Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 576/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części i poprzedzającą ją decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 35 poz 217
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej - Tytuł zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lutego 2008 r. (Dz.U.08.44.262) na: "o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego"

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w . z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], obie w części odmawiającej przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja w części opisanej w punkcie 1 nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. na rzecz skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. P. jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z [...] czerwca 2009 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z [...] marca 2009 r. (dotyczącej płatności do gruntów rolnych na rok 2007), w zakresie odmowy przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych, wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] maja 2007 r. J. P. wystąpiła o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2007.

Decyzją z [...] marca 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. przyznał wnioskodawczyni płatności do gruntów rolnych na rok 2007 w wysokości [...] zł, w tym jednolitą płatność obszarową, uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz płatność cukrową, odmówił natomiast przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych, zwanej "płatnością zwierzęcą".

W uzasadnieniu decyzji, w części dotyczącej odmowy przyznania płatności zwierzęcej, organ wskazał, iż powierzchnia zadeklarowana we wniosku (o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2007) do tej płatności wynosi [...] ha i tyle też wynosi powierzchnia stwierdzona w trakcie kontroli administracyjnej. Następnie podał, że na podstawie informacji zawartych w rejestrze zwierząt oznakowanych wyliczona liczba zwierząt w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe wynosi 0,00 DJP. Dalej, organ stwierdził, iż po uwzględnieniu warunków przyznania płatności zwierzęcej, o których mowa w § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzaju roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz. U. Nr 46, poz. 309 ze zm.), powierzchnia wynosi 0,00 ha. Wyliczona kwota uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych wynosi 0,00 zł.

W odwołaniu z [...] kwietnia 2009 r. od powyższej decyzji J. P. nie zgodziła się z częścią odmowną tej decyzji, dotyczącą płatności zwierzęcej z uwagi na fakt zgłoszenia zwierząt po okresie referencyjnym. Wskazała, że w dniu [...] marca 2007 r. zmarł jej mąż, z którym od 25 lat użytkowała gospodarstwo rolne, zwierzęta były zaś zawsze zgłaszane i rejestrowane w terminie. Po śmierci męża poinformowano ją, że konieczne jest posiadanie prawomocnego wyroku sądu, aby zwierzęta mogły widnieć pod jej numerem gospodarstwa. Podniosła, że po śmierci męża, w trakcie porządkowania dokumentacji, zauważyła częściowo przez niego podpisane i wypełnione druki oraz informację o konieczności zgłoszenia tego w ARiMR. W dniu [...] kwietnia 2007 r. po dojściu do odpowiedniego stanu psychicznego po stracie męża dostarczyła do biura powiatowego ARiMR dokument o zarejestrowaniu siedziby stada. Wniosła o ponowne i pozytywne rozpatrzenie jej wniosku o przyznanie płatności zwierzęcej.

Decyzją z [...] czerwca 2009 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. utrzymał w całości zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji, odnosząc się do niezadowolenia wnioskodawczyni wyrażonego w odwołaniu, przywołał treść § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzaju roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz.U. z 2007 r., Nr 46, poz. 309). Następnie stwierdził, że z materiału dowodowego wynika, iż wnioskodawczyni nie spełnia przesłanek wynikających z ww. przepisu, albowiem w okresie referencyjnym ( czyli od [...] września 2006 r. do [...] marca 2007 r.), nie posiadała zwierząt zgłoszonych do odpowiedniego rejestru, nie posiadała również zwierząt zgłoszonych przez nią do tego rejestru. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wskazał, że nieuzasadnione jest zastosowanie mechanizmu, który pozwalałby na podstawie akt zgonu, uwzględnić wnioskodawczyni przy wyliczeniu powierzchni uprawnionej do płatności zwierzęcej, zwierząt które w okresie referencyjnym były w posiadaniu zmarłego małżonka. Zdaniem organu, w przypadku uwzględnienia zwierząt po śmierci małżonka, który był ich posiadaczem, mogłoby dojść do uwzględnienia wbrew woli faktycznego posiadacza, jeżeli nie wyrażał on do tej pory stosownej zgody. Uwzględnienie liczby zwierząt zmarłego rolnika oparte byłoby zaś jedynie na domniemaniu, że gdyby małżonek żył, takie oświadczenie by wystawił. Tym samym zasadnym jest odmowa przyznania płatności zwierzęcej.

W skardze do Sądu skarżąca – J. P. zaskarżyła ww. decyzję z [...] czerwca 2009 r. w części dotyczącej płatności zwierzęcej, tj. odmowy przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych. W uzasadnieniu skargi powtórzyła argumentacją przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie i uznając zarzuty skargi za bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie - stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa, v. art. 145 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, iż decyzja ta nie może się ostać, albowiem została wydana z naruszeniem w szczególności przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071), dalej: k.p.a., w stopniu uzasadniającym jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Przed przystąpieniem do oceny skarżonej decyzji wskazać trzeba, iż podstawę prawną tej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm.), określające m.in. zasady i tryb przyznawania rolnikom płatności uzupełniającej do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (art. 1 pkt 2 lit. a i art. 7 ust. 2 pkt 2).

Należy też zauważyć, iż stosownie do treści art. 3 ust. 1 ww. ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 3 ust. 2 ww. ustawy, w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów, pomocy do rzepaku oraz pomocy do plantacji trwałych organ administracji publicznej: stoi na straży praworządności; jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Zgodnie zaś z ust. 3 tego przepisu, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Zatem, rozstrzygając niniejszą sprawę, wszczętą wnioskiem skarżącej z [...] maja 2007 r. o przyznanie płatności na rok 2007, organy orzekające w obu instancjach obowiązane były stosować przepisy k.p.a. z uwzględnieniem zmian, które wynikają z przepisów prawa materialnego, tj. cyt. art. 3 ust. 2 i 3 ww. ustawy.

Postępowanie dowodowe prowadzone na potrzeby ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (także przez organ odwoławczy), choć uproszczone, albowiem ograniczone w stosunku do ogólnych reguł i sprowadzające się do obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (z uwagi na treść ww. art. 3 ust. 2 tej ustawy), winno prowadzić do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą oraz wyczerpującego rozpatrzenia w tym celu całego pozostającego w dyspozycji organu materiału dowodowego, z uwzględnieniem - co ważne - przepisów prawa materialnego. Postępowanie to winno także uwzględniać stanowisko strony, tj. jej argumenty i wyjaśnienia zgłaszane przez nią w trakcie tego postępowania administracyjnego (od momentu jego wszczęcia), tym bardziej, iż ciężar dowodzenia w tych sprawach ustawodawca przerzucił właśnie na stronę tego postępowania.

Dopiero po tak przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym organ administracyjny winien dokonać oceny zebranych w sprawie dowodów, opierając się na przekonywujących podstawach i dając temu wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.).

Należy w tym miejscu przypomnieć, iż uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część i jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji powinno znaleźć się więc pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji.

Na marginesie Sąd zaznacza, iż przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody zgromadzone w sprawie, czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy - okoliczności podnoszonych przez stronę. W wyroku z 11 lipca 2001 r. (sygn. akt IV SA 703/99 LEX nr 51234), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż "Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a. Nie może też oczekiwać, że zrobi to za niego Sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję. Sąd bowiem sprawuje (...) kontrolę zgodności z prawem zaskarżonych decyzji i nie może zastępować organu w działaniach do których ten jest ustawowo zobowiązany i uzasadniać zań podjętych rozstrzygnięć. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonywający, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 k.p.a. skutkuje - w myśl utrwalonego już orzecznictwa NSA - wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i art. 107 § 3 k.p.a." (v. także wyrok NSA z 6 sierpnia 1984 r., sygn. akt II SA 742/84, ONSA 1984/2/67).

Oceniając w świetle powyższego zaskarżoną decyzję stwierdzić trzeba, że decyzja ta z powodu naruszenia w szczególności art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 3 ust. 2 pkt 1, pkt 2 i 3 powyżej cytowanej ustawy prawa materialnego, jest wadliwa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W., orzekając w II instancji i wydając skarżoną decyzję, obowiązany był rozpatrzeć sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Tymczasem z decyzji tej nie wynika, aby organ odwoławczy przeprowadził ponowne postępowanie wyjaśniające w sprawie, do czego to na podstawie art. 15 k.p.a. i przepisów regulujących postępowanie dowodowe był obowiązany. Uzasadnienie decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję I instancji o odmowie przyznania płatności zwierzęcej -będącej przedmiotem skargi nie obrazuje całego problemu niniejszej sprawy. Nie przedstawia w sposób pełny ani stanu prawnego, ani faktycznego. Nie wskazuje też na zgromadzony materiał dowodowy i nie zawiera jego analizy w kontekście norm prawa materialnego, które z uwagi na argumenty strony podniesione w postępowaniu mogłyby mieć w sprawie ewentualne znaczenie i wpływ na końcowy wynik.

Uzasadniając decyzję w części negatywnej dla skarżącej Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego podniósł, że po przeanalizowaniu całokształtu materiału dowodowego w myśl art. 77 i 80 k.p.a oraz po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego uznał słuszność wydanej decyzji pod względem faktycznym i prawnym. Wskazał, że płatności do gruntów w 2008 r. ( a wniosek skarżącej dotyczył przecież płatności za 2007 r. ) przyznawane są według zasad określonych w ustawie z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz. U. z 2007 r. Nr 35, poz. 217 z zm.) oraz innych przepisach.

Dalej organ odwoławczy przywołał § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzaju roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz. U. z 2007 r., Nr 46, poz. 309 ze zm.), regulujący warunki przyznania płatności zwierzęcej – w przypadku gdy rolnik nie występował uprzednio z wnioskiem o przyznanie płatności do gruntów rolnych, płatność zwierzęca przysługuje mu, jeżeli w okresie od dnia 15 września roku poprzedzającego rok złożenia wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych do dnia 14 marca roku złożenia tego wniosku był posiadaczem bydła lub owiec, lub kóz, lub koni, które w tym okresie były wpisane lub zostały przez tego rolnika zgłoszone do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych, o których mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt.

Następnie, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego - powołując się ogólnie na materiał dowodowy zebrany w sprawie - stwierdził, iż wnioskodawczyni nie spełniła powyższych przesłanek, albowiem w okresie referencyjnym nie posiadała zgłoszonych do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych. Organ wskazał, że wnioskodawczyni dokonała rejestracji siedziby stada oraz rejestracji zwierząt dopiero w dniu [...] kwietnia 2007 r. Zdaniem organu nie jest zaś możliwe uwzględnienie zwierząt po śmierci małżonka, który był ich posiadaczem, bowiem mogłoby dojść do tego wbrew woli faktycznego posiadacza, jeśli nie wyrażał on do tej pory stosownej zgody. Argumenty wnioskodawczyni zawarte zaś w odwołaniu dotyczące tego, że wraz ze swoim małżonkiem od 25 lat użytkowała gospodarstwo rolne, a zwierzęta były zawsze przez jej małżonka zgłaszane i rejestrowane w terminie pozostawił bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Tym samym, organ nie wyjaśnił, czy powyższe argumenty mają jakiekolwiek znaczenie, czy też - w kontekście obowiązujących przepisów nie zasługują one na uwzględnienie. Rozstrzygnięcie organu w tej sprawie może mieć natomiast znaczenie w sytuacji, gdy skarżąca rzeczywiście użytkowała wspólnie ze swoim małżonkiem gospodarstwo rolne pozostające w ich wspólnym posiadaniu, a jej małżonek zgłosił i zarejestrował zwierzęta w odpowiednim rejestrze. Skoro bowiem wnioskodawczyni przez wiele lat wspólnie użytkowała ze swoim małżonkiem gospodarstwo rolne, to organ, zwłaszcza z uwagi na podnoszone przez nią argumenty, powinien wyjaśnić, czy fakt posiadania przez nią zwierząt, które zostały zgłoszone i zarejestrowane przez jej małżonka do stosownego rejestru ma jakiekolwiek znaczenie w niniejszej sprawie.

Z przekazanego Sądowi przez organ materiału dowodowego wynika nadto, że organ I instancji wydał dwie decyzje w tożsamej sprawie, obydwie doręczone skarżącej. W aktach administracyjnych przekazanych Sądowi znajduje się decyzja z dnia [...] października 2008 r. wraz z dowodem jej doręczenia ( k. [...] – [...] ). Z pisma Kierownika Biura ARiMR w K. z dnia [...] kwietnia 2009 r. przekazującego odwołanie do organu II instancji wynika, że skarżąca złożyła odwołanie od decyzji w dniu [...] listopada 2008 r. W aktach znajduje się zaś jedynie odwołanie skarżącej z dnia [...] kwietnia 2009 r. Następnie, wskutek wezwania Sądu, została dopiero przekazana decyzja organu I instancji z dnia [...] marca 2009 r., wraz ze zwrotnym potwierdzeniem jej odbioru. Z powyższego wynika, że organ odwoławczy nie przekazał Sądowi całego materiału dowodowego zebranego w sprawie w postaci kompletnych akt administracyjnych.

W związku z powyższym, w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, wbrew temu, co podniósł organ, że dokonał przeanalizowania całokształtu materiału dowodowego w myśl art. 77 i 80 k.p.a. oraz przeprowadził postępowanie wyjaśniające, nie poczynił on jednak wystarczających ustaleń w ramach swojego obowiązku polegającego na rozpatrzeniu materiału dowodowego w niniejszej sprawie. To z kolei skutkuje tym, że uzasadnienie organu w zakresie dotyczącym odmowy przyznania płatności zwierzęcej, podobnie jak i organu I instancji, trudno również uznać za wyczerpujące i przekonywujące. Stanowisko to jest tym bardziej zasadne, w sytuacji gdy strona powołuje się na konkretne okoliczności faktyczne mające w jej ocenie wpływ na wynik sprawy, a organ orzekający pomija je milczeniem i pozostawia te okoliczności bez wyjaśnienia.

Z wymienionych powodów Sąd uznał również, iż uzasadnienie skarżonej decyzji nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie to nie zawiera bowiem w ogóle odniesienia się do okoliczności istotnych dla strony tego postępowania, która to - zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami ogólnymi uregulowanymi w k.p.a. oraz treścią art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - ma prawo wpływać na jego kształt.

Takie działanie organu nie może zasługiwać na akceptację. Stoi w oczywistej sprzeczności z obowiązkami, jakie ciążą na organie załatwiającym sprawę w ramach dyspozycji art. 8 k.p.a. i art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ww. ustawy prawa materialnego. Obowiązki te mają zaś szczególne znaczenie w odniesieniu do decyzji odmownych : wyjaśnienie stronie zasadności decyzji administracyjnej może sprzyjać powstaniu u niej przekonania, że decyzja, chociaż niekorzystna – jest jednak zasadna, że w danej sytuacji i przy obowiązującym stanie prawnym organ po prostu nie mógł postąpić inaczej ( Dawidowicz, Postępowanie administracyjne, s. 95 ).

Powołane wyżej zasady obowiązują zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji, którego obowiązkiem jest nie tylko kontrola kwestionowanego aktu, ale również ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że w sprawie istnieją niejasności i wątpliwości, które organy powinny wyjaśnić w ponownym postępowaniu. Mając na względzie art. 3 ust. 1 i 2 ustawy w ramach wsparcia bezpośredniego, organy stojąc na straży praworządności, winny dokonać ustaleń po wyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego w sprawie. Następnie, organy winny wydać rozstrzygnięcie, które będzie w sposób przekonujący uzasadnione zgodnie z zasadami zawartymi w art. 11 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. Strona postępowania ma bowiem prawo do pełnego wyjaśnienia dlaczego ważne - w jej przekonaniu - dla wyniku sprawy argumenty nie mogą mieć decydującego w tej sprawie znaczenia. Na organach prowadzących postępowanie ciąży więc obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych przez nią w odwołaniu twierdzeń i zarzutów, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją.

Z uwagi na powyższe, nie przesądzając ostatecznego merytorycznego wyniku sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.