Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1459/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 26 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie: sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2018 roku sprawy ze skargi M. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] 2017 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] 2017 r. dotyczącą nałożenia na M. C. kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Powyższe stwierdzono podczas kontroli drogowej pojazdu (składającego się z: ciągnika samochodowego marki [...] nr rej. [...] oraz naczepy ciężarowej marki [...] nr rej. [...]), przeprowadzonej w dniu [...] 2016 r. w I.. Pojazd został zatrzymany do kontroli na stacji benzynowej. Kontrolowanym pojazdem kierował D. C. Kierowca w imieniu przedsiębiorcy M. C., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...] wykonywał transport drogowy płodów rolnych.

Decyzją z dnia [...] 2017 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz zarzutów odwołania strony wskazał, że w sprawie zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci między innymi danych cyfrowych, że kierowca nie rejestrował swojej aktywności. Karta kierowcy w chwili zatrzymania pojazdu nie była umieszczona w tachografie cyfrowym. Inspektorzy w trakcie kontroli okazanej karty stwierdzili, że zapisy nie zachowują ciągłości – brak zarejestrowania aktywności w okresie od [...] 2016 r. godziny [...] do [...] 2016 r. (godziny rozpoczęcia kontroli), a kierowca przed zatrzymaniem prowadził pojazd (jadąc ulicami [...] w I.) - co oznacza, że pojazdem w dniu [...] 2016 r. była wykonywana jazda bez włożonej do tachografu wykresówki.

Organ odwoławczy nie uznał wyjaśnień strony, że w dniu kontroli kierowca wykonywał pracę na rzecz M. K. prowadzącego gospodarstwo rolne w [...]. Organ wyjaśnił, że nie podważa prawdziwości dokumentów przedstawionych przez stronę – tj. umowy najmu kontrolowanego pojazdu (zawartej między stroną a M. K. w dniu [...] listopada 2016 r.) oraz umowy o pracę zawartej pomiędzy M. K. i D. C. (kierowcą zatrzymanym do kontroli). Organ podkreślił, że z umowy najmu nie wynika na jaki konkretny okres kontrolowany pojazd został wynajęty, a także czy w rzeczywistości pojazd został wydany wynajmującemu. Natomiast podczas kontroli kierowca posiadał przy sobie wypis z licencji należącej do M. C. oraz list przewozowy CMR, wystawiony przez prowadzącego gospodarstwo rolne w [...]. Z informacji uzyskanej od wystawcy listu przewozowego wynika zaś, że w dniu kontroli dokonywane było przemieszczenie ładunku w ramach zlecenia udzielonego przez Gospodarstwo Rolne w [...], a wykonawcą zlecenia był M. C.. Organ odwoławczy podkreślił, że strona nie przedstawiła dowodu pozwalającego ustalić, że w dniu kontroli kierowca przewoził inny ładunek niż określony w liście przewozowym i na rzecz innego podmiotu niż na rzecz wykonawcy zlecenia opisanego w liście przewozowym.

Mając na względzie całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ II instancji ocenił, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i słusznie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Odnosząc się do zarzutów strony, organ odwoławczy podkreślił że skarżący nie przedstawił w toku postępowania administracyjnego spójnych dowodów na powstanie okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. Organ zauważył również, że strona w toku postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów na powstanie okoliczności mogących stanowić podstawę do zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności na podstawie art. 92 c ustawy o transporcie drogowym.

Skargę na powyższą decyzję złożył M. C., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wraz ze zwrotem kosztów zastępstwa procesowego. W skardze zarzucił on, że zebrany w sprawie materiał dowodowy został oceniony przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w sposób stronniczy, pozbawiony obiektywizmu i nie mający potwierdzenia w dowodach zebranych w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącego doszło do naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Analizując treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji uznał, że organ odwoławczy nie zakwestionował okoliczności, że w dniu [...] 2016 r. D. C. był pracownikiem M. K. – Gospodarstwa Rolnego w [...], a także tego, iż prowadził w tym dniu pojazd w ramach obowiązków pracowniczych oraz to, że przedmiotowy pojazd był przedmiotem umowy najmu. Ocena przedstawionych przez skarżącego dowodów powinna zatem z łatwością doprowadzić do wniosku, że to M. K. był wykonawcą przewozu drogowego w dniu kontroli. Skarżący przyznał, że zlecenie przewozu do [...] (zlecenia opisanego w powołanym przez organ I instancji liście przewozowym zostało przez skarżącego zrealizowane w dniach [...] 2016 r.). Zdaniem skarżącego organ odwoławczy pominął milczeniem praktykę zawierania umów najmu okazjonalnego i do realizacji określonego zadania – co w relacjach międzynarodowych jest często stosowane.

Skarżący wywodził dalej, że prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego powinna oprowadzić organ odwoławczy do ustalenia, że nie jest on stroną postępowania albowiem nie na jego rzecz był wykonywany przewóz w dniu kontroli. Ponadto skarżący zwrócił uwagę na treść art. 3 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym i wyraził pogląd, że nie było podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów tej ustawy, gdyż jej przepisy nie mają zastosowania do przewozów wykonywanych przez podmioty nie będące przedsiębiorcami. Skoro przewóz w dniu [...] 2016 r. był realizowany na rzecz M. K. (producenta prowadzącego gospodarstwo rolne) to zachodziło wyłączenie określone w/w przepisie.

Skarżący w uzasadnieniu skargi opisał również okoliczności przeprowadzenia kontroli i wskazał, że kontrola rozpoczęta została wobec kierowcy, który był poza pojazdem zaparkowanym na stacji benzynowej, a kierowca zakończył dzienny okres pracy "na długo" przed przyjazdem pracowników ITD. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, kierowca miał prawo wyjąć kartę z tachografu. Jednocześnie skarżący stwierdził, że przejazd kierowcy w dniu [...] 2016 r. (stwierdzony w trakcie kontroli) wynikał z faktu przeparkowania samochodu na polecenie kontrolerów ITD. Na dowód postoju kierowcy w dniu [...] 2016r. (bezpośrednio przed rozpoczęciem kontroli) skarżący wskazał między innymi na zapis z monitoringu stacji benzynowej, który stanowić miał załączniki do skargi (uwaga Sądu – do skargi nie dołączono wymienionego załącznika).

Skarżący zarzucił również naruszenie art. 55 ustawy o transporcie drogowym poprzez przedłużenie czasu kontroli. W ocenie skarżącego kontrola pracowników ITD trwała ponad 7 godzin i ten fakt sprawia, że wszelkie ewentualne oświadczenia składane przez kierowcę samochodu nie mogą mieć "przymiotu zgodności ze stanem rzeczywistym jak też stanem prawnym".

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa.

Organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego.

Przedmiotem skargi jest decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną w kwocie [...]zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Odpowiedzialność podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, określa ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 z późn. zm.; w brzmieniu obwiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji). Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to - zgodnie z art. 4 pkt 22 tej ustawy - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących Polskę umów międzynarodowych.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10.000 zł (art. 92a ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, określa załącznik nr 3 do tej ustawy (art. 92a ust. 6).

Stosownie do art. 32 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy (ust. 1). Zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach (ust. 3).

Przepis art. 34 ww. rozporządzenia stanowi, że kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona (ust. 1). Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy (ust. 2). Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki (ust. 3). Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd (ust. 4 akapit 2). Kierowcy zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu (ust. 5a). Kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Jednak państwo członkowskie może wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na jego terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że państwo członkowskie powiadomiło o tym Komisję przed 1 kwietnia 1998 r. (ust. 7).

Z przywołanych wyżej norm prawnych wynika jednoznacznie, że wykresówki z tachografów oraz karta kierowcy stanowią imienną dokumentację okresów pracy kierowcy. Dokumenty te mają ściśle osobisty charakter i nie są przypisane do konkretnego pojazdu, lecz do osoby, która pojazd ten prowadzi. Nie ulega zarazem wątpliwości, że obowiązek stosowania wykresówek i karty kierowcy oraz rejestracji aktywności kierowcy za pomocą urządzenia rejestrującego lub też ręcznego wprowadzenia na wykresówkę bądź kartę danych o okresach aktywności kierowcy (jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe) odnosi się wyłącznie do okresów, od momentu kiedy kierowcy przejmują pojazd i wykonują powierzoną im pracę.

Organ prawidłowo zaliczył w poczet materiału dowodowego w niniejszej sprawie: protokół kontroli drogowej z [...] 2016 r. [...] (będący dokumentem urzędowym), list przewozowy CMR (wystawiony [...] 2016 r. i okazany w chwili podjęcia kontroli) oraz kartę kierowcy.

W wyniku kontroli drogowej pojazdu członowego (ciągnika samochodowego marki [...] nr rej. [...] oraz naczepy ciężarowej marki [...] nr rej. [...] stwierdzono, że w ładowni naczepy znajdowały się płody rolne, a ponadto, że: w zatrzymanym pojeździe w tachografie nie była umieszczona karta oraz w okresie od [...] 2016 r. godz. [...] do [...] 2016 r. godz. [...] (godzina rozpoczęcia kontroli) kierowca nie rejestrował na wykresówkach lub karcie swojej aktywności, prędkości pojazdu i przebytej drogi. Z analizy cyfrowej z tachografu ustalono, że w dniu [...] 2016 r. kierowca bezpośrednio przed zatrzymaniem do kontroli jeździł pojazdem – poruszając się ulicami [...] w I.. Kierowca okazał list przewozowy wystawiony przez firmę B. - wskazujący na skarżącego jako przewoźnika. Kierowca odmówił złożenia wyjaśnień. Przewoźnik zaś, w toku postępowania wyjaśniającego, przedstawił umowę o pracę zawartą między kierowcą zatrzymanym do kontroli w dniu [...] 2016 r. i M. K. - prowadzącym gospodarstwo rolne, a także umowę najmu pojazdu zawartą z [...]. Dowody te, w ocenie organów, jako niespójne nie potwierdziły, że w chwili zatrzymania wykonywany był transport innych płodów rolnych niż wskazanych w okazanym przez kierowcę liście przewozowym, a ponadto, że w dniu [...] 2016 r. wykonawcą przewozu był M. K. – a nie skarżący. W tych okolicznościach, w ocenie organu odwoławczego doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym wskazanych w decyzji organu I instancji. Powyższe ustalenia – bez konieczności dodatkowego postępowania dowodowego - uzasadniały nałożenie administracyjnej kary pieniężnej, określonej w l.p. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Zdaniem Sądu, stan faktyczny w niniejszej sprawie ustalony został prawidłowo (zgodnie z przepisami proceduralnymi z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.). Organy wzięły pod uwagę zarówno dane wynikające z tachografu, karty kierowcy, jak i z dokumentu w postaci listu przewozowego i protokołu kontroli wraz z załącznikiem stanowiącym opis naruszeń.

W ocenie Sądu nie znajduje uzasadnienia zarzut skargi o wadliwym ustaleniu przez organy stanu faktycznego w sprawie oraz stronniczej oceny zebranego materiału dowodowego. Organy przede wszystkim nie podważyły prawdziwości przedstawionych dokumentów w postaci umowy o pracę z [...] 2016 r. (zawartej na okres 9 dni), ani w postaci umowy użyczenia pojazdu z [...] 2016 r. Rozpatrzyły przedstawione przez skarżącego dowody, gromadząc też dodatkowe dowody m.in. w postaci wyjaśnień wystawcy listu przewozowego. Organy szczegółowo wyjaśniły, że dowody te nie potwierdzają twierdzeń skarżącego, jakoby w chwili zatrzymania do kontroli kierowca wykonywał obowiązki pracownicze na rzecz M. K.. Konstatacja ta nie narusza zasady wszechstronnej oceny materiału dowodowego i nie przekracza granic swobodnej oceny materiału dowodowego. Zauważyć bowiem należy, że z przedstawionej umowy użyczenia pojazdu nie wynika faktyczny termin wydania przez skarżącego pojazdu do dyspozycji M. K.. Co więcej strony tej umowy (skarżący i M. K.) ustaliły, że wynajmujący (M. K.) będzie użytkował pojazd jedynie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej do przewozu towarów w kraju i zagranicą (§ 3 ust. 1 umowy z [...] 2016 r.). W tym świetle twierdzenia skarżącego, że w dniu [...] 2016 r. w zatrzymanym pojeździe (stanowiącym przedmiot umowy użyczenia) transportowany był towar w ramach obowiązków realizowanych na rzecz M. K. jako pracodawcy określonego w umowie o pracę – tj. rolnika prowadzącego Gospodarstwo Rolne w [...] musi budzić wątpliwości. Wbrew twierdzeniom skargi organy zasadnie oceniły więc zaproponowane przez skarżącego dowody jako niespójne. Organy nie poprzestały też na stwierdzeniu rozbieżności, podjęły również próbę ich wyjaśnienia poprzez: przesłuchanie w charakterze świadka M. K. oraz uzyskania dodatkowych dokumentów potwierdzających prowadzenie przez niego zarówno gospodarstwa rolnego, jak i pozarolniczej działalności gospodarczej. W wyznaczonym terminie świadek nie stawił się na wezwanie i nie przedstawił żądanych informacji, a skarżący nie zaproponował innych dowodów na poparcie swoich twierdzeń.

Skarżący nie podołał też obowiązkowi wykazania prawdziwości twierdzeń o nie wykonywaniu w dniu [...] 2016 r. przez D. C. (zatrzymanego do kontroli kierowcy) jakiegokolwiek przejazdu z uwagi na zakończenie dziennego okresu pracy. Dowodem na "dłuższy" postój pojazdu w dniu [...] 2016 r., według skarżącego, miałby być zapis z monitoringu na stacji benzynowej (miejscu zatrzymania pojazdu do kontroli) oraz "wizualizacja z pliku z tachografu za pomocą 4TRANS). Dowody te nie zostały jednak złożone do akt sprawy, skarżący nie składał w tym zakresie stosownych wniosków dowodowych. Przeciwnie w postępowaniu przed organami starał się on wykazać, że w dniu [...] 2016 r. D. C. prowadził pojazd jako pracownik M. K.. W ocenie Sądu organy słusznie przyjęły zatem, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Bezspornie w chwili zatrzymania pojazdu w tachografie nie było bowiem umieszczonej karty kierowcy. Zauważyć też należy, że do zatrzymania pojazdu doszło na stacji benzynowej. Według skarżącego było to miejsce postoju kierowcy, jednak czas spędzony na dojeździe do miejsca postoju pojazdu, jeżeli pojazd nie znajdował się ani w miejscu zamieszkania kierowcy, ani w bazie przewoźnika – nie mógł być uznany za czas odpoczynku lub przerwa, powinien był być zarejestrowany jako aktywność określana "inną pracą" (podobne stanowisko zajął WSA w Warszawie w wyroku z 22 czerwca 2016 r. w sprawie VIII SA/Wa 1087/15 LEX Nr 2090370). Tymczasem, jak wynika z protokołu kontroli karta kontroli kierowcy nie zawierała danych dotyczących aktywności od [...] 2016 r. godziny [...] do [...] 2016 r. – do godziny zatrzymania pojazdu do kontroli.

Sąd dostrzega również, że zarówno zgromadzony materiał dowodowy, jak i jego ocena, zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. znalazła swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji organu I instancji, jak i organu odwoławczego. Organ II instancji w sposób wyczerpujący odniósł się również do twierdzeń i zarzutów skarżącego podnoszonych w odwołaniu. Uzasadnienia decyzji organu I instancji oraz organu odwoławczego są spójne i logiczne, z ich treści w sposób niebudzący wątpliwości, wynika ustalony przez organy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia.

Stwierdzone w tym stanie rzeczy naruszenie przez skarżącego w zakresie nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie wskazań prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi wyczerpywało regulację art. 34 w/w rozporządzenia unijnego w sprawie tachografów w transporcie drogowym oraz lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W tych warunkach słusznie orzeczono o karze pieniężnej w kwocie [...]zł.

Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ustawy o transporcie drogowym ma charakter obiektywny, a więc obciąża podmiot wykonujący transport drogowy, jeżeli wystąpił zakazany przez ustawę skutek, bez wnikania, jakie były jego przyczyny i kto ponosi winę za dane naruszenie. Organ działa w tej sprawie w warunkach związania, istnieje bowiem domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy.

Organ odwoławczy właściwie także uznał, że brak jest podstaw prawnych do zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Zgodnie z treścią art. 92b ust. 1 - 2 ustawy o transporcie drogowym nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: rozporządzenia (WE) nr 561/2006, rozporządzenia 3821/85, umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r., Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń.

Art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Norma prawna wyrażona w art. 92c w/w ustawy odnosi się do wyjątkowych sytuacji, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Co istotne, zastosowanie powyższego przepisu jest możliwe, gdy przedsiębiorca wykaże stosownymi dowodami, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia lub że wystąpiły zdarzenia, których nie mógł przewidzieć. To bowiem on wywodzi skutki prawne z nich wynikające i to na nim spoczywa ciężar wykazania tych okoliczności i udowodnienia okoliczności objętych ich hipotezą. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił jednak jakichkolwiek dowodów wskazujących na brak wpływu z jego strony na powstanie naruszenia. Nie wykazał on również w sposób niebudzący wątpliwości, że wystąpiły zdarzenia, których nie mógł przewidzieć.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, organ zasadnie w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym nałożył na skarżącego karę pieniężną za stwierdzone naruszenie, stosując prawidłową podstawę materialnoprawną. W sprawie nie zostały wykazane żadne okoliczności wskazujące na możliwość uwolnienia skarżącego od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Organy obu instancji wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.), dając wyraz w uzasadnieniach swoich decyzji w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Skarga zarzuca naruszenie art. 55 ustawy o transporcie drogowym. Skarżący formułując ten zarzut wskazał na przekroczenie rozsądnego czasu przeprowadzenia kontroli i kwestionował na tej podstawie możliwość uwzględnienia wyjaśnień kierowcy jako wiarygodnego dowodu w sprawie. Odnosząc się do tego zarzutu należy w pierwszej kolejności podkreślić, że kierowca odmówił złożenia jakichkolwiek wyjaśnień. "Oświadczenia" kierowcy nie stanowiły zatem podstawy dokonania ustaleń w rozpoznawanej sprawie. Po drugie, w ocenie Sądu, nie doszło do przekroczenia uprawnień przez Inspektora Inspekcji Transportu Drogowego – sprecyzowanych w powołanym w skardze przepisie art. 55 ustawy o transporcie drogowym. W świetle tego przepisu w trakcie kontroli drogowej inspektorowi transportu drogowego przysługuje uprawnienie do wstępu do pojazdu oraz kontroli: dokumentów, karty kierowcy i karty przedsiębiorstwa oraz zainstalowanych w pojeździe urządzeń pomiarowo-kontrolnych lub tachografu cyfrowego. Kontrola drogowa dokumentów, w myśl zaś art. 87 ustawy o transporcie drogowym, powinna odbywać się w obecności kierowcy. Na mocy powołanego przepisu inspektor transportu drogowego jest upoważniony do kontrolowania masy, nacisków osi i wymiarów pojazdu przy użyciu odpowiednich wag. Analizując akta sprawy Sąd nie dopatrzył się przekroczenia wyżej określonych uprawnień. Czas trwania kontroli nie przekroczył 6 godzin (godzina rozpoczęcia kontroli to 14.50, a ostatnia czynność opisana w protokole to sporządzenie sprawozdania – godzina 19.50) i był uzasadniony podjętymi czynnościami – w tym kontrolą masy i nacisków osi przy użyciu wag – co z kolei wymagało przemieszczenia się z miejsca zatrzymania pojazdu (Inowrocław) do punktów kontrolnych znajdujących się w różnych miejscowościach.

W świetle powyższych rozważań zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione. Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny– na podstawie art. 151 p.p.s.a. zobowiązany był oddalić skargę jako bezzasadną, o czym orzekł w sentencji wyroku.