Wyrok NSA oz. w Krakowie, sygn. akt SA/Kr 234/82
NSA oz. w Krakowie
Data orzeczenia: 1982-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 5, art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz. 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: poz. 62
journal: Dz.U. 1980 nr 1 poz. 7
Teza: Odległości określonych obiektów budowlanych od innych budynków, urządzeń i granic nieruchomości, przewidziane w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/, są podane z reguły jako odległości minimalne. Organ administracji zatem, uwzględniając interes właścicieli sąsiednich nieruchomości, a także innych osób, może - a nawet powinien - lokalizować obiekty, stwarzające dla nich uciążliwość, w odległościach większych od minimalnych, jeżeli w konkretnej sprawie istnieją ku temu odpowiednie warunki.

TEZY

Odległości określonych obiektów budowlanych od innych budynków, urządzeń i granic nieruchomości, przewidziane w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/, są podane z reguły jako odległości minimalne. Organ administracji zatem, uwzględniając interes właścicieli sąsiednich nieruchomości, a także innych osób, może - a nawet powinien - lokalizować obiekty, stwarzające dla nich uciążliwość, w odległościach większych od minimalnych, jeżeli w konkretnej sprawie istnieją ku temu odpowiednie warunki.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Władysława Rz. na decyzję Wojewody Rzeszowskiego z dnia 12 stycznia 1982 r. nr WBPP-NB-815/Bg/25/81 w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego i na podstawie art. 207 par. 1 i par. 2 pkt 1 i 3 Kpa uchylił skarżoną decyzję oraz decyzję Naczelnika Gminy B. z dnia 24 listopada 1981 r., a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Wojewody rzeszowskiego kwotę złotych sześćset tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego.


UZASADNIENIE

Naczelnik Gminy B., decyzją z dnia 24 listopada 1981 r. nr BUG-8381/238/81, zatwierdził plan realizacyjny i udzielił Stanisławowi i Janinie D. pozwolenia na budowę na ich działce w N. budynku inwentarskiego, połączonego przewiązką z ich budynkiem mieszkalnym. W decyzji tej postanowiono jednak, że przewiązka będzie przez nich wybudowana w drugim, bliżej nie określonym co do czasu realizacji, etapie. W zatwierdzonym planie nie zlokalizowano gnojowni, mimo że budynek służyć ma celom budowlanym. W uzasadnieniu decyzji podano tylko, że ma być ona zlokalizowana od strony własnego budynku mieszkalnego, w odległości minimalnej 15 m od budynku mieszkalnego Władysława Rz.

Przeciwko lokalizacji tego budynku inwentarskiego oponował, z różnych powodów, sąsiad inwestorów - Władysław Rz. Zarzucał między innymi, że ten budynek inwentarski jest zlokalizowany zbyt blisko jego budynku mieszkalnego, i to od strony południowej, a ponadto usytuowany jest pod linią energetyczną wysokiego napięcia.

Wcześniejsza decyzja wydana w tej sprawie przez organ I instancji /z 28 września 1981 r. nr BUG-8381/238/81/ uchylona została przez Wojewodę Rzeszowskiego /28 października 1981 r. nr WBPP-NB-815/bg/25/81/ z uwagi na to, że budynek inwentarski usytuowany był zbyt blisko budynku mieszkalnego inwestora, a tym samym naruszone zostały postanowienia zawarte w par. 14 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/, a także nie podano odległości tego obiektu od linii energetycznej. Przeszkodę co do odległości między istniejącym budynkiem mieszkalnym inwestorów a ich projektowanym budynkiem inwentarskim usunięto w ten sposób, że obydwa budynki, po połączeniu przewiązką, stanowić mają - zgodnie z par. 16 powołanego wyżej rozporządzenia - jeden budynek, składający się z części mieszkalnej i gospodarczej. Jeżeli zaś chodzi o ewentualną kolizję projektowanego budynku inwentarskiego z przebiegającą przez parcelę inwestorów napowietrzną linią energetyczną średniego napięcia, to Zakład Energetyczny w Rz., pismem z dnia 30 listopada 1981 r. nr RI/2213/UU zawiadomił, że dopuścił możliwość budowy spornego budynku pod tą linią z zachowaniem określonych warunków /odpowiednia adnotacja znajduje się też na planie realizacyjnym/.

Od decyzji Naczelnika gminy B. z dnia 24 listopada 1981 r. Władysław Rz. odwołał się do Wojewody Rzeszowskiego, twierdząc, że budynek inwentarski Janiny i Stanisława D. został zlokalizowany w odległości mniejszej niż 8 m od jego granicy. domagał się odpowiedniej zmiany lokalizacji tego budynku przez odsunięcie go od granicy na większą odległość.

Wojewoda Rzeszowski nie uwzględnił złożonego odwołania i decyzją z dnia 12 stycznia 1982 r. nr WBPP-NB-815/bg/25/81 utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji podano, że budynek został zlokalizowany przy zachowaniu określonych przepisami odległości od granicy działki i budynków sąsiednich. Jego usytuowanie nie ogranicza dopływu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych w budynku skarżącego.

Władysław Rz. zaskarżył decyzję Wojewody Rzeszowskiego do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze swej, podobnie jak we wniesionym wcześniej odwołaniu, twierdził, że budynek jest zlokalizowany zbyt blisko granicy jego nieruchomości oraz budynku mieszkalnego i po wybudowaniu będzie mu zasłaniał dopływ światła dziennego. Inwestorzy mają dużą parcelę i mogą zlokalizować budynek w takim miejscu, by nie stwarzał on dla niego uciążliwości. Podnosił także, że mimo jego wniosków nie przeprowadzono wizji lokalnej, co przyczyniłoby się do lepszego wyjaśnienia całej sprawy i podjęcie prawidłowej decyzji. Twierdził także, że inwestorzy przystąpili do realizacji spornego budynku przed uprawomocnieniem się decyzji o pozwoleniu na budowę. Niezależnie od tego zarzucił pracownikom organu administracji I instancji łącznie z Naczelnikiem Gminy B., niewłaściwe postępowanie.

Przed przesłaniem sprawy do Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonano z udziałem stron oględzin rozpoczętych robót budowlanych. Stwierdzono, że budynek jest wznoszony zgodnie z planem w odległości 7,50 m od granicy działki skarżącego, a nie 6,60 m jak podał skarżący.

Wojewoda rzeszowski wniósł o oddalenie skargi. W odpowiedzi na skargę, jak i w wystąpieniu pełnomocnika Wojewody na rozprawie przed Sądem, podkreślono, że decyzja organu administracji I instancji nie narusza prawa. W zezwoleniu wydanym Janinie i Stanisławowi D. na budowę budynku inwentarskiego umieszczone zostały przepisy o odległościach tego budynku od granicy nieruchomości i innych budynków. Pełnomocnik Wojewody stwierdził ponadto, że jakkolwiek zaskarżona decyzja dopuściła budowę przewiązki, łączącej istniejący budynek mieszkalny inwestorów z projektowanym budynkiem inwentarskim, w dalszym etapie, to dla zachowania zgodności decyzji z przepisami o odległościach przewiązka ta będzie musiała być wznoszona razem z budynkiem inwentarskim. Jeżeli zaś chodzi o gnojownię to będzie ona zlokalizowana odrębną decyzją.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Decyzja ta, wraz z utrzymanym przez nią w mocy rozstrzygnięciem organu I instancji, wydane zostały bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności, które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Niezależnie od tego Sąd stwierdził także naruszenie prawa materialnego.

Organy administracji nie rozważyły podnoszonej przez skarżącego kwestii ewentualnej uciążliwości projektowanego budynku inwentarskiego przy jego wykorzystaniu na cele hodowlane dla istniejącego już budynku mieszkalnego skarżącego, w świetle postanowień zawartych w par. 10 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/.

Postanowienie zawarte w decyzji organu I instancji o tym, że przewiązka łącząca projektowany budynek inwentarski z budynkiem mieszkalnym ma być wykonana w drugim etapie, w bliżej nie określonym czasie, nie czyni zadość par. 16 tegoż rozporządzenia, naruszając równocześnie jego przepisy dotyczące odległości między budynkami.

Z uwagi na to, że projektowany budynek inwentarski służyć ma hodowli, organ administracji powinien pozwoleniem objąć także lokalizację gnojowni, sytuując ją w określonej przepisami odległości od budynków mieszkalnych i studni. Odległości określony obiektów budowlanych od innych budynków, urządzeń i granic nieruchomości, przewidziane w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/ są podane z reguły jako odległości minimalne. Organ administracji zatem, uwzględniając interes właścicieli sąsiednich nieruchomości, a także innych osób, może, a nawet powinien, lokalizować budynki stwarzające dla nich uciążliwość w odległościach większych od minimalnych, jeżeli w konkretnej sprawie istnieją ku temu odpowiednie warunki.

W związku z twierdzeniem skarżącego, że Janina i Stanisław D. dysponują na tyle dużą działką zagrodową, że mogą usytuować budynek inwentarski w takim miejscu, że nie będzie on stwarzał uciążliwości dla skarżącego, organ administracji przy ponownym rozpoznaniu sprawy rozważy ten wniosek skarżącego w świetle powyższego poglądu Sądu, a wydanie ponownej decyzji powinno być poprzedzone wizją lokalną z udziałem stron.

Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd stwierdził, że w toku postępowania administracyjnego naruszone zostały przepisy nr 7, 8, 75, 77, 89 i 107 Kpa oraz par. 10, 14 i 16 cytowanego rozporządzenia.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 1 i par. 2 pkt 1 i 3 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną tą decyzją w mocy decyzję organu administracji I instancji.

Orzeczenie o kosztach postępowania zostało wydane na podstawie art. 208 Kpa.