Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 120/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2012-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 22, art. 17 ust. 1 pkt 1-3, ust. 1a i ust. 5
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.
article: art. 135, art. 145 par. 1 lit. a, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 marca 2012r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. /Zgłoszono zdanie odrębne/


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania M. M. od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy T. przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. z dnia [...], znak: [...] odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad osobą niepełnosprawną, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że rozstrzygając wniosek M. M. z dnia 4 października 2011 r. organ I instancji odmówił przyznania mu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nad żoną K. M..

Rozpatrując odwołanie M. M. od powyższej decyzji organ odwoławczy podał, że K. M. wymaga opieki innej osoby jest bowiem niezdolna do samodzielnej egzystencji, co wynika z orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS. Kolegium nie zgodziło się z organem I instancji, że sam fakt pozostawania

w związku małżeńskim osoby wymagającej opieki stanowi podstawę do odmowy przyznania świadczenia. Stwierdziło jednak, że w niniejszej sprawie ta odmowa wynika z faktu, że wnioskodawca nie zrezygnował z pracy zarobkowej. Jest on bowiem rolnikiem ubezpieczonym w KRUS, a zatem nie można go zaliczyć do osób rezygnujących, czy też nie podejmujących zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej na podstawie art. 17 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Na poparcie swojego stanowiska organ odwoławczy obszernie przytoczył wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r. sygn. I OSK 1987/10.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na tę decyzję M. M. podkreślił, że całe jego gospodarstwo składa się z łąk, które nie przynoszą żadnego dochodu, nie posiada on żadnego inwentarza, a ubezpieczenie płaci, aby mieć darmową opiekę medyczną, a w przyszłości emeryturę. Podał, że praca w gospodarstwie nie wymaga wielkiego nakładu z jego strony, gdyż ogranicza się do skoszenia traw, co nie koliduje z opieką nad żoną. Dodał, że nie może podjąć żadnej pracy zarobkowej ze względu na stale pogarszający się stan zdrowia żony.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę poddanego pod osąd rozstrzygnięcia stanowi art. 17 ust. 1 ustawy

z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), dalej określanej mianem ustawy, zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) innym osobom, na których, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59, z późn. zm.), ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności,

3) opiekunowi faktycznemu dziecka

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Według art. 17 ust. 1a. ustawy, osobie innej niż spokrewniona w pierwszym stopniu, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy nie ma osoby spokrewnionej w pierwszym stopniu albo gdy osoba ta nie jest w stanie sprawować opieki, o której mowa w ust. 1.

Zgodnie z kolei z art. 17 ust. 5 ustawy świadczenia pielęgnacyjne nie przysługują, jeżeli:

1) osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego;

1a) osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na inną osobę w rodzinie lub poza rodziną;

2) osoba wymagająca opieki:

a) pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności,

b) została umieszczona w rodzinie zastępczej, z wyjątkiem rodziny zastępczej spokrewnionej z dzieckiem, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, albo, w związku z koniecznością kształcenia, rewalidacji lub rehabilitacji, w placówce zapewniającej całodobową opiekę, w tym w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, i korzysta w niej z całodobowej opieki przez więcej niż 5 dni w tygodniu, z wyjątkiem zakładów opieki zdrowotnej;

3) osoba w rodzinie ma ustalone prawo do wcześniejszej emerytury na to dziecko;

4) osoba w rodzinie ma ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, albo do świadczenia pielęgnacyjnego na tę lub inną osobę

w rodzinie lub poza rodziną;

5) na osobę wymagającą opieki członek rodziny jest uprawniony za granicą do świadczenia na pokrycie wydatków związanych z opieką, chyba że przepisy

o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy

o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej.

Nie można podzielić wykładni przepisów art. 17 w zw. z art. 3 pkt 22 ustawy,

w wyniku której organ doszedł do przekonania, że fakt bycia rolnikiem i prowadzenia działalności rolniczej stanowi bezwzględną negatywną przesłankę do przyznania takiego świadczenia, a przede wszystkim, że samo posiadanie gospodarstwa rolnego (bycie jego właścicielem bądź współwłaścicielem) stanowi taką negatywną przesłankę.

Należy odnotować, iż stanowisko zaprezentowane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie jest odosobnione, albowiem zostało ono wyrażone między innymi w wyrokach: WSA w Olsztynie w sprawie II SA/Ol 521/11, WSA w Bydgoszczy w sprawie II SA/Bd 379/11 oraz w jednym wyroku NSA

w sprawie I OSK 1987/10. Istnieje jednak także odmienny pogląd, zaprezentowany między innymi w wyrokach: WSA w Bydgoszczy sygn. akt II SA/Bd 257/11, WSA

sygn. akt II SA/Ke 229/11 i II SA/Ke 439/11, NSA I OSK 2136/11, I OSK 2203/11 WSA w Lublinie II SA/Lu 394/11, utrzymanym w mocy wyrokiem NSA z dnia 13 kwietnia 2012 r., I OSK 2005/11, (dostępnych w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), który to pogląd został podzielony przez większą część składu orzekającego w niniejszej sprawie. Zgodnie z tym poglądem fakt posiadania i prowadzenia gospodarstwa rolnego, o ile może być on pogodzony z zagwarantowaniem należytej osobistej opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wyklucza przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, przy spełnieniu pozostałych ustawowych przesłanek tego świadczenia opiekuńczego.

Za taką wykładnią przemawiają następujące okoliczności.

Przepis art. 17 ust. 1 nie reguluje w sposób samodzielny przesłanek przyznania tego świadczenia. Mowa jest w nim o rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, to zaś pojęcie zostało zdefiniowane przez samego ustawodawcę

w przepisie art. 3 pkt 22 ustawy, zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa

o zatrudnieniu lub innej pracy zarobkowej - oznacza to wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej.

Gdyby wolą ustawodawcy był wymóg rezygnacji bądź niepodejmowania działalności polegającej na prowadzeniu gospodarstwa rolnego, wówczas niewątpliwie w definicji zawartej w art. 3 pkt 22 ustawy zostałaby taka działalność wprost wymieniona. Z kolei gdyby wolą ustawodawcy było pozbawienie prawa do takiego świadczenia właścicieli gospodarstw rolnych, wówczas w art. 17 ust. 5 wprost wskazałby, że świadczenie to nie przysługuje właścicielom gruntów rolnych.

W tym miejscu zauważyć należy, że w przeciwieństwie do innych świadczeń rodzinnych, takich jak zasiłek rodzinny i dodatki do niego, regulując uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego, ustawodawca zrezygnował z kryterium dochodowego jako warunku, od którego spełnienia uzależnione jest przyznanie świadczenia. Z doświadczenia życiowego wynika natomiast, że posiadacze małych, niskodochodowych gospodarstw rolnych często podejmują zatrudnienie poza rolnictwem. W zależności bowiem od wielkości czy struktury gospodarstwa rolnego, nie musi ono absorbować rolnika w taki sposób, że nie jest on w stanie podjąć zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, o jakiej mowa w art. 3 pkt 22 ustawy. Takiej zaś pracy podjąć nie może, gdyż stoi temu na przeszkodzie obowiązek sprawowania pieczy nad osobą niepełnosprawną, co do której ciąży na nim obowiązek alimentacyjny. Brak jest, znajdujących uzasadnienie w obowiązujących przepisach podstaw do uznania, że właściciel gospodarstwa rolnego jest pozbawiony prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zauważyć bowiem należy, iż w art. 17 ust. 5 ustawy zostały wymienione wszystkie przesłanki uniemożliwiające przyznanie takiego świadczenia. Dokonywanie wykładni rozszerzającej, polegającej na wprowadzeniu dodatkowych negatywnych przesłanek i w jej wyniku uznania, że żaden rolnik bądź właściciel gospodarstwa rolnego nie ma prawa do świadczenia pielęgnacyjnego pomimo tego, że mógłby i chciał podjąć zatrudnienie o jakim mowa w art. 3 pkt 22 ustawy ale tego uczynić nie może z uwagi na konieczność opieki (bądź który z tego samego powodu z takiego zatrudnienia rezygnował) - jest sprzeczne z art. 2 Konstytucji.

Podkreślić należy, że wymóg rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej zawarty w przepisie art. 17 ust.1 pkt 3 ustawy, stanowi oczywistą konsekwencję konieczności sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną; założyć bowiem należy, że wykonywanie takiej opieki, wobec osoby ze wskazaniami opisanymi szczegółowo w art. 17 ust.1 pkt 3, wymagającej wielu czynności pielęgnacyjnych o różnych porach dnia i nocy, nie jest możliwe w sytuacji, gdy opiekun pozostaje w zatrudnieniu, o jakim mowa w art. 3 pkt 22 ustawy, które

z oczywistych względów absorbuje znaczną część jego czasu. Taka sytuacja nie musi natomiast co do zasady zachodzić w przypadku opiekuna, który jest właścicielem gospodarstwa rolnego (i jednocześnie nie jest zatrudniony poza rolnictwem), jeżeli okoliczność ta nie powoduje jego osobistego zaangażowania

w pracę w gospodarstwie w takim wymiarze, który uniemożliwia sprawowanie bieżącej i stałej opieki nad osobą niepełnosprawną.

Reasumując należy stwierdzić, że sam fakt posiadania, a nawet i prowadzenia gospodarstwa rolnego nie wyklucza możliwości uzyskania przez rolnika świadczenia pielęgnacyjnego, o ile posiadane przez niego gospodarstwo, jego struktura, sposób prowadzenia, rodzaj upraw, pozwalałyby mu na podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a pracy takiej nie podejmuje (bądź z niej rezygnuje), z powodu konieczności opieki nad osobą niepełnosprawną, względem której ciąży na nim obowiązek alimentacyjny.

Mając powyższe na uwadze zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2012 poz. 270). Na podstawie art. 152 tej samej ustawy Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni dokonaną wyżej wykładnię przepisów i w związku z tym ustali, czy wielkość i struktura posiadanego przez skarżącego gospodarstwa rolnego dają podstawę do uznania, że gdyby nie choroba żony, byłby on w stanie podjąć inne zatrudnienie.


ZDANIE ODRĘBNE

V O T U M S E P A R A T U M

Zdanie odrębne sędziego WSA w Kielcach Beaty Ziomek

Zdanie odrębne dotyczy zaprezentowanej w uzasadnieniu wyroku wykładni art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.), prowadzącej do przyjęcia poglądu, że posiadanie gospodarstwa rolnego i odprowadzanie z tego tytułu składek ubezpieczeniowych KRUS nie może stanowić - co do zasady - samodzielnej podstawy odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

W myśl powyższego przepisu świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1. matce albo ojcu,

2. innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59, z późn. zm.) ciąży obowiązek alimentacyjny,

3. opiekunowi faktycznemu dziecka,

jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia problemu, czy prowadzenie przez rolnika gospodarstwa rolnego i odprowadzanie z tego tytułu składek ubezpieczeniowych KRUS stanowi w świetle art. 17 ust. 1 ustawy samodzielną podstawę odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Powyższa kwestia budzi rozbieżności w orzecznictwie. Stanowisko, które pozwala na przyznanie opisanego świadczenia rolnikowi zajął tut. Sąd w wyrokach z dnia 11 maja 2011r. (II SA/Ke 229/11), 11 sierpnia 2011r. (II SA/Ke 439/11), 8 września 2011r. (II SA/Ke 465/11) i 28 września 2011r. (II SA/Ke 554/11), a także w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 26 października 2011r. (II SA/Gd 753/11), w wyrokach (prawomocnych) WSA w Krakowie z dnia 19 maja 2010r. (III SA/Kr 96/10), WSA w Poznaniu z dnia 20 września 2006r. (IV SA/Po 755/05) WSA w Olsztynie z dnia 2 listopada 2004r. (II SA/Ol 604/04) i z dnia 15 października 2004r. (II SA/Ol 577/04).

Odmienny pogląd zaprezentował NSA w wyroku z dnia 11 marca 2011r. sygn. akt I OSK 1987/10, WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 19 lipca 2011r. sygn. akt II SA/Ol 521/11, WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 7 grudnia 2011r. sygn. akt II SA/Rz 884/11, WSA w Lublinie w wyroku z dnia 3 listopad 2011r. sygn. akt II SA/Lu 681/11, WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 19.10.2011r. sygn. akt II SA/Ke 1041/11.

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2011r. sygn. akt I OSK 1393/11 Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok WSA w Kielcach z dnia 11 maja 2011r. wskazał, iż art. 17 ust. 1 ustawy określa dwa niezależne od siebie stany faktyczne, a mianowicie 1) w którym osoba legitymowana nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem (albo osobą legitymująca się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności), 2) w którym osoba legitymowana rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem (albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności). Pierwszy przypadek obejmuje wiec sytuację, kiedy opiekun nie pracuje i nie trudni się jakąkolwiek pracą zarobkową, czyli nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, by opiekować się osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, w drugiej zaś, kiedy z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, opiekun rezygnuje z dotychczasowego sposobu aktywności zawodowej i zarobkowej.

Na użytek ustawy o świadczeniach rodzinnych w przepisie art. 3 pkt 22 określono, że ilekroć w ustawie jest mowa o zatrudnieniu lub innej pracy zarobkowej, oznacza to wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. Przedstawiona wyżej regulacja nie wymienia zatem pracy we własnym gospodarstwie rolnym jako formy "zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej".

NSA wskazał na konieczność interpretowania art. 17 ust. 1 ustawy z uwzględnieniem wykładni nie językowej lecz funkcjonalnej, przywołując uzasadnienie projektu ustawy o świadczeniach rodzinnych (druk sejmowy nr 1555/IV kadencja). Z uzasadnienia wynika, że celem świadczeń opiekuńczych jest częściowe pokrycie wydatków ponoszonych przez rodzinę w związku z koniecznością zapewnienia opieki dziecku niepełnosprawnemu lub niepełnosprawnej osobie dorosłej. Świadczenie pielęgnacyjne jest przeznaczone dla osób rezygnujących z aktywności zawodowej by zaopiekować się dzieckiem lub osobą dorosłą z orzeczonym stopniem niepełnosprawności. Podkreślono, iż Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 lipca 2008r. w sprawie o sygn. akt P 27/07 uznał, że skoro członek najbliższej rodziny wywiązuje się ze swoich obowiązków moralnych i prawnych wobec ciężko chorego krewnego i wymaga to odeń rezygnacji z zarobkowania, to winien on w tych działaniach otrzymać odpowiednie wsparcie państwa.

Na tle powyższych rozważań Sąd stwierdził, że zastosowanie przepisu art. 17 ust. 1 ustawy wymaga rezygnacji z aktywności zawodowej przynoszącej określony dochód, bowiem świadczenie pielęgnacyjne ma choćby częściowo zrekompensować jego utratę. Praca we własnym gospodarstwie rolnym jest formą aktywności zawodowej uprawianą dla celów zarobkowych. Z tego względu w ocenie NSA, przy jej wykonywaniu niemożliwe jest zatem uzyskanie świadczenia określonego w art. 17 ust. 1 ustawy.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy bezspornym jest, że o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną żoną ubiega się jej mąż M.M., na którym ciąży ustawowy obowiązek alimentacyjny. Skarżący jest właścicielem gospodarstwa rolnego i z tego tytułu podlega ubezpieczeniu w KRUS.

Składający zdanie odrębne podziela stanowisko w kwestii braku możliwości uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego przez rolnika prowadzącego gospodarstwo rolne, zaprezentowane w powołanym wyżej wyroku NSA.

W świetle przedstawionych rozważań uznać należy, iż w zaskarżonej decyzji Kolegium dokonało prawidłowej wykładni art. 17 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W wyniku analizy powołanego przepisu Kolegium słusznie wywiodło, iż rolnik nie zalicza się do żadnego z przypadków wymienionych w art. 17 ust. 1 ustawy, bowiem nie podejmuje on lub nie rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Ponadto prowadząc gospodarstwo rolne skarżący nie rezygnuje z aktywności zawodowej przynoszącej określony dochód. Stan ten jest sprzeczny z ratio legis ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie przyznawania świadczeń opiekuńczych, których celem jest częściowe pokrycie wydatków ponoszonych przez rodzinę w związku z koniecznością zapewnienia opieki dziecku lub niepełnosprawnej osobie dorosłej. W przypadku świadczeń pielęgnacyjnych są one przeznaczone dla osób rezygnujących z aktywności zawodowej by zaopiekować się dzieckiem lub osobą dorosłą z orzeczonym stopniem niepełnosprawności. Skarżący będąc rolnikiem wymienionego wymogu nie spełnia.

Z tych względów odmowa przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z tego powodu, że pozostając rolnikiem ubezpieczonym w KRUS nie rezygnuje on z zatrudnienia czy też podjęcia pracy zarobkowej z powodu konieczności sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, jako warunku koniecznego do uzyskania tego świadczenia, zasługuje na akceptację.