Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 208/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 20 ust. 1 i 2, art. 24
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Ewa Partyka NSA Maria Piórkowska /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 maja 2012 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 208/12

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A sp. z o.o. jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej WINGIK) z dnia [...] stycznia 2012 roku, nr [...] utrzymująca w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] listopada 2011 roku, nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia z danych ewidencji gruntu i budynków dotyczącego oznaczenia księgi wieczystej lub zbioru dokumentów dla określonych nieruchomości.

W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej w skrócie jako k.p.a.).

Z akt administracyjnych wynika, że A sp. z o.o. zwróciła się do Starosty Powiatowego w B. z wnioskiem o podanie numerów ksiąg wieczystych lub numeru zbioru dokumentów dla oznaczonych nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Starosta [...] odmówił wydania zaświadczenia dotyczącego informacji o numerach ksiąg wieczystych i numerach zbioru dokumentów dla określonych nieruchomości. W uzasadnieniu wskazano, że z okoliczności przytoczonych we wniosku nie wynika, by wnioskodawca posiadał interes prawny w uzyskaniu żądanych informacji. W ocenie organu, wskazana we wniosku podstawa prawna oraz przeznaczenie żądanych informacji na użytek postępowania egzekucyjnego świadczy jedynie o posiadaniu przez wnioskodawcę interesu faktycznego w uzyskaniu informacji z ewidencji gruntów i budynków.

W zażaleniu od postanowienia A sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji lub zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie informacji zgodnie z wnioskiem. W uzasadnieniu wskazano, że informacje objęte wnioskiem są jawne i powszechnie dostępne. Zgodnie z art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz.U. Nr 193, poz. 1287 t.j., dalej jako Pr. g.i.k.) wnioskodawca powinien wykazać interes prawny w przypadku żądania udostępnienia danych ewidencji gruntów i budynków, zawierających dane osobowe określone w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51 Pr. g.i.k. oraz przy wydawaniu wypisów z operatu ewidencyjnego, zawierających dane osobowe.

WINGIK postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 roku, opisanym na wstępie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organu II instancji wskazano, że uzyskanie informacji z ewidencji gruntów i budynków jest uzależnione od wykazania własnego interesu prawnego, uzasadniającego wydanie zaświadczenia. Podniesiono, że żądanie wnioskodawcy dotyczy udzielenia informacji o charakterze przedmiotowym i podmiotowym. Podane we wniosku okoliczności świadczą o posiadaniu przez skarżącego jedynie interesu faktycznego, związanego z poszukiwaniem majątku w celu przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego. W dalszej kolejności organ odwoławczy podniósł, że właściwym trybem ujawnienia majątku dłużnika jest postępowanie uregulowane w Kodeksie postępowania cywilnego (Dz. U. z1964 r. Nr 43, poz.296 ze zm.). W związku z powyższym ujawnienie majątku dłużnika nie należy do procedury postępowania administracyjnego, w tym do trybu wydawania zaświadczeń.

W skardze A sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Starosty [...], opisanego powyżej, zobowiązanie Starosty [...] do wydania informacji objętych wnioskiem skarżącej z dnia [...] sierpnia 2011 r. a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego tj. przepisów art. 20 i art. 24 Pr. g.i.k. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że skarżąca musi wykazać interes prawny do uzyskania jawnych informacji z prowadzonej przez organ administracji ewidencji gruntów,

2. naruszenie prawa procesowego w szczególności art. 7, 77, 80, 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sprawy i nieuwzględnienie interesu strony.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że ewidencja o gruntach i budynkach obejmuje m.in. informacje o numerach ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów. Zdaniem skarżącej, na podstawie art. 24 ust. 1 Pr. g.i.k. informacje objęte wnioskiem są jawne a interes prawny należy wykazać w przypadku żądania udostępnienia informacji z ewidencji gruntów i budynków zawierających dane osobowe podmiotów określonych w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51 Pr. g.i.k. oraz przy wydawaniu wypisów z operatu ewidencyjnego zawierających takie dane osobowe. Podkreślono, że wniosek skarżącej nie dotyczył informacji zawierających dane osobowe lecz informacji, które są jawne i powszechnie dostępne. W dalszej kolejności wskazano, że organ błędnie uznał, iż żądane informacje mają charakter podmiotowy i przedmiotowy, nie precyzując przy tym, które konkretnie dane maja taki charakter. Ponadto, w ocenie skarżącego sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona, gdyż organ nie ustalił, jakich informacji skarżąca żąda, czy są to informacje jawne i czy strona obowiązana jest wykazać posiadanie interesu prawny w ich udostępnieniu.

W odpowiedzi na skargę WINGIK wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazano, że informacje jakich żądał wnioskodawca stanowią podstawę poszukiwana majątku dłużnika w związku z powyższym żądanie to sprowadza się do udzielenia informacji o charakterze przedmiotowym oraz podmiotowym. Zatem, zdaniem organu celem złożonego w postępowaniu wniosku jest ustalenie właścicieli podanych nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz.270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie jest zasadna.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym między stronami jest, że wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2011 r. skarżąca Spółka zwróciła się do Starosty [...] o podanie numerów ksiąg wieczystych lub numeru zbioru dokumentów dla nieruchomości położonych w B. przy ul. [...], oraz [...] oraz dla nieruchomości położonej w J. [...]. Bezspornym również w sprawie między stronami jest, że skarżąca Spółka, wezwana do usunięcia braków pisma, złożyła wniosek o udostępnienie danych ze zbioru danych osobowych w zakresie wskazanych nieruchomości, informując jednocześnie, że są one niezbędne dla postępowania egzekucyjnego.

Orzekające w sprawie organy odmówiły wydania zaświadczenia z danych ewidencji gruntów i budynków dotyczącego oznaczenia księgi wieczystej lub zbioru dokumentów z uwagi na brak po stronie wnioskodawcy interesu prawnego, a którym nie jest interes faktyczny.

Stanowisko to jest zasadne. Zgodnie z treścią art. 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287/ informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawiera operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do tych rejestrów. Stosownie do treści art. 20 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: 1/ gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych tub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład których wchodzą grunty; 2/ budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; 3/ lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej.

W oparciu o treść art. 20 ust. 2 cyt. ustawy w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: 1/ właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części; 2/ miejsca zamieszkania lub siedzibę tych osób; 3/ informację o wpisaniu do rejestru zabytków; 4/ wartość nieruchomości. Podział informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków na dane o charakterze podmiotowym i przedmiotowym zawarty jest również w treści art. 24 ustawy, który stanowi, że informacje o gruntach, budynkach i lokalach, o których mowa w art. 20 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 3 i 4, jako dane przedmiotowe są jawne i powszechnie dostępne. Natomiast stosownie do treści art. 24 ust. 3 ustawy wypisy w operatu ewidencyjnego, zawierające dane osobowe, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy, jako dane podmiotowe, udzielane są w trybie art. 24 ust. 5 w/w ustawy. Przepis ten stanowi, że starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51 oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane osobowe, na żądanie: 1/ właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami i lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 2/ organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 3/ innych podmiotów niż wymienionych w pkt. 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie.

Mając na uwadze przytoczone regulacje prawne, prawidłowo orzekające w sprawie organy odmówiły skarżącej Spółce udzielenia żądanych przez nią informacji przyjmując, że w istocie żądane przez nią informacje jak numery ksiąg wieczystych, czy też numery zbioru dokumentów zmierzały do ustalenia nieznanego skarżącej majątku nieruchomego określonego dłużnika. Jest to w istocie żądanie udzielenia informacji nie tylko o charakterze przedmiotowym ale także podmiotowym, a do którego żądania niezbędnym jest wykazanie interesu prawnego w tym zakresie. Skarżąca Spółka żądając wskazanych pismami informacji nie wykazała interesu prawnego, a więc zasadnym jest wydanie przez orzekające organy postanowienie odmawiające udzielenia żądanej informacji.

W świetle ugruntowanego orzecznictwa, interesu prawnego /jako kategorii materialnoprawnej/ w rozumieniu art. 24 ust.3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie tworzy postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec dłużnika wskazanego we wniosku o udzielenie informacji z ewidencji gruntów i budynków, a właściwym trybem ujawnienia jego majątku jest tryb cywilnoprawny uregulowany art. 913-920 prim k.p.c. /tak wyrok NSA z dnia 20 listopada 2009 r., I OSK 189/09 ONSAiWSA 2011/1/14, wyrok NSA z dnia 21 lipca 2010 r., I OSK 1312/09 lex nr 694346, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2007 r., I OSK 560/06/, wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r., I OSK 548/10/.

Z tych też powodów, w ocenie Sądu, nie można orzekającym organom zarzucić naruszenia przepisów prawa materialnego. Wbrew twierdzeniom skargi, Sąd nie dopatrzył się w rozpoznawanej sprawie naruszenia przepisów art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 140 k.p.a., a których sposobu naruszenia skarżąca Spółka nie wskazała. Takim naruszeniem prawa nie jest odmienna, w ocenie Sądu prawidłowa interpretacja przepisów prawa materialnego.

Z przyczyn wyżej naprowadzonych, skoro zaskarżone rozstrzygniecie nie narusza prawa, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ orzekł jak w sentencji.