zatem stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, w tym przypadku zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji, wymaga zbadania, czy akty te posiada przymiot wykonalności. Można zaś wstrzymać wykonanie tylko takiego aktu, który nadaje się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć, spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i nie każdy wymaga wykonania (m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 1377/11). Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Zgodnie z tezą postanowienia NSA z dnia 23 lipca 2009 r., sygn. akt II FZ 282/09, zagadnienie wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.

W związku z powyższym, postanowienie w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności należy do kategorii aktów administracyjnych niepodlegających wykonaniu. Postanowienie to ani nie nadkłada na Skarżącą żadnych obowiązków, ani nie przyznaje żadnych uprawnień. Jedynym skutkiem prawnym tego postanowienia jest uczynienie wykonalnym akt, który jako nieostateczny nie podlega, co do zasady wykonaniu, zgodnie z art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 poz. 749 ze zm.). W niniejszej sprawie, aktem tym jest decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od osób fizycznych. Decyzja ta, w przeciwieństwie do rzeczonego postanowienia, posiada przymiot wykonalności i jej wykonanie może zostać wstrzymane przez sąd.

Ponadto, Skarżąca nie uprawdopodobniła w żaden sposób istnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z postanowieniem NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, a sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest obowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (m.in. postanowienie NSA z 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FZ 76/14)

W tych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.