Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 3718/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki, Sędziowie NSA Bożena Walentynowicz (spr.), asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Anna Kuklińska, po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. i C. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2001 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę obejścia z wiaduktami oddala skargę # SWYROK Sentencja - Wyrok


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2001 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania W. i C. małż. G. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...]z dnia [...] lipca 2001 r. Decyzją tą Wojewoda zatwierdził projekt budowlany i udzielił Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych Oddział [...]w [...] pozwolenia na budowę obejścia z dwoma wiaduktami drogi krajowej [...].

W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy podniósł, że Wojewoda [...] rozpoznając ponownie sprawę, po wcześniejszym uchyleniu decyzji dopełnił wszelkich wymogów prawnych określonych ustawą z dnia 09.11.2000 r. "o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko" (Dz. U. nr 109, poz. 1157).

Dokonano wyłożenia do wglądu w Wydziale Architektury i Budownictwa Urzędu Wojewódzkiego w [...] dokumentów dotyczących wyżej opisanej inwestycji z możliwością składania uwag i wniosków. Informacja ta, jak wynika z treści pisma Wojewody z dnia 29.06.2001 r., wywieszona była na tablicy ogłoszeń Urzędu Wojewódzkiego od dnia 29 czerwca do 28 lipca 2001 r.

Dokonano obwieszczenia przez organ I instancji o możliwości zapoznania się zainteresowanych z dokumentacją dotyczącą pozwolenia na budowę obejścia z 2 wiaduktami drogi krajowej i obwieszczenie było wywieszone w dniach 03.07-27.07 2001 r. w Urzędzie Wojewódzkim. Również zamieszczono informację o planowanej inwestycji na stronie internetowej Urzędu Wojewódzkiego w [...].

Ponadto w niniejszej sprawie na podstawie wskazanej ustawy wydana została decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2001 r. [...]i postanowienie z dnia [...] lipca 2001 r. Powiatowego Inspektora Sanitarnego, którymi uzgodniono zamierzoną inwestycję budowlaną bez uwag.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...]czerwca 2001 r. odstąpił od obowiązku wykonania raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu tego postanowienia Wojewoda powołał się na stanowisko Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Starosty [...] oparte na "ocenie oddziaływania na środowisko inwestycji wykonanej w 1999 r. przez biegłego inż. mgr H. M.. Uznano, że wykonanie raportu na ten sam temat nie jest już wymagane.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko Wojewody [...] w tym przedmiocie. Dokonując oceny wydanej decyzji uznał, iż spełnia ona warunek wynikający z art. 32 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Decyzję wydano po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko zgodnie z wymogami ustawy "o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko". Ponadto inwestor wylegitymował się prawem do dysponowania terenem na cele budowlane, uzyskał wymagane uzgodnienia, pozwolenia i opinie innych organów – dopełniając wymogów z art. 32 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 Prawa budowlanego. Złożył wniosek w okresie aktualności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...]z dnia [...] czerwca 1999 r. wydanej przez Burmistrza Miasta [...].

W świetle powyższych ustaleń, organ odwoławczy uznał za niezasadny zarzut skarżących o braku podstaw do odstąpienia od wykonania raportu.

Inwestycja zalicza się do "mogących pogorszyć stan środowiska wg § 2 pkt 8 ppkt 1 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 1998 r. Zgodnie z art. 25 i w zw. z art. 66 ustawy "o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko" inwestycja zaliczana jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Obowiązek sporządzenia raportu dla tych inwestycji stwierdza właściwy organ wydający pozwolenie na budowę po zasięgnięciu opinii Starosty i Powiatowego Inspektora Sanitarnego.

W niniejszej sprawie organ zgodnie z art. 65 w/w ustawy z dnia 09.11.2000 r. przeprowadził postępowanie wg dotychczasowych przepisów, bowiem wszczęte zostało przed wejściem w życie ustawy.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, skarżący w sprawie niniejszej kwestionowali ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i decyzję o wywłaszczeniu terenów na cele budowlane tej inwestycji.

Za bezzasadny uznał organ odwoławczy zarzut o braku utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, bowiem nie stwierdzono takiej potrzeby w ocenie oddziaływania na środowisko. Problem ten mógłby być rozstrzygający w odrębnym postępowaniu, w przypadku wystąpienia podstaw z art. 71 ust. 2 i art. 67 ustawy o ochronie środowiska. Takich przesłanek brak. Ogólnie brak podstaw do podważenia decyzji zaskarżonej.

W skardze wniesionej do Sądu na powyższą decyzję małż. G. zarzucili naruszenie prawa materialnego jak i przepisów procesowych. Brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, bałagan administracyjno-kompetencyjny w Urzędzie Wojewódzkim – brak odpowiedzi organu na korespondencję skarżących, przewlekłość postępowania. Niedopuszczalną rezygnację z raportu oddziaływania na środowisko. Naruszenie prawa skarżących przez zawłaszczenie własności skarżących na potrzeby realizacji inwestycji. Brak pogodzenia interesu społecznego z interesem stron. Brak uwzględnienia różnic w szacunkach biegłych dotyczących wartości nieruchomości.

Skarżący domagali się od Sądu: sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, właściwego odczytania wniosków oceny oddziaływania z 1999 r., skorygowania planu zagospodarowania przestrzennego i decyzji nr [...]o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie może być uwzględniona z powodu bezzasadności jej zarzutów.

Wobec wniosków skargi wyżej wskazanych należy przede wszystkim wyjaśnić, że zgodnie z kognicją Sądu administracyjnego określoną art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji (...) a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dokonuje kontroli tej decyzji tylko pod względem jej zgodności z prawem. Nie prowadzi postępowania w sprawie i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Należy też podnieść, że granice skargi określa przedmiot rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji. Z tej przyczyny rozpoznając skargę na niniejszą decyzję o pozwoleniu na budowę, Sąd nie może kontrolować ani oceniać decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji, jak też nie może zajmować się planem zagospodarowania przestrzennego i jego ustaleniami, dotyczącymi terenów objętych inwestycją drogową. Takie żądanie zgłoszone w skardze należy uznać za bezpodstawne.

Również w tym postępowaniu sądowym nie mogą być kontrolowane ani w ogóle rozpoznawane kwestie związane z wywłaszczeniem nieruchomości na cele przedmiotowej inwestycji drogowej i odszkodowaniem za wywłaszczone nieruchomości skarżących.

Tym problemem w znacznej części poświęcona jest skarga i jej wnioski. Jak zaś wynika z akt sprawy, toczyło się odrębne postępowanie administracyjne dotyczące sprawy wywłaszczenia nieruchomości skarżących na cel przedmiotowej inwestycji. Zapadły w nim decyzje w tym i odszkodowawcze na podstawie operatów szacunkowych. Decyzje te były też kontrolowane przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie.

Podnoszenie powyższych kwestii w niniejszej skardze należy uznać za bezprzedmiotowe, zwalniające Sąd z obowiązku ustosunkowania się do nich.

W zasadzie jedynym zarzutem związanym tematycznie z zaskarżoną decyzją jest kwestionowanie postanowienia Wojewody [...] w S[...] z dnia [...] czerwca 2001 r. o odstąpieniu od obowiązku wykonania raportu oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie obejścia od km 19 + 759 do km 22+ 543 drogi krajowej nr [...].

Jak wynika z uzasadnienia tego postanowienia organ podjął je, na podstawie wyrażonego stanowiska przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K.z dnia [...]czerwca 2001 r. i Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2001 r., na podstawie art. 65 ust. 2 ustawy z dnia 09.11.2001 r. "o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko". Zasadnie w świetle powyższej okoliczności organ odwoławczy uznał, że postanowienie to nie narusza prawa. Wskazany przepis pozwala organowi wydającemu decyzję merytoryczną o pozwoleniu na budowę wydać postanowienie o obowiązku sporządzenia raportu i jego zakresie bądź o odstąpieniu od tego obowiązku po zasięgnięciu opinii organów uzgadniających, jakimi wg art. 37 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy z dnia 09.11.2000 r. "o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko", były Powiatowy Inspektor Sanitarny i Starosta [...].

Zauważyć należy, że decyzja Burmistrza Gminy i Miasta W. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla niniejszej inwestycji poprzedzająca zaskarżoną decyzję o pozwoleniu na budowę tej inwestycji, wydana została [...] czerwca 1999 r. Na podstawie rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14.07.1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakimi powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. nr 93, poz. 589) wykonana została dla przedmiotowej inwestycji ocena oddziaływania na środowisko.

Zgodnie z wymogami prawnymi ocena ta wszechstronnie i wnikliwie rozpatruje wpływ inwestycji na środowisko w odniesieniu do: powietrza, ziemi, wód. Zawiera też wnioski końcowe i zalecenia, których spełnienie maksymalnie zmniejszy lub wyeliminuje ewentualne negatywne skutki inwestycji.

Żaden z wniosków końcowych wyprowadzonych z badań naukowych "oceny oddziaływania na środowisko" nie zawiera stanowiska negatywnego do realizacji inwestycji, z powodu zagrożenia środowiska bądź niekorzystnej dla zdrowia ludzi, wręcz przeciwnie wszystkie wnioski stwierdzają, że realizacja projektu spowoduje zasadniczą poprawę klimatu akustycznego w rejonie zabudowań, gdzie obecnie występuje przekroczenie dopuszczalnych wartości hałasu (k.43). Budowa obwodnicy z punktu widzenia ochrony powietrza atmosferycznego jest pod każdym względem korzystna, przyniesie zmniejszenie o 35% wysokości stężeń spowodowanych obecnie ruchem kołowym (k.55-opinii). Powyższa ocena oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji wykonana została przez rzeczoznawcę Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa ds. "ocen oddziaływania na środowisko mgr inż. H. M.", czyli przez osobę uprawnioną i kompetentną. Opinia ta nie została podważona żadnym innym równorzędnym dowodem. Brak jakichkolwiek podstaw uzasadniających konieczność wykonania nowej oceny, jak to domagali się skarżący.

Zaistniały zaś podstawy do podjęcia stanowiska przez Wojewodę [...] o odstąpieniu od sporządzania raportu oddziaływania na środowisko w trybie art. 65 ust. 2 cyt. ustawy.

Dodatkowo podnieść należy, iż wobec przyjętych rozwiązań technologiczno-budowlanych i zastosowanych zaleceń z "oceny" nie zachodzi potrzeba ustanowienia żadnych stref ochronnych po realizacji inwestycji.

Zarzut skargi o braku ustanowienia takich stref w świetle powyższej "oceny" należy uznać za bezzasadny.

W podsumowaniu wyżej przedstawionych rozważań Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi.

Z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.