Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1022/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67 a
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędzia WSA Marek Olejnik (spr.), Protokolant Michał Kazek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 listopada 2007 r. przy udziale --- sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości A S. A. w Z. w upadłości na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

Wnioskiem z dnia [...] Syndyk Masy Upadłości A S.A. w Z., zwrócił się do Burmistrza Gminy i Miasta P. z prośbą o umorzenie zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za okres od czerwca 2002 r. do 31 grudnia 2003 r. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że w dniu [...] ogłoszono upadłość Spółki. Przyczyną tej decyzji było załamanie finansowe A S. A. polegające na trwałej niewypłacalności, a w konsekwencji braku możliwości zaspokojenia wierzycieli. Wnioskodawca wskazał, że od miesiąca [...] Spółka zaniechała produkcji ze względu na brak środków na zakup materiałów, w związku z czym nastąpiła redukcja zatrudnienia. Do negatywnej sytuacji finansowej Spółki przyczynił się, jak wynika z wniosku, m.in. import taniego obuwia, głównie z Chin oraz przemiany polityczno-gospodarcze. Podatnik wskazał, że obecnie ma problemy z zaspokojeniem bieżących zobowiązań oraz wysokich kosztów postępowania upadłościowego, gdyż zobowiązany jest do ponoszenia dużych wydatków związanych z utrzymaniem całego majątku, a mianowicie kosztów energii cieplnej, elektrycznej, usług komunalnych, ubezpieczenia, ochrony, obsługi prawnej i finansowo – księgowej.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz Gminy i Miasta P. odmówił umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za wskazany we wniosku okres. W uzasadnieniu organ I instancji, powołując się na brzmienie art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) – dalej Op, podkreślił uznaniowy charakter wnioskowanej ulgi i wskazał, że do jej zastosowania konieczne jest wystąpienie przesłanek "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Wskazał, że celem udzielenia ulgi wskazanej w powołanym powyżej przepisie jest udzielnie pomocy podmiotom gospodarczym znajdującym się w przejściowo trudnej sytuacji finansowej, by mogły one przezwyciężyć te trudności i w dalszym ciągu prowadzić działalność gospodarczą. Natomiast w sytuacji, gdy podmiot gospodarczy znajduje się w upadłości zmierzającej do sprzedaży majątku upadłego i zaspokojenia wierzycieli, przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej oznaczałoby rezygnację budżetu gminy z należnych świadczeń z nieuzasadnioną korzyścią dla innych wierzycieli, co nie leży w interesie społecznym. Organ dodał, że podatek od nieruchomości, jako podatek majątkowy, jest niezależny od tego, czy określona nieruchomość przynosi dochody, czy też stratę, opodatkowanie wynika bowiem z samego faktu posiadania nieruchomości. Zdaniem organu, sposób w jaki podatnik gospodaruje swoim majątkiem i przychodami, doprowadzając w efekcie do upadłości firmy, nie może stanowić podstawy do ulgowego traktowania zobowiązania podatkowego, gdyż działalność gospodarcza prowadzona jest na rachunek i ryzyko podmiotu gospodarczego.

W odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Strona zarzuciła naruszenie przez organ podatkowy przepisów postępowania, tj.: art. 75 kpa, poprzez niezbadanie całości przedmiotowej sprawy, art. 77 i 80 kpa, poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, art. 107 kpa, poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Ponadto podatnik zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację przepisu art. 67 Op. Wskazał, że sytuacja ekonomiczna jednostki, ze względu pozostawanie w upadłości, jest wyjątkowa i szczególna. Zdaniem odwołującego się, organ podatkowy nie zbadał sytuacji spółki pod kątem kosztów utrzymania masy upadłości, które są malejące w zależności od stopnia sprzedaży mienia ruchomego, jak i nieruchomego.

Niezależnie od powyższego strona wskazała, że w przedmiocie możliwości skorzystania z umorzenia zaległości podatkowej przez Spółkę wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 12 kwietnia 2006 r. stwierdzając, iż odmowa wszczęcia postępowania w zakresie umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości na zasadach określonych w uchwale Rady P. nie wyklucza możliwości prowadzenia odrębnego postępowania zmierzającego do umorzenia zaległości w oparciu o przepis art. 67 Op, obejmującego zbadanie istnienia ustanowionych tym przepisem przesłanek.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że Burmistrz Gminy i Miasta P. w trakcie prowadzonego postępowania podjął niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrał dowody w celu ustalenia występowania ustawowych przesłanek do zastosowania ulgi. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji dokonał, na podstawie zebranych w trakcie postępowania dokumentów finansowych firmy, analizy sytuacji ekonomiczno-finansowej Spółki za lata 2002-2005, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Burmistrz wskazał bowiem, że w latach tych jednostka osiągnęła stratę, która w głównej mierze spowodowana była niskimi przychodami, głównie ze sprzedaży majątku trwałego i obrotowego, a także z dzierżawy i opłat. W okresie tym Spółka ponosiła również koszty postępowania upadłościowego, które przekraczały uzyskiwane przychody, co w konsekwencji skutkowało ujemnym wynikiem finansowym. Zdaniem organu, sytuacja finansowa Spółki jest stale niekorzystna, nie jest zatem sytuacją przejściową i nie została spowodowana zdarzeniami nadzwyczajnymi, na które podatnik nie miał wpływu. W związku z powyższym, w ocenie organu, umorzenie Spółce zaległości podatkowych z kilku lat oznaczałoby rezygnację gminy z należnych jej świadczeń z nieuzasadnioną korzyścią dla innych wierzycieli, co stoi w sprzeczności z interesem społecznym.

Niezależnie od powyższego organ wskazał, że postępowanie podatkowe prowadzone jest na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, zatem wskazanie w odwołaniu na naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego jest chybione. Nieuzasadnione w ocenie organów jest także powoływanie się strony na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 kwietnia 2006 r. stwierdzający, że podatnik miał prawo ubiegać się o przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych na podstawie art. 67 Op, gdyż faktu tego nie kwestionował ani organ podatkowy pierwszej instancji, ani organ odwoławczy, a przeprowadzone postępowanie podatkowe potwierdziło prawo podatnika do ubiegania się o wskazaną wyżej ulgę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych prawem, zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. art. 67 Op, poprzez niewłaściwą jego interpretację, art. 180 w związku z art. 187 Op, poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz art. 210 Op, poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i nie wskazanie w uzasadnieniu wykładni przepisów prawa, na których organ się oparł przy rozstrzygnięciu sprawy.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że umorzenie zaległości Spółki nie stoi - wbrew twierdzeniom organów podatkowych - w sprzeczności z interesem społecznym. Podkreśliła, że Spółka w tym momencie uczestniczy w procesie likwidacji, co oznacza, że następuje sprzedaż jej majątku w celu zaspokojenia wierzycieli umieszczonych na liście wierzytelności. W związku z powyższym jej sytuacja ekonomiczna jest określona ramą spłaty zobowiązań, co również bezpośrednio wpływa na kształt interesu społecznego, bowiem w interesie społecznym jest w jak najwyższym stopniu zaspokojenie wierzycieli. Zdaniem strony organ odwoławczy nie uzasadnił, na czym polega sprzeczność umorzenia zaległości podatkowej Spółki z interesem społecznym, naruszając tym samym art. 210 Op.

Zdaniem strony, błędna jest argumentacja organu podatkowego wskazującego, że za umorzeniem zaległości podatkowej winny przemawiać jedynie wypadki niezależne od sposobu postępowania podatnika, powodowane działaniem czynników losowych, na które podatnik nie mógł mieć wpływu. W ocenie Syndyka Masy Upadłości, zakres czynników umożliwiających ubieganie się o prawo do zwolnień podatkowych, obejmować powinien również sytuacje określane jako następstwa określonych zdarzeń, które wpływają bezpośrednio na sytuację podatnika, a są odbiciem ekonomicznych wypadków niezależnych od sposobu postępowania podatnika. Skarżący wskazał, że zanim w stosunku do Spółki zostało wydane postanowienie o ogłoszeniu upadłości, przedsiębiorstwo przechodziło okres tzw. ekonomicznych wypadków niezależnych od sposobu postępowania podatnika, np. import taniego obuwia z Chin, czy zmiana gospodarki rynkowej. Następstwem tych wypadków była konieczność ogłoszenia upadłości, co w konsekwencji przyczyniło się do zmiany profilu działalności w sensie ograniczenia go do likwidacji masy upadłości. Strona podkreśliła, że organ odwoławczy w toku postępowania nie zbadał sytuacji Spółki w upadłości pod kątem kosztów utrzymania masy upadłości do czasu zakończenia procesu upadłościowego. Dodała, że zobowiązania masy upadłości są malejące z każdym miesiącem kontynuacji postępowania upadłościowego w zależności m.in. od stopnia sprzedaży mienia ruchomego, jak i nieruchomego, bowiem z każdym miesiącem na skutek sprzedaży składnika majątkowego masy upadłości, maleje koszt zobowiązań podatkowych, konserwacji urządzeń, opłat z tytułu ubezpieczenia i opłat Urzędu Dozoru Technicznego. Zatem koszty miesięczne, jakie są związane z masą upadłości, nie są stałe i istotne jest, aby były jak najmniejsze, ponieważ głównym celem upadłości jest zaspokojenie wierzycieli. Powyższe okoliczności, w ocenie Syndyka, wskazują na ważny interes podatnika w umorzeniu zaległości podatkowych, a to z kolei jest, jego zdaniem, wystarczającą przesłanką do udzielenia Spółce wnioskowanej ulgi, bez konieczności równoczesnego wystąpienia przesłanki interesu społecznego.

Odpowiadając na zarzuty skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. podtrzymało w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 wymienionej ustawy, umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), lit. c) i lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie upsa.

Oceniając zaskarżoną decyzję we wskazanym powyżej zakresie stwierdzić należy, iż nie narusza ona przepisów prawa materialnego ani przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawą rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. jest przepis art. 67a § 1 pkt 3 Op, stanowiący, iż organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67 b, w przypadku uzasadnionym ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Na wstępie zaznaczyć należy, że instytucja umorzenia zaległości podatkowych ukształtowana jest na zasadzie uznania administracyjnego w granicach kierunkowych dyrektyw wyboru określonych jako ważny interes podatnika lub interes publiczny. Oznacza to, że organ podatkowy nawet w przypadku stwierdzenia okoliczności przemawiających za umorzeniem zaległości podatkowej, może odmówić umorzenia tej zaległości. Uprawnienie organu do wydania decyzji uznaniowej, ogranicza kontrolę celowości i zasadności rozstrzygnięcia, co oczywiście nie zwalnia Sądu kontrolującego legalność decyzji od obowiązku oceny, czy decyzję podjęto z uwzględnieniem przesłanek określonych w przepisie art. 67a § 1 pkt 3 Op. Powyższy przepis ma jednak charakter wyjątkowy, dlatego też umorzenie zaległości podatkowych stosuje się w wyjątkowych i szczególnie uzasadnionych przypadkach, zwłaszcza w razie znacznego ograniczenia możliwości płatniczych podatnika wskutek zaistnienia zdarzeń losowych lub okoliczności niezależnych od podatnika. Przesłanki, w granicach których orzeka organ, tj. ważny interes podatnika lub interes publiczny są pojęciami nieostrymi, co obliguje organ stosujący prawo do szczególnie wnikliwej ich oceny w świetle okoliczności konkretnej sprawy.

Przez ważny interes podatnika w orzecznictwie i piśmiennictwie rozumie się między innymi przypadek, gdy na skutek uiszczenia podatku, podatnik miałby pozostawać bez środków do życia i korzystać z pomocy społecznej; sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie zaległości podatkowych uregulować, czy też sytuacje, w których niemożność spłaty zadłużenia wynika z działania czynników, na które podatnik nie miał wpływu i są niezależne od sposobu jego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 618/99, LEX nr 53856). Z drugiej strony, interes publiczny to sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowej spowoduje konieczność sięgnięcia przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie on w stanie zaspokajać swoich potrzeb materialnych.

Badając legalność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy i Miasta P., Sąd stwierdził, że nie można zarzucić organom podatkowym wyjścia poza granice swobody przy wydawaniu decyzji uznaniowych, ani naruszenia kryteriów oceny ważnego interesu podatnika i interesu publicznego. W sprawie nie zaistniały bowiem nadzwyczajne zdarzenia losowe, ani okoliczności których strona nie mogłaby przewidzieć. W ocenie Sądu nie można uznać, że upadłość Spółki, której przyczyną było załamanie finansowe A S. A., polegające na trwałej niewypłacalności, było czynnikiem niezależnym od sposobu postępowania Spółki, na które nie miała ona wpływu.

Z wniosku Syndyka o umorzenie zaległości podatkowych wynika, że od miesiąca [...] Spółka zaniechała produkcji ze względu na brak środków na zakup materiałów, co z kolei spowodowało redukcję zatrudnienia. Wnioskodawca podkreślił, że do negatywnej sytuacji finansowej Spółki przyczynił się m.in. import taniego obuwia, głównie z Chin oraz zmiana gospodarki rynkowej. W ocenie Sądu, przedstawione przez Syndyka okoliczności nie uzasadniają wyjątkowego zwolnienia, jakiego organy podatkowe mogą dokonać na mocy art. 67a § 1 pkt 3 Op. Sytuacja Spółki nie różni się bowiem od sytuacji wielu innych podatników, którzy w tym czasie prowadzili działalność gospodarczą i których dotknęły te same problemy finansowo-gospodarcze, co spółkę A. Podkreślić przy tym należy, iż Syndyk Masy Upadłości wniósł o umorzenie zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za okres od czerwca 2002 r. do 31 grudnia 2003 r., natomiast - jak wyżej wskazano - Spółka zaniechała produkcji już od miesiąca [...]. Sytuacja finansowa Spółki nie jest zatem sytuacją przejściową – jest stale niekorzystna i nie została spowodowana zdarzeniami nadzwyczajnymi.

Wskazać również należy, iż sam fakt ogłoszenia upadłości Spółki nie skutkuje obowiązkiem udzielenia jej przez organy ulgi podatkowej, która miałaby służyć spłacie zobowiązań wierzycieli spółki A. W ocenie Sądu, zaspokojenie się wierzycieli z majątku Spółki musi następować na równi ze spłatą innych zaległości – w tym podatkowych, a udzielenie ulgi podatkowej na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Op, musi być społecznie uzasadnione. Zapłata zaległości podatkowych nie może bowiem naruszać elementarnych zasad sprawiedliwości i praworządnych relacji między obywatelami a Państwem. W ocenie Sądu, oczekiwania podatnika wnoszącego o umorzenie zaległości podatkowych, nie mogą wykraczać poza granice pozwalające pogodzić interes indywidualny z interesem publicznym. Takie postępowanie przeczyłoby podstawowej zasadzie państwa prawa, zgodnie z którą konstytucyjnym obowiązkiem Państwa jest zapewnienie funkcjonowania wielu dziedzin życia obywateli z wpływów podatkowych. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sytuacji umorzenie zaległości podatnikowi nie spełniającemu przesłanek art. 67a § 1 pkt 3 Op., spowoduje naruszenie konstytucyjnej zasady równości podatkowej i przerzucenie ciężarów daninowych na inne podmioty. W sytuacji przyznania stronie wnioskowanej ulgi, wierzyciel publicznoprawny, jakim jest Skarb Państwa znalazłby się w gorszej sytuacji od innych wierzycieli mających zaspokoić się z majątku spółki.

Zaznaczyć przy tym należy, że z treści przepisu art. 67a § 1 pkt 3 Op. wynika, iż ocena ważnego interesu podatnika i interesu publicznego nie może być dokonywana w sposób subiektywny, a więc nie może o tym decydować przekonanie podatnika o jego krzywdzie. Zgodnie z powszechnie akceptowanym orzecznictwem "o istnieniu ważnego interesu podatnika decydują kryteria zobiektywizowane, które są zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości (por. wyrok NSA z 14 września 2001 r. sygn. akt III S.A. 1590/00 LEX nr 79619). Nie może zatem przemawiać za umorzeniem zaległości podatkowych subiektywne przekonanie Syndyka, że w pierwszej kolejności z majątku Spółki powinni zaspokoić się wierzyciele, a dopiero w drugiej kolejności należy spłacić zaległości podatkowe.

W ocenie Sądu, organy podatkowe obu instancji w swoich decyzjach wyjaśniły stan sprawy i odniosły się do wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, które wskazywałyby na istnienie w sprawie przesłanek uzasadniających udzielenie ulgi, nieuzasadnione są zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów art. 180, art. 187 oraz art. 210 Op. Organy przeprowadziły bowiem w sposób szczegółowy postępowanie mające na celu ustalenie sytuacji majątkowej Spółki, postępowanie przeprowadzono z udziałem strony, dopuszczono i oceniono wszystkie dowody przedłożone w sprawie. Motywy rozstrzygnięcia organów zostały szczegółowo wyjaśnione w decyzjach, których uzasadnienie wskazuje przyczyny, dla których organ odmówił umorzenia wnioskowanych zaległości i z jakich względów okoliczności podnoszone przez stronę nie mogły zmienić rozstrzygnięcia w sprawie.

Podsumowując powyższe rozważania należy jeszcze raz podkreślić, że w odniesieniu do spraw objętych tzw. uznaniem administracyjnym kognicja Sądu nie wkracza w zakres tego uznania. Kontrola legalności badanych decyzji dotyczyć może jedynie oceny, czy orzekające w sprawie organy kierowały się przy rozstrzyganiu sprawy przesłankami określonymi w przepisie art. 67a § 1 pkt 3 Op. Dla poparcia tego stanowiska, zasadnym jest przytoczenie tez zawartych w uzasadnieniu wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2001 r., sygn. akt SA/Sz 1228/00 (LEX nr 78299), że "uznaniowa konstrukcja omawianego przepisu praktycznie uchyla spod kontroli legalności wydanej przez organ decyzji, ponieważ decyzja negatywna nie narusza prawa zarówno wtedy, gdy przypadki uzasadnione ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym wystąpiły, jak i wtedy, gdy nie występują. Kontrola sądowa decyzji uznaniowej sprowadza się do badania, czy postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami proceduralnymi i czy rozważono wszystkie zgłoszone okoliczności w sposób przekonywujący" oraz z dnia 7 marca 2002 r., sygn. akt SZ/Sz 2283/00 (LEX nr 83699), że "kontrola sądowa legalności decyzji wydanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się jedynie do badania, czy w procesie dochodzenia tej decyzji organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazać na ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny, uzasadniający umorzenie zaległości podatkowej lub odsetek oraz czy w ramach samego uznania nie naruszył on zasad swobodnej oceny zgromadzonych dowodów".

W ocenie Sądu, organy podatkowe - kierując się zasadą, że umorzenie zaległości podatkowej lub odsetek za zwłokę jest szczególnego rodzaju ulgą podatkową, stanowiącą odstępstwo od zasady równości opodatkowania i mającą zastosowanie wyłącznie w nadzwyczajnych okolicznościach faktycznych, z reguły od podatnika niezależnych - uznały, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania wnioskowanej przez stronę ulgi.

Na marginesie jedynie należy wskazać, że powołany przez stronę wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 kwietnia 2006 r. (sygn. akt I SA/Wr 618/05) dotyczył kwestii odmowy wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia A zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za okres od czerwca 2002 r. do 31 grudnia 2003 r. w oparciu o uchwałę z dnia [...], nr [...] w sprawie ulg dla przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie produkcji, usług i handlu, mających na celu utworzenie nowych miejsc pracy na terenie Gminy P., podjętą na podstawie delegacji zwartej w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. nr 9, poz. 31 ze zm.). W uzasadnieniu wskazanego wyroku Sąd wyjaśnił jedynie, że Spółka ma możliwość prowadzenia odrębnego postępowania zmierzającego do umorzenia zaległości podatkowych w oparciu o art. 67 Op., obejmującego zbadanie istnienia ustanowionych tym przepisem przesłanek umorzenia zaległości podatkowych oraz należnych od nich odsetek. Strona – stosując się do wyjaśnień Sądu - złożyła w dniu [...] wniosek o umorzenie zaległości podatkowych, który został następnie rozpoznany przez organy podatkowe obu instancji. Okoliczność negatywnego dla strony rozpoznania wniosku nie wpływa natomiast na fakt, iż postępowanie w tym przedmiocie przeprowadzono zgodnie z przepisami prawa i w granicach uznania administracyjnego.

Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. nie narusza prawa, co czyni skargę nieuzasadnioną. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - na podstawie art. 151 upsa – oddalił skargę.