Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 401/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.58 par.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 24 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Ż. na Wspólnotę Mieszkaniową "[...]" we W. w przedmiocie żądania wydania kluczy do pralni postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 1 lipca 2019 r. K. Ż. (dalej: strona lub skarżący) wystąpił do tutejszego Sądu ze skargą na Wspólnotę Mieszkaniową "[...]" we W., domagając się umożliwienia korzystania z pomieszczenia pralni, żądając w tym celu wydania kluczy.

W odpowiedzi na skargę, administrator wspólnoty mieszkaniowej wskazał,

że jej działalność nie podlega kontroli sądów administracyjnych, a sprawa ma charakter cywilny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 1 – 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

– decyzje administracyjne;

– postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

– postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela

o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

– inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej k.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej o.p.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy

z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U.

z 2018 r. poz. 508 ze zm., dalej u.k.a.s.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

– pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

– akty prawa miejscowego organów samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

– akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w punkcie 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

– akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

– bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

– bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI o.p. oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów

od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 2a i § 3).

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie

w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Rolą sądu administracyjnego jest więc uprzednie zbadanie każdej z wniesionych skarg pod względem jej dopuszczalności. Dopiero stwierdzenie, że dana sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych będzie otwierało drogę do merytorycznej oceny kwestionowanego aktu, czynności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W kontekście przywołanych przepisów należy uznać, że skarga złożona

w niniejszej sprawie dotyczy materii niepodlegającej kontroli sądu administracyjnego. Strona skarżąca kwestionuje bowiem sposób administrowania nieruchomością wspólną, będącą w zarządzie wspólnoty mieszkaniowej. Tę problematykę regulują zaś przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jednolity:

Dz. U. 2019 r., poz. 737 ze zm.), która określa sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu, prawa

i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną (art. 1 ust. 1). W zakresie zaś w niej nieuregulowanym zastosowanie znajdują przepisy kodeksu cywilnego (ust. 2).

Istniejący pomiędzy stronami spór dotyczy zatem sprawy o charakterze cywilnym, do rozpoznawania której powołane są co do zasady sądy powszechne

(art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego – tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 1460 ze zm.). Domagając się więc zbadania prawidłowości administrowania nieruchomością wspólną, skarżący winien

co najwyżej wystąpić ze stosownym środkiem prawnym do właściwego sądu powszechnego, a nie sądu administracyjnego. Nie dysponuje on bowiem jakimikolwiek narzędziami prawnymi służącymi do rozstrzygnięcia żądania wniesionego przez stronę.

Skoro więc skarga nie podlegała właściwości sądu administracyjnego, należało orzec o jej odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.