Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 627/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust 1 pkt 3 i 3b
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2020 r. sprawy ze skargi W. K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zwolnienia z opodatkowania otrzymanego odszkodowania oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 20 lutego 2020 r. wpłynął do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniosek W. K. (dalej jako: "skarżący") o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zwolnienia z opodatkowania otrzymanego odszkodowania wraz z odsetkami.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

W dniu 5 sierpnia 2010 r. w Łomży została zawarta umowa pomiędzy skarżącym a J. S. Określała ona, że: "Przedmiotem niniejszej umowy jest uregulowanie warunków przejścia Pana W. K. z dotychczasowego miejsca pracy do firmy T. sp. z o.o. w Ł. (dalej także jako: "Spółka") oraz zabezpieczenia na jego rzecz odszkodowania w przypadku rozwiązania spółki, zgłoszenia jej upadłości, sprzedaży, niedofinansowania bądź wypowiedzenia umowy o pracę przez T. sp. z o.o. i związanym z tym utratą zatrudnienia": W § 2 umowy J. S. w wypadku braku dofinansowania spółki T., jej rozwiązania, ogłoszenia upadłości, sprzedaży lub wypowiedzenia umowy o pracę w okresie 5 lat od dnia zawarcia umowy o pracę ze skarżącym, zobowiązał się do wypłaty na jego rzecz odszkodowania w wysokości 50 000 zł w terminie 30 dni od zaistnienia któregokolwiek z powyższych zdarzeń. Podpisy na umowie zostały potwierdzone w Kancelarii Notarialnej w Ł.

Umowa o pracę z firmą T. sp. z o.o. została zawarta 9 sierpnia 2010 r. Żadne treści powyższej umowy, w tym zobowiązanie do zapłaty odszkodowania, nie zostały przeniesione do umowy o pracę.

W dniu 30 sierpnia 2013 r. skarżący otrzymał pismo o rozwiązaniu umowy o pracę z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy. W związku z brakiem realizacji powyższej umowy przez J. S. po uprzednim wezwaniu do zapłaty na adres jego zamieszkania, skarżący wystąpił na drogę postępowania sądowego o zapłatę odszkodowania w wysokości 50 000 zł wraz z odsetkami, pozywając solidarnie J. S. i zakład pracy T. sp. z o.o. w Ł.

W dniu 24 kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu sprawy na skutek apelacji powoda zmienił zaskarżony wyrok sądu pierwszej instancji i zasądził na rzecz skarżącego od J. S. kwotę 50 000 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 1 stycznia 2014 r. i kosztami procesu. Apelacja w stosunku do zakładu pracy firmy T. sp. z o.o. została oddalona.

W uzasadnieniu wyroku Sąd Okręgowy wskazał, że stroną umowy jest J. S., a nie firma T. i to on we własnym imieniu zagwarantował skarżącemu wypłatę odszkodowania na wypadek zaistnienia zdarzeń opisanych w umowie. Potwierdził to również J. S. na rozprawie: "ja jako osoba fizyczna w trosce o finanse spółki zobowiązałem się do świadczenia wymienionego w § 2 umowy z dnia 5 sierpnia 2010 r.". Nadto Sąd Okręgowy stwierdził, że "umowa zawarta między J. S. i W. K. nie jest umową prawa pracy, lecz umową regulującą stosunek cywilnoprawny w rozumieniu art. 1 k.c. z tego względu przepisy kodeksu cywilnego mają do niej zastosowanie wprost. Nie można zatem mówić o odpowiednim stosowaniu kodeksu cywilnego poprzez art. 300 k.p."

Apelacja w stosunku do Spółki została oddalona, bowiem sąd wskazał, że roszczenie nie wynika ze stosunku pracy, umowa nie została zawarta przez Spółkę, a Spółka nie przejęła na siebie żadnego zobowiązania wynikającego z zawartej umowy. Sąd Okręgowy wskazał również, że sprawa przeciwko J. S. nie jest sprawą związaną ze stosunkiem pracy oraz nie jest sprawą z zakresu prawa pracy i że nie powinna być rozpoznawana w postępowaniu odrębnym właściwym dla spraw z zakresu prawa pracy. Z uwagi jednak na koszty postępowania i jej zaawansowanie została rozpatrzona przez Sąd Okręgowy III Wydział Pracy. Zasądzona kwota została zapłacona przez J. S. wraz z odsetkami i kosztami procesu z jego konta prywatnego.

W uzupełnieniu wniosku stwierdzono, że skarżący otrzymał odszkodowanie z konta prywatnego J. S. wraz z odsetkami i kosztami procesu, w dniu 1 czerwca 2015 r. kwotę 35 000 zł i w dniu 23 czerwca 2015 r. kwotę 28 500 zł. Z uwagi na dokonaną nadpłatę skarżący zwrócił przelewem J. S. w dniu 29 września 2015 r. kwotę 2 541 zł 32 gr.

Treść orzeczenia sądu pierwszej instancji: "po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2015 r. w Łomży na rozprawie sprawy z powództwa W. K. przeciwko J. E. S. i T. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. o odszkodowane - oddala powództwo ". Treść orzeczenia Sądu Okręgowego: "1. Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądza od J. E. S. na rzecz W. Ko. 50.000 (pięćdziesiąt tysięcy) złotych z odsetkami ustawowymi od dnia 01.01.2014 r. oraz 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za ł instancję; 2. zasądza od J. E. S.na rzecz Skarbu Państwa - Sąd Rejonowy w Łomży 2.500 (dwa tysiące pięćset) złotych tytułem nieziszczonej opłaty, od której strona powodowa była zwolniona; 3. oddala apelację w pozostałej części; 4. zasądza od J. E. S. na rzecz W. K. 930 (dziewięćset trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu za II instancję, w tym 900 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego".

Skarżący wskazał, że w poprzednim zakładzie pracy był na stanowisku dyrektora ds. handlu. Kwota 50 000 zł odszkodowania została zaproponowana przez J. S. a skarżący wyraził na jej wysokość zgodę. Odszkodowanie przewidziane umową nie miało zabezpieczać ewentualnych strat poniesionych przez skarżącego ani też jego korzyści. J. S. był gwarantem spełnienia warunków określonych w umowie, od spełnienia których uzależnione było dalsze istnienie firmy T. sp. z o.o. i przejście skarżącego z dotychczasowego miejsca pracy do Spółki. Odszkodowanie nie dotyczyło korzyści, które skarżący mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono i nie można mówić o jego ekwiwalencie do szkód i strat skarżącego. Odszkodowanie nie było zależne od strat czy korzyści, gdyby nie rozwiązano umowy o pracę.

Kwota 50 000 zł była kwotą stałą odszkodowania, niezależną od tego czy J. S. nie wywiąże się z umowy w pierwszym roku jej obowiązywania czy też np. w czwartym. Była to kwota niezależna od ewentualnych korzyści, jakie skarżący mógłby osiągnąć, gdyby nie rozwiązano z nim umowy o pracę, a korzyści te z roku na rok były inne.

Nadto, mimo warunków umowy, skarżący otrzymał wynagrodzenie zgodnie z umową o pracę w kwocie 3 tys. zł netto miesięcznie, a około pół roku przed rozwiązaniem umowy 4 tys. z netto miesięcznie. Stąd też, gdyby J. S. rozwiązał umowę w pierwszym roku jej obowiązywania, czyli straty z tytułu wynagrodzenia i korzyści jakie podatnik mógłby osiągnąć. gdyby nie rozwiązano z nim umowy o pracę. byłyby ponad 144 tys. zł (3 tys. miesięcznie x 12 miesięcy x 4 lata), a nie 50 tys. zł. Nie można zatem tutaj mówić, zdaniem skarżącego, o stratach i korzyściach.

W momencie propozycji przejścia podatnika do firmy T. sp. z o.o. posiadała ona milionowe długi. Nie płaciła podatków do urzędu skarbowego i składek za pracowników do ZUS, wynagrodzenia pracowników nie były płacone na bieżąco, a dostawcy towarów upominali się o zapłatę faktur za dostarczane towary. Taka sytuacja firmy spowodowała, że skarżący nigdy nie wyraziłby zgody, aby gwarantem była firm T., ponieważ była ona niewypłacalna.

J. S. posiadał w firmie większościowy pakiet udziałów, na mocy którego mógł powoływać samodzielnie organy Spółki i decydować o całości spraw Spółki. Będąc jednocześnie Prezesem Zarządu Spółki, decydował o warunkach zatrudnienia pracowników. Dokapitalizował również Spółkę z własnych środków, udzielając Spółce pożyczek.

W związku z powyższym, jedynym gwarantem ewentualnej wypłacalności uzgodnionej kwoty odszkodowania mógł być osobiście tylko J. S., a nie firma będąca na skraju upadłości. Z powyższych względów umowa została zawarta z J. S., a nie Spółką. Świadczy o tym również zapis § 3 umowy między stronami: "roszczenie o wypłatę odszkodowania objętego niniejszą umową przechodzi na spadkobierców Pana J. S. w okresie wskazanym niniejszą umową". Zapis taki byłby niemożliwy do zrealizowania w przypadku umowy ze spółką z o.o.

Również podczas postępowania sądowego J. S. zeznał: "ja jako osoba fizyczna w trosce o finanse Spółki zobowiązałem się do świadczenia wymienionego w § 2 umowy z 5.08.2010 roku". Żądanie odsetek wynika z treści § 2 przedmiotowej umowy. Strony umówiły się, że odszkodowanie będzie wypłacone w terminie 30 dni od zajścia któregokolwiek ze zdarzeń, czyli również od rozwiązania umowy o pracę ze skarżącym, które nastąpiło w dniu 30 listopada 2013 r. - 30 dni upłynęło zatem w dniu 30 grudnia 2013 r., dlatego też odsetki naliczone są od dnia następnego, czyli dnia 1 stycznia 2014 r.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1. Czy zapłacona na rzecz skarżącego na podstawie prawomocnego wyroku sądu kwota 50 000 zł podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

2. Czy zapłacone na rzecz skarżącego odsetki od kwoty 50 000 zł zgodnie z wyrokiem sądu podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodow3m od osób fizycznych?

Zdaniem skarżącego, w zakresie pytania oznaczonego nr 1, umowa łącząca strony została zawarta między osobą fizyczną J. S. a skarżącym. Świadczą o tym zapisy określające adres zamieszkania J. S., a nie adres siedziby firmy, przejście roszczenia na spadkobierców J. S. oraz wskazanie, że w umowie występuje jako większościowy udziałowiec. Umowa takiej treści została zawarta z nim, ponieważ to on decydował o wszystkich sprawach związanych z działalnością firmy, ponieważ posiadał pakiet większościowy udziałów. Nie było intencją stron zawarcie umowy z firmą T. sp. z o.o., bowiem udzielone gwarancje nigdy nie mogłyby być wyegzekwowane przez skarżącego, ponieważ kondycja finansowa spółki była tragiczna i m.in. bez dofinansowania, które zostało umieszczone jako warunek umowy, niemożliwe byłoby wyjście Spółki z kryzysu. Przyznał to również sąd. Umowa powyższa nigdy nie była zawarta w ramach kodeksu pracy. Zasądzona przez Sąd Okręgowy kwota 50 000 zł, zdaniem skarżącego, podlega zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm., dalej jako: "u.p.d.o.f."). Z uwagi na swój charakter mieści się ona w kategorii odszkodowań zasądzonych wyrokiem sądowym na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b, którego nie dotyczą wyłączenia przewidziane w pkt a) i b), ponieważ na pewno nie mają związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i nie dotyczą korzyści, które skarżący mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Gdyby bowiem chodziło o utracone korzyści, to strony w umowie przyjęłyby kwoty proporcjonalne do okresu przepracowanego w ciągu 5 lat zatrudnienia. W takiej sytuacji, skoro umowa została rozwiązana z podatnikiem z dniem 30 listopada 2013 r., to utracone korzyści, licząc 5 lat od dnia zawarcia umowy wynosiłyby 76 tys. zł (19 miesięcy pozostałych do upływu 5 lat od dnia zatrudnienia x 4 tys. zł). Tymczasem kwota 50 tys. zł była stała i niezależna od długości obowiązywania umowy w okresie 5 lat. Z uwagi na powyższe skarżący uważa, że odszkodowanie przyznane przez sąd, zasądzone od osoby fizycznej i opłacone z jej prywatnych zasobów mieści się w kategorii odszkodowań otrzymanych na podstawie wyroku - art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f., którego nie dotyczą wyłączenia przewidziane w pkt a) i b), tzn. nie mają związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i nie dotyczą korzyści, które skarzacy mógłby osiągnąć gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Zdaniem skarżącego, w zakresie pytania oznaczonego nr 2, zasądzone i zapłacone odsetki korzystają również ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. Skoro w przedmiotowej sprawie odsetki pełnią funkcję odszkodowawczą, a z okoliczności sprawy wynika, że zostały zasądzone na mocy wyroku sądowego, to należy uznać, że dzielą los świadczenia głównego i powinny zostać zwolnione na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f.

W interpretacji indywidualnej z [...] czerwca 2020 r., nr [...], DKIS uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ zauważył, że przepis art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. odnosi się do odszkodowań lub zadośćuczynień otrzymanych na podstawie wyroku lub ugody sądowej w wysokości w nich określonych. W przypadku skarżącego natomiast przyznanie odszkodowania oraz jego wysokość wynika z umowy pomiędzy nim a J. S. - Prezesem Zarządu Spółki, w której zatrudniony był skarżący. Umowa była zawarta przy przejściu Spółki, a odszkodowanie w wysokości 50 000 zł miało zabezpieczyć skarżącego w przypadku rozwiązania Spółki, zgłoszenia jej upadłości, sprzedaży, niedofinansowania bądź wypowiedzenia umowy o pracę.

Jednocześnie, jak wskazał skarżący, postępowanie dotyczyło pozwu o zapłatę kwoty odszkodowania wynikającej z ww. umowy zawartej 5 sierpnia 2010 r. wraz z odsetkami. Pozew ten został złożony przez skarżącego: "W związku z brakiem realizacji powyższej umowy przez Pana J. S. po uprzednim wezwaniu do zapłaty na adres jego zamieszkania", a nie w związku z roszczeniem skarżącego o zasądzenie i wypłatę odszkodowania lub zadośćuczynienia. Zatem to treść umowy zawartej pomiędzy skarżącym a J. S. określa obowiązek wypłaty odszkodowania na rzecz skarżącego, natomiast wyrok sądu stanowi tytuł prawny, na podstawie którego skarżący mógł domagać się zapłaty od J. S. Wysokość kwoty odszkodowania w wyniku postępowania sądowego nie została zmieniona. W konsekwencji w przypadku skarżącego nie został spełniony warunek otrzymania odszkodowania na podstawie wyroku lub ugody sądowej, które określałyby wysokość tego odszkodowania.

Tym samym, kwota odszkodowania otrzymana przez skarżącego określona w umowie zawartej pomiędzy skarżącym a J. S. nie stanowi odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymanego na podstawie wyroku lub ugody sądowej. Z tego względu nie znajduje zatem zastosowania w przedstawionym przez skarżącego stanie faktycznym przepis art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. Wypłacone świadczenie stanowi dla skarżącego przychód z innych źródeł i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Odnosząc się z kolei do zasądzonych odsetek ustawowych od przedmiotowego świadczenia, organ stwierdził, że zwolnienie od podatku dochodowego otrzymanych odsetek przysługuje tylko wówczas, gdy przepis ustawy zawiera w tym przedmiocie (konkretnie odnosi się do odsetek) wyraźne zwolnienie. Ustawodawca nie pomija odsetek w zwolnieniach, jeżeli uznaje zasadność ich zwolnienia w odniesieniu do dóbr, które w ocenie ustawodawcy zasługują na szczególną ochronę.

Organ zauważył, że w przypadku skarżącego mamy do czynienia z odsetkami ustawowymi za nieterminową wypłatę odszkodowania. Tym samym takie odsetki nie korzystają ze zwolnień wskazanych w u.p.d.o.f., gdyż nie mieszczą się w kategoriach wymienionych. Zatem, skoro ustawodawca nie zamieścił w katalogu zwolnień odsetek należnych od przysługującego skarżącego odszkodowania, to należy stwierdzić, że odsetki te podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, zgodnie ze wskazaną powyżej regułą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. Tego rodzaju odsetki stanowią przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy i podlegają opodatkowaniu na ogólnych zasadach według skali podatkowej określonej w art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f.

Skarżący nie zgodził się z wydaną interpretacją i wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie:

- art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") w zw. z art. 14c §2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., dalej jako: "o.p."), poprzez naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez przyjęcie przez organ przy wydawaniu interpretacji indywidualnej błędnych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę do rozstrzygnięcia z pominięciem stanu faktycznego wskazanego przez skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, podczas gdy stan faktyczny uzupełniony na wezwanie organu przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz postawione pytania i własne stanowisko skarżącego pozwalały na przyjęcie zasądzonego przez sąd świadczenia jako zwolnionego z opodatkowania na zasadzie art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. Nadto stosownie do przepisu art. 14c § 2 o.p. "w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.". Uzasadnienie wskazuje jedynie, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe, ale nie wskazuje podstawy prawnej, na podstawie której podatnik jest zobowiązany do zapłaty podatku od zasądzonego przez sąd odszkodowania. Organ wydający interpretację nie odniósł się ani do charakteru zasądzonego odszkodowania, ani do wyjaśnień podatnika, iż zasądzona kwota nie stanowi utraconych korzyści w świetle wskazanych wyliczeń kwoty w stosunku do ewentualnego okresu zatrudnienia. Pominięto również fakt, iż J. S. oświadczył na rozprawie, że jako osoba fizyczna w trosce o finanse Spółki zobowiązał się do świadczenia wymienionego w § 2 umowy z 5 sierpnia 2010 r. Wobec takiego oświadczenia sąd nie miał podstaw do zmiany wysokości odszkodowania. Nadto organ na stronie 8 interpretacji podaje, że wysokość odszkodowania wynikała z umowy pomiędzy skarżącym a J. S. - Prezesem Zarządu Spółki. Stanowisko to jest błędne i przyjęte zostało bez żadnej podstawy prawnej i faktycznej, bowiem zarówno w oparciu o przedstawiony przez skarżącego stan faktyczny, jak również i w oparciu o prawomocny wyrok z przytoczoną nawet sentencją oraz uzasadnieniem, które wyraźnie wskazuje że J. S. działał jako osoba fizyczna, a nie jako Prezes Zarządu Spółki.

- art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 14c § 1 i art. 121 § 1 o.p., poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób uchybiający regułom przekonywania, co w konsekwencji uniemożliwia podatnikowi poznanie motywów wydanej interpretacji, w tym przede wszystkim niedostateczne wyjaśnienie i uzasadnienie podstawy prawnej a w zasadzie jej brak, na skutek braku analizy prawnej zasadniczych dla prawidłowego rozstrzygnięcia kwestii, w tym w szczególności brak wyczerpującego wyjaśnienia z jakich względów odszkodowanie zasądzone przez sąd nie podlega zwolnieniu na podstawie art. 21 ust 1 pkt 3b u.p.d.o.f. i wobec tego na jakiej podstawie prawnej podatnik zobowiązany jest do zapłaty podatku co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

- art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 21 ust 1 pkt 3b i art. 21 ust 1 pkt 95 u.p.d.o.f., poprzez błędną wykładnię i nieprawidłową ocenę możliwości zastosowania do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego polegającą na uznaniu przez organ, że kwota zasądzona przez Sąd Okręgowy w Łomży nie znajduje się w katalogu włączeń przewidzianych w art. 21 ust 1 pkt 3b, podczas gdy zdaniem podatnika z uwagi na jego gwarancyjny charakter mieści się ono w kategorii odszkodowań otrzymanych na podstawie wyroku i nie można w opisanym stanie faktycznym mówić, że podatnik, gdyby otrzymał spodziewane korzyści, to podlegałyby one opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Zdaniem podatnika organ w ogóle nie wziął pod uwagę charakteru i nie odniósł się do kwestii przedstawionych we wniosku odnoszących się do wyjaśnienia, że przewidziane odszkodowanie nie miało zabezpieczać ewentualnych strat poniesionych przez podatnika ani też jego korzyści. Przewidziane odszkodowanie miało charakter gwarancyjny. Było bowiem przewidziane nie tylko w sytuacji wcześniejszego niż 5 lat rozwiązania umowy o pracę z podatnikiem, ale również w przypadku braku dofinansowania firmy T., rozwiązania Spółki czy zgłoszenia jej upadłości. Sytuacje te nie wiązały się z korzyściami podatnika, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono, tzn. rozwiązano z nim stosunek pracy. Stan faktyczny nie koncentruje się na wyrządzeniu szkody, bowiem podatnik mógłby wypowiedzieć umowę i żądać odszkodowania w sytuacji, gdyby J. S. nie dokapitalizował firmy, a w przypadku ogłoszenia upadłości w miejsce niewypłaconych wynagrodzeń pracowniczych r wchodziłby Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, który uregulowałby wynagrodzenia i te podlegałyby opodatkowaniu, ale również podatnikowi przysługiwałoby w świetle wskazanych zapisów również zasądzone wyrokiem odszkodowanie, które nie wiązałoby się z rozwiązaniem umowy o pracę.

- odnośnie odsetek - niezastosowanie art. 21 ust 1 pkt 95 u.p.d.o.f., albowiem w interpretacji indywidualnej wydanej [...] sierpnia 2016 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz podatnika (sygn. [...]) stwierdzono, że "odsetki ustawowe które otrzymał wnioskodawca będą korzystały ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 21 ust 1 pkt 95 powołanej ustawy".

Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz orzeczenie o kosztach postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym a podstawę ku temu stanowił art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) i wydane na jego podstawie w dniu 19 października 2020 r. zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I w zw. z § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym.

Zakres kontroli legalności zaskarżonej interpretacji indywidualnej jest ściśle związany z jej istotą. W postępowaniu o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego organ interpretacyjny udziela interpretacji w stanie faktycznym przedstawionym przez stronę we wniosku interpretacyjnym. Organ interpretacyjny nie ma uprawnień ani też środków prawnych do tego, by stan faktyczny wydawanej interpretacji, poza przedstawiony przez wnioskodawcę, ustalać, albo też go zmieniać lub weryfikować (zob. wyrok WSA w Kielcach z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Ke 326/17). Uwaga ta dotyczy również sądu administracyjnego, tym bardziej, że nie jest on organem interpretacyjnym w rozumieniu Ordynacji podatkowej i udzieloną (w określonym stanie faktycznym) interpretację indywidualną tylko kontroluje pod względem zgodności z prawem i legalności postępowania, w którym została wydana. Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę (zob. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II FPS 2/11).

Zgodnie z art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wskazana regulacja wprowadza wyjątek od zasady niezwiązania sądu granicami skargi, wyrażonej w art. 134 § 1 ww. ustawy procesowej. Na tle art. 57a wyrażono w doktrynie pogląd, że Sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (zob. A. Kabat, Komentarz do art. 57(a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, WK 2016, dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 498511).

Istota sporu dotyczy kwestii, czy zapłacona na rzecz Skarżącego, wynikająca z zawartej umowy cywilnoprawnej z Panem J. S., kwota odszkodowania w wysokości 50 000 zł wraz z odsetkami podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem Skarżącego, ww. odszkodowanie mieści się w kategorii odszkodowań otrzymanych na podstawie wyroku, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f., a odsetki dzielą los świadczenia głównego.

Powyższe stanowisko jest w ocenie Sądu nieprawidłowe, a rację w sprawie ma organ.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego są: otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.), z wyjątkiem: (a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę, (b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, (c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym, (d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji, (e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, (f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c, (g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.

Jednocześnie w myśl art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na postawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień: (a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, (b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Zwolnienia od podatku dochodowego uregulowane w art. 21 ust. 3 i ust. 3b. u.p.d.o.f. dotyczą odszkodowań - w pierwszym wypadku tych, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw (z określonymi wyjątkami), zaś w drugim innych niż wymienione w ust. 3 i 3a) odszkodowań otrzymanych na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i dotyczących korzyści, jakie podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Mając na uwadze opis stanu faktycznego przedstawiony przez skarżącego we wniosku u udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, nie budzi wątpliwości Sądu, że wypłacone skarżącemu odszkodowanie nie będzie korzystało ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Przepis ten wyraźnie i jednoznacznie wskazuje, że wysokość odkodowania lub zasady jego ustalania muszą wprost wynikać z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw (z określonymi wyjątkami), gdy tymczasem w przedmiotowej sprawie, świadczenie wypłacone skarżącemu wynika z umowy zawartej pomiędzy nim a p. J. S. Skarżący wyraźnie wskazał, że zasądzone wyrokiem Sądu Okręgowego w Łomży świadczenie wynika z umowy zawartej w dniu 5 sierpnia 2010 r. pomiędzy nim a p. J. S., a zatem nie ma ono swego źródła w przepisach rangi ustawowej, czy też innych normatywnych źródłach prawa pracy. Świadczenie, które zostało wypłacone skarżącemu wynika z ustaleń zawartych w umowie, nie wynika z przepisów prawa, a zatem nie może korzystać ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.

Zgodzić się należało z organem interpretującym, że w sprawie nie może być również mowy o zastosowaniu zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. Zwolnienie to dotyczy bowiem odszkodowań przyznanych na podstawie wyroku lub ugody sądowej w wysokości określonej w tym wyroku lub ugodzie, ale nie może ono dotyczyć korzyści, jakie podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. W świetle powyższego przepisu, ze zwolnienia mogą korzystać jedynie te odszkodowania, które nie stanowią ekonomicznego przysporzenia w majątku podatnika. Opodatkowanie innych odszkodowań, powodujące przysporzenie majątkowe wynika z tego, że gdyby podatnik osiągnął spodziewane korzyści bez udziału sądu, wówczas korzyści te podlegałyby opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

To zresztą stanowisko zaprezentował WSA w Białymstoku w sprawie o sygn. akt I SA/Bk 311/19 – tożsamej co do osoby skarżącego i zbliżonym stanie faktycznym.

Co więcej zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g u.p.d.o.f.

wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 par. 1ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495), z wyjątkiem odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych sam fakt odszkodowania, które wynika z zawartej umowy czy też ugody przesądza o wyłączeniu ze zwolnienia. Nie jest w związku z tym istotne jaki stosunek prawny łączył strony, ani to czy żądanie odszkodowania można wywieść z przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 2014 r., II FAK 1479/12).

Mając na uwadze treść stanu faktycznego zaprezentowaną we wniosku oraz zacytowane powyżej przepisy prawa podatkowego, w zaskarżonej interpretacji organ zasadnie stwierdził, że zapisy art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. nie pozwalają na zastosowanie tego artykułu do przypadku Skarżącego. Przepis ten odnosi się do odszkodowań lub zadośćuczynień otrzymanych na podstawie wyroku lub ugody sądowej w wysokości w nich określonych. W przypadku Skarżącego natomiast przyznanie odszkodowania oraz jego wysokość wynika z umowy pomiędzy Skarżącym a Panem J. S. - Prezesem Zarządu Spółki, w której zatrudniony był Skarżący. Umowa była zawarta przy przejściu Skarżącego z dotychczasowego miejsca pracy do ww. Spółki, a odszkodowanie w wysokości 50 000 zł miało zabezpieczyć Skarżącego w przypadku rozwiązania Spółki, zgłoszenia jej upadłości, sprzedaży, niedofinansowania bądź wypowiedzenia umowy o pracę. Jednocześnie, jak wskazał Skarżący, postępowanie dotyczyło pozwu o zapłatę kwoty odszkodowania wynikającej z ww. umowy zawartej w dniu 5 sierpnia 2010 r. wraz z odsetkami. Pozew ten został złożony przez Skarżącego: "W związku z brakiem realizacji powyższej umowy przez Pana J. S. po uprzednim wezwaniu do zapłaty na adres jego zamieszkania", a nie w związku z roszczeniem Skarżącego o zasądzenie i wypłatę odszkodowania lub zadośćuczynienia. Zatem, to treść umowy zawartej pomiędzy Skarżącym a Panem J. S. określa obowiązek wypłaty odszkodowania na rzecz Skarżącego, natomiast wyrok Sądu stanowi tytuł prawny, na podstawie którego Skarżący mógł domagać się zapłaty od Pana J. S. Wysokość kwoty odszkodowania w wyniku postępowania sądowego nie została zmieniona.

Również jeżeli chodzi o zwolnienie od podatku dochodowego otrzymanych odsetek, rację należy przyznać stanowisku zaprezentowanemu przez organ, że przysługuje tylko wówczas, gdy przepis ustawy zawiera w tym przedmiocie (konkretnie odnosi się do odsetek) - wyraźne zwolnienie. Ustawodawca nie pomija odsetek w zwolnieniach, jeżeli uznaje zasadność ich zwolnienia w odniesieniu do dóbr, które w ocenie ustawodawcy zasługują na szczególną ochronę.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.d.o.f. są: (-) pkt 52 - odsetki i kwoty rekompensat otrzymanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o zasadach realizacji przedpłat na samochody osobowe (Dz.U.Nrl56,poz. 776), (-) pkt 95 - odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty wynagrodzeń i świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, (-) pkt 119 - odsetki od papierów wartościowych emitowanych przez Skarb Państwa oraz obligacji emitowanych przez jednostki samorządu terytorialnego, w części odpowiadającej kwocie odsetek zapłaconych przy nabyciu tych papierów wartościowych od emitenta, (-) pkt 130 - odsetki lub dyskonto od obligacji emitowanych przez Skarb Państwa i oferowanych na rynkach zagranicznych oraz dochody z odpłatnego zbycia tych obligacji uzyskane przez osoby fizyczne, o których mowa w art. 3 ust. 2a, (-) pkt 130a - odsetki lub dyskonto od listów zastawnych uzyskane przez osoby fizyczne, o których mowa w art. 3 ust. 2a, (-) pkt 13Ob - odsetki lub dyskonto od obligacji emitowanych przez Bank Gospodarstwa Krajowego i oferowanych na rynkach zagranicznych, przeznaczonych na finansowanie ustawowych celów działalności Banku Gospodarstwa Krajowego, dotyczących wspierania polityki gospodarczej Rady Ministrów, realizacji rządowych programów społeczno-gospodarczych oraz programów samorządności lokalnej i rozwoju regionalnego, oraz dochody z odpłatnego zbycia tych obligacji, uzyskane przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a.

W przypadku kontrolowanego stanu faktycznego mamy do czynienia z odsetkami ustawowymi za nieterminową wypłatę odszkodowania. Tym samym takie odsetki nie korzystają z ww. zwolnień, gdyż nie mieszczą się w kategoriach tam wymienionych. Zatem, skoro ustawodawca nie zamieścił w katalogu zwolnień odsetek należnych od przysługującego Skarżącemu odszkodowania, to należy stwierdzić, że odsetki te podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, zgodnie ze wskazaną powyżej regułą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. Tego rodzaju odsetki stanowią przychód z innych źródeł, o którym mowa wart. 20 ust. 1 ustawy i podlegają opodatkowaniu na ogólnych zasadach według skali podatkowej określonej w art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f.

Biorąc powyższe pod uwagę stanowisko w sprawie wyrażone przez organ jest w pełni poprawne, a zarzuty skargi niezasadne.

Organ jednoznacznie stwierdził w zaskarżonej interpretacji, że "zapłacona na rzecz Wnioskodawcy kwota odszkodowania w wysokości 50 000 zł podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód z innych źródeł na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wskazany został również art. 20 ww. ustawy definiujący przychodu z innych źródeł.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że w sytuacji gdy dokonując oceny stanu faktycznego organ uznał, że w przypadku Skarżącego, nie został spełniony warunek otrzymania odszkodowania na podstawie wyroku lub ugody sądowej, które określałyby wysokość tego odszkodowania, bez znaczenie pozostaje kwestia wyłączenia wskazana w art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. b) u.p.d.o.f., tj. kategoria odszkodowań dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono, ponieważ niespełniony został podstawowy warunek, aby odszkodowanie przyznane zostało na podstawie wyroku lub ugody sądowej. Gdyby zaś organ uznał, że Skarżący otrzymał odszkodowanie na podstawie wyroku sądowego wówczas konieczna byłaby analiza ww. wyłączenia. W przeciwnym przypadku jest to niecelowe, ponieważ nie wpływa na rozstrzygnięcie.

Organ zasadnie też wyjaśnia, że wskazany przez Skarżącego fakt stwierdzenia w zaskarżonej interpretacji, że "wysokość odszkodowania wynikała z umowy pomiędzy Wnioskodawcą a Panem J. S. - Prezesem Zarządu Spółki" nie oznacza uznania przez organ, że Pan J. S. podpisując ww. umowę działał jako Prezes Zarządu Spółki, jak to odczytuje Skarżący.

Gdyby organ tak uznał stwierdziłby, że wysokość odszkodowania wynikała z umowy pomiędzy Wnioskodawcą a Prezesem Zarządu Spółki - Panem J. S.

Odnosząc się do zarzutu Skarżącego niezastosowania do odsetek od ww. odszkodowania zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95 u.p.d.o.f., tak jak to miało miejsce w interpretacji indywidualnej wydanej w dniu [...] sierpnia 2016 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz Skarżącego (sygn. [...]), dotyczącej tego samego stanu faktycznego, stwierdzić należy, że stan faktyczny, na podstawie którego wydana została ww. interpretacja nie był tożsamy ze stanem faktyczny przedstawionym we wniosku, w oparciu o który wydana została zaskarżona interpretacja. Został uzupełniony przez Skarżącego o treści wynikające z wyroku Sądu Okręgowego oraz w związku z wezwaniem organu z dnia 12 maja 2020 r., co w konsekwencji zadecydowało o zasadnym podjęciu przez organ w zaskarżonej interpretacji odmiennego rozstrzygnięcia od przyjętego w powołanej przez Skarżącego interpretacji.

Organ nie kwestionował tez w sprawie, że otrzymana przez Skarżącego kwota jest odszkodowaniem. Organ podatkowy jednocześnie podkreślał, że wydając zaskarżoną interpretację dokonał wnikliwej analizy przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do złożonego wniosku, zastosował obowiązujące przepisy prawa, dokonał prawidłowej subsumcji przedstawionego we wniosku stanu faktycznego do istniejącej w sprawie normy prawnej, stosując zarówno wykładnię gramatyczną oraz celowościową. Zaskarżone rozstrzygnięcie podjęto, biorąc pod uwagę obowiązujące reguły postępowania, istniejące przy wydawaniu aktów stosowania prawa. Zatem, wydając zaskarżoną interpretację indywidualną, stosownie do postanowień art. 14c § 1 i § 2 o.p., dokonano oceny prawnej stanowiska przedstawionego przez Skarżącego.

W zaskarżonej interpretacji Organ nie tylko przytoczył przepisy prawa podatkowego, ale także w sposób możliwie najbardziej zrozumiały starał się je zinterpretować. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaprezentowane w interpretacji rozstrzygnięcie odpowiada zasadzie legalizmu wynikającej z art. 120 o.p., która wymaga aby działanie organu oparte było na przepisach prawa. Postępowanie takie zaś niewątpliwie odpowiada wymogom wynikającym z art. 121 § 1 o.p. Prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych nakłada na nie obowiązek prawidłowego stosowania przepisów prawa materialnego, a te nie zostały naruszone. Zasada zaufania nie może być rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem. W świetle powyższych wyjaśnień uznać należy, że zaskarżona interpretacja nie narusza wskazanej przez Skarżącego zasady postępowania, wynikającej z art. 121 § 1 o.p. zaufania do organów podatkowych. Wskazać również należy, że zaskarżona interpretacja została wydana w indywidualnej sprawie i dotyczy przepisów prawa podatkowego oraz zawiera ocenę stanowiska Skarżonego wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny i wskazanie prawidłowego stanowiska w sprawie. Organ, co prawda nie przychylił się do argumentów zaprezentowanych przez Skarżącego, nie oznacza to jednak, że dokonał interpretacji z naruszeniem prawa materialnego, czy też procesowego.

Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że organ interpretacyjny nie ma obowiązku ustosunkowania się do wszystkich argumentów wnioskodawcy, zawartych we wniosku o wydanie interpretacji. Do uprawnień organu należy wybór racji argumentacyjnych, które jego zdaniem będą wystarczające dla oceny merytorycznej problemu podatkowego objętego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Obowiązek przedstawienia oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny nie oznacza konieczności dokonywania oceny innych interpretacji oraz orzeczeń sądów administracyjnych, przywołanych przez zainteresowanego dla wzmocnienia prezentowanej przez niego argumentacji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 maja 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 264/15, wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt IIFSK 282/09, wyrok NSA z dnia 16 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1375/05).

Należy zatem stwierdzić, że wydanie przez organ zaskarżonej interpretacji, poprzedzonej prawidłowo prowadzonym postępowaniem, choć niespełniającej oczekiwań Strony, nie może stanowić podstawy do postawienia zarzutu naruszenia prawa materialnego. Odnosząc się do powołanych przez Skarżącego w skardze wyroków sądów administracyjnych - wskazać należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatników podjętych w określonym stanie faktycznym i są wiążące tylko w tych sprawach.

W kwestii analizowania wyroków sądów administracyjnych wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2211/15, w którym stwierdził, że: "(...) w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzecznictwo sądów administracyjnych ma istotne znaczenie, ponieważ zawiera wskazówki co do interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz ich zastosowania. Nie kwestionując i w żaden sposób nie podważając tego znaczenia, podkreślić jednak należy, że istnienie orzecznictwa sądów administracyjnych nie odbiera organowi wydającemu interpretację prawa do samodzielnej oceny zdarzeń i wykładni przepisów w sprawach innych niż ta, w której konkretny wyrok zapadł".

Reasumując, stanowisko organu w sprawie jest prawidłowe, a uzasadnienie tego stanowisko w pełni przekonujące. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 14c § 1 i 2 o.p jak też art. 121 §1 o.p. oraz art. 21 ust 1 pkt 3b i art. 21 ust 1 pkt 95 u.p.d.o.f

Mając na uwadze powyższe, Sąd nie dostrzegając naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.