Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 200/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 9 ust1, 10 ust1, art 10 ust2 pkt 3 i 8 , 14 ust.2 pkt 1 ,22a ust1, 22c pkt 1, art 22d ust2, art 14
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi I. R. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w B. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie interpretacją indywidualną przepisów prawa podatkowego z dnia [...] r., znak:[...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zbycia prawa wieczystego użytkowania gruntu, Minister Finansów, działający przez upoważnionego Dyrektora Izby Skarbowej , stwierdził, że stanowisko Wnioskodawcy, I. R. wskazane we wniosku z dnia [...] r., jest nieprawidłowe. We wniosku tym przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

W dniu [...] r. Wnioskodawca nabył wraz z żoną prawo wieczystego użytkowania działki gruntu. Nabycie nastąpiło z majątku dorobkowego małżonków. Małżonkowie nie zawierali umów majątkowych małżeńskich. Wymieniona nieruchomość nadal pozostaje wspólną własnością małżonków na zasadzie współwłasności małżeńskiej. Grunt objęty prawem wieczystego użytkowania jest przeznaczony pod budownictwo o charakterze komercyjnym. W 2002 r. na ww. gruncie Wnioskodawca wybudował budynek gospodarczy, trwale z gruntem związany. Za zgodą małżonki budynek ten wykorzystywany jest w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, którą nadal prowadzi. Budynek ujęty jest w ewidencji środków trwałych i amortyzowany od 2003 r., w którym to roku nastąpiło oddanie budynku do użytkowania. Przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej jest handel i usługi wypożyczania maszyn budowlanych. Wnioskodawca nie prowadzi działalności w zakresie obrotu nieruchomościami, a przedmiotowy grunt oraz budynek nie są towarami handlowymi związanymi z działalnością gospodarczą. Prawo wieczystego użytkowania działki gruntu, na której wybudowano budynek nie zostało wprowadzone do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Grunt był wykorzystywany dla działalności jednego z małżonków - współwłaścicieli, ale nie był zaliczony do składników majątku tej działalności przez niewprowadzenie do odpowiedniej ewidencji prowadzonej dla potrzeb przedmiotowej działalności gospodarczej. Opłaty z tytułu prawa wieczystego użytkowania gruntu, jako mające związek z przychodami z działalności gospodarczej Wnioskodawcy i niezbędne dla możliwości wykonywania tej działalności w budynku posadowionym na powołanym gruncie, były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów z tej działalności. Małżonka Wnioskodawcy nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej. Dla niej oraz dla Wnioskodawcy nabyte prawo wieczystego użytkowania gruntu było przez prawie już [...] lat składnikiem majątku osobistego, a jedynie za zgodą małżonki Wnioskodawca wybudował na przedmiotowym gruncie budynek i ten składnik majątku wykorzystywał w prowadzonej działalności gospodarczej. Przedmiotowego prawa nie nabyto także w celu jego dalszej odsprzedaży, o czym świadczy okres posiadania oraz wybudowanie (oddanie do użytkowania w 2003 r.) na przedmiotowym gruncie budynku wykorzystywanego dla potrzeb działalności gospodarczej. Obecnie Wnioskodawca wraz z małżonką zawarli przedwstępną umowę sprzedaży prawa wieczystego użytkowania gruntu oraz odrębnej własności posadowionego na nim budynku. Umowa przyrzeczona będzie zawarta we wrześniu bieżącego roku. Sprzedającymi w powołanej umowie są wymienieni małżonkowie będący właścicielami prawa i budynku na zasadzie wspólności małżeńskiej majątkowej, a przedmiotem sprzedaży będzie prawo wieczystego użytkowania gruntu oraz odrębna własność budynku posadowionego na przedmiotowym gruncie. Dla każdego z wymienionych składników majątku jest już wyznaczona w umowie przedwstępnej cena sprzedaży (odrębnie dla prawa użytkowania wieczystego grantu i odrębnie dla budynku).

Na gruncie wyżej przedstawionego stanu faktycznego Wnioskodawca zwrócił się z następującym pytaniem, a mianowicie, czy dochód ze sprzedaży w 2012 r. prawa wieczystego użytkowania gruntu nabytego w 2001 r. podlega wyłączeniu spod opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych w części przypadającej na Wnioskodawcę jako współwłaściciela prawa użytkowania wieczystego gruntu na zasadzie współwłasności małżeńskiej majątkowej, którego nie wprowadzono do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych w działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę?

Według Wnioskodawcy, w przedstawionych okolicznościach zdarzenia przyszłego wartość 50% dochodu z tytułu sprzedaży prawa wieczystego użytkowania gruntu jest wyłączona z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przypadająca na małżonka, który nie wprowadził do działalności gospodarczej tego składnika majątku i posiadał powołane prawo do nieruchomości przez okres ponad 5 lat licząc od końca roku jego nabycia. W Jego ocenie w niniejszej sprawie znajduje przede wszystkim zastosowanie przepis art. 6 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który przesądza o odrębnym opodatkowaniu każdego z małżonków z tytułu dochodu osiągniętego ze wspólnej własności. Dochód ten dzieli się w proporcji 50/50, jeżeli umowa małżeńska majątkowa nie stanowi inaczej, a tak jest w przedmiotowej sprawie, gdyż Wnioskodawca wraz z żoną umów małżeńskich majątkowych nie zawierali. Zatem, dochód z ich wspólnej własności (tu sprzedaży prawa) podlega podziałowi po 50% na każdego z małżonków. Jednocześnie w niniejszej sprawie żona jest podatnikiem nie prowadzącym działalności gospodarczej i sprzedawane składniki majątku nie miały związku z jej działalnością. Okres ponad 5 lat, jaki upłynął od końca roku nabycia prawa wieczystego użytkowania, skutkuje wyłączeniem dochodu ze sprzedaży tego prawa spod opodatkowania na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dodatkowo Wnioskodawca wskazuje, że prawo wieczystego użytkowania gruntu nie było zaliczone do składników majątkowych działalności prowadzonej przez niego, a ta okoliczność w ogóle wyłącza możliwość przypisania obowiązku podatkowego z tytułu dochodu z planowanej sprzedaży składnika osobistego majątku. W tym zakresie ujęcie w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych jest literalną przesłanką uznania sprzedaży składnika majątku za przychód z działalności gospodarczej. Taka okoliczność w niniejszej sprawie nie zachodziła.

Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, dochód z planowanej sprzedaży prawa do nieruchomości gruntowej (prawa wieczystego użytkowania) podlega podziałowi na oboje małżonków po równo i w części przypadającej na niego jest wyłączony spod opodatkowania, jako niezwiązany z działalnością gospodarczą i dotyczy nieruchomości sprzedawanej po upływie 5 lat licząc od końca roku nabycia prawa, a dodatkowo prawo to nie jest składnikiem majątku wprowadzonym do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych oraz obrót nieruchomościami nie jest przedmiotem działalności gospodarczej. Zdaniem Wnioskodawcy, istotne jest więc w niniejszej sprawie to, że nie prowadzi on działalności w zakresie obrotu nieruchomościami i powołany grunt nie jest dla tej działalności towarem handlowym, a wyłącznie budynek posadowiony na gruncie i wybudowany dla potrzeb działalności jest składnikiem majątkowym tej działalności. Rozpoczęcie działalności gospodarczej w budynku wybudowanym na przedmiotowym gruncie nastąpiło w roku 2003 r. a więc po upływie roku od nabycia prawa wieczystego użytkowania gruntu przez oboje małżonków. Zdaniem Wnioskodawcy, powyższe przesądza o braku prawnej możliwości uznania, iż w części dotyczącej sprzedaży prawa wieczystego użytkowania gruntu dochód osiągnięty przez niego powinien być w całości mu przypisany. Szczególnie istotne dla oceny prawidłowości jego stanowiska jest także prawne oddzielenie prawa wieczystego użytkowania gruntu od własności posadowionego na nim budynku. Konstrukcja ta obliguje do odrębnej kwalifikacji podatkowej tych dwóch składników majątkowych i oceny skutków ich sprzedaży w świetle okoliczności dotyczących odrębnie każdej z nieruchomości. W zakresie prawa użytkowania wieczystego, w opisanych okolicznościach zdarzenia przyszłego, dojdzie do sprzedaży majątku wspólnego małżonków nie będącego składnikiem działalności gospodarczej i przedmiotem tej działalności u współmałżonka, co przesądza o obowiązku podzielenia dochodu na oboje małżonków w proporcjach po 50%. W konsekwencji dochód przypadający na Wnioskodawcę jest wyłączony spod opodatkowania na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ze względu na upływ odpowiedniego okresu od nabycia prawa wieczystego użytkowania gruntu. Stanowisko to – jak wskazał Wnioskodawca -znajduje umocowanie w orzeczeniach aktualnych sądów administracyjnych wydanych w sprawach interpretacji indywidualnych prawa podatkowego, a więc kształtujących prawidłową wykładnię norm objętych przedmiotem sprawy (vide: wyroki NSA z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1151/10 oraz z dnia 8 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1545/10).

Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, wydał ww. interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe wskazując przy tym, że przychód uzyskany przez Wnioskodawcę ze sprzedaży wskazanego we wniosku prawa wieczystego użytkowania gruntu, stanowi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Wskazano nadto, że prawo wieczystego użytkowania gruntów, wykorzystywane do prowadzonej przez Wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej, stanowi wartość niematerialną i prawną w tej działalności i jako takie winno zostać ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, od której to wartości nie dokonuje się jednak odpisów amortyzacyjnych, na co organ przywołał przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), zwanej dalej "u.p.d.o.f.", a w szczególności art. art. 9 ust.1, 10 ust. 1, art. 10 ust. 2 pkt 3 i 8, 14 ust. 1, 14 ust. 2 pkt 1, 22 a ust.1, 22c pkt 1 oraz art. 22d ust. 2. Zdaniem organu, z przepisów tych wynika, że przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej będzie cała kwota uzyskana ze sprzedaży prawa użytkowania wieczystego gruntu, a nie tylko jej część, z uwagi na fakt posadowienia na tymże gruncie budynku wykorzystywanego do prowadzonej działalności gospodarczej i trwale z tym gruntem związanym (wpisanym do ewidencji środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, w której nie ujęto gruntu, zaś odpisy amortyzacyjne od budynku jak i opłaty z tytułu wieczystego użytkowania gruntu zaliczano do kosztów uzyskania przychodu). Zdaniem organu, przepisy podatkowe nie przewidują możliwości podziału prawa użytkowania wieczystego gruntu i zakwalifikowania przychodu uzyskanego z jego sprzedaży do różnych źródeł przychodu. W konsekwencji tego, dochód z tej transakcji, jako część składowa dochodu (lub straty) z prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu według formy opodatkowania wybranej przez Wnioskodawcę dla opodatkowania dochodów z tej działalności. Zdaniem organu, dla rozstrzygnięcia przedmiotowej kwestii, tj. dla kwalifikacji przychodu uzyskanego ze zbycia prawa wieczystego użytkowania gruntu do źródła, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, bez znaczenia jest to, że prawo to nie było wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz, że podatnik nie prowadził działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami i że grunt ten nie jest dla tej działalności towarem handlowym, bowiem treść art. 22d ust. 2 u.p.d.o.f. nie pozostawia wątpliwości, że podatnik ma obowiązek wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych składników majątku stanowiących środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne. A zatem, nie może podatnik z tego faktu, że nie wypełnił jednego z obowiązków, tj. nie wprowadził do ww. ewidencji prawa wieczystego użytkowania gruntu, wywodzić dla siebie korzystnych skutków podatkowych. Ponadto, o kwalifikacji przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości decydujące znaczenie ma przedmiotowe i funkcjonalne powiązanie danego źródła przychodu ze źródłem jego uzyskania. Wskazany zaś budynek z przypadającym do niego prawem użytkowania wieczystego gruntu wykorzystywany był do prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Natomiast 5-letni termin, po upływie którego dochód uzyskany ze sprzedaży nie podlega opodatkowaniu, dotyczy wyłącznie nieruchomości objętych dyspozycją art. 10 ust.1 pkt 8 u.p.d.o.f.

Wnioskodawca nie zgodził się ze stanowiskiem organu i pismem z dnia [...] r. wezwał organ interpretacyjny do usunięcia naruszenia prawa, który po dokonaniu analizy zarzutów przytoczonych w wezwaniu stwierdził brak podstaw do zmiany stanowiska zawartego ww. indywidualnej interpretacji.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze na ww. indywidualną interpretację, I. R., reprezentowany przez pełnomocnika, wnosząc o uchylenie interpretacji indywidualnej i zobowiązanie organu do wydania aktu potwierdzającego stanowisko strony w przedmiocie skutków podatkowych zbycia prawa wieczystego użytkowania gruntu jako prawidłowe oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, zarzucił jej naruszenie:

1. art. 121 w zw. z art. 14h oraz w zw. z art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej "Ordynacja podatkową", przez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych przejawiające się w wydaniu interpretacji dokonanej z pominięciem właściwych przepisów prawa oraz utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, co wskazuje na wydanie interpretacji z naruszeniem prawa;

2. art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. przez jego niezastosowanie w wyniku nie objęcia sprzedaży nieruchomości wspólnej małżonków dyspozycją tego przepisu;

3. art. 14 ust 2 pkt 1 lit. a) w związku z art. 10 ust 2 pkt 3 u.p.d.o.f. przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym, uznając, że przychód uzyskany ze sprzedaży wskazanego we wniosku prawa wieczystego użytkowania gruntu, stanowi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej mimo nieujęcia tego prawa w ewidencji wartości niematerialnych i prawnych;

4. art. 22d ust. 2 u.p.d.o.f. przez jego błędną wykładnię, uznającą sprzedaż przedmiotowego prawa wieczystego użytkowania gruntu za przychód z działalności gospodarczej w konsekwencji błędnego uznania tego prawa za środek trwały wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej działalności.

W uzasadnieniu skargi, skarżący powtórzył swoje stanowisko, a mianowicie,

że dochód z planowanej sprzedaży prawa do nieruchomości gruntowej (prawa wieczystego użytkowania) podlega podziałowi na oboje małżonków po równo i w części przypadającej na skarżącego jest wyłączony z opodatkowania jako niezwiązany z działalnością gospodarczą i dotyczy nieruchomości sprzedawanej po upływie 5 lat, licząc od końca roku nabycia prawa, przy czym prawo to nie jest składnikiem majątku wprowadzonym do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych, zaś przedmiotem działalności gospodarczej nie jest obrót nieruchomościami.

Nadto skarżący wskazał, że organ ignorując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołuje się w uzasadnieniu wydanej interpretacji na piśmiennictwo prywatnych osób zawarte w komentarzu do ustawy, uznając tym samym za cenniejszą i wartościowszą podstawę dla wydania interpretacji komentarz do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych aniżeli orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach o identycznym stanie faktycznym, tj. wyrok z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1151/10, w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi kompletną regulację przedmiotowego zakresu opodatkowania dochodów ze zbycia składników majątku wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą jako przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej (wyr. NSA z 22 kwietnia 2010 r. II FSK 2196/08). Przepis ten zawiera dwie przesłanki uznania przychodu ze sprzedaży za przychód

z działalności gospodarczej: sprzedaż musi dotyczyć środka trwałego (przesłanka pierwsza), który został ujęty w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych (przesłanka druga).

Zdaniem strony skarżącej, uznanie za wystarczający warunek do przypisania przychodu ze sprzedaży składnika mienia do źródła jakim jest działalność gospodarcza, jedynie samego faktu spełniania przez dany składnik warunków uzasadniających uznanie go za środek trwały, pomija obowiązywanie drugiej z wymienionych przesłanek, tzn. konieczności ujęcia owego składnika w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Wykładnia taka pozostaje w sprzeczności ze standardem interpretacyjnym nakazującym wykładnię tekstów prawnych jako całości, tzn. uwzględnienie przy wykładni całości relewantnej treści aktu prawnego, w ten sposób by żaden fragment tekstu prawnego nie był zbędny - zakaz wykładni per non est (zob. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, str. 122). Tym samym niewątpliwie podczas wydawania skarżonej interpretacji indywidualnej, naruszony został ów standard przy formułowaniu wykładni art. 14 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. Pominięto bowiem obowiązywanie sformułowania "ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych". Pogląd co do normatywnego znaczenia tego fragmentu przepisu prezentowano również w innych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. z 10 lutego 2010 r. II FSK 1507/08 i z 18 maja 2010 r. II FSK 51/09).

Zatem, w ocenie skarżącego, stanowisko organu podatkowego jest błędne, nienależycie uzasadnione i umotywowane oraz narusza prawo, co powoduje, że wydana interpretacja wymaga zmiany. Wobec powyższego stanowisko strony skarżącej jest w pełni uzasadnione i obliguje do wniosku o uchylenie skarżonej interpretacji indywidualnej jako wydanej z naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej stwierdził, że w przedmiotowej sprawie istotę powstałego sporu stanowi kwalifikacja prawna uzyskanego przez skarżącego przychodu ze zbycia prawa użytkowania wieczystego gruntu wykorzystywanego na cele prowadzonej przez skarżącego pozarolniczej działalności gospodarczej, które przed sprzedażą nabył wspólnie z małżonką do majątku wspólnego.

Nadto, organ interpretacyjny odnosząc się do zarzutu co do ignorowania orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym wyroku z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1151/10 w sytuacji, gdy jednocześnie organ powołuje się na piśmiennictwo zawarte w komentarzu do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazał, że przepisy dotyczące procedury podatkowej w zakresie wydawania interpretacji indywidualnych nie nakładają na organ upoważniony do ich wydawania obowiązku polemiki z przedstawionymi przez podatnika wyrokami, postanowieniami, czy też komentarzami. Zawarta w art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej norma zobowiązuje jedynie organ wydający interpretację indywidualną - w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy - do wskazania stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym. Wydana przez organ upoważniony interpretacja ten obligatoryjny element zawiera - treść interpretacji wskazuje prawidłowy tryb postępowania i przedstawia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne.

Według organu, podniesiony przez skarżącego zarzut jest tym bardziej bezzasadny, że orzecznictwo sądowoadministracyjne wyraźnie wskazuje, iż bezwzględnym wymogiem, który musi spełniać interpretacja indywidualna jest wskazanie wprost, czy stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku jest prawidłowe, czy też - w ocenie organu upoważnionego - takim nie jest. W takiej sytuacji organ ma obowiązek zaprezentowania własnego poglądu na zagadnienie będące przedmiotem zapytania wnioskodawcy.

Nadto organ wskazał, że jak zaakcentowano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnie 13 października 2011 r., sygn. II FSK 1773/11: "Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie pierwszy z postawionych zarzutów. Zgodnie z treścią art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Z kolei zgodne z § 2 tego artykułu w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Przepisy te regulują części składowe interpretacji indywidualnej. Ich naruszenie mogłoby polegać na braku jednego ze wskazanych w tych przepisach elementu tj.: oceny stanowiska wnioskodawcy, uzasadnienia prawnego tej oceny a w wypadku oceny negatywnej, wskazanie prawidłowego stanowiska oraz jego uzasadnienia. Przy czym zawarte w tym konkretnym przepisie wyrażenie "prawidłowe stanowisko" oznacza prawidłowość subiektywną, tj. w ocenie organu wydającego interpretację. Innymi słowy, zarzut braku "prawidłowego stanowiska" wskazanego w art. 14c § 2 byłby skuteczny gdyby organ nie zawarł tego elementu w swojej interpretacji. Natomiast próba podważenia prawidłowości stanowiska organu może zostać przeprowadzona jedynie poprzez zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego ".

Dalej organ interpretacyjny wskazał, że w kontekście prawnego uzasadnienia stanowiska zajętego przez organ upoważniony w interpretacji indywidualnej przytoczenia wymaga wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. III SA/Wa 2634/10: "Odnosząc się do zarzucanego przez Skarżącą pominięcia przez Organ orzecznictwa sądowego, wyjaśnić należy, iż nie ulega wątpliwości, że orzecznictwo sądów administracyjnych ma istotne znaczenie, zawierając wskazówki co do interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz ich zastosowania. Nie kwestionując i w żaden sposób nie podważając tego znaczenia Sąd podkreśla, że istnienie orzecznictwa sądów administracyjnych nie odbiera organowi wydającemu interpretację prawa do samodzielnej oceny zdarzeń i wykładni przepisów w sprawach innych niż ta, w której konkretny wyrok zapadł. Organ wydający interpretacje ma wręcz obowiązek dokonania samodzielnej oceny przedstawionego we wniosku zagadnienia. Rzeczą Organu jest ocena, czy i na ile określone orzeczenia sądów administracyjnych są przydatne w konkretnej sprawie. Organ ponosi też konsekwencje wadliwości tej oceny, zwykłe w postaci uchylenia interpretacji. Rzeczą Sądu orzekającego już w tej konkretnej sprawie jest bowiem weryfikacja oceny dokonanej przez Organ. (...) Sąd podkreśla, że sam w sobie fakt, że organ wydający interpretację ma zdanie odmienne niż wyrażone przez wnioskodawcę w ślad za orzecznictwem sądów administracyjnych, nie stanowi naruszenia prawa mogącego skutkować uchyleniem interpretacji. Będzie to zasadne wówczas, gdy odmienny pogląd Ministra Finansów w sprawie, w której został wyrażony, uznany zostanie przez Sąd za wadliwy, niezgodny z przepisami prawa".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 P.p.s.a.), przy czym sąd administracyjny nie jest władny dokonywać interpretacji, zastępując w ten sposób organ interpretacyjny, lecz jest obowiązany wytknąć błąd wykładni, który doprowadził do zajęcia stanowiska niezgodnego z prawem.

Dokonując oceny zaskarżonej interpretacji Sąd stwierdził, że zaskarżona interpretacja odpowiada obowiązującemu prawu.

Istota sporu pomiędzy skarżącym a organem wydającym interpretację sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy dochód ze sprzedaży w 2012 r. prawa wieczystego użytkowania gruntu nabytego w 2001 r. podlega wyłączeniu spod opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych w części przypadającej na Wnioskodawcę jako współwłaściciela prawa użytkowania wieczystego gruntu na zasadzie współwłasności małżeńskiej majątkowej, którego nie wprowadzono do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych w działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę?

Kluczowe znaczenie dla merytorycznego rozpoznania sprawy na gruncie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku ma przedmiot przyszłej transakcji sprzedaży (w której stroną sprzedającą będą małżonkowie będący współwłaścicielami prawa wieczystego użytkowania gruntu i stanowiącego odrębną własność budynku posadowionego na tym gruncie), z tytułu której ma wystąpić przychód. A mianowicie, przedmiotem sprzedaży będzie trwale z gruntem (będącym w użytkowaniu wieczystym nie ujętym w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych) związany budynek gospodarczy wykorzystywany do działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego, wpisany do ewidencji środków trwałych i amortyzowany od roku 2003, przy czym cena sprzedaży wyznaczona w umowie przedwstępnej została ustalona odrębnie dla prawa użytkowania wieczystego grantu i odrębnie dla budynku.

Nadto, jak wynika ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, opłaty z tytułu prawa wieczystego użytkowania gruntu jako mające związek z przychodami z działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego (małżonka skarżącego nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej) były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów z tej działalności.

Według strony skarżącej przychód ze sprzedaży prawa użytkowania wieczystego gruntu należy zakwalifikować do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., który stanowi podstawę zarzutu skargi co do naruszenia tego przepisu.

Przepis art. 10 u.p.d.o.f. zawiera katalog źródeł przychodów opodatkowanych podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Katalog ten jest katalogiem rozłącznym, co oznacza, że jeden konkretny przychód może zostać zakwalifikowany tylko i wyłącznie do jednego źródła przychodów. Konieczne jest zatem w podatku dochodowym od osób fizycznych prawidłowe przyporządkowanie przychodu do konkretnego źródła, wadliwa bowiem klasyfikacja skutkuje z reguły niewłaściwym trybem opodatkowania danego przychodu. Podzielić zatem należy stanowisko organu, że jeden i ten sam przychód stanowić może przychód wyłącznie z jednego źródła, nie jest zaś możliwa sytuacja, w której ten sam przychód będzie zakwalifikowany częściowo do jednego źródła, a częściowo do innego.

Określony rodzaj aktywności osób fizycznych, generujący określonego rodzaju przychody, może być prowadzony w ramach działalności gospodarczej bądź poza nią. Zatem, działalność gospodarcza może obejmować swoim zakresem takie aktywności, z których generowany przychód w innych okolicznościach musiałby zostać uznany za przychód z odrębnego niż działalność gospodarcza źródła przychodów. Jeżeli jednak taka aktywność jest prowadzona w ramach działalności gospodarczej, to na podstawie art. 14 u.p.d.o.f. determinuje to sposób opodatkowania uzyskanego przychodu jako przychodu z działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.), a nie jako odrębne źródło przychodu spośród wskazanych w art. 10 ust. 1.

A zatem, dla prawidłowej oceny przychodu z planowanej przez skarżącego sprzedaży prawa użytkowania wieczystego gruntu wraz z budynkiem na tymże gruncie posadowionym i trwale z tym gruntem związanym, istotna jest nie tylko dyspozycja art. 10 ust. 1 pkt 8, ale nadto art. 10 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 14 u.p.d.o.f.

Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. c) u.p.d.o.f. odpłatne zbycie prawa wieczystego użytkowania gruntów, jest źródłem przychodów, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Przepis ten nie ma jednak zastosowania do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., z zastrzeżeniem art. 10 ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia nie upłynęło 6 lat, co wynika to z art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f..

W myśl zaś art. 10 ust. 3 u.p.d.o.f. przepisy ust. 1 pkt 8 mają zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz (...) budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie. Z dyspozycji tego przepisu zatem wprost wynika, że aby przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości mógł zostać zaliczony do źródła przychodu określonego ww. art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. (gdzie odpłatne zbycie nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej), muszą być spełnione co najmniej dwie przesłanki, a mianowicie, nieruchomość nie może być przedmiotem odpłatnego zbycia w wykonywaniu działalności gospodarczej i nieruchomość musi być nieruchomością mieszkalną (nie może być nieruchomością niemieszkalną) wykorzystywaną na potrzeby tej działalności.

Wskazać przy tym należy, że pozarolnicza działalność gospodarcza stanowi odrębne źródło przychodów wskazane w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f..

Zgodnie zaś z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Z kolei art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. stanowi, że przychodami z działalności gospodarczej są również: przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących:

a) środkami trwałymi,

b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1.500 zł,

c) wartościami niematerialnymi i prawnymi

- ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych

w lit. b), spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału

w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określeniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.

W myśl zaś art. 14 ust. 2c u.p.d.o.f. do przychodów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie zalicza się przychodów z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie. Przepis art. 30e stosuje się odpowiednio.

Z przytoczonych przepisów wynika zatem wprost, że przychodami z działalności gospodarczej są zarówno przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą składników majątku używanych aktualnie w działalności, jak i przychody uzyskane ze sprzedaży tych składników majątku, które zostały z działalności gospodarczej już wycofane, przy czym jeżeli między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia upłynęło 6 lat, to kwota uzyskana ze sprzedaży tych składników majątku nie stanowi już przychodu z działalności gospodarczej.

W myśl zasady przewidzianej w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychód z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust.1 pkt 3 uważa się każdą kwotę należną podatnikowi prowadzącemu działalność gospodarczą. Przepis art. 14 u.p.d.o.f. stanowi kompleksową regulację w przedmiocie przychodów z działalności gospodarczej i nie wymienia wszystkich przychodów z tego źródła, zaś w art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. wymienione zostały tylko przykładowo rodzaje przychodów zaliczanych do przychodów z działalności gospodarczej, co świadczy, że sprzedaż każdego innego składnika, wykorzystywanego w działalności gospodarczej, stanowi przychód z tytułu działalności gospodarczej na podstawie ogólnej zasady wyrażonej w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych, stosownie do ust. 2c art. 14).

Na gruncie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, o sposobie kwalifikacji przychodów przesądza treść samego wniosku o interpretację. Skarżący bowiem wskazał, że składnik majątku, jakim jest budynek gospodarczy trwale związanym z gruntem będącym w wieczystym użytkowaniu, wykorzystywany jest przez niego dla potrzeb prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, zaś opłaty z tytułu prawa wieczystego użytkowania tego gruntu – jak sam wskazuje we wniosku - jako mające związek z przychodami z działalności gospodarczej i niezbędne dla możliwości wykonywania tej działalności w budynku posadowionym na powołanym gruncie, były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów z tej działalności. Słusznie zatem organ interpretacyjny uznał, że wymienione we wniosku prawo użytkowania wieczystego gruntu jako składnik majątkowy firmy skarżącego stanowiło wartość niematerialną i prawną. Tym samym skarżący zobowiązany był stosownie do art. 22d ust. 2 u.p.d.o.f. ująć je jako składnik majątkowy swojej firmy w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, co uzasadnia dyspozycja art. 22d ust. 2 u.p.d.o.f., w myśl której składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c (tutaj: budynek oraz prawo wieczystego użytkowania gruntu), z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1 (których wartość początkowa nie przekracza [...] zł), wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1

pkt 4. Przepis ten ma charakter normy ius cogens (normy prawne bezwzględnie obowiązującej), co oznacza, że adresat tej normy (podatnik) zobowiązany jest wszystkie składniki majątku, stanowiące własność lub współwłasność podatnika (art. 22a ust 1 u.p.d.o.f.), o jakich mowa w art. 22a-22c (tutaj: budynek gospodarczy jako środek trwały oraz prawo wieczystego użytkowania gruntu jako wartość materialną i prawną) wprowadzić do ewidencji, co oznacza, że zastosowanie takich norm bezwzględnie obowiązujących nie może być wolą stron wyłączone lub ograniczone – w przeciwieństwie do norm względnie obowiązujących (ius dispositivum). Gdyby zamiarem ustawodawcy był zakaz wyłączenia czy ograniczenia określonej regulacji, to niewątpliwie dałby temu wyraz w treści przepisu. Obowiązek wprowadzenia składników majątku, o jakich mowa w art. 22a-22c, do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wynika wprost z art. 22d ust. 2 u.p.d.o.f. i w powiązaniu z normą art. 14 ust. 2 u.p.d.o.f. nie wymaga specjalnej wykładni. Nie budzi zatem wątpliwości, że podatnik ma obowiązek wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych składników majątku stanowiących środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne. Wprowadzeniu do ewidencji podlegają środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne zarówno podlegające amortyzacji, jak i te, których nie można amortyzować, jak np. prawa użytkowania wieczystego gruntu, stosownie do art. 22c pkt 1 u.p.d.o.f.), przy czym wyłączeniu co do wprowadzenia do ewidencji podlegają jedynie środki trwałe (wartości niematerialne i prawne), których wartość początkowa nie przekracza [...] zł. A tym samym słusznie organ wskazał, że skarżący nie może z faktu niedopełnienia ciążącego na nim obowiązku ujęcia składnika majątku w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wywodzić korzystnych dla siebie skutków w postaci braku opodatkowania dochodu z jego sprzedaży, gdyż w praktyce każdy podatnik wówczas mógłby postępować wbrew obowiązującemu prawu, uzyskując w ten sposób dla siebie korzyści podatkowe.

Zdaniem skarżącego, dochód uzyskany przez skarżącego ze sprzedaży majątku wspólnego, niebędącego składnikiem i przedmiotem działalności gospodarczej u jego współmałżonka, tj. prawo wieczystego użytkowania gruntu, nie będzie skutkował powstaniem przychodu z działalności gospodarczej, gdyż prawo to jest jego i małżonki - majątkiem osobistym nie związanym z działalnością gospodarczą. W ocenie Sądu, stanowisko to nie znajduje ani oparcia w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku ani też w racjach prawnych.

Sąd podziela stanowisko organu, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku, nabycie prawa wieczystego użytkowania gruntu na cele osobiste skarżącego, pozostaje bez wpływu na zakwalifikowanie przychodu do źródła jakim jest pozarolniczą działalność gospodarcza. Faktu, że przychód ze sprzedaży ww. składnika majątkowego, tj. prawa wieczystego użytkowania gruntu (spełniającego kryteria do zaliczenia go do środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych – art. 22c pkt 1 u.p.d.o.f.) stanowi zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. przychód z działalności gospodarczej, nie zmienia okoliczność, że prawo to zostało nabyte do majątku wspólnego małżonków i od daty jego nabycia do ewentualnej daty jego zbycia upłynie 5 lat. Wskazany bowiem we wniosku przez skarżącego budynek gospodarczy trwale z związanym gruntem (będącym w użytkowaniu wieczystym skarżącego i jego małżonki) wykorzystywany był w prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, co wyczerpuje znamiona przepisu art. 14 ust.2 pkt 1 lit. a) i c) u.p.d.o.f. Nie ulega zatem wątpliwości, że nabyta przez skarżącego wraz z małżonką nieruchomość gruntowa, a następnie zabudowana budynkiem gospodarczym była wykorzystywana w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym zachodzi podstawa do uznania, że na gruncie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy przychód ze sprzedaży między innymi prawa wieczystego użytkowania gruntu, które wykorzystywane było w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej stanowić będzie na podstawie art. 14 u.p.d.o.f. przychód z tej działalności, niezależnie od tego, czy podatnik ujął wszystkie składniki majątkowe wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, czy też nie, mimo obowiązku ustawowego (art. 22d ust. 2 u.p.d.o.f.). Brak wprowadzenia do ww. ewidencji prawa wieczystego użytkowania i tak nie wywołuje skutku w postaci pozbawienia podatnika prawa do dokonywania odpisów amortyzacyjnych, prawo to bowiem z mocy ustawy nie podlega amortyzacji (art. 22c pkt 1 u.p.d.o.f.). Rację ma zatem organ, że decydujące znaczenie przy kwalifikacji przychodów ma przedmiotowe i funkcjonalne powiązanie danego rodzaju przychodu ze źródłem jego uzyskania i nie ma znaczenia dla sposobu opodatkowania sprzedanego prawa okoliczność, że stanowiło ono przedmiot wspólności majątkowej małżeńskiej. Bez znaczenia pozostaje również okoliczność, że od daty nabycia prawa wieczystego użytkowania gruntu do dnia jego sprzedaży upłynęło 5 lat. Natomiast data nabycia i 5-letni termin, po upływie którego dochód uzyskany ze sprzedaży nie podlega opodatkowaniu, dotyczy bowiem wyłącznie nieruchomości objętych dyspozycją art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f.

Skoro zatem przychód z planowanej sprzedaży obejmuje składniki majątku wykorzystywane na potrzeby pozarolniczej działalności gospodarczej i nie jest nim nieruchomość mieszkalna - jak wynika to z wniosku - to przychodu tego nie można kwalifikować jako przychodu z odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., tym samym zachodzi podstawa do uznania stanowiska zawartego w zaskarżonej interpretacji za prawidłowe, zarzuty skargi zaś co do naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego przedstawione w skardze za bezpodstawne.

Odnosząc się zaś do zarzutów co do naruszenia prawa proceduralnego, tj. 121 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej przez pominięcie utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, zdaniem Sądu, i te zarzuty są nieuzasadnione. Sąd w pełni podziela stanowisko organu w tej sprawie, które znajduje oparcie w obowiązującym porządku prawnym, a w szczególności art. 170 P.p.s.a., a także w normach prawnych Konstytucji RP zawartych w rozdziale III, przewidujących zamknięty katalog źródeł prawa, a także w przytoczonym w odpowiedzi na skargę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. III SA/Wa 2634/10, w którym Sąd podkreślił, że istnienie orzecznictwa sądów administracyjnych nie odbiera organowi wydającemu interpretację prawa do samodzielnej oceny zdarzeń i wykładni przepisów w sprawach innych niż ta, w której konkretny wyrok zapadł. Zdaniem Sądu, stanowisko zostało wyczerpująco wyjaśnione i nie wymaga dodatkowego uzupełnienia.

W przedmiotowej sprawie organ wydający interpretację dokonał prawidłowej subsumcji zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku do właściwych ww. przepisów prawa i wyczerpująco wyjaśnił swoje stanowisko. Odmienność zaprezentowanego przez organ stanowiska w stosunku do stanowiska skarżącego w przedmiotowej sprawie, nie oznacza naruszenia zasad wyrażonych w ww. przepisach. Zarzuty skargi co do naruszenia przepisów prawa procesowego nie znajdują uzasadnienia w stanie faktycznym sprawy ani też w racjach prawnych.

W ocenie Sądu, brak jest zatem podstaw do uznania, że zaskarżona interpretacja narusza art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez stronę skarżącą we wniosku wprost bowiem wynika, że dochód pochodzić będzie z planowanej sprzedaży budynku gospodarczego trwale z gruntem związanego, w którym skarżący prowadził i nadal prowadzi działalność gospodarczą, niezależnie od ustalenia odrębnej ceny dla budynku i odrębnie dla prawa wieczystego użytkowania. Prawidłowo organ wskazał, że przychód ze sprzedaży prawa wieczystego użytkowania gruntu, które wykorzystywane było w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej stanowić będzie na podstawie art. 14 u.p.d.o.f. przychód z tej działalności, jak bowiem wyżej wskazano, z punktu widzenia prawa podatkowego istotne znaczenie przy kwalifikacji przychodów ma przedmiotowe i funkcjonalne powiązanie danego rodzaju przychodu ze źródłem jego uzyskania, nie ma zaś znaczenia dla sposobu opodatkowania sprzedanego prawa okoliczność, że stanowiło ono przedmiot wspólności majątkowej małżeńskiej.

A zatem, stanowisko organów podatkowych przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej należy uznać za prawidłowe. Organ podatkowy w sposób poprawny wyjaśnił, jakie przepisy mają zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy i na czym polega nieprawidłowość stanowiska skarżącego. Z tych względów należało stwierdzić, że zaskarżona interpretacja indywidualna zapadła bez naruszenia zarówno prawa materialnego jak i prawa procesowego.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.