Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 821/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 139 ust. 1, art. 129 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 45 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 4 poz 27
law: Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1998 nr 204 poz 37  art. 1 pkt 11, art. 8 ust. 1
law: Dyrektywa  98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie  norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego
article: art. 2, art. 32 ust. 1, art. 20, art. 22
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Jadwiga Danuta Mróz - sprawozdawca, Sędziowie: Sędzia WSA - Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA - Zbigniew Łoboda, Protokolant: Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi "A" spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wa. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie: podatku od gier za październik 2012 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...] określającą A spółce z o.o. z siedzibą w W. (dalej: strona, skarżąca) zobowiązanie w podatku od gier z tytułu użytkowania automatów o niskich wygranych za październik 2012 r. w kwocie 20.000 zł.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Spółka złożyła w dniu 14 listopada 2012 r. złożyła deklarację w podatku od gier POG-4 za październik 2012 r. wraz z załącznikiem POG-4/R, w której wykazała do opodatkowania 10 sztuk automatów do gier, deklarując podatek w wysokości 7.470 zł, tj. przy zastosowaniu stawki 180 Euro od gier urządzanych na każdym z automatów.

Organ I instancji uznał, że zastosowana przez stronę stawka podatku jest niewłaściwa, gdyż zgodnie z mającym w sprawie zastosowanie przepisem art. 139 ust.1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm. – dalej: u.g.h.), stawka podatku od gier z tytułu użytkowania automatów o niskich wygranych wynosi 2.000 zł. miesięcznie za jeden automat do gry. Wobec powyższego, po wszczęciu postępowania i zapoznaniu strony ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym - organ I instancji decyzją z dnia [...] – określił Spółce zobowiązanie w podatku od gier za październik 2012 r. w wysokości 20.000 zł. - na podstawie art. 139 ust. 1 u.g.h., który stanowi, że: "podatnicy prowadzący działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, uiszczają podatek od gier w formie zryczałtowanej w wysokości 2.000,- zł miesięcznie od gier urządzanych na każdym automacie".

Spółka w odwołaniu zakwestionowała decyzję żądając jej uchylenia. W zarzutach podniosła w szczególności naruszenie wynikających z art. 2, art. 32 oraz art. 20 i art. 22 Konstytucji RP zasad: demokratycznego państwa prawnego; sprawiedliwości społecznej; równości wobec prawa i wolności działalności gospodarczej w związku z art. 129 ust. 1 i art. 139 ust. 1 u.g.h. Zarzuciła też sprzeczność stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia art. 139 ust. 1 u.g.h. z prawem wspólnotowym oraz naruszenie art. 187 § 1 i art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej: OP) - poprzez wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, pomimo zadeklarowania przez podatnika właściwej kwoty zobowiązania.

Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że organ ten nie naruszył zasad postępowania podatkowego, prawidłowo ustalił stan faktyczny i właściwie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Wyjaśnił, że w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o grach hazardowych, które określającą warunki urządzania gier hazardowych oraz zasady prowadzenia tej działalności, w tym zasady opodatkowanie i stawki podatku od gier. Zdaniem organu odwoławczego, wykazując w deklaracji POG-4 posiadanie 10 sztuk automatów o niskich wygranych, strona winna zastosować stawkę podatku określoną w art.139 ust. 1 u.g.h., a nie stawkę podatku wynikającą z przepisów nieobowiązującej już ustawy z 29 lipca 1992 r. o podatku od gier i zakładów wzajemnych (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm. zwanej dalej "u.g.z.w.").

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji wskazał, że Trybunał Konstytucyjny nie orzekł o niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej przepisów obowiązującej od dnia 1 stycznia 2010 r., ustawy o grach hazardowych. Są to zatem przepisy obowiązujące i organ podatkowy zobowiązany jest je stosować. Wskazał także, że organy podatkowe nie są powołane do badania zgodności przepisów prawa z Konstytucją i powołał się w tym zakresie na wyroki sądów administracyjnych (Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3.09.2003 r. sygn. I SA/Wr 3641/01, z dnia 29.10.2003 r. sygn. III SA 546/02 i sygn. III SA 547/02, z dnia 13.08.2003 r. sygn. III SA 2521/02.). Przywołał także uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 6 marca 2002 r. (sprawa P 7/2000), w świetle którego organ podatkowy nie może odmówić stosowania przepisu, uznając go za niezgodny z Konstytucją RP. Podkreślił, że ustawa o grach hazardowych nie zawiera przepisów technicznych, które wymagałyby notyfikacji w świetle Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. WE L 204 z 21.07.1998, str. 37, ze zm.; Dz. U. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 20, str. 337, ze zm. – dalej w skrócie: Dyrektywa 98/34/WE).

Podkreślił także, że podatek od gier nie należy do grupy podatków zharmonizowanych, wobec czego w przypadku zmiany wysokości jego stawki nie jest wymagane zastosowanie procedury notyfikacji ustawy.

Wskazał też, że Trybunał Sprawiedliwości UE wypowiadał się już pozytywnie w kwestii wprowadzania przez niektóre państwa członkowskie ograniczeń w stosunku do podmiotów prowadzących działalność w zakresie gier hazardowych (np. wyrok z dnia 8 września 2009 r. sprawa C-42/07).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 20 i 22 Konstytucji RP w związku z art. 129 ust. 1 i art. 139 ust. 1 u.g.h., poprzez naruszenie następujących zasad konstytucyjnych: zasady demokratycznego państwa prawnego, zasady sprawiedliwości społecznej, zasady równości wobec prawa, w tym równego traktowania przez władze publiczne oraz zasady wolności działalności gospodarczej;

- art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacji podatkowej - poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

Skarżąca wniosła także o rozważenie przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego w zakresie zgodności z Konstytucją RP ww. przepisów ustawy o grach hazardowych.

Uzasadniając podniesione zarzuty skarżąca stwierdziła, że ustawa o grach hazardowych podlegała obowiązkowi notyfikacji, co zdaniem skarżącej wynika z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11. Argumentowała, że ustawa ta zawiera "potencjalne przepisy techniczne" – w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE, zatem ustawa, zgodnie z art. 8 ust. 1 ww. Dyrektywy - podlegała notyfikacji przez Komisję (czego krajowy ustawodawca zaniechał).

W dalszej argumentacji skarżąca wskazała, że ustawa o grach hazardowych, która nie została poddana notyfikacji - narusza prawo poprzez m.in.: rozszerzenie definicji gier na automatach; niewskazanie, że istnieją ważne powody do zmiany istniejących ram prawnych i procedur koncesjonowania; nieproporcjonalny wzrost podatku od gier na automatach i wprowadzenie nowych, niejasnych wymogów koncesjonowania, oraz zakaz reklamowania i promowania gier hazardowych.

Spółka zarzuciła, że państwo polskie miało świadomość uchwalenia ustawy o grach hazardowych wbrew przepisom wspólnotowym, ponieważ Ministerstwo Gospodarki – wielokrotnie sygnalizowało o takim obowiązku.

W zakresie naruszenia przepisów Konstytucji RP skarżąca wskazała na pośpiech, jaki towarzyszył uchwalaniu ustawy o grach hazardowych, który świadczy o politycznym wymiarze prac legislacyjnych. Zdaniem skarżącej, pod pozorem ważnego interesu publicznego, który nie istniał i nie istnieje, naruszono konstytucyjne prawo wolności w prowadzeniu działalności gospodarczej przez podmioty, które uzyskały koncesję na prowadzenie tej działalności. Według skarżącej, polskie organy państwowe realizują prawo, mając świadomość jego bezprawności a gwałtowny i nieuzasadniony wzrost stawki podatku ma na celu doprowadzenie do upadłości legalnie działających przedsiębiorstw.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny sprawy nie jest sporny. Strona skarżąca podnosi co prawda zarzut naruszenia art. 187 § 1 OP - nie wyjaśnia jednak na czym polega brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego i naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów. Z akt sprawy natomiast wynika, że ustalenia faktyczne, jakich w niniejszej sprawie dokonały organy podatkowe, są zgodne z twierdzeniami strony i ograniczają się do ilości automatów do gier o niskich wygranych znajdujących się w dyspozycji strony. Żadna ze stron nie kwestionowała, że w spornym miesiącu – październiku 2012 r. było ich dziesięć.

Organy podatkowe, określając zobowiązanie w podatku od gier za październik 2012 r. uznały, że Skarżąca winna uiszczać podatek od gier na podstawie art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, zgodnie z którym "podatnicy prowadzący działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych uiszczają podatek od gier w formie zryczałtowanej w wysokości 2.000 zł miesięcznie od gier urządzanych na każdym automacie".

Zdaniem skarżącej spółki, powyższa ustawa – z uwagi na brak notyfikacji Komisji Europejskiej – nie może wywoływać skutków prawnych wobec adresatów jej norm, a zatem zastosowanie powinien znaleźć przepis art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, który stanowił, że "podatnicy posiadający zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych uiszczają podatek od gier w formie zryczałtowanej w wysokości stanowiącej równowartość 180 euro miesięcznie od gier urządzanych na każdym automacie".

Kwestie związane z zastosowaniem do ustalonego stanu faktycznego przepisów prawa, w tym - stawki podatku od gier - co w sprawie było sporne - stanowią element stosowania prawa a nie element ustaleń faktycznych.

Istota zarzutów skargi – pomimo wskazania w niej naruszenia różnych przepisów - dotyczy przede wszystkim dwóch kwestii:

- zastosowania niewłaściwej stawki podatku od gier wynikającej z art. 139 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, który nie ma mocy obowiązującej z uwagi na niedopełnienie obowiązku notyfikowania Komisji Europejskiej projektu tego przepisu (art. 8 ust. 1 i 3 Dyrektywy 98/34/WE); oraz

- niezgodności art. 129 ust. 1 i art. 139 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej (RP).

Przystępując do oceny racji stron sporu zawisłego przed Sądem, należy wskazać na orzeczenia sądów administracyjnych obu instancji, w których sądy na tle tożsamych co do istoty sporu spraw (dotyczących analogicznego stanu prawnego i faktycznego) wyraziły poglądy, które Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie podziela w całej rozciągłości, uznając zawartą w nich argumentację za własną (porównaj: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 lutego 2013 sygn. akt II FSK 2812/12; z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II FSK 293/12; II FSK oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu: z dnia 20 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 325/12; z dnia 13 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 35/12; z dnia 5 października 2011r. sygn. akt I SA/Wr 690/11; z dnia 21 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 26/13).

Odnosząc się do zarzutu – bezpodstawnego zastosowania stawki podatku z art. 139 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z uwagi na niedopełnienie obowiązku notyfikowania Komisji Europejskiej projektu tego przepisu – Sąd stwierdza, że określony w Dyrektywie 98/34/WE obowiązek notyfikacji dotyczy tylko przepisów technicznych. Przepis art. 139 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie jest przepisem technicznym ale typowym przepisem fiskalnym (podatkowym), zatem zakres uregulowany w Dyrektywie nie odnosi się do spornego w sprawie przepisu a tym samym Dyrektywa 98/34/WE nie mogła mieć zastosowania w spornej sprawie.

Wynikającym z Dyrektywy obowiązkiem notyfikacji ustawodawca wspólnotowy nie objął wszelkiej aktywności uczestników rynku wewnętrznego a jedynie tę jego część, która ma związek z szeroko pojętym obrotem produktami oraz świadczeniem usług tzw. społeczeństwa informacyjnego. Analizowany przepis art. 139 ust. 1 ustawy o grach hazardowych – stanowiący podstawę prawną rozstrzygnięcia - nie odpowiada żadnej z kategorii "przepisów technicznych". Przepis ten reguluje kwestię fiskalną i odnosi się do opodatkowania usługi w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, która to usługa - nie spełnia kryteriów usługi społeczeństwa informacyjnego, zdefiniowanej w art. 1 pkt 2 Dyrektywy 98/34/WE. Za "usługę" społeczeństwa informacyjnego Dyrektywa uznaje - każdą usługę normalnie świadczoną za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług. Świadczona przez skarżącą spółkę usługa gry na automatach o niskich wygranych nie spełnia dwóch warunków tej definicji: nie jest świadczona na odległość oraz nie jest świadczona drogą elektroniczną. Wobec tego, zasadnym jest wniosek, że art. 139 u.g.h. nie stanowi przepisu technicznego w świetle art. 1 pkt 5 Dyrektywy 98/34/WE, ponieważ nie formułuje on zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego. Przepis ten należy uznać za typowy przepis o charakterze fiskalnym, co zresztą było już wielokrotnie podkreślane w orzecznictwie sądów administracyjnych – a to oznacza, że co do zasady - nie jest on objęty zakresem obowiązku notyfikacji przewidzianego w art. 8 Dyrektywy.

Problem, czy art. 139 ust. 1 u.g.h. jest przepisem technicznym nie miał zatem znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ nie odpowiada on zakresowi normatywnemu Dyrektywy.

Podkreślić przy tym należy, że Trybunał Sprawiedliwości WE, w odniesieniu do takich form hazardu jak gry na automatach, dopuszcza daleko idącą swobodę reglamentacji krajowych – sięgającą aż po jej całkowite zakazanie – z zastrzeżeniem jedynie, że zastosowane środki nie powinny mieć charakteru dyskryminującego.

W ocenie Sądu, przepis art. 139 u.g.h. nie ma charakteru dyskryminacyjnego a ograniczenie działalności w zakresie gier hazardowych uzasadnione jest nadrzędnymi celami porządku publicznego. Art. 139 u.g.h. nie ustanawia przy tym środka zbyt restrykcyjnego do założonego celu, nie narusza więc zasady proporcjonalności. Dorobek orzeczniczy Trybunału pozwala zatem sądowi krajowemu dokonać samodzielnej oceny, czy ustanowiony w ustawie o grach hazardowych system reglamentujący prowadzenie gier losowych nie narusza ustanowionych w prawie wspólnotowym granic dopuszczalnego ograniczenia swobody przepływu towarów i świadczenia usług.

Sąd nie podziela też zarzutów strony opartych na wyrokach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C -213/11, C-214/11/ i C-217/11 – na które powołała się skarżąca Spółka. Wyroki te dotyczyły bowiem przepisów technicznych w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE – zatem argumentacja strony w tym zakresie jest nieskuteczna.

Zaznaczyć przy tym należy, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wypowiedział się w (powołanym przez skarżącą) wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., w sprawie C-213/11 Fortuna i in., co do zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych (regulujących wydawanie zezwoleń na prowadzenie działalności) z Dyrektywą 98/34/WE. Wnikliwa analiza treści uzasadnienia tego wyroku nie potwierdza jednakże zasadności zarzutów sformułowanych w skardze. Stwierdzono w nim, że przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gier, stanowią potencjalnie przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE, jeżeli przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, przy czym ustalenie powyższej kwestii należy do sądu krajowego. Wyrok w sprawie Fortuna i in. dotyczył przesądzenia charakteru trzech przepisów ustawy o grach hazardowych (art. 14 ust. 1, art. 129 i art. 135 u.g.h.) związanych z wymogami dotyczącymi prowadzenia działalności w zakresie organizowania gier hazardowych, które nie miały charakteru fiskalnego (reglamentacji administracyjnoprawnej).

Tak więc w ocenie Sądu - art. 139 ust. 1 u.g.h. nie odpowiada definicji normy technicznej, nie jest on więc objęty obowiązkiem notyfikacji przewidzianym w Dyrektywie 98/34/WE. Nie stwarza też żadnych formalnych przeszkód w zakresie swobody przepływu towarów, a jedynie – jako przepis o charakterze fiskalnym – skutkuje zmniejszeniem zysku przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Reasumując - obowiązek notyfikacji dotyczył tylko "przepisów technicznych", zaś sporny w sprawie przepis art. 139 u.g.h. nie jest z pewnością przepisem technicznym Reguluje on kwestię podstawy opodatkowania i stawki podatku – jest zatem typowym przepisem podatkowym a przepisy o charakterze fiskalnym – nie wymagają notyfikacji (podkreślenie Sądu).

W kwestii zarzutu, odwołującego się do pośpiechu jaki towarzyszył uchwalaniu tej ustawy - w szczególności zbyt krótkiego vacatio legis oraz nienależycie sformułowanych przepisów należy wskazać, że tryb wprowadzenia ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, wchodzącej w życie z dniem 1 stycznia 2010r. nie narusza dyspozycji ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 68, poz. 449 ze zm.) - przewidującej co do zasady 14 dniowe vacatio legis. Nie narusza też – bardziej restrykcyjnego w tym zakresie stanowiska Trybunału Konstytucyjnego, który obliguje do co najmniej 30 dniowego terminu zmiany przepisów podatkowych przed końcem roku podatkowego. Nadto na stronie internetowej Ministerstwa Finansów w dniu 28 października 2009 r. opublikowane zostały założenia do projektu ustawy o grach liczbowych i hazardowych, a w dniach 6 i 11 listopada 2009 r. projekt u.g.h. wraz z uzasadnieniem, co umożliwiało zainteresowanym podmiotom zapoznanie się z projektowanymi zmianami. Poza tym uchwalenie i wejście w życie ustawy poprzedzone było konsultacjami społecznymi. Ustawa została ogłoszona 30 listopada 2009 r. a weszła w życie 1 stycznia 1010 r. – zatem zostały zachowane wymagane prawem standardy i terminy do jej wprowadzenia.

Sąd nie znalazł także podstaw do wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o wyjaśnienie, czy art. 139 u.g.h. jest zgodny z Konstytucją RP.

W ocenie Sądu - kwestia zgodności art. 139 u.g.h. z Konstytucja - nie budzi wątpliwości. Ustawa o grach hazardowych nie narusza bowiem konstytucyjnych zasad wynikających z przywołanych w skardze przepisów: art. 2, art. 20, art. 22 i art. 32 Konstytucji RP wyrażających zasady: demokratycznego państwa prawa, zaufania do państwa i prawa oraz ochrony praw nabytych. Wartości te, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, nie mają charakteru bezwzględnego – dopuszczalne jest ich ograniczenie, jeżeli nie ma ono charakteru arbitralnego i uzasadnione jest potrzebą ochrony innych wartości konstytucyjnych. Z uzasadnienia ustawy o grach hazardowych wynika, że celem wprowadzenia opisywanych regulacji prawnych było zwiększenie ochrony społeczeństwa i praworządności przed negatywnymi skutkami hazardu oraz konieczność monitorowania i regulowania rynku gier hazardowych.

Sąd nie podziela zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia przepisów konstytucyjnych. Zwrócić należy uwagę, że określanie celów aktów normatywnych stanowi realizację kompetencji legislatywy do kształtowania polityki prawa. W gestii państwa leży bowiem możliwość wyznaczania granic prawnie chronionych interesów podatników oraz zakresu ich obciążeń. W opisywanej sprawie ustawodawca działał w granicach swobody kształtowania polityki prawa i wprowadzając nowe stawki podatkowe nie naruszył żadnej z wymienionych w skardze zasad. Ponadto wartości, których dotyczą wspomniane zasady, nie mają charakteru bezwzględnego i dopuszczalne jest ich ograniczenie, o ile nie ma ono charakteru arbitralnego i uzasadnione jest potrzebą ochrony innych wartości konstytucyjnych. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uregulowanie art. 139 ust. 1 u.g.h. podyktowane było koniecznością wyważenia interesu ogólnego i interesu przedsiębiorców. Tym samym, ustanowienie ograniczeń w zakresie gier hazardowych, jako uzasadnione interesem i porządkiem publicznym, nie naruszało powołanych w skardze zasad i wartości konstytucyjnych.

W przedmiocie ograniczenia działalności polegającej na świadczeniu usług w zakresie loterii – wypowiadał się też wielokrotnie ETS (wyrok z dnia 21 września 1999 r. w sprawie C-124/97 Läära; wyrok z dnia 24 marca 1994 r. w sprawie C-275/92 Schindler; wyrok z dnia 11 września 2003 r. w sprawie C-6/01 Anomar). Z powyższych orzeczeń wynika, że Trybunał w odniesieniu do takich form hazardu jak gry na automatach, dopuszcza daleko idącą swobodę reglamentacji – sięgającą aż po jej zakazanie. Krajowe ograniczenia prowadzenia działalności w zakresie gier hazardowych nie są niezgodne z przepisami prawa wspólnotowego, o ile są uzasadnione względami polityki społecznej, porządku publicznego, moralności, służą przeciwdziałaniu nadużyć finansowych i nie mają charakteru dyskryminacyjnego.

Zatem – zarówno znane Sądowi stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, jak i dorobek orzeczniczy ETS (TSWE) – pozwalają sądowi krajowemu dokonać samodzielnej oceny, że ustanowiony w ustawie o grach hazardowych system reglamentujący prowadzenie gier losowych nie narusza granic dopuszczalnego ograniczenia swobody przepływu towarów i świadczenia usług - ustanowionych w prawie wspólnotowym i w fundamentalnych zasadach określonych w Konstytucji RP.

Niezasadny jest też zarzut dotyczący naruszenia art. 129 ust. 1 u.g.h. - przepis ten nie stanowił podstawy prawnej zaskarżonej decyzji podatkowej, wobec czego wykracza poza zakres przedmiotowy rozpoznanej sprawy. Nie jest to przepis prawa podatkowego, reguluje natomiast kwestię wydawania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Jeżeli autor skargi dostrzega związek pomiędzy tym przepisem a art. 139 ust. 1 u.g.h., winien wyjaśnić go w uzasadnieniu skargi. Ponieważ skarga – nie zawiera argumentacji w tym zakresie – bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do tego zarzutu w szerszym zakresie.

Nawiązując końcowo do zarzutów skargi odwołujących się w swej argumentacji do zasady państwa prawnego oraz zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, należy wyjaśnić, że w poszanowaniu dla tych wartości ochroną prawną objęta została niedopuszczalność zmiany stawki podatkowej w ciągu roku podatkowego, która to zasada została zachowana przy wprowadzeniu nowych rozwiązań prawnych.

Przy ocenie zarzutu naruszenia wspomnianych wartości konstytucyjnych nie można zapominać i tej okoliczności, że przedmiotem sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji były kwestie związane z ustaleniem właściwej stawki podatkowej, a nie dopuszczalność do wykonywania działalności opodatkowanej. Bezsporne jest przy tym, że skarżąca utrzymała wcześniej przyznane jej prawo do wykonywania takiej działalności a okres na jaki wydane zostało zezwolenie jest wystarczająco długi do zamortyzowania poczynionych przez nią nakładów na rozpoczęcie działalności, zatem bezpodstawny jest zarzut skarżącej o naruszeniu jej "interesów w toku".

Reasumując, należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie organy podatkowe prawidłowo określiły skarżącej spółce wysokość podatku od gier w kwocie 20.000 zł według stawki wynoszącej 2.000 zł od jednego automatu, o jakiej jest mowa w obowiązującym i mającym w sprawie zastosowanie - przepisie art. 139 ust. 1 u.g.h.

Mając na względzie wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – badając legalność zaskarżonej decyzji - nie stwierdził naruszenia przy jej wydaniu przepisów prawa procesowego ani wadliwego zastosowania przepisów prawa materialnego i to zarówno w wymiarze przepisów krajowych jak i wspólnotowych. Wobec bezzasadności zawartych w skardze zarzutów – Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.