Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 304/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: Artykuł 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./ ma zastosowanie do wszystkich nagród związanych ze sprzedażą premiową, zarówno tych mających związek z wykonywaną działalnością gospodarczą, jak i nie mających z nią związku. Nie ma żadnych podstaw, aby z zakresu znaczeniowego nazwy "nagrody związane ze sprzedażą premiową" wyłączyć nagrody związane z działalnością gospodarczą. Gdyby bowiem ustawodawca chciał wyłączyć z zakresu stosowania art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nagrody związane ze sprzedażą premiową otrzymywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to uczyniłby to wyraźnie, tak jak to zrobił w mającym taki sam charakter art. 30 ust. 1 pkt 1 /obowiązującym w 2000 r./ odnoszącym się do odsetek od pożyczek.

TEZY

Artykuł 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./ ma zastosowanie do wszystkich nagród związanych ze sprzedażą premiową, zarówno tych mających związek z wykonywaną działalnością gospodarczą, jak i nie mających z nią związku. Nie ma żadnych podstaw, aby z zakresu znaczeniowego nazwy "nagrody związane ze sprzedażą premiową" wyłączyć nagrody związane z działalnością gospodarczą. Gdyby bowiem ustawodawca chciał wyłączyć z zakresu stosowania art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nagrody związane ze sprzedażą premiową otrzymywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to uczyniłby to wyraźnie, tak jak to zrobił w mającym taki sam charakter art. 30 ust. 1 pkt 1 /obowiązującym w 2000 r./ odnoszącym się do odsetek od pożyczek.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Nowak, Sędziowie NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca), Jan Rudowski, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 listopada 2004 r. sygn. akt I SA/Łd 844/04 w sprawie ze skargi Z. i W. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi na rzecz Z. i W. G. kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 16 listopada 2004 r., sygn. akt I SA/Łd 844/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną przez Z. i W. G. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia [...], nr [...], [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Łodzi z dnia [...].

2. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym stanie faktycznym: Podatnicy prowadząc w Ł. aptekę otrzymali w 2000 r. od jednego z głównych dostawców leków i środków farmaceutycznych, hurtowni "H." S.A. w Ł., nagrodę pieniężną w wysokości 78.346,72 zł, wyliczoną procentowo w zależności od wartości dokonanych zakupów i terminów zapłaty za zakupione towary, zgodnie z regulaminem sprzedaży premiowej ustalonym przez sprzedawcę. Nagroda ta była wypłacana miesięcznie i zdaniem organów podatkowych obydwu instancji stanowiła formę rabatu (bonifikaty, upustu) pomniejszającego koszty nabycia towarów, wykazanych przez podatników, bez uwzględnienia tej kwoty.

Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi stwierdził, że wprowadzona przez "H." sprzedaż premiowa, będąca formą zachęty w celu przyciągnięcia jak największej liczby nabywców stanowiła odmianę "zwykłej" umowy sprzedaży, o której mowa w art. 535 k.c. Wskazano, że z ustanowionego przez sprzedawcę regulaminu sprzedaży premiowej wynikało, że otrzymanie nagrody, było uzależnione wyłącznie od wielkości zakupów oraz terminu regulowania zapłaty za nabyte towary, a więc spełniał on funkcję rabatu czy bonifikaty. Wskazano, że istotną cechą sprzedaży premiowej jest zawsze wydanie nagrody nieodpłatnie tj. bez jakiegokolwiek świadczenia klienta, natomiast w sprawie przekazanie właścicielowi miesięcznych nagród pieniężnych było związane z dokonaniem przez podatnika określonych zakupów towarów i faktycznie stanowiło zmniejszenie ceny sprzedaży towarów, czyli rabat. Podniesiono także, że w toku postępowania odwoławczego przeprowadzono uzupełniające postępowanie wyjaśniające, na podstawie, którego ustalono, że otrzymane przez podatników w 2000 r. nagrody pieniężne stanowiły 43,29 % osiągniętego przez podatników dochodu z apteki. Ponadto z uzyskanej od firmy "H." informacji wynikało, że podatnicy zaopatrywali się w tej hurtowni od 1 stycznia 1999 r. i przez cały okres współpracy nie otrzymywali rabatów, bonifikat czy innych upustów cenowych.

3. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi podatnicy wnosząc o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji zarzucili, że zostały one wydane z naruszeniem art. 30 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2000 nr 14, poz. 176 ze zm., dalej: u.p.d.o.f.) przez jego błędną interpretację, a także naruszenie art. 22 i art. 23 u.p.d.o.f. przez przyjęcie, iż otrzymanie nagrody z tytułu sprzedaży premiowej zmniejsza koszty uzyskania przychodu. Skarżący podnieśli, że w związku z brakiem w przepisach prawa podatkowego legalnej definicji pojęcia nagrody związanej ze sprzedażą należy odwoływać się do potocznego znaczenia tego określenia. Stanowisko organów podatkowych, że otrzymanie nagrody nie stanowiło nagrody z tytułu sprzedaży premiowej i zmniejsza u podatkowa koszty uzyskania przychodu nie znajduje w przepisach prawa podatkowego dostatecznego uzasadnienia na gruncie wykładni językowej, a także systemowej.

4. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że przedmiotem sporu w sprawie było rozstrzygnięcie kwestii, czy otrzymane przez skarżących w 2000 r. nagrody pieniężne, wypłacone przez firmę "H." na podstawie ustanowionego w tej firmie regulaminu sprzedaży premiowej leków i środków farmaceutycznych były objęte dyspozycją art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. i podlegały opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym według stawki podatkowej 10 %, czy też, pomniejszały ono koszty zakupu przedmiotowych towarów. Sąd powołując się na treść spornego przepisu wskazał, że z wykładni gramatycznej tego przepisu wynika m.in., iż wymienione w nim dochody (przychody) stanowiące "nagrody związane ze sprzedażą premiową" zostały odróżnione od dochodów (przychodów) z tytułu "wygranych w konkursach i grach", o czym świadczy użyty miedzy tymi wyrażeniami spójnik "lub". Stąd też powoływanie się organów podatkowych na elementy losowości i przypadkowości, związane z wygranymi w konkursach i grach, uznano za bezpodstawne. Nie znajdowało również dostatecznego uzasadnienia stanowisko negujące możliwość dokonywania zakupu towarów handlowych w drodze prowadzonej przez kontrahenta sprzedaży premiowej i otrzymywania związanej z tym nagrody przez osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, albowiem tego rodzaju zakaz nie wynika z żadnego przepisu prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując analizy pojęcia "nagrody związane ze sprzedażą premiową" podniósł, że zarówno przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak i inne przepisy prawa podatkowego nie zawierają legalnej definicji tego pojęcia, w związku, z czym należało zgodzić się ze stroną skarżącą, że do jego określenia należy przyjmować znaczenie nadane mu w języku słownikowym i potocznym. W związku z tym nie podzielono podniesionej w zaskarżonej decyzji argumentacji, że istotną cechą sprzedaży premiowej jest to, iż wydanie nagrody klientowi jest zawsze nieodpłatne, tzn. nie wiąże się z jakimkolwiek świadczeniem klienta, a sama nagroda z tego tytułu nie może stanowić kwoty pieniężnej. Podniesiono także, że z istoty sprzedaży (zarówno "zwykłej" jak i premiowej) wynika, iż określone świadczenie klienta w postaci zakupu musi nastąpić, a stanowisko organu o braku możliwości przyznania nagrody w formie pieniężnej nie znajduje wystarczającego uzasadnienia. Według oceny Sądu podstawowe znaczenie dla właściwej kwalifikacji spornych świadczeń otrzymanych przez skarżących od firmy "H." winno mieć wyjaśnienie szeregu innych okoliczności faktycznych, które mogłyby mieć ewentualny wpływ na uznanie, iż dokonana przez tą firmę w 2000 r. przedmiotowa sprzedaż na rzecz skarżących nie stanowiła sprzedaży premiowej, a wypłacone kwoty pieniężne związane z zakupami skarżących stanowiły bonifikatę (rabat, upust). W szczególności organy podatkowe winny były wyjaśnić oraz dokonać szczegółowej analizy okoliczności związanych z wprowadzeniem przez powyższą firmę w 2000 r. regulaminu sprzedaży premiowej, a zwłaszcza okoliczności związanych z prowadzeniem polityki cenowej w zakresie stosowania bonifikat przed wprowadzeniem regulaminu sprzedaży premiowej. Ważną okolicznością było ustalenie, czy po wprowadzeniu przedmiotowego regulaminu sprzedaży premiowej firma stosowała wcześniejsze bonifikaty, czy tez zaniechano stosowania tej formy zachęty do zakupów.

Sąd pierwszej instancji uznał, że wynik przeprowadzonego dodatkowego postępowania, a również analiza dodatkowych ustaleń była dalece niewystarczająca. Dokonane, bowiem ustalenia nie mogły przesądzać o uznaniu, że przedmiotowe nagrody nie były związane ze sprzedażą premiową. Brak jest jasnych ustaleń w zakresie stosowania przez firmę "H." polityki cenowej, a zwłaszcza brak jest analizy i oceny tych ustaleń pod kątem ich wpływu na sporną kwestię. Podzielono jedynie stanowisko organów podatkowych, że o zasadności kwalifikacji przychodów podatników nie może decydować nazwa określonej czynności, nadana im przez strony, gdyż przesądzające znaczenie powinien mieć rzeczywisty charakter danego zdarzenia gospodarczego, czy też czynności prawnej.

5. W skardze kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej zaskarżono powyższy wyrok w całości oraz zarzucono naruszenie prawa materialnego - art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na mylnej subsumcji wyrażającej się w tym, iż nastąpiło wadliwe podciągniecie stanu faktycznego pod przepis prawa i niewłaściwe określenie skutków prawnych wynikających z tego przepisu, przez co naruszono również art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. bez uzasadnienia zawyżając koszty uzyskania przychodów. Nadto zarzucono, że Sąd dokonał również błędnej wykładni - art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. uznając, iż ma on zastosowanie również do osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą. W związku z tak postawionymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i jej oddalenie lub uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi celem ponownego rozpoznania, oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniając postawione zarzuty wskazano, że nie można zgodzić się z wnioskami Sądu, gdyż w wyroku z dnia 5 października 2004 r., sygn. akt I SA/Łd 29/04, dotyczącego analogicznego stanu faktycznego Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organów podatkowych stwierdzając, iż organy podatkowe dokonały prawidłowej oceny prawnej przyznania nagród uznając, iż chodziło w istocie o przyznanie rabatu i przekazanie "nagrody". Oznaczało to po prostu zmniejszenie cen. Podniesiono, że otrzymanie nagrody było uzależnione od wartości zakupów oraz terminowości regulowania za nie zapłat. Dyrektor Izby Skarbowej zauważa również, że z uwagi na fakt, iż w zamian za spełnienie świadczenia pieniężnego przez podatników wynikającego z umowy wzajemnej z hurtownią "H." przyznana premia pieniężna była w istocie wprost bonifikatą lub upustem. Również drugi warunek wynikający z obowiązującego regulaminu sprzedaży premiowej tj. przyznanie premii (nagrody), jeżeli dokona się zapłaty w określonym terminie, to znaczy spełni się obowiązek wynikający również z umowy wzajemnej – sprzedaży, nie może być premiowany, gdyż obowiązek ten wynika z łączącej strony umowy sprzedaży a brak zapłaty w określonym terminie rodzi skutek w postaci odsetek za nieterminowe spełnienie świadczenia. Wskazano, że ważną cechą sprzedaży premiowej jest fakt, iż wydanie nagrody klientowi jest zawsze

nieodpłatne. Dlatego wydanie nagrody z tytułu sprzedaży premiowej należy traktować jako realizację podjętego w drodze przyrzeczenia publicznego zobowiązania sprzedającego do nieodpłatnego świadczenia na rzecz każdego klienta, który podejmie określone działanie, np. zakupi towar o wartości określonej w warunkach promocji a zapłata za towar nastąpi w określonym terminie. Przedmiotem nagrody w sprzedaży premiowej ze względu na wskazaną wyżej zasadę nieodpłatnego przekazania nagrody, nie powinny stanowić nagrody pieniężnej. Przekazanie pieniędzy oznacza, bowiem nie wydanie nagrody, ale faktyczne zmniejszenie ceny sprzedaży o tę kwotę, czyli rabat. Wskazano, że dla celów ustalenia dochodu z działalności handlowej kosztem nabycia towarów handlowych jest wartość tych towarów, wynikająca z wystawionych przez podmiot organizujący "konkurs" faktur, zmniejszonych o kwotę otrzymanej nagrody. Dlatego też u podatników prowadzących działalność gospodarczą w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 3 i art. 14 u.p.d.of. okoliczność uzyskania spornej nagrody ma bezpośredni wpływ na wysokość kosztów uzyskania przychodów z tej działalności, a tym samym i dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania. Zdaniem organu nie ma zastosowania odrębne opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Ponadto zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi organy podatkowe należycie wyjaśniły i uzasadniły ocenę prawną przedstawionego stanu faktycznego w uchylonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, podtrzymując jednocześnie swoje dotychczasowe stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie została oparta na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. czyli naruszeniu prawa materialnego. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, przyczyną uchylenia przez sąd pierwszej instancji decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 16 lipca 2004 r. było nie wyjaśnienie szeregu okoliczności faktycznych, które mogłyby mieć ewentualny wpływ na uznanie, iż dokonana przez firmę "H." w 2000 r. sprzedaż na rzecz skarżących nie stanowiła sprzedaży premiowej, a wypłacone kwoty pieniężne związane z zakupami skarżących stanowiły bonifikatę (rabat, upust). W szczególności organy podatkowe winny były wyjaśnić oraz dokonać szczegółowej analizy okoliczności związanych z wprowadzeniem przez powyższą firmę w 2000 r. regulaminu sprzedaży premiowej, a zwłaszcza okoliczności związanych z prowadzeniem polityki cenowej w zakresie stosowania bonifikat przed wprowadzeniem regulaminu sprzedaży premiowej. Ważną także okolicznością jest ustalenie, czy po wprowadzeniu przedmiotowego regulaminu sprzedaży premiowej firma stosowała wcześniejsze bonifikaty, czy tez zaniechano stosowania tej formy zachęty do zakupów. Tym samym decyzja została uchylona z powodu nie pełnego ustalenia stanu faktycznego. Dlatego też błędnie w skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Skarbowej zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego, skoro WSA rozpoznając sprawę nie mógł ich zastosować do nieustalonego prawidłowo stanu faktycznego. Ponadto należy zauważyć, że z treści skargi kasacyjnej wynika, iż kwestionowany jest także ustalony stan faktyczny. W związku z tym należy wskazać, że nie można w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania prawa materialnego, gdy z jej uzasadnienia wynika, że wadliwie zostały ustalone okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania naruszył sąd pierwszej instancji w procesie kontroli legalności zaskarżonych decyzji (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r., sygn. akt FSK 568/04, ONSAiWSA 2005/4/67). Podkreślić trzeba, że jeżeli autor skargi kasacyjnej zamierzał wykazać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi bezpodstawnie zakwestionował stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe, to powinien był postawić zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., polegający na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, a także zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w.w. ustawy, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji, mimo naruszenia konkretnych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego zarzutu jednak nie zawarto w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny jest bowiem związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przy tym pamiętać, że odmienna ocena dowodów i wyprowadzenie na jej podstawie własnych wniosków, co do stanu faktycznego sprawy w skardze kasacyjnej, bez wskazania przepisów postępowania, których naruszenie stanowi uchybienie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie stanowi podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 174 i 176 p.p.s.a.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że art. 30 ust. 1 pkt. 2 u.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym w 2000 r.) stanowił, iż dochodów (przychodów) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z następujących źródeł przychodów nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł i pobiera się od nich podatek w formie ryczałtu z tytułu wygranych w konkursach i grach, innych niż określone w art. 21 ust. 1 pkt 6, lub nagród związanych ze sprzedażą premiową - w wysokości 10% wygranej lub nagrody. W opinii Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi u podatników prowadzących działalność gospodarczą w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt. 3 i art. 14 u.p.d.o.f. okoliczność uzyskania nagrody ma bezpośredni wpływ na wysokość kosztów uzyskania przychodów z działalności, a tym samym i dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania. Dlatego też nie ma zastosowanie odrębne opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem odwodowym, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt. 2 u.p.d.o.f. Z takim stanowiskiem zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można się zgodzić. Art. 30 ust. 1 pkt. 2 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 2000 r.) nie wprowadzał żadnego ograniczenia podmiotowego. Co prawda art. 30 ust. 1 pkt 2 zmieniony został praz art. 1 pkt 32 lit. c) ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 104 poz.1104), jednakże nawet ta zmiana nie wprowadziła żadnego ograniczenia podmiotowego. Dlatego też przepis art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. ma zastosowanie do wszystkich nagród związanych ze sprzedażą premiową, zarówno tych mających związek z wykonywaną działalnością, jak i nie mających. Nie ma żadnych podstaw, aby z zakresu znaczeniowego nazwy "nagrody związane ze sprzedażą premiową" wyłączyć nagrody związane z działalnością gospodarczą. Gdyby, bowiem ustawodawca chciał wyłączyć z zakresu stosowania art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. nagrody związane ze sprzedażą premiową otrzymywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to uczyniłby to wyraźnie, tak jak to zrobił w mającym taki sam charakter art. 30 ust. 1 pkt 1 (obowiązującym w 2000 r.) odnoszącym się do odsetek od pożyczek, stanowiącym, że nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł i pobiera się podatek w formie ryczałtu od dochodu "z odsetek od pożyczek, z wyjątkiem, gdy udzielanie pożyczek jest przedmiotem działalności gospodarczej". A zatem intencją ustawodawcy nie było ograniczanie kategorii osób fizycznych uprawnionych do korzystania ze zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu wygranych w konkursach, grach i zakładach wzajemnych lub nagród związanych ze sprzedażą premiową, w wysokości 10% wygranej lub nagrody.

Mając zatem powyższe na uwadze należy wskazać, że orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi było słuszne. Wniesiona zaś przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi skarga kasacyjna z uwagi na nietrafnie postanowione zarzuty kasacyjne nie zasługiwała na uwzględnienie.

Kierując się przytoczonymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 – 3 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1, § 6 pkt. 6 i § 14 ust. 2 pkt. 2 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).