Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 253/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-04-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2001 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W dniu 25 stycznia 2008 r. pełnomocnik Z.K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] wydaną w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku od towarów i usług za grudzień 2001 r.

W skardze został zamieszczony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podatnika wskazał, iż skarżący, po powstaniu ww. zobowiązania podatkowego, zmienił formę prawną prowadzonej działalności gospodarczej i stał się wspólnikiem spółki jawnej, do której wniósł całe przedsiębiorstwo. Spółka ta w 2004 r. odnotowała stratę w wysokości 21.295,03 zł, jednak obecnie jest w fazie dużych inwestycji związanych z pozyskaniem nowych klientów i rynków zbytu. Wierzytelności spółki oscylują w granicach 50.000,- zł, jednakże toczące się postępowanie egzekucyjne pozwala z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić, że zostanie umorzone jako bezskuteczne. Nadto wspólnicy spółki płacą miesięcznie 20.000,- zł rat leasingowych oraz 4.000,- zł tytułem spłaty zaciągniętego kredytu. Zdaniem strony skarżącej okoliczności te pozwalają stwierdzić, iż pochopne wykonanie decyzji spowoduje upadłość spółki oraz wspólników. Będą to konsekwencje nieodwracalne i zagrażające gospodarczemu bytowi podatnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zasadą jest zatem, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie pociąga za sobą automatycznego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd może jednak, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu jej wykonania w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, przy czym nie nakłada na stronę obowiązku ich udowodnienia, a jedynie obowiązek uprawdopodobnienia ich istnienia. Uprawdopodobnienie nie może jednak opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd rozstrzygając wniosek powinien bowiem dysponować materiałem pozwalającym zająć stanowisko w przedmiocie wniosku. Postępowaniem w przedmiocie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji rządzi wprawdzie zasada oficjalności, nakładająca na sąd obowiązek brania pod rozwagę również tych okoliczności, które nie zostały powołane przez skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05, opubl. OSS 2005/3/72), niemniej jednak zasada ta nie prowadzi do całkowitego zwolnienia strony z podania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd.

Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa zatem na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Na stronie składającej wniosek ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W konsekwencji uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, przemawiających za uwzględnieniem tego wniosku. Rzeczą sądu jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za uwzględnieniem wniosku strony.

W tym miejscu należy zauważyć, iż konieczność zapłaty podatku jest zwykłym następstwem decyzji w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Skutkiem zapłaty podatku jest uszczuplenie majątku adresata decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty podatku, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.

Wskazać ponadto należy, że z samej istoty instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności wynika, że miedzy okolicznościami przytoczonymi przez stronę na uzasadnienie wniosku, a ewentualnymi skutkami wykonania zaskarżonego aktu, powinien istnieć przynajmniej potencjalny związek. Zaistnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi być skutkiem wykonania zaskarżonej decyzji. Nie mogą zatem stanowić uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji takie skutki, których decyzja ta nie może w ogóle wywołać. Decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego (będąca przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu) skierowana jest zawsze do konkretnego adresata. Tylko zatem przez pryzmat wpływu na sytuację finansową tegoż adresata można mówić o skutkach wykonania zaskarżonej decyzji.

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego nie przytacza żadnych okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić istnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. tj. wskazujących na to, iż wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą dla skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody znacznych rozmiarów, albo trudnych do odwrócenia skutków.

W zasadzie jedyną okolicznością, którą pełnomocnik skarżącego powołuje we wniosku, jest potencjalna upadłość spółki jawnej, do której podatnik wniósł swoje przedsiębiorstwo oraz upadłość wspólników tej spółki. Jego uwadze umyka jednak, że przedmiotem ewentualnego wykonania będzie decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego strony. Adresatem tej decyzji jest wyłącznie skarżący i to jego majątek osobisty będzie źródłem zaspokojenia zobowiązania podatkowego. Spółka jawna jest odrębnym podmiotem prawa podatkowego i nie będzie stroną ewentualnego postępowania egzekucyjnego. Odpowiedzialność wspólnika takiej spółki za jej zobowiązania ma charakter subsydiarny (art. 31 k.s.h.), a jego sytuacja majątkowa nie ma wpływu na byt spółki. Wprawdzie w myśl art. 112 Ordynacji podatkowej nabywca przedsiębiorstwa całym swoim majątkiem odpowiada za powstałe do dnia nabycia zaległości podatkowe związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, to ustalenie takiej odpowiedzialności wymaga odrębnej decyzji administracyjnej (art. 108 Ord. pod.).

Na marginesie należy zauważyć, iż pełnomocnik skarżącego we wniosku powołuje się na wysokość straty poniesionej przez spółkę w 2004 r., na istniejące zobowiązania kredytowe oraz z tytułu umowy leasingu ciążące na spółce oraz na nieściągalność jednej z wierzytelności spółki. Dane te w istocie nie dają żadnej wiedzy na temat aktualnej sytuacji finansowej tego podmiotu. Wysokość straty przedsiębiorstwa w 2004 r. w żaden sposób nie pozwala ustalić jego kondycji finansowej w 2008 r. O kondycji tej nie mogą też stanowić wybiórczo wskazane wydatki (straty), bez zestawienia ich z danymi dotyczącymi przychodów firmy. Okoliczności te jednak, jak już wcześniej wyjaśniono, nie mają żadnego znaczenia dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie.

Reasumując, ponieważ w niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia żadnej z wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wniosek jego nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

P.Pij.