Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1450/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art/ 18 ust. 5 lit. ai lit c, art. 5 ust. 1, ust. 3 pkt 4, art. 92 ust. 1 i ust. 4, lp. 1.1. załącznika do ustawy
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2088
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2009 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez W. K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 13.000 zł utrzymał w mocy ww. decyzję. Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 5, art. 18 ust. 5a, art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.), oraz lp. 1.1, lp. 2.9. ust. 1 załącznika do ww. ustawy.

Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

W dniu [...] kwietnia 2006 r. na ulicy M. w W.do kontroli zatrzymany został pojazd marki [...] o nr rej. [...] należący do W. K., kierowany przez jej syna – T. K.. Pojazd wyposażony był w taksometr o symbolu "Cezar fiskalny" i numerze fabrycznym [...]. W trakcie kontroli kierowca okazał dowód rejestracyjny pojazdu, prawo jazdy, wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej przedsiębiorcy "S." s.c., umowę współpracy pomiędzy "S." s.c. i W. K., zaświadczenie poświadczające spełnienie wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym, świadectwo legalizacji ponownej taksometru. Z taksometru kierowca wydrukował "raport fiskalny dobowy" za dzień [...] kwietnia 2006 r. Raport został wystawiony na przedsiębiorcę – W. K. i stanowi dowód w sprawie. Wykonano również dokumentację fotograficzną pojazdu i jego wyposażenia. Stwierdzono wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem: zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, zakazu umieszczania na dachu lamp lub innych urządzeń technicznych, zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru.

W związku z powyższym wszczęto postępowanie wyjaśniające wobec A. i A. W., wspólników "S." s.c. oraz W. K., którą pismem z dnia 26 kwietnia 2006 r. wezwano do przedstawienia wypisu z rejestru działalności gospodarczej, licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką lub transportu drogowego osób oraz wniosku potwierdzającego zgłoszenie kontrolowanego pojazdu do licencji. W odpowiedzi, W. K., dalej zwana skarżącą, pismem z dnia 12 maja 2006 r. poinformowała organ, iż nie prowadzi działalności gospodarczej, a kontrolowany pojazd został użyczony "S." s.c., zatem wszczęcie postępowania wobec niej jest bezpodstawne.

W toku postępowania organ uzyskał zaświadczenie Prezydenta W., iż W. K. jest wpisana do ewidencji działalności gospodarczej przez ww. organ pod nazwą A..

W piśmie z dnia 30 sierpnia 2006 r. skarżąca wskazała, iż na podstawie umowy o współpracy z dnia [...] stycznia 2005 r., tzw. umowy nienazwanej zawartej na podstawie art. 3531 k.c. jest współpracownikiem użyczającym "S." s.c.. pojazd, którym wykonuje przewozy w imieniu własnym, lecz na rzecz "S." s.c.

Pismem z dnia 14 grudnia 2006 r. organ powiadomił skarżącą, iż zostało uznane dodatkowe naruszenie – wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na W. K. karę pieniężną w kwocie 13.000 zł, na którą składały się kary:

- 5.000 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru,

- 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek.

Wskazano, iż postępowanie wobec A. i A. W. zostało umorzone.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż z umowy o współpracy z dnia [...] stycznia 2005 r. wynika, że skarżąca zobowiązała się do za comiesięczną opłatą do świadczenia usług przewozowych zlecanych przez "S.’ s.c. Usługi przewozowe, zgodnie z § 3 i 8 umowy, oraz okazanym w czasie kontroli raportem fiskalnym, przedsiębiorca realizował na własny rachunek. Zarówno w czasie kontroli jak i w toku posterowania administracyjnego skarżąca nie okazała wymaganej na postawie art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym licencji na wykonywanie transportu drogowego.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca, wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji oraz wstrzymanie jej wykonania, zarzuciła [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego naruszenie norm postępowania administracyjnego oraz oparcie decyzji o przepisy, wobec których istnieje uzasadniona obawa, iż są niekonstytucyjne. Skarżąca wskazała w uzasadnieniu odwołania, iż w sprawie zgodności z Konstytucją przepisów ustawy o transporcie drogowym, które - zdaniem organu I instancji - mogły być naruszone przez stronę, została złożona skarga konstytucyjna do Trybunału Konstytucyjnego. Dokonując wykładni systemowej i celowościowej przepisów ustawy o transporcie drogowym - stwierdziła, iż przepis art. 18 ust. 5 ust cyt. ustawy nie dotyczy w ujęciu podmiotowym przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie krajowego transportu drogowego w przewozach okazjonalnych na podstawie wydanych licencji. W ocenie skarżącej zakazy określone w art. 18 ust. 5 ww. ustawy nie mogą dotyczyć przewoźników posiadających ważne licencje na przewóz osób w transporcie drogowym, zakazy określone w tym przepisie mogą dotyczyć tych przedsiębiorców, którzy wykonują przewozy okazjonalne zarobkowe jako działalność "uboczną" w stosunku do swej podstawowej działalności gospodarczej zasad wolności (swobody) jej prowadzenia oraz równości konkurencji. Strona podniosła również, iż przepis art. 18 ust. 5 ustawy koliduje z przyjętymi w prawie Unii Europejskiej zakazami podejmowania działań ograniczających podaż usług transportowych oraz różnicowania warunków działania przewoźników świadczących usługi równoważne.

Zdaniem skarżącej organ naruszył także przepisu art. 77 k.p.a., albowiem nie zebrał i należycie nie rozpatrzył materiału dowodowego. Z przedstawionych dokumentów wynikał fakt współpracy skarżącej z A. i A. W. "S." s.c., do czego organ nie ustosunkował się, mimo że stanowiły dowód, że skarżąca jest osobą uprawnioną do korzystania z wypisu z licencji.

Ponadto w ocenie skarżącej z przepisu art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym wynika, iż przedsiębiorca posiadający licencję na krajowy przewóz osób może powierzyć wykonywanie przewozu osobom trzecim wykonującym przewozy we własnym imieniu, ale na rzecz licencjobiorcy. W tej sprawie A. i A. W., wspólnicy "S." s.c. zawarli stosowną umowę cywilnoprawną (umowę o współpracy), na mocy której właściciel pojazdu, tj. W. K., pojazdem tym wykonywała przewozy we własnym imieniu, ale na rzecz tej spółki. Reasumując skarżąca stwierdziła, iż decyzja została skierowana do niewłaściwego podmiotu.

W wyniku rozpatrzeniu powyższego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] czerwca 2007 r., którą utrzymał w mocy decyzję I instancji.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawidłowo zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym nakładając na skarżącą przedmiotową karę pieniężną.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu podniesiono, iż fakt zinterpretowania przez skarżącego przepisu art. 18 ust. 5 jako niekonstytucyjnego oraz sprzecznego z przepisami o swobodzie działalności gospodarczej i z przepisami Wspólnoty Europejskiej nie jest podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji. Z ustaleń dokonanych po analizie zgromadzonego materiału jednoznacznie wynika, że skontrolowanym pojazdem był wykonywany przewóz okazjonalny. Ze zgromadzonego materiału jednoznacznie wynika, że skontrolowany pojazd miał zamontowany taksometr i urządzenie to było używane podczas wykonywanych usług przewozowych osób.

W ocenie organu z analizy zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że strona postępowania została oznaczona prawidłowo Kontrolowany pojazd był własnością skarżącej, w raporcie fiskalnym skarżąca została wskazana jako przewoźnik wykonujący usługi przewozu osób. Z treści § 3 i § 8 umowy o współpracy wynika, iż będąc współpracownikiem "S." s.c. wykonuje transport na własny rachunek.

Podczas kontroli okazano wypis z licencji, wystawionej na inną firmę, organ podkreślił, iż zgodnie z art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z niej wynikających na osobę trzecią nie posiadając licencji.

W. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej:

- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym,

- naruszenie art. 156 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do podmiotu, który nie powinien być stroną w sprawie,

- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnie art. 5 ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, że W. K. powinna mieć licencję w przedmiotowej sprawie oraz poprzez przyjęcie, że nie można wykonywać transportu drogowego w imieniu własnym, lecz na rzecz podmiotu posiadającego licencję,

- naruszenie przepisów postępowania art. 7, 10, 77 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w odwołaniu od decyzji organu I instancji dotyczące zarzutu błędnej wykładni art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym.

Podniosła, iż z treści art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, wynika, że ustawodawca dopuścił możliwość wykonywania przewozów na rzecz przedsiębiorcy na podstawie umowy cywilnoprawnej. Intencją ustawodawcy było umożliwienie doprecyzowania warunków umów łączących przedsiębiorcę z kierowcami na zasadzie swobody umów. Jedynym warunkiem postawionym przez ustawodawcę jest ten, że kierowcy mają wykonywać przewozy osobiście, ale na rzecz przedsiębiorcy. Z punktu widzenia prawa jest to konstrukcja podobna do umowy ajencyjnej.

Ponadto skarżąca podniosła, że rodzaj rozliczenia pomiędzy kierowcą a przedsiębiorcami nie przesądza o istocie stosunku prawnego i nie ma żadnego wpływu na określenie, czy czynności są wykonywane na rzecz innego przedsiębiorcy, tj. ze skutkiem obciążającym danego przedsiębiorcę. Ponadto skarżąca wskazała, iż organ wyciągnął błędne wnioski z analizy paragonu fiskalnego z dnia kontroli.

Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego skarżąca stwierdziła, iż organy nie dochowały wymogów działania na podstawie przepisów prawa tzn. ich działania nie miały wystarczającej podstawy prawnej. Zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy nie bacząc na obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, wydał decyzję opartą wyłącznie na protokole kontroli, a całkowicie pominął wyjaśnienia złożone przez stronę. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. podniosła, że organ I instancji wszczynając postępowanie administracyjne nie wezwał jej do złożenia wyjaśnień i nie zapewnił jej możliwości swobodnego wzięcia w nim udziału.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 2 marca 2009 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej wskazując na trzy powody unieważnienia: utrzymanie w mocy decyzji I instancji rażąco naruszającej prawo, nałożenie kary pieniężnej nieznanej ustawie i wydanie obu decyzji bez podstawy prawnej.

Skarżąca ponownie podniosła, iż zawarła umowę o współpracy w celu wykonywania transportu drogowego osób na rzecz wspólników "S." s.c., w związku z czym mogła wykonywać usługi na podstawie okazanego podczas kontroli wypisu z licencji udzielonej spółce na wykonywanie transportu drogowego osób.

Wskazała także, iż organ błędnie zakwalifikował urządzenie pomiarowe zainstalowane w pojeździe jako taksometr, podczas, gdy urządzenie to było drogomierzem-dalmierzem połączonym z kasą fiskalną.

Zarzuciła, że decyzja I instancji wydana została bez podstawy prawnej, bowiem w petitum decyzji przywołano jedynie art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, a sprecyzowanie naruszeń nastąpiło dopiero w uzasadnieniu decyzji. Sprecyzowanie naruszeń w uzasadnieniu decyzji nie może rozstrzygać o prawach i obowiązkach strony. Takie rozstrzygnięcie stoi w sprzeczności z art. 92 ustawy i art. 6 k.p.a., bowiem ustawa nie przewiduje możliwości nałożenia kary łącznej (jednolitej) za kilka naruszeń. Ponadto, decyzja nie została wydana po zakończeniu kontroli, czyli po sporządzeniu i podpisaniu protokołu kontroli, co narusza art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, z którego wynika, że karę pieniężną można nałożyć jedynie podczas kontroli drogowej. Podnosiła, iż nałożenie kary pieniężnej w następstwie wszczętego postępowania jest niedopuszczalne, jako dokonane bez ustawowego upoważnienia.

Zdaniem skarżącej nietrafne jest także stanowisko o wyróżnieniu przez ustawodawcę przewozów taksówką, przepisy art. 18 ust. 5 ustawy nie mają zastosowania do przedsiębiorców wykonujących transport drogowy jako podstawową działalność gospodarczą. Zakazy nie mogą obejmować przewoźników posiadających ważne licencje na krajowy transport drogowy. Stwierdziła, że w ostatnim czasie organy akceptują powyższe stanowisko nie stwierdzając naruszenia ww. przepisów w takim samym stanie faktycznym, na dowód czego załączyła protokół kontroli drogowej pojazdu innej firmy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga W. K. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2006 r. nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz stosownych unormowaniach wspólnotowych regulujących wykonywanie transportu drogowego, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Zdaniem Sądu zasądzając karę pieniężną w łącznej wysokości 13.000,- zł organy obu instancji, w oparciu o zebrane w toku postępowania dowody, prawidłowo uznały, że w dniu [...] kwietnia 2006 r. skarżąca wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a) i lit. c) ustawy o transporcie drogowym. Prawidłowo także uznano, że skarżąca wykonywała w tym dniu transport drogowy bez wymaganej licencji.

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Z kolei art. 5 ust. 3 pkt 4 cyt. ustawy stanowi, że przedsiębiorcy udziela się licencji, jeżeli przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz, spełniają wymagania określone w przepisach ustawy o transporcie drogowym oraz w innych przepisach określających wymagania wobec kierowców, a także nie byli skazani prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwa umyślne wskazane w tym przepisie.

Ze wskazanego przepisu art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym wynika jednoznacznie, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie transportu drogowego może wykonywać przewozy bądź osobiście bądź poprzez zatrudnionych przez tego przedsiębiorcę kierowców, czy też poprzez inne osoby niezatrudnione wprawdzie przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujące przewozy na rzecz właściciela licencji, o ile oczywiście osoby te spełniają stosowne wymagania, określone w ustawie.

W dniu kontroli skarżąca, prowadząc własną jednoosobową działalność gospodarczą, wykonywała krajowy transport drogowy osób za pośrednictwem zatrudnionego kierowcy – S. K., wożąc pasażerów na podstawie zleceń otrzymanych od "S." s.c.. Podczas kontroli kierowca kontrolowanego pojazdu nie okazał licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wystawionej na rzecz wykonującego przewóz, tj. W. K., a jedynie wypis z licencji wystawiony na osobę trzecią - "S.j" s.c.. Sporządzony wydruk z kasy fiskalnej zamontowanej w kontrolowanym pojeździe wskazywał skarżącą jako podmiot realizujący przewozy.

Przedmiotem umowy o współpracy jest współdziałanie pomiędzy stronami w zakresie usług transportowych w postaci przewozu osób. Na podstawie tej umowy strony zobowiązały się do pewnego rodzaju współpracy, w ramach której jedna strona zobowiązuję się obsługiwać klientów (poprzez przyjmowanie od nich zleceń i przekazywanie ich skarżącemu) zaś druga strona tj. skarżąca zobowiązała się do uiszczania w zamian pewnej stałej comiesięcznej opłaty. Całe ryzyko wykonywania działalności gospodarczej obciążało w całości skarżącą, która była zobowiązana do pokrywania kosztów związanych z bieżącą eksploatacją pojazdu, oznakowania pojazdu zakupu sprzętu radiokomunikacyjnego, itd.

W tym stanie rzeczy nie można uznać, że przedsiębiorca realizując przewozy pasażerów w ramach współpracy ze spółką może być uznany za "inną osobę" niezatrudnioną przez przedsiębiorcę, lecz wykonujący przewozy na swoją rzecz w rozumieniu przepisu art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym.

Jak zasadnie wskazały organy inspekcji transportu drogowego podmiotem wykonującym w dniu kontroli działalność w zakresie transportu drogowego osób była tylko i wyłącznie skarżąca, która jako przedsiębiorca wykonywała w owym dniu we własnym imieniu usługę zarobkowego przewozu osób, a zatem powinna posiadać licencję, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, a nie posługiwać się jedynie użyczonym przez wspólników spółki cywilnej wypisem z licencji udzielonej na rzecz tej firmy.

Mając to na względzie uznać trzeba, że Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego a następnie organ odwoławczy prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.1 załącznika do tej ustawy, który karą 8.000 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

W pojeździe znajdował się taksometr, potwierdzeniem jest świadectwo legalizacji ponownej okazane w trakcie kontroli, w którym tak określono legalizowane urządzenie, wskazując jako miejsce jego ustawienia – kontrolowany pojazd. Jak zasadnie wskazał organ, zainstalowanie i używanie taksometru w pojeździe przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, stanowi naruszenie art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym.

O tym, że skarżąca wykonywała przewozy okazjonalne a nie taksówką bez licencji świadczy to, że pojazd nie został wyposażony w dodatkowe światło z napisem "TAXI", numer boczny, poza tym w dowodzie rejestracyjnym nie została również ujęta adnotacja dotycząca przeznaczenia pojazdu jako "taxi". Skarżąca nie wykonywała też przejazdu regularnego ani regularnego specjalnego, dlatego też organy prawidłowo uznały, że był to przewóz okazjonalny, a skoro tak, to art. 18 ust. 5 miał wobec strony zastosowanie.

W ocenie Sądu niezasadny jest zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w pismach z dnia [...] kwietnia 2006 r. oraz [...] września 2006 r. zawiadamiając o wszczęciu postępowania administracyjnego powiadomił stronę o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. Strona ze swojego prawa skorzystała.

Nie sposób też zgodzić się z pozostałymi zarzutami zawartymi w piśmie procesowym z dnia 2 marca 2009 r. Wbrew twierdzeniom skarżącej decyzja wskazuje podstawę prawną rozstrzygnięcia.

Elementem decyzji jest powołanie podstawy prawnej. Wadliwość w powoływaniu podstawy prawnej może przybierać różne postacie, jednak należy odróżnić wydanie decyzji bez podstawy prawnej od wydania decyzji bez zamieszczenia w niej podstawy prawnej, która faktycznie istnieje, a jedynie w wyniku uchybienia organu administracji nie została ona zamieszczona lub zamieszczona została w sposób wadliwy. Z pierwszą sytuacją, a więc wydaniem decyzji bez podstawy prawnej, spotykamy się wówczas, gdy przepisy prawa nie upoważniają organu administracji do załatwienia sprawy w tej formie, co stanowi przesłankę do stwierdzenia jej nieważności, stosownie do postanowień art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. np. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 1983 r., I SA 217/83, ONSA 1983, nr 1, poz. 41). Druga sytuacja występuje wtedy, gdy podstawa prawna wydania decyzji administracyjnej obiektywnie istnieje, jednakże w wydanej decyzji nie powołano tych przepisów lub też powołano tylko część, względnie powołano przepisy niewłaściwe.

W orzecznictwie NSA wskazuje się, że brak zamieszczenia w decyzji podstawy prawnej jej wydania lub zamieszczenie wadliwej podstawy nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności wydanej w ten sposób decyzji (wyr. NSA z dnia 16 kwietnia 1997 r., I SA/Kr 970/96, LEX nr 29336).

W przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z żadną z zaistniałych sytuacji. Materialnoprawna podstawa rozstrzygnięcia zawarta w uzasadnieniu decyzji, w świetle powyższych rozważań nie czyni decyzji nieważną, jak chce tego skarżący.

Zgodnie z art. 92 ust. 2 o ustawy transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty:

1) 15.000 zł - w odniesieniu do kontroli drogowej;

2) 30.000 zł - w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie.

Z przepisu tego nie wynika, aby karę pieniężną można było nałożyć jedynie podczas kontroli. Przepis ten reguluje jedynie kwestię sumy kar wydanych na skutek jednej kontroli. Tak też stało się w niniejszej sprawie. Wbrew twierdzeniom skarżącego kontrola zakończyła się wydaniem decyzji o nałożeniem kary pieniężnej. Jej wydanie poprzedziło sporządzenie protokołu, w następstwie czego wszczęte zostało postępowanie administracyjne.

Nałożona kara nie jest też karą łączną. Przepis powyższy mówi o sumie kar pieniężnych i tak też należy rozumieć kwotę wynikającą z decyzji z [...] grudnia 2006 r.

Skoro podjęty przez skarżącą spółkę w dniu [...] kwietnia 2006 r. przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą wykonywany był z ewidentnym naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, oraz bez licencji na wykonywanie transportu drogowego, organy prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.1, lp. 2.9. ust. 1 załącznika do tej ustawy.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

W związku z faktem, iż w przedmiotowej sprawie skarżąca nie posiada licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, w ocenie Sądu bezprzedmiotowe jest ustosunkowywanie się do zawartej w skardze opinii skarżącej, że zakazy określone w art. 18 ust. 5 ww. ustawy nie mogą dotyczyć przewoźników posiadających ważne licencje na przewóz osób w transporcie drogowym.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.