Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 4267/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 95-99, art. 10 ust. 1, art. 2 pkt 27 i pkt 48, art. 1 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 243
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2002 nr 108 poz 51 art. 13 ust.1- 3, art. 4
law: DYREKTYWA 2002/22/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z  sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. spraw ze skarg: C.S.A. z siedzibą w W. N. S.A. z siedzibą w W. E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. R.S.A. z siedzibą w W. E. Sp. z o.o. z siedzibą w R. T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. S. Sp. z o.o. z siedzibą w R. I. S.A. z siedzibą w P. U. Sp. z o.o. z siedzibą w W. P. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty oraz ustalenia wysokość ich udziału w dopłacie - oddala skargi w całości -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2014 r., nr [...] , Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej także: "Prezes UKE" lub "organ regulacyjny"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - zwanej dalej: "k.p.a.") oraz w związku z art. 98 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 97 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 243 ze zm. - dalej także: "Pt"), po rozpatrzeniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Prezesa UKE z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] (dalej także: "Decyzja")

1. ustalającej przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty w wysokości 744.838,18 zł (siedemset czterdzieści cztery tysiące osiemset trzydzieści osiem złotych 18/100) do kosztów świadczenia, w okresie od dnia 8 maja 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., udogodnień dla osób niepełnosprawnych z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, wchodzących w skład usługi powszechnej świadczonej przez T. S.A. (aktualnie: O. S.A.), zwaną dalej "T. ", przyznanej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] , utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...], zwanej dalej "Dopłatą 2006",

2. ustalającej jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych, wskazanych w pkt 1 tej decyzji, obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty, o której mowa w pkt 1 tej decyzji, na poziomie 0,0018992546%,

3. umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty, o których mowa w pkt 1 oraz jednolitego wskaźnika, o którym mowa w pkt 2, w części,

- uchylił Decyzję w części w zakresie pkt 1 i 2 i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, tj.:

1) ustalił następujących przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006:

1. A1 sp. z o.o. z siedzibą w W.,

2. A2 z siedzibą w K.,

3. A3 S.A. z siedzibą w D.,

4. A4 Sp. z o.o. Sp. k.a. z siedzibą w P.,

5. A5 S.A. z siedzibą w Warszawie,

6. B1 sp. z o.o. z siedzibą w W.,

7. B2 sp. j. z siedzibą w B.,

8. P.Ś. ,

9. C1 S.A. z siedzibą w K.,

10. C. S.A. z siedzibą w W.

11. D1 S.A. z siedzibą w W.,

12. D2 S.A. z siedzibą w W.,

13. D3 sp. z o.o. z siedzibą w B.,

14. P.K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w P.,

15. P.Z. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w P.,

16. E. Sp. z o.o. z siedzibą w R.,

17. E1 S.A. z siedzibą w W.,

18. E2 Sp. z o.o. z siedzibą w W.,

19. E3 sp. z o.o. z siedzibą w G.,

20.E4 sp. z o.o. z siedzibą w S.,

21. E5 sp. z o.o. z siedzibą w W.,

22. E6 S.A. z siedzibą w W.,

23. G1 sp. z o.o. z siedzibą w G.,

24. G2 sp. z o.o. z siedzibą w W.,

25. G3 sp. z o.o. z siedzibą w W.,

26. H1 sp. z o.o. z siedzibą w W.,

27. H2 S.A. z siedzibą w W.,

28. I. S.A. z siedzibą w P.,

29. I.1 z siedzibą w P.,

30. I.2 S.A. z siedzibą w W.,

31. I.3 sp. z o.o. z siedzibą w W.,

32. I.4 S.A. z siedzibą w W.,

33. K. S.A. z siedzibą w K.,

34. M.1 sp. z o.o. z siedzibą w G.,

35. M.2 S.A. z siedzibą w W.,

36. M.3 z siedzibą w T.,

37. M.4 S.A z siedzibą w W.,

38. M.5 S.A. z siedzibą w R.,

39. M.6 S.A. z siedzibą w G.,

40. M.7 S.A. z siedzibą w G.,

41. N. z siedzibą w W.,

42. N.1 S.A. z siedzibą w W.,

43. N.2 sp. z o.o. z siedzibą w W.,

44. O.1 sp. z o.o. z siedzibą w W.,

45. O. S.A. z siedzibą w W.,

46. O.2 sp. z o.o. z siedzibą w K.,

47. S. z siedzibą w T.,

48. P. sp. z o.o. z siedzibą w P.,

49.P.1 sp. z o.o. z siedzibą w W.,

50. A. 8 sp. z o.o. z siedzibą w W.,

51. P.2. z siedzibą w P.,

52. P.3. sp. z o.o. z siedzibą w B.,

53. J.K. {...}, C.,

54. P.4. z siedzibą w O.,

55. P.5. z siedzibą w P.,

56. R. 1 z siedzibą w N.,

57. R. S.A. z siedzibą w W.,

58. S. sp.j. z siedzibą w S.,

59. S.1. sp. z o.o. z siedzibą w B.,

60.S.2. S.A. z siedzibą w W.,

61. S.3. sp. z o.o. z siedzibą w R.,

62. S.4. sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w W.,

63. S.5. z siedzibą w G.,

64. S.6. z siedziba w Ł.,

65. S.7. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

66. S.8. z siedzibą w Ł.,

67. T.1 sp. z o.o. z siedzibą we W,

68. T.2 sp. z o.o. z siedzibą w W.,

69. T.3 sp. z o.o. z siedzibą we W. ,

70. T.4. S.A. z siedzibą w S.,

71. T.5 sp. z o.o. z siedzibą w W.,

72. T.6 spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo- akcyjna z siedzibą w P. ,

73. T.7sp. j. z siedzibą w W. ,

74. T.8 sp. z o.o. z siedzibą w B. ,

75. T.9 sp. z o.o. w K.,

76. T.10 sp. z o.o. z siedzibą w W.,

77. T.11 sp. z o.o. z siedzibą w R. ,

78. T.12 sp. z o.o. z siedzibą w P. ,

79. T.13 sp. z o.o. z siedzibą w W.;

80. T.14 S.A. z siedzibą w W.,

81. T.15 sp. z o.o. z siedzibą w Ł. ,

82. T.16 sp. z o.o. z siedzibą we W. ,

83. T.17 S.A. z siedzibą w W.,

84. U. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

85. V.1 sp. z o.o. spółka jawna z siedzibą w W.,

86. V.2 S.A. z siedzibą w G. ,

87. V.3 S.A. z siedzibą w Z.,

88. Z. S.A. z siedzibą w T.

2) ustalił jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w Dopłacie 2006, wskazanych w pkt 1 powyżej, w wysokości 0,0018499671%.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] maja 2006 r., po przeprowadzeniu konkursu, Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej - działając na podstawie art. 82 ust. 4 Pt w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania tej decyzji przed zmianą wynikającą z ustawą z dnia 16 listopada 2012 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r., poz. 1445), (przepisy w brzmieniu sprzed ww. zmiany zwane dalej będą: "sPt") - wydał decyzję nr [...] , na mocy której wyznaczył T. S.A. do świadczenia usługi powszechnej, o której mowa w art. 81 ust. 1 sPt, w skład której wchodziły usługi wskazane w art. 81 ust. 3 sPt. na obszarze całego kraju, tożsamym z obszarem obejmującym 49 stref numeracyjnych, w rozumieniu uchylonego z dniem 11 kwietnia 2008 r. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie planu numeracji krajowej dla publicznych sieci telefonicznych (Dz. U. Nr 145, poz. 1215).

Ponadto, w tym samym dniu [...] maja 2006 r. Prezes UKE - powołując się na przepis art. 85 ust. 1 sPt - wydał decyzję nr [...] , w której określił m.in.:

- termin rozpoczęcia świadczenia usługi powszechnej - od dnia doręczenia T. ww. decyzji (data doręczenia T. - dzień 8 maja 2006 r.),

- okres świadczenia usługi powszechnej w wymiarze 6 miesięcy, tj. od dnia 8 maja 2006 r. do dnia 8 listopada 2006 r.

Po przeprowadzeniu w dniach od 16 maja 2006 r. do 19 czerwca 2006 r. postępowania konsultacyjnego, Prezes UKE - powołując się na przepis art. 85 ust. 1 sPt - wydał decyzję z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...], zmienioną następnie w części decyzją Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...], w której określił m.in.:

- termin rozpoczęcia świadczenia usługi powszechnej od dnia 9 listopada 2006 r.,

- okres świadczenia usługi powszechnej od dnia 9 listopada 2006 r. do dnia 8 maja 2011 r.

Zgodnie z ww. decyzjami Prezesa UKE, T. była przedsiębiorcą wyznaczonym, w rozumieniu przepisów art. 81 ust. 2 sPt, do świadczenia usługi powszechnej na terenie całego kraju w okresie od dnia 8 maja 2006 r. do dnia 8 maja 2011 r. oraz posiadała prawo do uzyskania dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej w przypadku jej nierentowności.

W tej sytuacji, T. jako przedsiębiorca wyznaczony, w rozumieniu art. 81 ust. 2 sPt - wystąpiła, zgodnie z art. 96 ust. 1 sPt w zw. z art. 95 ust. 1 sPt, z wnioskiem z dnia 29 czerwca 2007 r. o przyznanie za okres 8 maja 2006 r. - 31 grudnia 2006 r. dopłaty do kosztów świadczonych przez nią usług wchodzących w skład usługi powszechnej w wysokości 139.933.596,51 złotych, w związku z ich nierentownością.

Po przeprowadzeniu postępowania, Prezes UKE w dniu [...] maja 2011 r. wydał decyzję Nr [...] o przyznaniu dopłaty w wysokości kosztu netto świadczenia usługi, o której mowa w art. 81 ust. 3 pkt 5 sPt, tj. udogodnień dla osób niepełnosprawnych, z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych za rok 2006 w kwocie 744.838,18 zł.

W wyniku rozpoznania wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UKE decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...] , utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] .

W konsekwencji przyznania wspomnianej wyżej Dopłaty 2006, Prezes UKE - opierając się na podstawie uzyskanych informacji - opracował wstępną listę przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy w 2006 r. osiągnęli przychód z działalności telekomunikacyjnej powyżej 4 mln złotych.

W dniu 9 maja 2013 r. Prezes UKE zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych - zgodnie z art. 97 Pt - do udziału w pokryciu Dopłaty 2006 oraz wysokości ich udziału w pokryciu tej dopłaty poprzez ustalenie jednolitego wskaźnika procentowego, o którym mowa w art. 98 ust. 2 Pt.

W dniu [...] marca 2014 r. Prezes UKE - powołując się m.in. na przepisy art. 98 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 97 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne - wydał decyzję nr [...] , na podstawie której ustalił przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty w wysokości 744.838,18 złotych do kosztów świadczenia, w okresie od dnia 8 maja 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., udogodnień dla osób niepełnosprawnych z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, wchodzących w skład usługi powszechnej świadczonej przez T. S.A., przyznanej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] , utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...], zwanej dalej "Dopłatą 2006", a także ustalił jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych, wskazanych w pkt 1 tej decyzji, obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty, o której mowa w pkt 1 tej decyzji, na poziomie 0,0018992546%. Jednocześnie, powołując się na przepis art. 105 § 1 k.p.a., Prezes UKE umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty, o których mowa w pkt 1 oraz jednolitego wskaźnika, o którym mowa w pkt 2, w części (tj. w zakresie, w którym było ono prowadzone wobec: P.P. sp. z o.o. sp. j. z siedzibą w C., [...] spółka komandytowa z siedzibą w Ł. , S.C. sp. z o.o. z siedzibą w G, K. P. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] w K., M.B., U. im. K. P. w R. , T.10 sp. z o.o. z siedzibą w N. S., a także [...] sp. z o.o. w likwidacji.

W wyniku rozpoznania wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem w/w decyzji organu regulacyjnego z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] , Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz na podstawie art. 98 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 97 Pt - wydał decyzję z dnia [...] października 2014 r., nr [...] , na podstawie której uchylił w/w Decyzję w części w zakresie pkt 1 i 2 i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, tj.:

1) ustalił przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006 (szczegółowy wykaz przedsiębiorców powyżej) oraz

2) ustalił jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w Dopłacie 2006, wskazanych szczegółowo w pkt 1 tej decyzji, w wysokości 0,0018499671%.

W uzasadnieniu wydanej decyzji administracyjnej z dnia [...] października 2014 r., nr [...] Prezes UKE stwierdził na wstępie, iż kwestie ustalenia dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej, a następnie obowiązku jej pokrycia przez ustalonych przedsiębiorców telekomunikacyjnych regulują w sposób całościowy normy prawne zawarte w przepisach art. 95-99 Pt. Organ regulacyjny, powołując się na brzmienie zastosowanych w sprawie przepisów, w szczególności art. 95 ust. 1 Pt, art. 95 ust. 1 i 2 sPt, art. 96 ust. 1 i ust. 3 sPt, a także art. 96 ust. 1 i ust. 3 Pt, doszedł do przekonania, że z zestawienia tychże przepisów wynika, iż w zakresie wniosku o dopłatę i jej przyznania nie było istotnych zmian tych przepisów, określających kwestię procedowania z wniosku o dopłatę i jej przyznania lub odmowy jej przyznania, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie. Prezes UKE wskazał, że po przeprowadzeniu postępowania konkursowego, spółka T. S.A. została wyznaczona - na podstawie art. 82 ust. 4 sPt - decyzjami Prezesa UKE, do świadczenia usługi powszechnej, o której mowa w art. 81 ust. 1-3 sPt, na terenie całego kraju w okresie od 8 maja 2006 r. do 8 maja 2011r. Organ podniósł, że zgodnie z art. 95 sPt przedsiębiorcy wyznaczonemu przysługiwała dopłata do kosztów świadczonych przez niego usług wchodzących w skład usługi powszechnej w przypadku ich nierentowności. W konsekwencji, T. jako przedsiębiorca wyznaczony wystąpiła, zgodnie z art. 96 ust. 1 sPt, z wnioskiem z dnia 29 czerwca 2007 r. o przyznanie dopłaty - za okres 8 maja 2006 r. - 31 grudnia 2006 r. - do kosztów świadczonych przez nią usług wchodzących w skład usługi powszechnej w wysokości 139 933 596,51 złotych. W tej sytuacji, jak zauważył organ regulacyjny, Prezes UKE, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, zgodnie m.in. z art. 95 i art. 96 sPt, wydał w dniu [...] maja 2011 r. decyzję o przyznaniu dopłaty w wysokości kosztu netto; świadczeni a usługi, o której mowa w art. 81 ust. 3 pkt 5 sPt, tj. udogodnień dla osób niepełnosprawnych, z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, za rok 2006 w kwocie 744 838,18 zł.

Prezes UKE przywołał brzmienie przepisu art. 97 Pt, zgodnie z którym przedsiębiorcy telekomunikacyjni, których przychód z działalności telekomunikacyjnej w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, przekroczył 4 miliony złotych, są obowiązani do udziału w pokryciu dopłaty.

Organ podkreślił, że przepisy art. 95-97 Pt stanowią implementację art. 12-14 Dyrektywy nr 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dalej: "dyrektywa o usłudze powszechnej", "DUP"), które regulują kwestię finansowania obowiązku świadczenia usługi powszechnej. Prezes UKE wskazał, że dla treści art. 97 Pt istotny jest art. 13 DUP, z którego - zdaniem organu - wynika, że mechanizm dzielenia kosztu netto pomiędzy dostawców sieci i usług łączności elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 lit. b DUP, zgodnie z art. 13 ust. 3 DUP - musi spełniać zasady przejrzystości, jak najmniejszego naruszania rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności. Organ podkreślił ponadto, że przepisy prawa Unii Europejskiej dookreślają, jak należy rozumieć te zasady, w załączniku IV część B DUP oraz m.in. w postanowieniach pkt 23 preambuły DUP.

Powołując się na przepis art. 98 ust. 1 Pt, organ regulacyjny wskazał, że niezwłocznie po ustaleniu dopłaty należnej przedsiębiorcy wyznaczonemu za dany rok kalendarzowy, Prezes UKE rozpoczyna postępowanie w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 98 ust. 2 Pt, Prezes UKE ustala jednolity wskaźnik procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty, biorąc pod uwagę wysokość dopłaty, która podlega pokryciu. Jednocześnie, organ regulacyjny wskazał, że wysokość udziału danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w pokryciu dopłaty, nie wyższa niż 1% jego przychodów, ustalana jest proporcjonalnie do wysokości przychodów tego przedsiębiorcy w danym roku kalendarzowym, uzyskanych z tytułu wykonywania działalności telekomunikacyjnej. Ponadto, organ regulacyjny zauważył, że w przepisie art. 98 ust. 1 Pt jest mowa o "postępowaniu w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie", nie zaś o "postępowaniach" w ww. zakresie, w związku z czym - zdaniem Prezesa UKE - należy przyjąć, iż chodzi o jedno postępowanie z udziałem wszystkich zobowiązanych przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Organ podniósł, iż wynikiem postępowania przeprowadzonego na podstawie art. 98 ust. 1 i ust. 2 Pt powinno być ustalenie listy przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w dopłacie z uwzględnieniem reguły, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 97 Pt, a także ustalenie jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty. Prezes UKE stwierdził natomiast, że – w jego ocenie - nie jest właściwe określanie w tym samym postępowaniu, toczonym w oparciu o przepisy art. 98 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 97 Pt, udziału w dopłacie poprzez wskazywanie konkretnych kwot udziału w pokryciu dopłaty dla każdego z przedsiębiorców, z uwagi na brzmienie art. 98 ust. 3 Pt, zgodnie z którym Prezes UKE ustala, w drodze decyzji, kwotę udziału w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. W konsekwencji dokonanej analizy przepisów, Prezes UKE uznał, że należy ustalić w jednej decyzji przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału pokryciu dopłaty wraz z określeniem jednolitego wskaźnika procentowego tego udziału, bez konieczności nadawania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, po czym ustalić w odrębnych, natychmiast wykonalnych decyzjach kwoty udziału w dopłacie dla każdego z tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Mając na uwadze wykładnię art. 98 ust. 1-3 Pt, organ regulacyjny stwierdził, że w sprawie niniejszej należało ustalić w jednej decyzji poszczególnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006 oraz ustalić wysokość jednolitego wskaźnika procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006.

Po powtórnej analizie przepisów art. 97 i art. 98 Pt, Prezes UKE uznał, iż podmiot zobowiązany do udziału w pokryciu dopłaty powinien spełniać następujące przesłanki:

- dany podmiot powinien być przedsiębiorcą telekomunikacyjnym prowadzącym działalność telekomunikacyjną w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata oraz w chwili wydania decyzji w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do pokrycia dopłaty i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału w dopłacie;

- w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, powinien uzyskać przychód z działalności telekomunikacyjnej w wysokości powyżej 4 mln złotych.

Mając na względzie powyższe, organ regulacyjny wyjaśnił, że ustalił status poszczególnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych na podstawie wpisu do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych (dalej: "RPT"). Organ uznał, że wpis do RPT powoduje powstanie praw i obowiązków wynikających w szczególności z ustawy - Prawo telekomunikacyjne, co potwierdzają zarówno przepisy art. 10 ust. 1 Pt, art. 2 pkt 27 Pt oraz art. 3 ust. 2 i art. 4 DUP, a także dotychczasowe orzecznictwo (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt ACa 1215/11, LEX nr 1293071).

Mając na uwadze powyższe, Prezes UKE stwierdził, iż przedsiębiorcą telekomunikacyjnym jest podmiot, który posiada wpis do RPT (podmiot posiadający wpis do RPT posiada status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego). Zdaniem organu regulacyjnego, wpis do RPT powoduje powstanie praw i obowiązków wynikających w szczególności z ustawy - Prawo telekomunikacyjne dla przedsiębiorców telekomunikacyjnych, jak i organów administracji publicznej, w tym przede wszystkim dla Prezesa UKE. W konsekwencji, organ regulacyjny uznał, że podmioty posiadające wpis do RPT w 2006 r. oraz w dniu wydania decyzji, a które jednocześnie w 2006 r. uzyskały przychody z działalności telekomunikacyjnej przekraczające 4 mln złotych - są obowiązane do udziału w Dopłacie 2006. Dokonując stosownej analizy przepisów Kodeksu spółek handlowych, Prezes UKE stwierdził ponadto, że przepisy k.s.h. są podstawą do przejścia obowiązku przewidzianych w art. 97 Pt na spółki, które w wyniku połączeń, przejęć, podziałów i przekształceń, stały się następcami prawnymi tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy w 2006 r. osiągnęli przychody z działalności telekomunikacyjnej przekraczające 4 mln złotych.

Prezes UKE wskazał, że ponownie badając zaistnienie przesłanki uzyskania przychodu z działalności telekomunikacyjnej w wysokości powyżej 4 mln złotych w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, wziął pod uwagę:

- przychody osiągnięte w roku 2006 z działalności telekomunikacyjnej, przy czym uznał, że nie ma znaczenia, czy działalność telekomunikacyjna była prowadzona przez cały 2006 r., czy też jedynie przez część tego roku, a także

- wszystkie przychody z działalności telekomunikacyjnej z tego roku, niezależnie od rodzajów i zakresów prowadzonej działalności telekomunikacyjnej.

Organ wyjaśnił, że, mając na uwadze powyższe analizy prawne i ustalenia faktyczne, ponownie dokonał ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do pokrycia Dopłaty 2006, w wyniku czego uchylił pkt 1 Decyzji I (w zakresie wskazanych podmiotów) i stwierdził, że przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi, obowiązanymi do udziału w pokryciu Dopłaty 2006 są przedsiębiorcy telekomunikacyjni enumeratywnie wyliczeni w zaskarżonej decyzji, tj. w pkt 1, od poz. 1 do poz. 88.

Uzasadniając ustalenie jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006, Prezes UKE powołał się na brzmienie przepisu art. 98 ust. 2 Pt. Zdaniem organu regulacyjnego, z przepisu tego wynika, że w celu ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty należało:

- po pierwsze: obliczyć sumę przychodów z działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2006, a

- po drugie: porównać wysokość Dopłaty 2006 z otrzymaną sumą przychodów.

W tej sytuacji, organ uznał, że jednolity wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2006 stanowi procentowy stosunek wysokości Dopłaty 2006 do otrzymanej sumy przychodów. Jeżeli chodzi o sumę przychodów z działalności telekomunikacyjnej uzyskanych przez przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty w 2006 r., Prezes UKE uznał, że sumę tą należy wyznaczyć poprzez zsumowanie przychodów z działalności telekomunikacyjnej poszczególnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, w szczególności dotyczących sukcesji obowiązków administracyjno-prawnych w kontekście przekształceń podmiotowych (podziałów i połączeń). W rezultacie, ustalając łączną sumę przychodów, Prezes UKE uwzględnił również przychody przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy w 2006 roku osiągnęli przychód wyższy niż 4 miliony złotych, a którzy, w wyniku przekształceń nie figurują obecnie na liście przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006, a więc w ich miejsce weszli ich następcy prawni. Określając natomiast sposób obliczenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006, Prezes UKE działał na podstawie art. 98 ust. 2 Pt. Organ regulacyjny wskazał zastosowany algorytm jednolitego wskaźnika procentowego udziału przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2006. W konsekwencji, Prezes UKE ustalił, że suma przychodów z działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2006 wyniosła 40.262.239.512,00 złotych, a jednolity wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2006 wyniósł (po zaokrągleniu do dziesiątego miejsca po przecinku) 0,0018499671%.

Odnosząc się do zawartego we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutu wadliwego przyjęcia przesłanki uznania przedsiębiorcy telekomunikacyjnego za obowiązanego do udziału w Dopłacie 2006 na podstawie posiadania statusu przedsiębiorcy telekomunikacyjnego wynikającego z wpisu do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych, Prezes UKE stwierdził, że wpis do RPT nie ma jedynie charakteru deklaratywnego, albowiem rodzi on skutki prawne zarówno dla podmiotu, którego wpis dotyczy, jak i organów administracji publicznej, w szczególności Prezesa UKE. Zdaniem organu regulacyjnego, wpis do RPT powoduje powstanie praw i obowiązków, wynikających w szczególności z Prawa telekomunikacyjnego.

Ponadto, organ regulacyjny uznał, że - wbrew zarzutom skarżących - treść art. 98 ust. 3 Pt przesądza o tym, że zobowiązanym do udziału w pokryciu Dopłaty 2006 jest podmiot, który posiadał status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zarówno w roku 2006, jak i w dniu wydania decyzji, o której mowa w art. 98 ust. 1 i 2 Pt. Zdaniem organu, słuszność wskazanego warunku potwierdza także doktryna, czego przykładem jest pogląd prof. S. Piątka, który uznał, że "Adresatem decyzji ustalającej obowiązek dopłaty może być jednak tylko przedsiębiorca prowadzący działalność telekomunikacyjną w dacie wydania decyzji" (vide: S. Piątek, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2013, s. 613, nb. 4).

Ponownie rozpatrując sprawę, Prezes UKE podtrzymał również swoje dotychczasowe stanowisko, iż ustalając listę przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2006, zgodnie z przepisami art. 97 i art. 98 Pt, należy brać pod uwagę to, czy dany podmiot był w 2006 r. i na dzień wydawania decyzji przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, a także czy w 2006 r. osiągnął przychody z działalności telekomunikacyjnej powyżej 4 mln złotych. Zdaniem organu, uwzględnić należy jednocześnie fakt połączeń, przejęć, podziałów i przekształceń danych podmiotów. W konsekwencji, organ regulacyjny uznał, że podmioty, które nie spełniły ww. warunków, nie mogą zostać uznane za przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2006, co dotyczy m.in. przypadku likwidacji przedsiębiorców telekomunikacyjnych, bez jednoczesnego wystąpienia następstwa prawnego w postaci sukcesji generalnej praw i obowiązków. Według organu, oznacza to, że przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy osiągnęli w 2006 r. przychód z działalności telekomunikacyjnej przekraczający 4 mln złotych, ale ulegli likwidacji w okresie późniejszym, nie mogą zostać wzięci pod uwagę w niniejszym postępowaniu w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w Dopłacie 2006.

Prezes UKE nie podzielił również zarzutu skarżących, iż z określonej w motywie 23 DUP zasady niedyskryminacji wynika niedopuszczalność ponoszenia ciężarów związanych z rynkiem usługi powszechnej przez uczestników innych rynków telekomunikacyjnych. Zdaniem organu regulacyjnego, zasada niedyskryminacji nie oznacza bowiem traktowania wszystkich tak samo, lecz oznacza traktowanie wszystkich tak samo w porównywalnych okolicznościach. W ocenie Prezesa UKE, okoliczność działania na innym rynku nie jest okolicznością, która różnicuje sytuację skarżących, albowiem przepisy w zakresie dopłaty nie wyodrębniają poszczególnych rodzajów działalności telekomunikacyjnej i odnoszą się do całego rynku telekomunikacyjnego, a zatem podmiotów, które świadczą usługi telekomunikacyjne, dostarczają sieci telekomunikacyjne lub świadczą usługi towarzyszące. W konsekwencji, organ regulacyjny uznał, że zobowiązany do dopłaty jest zatem ten, kto prowadził działalność telekomunikacyjną, a nie jedynie ten, kto świadczył na rynku detalicznym usługi tego samego rodzaju co usługa powszechna. Prezes UKE uznał zatem, że nie ma podstaw, aby interpretować zasadę niedyskryminacji w sposób zaprezentowany we wniosku spółki E2 sp. z o.o., tj. jako obowiązek partycypacji w kosztach usługi powszechnej tylko przez te podmioty, które poprzez nałożenie na T. obowiązku świadczenia usługi powszechnej same z obowiązku takiego były zwolnione. W ocenie organu, wbrew zarzutom strony skarżącej, w świetle obowiązujących przepisów dyskryminujące dla innych podmiotów byłoby właśnie przyjęcie powyższego rozumowania wyrażonego we wniosku spółki E2 sp. z o.o., które bezpodstawnie różnicowałoby sytuację prawną owych podmiotów. Prezes UKE za niezrozumiałe uznał również stwierdzenie skarżącej spółki E2 sp. z o.o., iż obowiązek partycypacji w kosztach świadczenia usługi powszechnej powinien być nakładany tylko na te podmioty, które poprzez nałożenie na T. obowiązku świadczenia usługi powszechnej same z obowiązku takiego były zwolnione. Prezes UKE wskazał bowiem, że nie było możliwości obciążania obowiązkiem Dopłaty 2006 przedsiębiorców telekomunikacyjnych zwolnionych z obowiązku świadczenia udogodnień dla osób niepełnosprawnych z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, ponieważ tacy przedsiębiorcy nigdy nie istnieli w związku z brakiem wspomnianego obowiązku. Prezes UKE stwierdził jednocześnie, że jako nieracjonalny i sprzeczny z istotą instytucji usługi powszechnej jest postulat, aby jedynie przedsiębiorcy z tego samego segmentu rynkowego, do którego odnosi się usługa, za którą przyznana została dopłata, byli zobowiązani do udziału w pokryciu kosztów jej świadczenia. Prezes UKE wskazał bowiem, że istotą instytucji usługi powszechnej jest obowiązek świadczenia usług, których świadczenie jest społecznie doniosłe, a których świadczenie na warunkach rynkowych jest nieopłacalne. Mając na uwadze powyższe, Prezes UKE stwierdził, iż niezasadny jest zarzut naruszenia dyspozycji art. 98 ust. 1 Pt w związku z art. 13 ust. 3 i pkt 23 preambuły Dyrektywy o usłudze powszechnej, sprowadzający się do tego, iż kosztami usługi powszechnej powinni być obciążeni wyłącznie ci przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy działają na rynku tej usługi.

Odnosząc się do zarzutów stron wnoszących środek zaskarżenia, Prezes UKE wskazał ponadto, że przepisy art. 97 i art. 98 Pt jednoznaczne określają, iż udział w dopłacie zobowiązanego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego jest ustalany na podstawie jego przychodów z działalności telekomunikacyjnej, a zatem kategorią przychodów warunkujących konieczność udziału przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w dopłacie są przychody z działalności telekomunikacyjnej.

Ustosunkowując się z kolei do zarzutu P. (dalej także: "P.") dotyczącego nieprawidłowej kwalifikacji usługi telewizyjnej, jako usługi telekomunikacyjnej, a także zarzutu niedopuszczalności włączenia przychodów ze świadczenia usług telewizyjnych do podstawy obliczenia poziomu dopłaty do kosztu świadczenia usługi powszechnej, Prezes UKE stwierdził, że działalność telekomunikacyjna to działalność wykonywana przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych polegająca, zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 Pt, na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych, świadczeniu usług towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych. Jednocześnie, organ zauważył, że zgodnie z art. 2 pkt 48 Pt usługa telekomunikacyjna to usługa polegająca głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej. Mając na względzie brzmienie przywołanych przepisów, Prezes UKE stwierdził, że usługa udostępniania zawartości sygnału (audiowizualnych składników sygnału) do korzystania przez abonentów dostarczana jest poprzez przekazywanie sygnałów w sieci telekomunikacyjnej i zgodnie z art. 2 pkt 48 Pt jest usługą telekomunikacyjną. Ponadto, organ regulacyjny zauważył, że wraz z treścią dostarczane są udogodnienia towarzyszące, np. elektroniczny przewodnik po programach, co zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 Pt wchodzi w zakres działalności telekomunikacyjnej. W tej sytuacji, Prezes UKE uznał, że usługi polegające na udostępnianiu zawartości sygnału (audiowizualnych składników sygnału) do korzystania przez abonentów oraz usługa polegająca na przesyłaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej są immanentnie ze sobą związane, co przesądza o tym, że przychód z tych usług powinien zostać zakwalifikowany jako przychód z działalności telekomunikacyjnej. Organ uznał, że powyższe stanowisko Prezesa UKE znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie (vide: wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia [...] listopada 2013 r., sprawa C-518/11, wyrok TSUE z dnia 30 kwietnia 2014 r., sprawa C-475/12, czy też wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wydany w sprawie sygn. akt XVII AmA 5/12). Prezes UKE stwierdził w związku z powyższym, że - wbrew zarzutom P. - zarówno przepisy ustawy - Prawo telekomunikacyjne, jak i orzecznictwo przemawiają za kwalifikacją usługi telewizyjnej do usług telekomunikacyjnych. Odnosząc się z kolei do zarzutu P. o niedopuszczalności włączenia przychodów ze świadczenia usług telewizyjnych do podstawy obliczenia poziomu dopłaty do kosztu świadczenia usługi powszechnej, Prezes UKE stwierdził, iż usługa telewizyjna (tj. usługa rozprowadzania lub rozpowszechniania programów telewizyjnych) jest usługą telekomunikacyjną, a przepisy Dyrektyw o usłudze powszechnej stwarzają poprzez wielokrotnie przywoływaną zasadę najmniejszego uszczerbku dla rynku (art. 13 ust. 3 DUP i pkt 23 preambuły DUP) możliwość nałożenia obowiązku partycypacji w dopłacie na wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych bez względu na to, jaki prowadzą rodzaj działalności telekomunikacyjnej. Organ wskazał, że z tej zasady skorzystał polski ustawodawca, określając w art. 97 Pt obowiązek partycypacji w dopłacie przez wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych bez względu na rodzaj prowadzonej działalności telekomunikacyjnej, których przychody z działalności telekomunikacyjnej przekroczyły 4 mln złotych.

Prezes UKE stwierdził ponadto, iż zupełnie niezasadny jest zarzut C. S.A., jakoby usługa dostępu do telewizji cyfrowej (tj. rozprowadzania lub rozpowszechniania programów radiofonicznych lub telewizyjnych w technologii cyfrowej) nie stanowiła w 2006 r. usługi telekomunikacyjnej, w rozumieniu definicji ustawowej oraz stosowanych w tym czasie interpretacji obowiązujących przepisów i stanowisk Prezesa UKE.

Organ regulacyjny odniósł się również w uzasadnieniu decyzji do zarzut wadliwego ustalenia kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006, polegającego na objęciu postępowaniem jedynie tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy wywiązali się z obowiązku sprawozdawczego, o którym mowa w art. 7 Pt, a także wadliwego oparcia się wyłącznie na danych z Formularzy F00 i w konsekwencji niedokonania niezbędnej analizy dotyczącej podmiotów, które nie realizowały obowiązku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 Pt. W zakresie tego zarzutu Prezes UKE wyjaśnił, iż postępowaniem zostali objęci również ci przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy nie wywiązali się z obowiązku sprawozdawczego za 2006. Prezes UKE wskazał, że w pierwszej kolejności ustalił listę przedsiębiorców telekomunikacyjnych o przychodach z działalności telekomunikacyjnej w 2006 r. powyżej 4 mln złotych, na podstawie danych o wysokości przychodów z tytułu działalności telekomunikacyjnych znanych z urzędu w związku z obowiązkiem sprawozdawczości, o którym mowa w art. 7 Pt, w szczególności na podstawie Formularzy 00. Następnie, jak zauważył Prezes UKE, organ regulacyjny podjął działania mające na celu uwzględnienie na tej liście także przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy nie wywiązali się z obowiązku sprawozdawczego. Prezes UKE wskazał, że ustalając krąg podmiotów zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006, wykorzystał także ustalenia kontroli w zakresie przestrzegania przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązku sprawozdawczości za 2010 r. Prezes UKE wskazał, że przyjął założenie, iż przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy nie wykonali obowiązku sprawozdawczego, o którym mowa w art. 7 Pt w 2006 r., a osiągnęli wiatach 2010-2011 odpowiednio wysokie przychody, mogli również w 2006 r. osiągnąć przychód z działalności telekomunikacyjnej powyżej 4 mln zł, a w celu weryfikacji ww. założenia Prezes UKE podjął stosowne czynności sprawdzające, które - zdaniem organu - pozwoliły na zebranie dowodów umożliwiających ustalenie prawdy obiektywnej i uwzględnienie wśród przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006, także tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy nie wywiązali się z obowiązku sprawozdawczego w 2006 r. W związku z tym, Prezes UKE uznał zarzut o nieuwzględnieniu wśród przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006 tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy nie wywiązali się z obowiązku sprawozdawczego za 2006 r, za niezasadny.

Odnosząc się do zarzutu P. dotyczącego nieokreślenia konkretnej podstawy, w oparciu o którą Prezes UKE przyjął kwoty, jako kategorię przychodu oraz braku ustalenia metodyki liczenia tego przychodu, organ regulacyjny stwierdził, że nie zasługuje on na uznanie. Prezes UKE wskazał bowiem, że ustawa - Prawo telekomunikacyjne nie zawiera odesłania ani do ustawy o rachunkowości, ani do ustaw o podatku dochodowym. W tej sytuacji, zdaniem organu regulacyjnego, należało przyjąć kwoty przychodów z działalności telekomunikacyjnej podane w Formularzach F00.

Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia dyspozycji art. 10 § 1 k.p.a. z uwagi na niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu o przyznaniu Dopłaty 2006, który podniosła zarówno spółka E2 sp. z o.o., jak i R. S.A., Prezes UKE stwierdził, że wspomniane postępowanie nie dotyczyło interesu prawnego obu skarżących spółek, albowiem jedynym podmiotem, który dążył do ustalenia granic i treści swojego uprawnienia i na którego sytuację prawną bezpośrednio lub pośrednio oddziaływało rozstrzygnięcie wydane w tej sprawie była spółka T.S.A. Organ regulacyjny zauważył bowiem, iż zgodnie z art. 95 ust. 1 Pt, dopłata do kosztów świadczonych usług wchodzących w skład usługi powszechnej, w przypadku ich nierentowności, przysługuje przedsiębiorcy wyznaczonemu zgodnie z art. 82 i art. 83 Pt. W konsekwencji organ uznał, ze skoro Prezes UKE decyzją z dnia [...] maja 2006 r. wyznaczył T. S.A. na przedsiębiorcę wyznaczonego zobowiązanego do świadczenia usługi powszechnej na terenie całego kraju, uznać należy tym samym, że jedynym podmiotem zobowiązanym do wykonywania obowiązków wynikających z powyższej decyzji oraz realizacji związanych z tym uprawnień, w tym prawa do dopłaty do kosztów świadczonych usług wchodzących w skład usługi powszechnej, jest T. S.A. Organ regulacyjny wskazał ponadto, że również w doktrynie prezentowane jest stanowisko, iż "przedsiębiorcy potencjalnie zobowiązani do uczestnictwa w pokrywaniu dopłaty nie są traktowani jako strony w postępowaniu o przyznanie dopłaty, ale mogą zapewnić reprezentację swych interesów w postępowaniu poprzez udział organizacji społecznej w postępowaniu" (vide: S. Piątek, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2013, s. 610).

Ustosunkowując się z kolei do zarzutu spółki E2 sp. z o.o. dotyczącego rażącego naruszenia dyspozycji przepisu art. 98 ust. 3 Pt, z uwagi na brak ustalenia w spornej decyzji z dnia [...] marca 2014 r. kwoty udziału spółek E2 i R. S.A. w pokryciu dopłaty dla T. , Prezes UKE stwierdził, że wynikiem postępowania przeprowadzonego na podstawie art. 98 ust. 1 i 2 Pt powinno być ustalanie listy przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w dopłacie z uwzględnieniem reguły, o której mowa w art. 97 Pt, oraz ustalenie jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty. Prezesa UKE uznał, iż nie jest właściwe określanie w tym samym postępowaniu, toczonym w oparciu o normę art. 98 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 97 Pt, udziału w dopłacie poprzez wskazywanie konkretnych kwot udziału w pokryciu dopłaty dla każdego z przedsiębiorców, z uwagi na brzmienie art. 98 ust. 3 Pt, zgodnie z którym Prezes UKE ustala, w drodze decyzji, kwotę udziału w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. W ocenie organu regulacyjnego, użycie w przywołanym przepisie liczby pojedynczej w odniesieniu do podmiotu w postaci przedsiębiorcy telekomunikacyjnego (tj. inaczej niż w ust. 1 i 2 art. 98 Pt, gdzie mowa ogółem o przedsiębiorcach telekomunikacyjnych), przesądza o tym, że konkretna kwota udziału w dopłacie powinna zostać ustalona już poprzez wydanie odrębnych decyzji na rzecz każdego przedsiębiorcy z osobna, nie zaś - jak wskazuje E2 i R. S.A. - w jednej decyzji, która skierowana jest do wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty. Ponadto, Prezes UKE zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 98 ust. 3 zdanie 2 Pt, decyzji ustalającej kwotę udziału nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. W tej sytuacji, zdaniem organu regulacyjnego, przyjęcie w art. 98 ust. 3 Pt, że rygor natychmiastowej wykonalności musi zostać obligatoryjnie nadany decyzji, której przedmiotem jest jedynie rozstrzygnięcie w przedmiocie kwoty udziału danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w dopłacie pozwala dodatkowo przyjąć, że ustalenia w zakresie przedsiębiorców telekomunikacyjnych, zobowiązanych do udziału w dopłacie oraz w zakresie jednolitego wskaźnika procentowego tego udziału nie muszą być natychmiast wykonalne, co także dodatkowo różnicuje omawianą sytuację i skłania do wydania jednej decyzji; w przedmiocie przedsiębiorców telekomunikacyjnych, zobowiązanych do udziału pokryciu dopłaty i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego tego udziału, a następnie, po przeprowadzeniu odrębnych postępowań - odrębnych decyzji w przedmiocie ustalenia kwoty udziału w dopłacie, tj. w stosunku do danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UKE stanął na stanowisku, że należy ustalić w jednej decyzji przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty wraz z określeniem jednolitego wskaźnika procentowego tego udziału, bez konieczności nadawania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, po czym ustalić w odrębnych, natychmiast wykonalnych decyzjach (w związku z obligatoryjnym nadaniem im rygoru natychmiastowej wykonalności) kwoty udziału w dopłacie dla każdego z tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących niekonstytucyjności przepisów ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz braku transpozycji postanowień Dyrektywy o usłudze powszechnej do krajowego porządku prawnego, podniesionych m.in. we wniosku P. , a dotyczących m.in. wątpliwości w zakresie przejętego modelu finansowania kosztu netto usługi powszechnej, a także naruszenia zasady przejrzystości, a także jak najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności przez regulacje dotyczące sposobu finansowania obowiązku świadczenia usługi powszechnej poprzez mechanizm dzielenia kosztów, Prezes UKE wskazał, że organy Państw Członkowskich zobligowane są na gruncie uregulowań traktatowych do dokonywania takiej wykładni krajowego tekstu prawnego, by zapewnić jego zgodność z normami unijnymi. Dokonując stosownej analizy treści przepisów art. 97-99 Pt, Prezes UKE nie zgodził się z zarzutem, iż doszło do nieprawidłowej transpozycji postanowień DUP do prawa krajowego. W opinii Prezesa UKE, przepisy Dyrektyw o usłudze powszechnej stwarzają poprzez zasadę najmniejszego uszczerbku dla rynku (art. 13 ust. 3 DUP i pkt 23 Preambuły DUP) możliwość nałożenia obowiązku partycypacji w dopłacie na wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych, bez względu na to, jaki prowadzą rodzaj działalności telekomunikacyjnej. Z tej zasady, jak wskazał organ, skorzystał polski ustawodawca, określając w art. 97 Pt obowiązek partycypacji w dopłacie wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych, bez względu na rodzaj prowadzonej działalności telekomunikacyjnej, których przychody z działalności telekomunikacyjnej przekroczyły 4 mln złotych. Prezes UKE stwierdził, iż zgodnie z art. 97 Pt zobowiązani do pokrywania opłaty są przedsiębiorcy telekomunikacyjni, zaś definicja przedsiębiorcy telekomunikacyjnego jest zawarta w art. 2 pkt 27 Pt i obejmuje wszystkich przedsiębiorców, w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej oraz inne podmioty uprawnione do prowadzenia takiej działalności, które dostarczają sieci telekomunikacyjne, udogodnienia towarzyszące lub świadczą usługi telekomunikacyjne. Ponadto, organ regulacyjny ponownie podkreślił, że przepis art. 97 Pt nie ogranicza rodzaju działalności telekomunikacyjnej przesądzającej o obowiązku udziału w pokryciu dopłaty. Organ stwierdził, że inni przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy funkcjonują na rynku telekomunikacyjnym, ale nie świadczą usług wchodzących w skład usługi powszechnej, czerpią jednak pośrednio korzyści z racji tego, że nie mają obowiązku świadczenia nierentownych usług. Dlatego przedsiębiorcy ci powinny brać udział w pokryciu dopłaty, która jest wynikiem nierentowności świadczenia usługi powszechnej. W konsekwencji, Prezes UKE uznał, że podmioty te, pomimo, iż nie działają na rynku świadczenia usługi powszechnej, są zobowiązane jako przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, osiągnęli przychód przekraczający 4 miliony złotych, do udziału w Dopłacie 2006. Zdaniem Prezesa UKE, wbrew zarzutom o rzekomej niekonstytucyjności przepisów Pt dotyczących finansowania usługi powszechnej, jest to rozwiązanie zgodne z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji RP, albowiem wszystkie (bez wyjątku) podmioty posiadające status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego są w ten sam sposób traktowane przez władze publiczne (Prezesa UKE) poprzez zobowiązanie do udziału w dopłacie do świadczenia usługi powszechnej.

Odnosząc się ponadto do zarzutu P. , iż sporna decyzja nie wyjaśnia kwestii wypłat z tytułu udziału w pokryciu Dopłaty 2006 i odsetek od środków zgromadzonych z tego tytułu, Prezes UKE stwierdził, iż sprawa wypłat i odsetek nie należy do zakresu niniejszej sprawy, albowiem przedmiotem decyzji jest – zgodnie z art. 98 ust. 1 i 2 in principio Pt - ustalenie przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2006 oraz ustalenie jednolitego wskaźnika procentowego udziału tych przedsiębiorców w Dopłacie 2006. Organ regulacyjny zauważył jednocześnie, że kwestie wypłat i odsetek zostały uregulowane w art. 99 ust. 2 in fine i ust. 3 Pt. W tej sytuacji, zdaniem organu, zarzut o braku wyjaśnienia kwestii wypłat z tytułu udziału w pokryciu Dopłaty 2006 i odsetek od środków zgromadzonych z tego tytułu - nie zasługuje na uznanie.

Od powyższej decyzji Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2014 r., nr [...] , skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosły następujące podmioty:

1) C. S.A. z siedzibą w W. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 4267/14),

2) N.1 S.A. z siedzibą w W. (VI SA/Wa 4287/14)

3) E2 Sp. z o.o. z siedzibą w W. (VI SA/Wa 495/16),

4) R. S.A. z siedzibą w W. (VI SA/Wa 4288/14),

5) E. Sp. z o.o. z siedzibą w R.(VI SA/Wa 4289/14),

6) T.Sp. z o.o. z siedzibą we W. (VI SA/Wa 4290/14),

7) I.3 Sp. z o.o. z siedzibą w W. (VI SA/Wa 4315/14),

8) S.3. Sp. z o.o. z siedzibą w R.(VI SA/Wa 4316/14),

9) I. S.A. z siedzibą w P. (VI SA/Wa 4317/14),

10) U. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (VI SA/Wa 4318/14),

11) P. z siedzibą w W. (VI SA/Wa 4377/14),

12) G3 Sp. z o.o. z siedzibą w W. WSA w Warszawie (VI SA/Wa 4286/14; postanowieniem z dnia 8 stycznia 2016 r. WSA w Warszawie umorzył postępowanie).

Wszyscy skarżący wnieśli o uchylenie w całości zarówno zaskarżanej decyzji Prezesa UKE z dnia [...] października 2014 r., jak i poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] marca 2014r., a także o zasądzenie od organu regulacyjnego zwrotu kosztów postępowania sądowego według.

W złożonych do Sądu skargach strony podniosły następujące zarzuty:

1) C. S.A. (VI SA/Wa 4267/14) zarzucił:

a) naruszenie przepisów postępowania, w szczególności:

- art. 98 ust. 1 Pt (w brzmieniu obowiązującym od dnia 14 stycznia 2006 r.),

- art. 98 ust 1 Pt (w brzmieniu obowiązującym od dnia 14 stycznia 2006 r.) w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 206 ust. 1 Pt,

- art. 107 § 1 i § 3 k.p.a, w zw. z art. 206 ust. 1 Pt,

- art. 77 § 4 i art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt.,

- art. 77 § 4 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt.,

- art. 8 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt,

- art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt,

- art. 105. § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt.

b) naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym:

- art. 2 pkt 27 Pt - polegające na błędnej wykładni pojęcia "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" - przez przyjęcie, że "przedsiębiorcą telekomunikacyjnym" jest podmiot wpisany do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych,

- art. 97 i art. 98 ust. 2 Pt - przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegające na wadliwym wyznaczeniu przez organ administracji publicznej kręgu podmiotów, którym ten organ przypisał cechę "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego",

- art. 97 i art. 98 ust. 2 Pt - polegające na błędnej ich wykładni przez przyjęcie, że dany podmiot powinien być przedsiębiorcą telekomunikacyjnym prowadzącym działalność telekomunikacyjną w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata oraz w chwili wydania spornej decyzji w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do pokrycia dopłaty i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału w dopłacie,

- art. 98 ust. 3 Pt - polegające na błędnej jego wykładni, przez przyjęcie, że "treść art. 98 ust. 3 Pt przesądza o tym, że zobowiązanym do udziału w pokryciu Dopłaty 2006 jest podmiot, który posiadał status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. zarówno w roku 2006, jak i w dniu wydania decyzji z art. 98 ust. 1 i 2 Pt",

- art. 97 i art. 98 ust. 2 Pt - przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu do nieprawidłowo wyznaczonego kręgu "przedsiębiorców telekomunikacyjnych", to jest z pominięciem tych "przedsiębiorców telekomunikacyjnych", którzy byli wpisani do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych w 2006 r., a nie byli wpisani do tego Rejestru na czas wydania zaskarżanej decyzji,

- art. 13 w zw. z motywem (23) DUP - przez ich błędną wykładnię polegającą na wykładni postanowień dyrektywy unijnej "przez" przepisy prawa krajowego, to jest "przez" przepisy Pt,

- art. 13 w zw. z motywem (23) DUP - polegające na ich błędnej wykładni, przez przyjęcie, że w finansowaniu obowiązku świadczenia usługi powszechnej mają uczestniczyć przedsiębiorcy działający na innych rynkach, niż rynek świadczenie usługi powszechnej,

- art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 2 pkt 48, art. 97 i art. 98 ust. 2 Pt - przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu w brzmieniu obowiązującym na czas wydania zaskarżanej decyzji, a nie w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., to jest w ich prawnie relewantnym brzmieniu dla faktów zaistniałych w 2006 r.,

- art. 2 pkt 48 Pt (w brzmieniu obowiązującym do dnia 6 lipca 2009 r. i w brzmieniu obowiązującym od dnia 6 lipca 2009 r.) - polegające na błędnej wykładni pojęcia "usługi telekomunikacyjnej" przez pominięcie w tej wykładni ustawowej przesłanki "głównie", a zatem, że taką usługę stanowi tylko usługa "(...) polegającą głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej".

Jednocześnie spółka C. S.A. wniosła o przeprowadzenie przez Sąd uzupełniających dowodów z następujących dokumentów:

- z wydruku widoku strony internetowej UKE z komunikatem pt. "Oferta programowa" podawanego na stronie internetowej Prezesa UKE na okoliczność: treści stanowiska Prezesa UKE, że: "Usługa udostępniania kodowanych programów telewizyjnych i radiowych oraz innych usług, których zakres szczegółowo określa umowa oraz regulamin świadczenia usług nie stanowi świadczenia usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.) (...)"

- z wydruku komunikatu ("Stanowisko") pt. "Telewizja jako usługa telekomunikacyjna" podawanego na stronie internetowej Prezesa UKE na okoliczność treści stanowiska Prezesa UKE, iż od dnia 6 marca 2014 r. "(...) do usługi telewizji świadczonej drogą kablową lub satelitarną będą stosowane przepisy Pt, w szczególności w zakresie zawierania tub zmiany warunków umowy oraz obowiązków informacyjnych względem użytkowników końcowych".

2) E. Sp. z o.o. (VI SA/Wa 4289/14), S.3. sp. z o.o. (VI SA/Wa 4316/14), P. (VI SA/WA 4377/14) oraz U. Sp. z o.o. (VI SA/Wa 4318/14), reprezentowane przez tego samego pełnomocnika, wniosły do Sądu jednobrzmiące skargi, w których treści zarzuciły zaskarżonej decyzji naruszenie:

a) przepisów postępowania, w tym w szczególności:

- art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. - przez brak określenia zakresu podmiotowego postępowania, na skutek którego wydano skarżoną decyzję, co skutkuje nałożeniem obowiązku o charakterze publicznoprawnym na nieprawidłowo zakreślony krąg podmiotów wskazanych w art. 97 Pt i w rezultacie błędne określenie jednolitego wskaźnika procentowego udziału przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w dopłacie do kosztów świadczenia przez przedsiębiorcę wyznaczonego usługi powszechnej (dalej: "dopłata"), w tym przedsiębiorców zrzeszonych w P. ,

- art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. - polegające na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej, wyrażające się w braku wszechstronnego zbadania stanu sprawy, w tym przede wszystkim w wydaniu generalnego rozstrzygnięcia przy zaniechaniu podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak uwzględnienia żądania dotyczącego przeprowadzenia dowodów na okoliczności mające ewidentnie istotne znaczenie dla sprawy, a zawartego we wniosku złożonym przez P., której członkiem są również spółki E. , S.3. i UPC,

- art. 77 § 4 k.p.a. - przez brak zakomunikowania stronom postępowania oraz podmiotom działających na prawach strony znanych organowi z urzędu faktów, przez co organ uniemożliwił uczestnikom postępowania skuteczne ustosunkowanie się do przyjętych przez Prezesa UKE założeń co do stanu faktycznego,

- art. 75 § 1 k.p.a. - przez brak dopuszczenia przez organ, jako dowodów ewidentnie mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, dokumentów urzędowych oraz informacji z Krajowego Rejestru Sądowego i Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej oraz decyzji organu o przydziale numeracji wydanych w oparciu o art. 126 Pt, przez co Prezes UKE dowolnie zakreślił zakres przedmiotowy postępowania dowodowego,

- art. 8 i art. 9 k.p.a. - polegające na naruszeniu zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, wyrażające się w dowolności przeprowadzonych środków dowodowych, bezzasadnego różnicowania ich mocy dowodowej i podejmowania niezbędnych działań przez organ dopiero na skutek ustalenia nieprawidłowości przez strony postępowania, którymi kierował się organ, oraz polegające na zaniechaniu należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego przez co skarżące nie znają faktycznych motywów i podstaw logicznych działania organu,

- art. 136 i art. 138 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. - przez brak dokonania całościowego ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a przez dokonanie jedynie kontroli decyzji organu pierwszej instancji i pobieżne rozpatrzenie zarzutów, co przyczyniło się do pozbawienia strony postępowania oraz uczestników na prawach strony możności skorzystania ze skutecznej dwuinstancyjności postępowania;

b) naruszenie przepisów materialnoprawnych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności:

- art. 97 Pt w związku z art. 2 pkt 27 Pt - przez zastosowanie przez organ własnej, autonomicznej definicji przedsiębiorcy telekomunikacyjnego z przyjęciem kryteriów nie wskazanych w ogóle w przepisie, to jest konieczności wpisu do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych i przyjęcie dodatkowych przesłanek, które winny spełniać podmioty obowiązane do udziału w pokryciu dopłaty, w szczególności wpisu podmiotu do RPT na dzień wydania decyzji, przez co w sposób błędny zakreślono zakres podmiotowy postępowania,

- art. 98 ust. 2 Pt w zw. z art. 97 Pt - przez przyjęcie arbitralnie rozszerzającego rozumienia pojęcia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w odniesieniu do przedmiotu jego działalności usługowej, z pominięciem brzmienia art. 97 Pt, to jest zaniechania systemowej i celowościowej wykładni wskazanego przepisu przez co organ kwalifikuje, jako przychody objęte analizą w zakresie dopłaty 2006, także te, które nie pochodzą z działalności związanej ze świadczeniem usługi powszechnej,

- art. 2 pkt 48 Pt - przez zastosowanie przez organ dowolnej, rozszerzającej definicji usługi telekomunikacyjnej, przez przyjęcie, że usługa telewizyjna stanowi jej komponent, przez co w sposób błędny zakreślono zakres podmiotowy postępowania,

- art. 98 ust. 2 Pt - poprzez wydanie przez organ skarżonej decyzji określającej wysokość wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców w dopłacie przy niespełnieniu kryterium jednolitości wskaźnika z uwagi na uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 lipca 2014 r. decyzji Prezesa UKE z dnia [...] września 2011 r., nr [...], w części utrzymującej w pkt II decyzję Prezesa UKE z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] , w sprawie przyznania T. dopłaty do kosztu netto świadczenia usługi powszechnej za 2006 rok, przez co określony w skarżonej Decyzji wskaźnik procentowy nie ma uzasadnienia z uwagi na brak określonej wysokości dopłaty 2006.

3) R. S.A. (obecnie: E2 sp. z o.o.) zarzuciła naruszenie:

- art. 98 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Pt - poprzez brak ustalenia w decyzji kwoty udziału skarżącej spółki w pokryciu dopłaty dla T. S.A.,

- art. 98 ust. 1 Pt w związku z art. 13 ust. 3 i pkt 23 preambuły DUP - poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i obciążenie skarżącą spółkę kosztami usługi powszechnej, co doprowadziło do dyskryminacji strony skarżącej w zakresie prowadzonej przez nią działalności i w konsekwencji naruszenie zasad konkurencji, a także naruszenia przepisów postępowania art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak oceny w zaskarżonej decyzji, czy kierowanie wymogu dopłaty do usługi powszechnej wobec skarżącej nie rodzi naruszenia warunków konkurencji na tynku, na którym działa skarżąca,

- art. 98 ust. 2 Pt - poprzez brak zastosowania wymaganych tym przepisem działań arytmetycznych pozwalających na ustalenie prawidłowości przyjętego przez organ rozstrzygnięcia, co obejmuje brak w Decyzji działania arytmetycznego polegającego na sumowaniu przychodów z działalności telekomunikacji dla wszystkich obowiązanych przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Brak stosownych wyliczeń także jest naruszeniem przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, co dodatkowo uzasadnia stwierdzenie, iż - wbrew wymogom przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. - analiza ta nie została przeprowadzona oraz udokumentowana w sposób rzetelny i prawidłowy.

4) E2 Sp. z o.o. w swojej skardze podniosła następujące zarzuty:

a) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym:

- art. 61 § 4 w zw. z art. 28 k.p.a. - przez brak określenia zakresu podmiotowego postępowania, na skutek, którego wydano skarżoną decyzję, co skutkuje nałożeniem obowiązku o charakterze publicznoprawnym na nieprawidłowo zakreślony krąg podmiotów wskazanych w art. 97 Pt i w rezultacie błędne określenie jednolitego wskaźnika procentowego udziału przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w dopłacie do kosztów świadczenia przez przedsiębiorcę wyznaczonego usługi powszechnej, w tym skarżącej,

- art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. - polegające na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej, wyrażające się w braku wszechstronnego zbadania stanu sprawy, w tym przede wszystkim w wydaniu generalnego rozstrzygnięcia przy zaniechaniu podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez przez brak uwzględnienia żądania dotyczącego przeprowadzenia dowodów na okoliczności mające ewidentnie istotne znaczenie dla sprawy, a zawartego we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy,

- art. 77 § 4 k.p.a. - przez brak zakomunikowania stronom postępowania oraz podmiotom działającym na prawach strony znanych organowi z urzędu faktów, przez co organ uniemożliwił uczestnikom postępowania skuteczne ustosunkowanie się do przyjętych przez Prezesa UKE założeń, co do stanu faktycznego,

- art. 75 § 1 k.p.a. - przez brak dopuszczenia przez organ, jako dowodów ewidentnie mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, dokumentów urzędowych oraz informacji z Krajowego Rejestru Sądowego i Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej oraz decyzji organu o przydziale numeracji wydanych w oparciu o art. 126 Pt, przez co Prezes UKE dowolnie zakreślił zakres przedmiotowy postępowania dowodowego,

- art. 8 i art. 9 k.p.a. - polegające na naruszeniu zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, wyrażające się w dowolności przeprowadzonych środków dowodowych, bezzasadnego różnicowania ich mocy dowodowej i podejmowania niezbędnych działań przez organ dopiero na skutek ustalenia nieprawidłowości przez strony postępowania, którymi kierował się organ, oraz polegające na zaniechaniu należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, przez co Skarżąca nie zna faktycznych motywów i podstaw logicznych działania organu,

- art. 136 i art. 138 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. - przez brak dokonania całościowego ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a przez dokonanie jedynie kontroli decyzji organu I instancji i pobieżne rozpatrzenie zarzutów, co przyczyniło się do pozbawienia strony postępowania oraz uczestników na prawach strony możności skorzystania ze skutecznej dwuinstancyjności postępowania;

b) naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

- art. 98 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Pt - poprzez brak ustalenia w decyzji kwoty udziału skarżącej w pokryciu dopłaty dla T. S.A.,

- art. 98 ust. 1 Pt w związku z art. 13 ust. 3 i pkt 23 preambuły DUP - poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i obciążenie strony skarżącej kosztami usługi powszechnej, co doprowadziło do dyskryminacji skarżącej spółki w zakresie prowadzonej przez nią działalności, i w konsekwencji naruszenie zasad konkurencji, a także naruszenia przepisów postępowania art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 poprzez brak oceny w zaskarżonej decyzji, czy kierowanie wymogu dopłaty do usługi powszechnej wobec skarżącej nie rodzi naruszenia warunków konkurencji na rynku, na którym działa skarżąca,

- art. 98 ust. 2 Pt - poprzez brak zastosowania wymaganych tym przepisem działań arytmetycznych pozwalających na ustalenie prawidłowości przyjętego przez organ rozstrzygnięcia, co obejmuje brak w decyzji działania arytmetycznego polegającego na sumowaniu przychodów z działalności telekomunikacyjnej wszystkich obowiązanych przedsiębiorców telekomunikacyjnych,

- art. 97 Pt w związku z art. 2 pkt 27 Pt - przez zastosowanie przez organ własnej, autonomicznej definicji przedsiębiorcy telekomunikacyjnego z przyjęciem kryteriów nie wskazanych w ogóle w przepisie, to jest konieczności wpisu do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych i przyjęcie dodatkowych przesłanek, które winny spełniać podmioty obowiązane do udziału w pokryciu dopłaty, w szczególności wpisu podmiotu do RPT na dzień wydania decyzji, przez co w sposób błędny zakreślono zakres podmiotowy postępowania,

- art. 98 ust. 2 Pt w zw. z art. 97 Pt - przez przyjęcie arbitralnie rozszerzającego rozumienia pojęcia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w odniesieniu do przedmiotu jego działalności usługowej, z pominięciem brzmienia art. 97 Pt, to jest zaniechania systemowej i celowościowej wykładni wskazanego przepisu, przez co organ kwalifikuje, jako przychody objęte analizą w zakresie dopłaty 2006 także te, które nie pochodzą z działalności związanej ze świadczeniem usługi powszechnej,

- art. 98 ust. 2 Pt - poprzez wydanie przez organ skarżonej decyzji określającej wysokość wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców w dopłacie przy niespełnieniu kryterium jednolitości wskaźnika z uwagi na uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 lipca 2014 r. decyzji Prezesa UKE z dnia [...] września 2011 r., nr [...] , w części utrzymującej w pkt II decyzję Prezesa UKE z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], w sprawie przyznania T. dopłaty do kosztu netto świadczenia usługi powszechnej za 2006 rok, przez co określony w skarżonej decyzji wskaźnik procentowy nie ma uzasadnienia z uwagi na brak określonej wysokości dopłaty 2006.

5) I.3 sp. z o.o. (VI SA/Wa 4315/14), T.3 Sp. z o.o. (VI SA/Wa 4290/14) oraz N.1 S.A. (VI SA/Wa 4287/14), reprezentowane przez tego samego pełnomocnika, wnosząc do Sądu jednobrzmiące skargi, zarzuciły zaskarżonej decyzji Prezesa UKE naruszenie:

- art. 97 ust. 1 Pt - przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że obowiązek udziału w dopłacie dotyczy tych podmiotów, które łącznie spełniły poniższe kryteria (i) osiągnęły przychód z działalności telekomunikacyjnej w roku 2006 roku przekraczający 4 miliony złotych, (ii) były przedsiębiorcą telekomunikacyjnym (wpisanym do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych) w roku 2006 oraz (iii) były przedsiębiorcą telekomunikacyjnym w dniu wydania Zaskarżonej Decyzji, podczas gdy z literalnego brzmienia art. 97 Pt wynika, że jedynym warunkiem udziału w dopłacie jest osiągniecie przychodu z tytułu prowadzenia działalności telekomunikacyjnej w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata w wysokości przekraczającej 4 mln złotych,

- art. 97 ust. 1 Pt w zw. z art. 494 § 2 k.s.h. - przez uznanie, że na skarżącej spółce ciąży obowiązek udziału w dopłacie spółek przejętych przez Netię, podczas gdy połączenie ww. spółek nastąpiło przed wydaniem zaskarżonej decyzji, zatem obowiązek udziału w dopłacie nie istniał i jako nieistniejący nie podlegał sukcesji,

- art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. - przez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy w kontekście ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty do kosztu świadczenia usługi powszechnej za rok 2006, w szczególności przez brak analizy dotyczącej przedsiębiorców, którzy prowadzili działalność telekomunikacyjną bez wpisu do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych.

6) I. S.A. w skardze na decyzję Prezesa UKE zarzuciła:

a) naruszenie następujących przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. - przez brak określenia zakresu podmiotowego postępowania, na skutek którego wydano skarżoną decyzję, co skutkuje nałożeniem obowiązku o charakterze publicznoprawnym na nieprawidłowo zakreślony krąg podmiotów wskazanych w art. 97 Pt i w rezultacie błędne określenie jednolitego wskaźnika procentowego udziału przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w dopłacie do kosztów świadczenia przez przedsiębiorcę wyznaczonego usługi powszechnej,

- art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. - polegające na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej, wyrażające się w braku wszechstronnego zbadania stanu sprawy, w tym przede wszystkim w wydaniu generalnego rozstrzygnięcia przy zaniechaniu podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez przez brak uwzględnienia żądania dotyczącego przeprowadzenia dowodów na okoliczności mające ewidentnie istotne znaczenie dla sprawy, a zawartego we wniosku złożonym przez skarżącą,

- art. 77 § 4 k.p.a. - przez brak zakomunikowania stronom postępowania oraz podmiotom działających na prawach strony znanych organowi z urzędu faktów, przez co organ uniemożliwił uczestnikom postępowania skuteczne ustosunkowanie się do przyjętych przez Prezesa UKE założeń co do stanu faktycznego;

- art. 75 § 1 k.p.a. - przez brak dopuszczenia przez organ, jako dowodów ewidentnie mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, dokumentów urzędowych oraz informacji z Krajowego Rejestru Sądowego i Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej oraz decyzji organu o przydziale numeracji wydanych w oparciu o art. 126 Pt, przez co Prezes UKE dowolnie zakreślił zakres przedmiotowy postępowania dowodowego,

- art. 8 i art. 9 k.p.a. - polegające na naruszeniu zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, wyrażające się w dowolności przeprowadzonych środków dowodowych, bezzasadnego różnicowania ich mocy dowodowej i podejmowania niezbędnych działań przez organ dopiero na skutek ustalenia nieprawidłowości przez strony postępowania, którymi kierował się organ, oraz polegające na zaniechaniu należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego przez co skarżąca nie zna faktycznych motywów i podstaw logicznych działania organu,

- art. 136 i art. 138 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. - przez brak dokonania całościowego ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a przez dokonanie jedynie kontroli decyzji organu pierwszej instancji i pobieżne rozpatrzenie zarzutów, co przyczyniło się do pozbawienia strony postępowania oraz uczestników na prawach strony możności skorzystania ze skutecznej dwuinstancyjności postępowania;

b) naruszenie następujących przepisów prawa materialnego:

- art. 97 Pt w związku z art. 2 pkt 27 Pt - przez zastosowanie przez organ własnej, autonomicznej definicji przedsiębiorcy telekomunikacyjnego z przyjęciem kryteriów nie wskazanych w ogóle w przepisie, to jest konieczności wpisu do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych i przyjęcie dodatkowych przesłanek, które winny spełniać podmioty obowiązane do udziału w pokryciu dopłaty, w szczególności wpisu podmiotu do RPT na dzień wydania decyzji, przez co w sposób błędny zakreślono zakres podmiotowy postępowania,

- art. 98 ust. 2 Pt w zw. z art. 97 Pt - przez przyjęcie arbitralnie rozszerzającego rozumienia pojęcia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w odniesieniu do przedmiotu jego działalności usługowej, z pominięciem brzmienia art. 97 Pt, to jest zaniechania systemowej i celowościowej wykładni wskazanego przepisu przez co organ kwalifikuje jako przychody objęte analizą w zakresie dopłaty 2006 także te, które nie pochodzą z działalności związanej ze świadczeniem usługi powszechnej,

- art. 2 pkt 48 Pt - przez zastosowanie przez organ dowolnej, rozszerzającej definicji usługi telekomunikacyjnej, przez przyjęcie, że usługa telewizyjna stanowi jej komponent, przez co w sposób błędny zakreślono zakres podmiotowy postępowania,

- art. 98 ust 2 Pt - poprzez wydanie przez organ skarżonej decyzji określającej wysokość wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców w dopłacie przy niespełnieniu kryterium jednolitości wskaźnika z uwagi na uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 lipca 2014 r. decyzji Prezesa UKE z dnia [...] września 2011 r., nr [...], w części utrzymującej w pkt II decyzję Prezesa UKE z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] , w sprawie przyznania T. dopłaty do kosztu netto świadczenia usługi powszechnej za 2006 rok, przez co określony w skarżonej decyzji wskaźnik procentowy nie ma uzasadnienia z uwagi na brak określonej wysokości dopłaty 2006.

W odpowiedziach na wskazane powyżej skargi Prezes UKE, wnosząc o ich oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ustosunkowując się jednocześnie szczegółowo do podniesionych przez skarżące podmioty zarzutów.

W piśmie procesowym z dnia 16 marca 2016 r. O. S.A. (dawniej: T. S.A.), reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o oddalenie skarg na decyzję Prezesa UKE z dnia [...] października 2014 r., z uwagi na ich bezzasadność.

W piśmie procesowym z dnia 9 grudnia 2015 r. spółka E2 sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika, poinformowała o połączeniu ze spółką R. S.A., w wyniku którego to połączenia spółka E2 sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie z mocy prawa wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki spółki R. S.A.

Na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a., postanowił połączyć sprawy o sygn. akt VISA/WA 4267/14, VISA/WA 4287/14, VISA/WA 4288/14, VISA/WA 4289/14, VISA/WA 495/16, VISA/WA 4290/14, VISA/WA 4315/14, VISA/WA 4316/14, VISA/WA 4317/14, VISA/WA 4318/14 oraz VISA/WA 4377/14 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz dalszego prowadzenia pod wspólną sygn. akt VI SA/Wa 4267/14.

Obecny na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. pełnomocnik spółki E2 sp. z o.o. (działając również w imieniu dawnej R. S.A., której następcą prawnym jest spółka E2 sp. z o.o.), przedłożył do akt sprawy załącznik do protokołu rozprawy. W uzasadnieniu załącznika do protokołu rozprawy skarżąca spółka, podtrzymując zarzuty skargi oraz dotychczasową argumentację, przedstawiła wniosek o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego o treści: "Czy zgodnie z art. 13 ust. 3 Dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej - Dz.U.UE L z dnia 24 kwietnia 2002 r.), nie bada się ewentualnego naruszenia konkurencji w momencie ustalania/wyznaczania przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie?".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania danego aktu lub czynności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

Należy jednocześnie wyraźnie zaznaczyć, że od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z prawem wspólnotowym (prawem Unii Europejskiej), rozumianym jako całokształt dorobku prawnego Wspólnoty Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa wspólnotowego (prawa Unii Europejskiej), interpretowanych oraz stosowanych w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej.

W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując oceny legalności obu spornych decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, zobowiązany był wziąć pod uwagę również ich zgodność z przepisami europejskimi, w tym m. in. regulacjami zawartymi w szczególności w dyrektywie nr 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz. Urz. UE L z dnia 24 kwietnia 2002 r. - dalej także: "dyrektywa o usłudze powszechnej" lub "DUP"). W konsekwencji, Sąd miał więc na względzie, iż wszelkie regulacje prawa krajowego mające zastosowanie w niniejszej sprawie, winny być odczytywane zgodnie z treścią i celem regulacji unijnych, przy uwzględnieniu odpowiednich zasad harmonizacji ustawodawstwa państw członkowskich.

W świetle powyższego, należy stwierdzić, że analizowane pod tym kątem skargi nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2014 r., nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa, w tym w szczególności norm prawnych wyrażonych w przepisach art. 98 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 97 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne w związku z w związku z art. 13 ust. 3 i pkt 23 preambuły wspomnianej wyżej dyrektywy nr 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. (dyrektywy o usłudze powszechnej).

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ regulacyjny, wbrew zarzutom skarżących przedsiębiorców telekomunikacyjnych oraz P. (P. ), nie dopuścił się również obrazy unormowań zawartych w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Dokonując analizy zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Prezes UKE wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a.). Ponadto, zdaniem Sądu, organ regulacyjny, wydając sporną decyzję, oparł się na materiale prawidłowo zgromadzonym w niniejszej sprawie.

Jednocześnie, Sąd uznał, że organ regulacyjny, dokonując wszechstronnej interpretacji spornych przepisów ustawy - Prawo telekomunikacyjne, ocenił w sposób pełny znaczenie poszczególnych argumentów skarżących przedsiębiorców oraz P.

Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Sądu - uznać, że w wydanej przez organ decyzji brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które Prezes UKE poczyniłby w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi przeprowadzenie prawidłowej oceny zarzutów zawartych w skargach i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uznał także, że uzasadnienie spornej decyzji organu regulacyjnego spełnia wymogi ustawowe określone w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem Prezes UKE wyraźnie wskazał w nim wszelkie istotne przesłanki zarówno faktyczne, jak i prawne, wyjaśniając przy tym dokładnie ich znaczenie dla stron skarżących.

Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie są skargi przedsiębiorców telekomunikacyjnych na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2014 r., nr [...] , na podstawie której to decyzji organ regulacyjny, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz w związku z art. 98 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 97 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, po rozpoznaniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Prezesa UKE z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] , po uchyleniu tej decyzji w części, ustalił przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty w wysokości 744.838,18 złotych do kosztów świadczenia, w okresie od dnia 8 maja 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., udogodnień dla osób niepełnosprawnych z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, wchodzących w skład usługi powszechnej świadczonej przez T. S.A. (aktualnie: O. S.A.), przyznanej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] , utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...], zwanej dalej "Dopłatą 2006" (pkt 1 zaskarżonej decyzji), a także jednocześnie ustalił jednolity wskaźnik procentowego udziału owych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, wskazanych w pkt 1 tej decyzji, obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty, o której mowa w pkt 1 tej decyzji (pkt 2 zaskarżonej decyzji).

Należy zauważyć, że kwestie ustalenia dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej, a następnie obowiązku jej pokrycia przez ustalonych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, regulują w sposób całościowy kolejne normy prawne, zawarte w przepisach art. 95- 99 ustawy - Prawo telekomunikacyjne.

W tym miejscu, wskazać należy wyraźnie, iż z zestawienia przepisów ustawy - Prawo telekomunikacyjne w brzmieniu obowiązującym przed zmianą wynikającą z ustawy z dnia 16 listopada 2012 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r., poz. 1445 - przepisy w brzmieniu sprzed ww. zmiany zwane dalej będą: "sPt") i przepisów w brzmieniu zmienionym (dalej: "Pt") wynika, że w zakresie wniosku o dopłatę i jej przyznania nie było istotnych zmian tych przepisów, określających kwestię procedowania z wniosku o dopłatę i jej przyznania lub odmowy przyznania, które miałby jakikolwiek istotny wpływ na ocenę legalności rozstrzygnięcia podjętego przez organ regulacyjny w niniejszej sprawie.

Przepisy art. 95 ust. 1 Pt przyznają przedsiębiorcy wyznaczonemu, w rozumieniu przepisów art. 81 ust. 2 sPt, prawo do uzyskania dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej w przypadku jej nierentowności.

Zgodnie z art. 95 sPt, przedsiębiorcy wyznaczonemu przysługiwała dopłata do kosztów świadczonych przez niego usług wchodzących w skład usługi powszechnej w przypadku ich nierentowności.

T. S.A. (obecnie: O. S.A.), jako przedsiębiorca wyznaczony, powołując się na art. 96 ust. 1 sPt, wystąpiła wnioskiem z dnia 29 czerwca 2007 r. o przyznanie dopłaty - za okres od dnia 8 maja 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. - do kosztów świadczonych przez nią usług wchodzących w skład usługi powszechnej w wysokości 139.933.596,51 złotych.

Po przeprowadzeniu stosownego postępowania administracyjnego, zgodnie m.in. z art. 95 i art. 96 sPt, Prezes UKE wydał w dniu [...] maja 2011 r. decyzję nr [...] o przyznaniu dopłaty w wysokości kosztu netto; świadczeni a usługi, o której mowa w art. 81 ust. 3 pkt 5 sPt, tj. udogodnień dla osób niepełnosprawnych, z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, za rok 2006 w kwocie 744.838,18 złotych. Po rozpatrzeniu złożonego przez T. S.A. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UKE utrzymał wspomnianą wyżej decyzję w mocy.

Zgodnie z przepisem art. 97 Pt, przedsiębiorcy telekomunikacyjni, których przychód z działalności telekomunikacyjnej w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, przekroczył 4 miliony złotych, są obowiązani do udziału w pokryciu dopłaty.

Należy podkreślić, że przepisy art. 95-97 Pt stanowią implementację unormowań unijnych wyrażonych w przepisach art. 12-14 dyrektywy o usłudze powszechnej, które regulują kwestię finansowania obowiązku świadczenia usługi powszechnej.

Dla sposobu interpretacji art. 97 Pt istotny jest w szczególności przepis art. 13 DUP, który określa finansowanie obowiązku świadczenia usługi powszechnej.

Przepis art. 13 ust. 1 DUP stanowi, iż w przypadku, gdy, na podstawie kalkulacji kosztu netto określonego w art. 12 tej dyrektywy, krajowe organy regulacyjne stwierdzą, iż na danym przedsiębiorstwie spoczywają niesprawiedliwe obciążenia, Państwa Członkowskie, w odpowiedzi na wniosek wyznaczonego przedsiębiorstwa, decydują:

a) wprowadzić mechanizm kompensowania temu przedsiębiorstwu określonego kosztu netto, na przejrzystych warunkach, z funduszy publicznych; lub

b) podzielić koszt netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej pomiędzy dostawców sieci i usług łączności elektronicznej.

Art. 13 ust. 2 cyt. dyrektywy o usługach powszechnych stanowi, iż w przypadku, gdy koszt netto jest ponoszony wspólnie na mocy ust. 1 lit. b, Państwa Członkowskie ustanawiają mechanizm dzielenia kosztów, zarządzany przez krajowy organ regulacyjny lub organ niezależny od beneficjantów pod nadzorem krajowego organu regulacyjnego. Dopuszcza się finansowanie jedynie kosztu netto, ustalonego zgodnie z art. 12, obowiązku ustanowionego w art. 3-10.

Zgodnie z przepisem art. 13 ust. 3 DUP, mechanizm dzielenia kosztów respektuje zasady przejrzystości, jak najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności, zgodnie z zasadami w załączniku IV część B. Państwa Członkowskie mogą zdecydować nie wymagać wkładów od przedsiębiorstw, których krajowy obrót jest niższy od wyznaczonego limitu.

Ponadto, jak stanowi art. 13 ust. 4 cyt. dyrektywy, żadne opłaty, związane z dzieleniem kosztu obowiązku świadczenia usługi powszechnej nie będą łączone i będą określane oddzielnie dla każdego przedsiębiorstwa. Takich opłat nie nakłada się na i nie pobiera się od przedsiębiorstw, które nie świadczą usług na terytorium Państwa Członkowskiego, które ustanowiło mechanizm dzielenia kosztów.

Mając na względzie treść powyższego przepisu DUP, należy zwrócić uwagę, że mechanizm dzielenia kosztu netto pomiędzy dostawców sieci i usług łączności elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 lit. b DUP, zgodnie z art. 13 ust. 3 DUP - musi spełniać zasady przejrzystości, jak najmniejszego naruszania rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności. Wymaga również podkreślenia, że przepisy prawa Unii Europejskiej dookreślają, jak należy rozumieć te zasady, zarówno w załączniku IV część B DUP oraz m.in. w postanowieniach pkt 23 preambuły DUP.

Należy przede wszystkim zauważyć, że dyrektywa o usłudze powszechnej w punkcie 23 preambuły stanowi wyraźnie, iż "Koszt netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej może być ponoszony wspólnie przez wszystkie lub niektóre szczególne kategorie przedsiębiorstw. Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby mechanizmy wspólnego ponoszenia kosztów szanowały zasady przejrzystości, najmniejszego uszczerbku dla rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności. Zasada najmniejszego uszczerbku dla rynku oznacza, że wkłady należy odzyskiwać w taki sposób, aby, tak jak dalece jest to możliwe, minimalizować obciążenie finansowe spadające na użytkowników końcowych, na przykład w drodze rozłożenia wkładów tak szeroko, jak to jest możliwe".

Dyrektywa o usłudze powszechnej przewiduje w art. 13 dwa warianty finansowania usługi powszechnej. Pierwszy wariant polega na finansowaniu kosztu netto usługi ze środków publicznych. Drugi wariant polega na ustanowieniu mechanizmu podziału tego kosztu pomiędzy dostawców sieci i usług łączności elektronicznej. Państwa członkowskie mogą stosować jeden system dla wszystkich usług lub różne systemy dla poszczególnych usług albo kombinację obydwu rozwiązań. Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne jednoznacznie przesądza wybór drugiego wariantu.

Mając na uwadze powyższe, należy zgodzić się z organem regulacyjnym, iż kierując się zarówno zasadą najmniejszego uszczerbku dla rynku (art. 13 ust. 3 DUP i pkt 23 preambuły DUP), jak również możliwością, określoną w art. 13 ust. 3 zdanie drugie DUP (niewymagania wkładów od przedsiębiorstw, których krajowy obrót jest niższy od wyznaczonego limitu), polski ustawodawca przyjął, że każdy przedsiębiorca telekomunikacyjny, bez względu na rodzaj prowadzonej przez niego działalności telekomunikacyjnej, jest obowiązany do udziału w dopłacie, chyba że jego przychody z działalności telekomunikacyjnej w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, nie przekroczyły lub były równe 4 mln złotych.

Przepis art. 97 Pt wskazuje podmioty zobowiązane do pokrywania kosztów świadczenia usługi powszechnej. Zobowiązani do pokrywania dopłaty są przedsiębiorcy telekomunikacyjni.

Definicja przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zawarta jest w przepisie art. 2 pkt 27 Pt i obejmuje wszystkich przedsiębiorców, w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz inne podmioty uprawnione do prowadzenia takiej działalności, które dostarczają sieci telekomunikacyjne, udogodnienia towarzyszące lub świadczą usługi telekomunikacyjne.

Należy przy tym zwrócić uwagę na bardzo szeroką definicję "świadczenia usług telekomunikacyjnych", która obejmuje nie tylko świadczenie usług we własnej sieci, w sieci innego operatora, ale także sprzedaż usług wykonywanych przez innego dostawcę. Co więcej, przepis art. 97 Pt nie ogranicza rodzaju działalności telekomunikacyjnej przesądzającej o obowiązku wnoszenia opłat do świadczenia usług publicznie dostępnych (tak również: S. Piątek, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2013, t. 2 komentarza do art. 97 Pt).

Przepis art. 97 Pt nie stanowi podstawy do prowadzenia odrębnego postępowania w sprawie ustalenia przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu opłaty. Ustalenie tych przedsiębiorców oraz określenie należnych kwot następuje łącznie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 98 Pt.

Zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, Prezes UKE, niezwłocznie po ustaleniu należnej dopłaty, rozpoczyna postępowanie w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie.

Jak stanowi art. 98 ust. 2 Pt, Prezes UKE ustala jednolity wskaźnik procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty, biorąc pod uwagę wysokość dopłaty, która podlega pokryciu. Wysokość udziału danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w pokryciu dopłaty, nie wyższa niż 1 % jego przychodów, ustalana jest proporcjonalnie do wysokości przychodów tego przedsiębiorcy w danym roku kalendarzowym, uzyskanych z tytułu wykonywania działalności telekomunikacyjnej.

Zgodnie z art. 98 ust. 3 Pt, Prezes UKE ustala, w drodze decyzji, kwotę udziału w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Przepisy art. 98 Pt regulują proces gromadzenia środków finansowych niezbędnych do zrealizowania dopłaty na rzecz przedsiębiorcy lub przedsiębiorców uprawnionych do otrzymania dopłaty.

Prezes UKE inicjuje postępowanie w sprawie zgromadzenia środków na dopłatę niezwłocznie po ustaleniu należnej dopłaty.

Postępowanie uregulowane w art. 98 ust. 1-3 Pt ma na celu ustalenie przedsiębiorców zobowiązanych do pokrywania dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie. Postępowanie to jest prowadzone w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego, ze zmianami wynikającymi z Pt.

Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że Prezes UKE może wykorzystywać w omawianym postępowaniu dowody, którymi dysponuje z urzędu, w szczególności danymi z rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych oraz informacjami przekazywanymi przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych na podstawie art. 7 Pt, obejmujące roczne sprawozdanie finansowe. Dodatkową podstawę do żądania informacji w sprawie wykonywania obowiązku finansowania usługi powszechnej stwarzają przepisy art. 6 cyt. ustawy (por. S. Piątek, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2013, komentarz do art. 98 Pt).

Należy zauważyć, że w art. 98 ust. 1 Pt jest mowa o "postępowaniu w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie", nie zaś o "postępowaniach" w ww. zakresie. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, należy przyjąć, iż organ regulacyjny zasadnie stwierdził w zaskarżonej decyzji, że chodzi w tym przypadku o jedno postępowanie z udziałem wszystkich zobowiązanych przedsiębiorców telekomunikacyjnych.

Wynikiem postępowania przeprowadzonego na podstawie art. 98 ust. 1 i ust. 2 Pt powinno być ustalenie listy przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w dopłacie z uwzględnieniem reguły, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 97 Pt, a także jednocześnie ustalenie jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty.

W tym miejscu, należy - zdaniem Sądu - podzielić stanowisko Prezes UKE i uznać, że - wbrew zarzutom podniesionym przez niektórych skarżących - nie jest właściwe określanie w tym samym postępowaniu, toczonym w oparciu o przepisy art. 98 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 97 Pt, udziału w dopłacie poprzez wskazywanie konkretnych kwot udziału w pokryciu dopłaty dla każdego z przedsiębiorców, z uwagi na brzmienie art. 98 ust. 3 Pt, zgodnie z którym, Prezes UKE ustala, w drodze decyzji, kwotę udziału w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Użycie w przywołanym przepisie liczby pojedynczej w odniesieniu do podmiotu w postaci przedsiębiorcy telekomunikacyjnego (tj. inaczej, niż w art. 98 ust. 1 i ust. 2 Pt, gdzie mowa jest ogółem o przedsiębiorcach telekomunikacyjnych) przesądza o tym, że konkretna kwota udziału w dopłacie powinna zostać ustalona już poprzez wydanie odrębnych decyzji na rzecz każdego przedsiębiorcy z osobna, nie zaś, jak w analizowanym postępowaniu, jednej decyzji w stosunku do wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty. Ponadto, organ regulacyjny zasadnie zwrócił uwagę również na okoliczność, że zgodnie z art. 98 ust. 3 zdanie 2 Pt, decyzji ustalającej kwotę udziału nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Przyjęcie zaś w przepisie art. 98 ust. 3 Pt, że rygor natychmiastowej wykonalności musi zostać obligatoryjnie nadany decyzji, której przedmiotem jest jedynie rozstrzygnięcie w przedmiocie kwoty udziału danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w dopłacie, pozwala dodatkowo zauważyć, że ustalenia w zakresie przedsiębiorców telekomunikacyjnych, zobowiązanych do udziału w dopłacie oraz w zakresie jednolitego wskaźnika procentowego tego udziału nie muszą być natychmiast wykonalne. Zdaniem Sądu, argument ten dodatkowo skłania zatem do uznania prawidłowości wydania w toku spornego postępowania jednej decyzji w przedmiocie przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału pokryciu dopłaty i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego tego udziału, a następnie, po przeprowadzeniu odrębnych postępowań - odrębnych decyzji (w stosunku do danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego) w przedmiocie ustalenia kwoty udziału w dopłacie. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, iż w świetle art. 98 ust. 1-3 Pt, organ regulacyjny zobowiązany był ustalić w jednej decyzji poszczególnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006 oraz jednocześnie ustalić wysokość jednolitego wskaźnika procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006, a więc należy przyjąć, że w omawianym zakresie sporna decyzja była prawidłowa.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżących przedsiębiorców, należy uznać na wstępie, iż w świetle przepisów art. 97 i art. 98 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, organ regulacyjny zasadnie przyjął, że podmiot zobowiązany do udziału w pokryciu dopłaty powinien spełniać następujące przesłanki:

- po pierwsze, dany podmiot powinien być przedsiębiorcą telekomunikacyjnym prowadzącym działalność telekomunikacyjną w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata oraz w chwili wydania decyzji w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do pokrycia dopłaty i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału w dopłacie, zaś

- po drugie, wspomniany podmiot powinien w danym roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, uzyskać przychód z działalności telekomunikacyjnej w wysokości powyżej 4 mln złotych.

Odnosząc się do zawartych w skargach zarzutów dotyczących wadliwego przyjęcia przesłanki uznania przedsiębiorcy telekomunikacyjnego za obowiązanego do udziału w Dopłacie 2006 na podstawie posiadania statusu przedsiębiorcy telekomunikacyjnego wynikającego z wpisu do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych, uznać należy, że wpis do RPT rodzi skutki prawne zarówno dla podmiotu, którego wpis dotyczy, jak i organów administracji publicznej, w szczególności Prezesa UKE. Zdaniem Sądu, organ regulacyjny słusznie przyjął, że wpis do RPT powoduje powstanie praw i obowiązków, wynikających w szczególności z Prawa telekomunikacyjnego, co potwierdzają również przywołane przez organ przepisy art. 10 ust. 1 Pt oraz art. 2 pkt 27 Pt, jak również regulacje wspólnotowe przewidziane w przepisach art. 3 ust. 2 i art. 4 DUP.

Ponadto, uznać należy, że - wbrew zarzutom skarżących - treść art. 98 ust. 3 Pt przesądza o tym, że zobowiązanym do udziału w pokryciu Dopłaty 2006 jest podmiot, który posiadał status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zarówno w roku 2006, jak i w dniu wydania decyzji, o której mowa w art. 98 ust. 1 i 2 Pt. Zdaniem Sądu, słuszność wskazanego warunku potwierdza także doktryna, czego przykładem jest pogląd prof. S. Piątka, który uznał, że "Adresatem decyzji ustalającej obowiązek dopłaty może być jednak tylko przedsiębiorca prowadzący działalność telekomunikacyjną w dacie wydania decyzji" (vide: S. Piątek, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2013, s. 613).

Nie ulega wątpliwości, że Prezes UKE, ustalając listę przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2006, zgodnie z przepisami art. 97 Pt i art. 98 Pt, zobowiązany był wziąć pod uwagę to, czy dany podmiot był w 2006 r. i na dzień wydawania spornej decyzji przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, a także czy w 2006 r. osiągnął przychody z działalności telekomunikacyjnej powyżej 4 mln złotych.

Jednocześnie, należy uznać, że organ regulacyjny, dokonując stosownej analizy odpowiednich przepisów Kodeksu spółek handlowych, zasadnie stwierdził, że przepisy k.s.h. stanowią uzasadnioną podstawę do uznania, iż obowiązek przewidziany w art. 97 Pt spoczywa również na tych spółkach handlowych, które w wyniku stosownych połączeń, przejęć, podziałów i przekształceń, stały się następcami prawnymi tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy w 2006 r. osiągnęli przychody z działalności telekomunikacyjnej przekraczające 4 mln złotych.

W konsekwencji, organ regulacyjny uznał, że podmioty, które nie spełniły ww. warunków, nie mogą zostać uznane za przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2006, co dotyczy m.in. przypadku likwidacji danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, bez jednoczesnego wystąpienia następstwa prawnego w postaci sukcesji generalnej praw i obowiązków. Według organu, oznacza to, że przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy osiągnęli w 2006 r. przychód z działalności telekomunikacyjnej przekraczający 4 mln złotych, ale ulegli likwidacji w okresie późniejszym, nie mogą zostać wzięci pod uwagę w niniejszym postępowaniu w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w Dopłacie 2006.

Zdaniem Sądu, uznać należy ponadto, że - wbrew zarzutom stron skarżących - Prezes UKE, badając zaistnienie przesłanki uzyskania przychodu z działalności telekomunikacyjnej w wysokości powyżej 4 mln złotych w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, w sposób uzasadniony wziął pod uwagę przychody osiągnięte w roku 2006 z działalności telekomunikacyjnej, wskazując jednocześnie, że nie ma znaczenia, czy działalność telekomunikacyjna była prowadzona przez cały 2006 r., czy też jedynie przez część tego roku. Uznać należy także, iż organ regulacyjny zasadnie przyjął, że należy wziąć pod uwagę wszystkie przychody z działalności telekomunikacyjnej z roku 2006, niezależnie od rodzajów i zakresów prowadzonej wówczas działalności telekomunikacyjnej.

Ustosunkowując się do zarzutów dotyczących wadliwego rzekomo sposobu ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006, stwierdzić należy, iż Prezes UKE, powołując się na brzmienie przepisu art. 98 ust. 2 Pt, słusznie przyjął, iż z przepisu tego wynika, że w celu ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty należało obliczyć sumę przychodów z działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2006, a następnie porównać wysokość Dopłaty 2006 z otrzymaną sumą przychodów. W tej sytuacji, organ regulacyjny zasadnie stwierdził w zaskarżonej decyzji, że jednolity wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2006 stanowi procentowy stosunek wysokości Dopłaty 2006 do otrzymanej sumy przychodów. Jeżeli chodzi o sumę przychodów z działalności telekomunikacyjnej uzyskanych przez przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty w 2006 r., Prezes UKE prawidłowo uznał, że sumę tą należy wyznaczyć poprzez zsumowanie przychodów z działalności telekomunikacyjnej poszczególnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, w szczególności dotyczących sukcesji obowiązków administracyjno-prawnych w kontekście przekształceń podmiotowych (podziałów i połączeń). W rezultacie, ustalając łączną sumę przychodów, Prezes UKE zasadnie uwzględnił również przychody przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy w 2006 roku osiągnęli przychód wyższy niż 4 miliony złotych, a którzy, w wyniku przekształceń nie figurują obecnie na liście przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu wspomnianej Dopłaty 2006, a w ich miejsce weszli następcy prawni. Nie ulega również wątpliwości, że określając sposób obliczenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006, Prezes UKE zastosował w sposób odpowiedni regulację prawną wyrażoną w przepisie art. 98 ust. 2 Pt.

Ustosunkowując się z kolei do zarzutów skarżących przedsiębiorców dotyczących zignorowania przez Prezesa UKE zasady niedyskryminacji określonej w motywie 23 Preambuły do dyrektywy o usłudze powszechnej, a w konsekwencji wadliwego obciążenia uczestników innych rynków telekomunikacyjnych ciężarem związanym z rynkiem usługi powszechnej, należy stwierdzić, że organ regulacyjny w sposób prawidłowy przyjął, iż wspomniana zasada niedyskryminacji nie oznacza traktowania wszystkich tak samo, lecz oznacza traktowanie wszystkich tak samo w porównywalnych okolicznościach. W ocenie Sądu, Prezesa UKE słusznie zauważył bowiem, iż fakt działania danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego na innym rynku nie jest okolicznością, która różnicuje sytuację skarżących przedsiębiorców, albowiem przepisy w zakresie dopłaty nie wyodrębniają poszczególnych rodzajów działalności telekomunikacyjnej i odnoszą się do całego rynku telekomunikacyjnego, a zatem zarówno do podmiotów, które świadczą usługi telekomunikacyjne, dostarczając sieci telekomunikacyjne, jak i podmiotów świadczących usługi towarzyszące. W konsekwencji, organ regulacyjny w sposób zasadny stwierdził, że zobowiązany do dopłaty jest zatem ten, kto prowadził działalność telekomunikacyjną, a nie jedynie ten, kto w danym roku kalendarzowym świadczył na rynku detalicznym usługi tego samego rodzaju co usługa powszechna.

Zdaniem Sądu, uznać należy jednocześnie, że - wbrew zarzutom skarżących przedsiębiorców - brak jest podstaw do przyjęcia za racjonalną tezy, jakoby jedynie przedsiębiorcy z tego samego segmentu rynkowego, do którego odnosi się usługa, za którą przyznana została dopłata, byli zobowiązani do udziału w pokryciu kosztów jej świadczenia. Należy zauważyć bowiem, że istotą instytucji usługi powszechnej jest obowiązek świadczenia usług, których świadczenie jest społecznie doniosłe, a których świadczenie na warunkach rynkowych jest nieopłacalne. Mając na uwadze powyższe, Prezes UKE prawidłowo uznał, iż kosztami usługi powszechnej nie mogą być obciążeni wyłącznie ci przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy działają na rynku tej usługi, gdyż takie działanie naruszałoby nie tylko dyspozycję przepisu art. 98 ust. 1 Pt, ale również regulacje unijne przewidziane w pkt 23 preambuły DUP i art. 13 ust. 3 tej dyrektywy.

Ustosunkowując się z kolei do zarzutów zgłoszonych m.in. przez P., a dotyczących zarówno nieprawidłowej kwalifikacji usługi telewizyjnej, jako usługi telekomunikacyjnej, a także niedopuszczalności włączenia przychodów ze świadczenia usług telewizyjnych do podstawy obliczenia poziomu dopłaty do kosztu świadczenia usługi powszechnej, podzielić należy stanowisko organu regulacyjnego. Otóż, warto zauważyć, że działalność telekomunikacyjna to działalność wykonywana przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych polegająca, zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 Pt, na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych, świadczeniu usług towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych. Jednocześnie, wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 2 pkt 48 Pt, usługa telekomunikacyjna to usługa polegająca głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej. W tej sytuacji, mając na względzie wskazane powyżej przepisy, uznać należy, iż Prezes UKE zasadnie stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2014 r., że usługa udostępniania zawartości sygnału (audiowizualnych składników sygnału) do korzystania przez abonentów dostarczana jest poprzez przekazywanie sygnałów w sieci telekomunikacyjnej i zgodnie z art. 2 pkt 48 Pt jest usługą telekomunikacyjną. W związku z tym, Prezes UKE prawidłowo przyjął, że usługi polegające na udostępnianiu zawartości sygnału (audiowizualnych składników sygnału) do korzystania przez abonentów oraz usługa polegająca na przesyłaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej są immanentnie ze sobą związane, co przesądza o tym, że przychód z tych usług powinien zostać zakwalifikowany jako przychód z działalności telekomunikacyjnej. W konsekwencji, uznać trzeba, iż - wbrew zarzutom - przepisy ustawy - Prawo telekomunikacyjne przemawiają za kwalifikacją usługi telewizyjnej do usług telekomunikacyjnych. Odnosząc się z kolei do zarzutu o niedopuszczalności włączenia przychodów ze świadczenia usług telewizyjnych do podstawy obliczenia poziomu dopłaty do kosztu świadczenia usługi powszechnej, stwierdzić należy, że skoro usługa telewizyjna (tj. usługa rozprowadzania lub rozpowszechniania programów telewizyjnych) stanowi usługę telekomunikacyjną, zaś przepisy dyrektywy o usłudze powszechnej stwarzają poprzez zasadę najmniejszego uszczerbku dla rynku (art. 13 ust. 3 DUP i pkt 23 preambuły DUP) możliwość nałożenia obowiązku partycypacji w dopłacie na wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych bez względu na to, jaki prowadzą rodzaj działalności telekomunikacyjnej, organ regulacyjny słusznie wskazał w decyzji, że art. 97 Pt nakłada obowiązek partycypacji w dopłacie przez wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych bez względu na rodzaj prowadzonej działalności telekomunikacyjnej, których przychody z działalności telekomunikacyjnej przekroczyły 4 mln złotych.

W tym miejscu, uznać należy również, iż wbrew zarzutom spółki C. S.A., usługa dostępu do telewizji cyfrowej, a więc usługa rozprowadzania lub rozpowszechniania programów radiofonicznych lub telewizyjnych w technologii cyfrowej, stanowiła w 2006 r. usługę telekomunikacyjną, w rozumieniu definicji ustawowej przewidzianej w obowiązujących wówczas przepisach Prawa telekomunikacyjnego.

Zdaniem Sądu, organ regulacyjny w sposób prawidłowy odniósł się również do zarzutu wadliwego ustalenia kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006, z uwagi na objęcie spornym postępowaniem jedynie tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy wywiązali się z obowiązku sprawozdawczego, o którym mowa w art. 7 Pt, a także wadliwego oparcia się wyłącznie na danych z Formularzy F00 i w konsekwencji niedokonania niezbędnej analizy dotyczącej podmiotów, które nie realizowały obowiązku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 Pt. Należy zauważyć, że odnosząc się tego zarzutu, Prezes UKE wyjaśnił, iż postępowaniem zostali objęci również ci przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy nie wywiązali się z obowiązku sprawozdawczego za 2006. Prezes UKE wskazał, że w pierwszej kolejności ustalił listę przedsiębiorców telekomunikacyjnych o przychodach z działalności telekomunikacyjnej w 2006 r. powyżej 4 mln złotych, na podstawie danych o wysokości przychodów z tytułu działalności telekomunikacyjnych znanych z urzędu w związku z obowiązkiem sprawozdawczości, o którym mowa w art. 7 Pt, w szczególności na podstawie Formularzy 00. Następnie, organ regulacyjny podjął działania mające na celu uwzględnienie na tej liście także przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy nie wywiązali się z obowiązku sprawozdawczego. Prezes UKE wskazał, że ustalając krąg podmiotów zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006, wykorzystał także ustalenia kontroli w zakresie przestrzegania przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązku sprawozdawczości za 2010 r. Zdaniem Sądu, organ regulacyjny zasadnie przyjął pewne założenie, że skoro przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy nie wykonali w 2006 r. obowiązku sprawozdawczego, o którym mowa w art. 7 Pt, a osiągnęli w latach 2010-2011 odpowiednio wysokie przychody, mogli również w 2006 r. osiągnąć przychód z działalności telekomunikacyjnej powyżej 4 mln zł. Warto zauważyć, że w celu weryfikacji powyższego założenia, Prezes UKE podjął odpowiednie czynności sprawdzające, które - zdaniem Sądu - pozwoliły na zebranie dowodów umożliwiających uwzględnienie wśród przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006 także tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy nie wywiązali się z obowiązku sprawozdawczego w 2006 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie zgodził się również z zarzutem podniesionym m.in. przez spółkę E2 sp. z o.o., w którym podmiot ten zarzucił organowi regulacyjnemu rażące naruszenie dyspozycji przepisu art. 10 § 1 k.p.a. z uwagi na niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu o przyznaniu Dopłaty 2006. Zdaniem Sądu, należy podzielić stanowisko Prezesa UKE, że wspomniane postępowanie nie dotyczyło interesu prawnego skarżących spółek, albowiem jedynym podmiotem, który dążył do ustalenia granic i treści swojego uprawnienia i na którego sytuację prawną bezpośrednio lub pośrednio oddziaływało rozstrzygnięcie wydane w tej sprawie, była spółka T. S.A. Organ regulacyjny słusznie zauważył bowiem, iż zgodnie z art. 95 ust. 1 Pt, dopłata do kosztów świadczonych usług wchodzących w skład usługi powszechnej, w przypadku ich nierentowności, przysługuje przedsiębiorcy wyznaczonemu zgodnie z art. 82 i art. 83 Pt. W konsekwencji, skoro Prezes UKE decyzją z dnia [...] maja 2006 r. wyznaczył T. S.A. na przedsiębiorcę wyznaczonego zobowiązanego do świadczenia usługi powszechnej na terenie całego kraju, uznać należy tym samym, że jedynym podmiotem zobowiązanym do wykonywania obowiązków wynikających z powyższej decyzji oraz realizacji związanych z tym uprawnień, w tym prawa do dopłaty do kosztów świadczonych usług wchodzących w skład usługi powszechnej, jest T. S.A. Warto zauważyć jednocześnie, że powyższe stanowisko zaprezentowane przez organ regulacyjny w zaskarżonej decyzji znajduje również potwierdzenie w doktrynie, która przyjmuje, iż "przedsiębiorcy potencjalnie zobowiązani do uczestnictwa w pokrywaniu dopłaty nie są traktowani jako strony w postępowaniu o przyznanie dopłaty, ale mogą zapewnić reprezentację swych interesów w postępowaniu poprzez udział organizacji społecznej w postępowaniu" (vide: S. Piątek, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2013, s. 610).

Odnosząc się do zarzutów dotyczących niekonstytucyjności przepisów ustawy - Prawo telekomunikacyjne wynikającej z braku odpowiedniej implementacji postanowień dyrektywy o usłudze powszechnej do krajowego porządku prawnego, które podnieśli zarówno skarżący przedsiębiorcy, jak i P. , Sąd uznał, że nie znajdują one uzasadnienia.

Należy zauważyć, że skarżący zwracali uwagę m.in. na wątpliwości związane z zakresem przyjętego modelu finansowania kosztu netto usługi powszechnej, a także podnosili argumenty mające świadczyć o naruszeniu zasady przejrzystości oraz zasady jak najmniejszego naruszenia rynku, czy też zasady niedyskryminacji i proporcjonalności przez regulacje dotyczące sposobu finansowania obowiązku świadczenia usługi powszechnej poprzez mechanizm dzielenia kosztów. W ocenie Sądu, odnosząc się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do tych zarzutów, Prezes UKE słusznie wskazał, że dokonując wykładni krajowych regulacji prawnych, miał na względzie fakt, iż na gruncie uregulowań unijnych, obowiązany był zapewnić zgodność regulacji prawa krajowego z normami europejskimi. Zdaniem Sądu, organ regulacyjny przeprowadził stosowną analizę przepisów art. 97-99 Pt, z której wynika, iż - wbrew zarzutom skarżących - nie doszło do nieprawidłowej transpozycji postanowień DUP do prawa krajowego. W ocenie Sądu, Prezesa UKE, dokonując owej analizy, zasadnie przyjął, przepisy dyrektywy o usłudze powszechnej stwarzają poprzez zasadę najmniejszego uszczerbku dla rynku (art. 13 ust. 3 DUP i pkt 23 Preambuły DUP) możliwość nałożenia obowiązku partycypacji w dopłacie na wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych, bez względu na to, jaki prowadzą rodzaj działalności telekomunikacyjnej. Z tej zasady, jak słusznie wskazał organ, skorzystał polski ustawodawca, określając w art. 97 Pt obowiązek partycypacji w dopłacie wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych, bez względu na rodzaj prowadzonej działalności telekomunikacyjnej, których przychody z działalności telekomunikacyjnej przekroczyły 4 mln złotych. Należy zgodzić się z Prezesem UKE i uznać, iż przepis art. 97 Pt nie ogranicza rodzaju działalności telekomunikacyjnej przesądzającej o obowiązku udziału w pokryciu dopłaty. W konsekwencji, organ regulacyjny w sposób właściwy przyjął, że również przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy funkcjonują na rynku telekomunikacyjnym, ale nie świadczą usług wchodzących w skład usługi powszechnej, czerpiąc pośrednio korzyści z racji tego, że nie mają obowiązku świadczenia nierentownych usług, powinny brać udział w pokryciu dopłaty, która jest wynikiem nierentowności świadczenia usługi powszechnej. Zdaniem Sądu, uznać należy więc, że podmioty te, pomimo, iż nie działają na rynku świadczenia usługi powszechnej, są zobowiązane - jako przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, osiągnęli przychód przekraczający 4 miliony złotych - do udziału w Dopłacie 2006.

Niezależnie od powyższego, Sąd uznał, iż - wbrew zarzutom o rzekomej niekonstytucyjności wspomnianych przepisów Pt dotyczących finansowania usługi powszechnej - regulacje prawne zastosowane przez organ nie naruszają również przepisów art. 32 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji RP, albowiem wszystkie (bez wyjątku) podmioty posiadające status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego są w ten sam sposób traktowane przez władze publiczne (Prezesa UKE) poprzez zobowiązanie do udziału w dopłacie do świadczenia usługi powszechnej.

Ustosunkowując się do złożonego na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. wniosku spółki E2 sp. z o.o. o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego dotyczącego sposobu interpretacji art. 13 ust. 3 dyrektywy nr 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r., należy zauważyć, iż skład sądu administracyjnego, rozpoznając sprawę, tylko po powzięciu zasadniczych wątpliwości może uznać za zasadne przedstawienie Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego od odpowiedzi, na które zależy rozstrzygnięcie sprawy. Chodzi tu o uzasadnione wątpliwości Sądu, a nie strony skarżącej. Nie ulega wątpliwości, że instytucja pytania prejudycjalnego do TSUE, nie daje więc skarżącemu w postępowaniu sądowoadministracyjnym uprawnienia do skutecznego domagania się przedłożenia przez sąd owego pytania prawnego Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, albowiem warunkiem wystąpienia ze wspomnianym pytaniem jest zasadnicza wątpliwość powstała w składzie orzekającym co do zgodności regulacji krajowych zastosowanych przez organy administracji publicznej z przepisami prawa europejskiego, jeżeli jednocześnie od odpowiedzi na pytanie prejudycjalne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, brak było podstaw do skierowania wspomnianego wyżej pytania prejudycjalnego do TSUE, albowiem zarówno przepisy prawa krajowego zastosowane w niniejszej sprawie przez organ regulacyjny, jak i sposób ich interpretacji w świetle regulacji europejskich zawartych w dyrektywie o usłudze powszechnej, w tym w szczególności art. 13 DUP, nie budzą jakichkolwiek wątpliwości składu orzekającego w niniejszej sprawie.

W konsekwencji, nie było - zdaniem Sądu - podstaw do zawieszenia postępowania, albowiem Sąd był w stanie samodzielnie dokonać ustaleń koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy, bez potrzeby kierowania do TSUE wspomnianego wyżej pytania prawnego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu, na podstawie przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.