Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 718/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 16 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 131/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowieniem objętym zażaleniem odmówił I. K. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia [...] grudnia 2015 r., w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Uzasadniając odmowę Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji może spowodować skutki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm; dalej: ppsa). Zdaniem Sądu uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprowadza się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie tej decyzji spowoduje straty finansowe u skarżącej. Skarżąca nie wykazała przy tym jednak, jaki jest jej ogólny stan majątkowy, nie przedłożyła bowiem żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jej aktualnej kondycji finansowej.

II

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ppsa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji pomimo wskazania we wniosku okoliczności wystarczających do uznania wniosku za zasadny, zwłaszcza wykazania wysokiego prawdopodobieństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody w postaci niewypłacalności i przyczyny takiego ryzyka. Wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku zawartego w skardze.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącej, stwierdzając, że nie zostały wykazane przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł.

Skarżąca uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powołała się na fakt, że wykonanie decyzji naraziłoby ją na niepowetowaną szkodę majątkową, albowiem pozbawiłoby możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, co skutkowałoby koniecznością ogłoszenia upadłości. W zażaleniu stwierdziła, że musi mieć możliwość regulowania na bieżąco zobowiązań względem dostawców, a brak takiej możliwości będzie skutkował koniecznością zakończenia działalności. Wykazanie takiej okoliczności, zdaniem skarżącej, nie wymaga jakiegoś szczególnego dowodzenia, wystarczające jest wywiązanie się przez Sąd z obowiązku zbadania sprawy w całości i uwzględnienia zasad doświadczenia życiowego.

Należy zauważyć, że swoich twierdzeń skarżąca nie poparła żadnymi dokumentami. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, popartych stosownymi dokumentami, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Brak szczegółowych informacji o sytuacji majątkowej skarżącej nie pozwolił zweryfikować, czy skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie kwoty orzeczonej kary pieniężnej, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sama konieczność uiszczenia przez skarżącą kwoty należności publicznoprawnej określonej zaskarżoną decyzją, bez dokładnego określenia sytuacji majątkowej skarżącej nie może uzasadniać stwierdzenia, że zapłata tej kwoty wpłynie negatywnie na prowadzoną przez skarżącą działalność gospodarczą, a w konsekwencji spowoduje wystąpienie skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa. Natomiast oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie uniemożliwia ponowienia wniosku w razie zmiany okoliczności, co wynika z treści art. 61 § 4 ppsa.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa w związku z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji.