Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 492/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 12 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia SO del. Robert Hałabis (sprawozdawca),, Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Protokolant Specjalista Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 listopada 2011 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...]patrzeniu odwołania z dnia 23 lipca 2010 r. wniesionego przez pełnomocnika strony – utrzymano w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.500 zł na skarżącą M.R., która jako przewoźnik prowadzi działalność gospodarczą pod firmą "F." M.R..

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że w przedsiębiorstwie skarżącej została przeprowadzona kontrola, która dotyczyła okresu od 1 stycznia 2010 r. do 31 marca 2010 r. Kontrolą objęto dokumenty związane z wykonywaniem transportu drogowego oraz przestrzeganie warunków w nich określonych (posiadane licencje i zezwolenia), czas pracy kierowców (okresy prowadzenia pojazdu, obowiązkowe przerwy oraz czas odpoczynku), a także dokumentację związaną z pracą kierowców. Strona pismem z dnia 18 maja 2010 r. przesłała organowi wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 i załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w łącznej wysokości 8.500 zł.

W ocenie organu w przedmiotowej sprawie doszło do dwóch naruszeń.

Pierwsze dotyczyło wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek. Nałożona kara ustalona została na kwotę 8.000,00 zł. Strona skarżąca – według ustaleń organu – realizowała w kontrolowanym okresie międzynarodowy przewóz osób bez wymaganej licencji. W dniu 10 stycznia 2010 r. kierowca S.K. kierując autobusem o nr rej. [...], który był w prawnej dyspozycji skarżącej M.R., przewoził 19 pasażerów w ramach wyjazdu okolicznościowego z Polski na U. i z powrotem. Przejazd zrealizowano na rzecz Gminnego Ośrodka Kultury i Turystyki.

Drugie naruszenie związane było z nieokazaniem wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie. Nałożona kara z tego tytułu ustalona została na kwotę 500,00 zł.

Organ I instancji nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącej, jakoby kwestionowany kurs z dnia 10 stycznia 2010 r. realizował jej mąż P.R. (kierowca), będący właścicielem pojazdu marki Mercedes Sprinter o nr rej. [...]. Pojazd ten został zgłoszony do licencji krajowej nr [...], należącej do przedsiębiorcy M.R.. Zgłoszenie takiego pojazdu było możliwe pod warunkiem okazania tytułu prawnego do dysponowania pojazdem, a więc niewątpliwie to strona w dniu wykonywania przewozu dysponowała tytułem prawnym do korzystania z tego pojazdu. Ponadto Komendant Straży Granicznej pisemnie poinformował, że w Bazie Centralnego Archiwum Odpraw Straży Granicznej w dniu 10 stycznia 2010 r. jako kierowca autobusu o nr rej. [...] figuruje obywatel RP S.K. (zatrudniony w późniejszym okresie u przedsiębiorcy M.R.).

W 2009 roku została zawarta obowiązująca w dalszym ciągu umowa pomiędzy Gminnym Ośrodkiem Kultury i Turystyki a kontrolowanym przedsiębiorcą, dotycząca wyjazdów okolicznościowych – w tym wyjazdów na U. Dyrektor Gminnego Ośrodka Kultury i Turystyki w piśmie z dnia 29 kwietnia 2010 r. potwierdził, że w dniu 10 stycznia 2010 r. usługa w zakresie międzynarodowego przewozu osób na rzecz Gminnego Ośrodka Kultury i Turystyki do miejscowości H., została zrealizowana przez przedsiębiorcę M.R., która wystawiła i podpisała w dniu 21 stycznia 2010 r. fakturę VAT nr [...], wskazując jako płatnika Gminny Ośrodek Kultury i Turystyki w . W rubryce "nazwa towaru lub usługi" na wymienionej fakturze widnieje wpis "Usługa przewozowa na linii [...]".

W toku postępowania strona skarżąca podniosła, że doszło do omyłkowego wystawienie faktury VAT nr [...] przez jej firmę przewozową "F." na rzecz Gminnego Ośrodek Kultury i Turystyki za kwestionowany przewóz. Na dowód tego twierdzenia skarżąca przedstawiła fakturę korygującą z dnia 4 maja 2010 r. nr [...], z której zdaniem skarżącej wynika, że nie świadczyła ona kwestionowanej usługi do miejscowości H.

Według organu I instancji wymienione korekty poczynione zostały dopiero po dacie rozpoczęcia kontroli, a przede wszystkim po fakcie poinformowania strony o skierowaniu zapytania do Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego w Warszawie w przedmiocie licencji na międzynarodowy transport osób. Dopiero po tym fakcie, skarżąca w dniu 4 maja 2010 r., to jest prawie cztery miesiące od dnia wykonania przewozu, wystawiła fakturę korygującą nr [...] na kwotę 0,00 zł, z której miałoby wynikać, że to nie ona realizowała kwestionowany przewóz. Jednocześnie rachunek na ten przewóz również w dniu 4 maja 2010 r. wystawił mąż skarżącej P.R., co świadczyć miało jakoby to on wykonał kwestionowany przewóz. Organ ocenił, że podjęte przez przedsiębiorcę działania miały na celu uniknięcie kary administracyjnej przez przeniesienie odpowiedzialności na inną osobę.

Opisane okoliczności faktyczne stanowiły podstawę do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł.

Natomiast podstawę faktyczną decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500 zł było nieokazanie wykresówki z dnia 10 stycznia 2010 r. lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie.

Pełnomocnik skarżącej powyższe rozstrzygnięcie zaskarżył tylko częściowo, to jest w zakresie dotyczącym naruszenia Ip. 1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, czyli stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek i nałożenia kary w wysokości 8.000 zł. W pozostałym zakresie (odnośnie drugiego naruszenia i nałożenia kary w wysokości 500 zł) odwołanie nie zostało wniesione.

Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie w części odnoszącej się do pierwszego naruszenia stwierdził, że całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie potwierdza, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia lp. 1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Podnoszony w odwołaniu zarzut, iż przedsiębiorca jako podmiot kontrolowany nie realizował w dniu 10 stycznia 2010 r. międzynarodowego przewozu osób – jest w ocenie organu całkowicie bezpodstawny. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc działalność w celach zarobkowych, zawodowo i we własnym imieniu, zobowiązany jest dołożyć maksimum staranności by była prowadzona ona zgodnie z przepisami prawa. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencja udzielana jest na pisemny wniosek przedsiębiorcy, który winien zawierać między innymi rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca (art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym). Przedsiębiorca polski, prowadzący działalność w Polsce, aby zostać uprawnionym do wykonywania usług w zakresie transportu drogowego musi spełniać wymogi oraz kryteria określone w przepisach ustawy o transporcie drogowym, w szczególności warunek uzyskania odpowiedniej licencji określony w art. 5 ust. 1 i art. 12 ust. 2 tej ustawy.

W przedmiotowej sprawie zaistniały podstawy do nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, bowiem zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga licencji, którą strona w omawianej sprawie się nie legitymowała.

Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na nieokazaniu wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie organ odwoławczy stwierdził, że bezspornym jest, iż w trakcie kontroli w przedsiębiorstwie M.R. nie okazała wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu objętego licencją w dniu 10 stycznia 2010 r. Kara pieniężna za naruszenie określona w lp. 11.4 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wynosi w takim wypadku 500 zł.

W przedmiotowej sprawie nie ma – w ocenie organu – zastosowania art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, gdyż okoliczności sprawy i dowody w niej zgromadzone jednoznacznie nie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć powstałych naruszeń, a strona postępowania administracyjnego nie przedstawiła przed organem I i II instancji dowodów potwierdzających jej twierdzenia w tym zakresie.

Podniesiono również, że wysokość nakładanych na stronę kar pieniężnych za dane naruszenie jest ściśle określona w załączniku do ustawy o transporcie drogowym, stąd decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. W konsekwencji stwierdzenie naruszenia przez inspektora transportu drogowego zawsze skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w odpowiedniej wysokości.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji – w części dotyczącej zarzutu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek – zarzucając rażące naruszenie przepisu art. 93 ust. 1 w zw. z zał. lp 1.1. ustawy o transporcie drogowym, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie.

W uzasadnieniu argumentowała, że firma "F." nie realizowała w dniu 10 stycznia 2010 r. międzynarodowego przewozu osób. Przedmiotowy kurs w tym dniu był wykonywany przez P.R. (męża skarżącej), który jest właścicielem pojazdu o nr rej. [...].

W ocenie skarżącej kwestią mającą kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie było omyłkowe wystawienie faktury VAT nr [...] za kwestionowany przewóz przez jej firmę przewozową "F." na rzecz Gminnego Ośrodka Kultury i Turystyki, poprawionej fakturą korygującą nr [...]. Błędnie wystawiona faktura została skorygowana zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz w odpowiednim terminie (termin ustawowy 5 lat). Według skarżącej kwestionowany przejazd był faktycznie wykonywany na rzecz innego podmiotu – Zespołu [...], natomiast faktura wystawiona została na inny jeszcze podmiot – Gminny Ośrodek Kultury i Turystyki.

Dodatkowo realizujący przewóz kierowca S.K. nie był w tamtym czasie zatrudniony ani przez przedsiębiorcę P.R., ani też przez skarżącą M.R., która zakwestionowała również ustalenia wynikające z umowy zawartej pomiędzy nią a Gminnym Ośrodkiem Kultury i Turystyki w dotyczącej wyjazdów okolicznościowych podnosząc, że przedmiotowa umowa nie istnieje. Jej zdaniem sam fakt przejazdu określonego pojazdu będącego w dyspozycji kilku podmiotów (w tym również firmy "F." M.R.), nie świadczy o tym, że przewóz był wykonywany na rzecz tego konkretnie przewoźnika. Natomiast użyczenie pojazdu przez P.R. ba rzecz skarżącej dotyczyło przewozów krajowych a nie zagranicznych, co do których konieczne byłoby posiadanie dodatkowych dokumentów, a takowych nie było.

W konkluzji – w ocenie skarżącej – doszło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego w przedmiocie określenia podmiotu wykonującego przewóz w dniu 10 stycznia 2010 r., co spowodowało niezasadne wymierzenie jej kary pieniężnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny uprawniony jest do badania zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenia, czy organy administracji prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa (materialnego i procesowego) w oparciu o należycie ustalony stan faktyczny sprawy (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm. oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a").

Dlatego, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia, bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Nakładając na skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 zł organy obu instancji, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody prawidłowo uznały, że w czasie kontroli obejmującej określony w decyzji okres, firma skarżącej – "F." M.R. – wykonała transport drogowy bez wymaganej licencji na międzynarodowy przewóz osób, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm., dalej jako "u.t.d.") i w konsekwencji spowodowało nałożenie kary pieniężnej w wysokości określonej w lp. 1.1. załącznika do ustawy w wysokości 8.000 zł.

Należy wyjaśnić, że ustawodawca w art. 5 ust. 1 u.t.d. nałożył na podmioty, które podejmują i wykonują transport drogowy (przewóz osób), obowiązek uzyskania odpowiedniej licencji, uznając, że do prowadzenia działalności gospodarczej w tym zakresie nie jest wystarczające wpisanie do odpowiedniego rejestru przedsiębiorców (rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym lub ewidencji działalności gospodarczej), lecz konieczne jest uzyskanie dodatkowego uprawnienia w postaci licencji na wykonywanie tego rodzaju działalności.

Bezsporne jest przy tym, że przedsiębiorca M.R. prowadząca działalność pod firmą "F." posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego potwierdzoną nr [...], która ważna jest do dnia 12 sierpnia 2058 r.

Przepis art. 12 ust. 1 u.t.d. wskazuje wyraźnie, że licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego uprawnia do wykonywania usług transportu drogowego wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co oznacza, że licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego nie uprawnia do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego.

Według niewadliwych – wbrew twierdzeniom skarżącej – ustaleń organów dokonanych w toku kontroli przeprowadzonej w jej przedsiębiorstwie obejmującej okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 marca 2010 r., skarżąca w dniu 10 stycznia 2010 r. zrealizowała międzynarodowy przewóz osób bez wymaganej licencji. Transport na zlecenie Gminnego Ośrodka Kultury i Turystyki wykonywany był pojazdem Mercedes Sprinter o nr rej. [...] kierowanym przez S.K., który przewoził 19 pasażerów w ramach wyjazdu okolicznościowego z Polski na U. i z powrotem. Sąd nie podziela zawartych w skardze twierdzeń, jakoby powyższy kurs został zrealizowany przez męża skarżącej – P.R., który stosownie do przedłożonych dokumentów istotnie jest właścicielem tego pojazdu.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w dostatecznym stopniu wskazuje, że przewóz w dniu 10 stycznia 2010 r. wykonywany był jednak przez skarżącą M.R..

Po pierwsze, wskazuje na to treść faktury VAT Nr [...]0 dotyczącej przedmiotowego przewozu (k. 82 akt administracyjnych). Dokument ten został wystawiony w dniu 21 stycznia 2010 r. przez przedsiębiorstwo "F." M.R. [...]. Dotyczy tej, a nie innej usługi przewozowej, wykonanej w tym właśnie dniu, na trasie [...]. Jako nabywca usługi widnieje Gminny Ośrodek Kultury i Turystyk, ul. [...]. Wartość usługi określona została na kwotę 150 zł, a termin płatności na dzień 29 stycznia 2010 r. (k. 82v akt administracyjnych).

Po drugie, fakty wynikające ze wskazanej faktury potwierdza pismo Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury i Turystyki z dnia 29 kwietnia 2010 r. nr [...], w którym stwierdzono, że w dniu 10 stycznia 2010 r. to firma przewozowa skarżącej ("F." M.R.) świadczyła usługę przewozu międzynarodowego na rzecz Ośrodka do miejscowości H., nie zaś inny podmiot (k. 81 akt administracyjnych).

Powyższego ustalenia nie zmieniają późniejsze zdarzenia, a mianowicie to, że dopiero w dniu 4 maja 2010 r. skarżąca wystawiła fakturę korygującą Nr [...], z której wynika, że wysokość kwoty do zapłaty określona została na 0,00 zł. Wprawdzie korekta zawiera adnotację, iż jej przyczyną było "pomyłkowe wystawienie faktury ze względu na to, iż dana usługa nie została wykonana przez firmę F." (k. 72 akt administracyjnych) oraz w tym samym dniu (4 maja 2010 r.) wystawiony został rachunek przez męża skarżącej P.R. zam. [...] na rzecz Gminnego Ośrodka Kultury i Turystyki za usługę przewozową na trasie [...] określający kwotę 123,00 zł netto do zapłaty (k. 73 akt administracyjnych), to jednak prawidłowo organ dokumentom tym nie dał – w okolicznościach faktycznych tej sprawy – wiary.

Podzielić należy stanowisko organów administracji, że skoro faktura korygująca została wystawiona po dacie rozpoczęcia kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa skarżącej i po jej poinformowaniu przez organ o zapytaniu skierowanym do Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego w Warszawie odnośnie tego, czy przedsiębiorstwo skarżącej posiada licencję na międzynarodowy transport osób, oznacza to, że działania skarżącej (korekta pierwotnej faktury po 4 miesiącach i twierdzenie, że to mąż skarżącej wykonał kwestionowany przewóz), podjęte zostały wyłącznie jako wynik niekorzystnych dla skarżącej ustaleń w prowadzonym postępowaniu administracyjnym.

Dlatego niezasadne są również twierdzenia skarżącej, jakoby potwierdzeniem jej stanowiska, że to nie ona realizowała przewóz w dniu 10 stycznia 2010 r. była zawarta w dniu 5 stycznia 2010 r. "umowa zlecenia przewozu osób" pomiędzy zleceniobiorcą P.R. a zleceniodawcą Zespołem [...] (k. 41 akt administracyjnych). Otóż umowa ta w istocie – w okolicznościach faktycznych tej sprawy – nie dowodzi w szczególności tego, że kwestionowany przewóz osób w dniu 10 stycznia 2011 r. wykonał P.R., który – co wymaga zaakcentowania – w tym okresie jako odrębny od skarżącej podmiot w ogóle nie posiadał już ważnej licencji na wykonywanie transportu drogowego.

Adnotacja na wskazanej umowie przedłożonej przez P.R. wskazuje, że faktura dotyczyła wynajmu pojazdu (busa) na przewóz delegacji z Gminy D., przedstawicieli władz samorządowych, Gminnego Ośrodka Kultury i Turystyki i grupy wokalno-instrumentalnej "" na uroczystości do H. w dniu 10 stycznia 2010 r. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, aby umowę zlecenia z dnia 5 stycznia 2010 r. podpisała upoważniona do występowania w imieniu Ośrodka osoba, która legitymowałaby się uprawnieniem do zamówienia usługi i wskazania jako zobowiązanego do zapłaty za usługę Gminnego Ośrodka Kultury i Turystyki.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu 10 stycznia 2010 r. o godz. 1105 i godz. 1943 pojazd o nr rej. [...] dwukrotnie przekraczał granicę przez Drogowe Przejście Graniczne [...], wyjeżdżając z kraju, a następnie powracając (pismo Komandyta Placówki Straży Granicznej w z dnia 19 kwietnia 2010 r., nr [...] – k. 87 akt administracyjnych oraz pismo z dnia 14 czerwca 2010 r., nr [...] – k. 56 akt administracyjnych). Pojazd ten, którego właścicielem jest P.R. (dowód rejestracyjny – k. 221 akt administracyjnych) został tymczasem zgłoszony do licencji krajowej nr [...] należącej do przedsiębiorcy M.R. (k. 225 akt administracyjnych) i był przez nią wykorzystywany na podstawie ważnej umowy użyczenia. Nie ma przekonujących dowodów na to, aby umowa ta wygasła.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji traktowane być musi jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (zob. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., II GSK 670/08, LEX nr 478526).

W konsekwencji w ocenie Sądu organ postąpił prawidłowo nakładając na skarżącą karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, na podstawie art. 92 ust. 1 u.t.d.

Przepis ten ustanawia odpowiedzialność w postaci kary pieniężnej w wysokości od 50 do 15.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego lub innych czynności związanych z przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków, które zostały określone w ustawie o transporcie drogowym lub w przepisach wymienionych w pkt 1-8 art. 92 ust. 1 u.t.d. Podkreślić przy tym trzeba, iż odpowiedzialność ta ma charakter wyłącznie administracyjny, nie zaś karnoadministracyjny.

Nakładając karę pieniężną organy administracji były związane przepisami powołanej ustawy o transporcie drogowym i pozbawione były swobodnego uznania (art. 92 ust. 1-4 u.t.d.). Wykaz naruszeń oraz wysokość poszczególnych kar określa załącznik do ustawy o transporcie drogowym, który w wyszczególnieniu naruszeń określa między innymi w punkcie 1.1, że za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, przewidziano karę pieniężną w wysokości 8.000 zł.

Ostatecznym zaś argumentem potwierdzającym prawidłowość ustaleń faktycznych organu jest to, że w istocie sama skarżąca swoimi czynnościami jako strona postępowania administracyjnego potwierdziła ustalenia organu w powyższym zakresie.

Trzeba bowiem zauważyć, że skarżąca opierając się na twierdzeniu, że to nie ona zrealizowała przewóz w dniu 10 stycznia 2010 r., za który organ stwierdzając dwa naruszenia przepisów prawa nałożył dwie kary pieniężne w wysokości odpowiednio 8.000 zł i 500 zł, zakwestionowała jedynie karę pieniężną w wysokości 8.000 zł nałożoną na podstawie lp. 1.1 załącznika do ustawy. Nie zakwestionowała zaś drugiego naruszenia i kary w wysokości 500 zł.

W realiach tej sprawy oznacza to, że decyzja w niezaskarżonej części stała się ostateczna, a ponieważ nałożona w tym zakresie kara oparta została na ustaleniu, że to skarżąca, nie zaś jej mąż P.R. wykonał (zrealizował) w dniu 10 styczna 2010 r. przedmiotowy przewóz osób, to w takiej sytuacji nie było możliwe dokonanie prze organ odmiennego ustalenia faktycznego odnośnie podmiotu, który dokonał naruszenia polegającego na wykonaniu we wskazanym dniu transportu drogowego bez wymaganej licencji. Organ trafnie w takiej sytuacji był konsekwentny w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku, oddalając skargę jako bezzasadną.