Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 1720/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędziowie NSA Henryk Wach (spr.) WSA Małgorzata Jużków Protokolant Joanna Spadek po rozpoznaniu w dniu 1 września 2004 r. przy udziale- sprawy ze skargi A S.A. – B na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. na rzecz strony skarżącej 265 zł (dwieście sześćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] nr [...] Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny w W. stwierdził u M.S. chorobę zawodową w postaci zawodowego uszkodzenia narządu słuchu, wskazaną w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.

Od tego rozstrzygnięcia odwołał się [...] zakład pracy – A S.A. B w R.

Decyzją z [...] nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji.

Decyzją z [...] nr [...] Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny w W. orzekł, że u M.S. brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu powołując się na wyniki badania lekarskiego.

W odwołaniu od tej decyzji M.S. zakwestionował rzetelność ponownego badania lekarskiego, w wyniku którego stwierdzono u niego ubytek słuchu UP 13 dB, UL 7 dB. Zwrócił przy tym uwagę na istotną rozbieżność z wynikami pierwszego badania lekarskiego, gdzie stwierdzono ubytek słuchu UP 49,3 dB, UL 51 dB.

Decyzją z [...] nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Wyrokiem z 22 marca 2001 r., sygn. akt II SA/Ka 1277/99 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w Ośrodku Zamiejscowym w Katowicach uwzględniając skargę M.S. uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z [...].

Zaskarżoną tu decyzją z [...] nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. orzekł, że po rozpatrzeniu odwołania z [...] zakładu pracy – B od decyzji Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] nr [...] utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. W uzasadnieniu wyjaśnił, że uwzględniając wskazania wyroku NSA Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. uchylił decyzję organu I instancji i stwierdził istnienie choroby zawodowej u M.S.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego zakład pracy wniósł o uchylenie tej decyzji oraz decyzji organu I instancji z [...] z powodu naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie." Natomiast według art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola (...) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy).

Skarga A S.A. – B zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych względów niż te wskazane w jej uzasadnieniu.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 2 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza jej nieważność w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Art. 156 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) stanowi:

"Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa".

Przypadki braku podstawy do wydania decyzji administracyjnej mają miejsce gdy: obowiązek, uprawnienie, inny skutek prawny powstaje z mocy prawa, prawo nie wymaga określenia albo ustalenia praw lub obowiązków w drodze decyzji, brak jest przepisu prawnego powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę załatwienia sprawy w drodze decyzji.

Natomiast decyzja wydana jest z rażącym naruszeniem prawa wówczas, kiedy naruszono przepis prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Rażącym naruszeniem prawa jest sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem a treścią przepisu. Taka sytuacja ma miejsce wówczas, gdy załatwienie sprawy decyzją administracyjną stanowi zaprzeczenie jej stanu prawnego. Inaczej mówiąc chodzi o takie załatwienie sprawy, które nie odnosi się do rozpoznawanej sprawy, lecz do jej kontratypu. W takiej sytuacji zachodzi konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej decyzji z racji istnienia w niej wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym (tak: J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Wydawnictwo CH. Beck Warszawa 1998 r. str. 806 i 813).

Na wstępie należy przypomnieć, że decyzja z [...] nr [...], którą Państwowy Terenowy Inspektor Sanitarny w W. stwierdził u M.S. chorobę zawodową w postaci zawodowego uszkodzenia narządu słuchu została wyeliminowana z obrotu prawnego rozstrzygnięciem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z [...] nr [...], który uwzględnił odwołanie zakładu pracy z [...].

Na skutek wyroku NSA z 22 marca 2001 r. w obrocie prawnym istniała decyzja Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w W. z [...] nr [...], który orzekł, że u M.S. brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu oraz odwołanie M.S. z [...].

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien był uwzględnić ten stan sprawy oraz wskazania NSA.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że doszło do rażącego naruszenia prawa polegającego na tym, że zaistniała sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, a treścią przepisów proceduralnych oraz stanem sprawy.

W tym wypadku doszło bowiem do rozpoznania przez organ odwoławczy nieistniejącego odwołania od nieistniejącej w obrocie prawnym decyzji. Jednocześnie organ odwoławczy nie rozpoznał odwołania M.S. od niekorzystnej dla niego decyzji z [...].

Zaskarżona do Sądu decyzja nie odnosi się do rozpoznawanej sprawy, lecz do jej kontratypu.

Wobec tego, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), ponieważ została wydana z rażącym naruszeniem prawa - art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy uwzględnić wskazania NSA zawarte w wyroku z 22 marca 2001 r.

O kosztach orzeczono w trybie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.