Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 768/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 15 zzb ust. 5 i 12, art. 15 g
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
article: art. 53 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 818
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020 - t.j.
article: art. 3 § 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 11 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 162
law: Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz, Sędzia WSA Jacek Boratyn, Sędzia WSA Piotr Popek /spr./, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2021 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w Ł. na informację Starosty Ł. z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie dofinasowania części kosztów wynagrodzeń pracowników w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie COVID-19 1) uchyla zaskarżony akt, 2) zasądza od Starosty Ł. na rzecz skarżącej "A" S.A. z siedzibą w Ł. kwotę 1.037 (jeden tysiąc trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

"A" (dalej: skarżąca/spółka) poddała kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie informację Starosty {...}wyrażoną w piśmie z {...} sierpnia 2020 r. nr {...}o negatywnym rozpatrzeniu wniosku o udzielenie dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19.

Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że spółka zgłosiła do Powiatowego Urzędu Pracy wniosek o przyznanie jej, na zasadach określonych w przepisach art. 15zzb ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.) dalej zwana jako: "ustawa o COVID". Wniosek zarejestrowano pod nr [..]. Dotyczył on dofinansowania kosztów wynagrodzeń dla 119 pracowników na okres 3 miesięcy, począwszy od sierpnia 2020 r. Wnioskowano o kwotę 891.969 zł, w tym tytułem składek na ubezpieczenia społeczne należnych od pracodawcy 130.839 zł.

W piśmie z {...} sierpnia 2020 r. nr{...}, Starosta poinformował spółkę o negatywnym rozpatrzeniu wniosku. Wskazał, że korzystała ona już przez okres 3 miesięcy ze wsparcia w ramach regulacji określonych w art. 15g ustawy o COVID. Nie może zatem uzyskać kolejnego dofinansowania, ponieważ stanowi tak art. 15zzb ust. 5 i 12 ustawy o COVID.

Od powyższej informacji spółka złożyła protest, powołując się na przepisy art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2020 r. poz. 818, dalej: ustawa wdrożeniowa), w którym zakwestionowano przyjęte przez organ kryterium wyboru wniosków do dofinansowania.

W piśmie z {...} października 2020 r., nr {...}Starosta powiadomił spółkę o nieuwzględnieniu protestu, przedstawiając uregulowania normatywne z zakresu udzielania wnioskowanej formy wsparcia na podstawie umowy, a nie w trybie konkursu. Zaznaczono, że przepisy ustawy o COVID nie przewidują możliwości zaskarżenia negatywnego rozpatrzenia wniosku.

Spółka zdecydowała także o wniesieniu skargi na informację Starosty z {...} sierpnia 2020 r., powołując się w tym zakresie na art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wnosząc o jej uchylenie w całości, o uznanie w wyroku jej uprawnienia do udzielenia żądanego dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne na podstawie art. 15zzb ustawy o COVID, a ponadto o zwrot kosztów postępowania.

Zaskarżonej informacji zarzucono:

1) naruszenie zasady praworządności, tj. art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez oparcie się przy wydaniu informacji na stanowisku Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, które nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa, podczas gdy organ powinien oprzeć się jedynie na przepisach ustawy o COVID, co doprowadziło do negatywnego rozpatrzenia wniosku;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15g ust. 16 i ust. 18 oraz art. 15zzb ust. 5 i ust. 12 ustawy o COVID poprzez ich błędną wykładnię, zgodnie z którą uznano, że wobec skorzystania z dofinansowania z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP) na rzecz ochrony miejsc pracy z tytułu objęcia pracowników obniżonym wymiarem czasu pracy przez okres 3 miesięcy od miesiąca złożenia wniosku, skorzystała z dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych i nie jest uprawniona do otrzymania dofinansowania ze środków starosty w zakresie części kosztów wynagrodzeń pracowników w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym stanowi art. 15zzb ust. 1 ustawy o COVID wobec tego, ż dofinansowanie z obu źródeł nie może dotyczyć tych samych pracowników w tym samym okresie oraz nie może przekraczać łącznie 3 miesięcy, podczas gdy spełniła wszystkie przesłanki niezbędne do przyznania dofinansowania ze środków starosty, o którym stanowi art. 15zzb ust. 1 ustawy o COVID i nie korzystała wcześniej z dofinansowania ze środków starosty w odniesieniu do żadnego z pracowników, a ustawa o COVID nie zawiera zakazu łączenia dofinansowań z obu źródeł, co w dalszej kolejności doprowadziło do niezasadnego, negatywnego rozpatrzenia wniosku i odmowy przyznania jej dofinansowania ze środków starosty.

W uzasadnieniu podniesiono, że zasadniczy przedmiotem sporu jest przyjęte przez organ założenie, że wsparcie, o jakim mowa w art. 15g i art. 15zzb ustawy o COVID, nie może dotyczyć tych samych pracowników w tym samym okresie i nie może łącznie przekroczyć 3 miesięcy. Drugim punktem spornym było to, że pomoc z art. 15zzb nie może być przyznana przedsiębiorcy, których skorzystał ze wsparcia z art. 15g, nawet po zakończeniu okresu pobierania dofinansowania z art. 15g. Zdaniem spółki prawidłowa wykładnia tych przepisów dopuszcza łączenie obu rodzajów dofinansowań, a z każdego można korzystać maksymalnie przez 3 miesiące.

Spółka podniosła, że w związku z COVID-19 odnotowała znaczny spadek obrotów w rozumieniu art. 15g ust. 9 pkt 2 i art. 15zzb ust. 4 pkt 3 ustawy o COVID. W związku z wprowadzeniem od 1 kwietnia 2020 r. obniżonego wymiaru czasu pracy w okresie kwiecień-czerwiec 2020 r. oraz maj-lipiec 2020 r. korzystała z pomocy określonej w art. 15g ustawy o COVID. Po okresie pobierania tego świadczenia, w związku ze spełnianiem kryterium znacznego spadku obrotów, zgłosiła wniosek o przyznanie wsparcia z art. 15zzb. Ustawa nie zawiera ograniczenia pobierania obu rodzajów pomocy, gdy dotyczą one innych okresów, nawet gdy dotyczą tych samych pracowników. Nie określa też, że dofinansowanie do wynagrodzeń nie może być pobierane przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Ograniczenie czasowe przewidziano odnośnie do danego rodzaju pomocy. Powołane przepisy nie wyłączają możliwości otrzymania pomocy na tych samych pracowników, ale dotyczącej innych okresów. Tytuły wypłat obu rodzajów pomocy są różne, nie dotyczą takich samych kosztów. Brak jest w ocenie Spółki podstaw prawnych do ograniczania możliwości łączenia dofinansowania z obu źródeł.

W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. W ocenie organu sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Przyznanie żądanej przez Spółkę pomocy następuje na podstawie umowy cywilnoprawnej, a przepisy ustawy o COVID nie przewidują środków zaskarżenia od negatywnego rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie określonym w art. 15zzb. Odmowa przyznania pomocy podyktowana była przede wszystkim treścią art. 15g ust. 18 oraz art. 15zzb ust. 12 ustawy o COVID. Skoro zatem przedsiębiorca skorzystał ze wsparcia określonego w art. 15g przez okres 3 miesięcy, to nie może uzyskać dofinansowania określonego w art. 15zzb na kolejne 3 miesiące na tych samych pracowników. Przyznanie obu rodzajów dofinansowań miało na celu ochronę miejsc pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie COVID-19. Zdaniem organu takie stanowisko jest zbieżne z wyjaśnieniami Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 października 2020 r. znak DRP-I.0211.502.2020.PK, w których wskazano, że jeżeli przedsiębiorca skorzystał przez okres 3 miesięcy ze wsparcia w ramach 15g ustawy COVID-19 to nie może uzyskać dofinansowania w ramach art. 15 zzb tej ustawy na kolejne 3 miesiące na tych samych pracowników, co jest potwierdzeniem stanowiska Ministerstwa zawartego w piśmie z dnia 7 lipca 2020 r. znak DRP-I.0211.291.2020.JMŁ.

Postanowieniem z 18 listopada 2020 r. sygn. I SA/RZ 672/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę uznając, że droga sądowa przed sądem administracyjnym jest niedopuszczalna, a zaskarżone stanowisko Starosty nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej.

Na skutek uwzględnienia skargi kasacyjnej spółki postanowieniem z 2 czerwca 2021 r. sygn. I GSK 230/21, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. postanowienie wskazując, że w okolicznościach sprawy zachodzi ścisły związek między umową, o jakiej mowa w przepisach art. 15zzb ustawy o COVID a prawem administracyjnym, a działanie starosty na tej podstawie jest działaniem z zakresu administracji publicznej. W przepisie tym wskazano, że "starosta może przyznać", a zatem przed zawarciem umowy musi rozstrzygnąć, że to uczyni, co oznacza, że w czynności tej wyrażana jest władczość jego działania. Rozstrzyganie takie wypełnia normę określoną w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej: p.p.s.a.). Stwierdzenie przez starostę, że w konkretnym przypadku nie zawrze umowy na podstawie art. 15zzb ustawy o COVID stanowi rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej, które odnosi się do sytuacji prawnej podmiotu wnioskującego o zawarcie umowy. Pierwszy etap postępowania oparty jest o konstrukcje administracyjnoprawne, natomiast drugi etap to etap cywilnoprawny. Organ ten ocenia warunki przyznania dofinansowania i kreuje relację prawną, podejmując inny akt administracyjny.

W piśmie procesowym z dnia 21 lipca 2021 r. organ wskazał, że nie ma już możliwości wypłacenia dofinasowania w ramach art. 15 zzb ustawy COVID-19, bowiem taka możliwość istniała tylko do dnia 30 czerwca 2021 r (art. 31zzn ust. 2 ustawy COVID-19), a niewykorzystane do tej daty środki podlegały rozliczeniu i zwrotowi na rachunek bankowy dysponenta Funduszu Pracy.

W odpowiedzi na to pismo, skarżąca w piśmie z dnia 12 sierpnia 2021 r., podniosła, że odmowa wypłaty dofinansowania ze względu na brak środków związana jest z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego oraz demokratycznego państwa prawa, to jest: zasady prawdy obiektywnej i uwzględniania słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.), zasady pogłębiania zaufania (art. 8 k.p.a.) i zasady równego traktowania przez władze publiczną (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Sąd zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Oceniając skargę według wskazanych wyżej reguł Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego, a naruszenie to nie tyle mogło, co miało istotny i oczywisty wpływ na wynik sprawy.

Dla porządku wskazać należy, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powyższe oznacza, że ocena zaprezentowana w postanowieniu NSA z dnia 2 czerwca 2021 r. sygn. akt I GSK 230/21, przesądza, że przedmiotem skargi jest inny akt z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., co przesądza dopuszczalności drogi sądowej w niniejszej sprawie. Co za tym idzie, odmienne stanowisko organu w tym zakresie i w związku z tym postulowany, jako alternatywny, wniosek o odrzucenie skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Przechodząc do meritum poczynić należy kilka uwag natury ogólnej. Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: ustawa COVID) przewiduje różne formy wsparcia dla przedsiębiorców, którzy znajdą się w trudnej sytuacji w związku z sytuacją pandemiczną w kraju i na świecie. Udzielane wsparcie dotyczy między innymi ochrony i zachowania miejsc pracy u przedsiębiorców. Odbywa się przy współudziale finansowania, przez wskazane w ustawie podmioty, wynagrodzeń pracowniczych oraz świadczeń pochodnych. Ochrona miejsc pracy jest celem omawianej ustawy, dlatego poszczególne jej przepisy (w tym przykładowo art. 15g, 15gg i 15 zzb) dotyczą dofinansowania wynagrodzenia zatrudnianych przez przedsiębiorcę pracowników, ustalając określone warunki tych świadczeń.

Skarżąca spółka przed złożeniem wniosku o przyznanie dofinansowania, o którym mowa w art. 15 zzb ustawy COVID, skorzystała z dofinansowania do wynagrodzeń pracowników w okresie kwiecień – czerwiec 2020 r. i maj – lipiec 2020 r. na podstawie art. 15g ustawy COVID, a to w związku z wprowadzeniem w spółce - od dnia 1 kwietnia 2020 r. obniżonego czasu pracy. Następnie, w dniu 26 sierpnia 2020 r., skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15 zzb tej ustawy, na okres trzech miesięcy 2020 r.. Do dofinansowania części kosztów pracowniczych przedstawiła tych samych pracowników zakładu, co w wypadku dofinansowania otrzymanego na podstawie art. 15g ustawy COVID, a więc objętych dofinansowaniem w okresie kwiecień – lipiec 2020 r..

Organ rozpoznając wniosek uznał, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15g ustawy COVID przez okres 3 miesięcy, uniemożliwia przedsiębiorcy skuteczne ubieganie się o takie świadczenie na tych samych pracowników, choć za inny okres, w ramach innych form wsparcia przewidzianych w/w ustawą.

Zgodnie z art. 15g ustawy COVID, podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP), na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, objętych przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, na zasadach określonych w ust. 7 i 10.

Podmiotom, przysługują także środki z FGŚP na opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należne od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1 i ust. 1a (art. 15g ust. 2 ustawy COVID).

Świadczenia, o których mowa w ust. 1 i 1a przywołanego przepisu oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 (art. 15g ust. 16 ustawy COVID).

Podmiot, o którym mowa w ust. 1 może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (art. 15g ust. 18 ustawy COVID).

Z kolei, w myśl art. 15zzb ustawy COVID, możliwe jest uzyskanie od starosty dofinansowania wynagrodzeń pracowników, osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę nakładczą lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. Zgodnie z ust. 5 artykułu 15zzb, dofinansowanie to może być przyznane mikroprzedsiębiorcom, małym oraz średnim przedsiębiorcom na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, przypadające od miesiąca złożenia wniosku. Źródło finasowania tej pomocy określa art. 31 q ust. 1 ustawy COVID, wskazując, że są nimi środki Funduszu Pracy.

Natomiast zgodnie z art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID-19, przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych.

Pomimo pewnego podobieństwa mechanizmów udzielania pomocy w obu analizowanych przypadkach, instrumenty te są odrębnie uregulowane, także co do terminu, w którym mogą być stosowane. Obie regulacje zawierają przepisy, w których odrębnie dla każdego z tych instrumentów określony jest maksymalny termin na który określone w nim świadczenie może zostać udzielone (art. 15g ust. 16, art. 15zzb ust. 5 ustawy COVID). Żaden z przepisów ustawy COVID nie wskazuje przy tym, że łączny termin świadczeń z poszczególnych tytułów nie może przekroczyć 3 miesięcy. Nie jest zatem tak, jak przyjmuje to organ, że jest to jeden termin, wspólny dla wszystkich świadczeń. Każdy rodzaj wsparcia uregulowany jest przecież oddzielnie, w sposób odrębny określając warunki i sposób jego udzielenia. Aczkolwiek zbieżny, trzymiesięczny termin świadczenia liczony jest jednak każdorazowo od miesiąca złożenia konkretnego wniosku, z odpowiednim jednak zastrzeżeniem, charakterystycznym dla poszczególnych świadczeń (art. 15g ust. 18, art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID). Te ostatnie przepisy określają relacje jakie mogą zachodzić między różnymi rodzajami wsparcia, o które ubiega się przedsiębiorca dla zachowania miejsc pracy w sytuacjach szczególnych wywołanych pandemią COVID-19, to jest określają jaki ewentualny wpływ na przyznanie dochodzonego wsparcia ma wcześniejsze skorzystanie z innego dofinasowania, ale w ocenie tut. Sądu bynajmniej nie przesądzają maksymalnego, trzymiesięcznego łącznego okresu korzystania z różnych form wsparcia przewidzianych ustawą COVID-19.

W przypadku dofinansowania, o jakie ubiegała się spółka zastrzeżeniem tym jest ust. 12 art. 15 zzb ustawy COVID, w którym ustawodawca przewidział, że - co należy podkreślić ze szczególnym naciskiem - przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych.

Odnosząc się do znaczenia i zakresu zastosowania pojęć użytych w komentowanym przepisie, wskazać należy, że "te same koszty" to - według znaczenia leksykalnego, nie takie same rodzajowo wydatki przedsiębiorcy (wynagrodzenie określonych pracowników i składki ubezpieczeniowe), jak interpretuje to organ, ale wydatki tożsame co do podmiotu, przedmiotu, podstawy, wysokości i okresu, za który przysługują (a zatem dokładnie te, które już uprzednio sfinansowano). Nie oznacza to tym samym, że wydatki przedsiębiorcy na podstawowy cel związany z utrzymaniem miejsca pracy, a więc na wynagrodzenie pracowników i należne składki, obciążające go w innym zakresie niż dotychczas sfinansowany z tarczy antykryzysowej, nie mogą być objęte dofinansowaniem z art. 15zzb ustawy COVI-19.

Z kolei w przepisie art. 15g ust. 18 ustawy COVID, który także wyznacza relacje pomiędzy omawianymi rodzajami wsparcia, ustawodawca wprawdzie przewidział, że przedsiębiorca może otrzymać pomoc na podstawie art. 15g tej ustawy jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników, ale z zastrzeżeniem, że dotyczy to takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Tymczasem w niniejszej sprawie te tytuły wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy różnią się. Skarżąca spółka skorzystała z dofinansowania kosztów części wynagrodzeń pracowników i ich pochodnych na rzecz tych samych pracowników, w innym okresie czasu, z tytułu obniżenia wymiaru czasu pracy jakie wprowadzano w spółce. Tymczasem przy ubieganiu się o wsparcie z art. 15 zzb ustawy COVID powołuje się na spadek obrotów gospodarczych (ponad 80%).

Godzi się przy tym zauważyć, że nie tylko tytuły wypłat się różnią przy obu konkurencyjnych świadczeniach, ale różne jest również źródło ich finansowania, inny jest podmiot udzielający oraz, co już wyżej zaakcentowano, odrębna jest ich podstawa prawna.

Nie można zatem zgodzić się z organem, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15g ustawy COVID na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy eliminuje możliwość przyznania świadczenia na innej podstawie, w tym w szczególności na podstawie przepisu art. 15zzb ustawy COVID. Stanowczego podkreślenia wymaga, że żaden z przepisów ustawy COVID nie wskazuje, że omawiane przepisy (art. 15g i 15 zzb) wzajemnie się wykluczają, co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego. Notabene, możliwości korzystania z obu omawianych form wsparcia, a więc z art. 15g i 15 zzb, skierowanego do tych samych pracowników nie kwestionuje nawet organ, bezpodstawnie tylko ograniczając czas na jaki może być udzielone wsparcie z tych różnych źródeł do 3 miesięcy.

Skonstatować należy więc, że oba świadczenia (jakkolwiek pochodzące z całkowicie odmiennych źródeł, jednak mające charakter środków publicznych) nie mogą się dublować, ale tylko jeśli chodzi o te same dokładnie wydatki, w rozumieniu, o jakim mowa powyżej. Jeżeli przedsiębiorca spełnia warunki danego dofinasowania, może ono zostać udzielone, ale na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, liczony odrębnie dla każdej z tych form wsparcia.

Zaznaczyć wypada, że skarżony akt nie zawiera własnego uzasadnienia zajętego w nim stanowiska i odsyła w tym zakresie do wyjaśnień przedstawionych w piśmie MRPiPS z dnia 7 lipca 2020 r. znak DRP-I.0211.291.2020.JMŁ. Wskazać jednak należy, że wyjaśnienia Ministra nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa w Polsce, nie spełnia zatem kontrolowane rozstrzygnięcie wymogu należytego uzasadnienia prawnego. Zresztą przedstawiona w nim interpretacja przepisów art. 15g ust. 16 i 18 oraz 15zzb ust. 5 i 12 ustawy COVI-19 jest sprzeczna z przyjętą przez Sąd w niniejszej sprawie, a zaprezentowaną powyżej. W ocenie Sądu stanowisko organów w niniejszej sprawie o zakazie łączenia obu analizowanych form wsparcia dla zachowania miejsc pracy przedsiębiorcy dotkniętego skutkami pandemii COVID-19 nie znajduje oparcia we wskazanych wyżej przepisach ustawy COVID-19, a działania Ministerstwa nie mogą zastępować czy uzupełniać działalności ustawodawczej.

Godzi się na marginesie zauważyć, że zagadnienie prawne wyłaniające się w niniejszej sprawie budziło wątpliwości nie tylko w piśmiennictwie (zob. np. Dziennik Gazeta Prawna z dnia 13 sierpnia 2020 r., nr 157 - artykuł "Dofinansowanie z kilku źródeł wciąż budzi wątpliwości"), ale i najwyraźniej organów administracji, czego przejawem są nie tylko przywołane już wyjaśnienia ministerstwa, ale także późniejsze wystąpienie przez Starostę w tej konkretnej sprawie w niniejszej sprawie o ponowne zajęcie stanowiska przez Ministerstwo. W tej sytuacji wydaje się, że organ winien skorzystać z przepisu art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021, poz. 162 ze zm.), który stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść przedsiębiorcy, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ.

Odnosząc się do podniesionej na rozprawie argumentacji organu, że zbieżne z nim stanowisko zajął WSA w Krakowie w wyroku z dnia 14 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 383/21, wypada zauważyć, że orzeczenie to zapadło w odmiennym stanie faktycznym i odnosi się do zagadnienia zbiegu innych, aniżeli ma to miejsce w niniejszej sprawie, form wsparcia przewidzianych ustawą COVID-19, to jest z art. 15g i 15gg tej ustawy.

Reasumując, nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, na którym zasadza się skarżony akt, że przyznanie wsparcia przedsiębiorcy w ramach art. 15g ustawy COVID na dofinasowanie części kosztów pracowników przez okres 3 miesięcy wyklucza możliwość przyznania wsparcia temu przedsiębiorcy na tych samych pracowników, ale w innym okresie czasu, na innej podstawie, w tym wypadku w ramach wsparcia z art. 15zzb ustawy COVID.

Rzeczą organu w ponownie prowadzonym postępowaniu będzie dokonanie formalnej i merytorycznej oceny wniosku, z uwzględnieniem zaprezentowanej powyżej wykładni wchodzących w rachubę przepisów ustawy COVID-19.

Jeżeli chodzi o okoliczność zwrotu przez starostę środków przeznaczonych na wsparcie dla przedsiębiorców (rozliczenie się z dysponentem Funduszu Pracy) na co organ powołał się w piśmie procesowym z dnia 21 lipca 2021 r., to stwierdzić należy, że nie może ona stanowić argumentu dla pozbawienia ich właściwej (skutecznej) drogi odwoławczej od wadliwych rozstrzygnięć podejmowanych w ich indywidualnej sprawie i wpływać na treść rozstrzygnięcia zapadającego w sprawie. Sąd administracyjny, co do zasady, bada i ocenia sprawę według stanu prawnego i faktycznego właściwych na dzień podejmowania skarżonego aktu. Zresztą w komentowanej ustawie nie przewidziano rozwiązania takiego jak choćby w ustawie wdrożeniowej. Zgodnie z przepisem art. 66 ust. 2 tej ustawy, w przypadku gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej zostanie wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania, a w przypadku gdy w działaniu występują poddziałania - w ramach poddziałania, właściwa instytucja, do której wpłynął protest, pozostawia go bez rozpatrzenia, informując o tym na piśmie wnioskodawcę, pouczając jednocześnie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61. Natomiast Sąd w opisanej sytuacji, uwzględniając skargę, stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia. W kontrolowanej sprawie, rozliczenie się przez organ z dysponentem Funduszu Pracy, bez uwzględnienia, że nie zakończyły się prawomocnie wszystkie postępowania wszczęte na podstawie złożonych wniosków o przedmiotowe dofinansowanie, nie może być argumentem dla niekorzystnego rozstrzygnięcia dla wnioskodawcy.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c i § 14 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015, poz. 1800). Na zasądzoną od organu kwotę 1037 zł składają się: wartości wpisów od skargi - 200 zł i skargi kasacyjnej - 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej za I instancję - 480 zł oraz za II instancję 240 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 17 zł.