Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 984/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33  par. 1  pkt 1,  art. 29  par. 1,  art. 15  par. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz – Ziętek (spr.), Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Wojciech Gapiński, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi R. D. (D.) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 17, art. 18, art. 33 i art. 34 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm., dalej: u.p.e.a.) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z dnia [...] r. nr [...] uznające za nieuzasadnione zarzuty p. R. D. (dalej: zobowiązana, skarżąca) na postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. o numerach: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], obejmujących podatek od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2011 r. oraz od stycznia do lipca 2012 r.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia na wstępie opisano dotychczasowy przebieg postępowania. W tym zakresie wskazano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. prowadzi wobec zobowiązanej postępowanie egzekucyjne na podstawie własnych, w/w tytułów wykonawczych wystawionych na zaległości w podatku od towarów i usług za 2011 r. oraz za okres od stycznia do lipca 2012 r. w kwocie głównej [...] zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę.

W jego toku zawiadomieniami z dnia [...] r., doręczonymi wraz z odpisami w/w tytułów wykonawczych w dniu 24 marca 2017 r., zajął wynagrodzenie za pracę zobowiązanej oraz jej rachunek bankowy.

Na to postępowanie egzekucyjne, zobowiązana złożyła zarzuty z dnia 31 marca 2017 r., podnosząc nieistnienie obowiązku podatkowego poprzez niedoręczenie jej decyzji ostatecznej, a także brak uprzedniego doręczenia wezwania do zapłaty zadłużenia i wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Wyjaśniła, że w placówce pocztowej nie wydano jej awizowanej przesyłki, która prawdopodobnie zawierała decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach. O wydaniu tego rozstrzygnięcia dowiedziała się dopiero w dniu 24 marca 2017 r., gdy doręczono jej odpisy tytułów wykonawczych wystawionych na podstawie wspomnianej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...], której kopię otrzymała z Izby Skarbowej po złożeniu stosownego wniosku, dopiero 30 marca 2017 r.

Skoro zatem strona przed wystawieniem tytułów wykonawczych nie otrzymała ostatecznej decyzji organu odwoławczego, to zobowiązanie ujęte w tytułach wykonawczych jest niewymagalne i postępowanie egzekucyjne powinno być umorzone.

Postanowieniem z dnia [...] r. organ egzekucyjny oddalił te zarzuty podkreślając, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z [...] r. nr [...] doręczona została w trybie art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa, bowiem w sytuacji niemożności bezpośredniego doręczenia przesyłki adresatowi przez operatora pocztowego, była ona przechowywana w placówce pocztowej przez okres 14 dni i w tym czasie dwukrotnie awizowana.

W razie nieodebrania pisma w tym czasie uznaje się przesyłkę za ostatecznie doręczoną z upływem ostatniego dnia terminu, tj. w dniu 21 lutego 2017 r., ze wszystkimi tego konsekwencjami.

Podatniczka nie uiściła zaległości w sposób dobrowolny, zatem będący wierzycielem Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. w dniu [...] r. wystawił na nie tytuły wykonawcze i pełniąc jednocześnie funkcję organu egzekucyjnego, przystąpił do ich realizacji.

Nie poprzedził ich upomnieniem, gdyż zgodnie z wytycznymi § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, w przypadku gdy dotyczy ona należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstał z mocy prawa i wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu, nie doręcza się odrębnego upomnienia.

W niniejszej sprawie obowiązek uiszczenia należnego podatku VAT za poszczególne miesiące 2011 r. i okres od stycznia do lipca 2012 r. powstał z mocy prawa i jego wysokość określona została w orzeczeniu, czyli w decyzji organu podatkowego.

W zażaleniu na to postanowienie, skarżąca ponownie podniosła, że decyzja organu odwoławczego nie została jej doręczona, a więc nie sposób zgodzić się z twierdzeniem organu egzekucyjnego, że decyzja określająca jej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług jest ostateczną. Oświadczyła, iż zgłosiła się do placówki pocztowej po otrzymaniu awiza, jednak poinformowano ją, że przesyłka została już zwrócona nadawcy. Decyzję, której kopie w jej imieniu odebrał w siedzibie Izby Skarbowej mąż, w terminie 7 dni zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

W dalszych wywodach zaskarżonego postanowienia organ nadzoru zacytował art. 33 § 1 u.p.e.a., w tym pkt 1, zgodnie z którym przedmiotem zarzutu może być m.in. nieistnienie obowiązku oraz pkt 7, w ramach którego można podnosić brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Przywołano także art. 34 § 1 u.p.e.a., na mocy którego zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1- 5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

Bezsporne jest, że zobowiązana posiada zaległości w podatku od towarów i usług za okres 2011 r. oraz okres od stycznia do lipca 2012 r., orzeczone decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r., utrzymaną następnie w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. Jej doręczenie w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej datuje się w dniu 20 lutego 2017 r., bowiem zgodnie z tym przepisem, operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, zawiadamiając adresata dwukrotnie o pozostawieniu pisma na poczcie.

Te wymogi zostały spełnione, gdyż przesyłka zawierająca ostateczną decyzję wymiarową była awizowana w dniach 6 i 14 lutego 2017 r., a więc ostatnim dniem, który stanowił datę zastępczego doręczenia pisma był 14 dzień, licząc od daty pierwszego awiza, czyli 20 luty 2017 r.

Bez wpływu na skuteczność takiego doręczenia decyzji pozostają argumenty zażalenia o uzyskanej z placówki pocztowej informacji o braku przesyłki adresowanej do zobowiązanej, gdyż te kwestie jako należące do organu pocztowego pozostają poza zainteresowaniem organów podatkowych.

W ocenie organu nadzoru nie miało też miejsca w tej sprawie naruszenie przepisu art. 15 u.p.e.a., wymagającego poprzedzenia wystawienia tytułu wykonawczego upomnieniem, bowiem w tej sprawie zastosowanie ma powołany wcześniej § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia

Stanowi on, że egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy egzekucja dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstał z mocy prawa i wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu.

W tytule wykonawczym Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. wystawionym na zaległości strony wierzyciel prawidłowo wskazał w części E rubryka 9 podstawę prawną braku obowiązku doręczenia upomnienia, co z kolei oznacza, że tytuły wykonawcze wystawione na istniejące, jak wyżej dowiedziono,

i wymagalne zaległości w podatku od towarów i usług zawierają wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 27 § 1 u.p.e.a.

Wobec powyższego organ nadzoru uznał zarzuty zobowiązanej za bezzasadne.

W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca podniosła, że w dniu 20 lutego 2017 r posiadając awizo pocztowe udała się wraz z mężem do Urzędu Pocztowego

w D. przy ul. [...] [...] właściwego dla jej miejsca zamieszkania, chcąc odebrać awizowaną przesyłkę (jak się później okazało decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...]). Na miejscu została poinformowana, że żadnej przesyłki dla niej nie ma, nikt nie potrafił wyjaśnić czego dotyczy awizo pocztowe, które przedłożyła. W celu wyjaśnienia (odnalezienia i doręczenia przesyłki) na miejscu pozostawiła swój numer telefonu. Po kilku godzinach została telefonicznie poinformowana, że żadnej przesyłki nie odnaleziono. W piątek 24 marca 2017 r. po godz.18.00 skarżąca odebrała przesyłkę poleconą z tytułem wykonawczym; w celu wyjaśnienia udała się do Urzędu Skarbowego w D., gdzie została poinformowana, iż tytuł wykonawczy został wystawiony na podstawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Niezwłocznie udała się wraz z mężem do Izby Skarbowej, gdzie zwróciła się na piśmie o wydanie kserokopii nie doręczonej przesyłki. Po otrzymaniu informacji telefonicznej z Izby Skarbowej w dniu 30 marca 2017 r. o przygotowanych dokumentach, upoważniony przez skarżącą mąż odebrał kserokopię decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i w związku z tym w terminie 7 dni została wniesiona skarga.

Skarżąca nadmieniła, iż przesyłki polecone odbiera w wyznaczonym terminie, gdyż traktuje je bardzo poważnie, szczególnie ważna była dla niej odpowiedź Dyrektora Izby Skarbowej.

Jednocześnie wyjaśniła, że w związku z zaistniałą sytuacją złożyła stosowne pismo do Naczelnika Oddziału Poczty Polskiej w D. z prośbą o wydanie zaświadczenia o niemożliwości odebrania przesyłki i oczekuje na odpowiedź.

Strona wskazała, iż ze swej strony zrobiła wszystko, aby w/w przesyłkę odebrać lub przynajmniej dowiedzieć się skąd ją nadesłano, jednakże na pytanie skierowane do pracownicy Poczty o nadawcę usłyszała, że żadnej przesyłki do skarżącej nie ma, więc nie może podać adresu nadawcy. Strona podniosła także, iż nie może odpowiadać za pracę Poczty Polskiej, która nie umożliwiła skarżącej odbioru w/w przesyłki czy podania adresu nadawcy w terminie, w którym przesyłka powinna znajdować się w Urzędzie Pocztowym.

W odpowiedzi na skargę organ nadzoru podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) podlegało postanowienie organu nadzoru z dnia [...] r., którym organ nadzoru utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] r. uznające za nieuzasadnione zarzuty skarżącej na postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących podatek od towarów i usług za 2011 r. oraz za okres od stycznia do lipca 2012 r.

Zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne stanowią środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu w fazie wszczęcia tego postępowania, co oznacza, że nie można podnosić nowych zarzutów na dalszych etapach postępowania. Postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty w terminie otwartym na ich zgłoszenie (por. wyroki NSA: z 4 kwietnia 2012 r., II FSK 2615/10; z 6 marca 2012 r., II FSK 1441/10; z 1 września 2011 r., II FSK 407/10; z 26 sierpnia 2011 r., II FSK 474/10). Przedmiotem zarzutu mogą być jedynie okoliczności wymienione enumeratywnie w art. 33 § 1 u.p.e.a., w tym m.in. nieistnienie obowiązku (pkt 1) oraz brak doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. (pkt 7).

W zarzutach inicjujących postępowanie w niniejszej sprawie podniesiono, że nieistnienie obowiązku podatkowego wynika z niedoręczenia stronie decyzji ostatecznej (w placówce pocztowej nie wydano skarżącej awizowanej przesyłki, która prawdopodobnie zawierała rozstrzygnięcie organu odwoławczego), o której strona dowiedziała się dopiero w dniu 24 marca 2017 r. wraz z doręczeniem odpisów tytułów wykonawczych. Zobowiązana wskazała także na brak uprzedniego doręczenia wezwania do zapłaty zadłużenia.

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów, który słusznie został uznany za nieuzasadniony, Sąd posłuży się m.in. argumentacją przedstawioną w prawomocnym wyroku WSA w Gliwicach z 27 września 2017 r., I SA/Gl 646/17 (wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), którą w pełni podziela.

Zasadniczą kwestię sporną w rozpatrywanej sprawie stanowi skuteczność doręczenia skarżącej ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z [...] r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za 2011 r. i okres od stycznia do lipca 2012 r. Na tej podstawie strona skarżąca buduje tezę, że egzekwowany obowiązek nie istnieje i nie jest wymagalny.

Jednocześnie wymaga zaakcentowania, że niniejsza sprawa została zainicjowana wniesieniem skargi na postanowienie wydane już w toku postępowania egzekucyjnego, tj. w przedmiocie zasadności zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 33 u.p.e.a.).

Po wtóre wymaga odnotowania, że w dacie orzekania przez organ II instancji, w żadnym postępowaniu nie stwierdzono braku doręczenia przedmiotowej decyzji wymiarowej.

W takim stanie sprawy aktualizuje się pytanie: czy rozpatrując w postępowaniu egzekucyjnym zarzut oparty na podstawie "nieistnienia obowiązku" w rozumieniu art. 33 § pkt 1 u.p.e.a. lub "braku wymagalności obowiązku" w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. - organ egzekucyjny jest uprawniony do badania prawidłowości doręczenia decyzji wymiarowej, będącej podstawą egzekwowanego tytułu wykonawczego?

Kwestia dopuszczalności badania w postępowaniu egzekucyjnym prawidłowości doręczenia decyzji stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego była już przedmiotem orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wielokrotnie wyraził pogląd, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie bada się kwestii prawidłowości doręczenia decyzji stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego (por. m.in. wyroki NSA: z 7 lipca 2016 r., II FSK 1887/14; z 6 maja 2016 r., II FSK 1032/14; z 6 grudnia 2013 r., II OSK 1576/12; z 10 września 2013 r., II FSK 2383/11; z 27 stycznia 2012 r., II FSK 1221/11; z 14 stycznia 2010 r., II FSK 1378/08; z 20 marca 2008 r., II FSK 172/07).

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w tych orzeczeniach.

Z art. 29 § 1 u.p.e.a. wynika, że organ egzekucyjny nie bada ani merytorycznej trafności (zasadności) decyzji wymiarowej, ani też wymagalności zobowiązania podatkowego w niej określonego. Ta ostatnia przesłanka wiąże się natomiast m.in. z kwestią prawidłowego doręczenia decyzji. Niewątpliwie bowiem dopiero z datą doręczenia decyzji zaczyna ona wywierać skutki prawne względem strony postępowania (por. m.in. wyrok NSA z 28 kwietnia 2006 r., II FSK 701/05).

Zobowiązanie podatkowe określone w decyzji, o której mowa w art. 21 § 3 O.p., staje się wymagalne, co należy podkreślić - w kwocie nią określonej, dopiero gdy decyzja taka staje się ostateczna. W świetle bowiem ww. przepisu, podatek wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok, chyba że organ określi inną wysokość zobowiązania podatkowego.

W tym stanie rzeczy analizowanie prawidłowości doręczenia decyzji podatkowej, stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego, oznacza w konsekwencji badanie tego, czy weszła ona skutecznie do obrotu prawnego, a tym samym czy zobowiązanie w kwocie nią określonej stało się wymagalne. Badanie zatem tej okoliczności w ramach zarzutu opartego na twierdzeniu o "nieistnieniu obowiązku" stanowiłoby więc w istocie kontrolę "wymagalności obowiązku" objętego tytułem wykonawczym. Tego zabrania jednakże art. 29 § 1 u.p.e.a.

Strona skarżąca forsując tezę o takiej możliwości pomija treść art. 29 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

W związku z powyższym Sąd orzekający podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie, że zestawienie art. 29 § 1 in fine z art. 33 § pkt 1 u.p.e.a. prowadzi do wniosku, że zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazujący na nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym, dotyczyć może wyłącznie sytuacji, kiedy owo nieistnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, które nastąpiły po wydaniu tego tytułu.

W przeciwnym razie organ egzekucyjny nie mógłby rozpoznać zarzutu bez naruszenia art. 29 § 1 u.p.e.a. Chodzić tu więc będzie np. o sytuację umorzenia zobowiązania podatkowego (na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 O.p.), które jest egzekwowane w postępowaniu egzekucyjnym. Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z 20 marca 2008 r., II FSK 172/07, czy też w wyroku z 27 kwietnia 1999 r., I SA/Ka 1621/97.

Tymczasem strona skarżąca zajmuje stanowisko dokładnie odwrotne. Pomija ono kontekst systemowy art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. i z tego powodu jest wadliwe. Dopiero bowiem analiza przepisu w łączności z jego otoczeniem prawnym (tu: art. 29 § 1 u.p.e.a.) pozwala ustalić jego rzeczywiste znaczenie. Żaden akt prawa powszechnie obowiązującego nie jest luźnym zbiorem przepisów, których znaczenia w każdym przypadku można się doszukać w oderwaniu od całokształtu rozwiązań prawnych w danej dziedzinie.

Komplementarnie Sąd zauważa, że należałoby rozważyć możliwość dopuszczenia do stwierdzenia przez organ egzekucyjny braku doręczenia decyzji, jeśli po wydaniu tytułu wykonawczego, ale w czasie orzekania w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, w innym postępowaniu nastąpiłoby już ostateczne lub prawomocne stwierdzenie niedoręczenia decyzji wymiarowej. Wówczas organ egzekucyjny nie badałby samodzielnie tej okoliczności, lecz byłby związany stanem wynikającym z innego rozstrzygnięcia, a ponadto nieistnienie obowiązku (wynikającego z decyzji) byłoby następstwem okoliczności, która nastąpiła po wydaniu tytułu wykonawczego. W tej wyjątkowej sytuacji prawnej można byłoby przyjąć, że prawidłowość doręczenia decyzji wymiarowej, a co za tym idzie istnienie lub wymagalność obowiązku mogą być przedmiotem weryfikacji organów i ewentualnie sądu administracyjnego, w postępowaniu wszczętym zarzutami w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W niniejszej sprawie sytuacja taka jednakże nie miała miejsca. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w dniu

[...] r., natomiast prawomocnym postanowieniem z [...] r., sygn. akt III SA/Gl 436/17 WSA w Gliwicach odrzucił skargę na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] uznając, że jest ona wniesiona po terminie, którego przywrócenia strona domagała się w spóźnionym wniosku.

Niezasadny jest także zarzut dotyczący braku uprzedniego doręczenia wezwania do zapłaty zadłużenia. Art. 15 § 1 u.p.e.a. statuuje zasadę, że egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba, że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od daty doręczenia tego upomnienia. Art. 15 § 5 u.p.e.a. stanowi jednakże, iż Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, inne niż określone w art. 15 § 3 a należności pieniężne, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, kierując się celowością doręczenia upomnienia oraz potrzebą zapewnienia efektywności czynności wierzyciela zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych.

Na mocy § 2 pkt 2, wydanego w oparciu o przywołaną wyżej delegację, rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 131) egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu. W rozpatrywanej sprawie orzeczenie taki sanowi decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z [...] r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za 2011 r. i okres od stycznia do lipca

2012 r., co odnotowano w rubrykach E nr 3 i 9 tytułów wykonawczych.

Mając na uwadze powyższe Sąd, w oparciu o art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę, której zarzuty okazały się niezasadne.