Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 690/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-04-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1 art. 87 § 1, § 4 art. 87 § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu 30 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. N. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu w sprawie ze skargi M.N. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 r. postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu.


UZASADNIENIE

M.N. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności

w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 r. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów postępowania sądowego. Pomimo wezwania,

w zakreślonym terminie, skarżący nie złożył wniosku na urzędowym formularzu PPF. W związku z tym, referendarz sądowy zarządzeniem z 28 lutego 2018 r. pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Zarządzenie zostało skarżącemu doręczone 17 marca 2018 r. W dniu 23 marca 2018 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Wniosek uzasadnił tym, że od 7 do 23 lutego 2018 r. przebywał na zabiegach rehabilitacyjnych w Ś. Centrum Rehabilitacji w C.G.

i przebywał na zwolnieniu lekarskim. Ponadto w okresie od 7 do 19 lutego 2018 r. dziecko wnioskodawcy (1,5 l.) wraz z żoną przebywało w szpitalu. Powyższa sytuacja sprawiła, że skarżący nie mógł w terminie złożyć wniosku. W załączeniu przedłożył część dokumentacji potwierdzającej ww. stan. Jednocześnie,

w odpowiedzi na wezwanie, skarżący złożył PPF.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Pismo

z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 4 ustawy p.p.s.a.).

W sprawie, nie budzi zastrzeżeń dopełnienie przez stronę wymogów formalnych wniosku, lecz okoliczność spełnienia merytorycznej przesłanki przywrócenia terminu, o jakiej mowa w art. 87 § 2 ustawy p.p.s.a. Z treści powołanego przepisu wynika, że pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Wymaga przy tym podkreślenia, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Tylko w takich warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu.

Z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu wynika, że przyczyną niezłożenia w terminie PPF było przebywanie skarżącego na zwolnieniu lekarskim

z powodu przebywania na zabiegach rehabilitacyjnych oraz choroba i pobyt dziecka w szpitalu.

W ocenie Sądu powołane przez wnioskodawcę okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy w niedochowaniu terminu do złożenia skargi.

Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych za brakiem winy w uchybieniu terminu, może przemawiać choroba, ale nie każda, a wyłącznie taka, która miała nagły i obłożny charakter, obiektywnie całkowicie uniemożliwiająca podjęcie działań albo wyręczenie się inną osobą. Sam fakt choroby, a nawet dysponowanie zwolnieniem lekarskim nie świadczy jeszcze o braku winy

w uchybieniu wiążącego stronę terminu (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2012 r. sygn. akt I FZ 381/12, lex nr 1239193, z dnia 24 lutego 2012 r. sygn. akt II FZ 858/1, lex nr 1116237, z dnia 4 listopada 2010 r. sygn. akt I OZ 839/10, lex

nr 742094 i z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt I OZ 767/10, lex nr 742025).

W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że przebywa na zwolnieniu

z powodu dolegliwości mających opisany wyżej charakter. Zabiegi rehabilitacyjne odbywanie, których według skarżącego stanowiło główną przeszkodę do niezłożenia w terminie PPF, były ponadto zabiegami planowanymi. Skierowanie na te zabiegi skarżący otrzymał już 1 lutego 2018 r. Zdaniem Sądu należyta dbałość

w prowadzeniu własnych spraw wymagała, aby przed rozpoczęciem zabiegów, skarżący podjął odpowiednie działania, gwarantujące zabezpieczenie swoich interesów, w tym związanych z prowadzoną sprawą. Spóźnienia nie usprawiedliwia ponadto fakt przebywania na zabiegach "w godzinach urzędowych", ponieważ istnieje możliwość nadania przesyłki pocztą, poza godzinami urzędowymi.

Usprawiedliwieniem opóźnienia wnioskodawcy nie jest ponadto choroba

i pobyt w szpitalu dziecka skarżącego. Wprawdzie, jak wynika z karty informacyjnej leczenia szpitalnego, choroba ta miała charakter nagły, to jednak dziecko miało zapewnioną opiekę przez matkę, co podał skarżący we wniosku. Sam skarżący nie mógłby poza tym sprawować tej opieki. Pobyt dziecka w szpitalu obejmował bowiem okres od 7 do 19 lutego 2018 r., tj. okres, w którym skarżący przebywał na zabiegach rehabilitacyjnych (7 - 23 luty 2018 r.).

Zdaniem Sądu w związku z powyższym uprawnionym jest twierdzenie, że wnioskodawca nie dochował należytej staranności przy prowadzeniu swych spraw jakiej w danych okolicznościach można by od niego oczekiwać.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.