Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 123/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Umorzono postępowanie w części
Powołane przepisy: article: art. 161 § 1 pkt 1, art. 149 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Maciej Kobak /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Paweł Zaborniak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 marca 2017 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Prezydenta Miasta [....] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. umarza postępowanie w sprawie w części dotyczącej zobowiązania organu do udostępnienia informacji publicznej oraz wniosku o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej; II. stwierdza, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; III. zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz skarżącego K. K. kwotę 580 zł /słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi KK reprezentowanego przez radcę prawnego AK jest bezczynność Prezydenta Miasta [...] (dalej w skrócie: "Prezydent") w zakresie udzielenie informacji publicznej. Skarżący naprowadził, że w dniu 14 sierpnia 2016 roku, drogą elektroniczną, zwrócił się do Prezydenta o udzielenie informacji publicznej: ile wniosków o udzielenie informacji publicznej zostało skierowanych do urzędu w poszczególnych latach, w okresie 2010-2015. Jako sposób udzielenia informacji wskazał swoją skrzynkę mailową, podając adres poczty elektronicznej. Organ informacji nie udzielił, wobec czego skarżący, w dniu 5 grudnia 2016 roku, wniósł skargę do tutejszego sądu.

W odpowiedzi na skargę organ wnioskował o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Podał, że skarżący przed wniesieniem skargi, nie wyczerpał środków prawnych przewidzianych ustawą. Wskazano, że nie odnaleziono w systemie informatycznym wniosku skarżącego, a z uwagi na niedołączenie przez niego potwierdzenia doręczenia maila, a jedynie zrzut ekrany ze skrzynki nadawczej, nie ma pewności, czy wiadomość faktycznie została wysłana. Końcowo organ poinformował, że w dniu 5 grudnia 2016 roku – po otrzymaniu skargi - udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek z 14 sierpnia 2016 roku.

Pismem z dnia 14 stycznia 2017 roku, skarżący cofnął skargę w zakresie,

w jakim domagał się nakazania organowi udzielenia żądanej informacji publicznej oraz żądania przyznania od organu na jego rzecz stosownej sumy pieniężnej. Skarżący podtrzymał wniosek o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, choć nie miała ona charakteru rażącego naruszenia prawa, jak również ponowił wniosek o zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego.

Zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2017 roku Sąd wezwał skarżącego

o nadesłanie screenshota – zrzutu ekranu – swojej skrzynki pocztowej z folderu wysłane, celem potwierdzenia, że wniosek faktycznie został skutecznie skierowany drogą elektroniczną na skrzynkę Urzędu Miasta [...]; um@um.[...].pl.

W odpowiedzi skarżący przesłał żądany dokument, z którego wynika, że

w dniu 14 sierpnia 2017 roku przesłał na adres mailowy Urzędu Miasta [...] wskazany w skardze wniosek o udzielenie informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest dopuszczalna i została wniesiona skutecznie. Wnioskowana przez skarżącego informacja bez wątpienia należy do kategorii informacji publicznych. Wniosek został skierowany do Urząd Miasta [...], a zatem do formalnej struktury obsługującej organ administracji publicznej – Prezydenta Miasta [...], który jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznych – art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, Dz. U. 2016r. poz. 1764; dalej w skrócie: "udip". Wnioskowana informacja dotyczyła ilości złożonych w latach 2010-2015 wniosków o udostępnienie informacji, a więc jest informacją publiczną, po myśli art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e udip.

Wbrew stanowisku organu, w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przedmiocie informacji publicznej skarga nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2006 r., sygn.

I OSK 601/05, LEX nr 236545.

Tryb udostępniania informacji regulują przepisy udip stanowiąc, że udostępnianie na wniosek następuje w sposób i w formie zgodny z wnioskiem, chyba, że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany tego nie umożliwiają. Wówczas podmiot ten powiadamia pisemnie wnioskodawcę

o przyczynach braku możliwości przekazania informacji i wskazuje w jakiej formie informacja może być udostępniona. W takim przypadku, jeżeli w ciągu 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji

w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 1 i 2).

Sposobami załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w myśl ww. ustawy są zatem: albo udzielenie informacji, albo poinformowanie o braku możliwości udostępnienia informacji (art. 14 ust. 2) albo wydanie decyzji odmownej (art. 16 ust. 1). Należy przy tym zaznaczyć, że załatwienie wniosku strony

o udostępnienie informacji publicznej nie musi oznaczać przekazania żądanych informacji lub dokumentów. Zgodnie z art. 4 ust. 3 udip, obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jest jedynie podmiot, będący w posiadaniu takich informacji. Jeśli informacji takich lub dokumentów organ nie posiada, wówczas powinien odpowiedzieć na wniosek, wskazując powody braku możliwości udzielenia żądanych informacji czy dokumentów i ewentualnie podając jaki podmiot może przedstawić szczegółowe informacje we wnioskowanym zakresie - wyrok WSA

w Warszawie z dnia 25 maja 2004 r., II SAB/Wa 63/04, LEX 158995.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że na adres e-mailowy Urzędu Miasta [...] skarżący skierował w dniu 14 sierpnia 2016 r. wniosek,

w którym zawarł żądanie przesłania informacji publicznej pocztą elektroniczną na podany adres e-mail. Bezsporne jest również, że podmiot zobowiązany – Prezydent Miasta [...], do dnia złożenia skargi nie przesłał informacji w formie zgodnej

z wnioskiem (drogą elektroniczną), jak również w innej formie.

W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że nie odnalazł wniosku skarżącego w swojej skrzynce odbiorczej poczty elektronicznej. Z nadesłanych przez skarżącego informacji, a w szczególności z wydruków scrennshotów (zrzutów) ekranów skrzynki nadawczej i folderu wysłane, elektronicznej skrzynki pocztowej jednoznacznie wynika, że wniosek został wysłany skutecznie w dniu 14 sierpnia 2016 roku.

Żądana informacja w formie zgodnej z wnioskiem (drogą elektroniczną) została przekazana skarżącemu w dniu 5 grudnia 2016 r., już po wniesieniu skargi.

W takiej sytuacji nie ma wątpliwości, że organ znajdował się w stanie bezczynności. Z uwagi na cofnięcie skargi w zakresie żądania nakazania organowi udostępnienia informacji publicznej oraz przyznania skarżącemu od organu sumy pieniężnej, Sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w części, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Możliwość częściowego cofnięcia skargi nie wynika wprawdzie bezpośrednio z treści powołanego przepisu, niemniej działanie takie należy uznać za dopuszczalne; potwierdzeniem prezentowanego stanowiska jest art. 39 pkt 4 P.p.s.a., z którego wynika wprost, że pełnomocnictwo ogólne udzielone w postępowaniu sądowoadministracyjnym umocowuje do cofnięcia skargi w całości lub w części.

Sąd nie znalazł podstawy do stwierdzenia, że bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa, stąd w tym zakresie orzekł negatywnie – art. 149 § 1a P.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i 209 P.p.s.a.