Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 811/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 3  pkt 1, art. 56
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Asesor WSA Marta Pawłowska Protokolant: Aleksandra Bartczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 lutego 2023 r. sprawy ze skargi P.z o. o. z/s w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu z dnia 22 września 2022 r. nr SKO 4111/53/2022 w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu na rzecz strony skarżącej kwotę 957zł (dziewięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją nr CP06/22 z dnia 20.07.2022 r. Wójt Gminy S., przywołując w podstawie prawnej art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.) w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm.) oraz w związku z art. 6 i art. 7 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 559 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Inwestora: P. Sp. z o. o., działającego poprzez pełnomocnika: M. P., dotyczącego ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...]", na działce nr [...], obręb S., gmina S., odmówił ustalenia dla P. SP. z o. o. lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji pod nazwą: "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...]", na działce nr [...], obręb S., Gmina S.

W dniu 12.05.2022 r. do organu wpłynął wniosek inwestora: P. Sp. z o. o., działającego poprzez pełnomocnika: M. P., w sprawie wydana decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w obrębie S. w gminie S. Przeanalizowano obowiązujące przepisy w tym warunki i zasady zagospodarowania terenu, jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych. Przeanalizowano także stan faktyczny i prawny terenu, na którym przewiduje się realizacje inwestycji. O powyższym świadczy analiza wykonana w dniu 17.06.2022 r. Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.), inwestycja celu publicznego jest realizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku, na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego, o której mowa w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiącą realizację celu, o którym mowa w art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm.). Zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.) przez "inwestycję celu publicznego" należy rozumieć "(...) działania oznaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820)." W myśl art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm.) celem publicznym jest m.in. "wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji". Z kolei zgodnie z art. 4 pkt 18 ustawy przez łączność publiczną należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. W myśl zaś art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 576 ze zm.) infrastruktura telekomunikacyjna to urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji, natomiast publicznie dostępna usługa telekomunikacyjna to usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 Prawa telekomunikacyjnego). W świetle cytowanych przepisów uznać należy, iż inwestycją celu publicznego może być tylko takie zamierzenie, które jest technicznie konieczne do realizacji celu publicznego, nie zaś takie, które ma jedynie sprzyjać wykonaniu wskazanego celu. Cel publiczny w tym zakresie związany jest z kwestią dostępności usług telekomunikacyjnych dla ogółu użytkowników - nie zaś z pojęciem infrastruktury telekomunikacyjnej, do której niewątpliwie zalicza się sam maszt lub wieża antenowa. Koniecznym zatem elementem inwestycji w zakresie łączności publicznej - prócz budowy wieży antenowej wraz z szafami oraz przyłącza energetycznego - jest montaż anten nadawczo - odbiorczych, które zapewniają tę łączność (tylko inwestycja w takim kształcie stanowi o realizacji celu publicznego), stąd planowane zamierzenie stanowi inwestycję celu publicznego, obejmuje bowiem nie tylko wieżę, ale i zestaw anten (por. Wyrok l/VS/4 w Gorzowie Wielkopolskim z dn. 18.01.2018 r. sygn.: II SA/Go 1026/17). W związku z powyższym inwestycja spełnia definicję inwestycji celu publicznego, zawartą w art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.). Ponadto inwestycja realizowana jest na terenie, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym, mając na uwadze art. 50 ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.), wnioskowaną inwestycję celu publicznego lokalizuje się w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek, który powinien zawierać elementy określone przepisami art. 52 ust. 2 ustawy. W związku z tym wniosek inwestora sprawdzono pod względem spełnienia wymogów przewidzianych ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.). Uznano, że zawiera określenie granic terenu objętego wnioskiem i obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 oraz charakterystykę inwestycji obejmującą szczegóły wymienione w art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy, co zostało potwierdzone zawiadomieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 18 maja 2022 r. W świetle przepisów art. 7, art. 10 i art. 77 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), należy stwierdzić, że obowiązkiem organu jest dokonanie wszechstronnej i wnikliwej oceny materiału dowodowego z uwzględnieniem wszystkich okoliczności mogących mieć zastosowanie w sprawie, kierując się ponadto przy załatwianiu sprawy interesem społecznym i słusznym interesem obywatela. W związku z czym, stosownie do wymagań procedury administracyjnej, zawiadomiono wnioskodawcę oraz strony o wszczęciu postępowania i zakończeniu postępowania dowodowego oraz pouczono o przysługujących im uprawnieniach. Ponadto przeprowadzono specyfikację powszechnie obowiązujących przepisów odrębnych w celu ustalenia warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, które mogą mieć zastosowanie w powyższej sprawie. Rozpatrzono, czy na powyższą inwestycję można wydać decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, zgodnie z wymogami przepisów odrębnych. W trakcie postępowania właściciele i użytkownicy gruntów, na których przewiduje się realizację inwestycji, zostali zawiadomieni na piśmie o toczącym się postępowaniu, możliwości zapoznania się z aktami sprawy, składaniem wniosków, skarg itp. Obwieszczenie o wszczęciu postępowania, postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, wywieszono na urzędowych tablicach ogłoszeń w Urzędzie gminy S., zamieszczono je w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy S. (www.s[...]probip.pl) oraz przekazano Sołtysowi wsi S. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wymaga, aby zawierała załącznik stanowiący analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowani terenu (por. Wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 października 2010 r. sygn. akt li SA/Rz 414/10 - "decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wymaga, aby zawierała załącznik stanowiący analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu"). Wobec powyższego należało odstąpić od przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164 poz. 1588). Ponadto z § 1 rozporządzenia, wynika, że określa ono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (nie ma tu mowy o decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu). Wobec powyższego dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu, jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, zgodnie z art. 53 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.). Organ lokalizacyjny uznał, że projekt decyzji nie wymagał uzgodnień organów z uwagi na odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych pojawia się pogląd zgodnie z którym obowiązek uzgodnienia dotyczy wyłącznie projektów decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowanie terenu, to jest decyzji pozytywnych ingerujących w zastany stan rzeczy, nie zaś decyzji odmawiających, które nie wpływają na zmianę zagospodarowania danego terenu. W związku z powyższym brak jest konieczności uzgodnienia niniejszego projektu decyzji, gdyż nie zmienia on zagospodarowania terenu. Dla tej inwestycji, pod kątem kwalifikacji przedsięwzięcia na gruncie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r, poz. 1029 ze zm.), toczyło się z wniosku inwestora, odrębne postępowanie administracyjne o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji tego przedsięwzięcia, zakończone decyzją znak: RR.6220.6.7.2021.2022 z dnia 08 kwietnia 2022 r. Kierownika Referatu Rozwoju Urzędu Gminy S., działającej z upoważnienia Wójta Gminy S., umarzającą w całości, jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, linią zasilającą elektroenergetyczną oraz kanalizacją światłowodową, na terenie działki [...], obręb S.". W postępowaniu tym dokonano analizy środowiskowej oraz kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniach przedsięwzięcia na środowisko. Ze wspomnianej decyzji wynika, że inwestycja nią objęta, nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a więc nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i przeprowadzenia związanej z tą decyzją, procedury oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm.), gdyż rodzaj i charakterystyka, usytuowanie oraz skala możliwego oddziaływania, nie kwalifikuje tego przedsięwzięcia, jako mogącego oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy planistycznej ład przestrzenny oznacza takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno - gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne. Zgodnie z art. 2 ust. 4 pod pojęciem interesu publicznego należy rozumieć "(...) uogólniony cel dążeń i działań, uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności, związanych z zagospodarowaniem przestrzennym". Organ podziela stanowisko, że pojęcie "interes publiczny" zaliczane jest do kategorii tak zwanych pojęć nieostrych. Ich znaczenie jest ustalane każdorazowo z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących konkretyzacji stosowanej normy prawnej, stąd też należy wysnuć wniosek, że przy ustaleniu istnienia w danym przypadku interesu publicznego należy uwzględnić konkretne okoliczności występujące w sprawie. W ocenie organu istnieją obawy, że lokalizacja wieży telefonii komórkowej w zaplanowanym miejscu spowoduje zbyt duże promieniowanie elektromagnetyczne, które wpływałoby negatywnie na zdrowie ludzi, tym bardziej, że planowana inwestycja stanowi rodzaj instalacji, której eksploatacja wymaga zgłoszenia w związku z jej negatywnym oddziaływaniem na środowisko (art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1973 ze zm.). W toku postępowania organ prowadzący postępowanie administracyjne dokonał ponownej analizy zgromadzonych materiałów. Zgodnie z art. 54 pkt.2 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w decyzji powinny być zawarte rozstrzygnięcia dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Zadaniem organu jest zbadanie tych interesów i stwierdzenie czy wydanie pozytywnej decyzji lokalizacyjnej nie naruszałoby interesów osób trzecich. W sprawie organ prowadzący postępowanie bada zasadność lokalizacji planowanej inwestycji w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej. Lokalizacja wież telefonii komórkowej bez wątpienia przyczynia się do rozwoju danej społeczności, poszerzenia możliwości szybszego porozumiewania się, niemniej jednak organ wydający decyzję lokalizacyjną nie ma pewności czy wydając decyzję pozytywną, stoi na straży ochrony interesów osób trzecich. Ponadto zgodnie z art.7 kodeksu postępowania administracyjnego, obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Tym bardziej, że konsekwencją przewidywanych skutków ekonomicznych mogą być pozwy sądowe, żądające stosownych odszkodowań z tytułu poniesionych strat. Lokalizacja wież telefonii komórkowej bez wątpienia przyczynia się do rozwoju danej społeczności, poszerzenia możliwości szybszego porozumiewania się, niemniej jednak organ wydający decyzję lokalizacyjną nie ma pewności czy wydając decyzję pozytywną, stoi na straży ochrony interesów osób trzecich. Ponadto zgodnie Należy zauważyć, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.), każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej operatora P. w sąsiedztwie zwartej zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej w gospodarstwie rolnym, nie jest w stanie zagwarantować spełnienia warunków dotyczących ochrony osób trzecich i naruszy chroniony prawem interes publiczny. Tym bardziej, że zgodnie żart. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.), decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, a więc decyzję pozwalającą na rozpoczęcie robót budowlanych. W związku z powyższym należy uznać, że planowana inwestycja nie spełnia wymogów art. 1 ust 2 pkt 1, 2, 4, 5 i 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.). Natomiast zasady zawarte w art. 1 ust. 2 ustawy, a więc obejmujące między innymi konieczność uwzględnienia wymagań ładu przestrzennego, walorów architektonicznych i krajobrazowych, wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych oraz potrzeby interesu publicznego, powinny być obowiązkowo uwzględniane przez organy w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, zaś przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Oznacza to, iż brak takiej zgodności skutkuje odmową ustalenia lokalizacji takiej inwestycji, nawet w sytuacji zgodności planowanej inwestycji celu publicznego z ogólnymi zasadami uwzględnianymi w planowaniu przestrzennym i zawartymi w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.). Zaś sama sprzeczność z ogólnymi zasadami zawartymi w art. 1 ust. 2 ustawy nie może być podstawą odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodnie z przepisami odrębnymi. Katalog przepisów odrębnych, przez których pryzmat jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń decyzji. Do przepisów odrębnych należy niewątpliwie zaliczyć regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich, a także przepisy sanitarne, unormowania z zakresu prawa geologicznego i górniczego i inne. Przenosząc powyższe na grunt omawianej sprawy, w toku analizy stwierdzono, że planowana inwestycja musi spełniać wymogi przepisów odrębnych w tym wymogi zawarte w ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 840 ze zm.). Organ przeanalizował zgromadzony materiał dowodowy; ustalono, że teren planowanej inwestycji wraz z terenami sąsiednimi jest zaliczany do terenów użytkowanych rolniczo oraz terenów mieszkaniowych (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa zagrodowa w gospodarstwie rolnym). Lokalizacja planowanej inwestycji narusza wymagania ładu przestrzennego, poprzez wprowadzenie na obszarze wsi obiektu o charakterze technicznym, który mógłby dominować nad całym obszarem, zmieniając w sposób jednoznaczny i trwały walory architektoniczne i krajobrazowe tego terenu. Planowana inwestycja zlokalizowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie historycznego układu ruralistycznego wsi S. oraz obszaru obserwacji archeologicznej dla średniowiecznej wsi w granicach nowożytnego siedliska, ujętych w wykazie obszarów zabytkowych wojewódzkiego konserwatora zabytków, o których mowa w przepisie art. 7 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 75 poz. 474) oraz w Gminnej Ewidencji Zabytków gminy S., przyjętej zarządzeniem nr [...] Wójta Gminy S. z dnia [...] marca 2020 r. Obszary te stanową zabytki w myśl art. 3 pkt 4, 12-14, w związku z art. 6 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Ochrona konserwatorska dla przedmiotowego obszaru znajduje uzasadnienie w historycznej metryce miejscowości, zachowanym, historycznym układzie przestrzennym, zawierającym mieszkalno - gospodarcze zespoły budowlane. Historyczny układ ruralistyczny wsi S., na którym przetrwały elementy dawnej struktury przestrzennej to przestrzenne założenie wiejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic i sieci dróg. Sama wieś S. została założona w XIII w., jest dużą wsią o układzie łańcuchowym z zabudową zagrodową po obu stronach drogi. Na zabudowę historyczną składają się przede wszystkim niskie budynki mieszkalne, mieszkalno-gospodarcze lub gospodarcze, kryte dachami dwuspadowymi o długich kalenicach i pokryciu ceramicznym, lokalizowane równolegle lub prostopadle względem siebie wzajemnie i względem drogi, o elewacjach tynkowanych w stonowanej kolorystyce. W związku z tym niezwykle istotne jest zachowanie zasadniczych gabarytów obiektów i linii zabudowy oraz dążenie do kontynuacji podstawowych cech zabudowy w układzie łańcuchowym z zabudową zagrodową i pojedynczymi budynkami. Układ przestrzenny wsi S., który tworzony jest głównie przez budynki jedno- i dwupiętrowe kryte dachami dwuspadowymi, został zdominowany widoczną w sylwecie wsi wieżą kościoła [...] oraz basztami znajdującego się powyżej zamku. Wprowadzenie w omawiany obszar obiektu o wysokości powyżej 10 m (tj. 63 m) zakłóci istniejącą kompozycję przestrzenną wsi, i co istotniejsze kompozycję przestrzenną G. z wyróżniającym się unikatowym obiektem w skali dziedzictwa kulturowego Europy i jedną z najważniejszych atrakcji D. – [...] S.(1). Obszar w granicach historycznego układu ruralistycznego zarówno wsi S., jak i S.(1), w tym pomnik historii tj. [...] S.(1) zlokalizowany w granicach F., widoczny z perspektywy drogi wojewódzkiej nr [...] na kierunku Z. - S.(1), podlega ochronie na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 840 ze zm.). W myśl art. 3 pkt 12 ustawy, układ ruralistyczny to przestrzenne założenie wiejskie zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym sieci dróg. Ochrona takiego układu ma na celu trwałe zachowanie jego historycznego rozplanowania, kompozycji przestrzennej oraz skali i gabarytów zabudowy. Oznacza to miedzy innymi zachowanie w niezmienionym kształcie rozplanowania placów i ulic, ich przebiegu, szerokości i przekroju, układu i sposobu zagospodarowania poszczególnych parceli, a także zachowanie gabarytów i linii zabudowy oraz zasadniczych proporcji wysokościowych kształtujących sylwetę całego układu, w tym dominant. Na obszarze tym należy dążyć, przy projektowaniu nowej zabudowy, do kontynuacji podstawowych cech zabudowy w układzie łańcuchowym z zabudową zagrodową i pojedynczymi budynkami oraz do utrzymania w niezmienionym kształcie układu i sposobu zagospodarowania przestrzeni, zachowania wartościowej, historycznej zabudowy, tworzącej układ przestrzenny wsi, a także harmonijne i nie kolidujące z zabytkową zabudową włączanie nowych i przebudowywanych elementów w historycznie ukształtowaną przestrzeń. W myśl natomiast art. 3 pkt 14 ustawy, krajobraz kulturowy to postrzegana przez ludzi przestrzeń, zawierająca elementy przyrodnicze i wytwory cywilizacji, historycznie ukształtowana w wyniku działania czynników naturalnych i działalności człowieka. Krajobraz ten należy chronić przed degradacją, jest to bowiem krajobraz unikatowy, a ochrona wartości widokowych przed szkodliwym oddziaływaniem czynników zewnętrznych, winna być priorytetem, zwłaszcza w gminie o charakterze turystyczno-rolniczym. Lokalizacja bowiem dominanty w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej o wysokości 63 m, na linii w której możliwe jest obserwowanie widoku na charakterystyczny i wyjątkowy krajobraz z górującym w nim pomnikiem historii, który sam w sobie jest reklamą gminy, mogłaby mieć wpływ na wartość "produktu turystycznego". Zgodnie z ar. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ochrona zabytku polega m.in. na uwzględnieniu zadań ochrony w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przy kształtowaniu środowiska, a także na zapobieganiu zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytku. Teren przeznaczony pod zainwestowanie posiada związki formalne z powyżej opisaną zabudową mieszkalno- gospodarczą wsi oraz z krajobrazem zdominowanym przez [...]. Tak ukształtowana przestrzeń wsi, jak i kompozycja przestrzenna z [...] S.(1), widoczna na osi, w której planuje się lokalizację zamierzenia inwestycyjnego, stanowi wartość kulturową nie tylko miejscowości, ale i gminy, a planowane nowe inwestycje winny stanowić jej harmonijne uzupełnienie m.in. pod względem stosowanych rozwiązań formalnych, z wyłączeniem zmian wpływających negatywnie na jej strukturę oraz mogących powodować zeszpecenie widoku, zarówno na [...] S.(1) jak i na kościół p.w. [...], czy zamek. Należy zauważyć, że wszelkie nowe zamierzenia nie powinny pogarszać stanu istniejącego - a jedynie prowadzić do jego poprawy. Możliwe są zatem takie rozwiązania, które respektują zachowanie wartości kulturowych obszaru, w zakresie m.in. lokalizacji, wysokości i gabarytów i winny być one ustalone w zgodzie z zasadami ochrony zabytkowego terenu. W ocenie organu, na terenie bezpośrednio sąsiadującym z historycznym układem ruralistycznym wsi S., na osi wyznaczonej przez drogę wojewódzką nr [...], z której perspektywy obserwuje się wyjątkowy krajobraz kulturowy, należy konserwować zachowane elementy układu przestrzennego, poszczególne obiekty o wartościach zabytkowych należy ponadto poddawać bieżącym pracom remontowym i dążyć do pełnego odtworzenia i zachowania zabytkowej zabudowy. Nowe obiekty, także te techniczne, należy włączać w strukturę przestrzenną z poszanowaniem zasad kształtowania zabudowy i utrzymania charakterystycznej sylwety z dominantami w postaci kościoła, zamku, [...] S.(1). Organ wpływ planowanej inwestycji na zachowanie wartości układu ruralistycznego, badając w szczególności: czy relacja przestrzenna dotychczasowej zabudowy nie zostanie zakłócona przez nowe zagospodarowanie oraz czy skala i gabaryt planowanego obiektu nie wykraczają poza parametry istniejącej zabudowy. Ponadto wziął pod uwagę ocenę stanu faktycznego. Planowane zamierzenie inwestycyjne obejmuje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z następujących elementów: wolnostojącej stalowej wieży kratowej o wysokości do 63 m z odgromnikiem, zestawu anten sektorowych pracujących w paśmie 800, 900, 1800, 2100 MHz, urządzeń sterujących, tras kablowych, instalacji elektrycznej zasilającej urządzenia teletechniczne, zestawu anten radioliniowych; zestawu urządzeń RRU; - szafy TBSB; ogrodzenia; kanalizacji światłowodowej. Lokalizacja stalowej wieży, wskazana została na załączniku graficznym do wniosku, przy południowo-wschodniej części terenu, w odległości ok. 450 m od drogi wojewódzkiej nr [...], wzdłuż której sytuowana jest zabudowa wsi i w odległości ok. 350 m od zabudowy. Po analizie wspomnianego tematu, w tym w zakresie zagospodarowania działki nr [...], stwierdza się, że inwestycja w proponowanym zakresie nie może być realizowaną na obszarze objętym wnioskiem. Lokalizacja działki nr [...], w południowo-zachodniej części wsi S., pozostaje w relacjach przestrzenno-formalnych z historyczną zabudową miejscowości i gminy. Stąd nowo planowane zagospodarowanie, z uwagi na wymogi ochrony wartości kulturowych obszaru, winno być dostosowane do skali i gabarytów istniejących obiektów o zachowanych historycznych walorach architektonicznych. Realizacja zamierzenia stanowiłaby ahistoryczną dominantę widoczną w panoramie miejscowości, konkurencyjną dla istniejącej historycznej dominaty - zabytkowej wieży kościelnej, baszt zamku i [...] S.(1), otwierając proces dekompozycji jego planowanego ukształtowania i degradację jego wartości widokowych i ekspozycyjnych. Lokalizowanie stacji bazowej telefonii komórkowej o określonych parametrach, w zastanym kontekście przestrzennym, nie znajduje merytorycznego uzasadnienia. Planowana inwestycja nie respektuje konieczności ochrony zabytkowego obszaru podlegającego ochronie, a jej realizacja poprzez wprowadzenie elementów o niewłaściwej formie i gabarytach spowodowałaby degradację historycznie ukształtowanego zespołu przestrzennego, dysonans w historycznej kompozycji i utratę wartości miejsca oraz, w szerszym kontekście, podlegającego ochronie zarówno zespołu ruralistycznego wsi S., jak i F. Reasumując, niedopuszczalna jest budowa, na terenie historycznego układu ruralistycznego na osi widokowej, obiektów o wysokości powyżej 10 m, gdyż doprowadzi to do zaburzenia istniejącej kompozycji przestrzennej, zakłóci odbiór historycznej sylwety wsi i doprowadzi do poważnego uszczerbku wartości zabytkowej całego obszaru historycznego układu ruralistycznego wsi S., poprzez wprowadzenie w zabytkową przestrzeń nowej dominanty o charakterze technicznym. Z powyższych względów organ uznał, że projektowane zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z zasadami ochrony zabytków i opieki nad zabytkami, które polegają m.in. na zapewnieniu im warunków trwałego zachowania. Oznacza to, że nie należy wprowadzać zmian, które mogą negatywnie wpłynąć na historyczny układ przestrzenny i krajobraz kulturowy, naruszać jego wartości oraz utrwalać rozwiązania wtórne i dysharmonizujące w historycznych ośrodkach i zespołach zabudowy. Realizacja inwestycji naruszałaby art. 4 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 840 ze zm.), który stanowi, że ochrona zabytków polega w szczególności na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu zapobiegania zagrożeniom, mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków. Przedmiotowe zamierzenie narusza zasady ochrony zabytków. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego służy określeniu sytuacji prawnej obszaru pozbawionego planu miejscowego (art. 50 ustawy). Zgodnie z regulacją ustawową decyzję tę wydaje się na wniosek zainteresowanego - inwestora (art. 52 ust. 1 ustawy). Organ jest związany wnioskiem i nie może tego wniosku interpretować zawężająco, czy też zmieniać np. w zakresie lokalizacji danej inwestycji. Zawsze też dla odmowy wydania takiej decyzji wymagane jest wskazanie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, którego naruszenie uzasadniałoby taką odmowę. Nie można bowiem odmówić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 ustawy). Jeśli zatem regulacje prawne przewidują wydawanie w określonych przypadkach decyzji co do ustalenia zasad i warunków zagospodarowania i zabudowy terenu, to zainteresowany w razie spełnienia ustawowych przesłanek ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o określonej treści. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi bowiem typowy przykład aktów związanych, czyli takich, w których organ bada dany stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Mając na uwadze powyższe, wobec wskazanej sprzeczności planowanej inwestycji z art. 4 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 840 ze zm.), mając na uwadze art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.), należało odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego. Po rozpatrzeniu wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, mając na uwadze zapis art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, orzeczono jak sentencji.

Od decyzji organu I szej instancji odwołał się inwestor.

Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 22 września 2022 roku (SKO 4111/53/2022), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022, poz. 503) - po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez P. sp. z o.o., działającą przez pełnomocnika M. P., od opisanej decyzji, utrzymało ją w mocy uznając, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji z zastrzeżeniem rozwiązania przyjętego w art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym przewiduje (dalej u.p.z.p.), że inwestycja celu publicznego (a do takich zaliczane są stacje bazowe telefonii cyfrowej) jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że właściwy organ, którym zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., dla inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym jest wójt, burmistrz albo prezydent miasta, w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, stanu faktycznego i prawnego terenu na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 ustawy). Z kolei w art. 56 omawianej ustawy zawarta jest ogólna klauzula z której wynika zakaz odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycje jest zgodne z przepisami odrębnymi. Zdaniem organu administracji prowadzącego postępowanie o ustalenie warunków dla lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zatem wykazanie, czy wnioskowane zamierzenie inwestycyjne może być zlokalizowane w określonym miejscu, a wynikać to powinno z przepisów dotyczących określonej inwestycji. Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że organ I instancji rozpatrując wniosek P. Sp. z o.o z/s w W. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej w S. przeprowadził postępowanie zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów tej ustawy. Dokonał także analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu stacji, z której wynika, że planowana przez inwestora budowa tej stacji nie jest zgodna z przepisami odrębnymi. Za podstawę prawną odmowy ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego, organ pierwszej instancji przyjął art. 3 pkt 4, pkt 12-14 i art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2022 r., poz. 840). Wymienione przepisy wprawdzie nie zawierają wprost sformułowanego zakazu budowy jakichkolwiek obiektów w obszarze chronionym, czy też w jego otoczeniu, jednakże wskazują co podlega ochronie i opiece i jakie działania powinny być podjęte w celu ochrony zabytku. W ocenie kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo uzasadnił swoje stanowisko wskazując na przedmiot podlegający ochronie i wyjaśnił cele tej ochrony. Zdaniem organu pierwszej instancji odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zapewni ochronę historycznie ukształtowanego układu ruralistycznego wsi S. Maszt planowanej inwestycji stanowiłby element dominującym w tym historycznie ukształtowanym krajobrazie. Rzeczony obszar podlega ochronie prawnej bowiem ujęty jest w wykazie obszarów zabytkowych wojewódzkiego konserwatora zabytków, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 75, poz. 474). Na tej podstawie obszar wsi S. został wpisany do Gminnej Ewidencji Zabytków gminy S. utworzonej zarządzeniem Nr [...] Wójta Gminy S. z dnia [...] marca 2020 r. w sprawie przyjęcia Gminnej Ewidencji Zabytków gminy S. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organ pierwszej instancji odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oparł na przepisach prawa materialnego tj. art. 3 pkt 4, pkt 12-14 i art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, co zdaniem składu orzekającego przesądziło o poprawności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zdaniem kolegium zarzut naruszenia art. 56 u.p.z.p. jest niezasadny. W myśl tego przepisu organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Jak wykazano wyżej zamierzenie jest niezgodne z przepisami prawa materialnego tj ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2022 r., poz. 840).

W skardze na decyzję organu odwoławczego Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na swoją rzecz od organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono 1) naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie decyzji w mocy, podczas gdy zaskarżona decyzja Wójta Gminy S. została wydana z naruszeniem prawa i winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego; 2) naruszenie przepisu art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie i niewydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej w obrębie S., gmina S., mimo, że zamierzona przez skarżącego inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami; 3) naruszenie przepisu art, 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w całości zebranego materiału dowodowego i błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieprawidłowym, nieuprawnionym przyjęciu, że inwestycja objęta wnioskiem położona jest w obszarze "podlegającym ochronie prawnej', a "maszt planowanej inwestycji stanowiłby element dominujący w tym historycznie ukształtowanym krajobrazie", 4) przepisu art. 6 k.p.a., poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady legalności, polegające na wydaniu decyzji nie znajdującej oparcia w obowiązujących przepisach prawnych; 5) przepisu art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji rażąco naruszającej prawo, co stoi w jawnej sprzeczności z nałożonym na Organ administracji obowiązkiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Wskazując na powyższe strona skarżąca wnosi o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy S. z dnia 20 lipca 2022 roku o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej w obrębie S., gmina S.; 2) zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a.

W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z przepisem § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. Wobec tego, w związku ze zmianą stanu prawnego oraz koniecznością stosowania w niniejszej sprawie nowych regulacji, organ I instancji nie miał już obowiązku (ani też prawa) sprawdzania, czy wnioskowana inwestycja zalicza się, czy też nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z woli ustawodawcy instalacje radiokomunikacyjne znalazły się poza zamkniętym katalogiem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżący przedłożył wraz z wnioskiem wszystkie dokumenty niezbędne dla wydania decyzji. Strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie. Decyzja wydana zgodnie z wnioskiem inwestora byłaby zgodna z przepisami odrębnymi. Jednakże organ I instancji odmówił wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w uzasadnieniu wskazując, że "w ocenie organu istnieją obawy, że lokalizacja wieży telefonii komórkowej w zaplanowanym miejscu spowoduje zbyt duże promieniowanie elektromagnetyczne, które wpływałoby negatywnie na zdrowie ludzi, tym bardziej, że planowana inwestycja stanowi rodzaj instalacji, której eksploatacja wymaga zgłoszenia w związku z jej negatywnym od-odziaływaniem na środowisko (...)". Zdaniem organu "lokalizacja planowanej inwestycji narusza wymagania ładu przestrzennego, poprzez wprowadzenie na obszarze wsi obiektu o charakterze technicznym, który mógłby dominować nad całym obszarem, zmieniając w sposób jednoznaczny i trwały walory architektoniczne i krajobrazowe tego terenu". Od tej decyzji Wójta Gminy S. skarżący wywiódł odwołanie, zarzucając jej w szczególności naruszenie przepisu art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie i niewydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej w obrębie S., gmina S., mimo, że zamierzona przez skarżącego inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami; przepisu art. 6 k.p.a., poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady legalności, polegające na wydaniu decyzji nie znajdującej oparcia w obowiązujących przepisach prawnych; przepisu art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji rażąco naruszającej prawo, co stoi w jawnej sprzeczności z nałożonym na organ administracji obowiązkiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Przy tak sformułowanych zarzutach skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości przez Organ II instancji oraz o przekazanie sprawy Organowi I instancji do ponownego rozstrzygnięcia. W dniu 22 września 2022 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu wydało decyzję, którą zaskarżoną decyzję Wójta Gminy S. utrzymało w mocy w całości.

Zdaniem strony skarżącej zarówno zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 22 września 2022 roku, jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy S. z dnia 20 lipca 2022 roku, naruszają prawo i winny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu wskazało, że "za podstawę prawną odmowy ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego, organ pierwszej instancji przyjął art. 3 pkt 4, pkt 12-14 i art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Wymienione przepisy wprawdzie nie zawierają wprost sformułowanego zakazu budowy jakichkolwiek obiektów w obszarze chronionym, czy też w jego otoczeniu, jednakże wskazują co podlega ochronie i opiece i jakie działania powinny być podjęte w celu ochrony zabytku. W ocenie kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo uzasadnił swoje stanowisko wskazując na przedmiot podlegający ochronie i wyjaśnił cele tej ochrony. Zdaniem organu pierwszej instancji odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zapewni ochronę historycznie ukształtowanego układu ruralistycznego wsi S. Maszt planowanej inwestycji stanowiłby element dominujący w tym historycznie ukształtowanym krajobrazie". W powyższym kontekście podkreślenia wymaga, iż organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa. Oznacza to, że przy rozstrzyganiu spraw muszą opierać się na przepisach prawa, w tym normach ustalonych przez obowiązujące przepisy prawa. W ocenie skarżącego treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji uchybia powadze organu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu, podobnie zresztą jak organ I instancji, straciło z pola widzenia to, że planowane przez skarżącego przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego. Okoliczność ta - zarówno w świetle obowiązujących przepisów, jak i poglądów doktryny i judykatury - jest de facto przesądzona. Nie ma najmniejszych wątpliwości co do tego, że stacja bazowa telefonii komórkowej, jako element publicznej sieci telekomunikacyjnej, jest inwestycją celu publicznego (vide np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 listopada 2008 roku, sygn. akt II SA/Kr 858/08; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2008 roku, sygn. akt II OSK 222/07). Organ administracji winien upatrywać podstawy prawnej dla swego rozstrzygnięcia w adekwatnych przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter rozstrzygnięcia związanego, a nie uznaniowego. Organ prowadzący postępowanie powinien oprzeć wszelkie rozwiązania sprzeczne z wnioskiem (odmowę ustalenia warunków lub określenie warunków wbrew stanowisku wnioskodawcy) na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie, (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 października 2015 roku, sygn. akt II SA/Łd 743/15 "Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku zgodności inwestycji z przepisami u.p.z.p. oraz przepisami odrębnymi nie można odmówić ustalenia jej lokalizacji. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest możliwa wyłącznie wówczas, gdy organ wykaże niezgodność wnioskowanej inwestycji z przepisami prawa. Przy czym w rozumieniu art. 56 u.p.z.p. przepisami odrębnymi są przepisy umiejscowione w odrębnych aktach prawnych, aniżeli u.p.z.p. " podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 lutego 2020 roku, wydanym w sprawie o sygn. IV SA/Wa 2660/19 - "Z treści art. 56 u.p.z.p. wyraźnie wynika, iż wydania decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego ustawodawca nie pozostawił uznaniu organu wykonawczego gminy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się realizacji wnioskowanej inwestycji, to właściwy organ jest zobligowany do pozytywnego załatwienia sprawy w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego"). Odmowa wydania decyzji lokalizacyjnej wymaga zatem powołania się na konkretne przepisy prawa materialnego lub procesowego, zawierające przeszkodę w realizacji inwestycji, a w realiach niniejszej sprawy takich przeszkód brak. Analizując ratio legis art. 56 u.p.z.p. należy wziąć w szczególności pod uwagę, że zdanie drugie tego przepisu - w brzmieniu: "Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego" - zostało dodane przez art. 70 pkt 7 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675, z późn. zm.), z dniem 17 lipca 2010 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wskazana nowelizacja miała ostatecznie rozwiać występujące wcześniej w praktyce orzeczniczej wątpliwości co do znaczenia (mocy prawnej) w postępowaniach lokalizacyjnych podstawowych zasad i wartości, jakie zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. należy uwzględniać w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle tej nowelizacji - w istocie potwierdzającej zapatrywanie już wcześniej dominujące w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA: z 13.09.2007 r., II OSK 423/07; z 29.01.2010 r" II OSK 220/09; z 10.02.2010 r., II OSK 1737/08; z 16.02.2010 r., II OSK 1862/08; a także wyroki WSA: z 13.06.2006 r" IV SA/Wa 441/06; z 18.09.2007 r., II SA/Po 245/07; z 16.01.2009 r" II SA/Kr 1117/08; z 18.03.2009 r" II SA/Kr 1166/08; z 12.05.2010 r" IV SA/Po 103/10 - CBOSA; por. też J. Sebzda-Załuska [w:] T. Grossmann i in., Ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Komentarz, Warszawa 2013, art. 70, Nb 9) - obecnie już nie może budzić wątpliwości, że odmowa wydania decyzji lokalizacyjnej wymaga powołania się na konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, zawierający przeszkodę w realizacji danej inwestycji celu publicznego, a nie tylko na jej ogólną sprzeczność z zasadami lub wartościami obowiązującymi przy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wymienionymi w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Obocznie należy zauważyć, że ta nowelizacja spotkała się w doktrynie z pozytywną oceną, "gdyż prowadzi do ograniczenia i tak dużej dozy uznaniowości przy lokalizacji inwestycji, dopuszczonej przez ZagospodPrzestrzU" (zob. Z, Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2015, art. 56, Nb 3, s. 485

86) (za: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 października 2015 r" IV SA/Po 613/15). Całkowitym nieporozumieniem, zdaniem strony skarżącej, jest sugestia organu, jakoby "w celu ochrony zabytku" możliwa była niczym nieuzasadniona odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Zważyć należy, iż uszło uwadze kolegium, że z ustaleń organu I instancji wynika, że "planowana inwestycja zlokalizowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie historycznego układu ruralistycznego wsi S. oraz obszaru obserwacji archeologicznej dla średniowiecznej wsi w granicach nowożytnego siedliska, ujętych w wykazie obszarów zabytkowych wojewódzkiego konserwatora zabytków (...) oraz w Gminnej Ewidencji Zabytków gminy S.", nie zaś na obszarze objętym ochroną konserwatorską. Gdyby jednak nawet, hipotetycznie, teren inwestycji leżał na obszarze podlegającym ochronie konserwatorskiej, to skutek byłby taki, że projekt decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego winien podlegać uzgodnieniu w trybie przepisu art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl powołanej regulacji decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. W niniejszej sprawie organ dopuścił się rażącego naruszenia zasad postępowania administracyjnego, wyrażonych w przepisie art. 6 i 8 k.p.a. Organ administracji, wydając decyzję nie znajdującą oparcia w obowiązujących przepisach, naruszył przepis art. 6 k.p.a. (zasadę legalności). Ponadto wydanie decyzji rażąco naruszającej prawo stoi w jawnej sprzeczności z nałożonym na Organ administracji obowiązkiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.).

Kolegium w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) - dalej: "P.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, w tym w szczególności w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Decyzja, w wyniku kontroli sądowej może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika nadto, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, bez względu na zarzuty podnoszone w skardze. W rozpoznawanej sprawie sądowej kontroli poddano jest decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 22 września 2022 r., utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia 22 września 2022 r. odmawiającą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej zgodnie z wnioskiem.

Zgodność z prawem wydanych w sprawie decyzji, dokonana stosownie do postanowień art. 1 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., doprowadziła sąd do wniosku, że zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia naruszają prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są przepisy u.p.z.p., która w art. 4 ust. 2 pkt 1 stanowi, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Uszczegółowienie tej regulacji następuje w art. 50 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pojęcie "inwestycji celu publicznego" ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., w którym wskazano, że taką inwestycją są działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899) - dalej: "u.g.n.". Z kolei art. 6 pkt 1 u.g.n. do celów publicznych zalicza budowę i utrzymywanie obiektów i urządzeń łączności publicznej, przez którą rozumie się infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego (art. 4 pkt 18). Definicja "inwestycji celu publicznego" wskazuje na dwie cechy tego przedsięwzięcia. Pierwszą jest jej zakres, tj. określenie, czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym lub krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel zamierzenia, tj. czy stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi zaliczenia go do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50-58 u.p.z.p. Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że znaczenie lokalne lub ponadlokalne inwestycji należy wiązać z urzeczywistnieniem konkretnego interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynamniej na poziomie lokalnym (zob. np. wyrok NSA z 18 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 1529/15), z taką inwestycją, zdaniem sądu, mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Planowane przedsięwzięcie ma znamiona celu publicznego, bowiem inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej służyć będzie co najmniej wspólnocie lokalnej (gminnej). Przechodząc dalej do oceny przeprowadzonego postępowania administracyjnego należy wskazać, że w myśl art. 52 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Przedmiot sprawy administracyjnej określa podmiot składający wniosek, czyli inwestor, czyniąc zadość wymogom określonym w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Zdaniem sądu organy niezasadnie oceniły, że złożony przez inwestora wniosek nie może być uwzględniony. Należy bowiem podkreślić, że z przepisów u.p.z.p. wprost wynika, że nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami warunków (art. 52 ust. 3). Nadto nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli planowane zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56). Oznacza to, że kompetentny organ w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli dokonując oceny zgłoszonego zamierzenia w zaproponowanym przez inwestora kształcie stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. W orzecznictwie wskazuje się, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma wyłącznie charakter deklaratoryjny, bowiem organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja planowanej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma w tym postępowaniu uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa (zob. wyrok NSA z 3 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2202/10). W judykaturze akcentuje się również, że każdy sposób zagospodarowania nieruchomości jest dopuszczalny, o ile nie jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami. Decyzja lokalizacyjna stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Jak wynika z akt sprawy, projekt decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego nie został poddany uzgodnieniom w trybie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. z kompetentnymi organami. W świetle tego przepisu właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Jak wynika z obszernego uzasadnienia organu I szej instancji odmówił on wnioskowi bowiem "w ocenie organu istnieją obawy, że lokalizacja wieży telefonii komórkowej w zaplanowanym miejscu spowoduje zbyt duże promieniowanie elektromagnetyczne, które wpływałoby negatywnie na zdrowie ludzi, tym bardziej, że planowana inwestycja stanowi rodzaj instalacji, której eksploatacja wymaga zgłoszenia w związku z jej negatywnym oddziaływaniem na środowisko (art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1973 ze zm.). Lokalizacja wież telefonii komórkowej bez wątpienia przyczynia się do rozwoju danej społeczności, poszerzenia możliwości szybszego porozumiewania się, niemniej jednak organ wydający decyzję lokalizacyjną nie ma pewności czy wydając decyzję pozytywną, stoi na straży ochrony interesów osób trzecich. Lokalizacja wież telefonii komórkowej bez wątpienia przyczynia się do rozwoju danej społeczności, poszerzenia możliwości szybszego porozumiewania się, niemniej jednak organ wydający decyzję lokalizacyjną nie ma pewności czy wydając decyzję pozytywną, stoi na straży ochrony interesów osób trzecich. Planowana inwestycja zlokalizowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie historycznego układu ruralistycznego wsi S. oraz obszaru obserwacji archeologicznej dla średniowiecznej wsi w granicach nowożytnego siedliska, ujętych w wykazie obszarów zabytkowych wojewódzkiego konserwatora zabytków". Zdaniem sądu żadna z okoliczności powołanych w zaskarżonych decyzjach nie może stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Wskazane wcześniej regulacje prawne mają kluczowe znaczenie przy ocenie prawidłowości zaskarżonych decyzji, bowiem wyznaczają zakres ustaleń koniecznych do rozstrzygnięcia wskazując przy tym, że podstawą wydania decyzji odmownej jest niezgodność zamierzenia z przepisami odrębnymi. Jak trafnie podniesiono w skardze stanowisko to jest utrwalone w judykaturze. Zgodnie z jej jednolitym stanowiskiem podstawą odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest niezgodność zamierzenia z przepisami odrębnymi, nie zaś negatywna ocena zgodności inwestycji z wymienionymi w art. 1 UPZP wartościami uwzględnianymi przy zagospodarowaniu przestrzennym (zob. np. wyrok NSA z 29 I 2010 r., II OSK 220/09 – publ. CBOSA). Oznacza to, że niedopuszczalne jest, by decyzję odmowną wydać jedynie na podstawie argumentów, zmierzających do wykazania sprzeczności inwestycji celu publicznego z wartościami określonymi w art. 1 ust. 2 UPZP (np. ładem przestrzennym, walorami krajobrazowymi, prawem własności, walorami ekonomicznymi przestrzeni) w oderwaniu od konkretnej normy prawnej, która wyklucza możliwość realizacji inwestycji na danym terenie. Szczegółowo opisanych wyżej okoliczności nie sposób uznać za dostateczną podstawę odmowy wydania orzeczenia zgodnego z wnioskiem, skoro argumentacja zmierzająca do wykazania kolizji nie została powiązana z żadną konkretną formą ochrony terenu, na którym zrealizowana ma być inwestycja. Jakkolwiek organ I instancji powołał się m.in. na wymagania ochrony istniejącego układu ruralistycznego miejscowości S., to jednak podkreślić trzeba, że działka, na której zlokalizowana ma być stacja bazowa, znajduje się poza granicami tego układu. Wynika to jednoznacznie ze znajdującego się w aktach załącznika nr 2 do decyzji organu pierwszej instancji (p. 8 k. 142 akt sprawy). Z tych względów projekt decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji nie podlegał określonemu w art. 53 ust. 4 pkt 2 UPZP uzgodnieniu z właściwym organem ochrony zabytków. Z akt administracyjnych, jak i z uzasadnienia zaskarżonych decyzji, nie wynika również, by teren inwestycji objęty był jakąś konkretną formą ochrony przyrody, która implikowałaby konieczność uwzględnienia określonych przepisów służących ochronie zasobów przyrodniczych. Formułowanie w takich warunkach argumentów powołujących się na sprzeczność inwestycji z historycznym układem przestrzennym i krajobrazem kulturowym, poprzez powstanie dominanty, zakłócenie istniejącej kompozycji przestrzennej (w tym widoku na S.(1)) oraz negatywny wpływ na wartość "produktu turystycznego", nie może stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Byłoby to bowiem równoznaczne z przyznaniem organowi lokalizacyjnemu kompetencji o charakterze uznaniowym, co sprzeczne jest z wyrażonym expressis verbis w art. 56 UPZP zamiarem ustawodawcy. Tak samo, nie może stanowić podstawy odmowy, zasygnalizowana w decyzji organu I instancji, kwestia negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko w zakresie emitowanego pola elektromagnetycznego. W świetle przepisów mających w sprawie zastosowanie, instalacje radiokomunikacyjne nie zostały zaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze czy potencjalnie znacznie oddziaływać na środowisko, stąd też brak obowiązku poprzedzenia decyzji lokalizacyjnej decyzją ustalającą środowiskowe uwarunkowania. Jak bowiem wynika z § 1 pkt 1 lit. b oraz z pkt 2 lit.b w zw. z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 V 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022 r., poz. 1071), z dniem 4 VI 2022 r. instalacje radiokomunikacyjne przestały być zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i norma ta znajduje zastosowanie także do postępowań wszczętych przed wskazaną datą.

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził istotne naruszenie art. 53 ust. 3 pkt 1 i art. 56 UPZP, w związku z czym uchylił decyzję SKO jak i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a w zw. z art. 135 ppsa, mając na uwadze, że tożsamym naruszeniem prawa objęta jest zarówno decyzja SKO jak i decyzja organu I instancji. Rozpoznając sprawę ponownie organ lokalizacyjny weźmie pod uwagę, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 UPZP nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa uwzględniając poniesione przez stronę skarżącą celowe koszty w łącznej kwocie 997 zł, na które składają się: wpis od skargi (500 zł), wynagrodzenie należne profesjonalnemu pełnomocnikowi (480 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).