Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 339/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 55
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 35
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Bogusław Jażdżyk sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant sekretarz sądowy Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Spółki kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że dnia "[...]"r. do Starosty I (dalej: organ I instancji, Starosta) wpłyną wniosek A sp. z.o.o. z siedzibą w W (dalej: skarżąca, inwestor), o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej A (wieża kratowa "[...]" o wysokości "[...]"m. n.p.t.) wraz z infrastrukturą techniczną na dz. nr. "[...]" obr. C gm. L. Przedmiotowa inwestycja objęta byłą decyzją Wójta Gminy L z dnia "[...]"r. nr. "[...]" o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ gminy dokonał w przedmiotowym rozstrzygnięciu ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym na terenie gminy L polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora A wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr. "[...]", obręb C gm. L. W sentencji rozstrzygnięcia wskazano m.in., że w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017r. poz. 519 z późn.zm.) wraz z przepisami art. 71 i następnymi ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017r. poz. 1405).

W toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę Starosta I postanowieniem z dnia "[...]"r nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. W odpowiedzi inwestor pismem z dnia "[...]"r. wyraził stanowisko, że nałożony obowiązek przedłożenia decyzji środowiskowej nie ma podstaw prawnych.

Starosta I, po rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia "[...]"r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej A (wieża kratowa "[...]" o wysokości "[...]" m. n.p.t.) wraz z infrastrukturą techniczną na dz. nr. "[...]" obr. C gm. L.

Od powyższej decyzji pismem z "[...]"r. odwołanie złożył inwestor, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie ze złożonym wnioskiem. W uzasadnieniu po przedstawieniu okoliczności faktycznych sprawy, inwestor zakwestionował koniczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia.

Wojewoda W decyzją z dnia "[...]"r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygniecie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że organ administracji architektoniczno-budowalnej przyjmując wniosek o pozwolenie na budowę ma obowiązek sprawdzić czy wniosek jest jednoznaczny, kompletny a jego forma i zakres są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa oraz z załączanymi do wniosku dokumentami. Jak zaznaczył dalej organ odwoławczy, decyzja starosty wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (dalej: p.b.). Przytoczono treść przepisów ustawy, w tym art. 35 ust. 1 i 3 oraz art.33 ust.1 p.b. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Starosta I zasadnie zakwestionował ustalenia Wójta Gminy L, wskazujące że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazano, że na potrzeby kwalifikacji przedsięwzięcia inwestor przyjął moc pojedynczej anteny EIRP mniejszą niż 2000W, a w ocenie Wojewody przyjęcie mocy pojedynczej anteny która wynosi mniej niż 2000W nie jest prawidłowe. Jak wyjaśniał organ, zamiarem inwestora jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, na jednej wieży o wysokości całkowitej "[...]"m n.p.t. na której zainstalowane będzie dwanaście anten sektorowych oraz sześć anten radioliniowych. Anteny sektorowe rozmieszczone będą w trzech azymutach: 90º antena B1, B2, B3 i B4, 210º - antena C1, C2, C3 i C4 oraz 320º - antena A1, A2, A3 i A4. W poszczególnych azymutach nie występują pojedyncze anteny (emitery). W takim przypadku w ocenie organu odwoławczego, należy moc anten (emiterów) skierowanych w jednym kierunku zsumować. W rezultacie przyjęcia takiego założenia wojewoda, ustalił moc anteny dla azymutu 320º na 7841W, dla azymutu 90º 7841W, dla azymutu 210º 7841W. Wobec takich ustaleń, Wojewoda stwierdził, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co skutkuje koniecznością przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, zakończonej wydaniem stosownej decyzji "środowiskowej". W dalszej kolejności stwierdzono, że nie jest trafny pogląd inwestora, zgodnie z którym kwestię konieczności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostały rozstrzygnięte w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Związanie, o którym mowa w art. 55 u.p.z.p. nie ma charakteru bezwzględnego. Nie oznacza ono, że organ administracji publicznej wydający pozwolenie na budowę zobowiązany jest udzielić pozwolenia na budowę stronie legitymującej się ważną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Obowiązek wykazania się przez inwestora taką decyzją stanowi jedynie jeden z warunków wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Związanie oznacza, że organ nie może wydać pozwolenia na budowę dla inwestycji której warunki nie odpowiadały by warunkom ustalonym w tej decyzji. Jeżeli zaś tym warunkom inwestor w projekcie budowlanym nie sprosta, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmówi udzielenia pozwolenia na budowę. Jak wywodził organ odwoławczy zgodnie z art. 72 ust.1 pkt.3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz w ocenach oddziaływania na środowisko, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która w trybie art. 4 u.p.z.p. przybiera postać warunków zabudowy lub lokalizacji inwestycji celu publicznego, może być wydana dopiero po zakończeniu postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. To, że takiej decyzji środowiskowej nie wydano przed podjęciem decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla spornej inwestycji nie oznacza automatycznie, iż w tej sprawie organ administracji architektoniczno-budowlanej ma zaniechać ustalenia wymagalności takiej decyzji środowiskowej na tym etapie procesu inwestycyjnego. Z uwagi na powyższe Wojewoda wskazał, że organ I instancji zasadnie uznał, że inwestor nie wywiązał się z nałożonego obowiązku uzupełnienia projektu budowlanego i zobowiązany był wydać decyzję odmowną.

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie wywiódł inwestor. Zaskarżył decyzję Wojewody W w całości, zarzucając jej naruszenie § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust.1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz.U. 2016r. poz. 71) dalej: rozporządzenie o znaczącym oddziaływaniu, w zw. z art. 55 u.p.z.p., poprzez uznanie przez organ II instancji, że treść decyzji lokalizującej w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi (pkt. 4 decyzji lokalizacyjnej) nie wiąże organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę i uprawnia organ do nałożenia na skarżącą obowiązku dokonania dokumentacji niezgodnie z jednoznacznym przepisem rozporządzenia o znaczącym oddziaływaniu nakładają obowiązek sumowania mocy anten w sytuacji, gdy przepisy nakazują badanie mocy wzdłuż wiązki pojedynczej anteny, co w przedmiotowej sprawie skutkuje bezpodstawną odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z uwagi na powyższe skarżący wnosił o uchylenia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi, inwestor po przedstawieniu okoliczności faktycznych sprawy przywołał stanowisko WSA we Wrocławiu zwarte w wyroku z dnia 20 kwietnia 2017r. (sygn. akt II SA/Wr 75/17), zgodnie z którym "jeżeli w postępowaniu w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego właściwy organ rozważał, czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to organy w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę są tym stanowiskiem związane, tj. nie są uprawnione do ponownej oceny czy inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...). Związanie wynikające z art. 55 u.p.z.p. oznacza nie tylko obowiązek organu budowlanego wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.bud., to jest sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, ale także zakaz postępowania wbrew wszystkim wymogom wynikającym z decyzji ustalającej warunki zabudowy." W dalszej części wywodu inwestor odniósł się bezpośrednio do kwestii kwalifikacji inwestycji ze względu na rozmiar jej oddziaływania na środowisko. W tym względzie również oparł swoją argumentację na poglądach prezentowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych w tym m.in. wyroku NSA z 17 lutego 2017r. (sygn. akt II OSK 1448/15). Sąd wskazał w powyższym orzeczeniu, że "w rozporządzeniu z 9 listopada 2010r. prawodawca doprecyzował wcześniej obowiązujące przepisy rozporządzenia z 9 listopada 2004r., które w tym zakresie wzbudzały wątpliwości i w § 2 ust. 1 pkt. 7 in fine oraz w § 3 ust. 1 pkt. 8 in fine przesądził, że "równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna". Powyższe przepisy nie budzą wątpliwości i wskazują, że prawodawca podkreślił możliwość wyznaczania równoważnej mocy promieniowanej izotropowo odnoszącej się do każdej pojedynczej anteny." Skarżąca wskazywała również, na szereg uwarunkowań technicznych m.in. fakt, że anteny zamocowane na maszcie telekomunikacyjnym są skierowane w różnych kierunkach, a sygnały o różnej częstotliwości nie nakładają się, więc nie dochodzi do ich wzmocnienia. Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda W wskazał, że przesłanki zaskarżonego rozstrzygnięcia zostały wyczerpująco przedstawione w treści uzasadnienia decyzji i wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2017r., poz. 2188 z późń.zm) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 z późn.zm) dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (§1). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (§ 2 ).

Nadto na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonana przez Sąd pod względem wskazanych wyżej kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji doprowadziła do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że proces inwestycyjny, którego ostatecznym celem jest zrealizowanie zamierzonej inwestycji, ze swej istoty jest procesem wieloetapowym, w ramach którego spełnienie kolejno każdego z etapów, umożliwia przystąpienie do następnego i w konsekwencji prowadzi do uzyskania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego, a więc w efekcie wykonania konkretnych robót budowlanych. Zatem pozwolenie na budowę stanowi rozstrzygnięcie administracyjne, wieńczące całe postępowanie, które ma na celu zbadanie, czy zamierzona inwestycja może być w ogóle realizowana i w jakim zakresie oraz czy nie narusza ona przepisów prawa. Wymagania ograniczające swobodę działalności inwestycyjno-budowlanej, jakie prawo stawia poszczególnym stadiom procesu inwestycyjnego zamieszczone są w wielu aktach normatywnych, obejmujących różnorodną problematykę procesu inwestycyjnego i podlegają w związku z tym weryfikacji przez właściwe organy administracyjne na różnych etapach procesu inwestycyjnego. Z jednej strony pomiędzy tymi etapami zachodzi ścisły związek, gdyż ustalenia poprzedzającego etapu (np. sposób zagospodarowania i zabudowy terenu) warunkują dalszy przebieg procesu budowlanego, z drugiej zaś cały ten proces został ukształtowany w taki sposób, aby kompetencje organów wypowiadających się w ramach poszczególnych stadiów inwestycyjnych nie dublowały się i aby poszczególne przesądzone w nich ostatecznie kwestie miały moc wiążącą na dalszym etapie inwestycyjnym. Poczynione uwagi znajdują potwierdzenie m.in. w treści przepisu art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2017r. poz. 1073) dalej: u.p.z.p., a także w regulacjach ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2017r. poz. 1332) dalej: p.b., określających przedmiot weryfikacji i zakres kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej w ramach postępowania sprawdzającego, o którym mowa w art. 35 p.b.

W rzeczonej sprawie przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody W z dnia "[...]"r., którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji dotyczącą odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej A (wieża kratowa "[...]" o wysokości "[...]" m n.p.t.) wraz z infrastruktura techniczną na działce nr "[...]" obr. C gm. L. Organ odwoławczy uznał, że w rozpoznawanej sprawie organ I instancji zasadnie zakwestionował ustalenia Wójta Gminy L w zakresie, iż przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wojewoda wyjaśnił, że na potrzeby kwalifikacji przedsięwzięcia inwestor przyjął moc pojedynczej anteny EIRP mniejszą niż 2000W, co w jego ocenie nie jest prawidłowe. Zamiarem inwestora bowiem jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, na jednej wieży o wysokości całkowitej "[...]" m n.p.t. na której zainstalowane będzie dwanaście anten sektorowych oraz sześć anten radioliniowych. Anteny sektorowe rozmieszczone będą w trzech azymutach: 90º antena B1, B2, B3 i B4, 210º - antena C1, C2, C3 i C4 oraz 320º - antena A1, A2, A3 i A4. W poszczególnych azymutach nie występują pojedyncze anteny (emitery). W takim przypadku w ocenie organu odwoławczego, należy moc anten (emiterów) skierowanych w jednym kierunku zsumować. W rezultacie przyjęcia takiego założenia wojewoda, ustalił moc anteny dla azymutu 320º na 7841W, dla azymutu 90º 7841W, dla azymutu 210º 7841W. Wobec takich ustaleń stwierdzono, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co skutkuje koniecznością przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, zakończonej wydaniem stosownej decyzji "środowiskowej". Z takim stanowiskiem organów orzekających w sprawie nie sposób się zgodzić.

W przedmiotowej sprawie za kluczowe zagadnienie uznać należy granice zakresu postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę i stopień związania organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę rozstrzygnięciem ustalającym lokalizację inwestycji celu publicznego. Kwestia te stanowi bowiem w niniejszej sprawie istotę sporu między organem architektoniczno-budowalnym a skarżącym i przesądza o prawidłowości podjętych przez organ rozstrzygnięć.

Z treści art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U z 2017r. poz. 1073, z późn.zm) dalej: u.p.z.p., wynika że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Zaś z brzmienia art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. wynika, że organu architektoniczno-budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (...), a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art.71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Związanie wynikające z art. 55 u.p.z.p. oznacza nie tylko obowiązek organu budowlanego sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b.), lecz oznacza przede wszystkim zakaz postępowania wbrew oznaczonym wymogom decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika ze stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 20 października 2017r. sygn. akt II OSK 267/16 (dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), z art. 55 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika związanie organ wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Stwierdzono, że ustalenie tych warunków w decyzji o warunkach zabudowy (decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego) to nie tylko oznaczenie parametrów samego planowanego obiektu, ale także ustalenie innych warunków i zasad, które powinna spełniać planowana inwestycja. Wynika to z funkcji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, która polega na określeniu dopuszczalności danego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia przepisów prawa, oraz na wskazaniu warunków i zasad, którym inwestycja powinna odpowiadać. Organ architektoniczno-budowlany w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę nie może dokonać weryfikacji treści decyzji ustalającej warunki zabudowy i nie wolno mu postąpić wbrew ustaleniom tej decyzji.

Podkreślić także należy, że wskazana linia orzecznicza znajduje swoje potwierdzenie w piśmiennictwie dotyczącym interpretacji art. 55 u.p.z.p. Jak wskazano bowiem w Komentarzu do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (autorstwa A.Despot-Mładanowicz, aktualizowany do art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym LEX/el 2018 nr. 552390) decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a także decyzja o warunkach zabudowy, wiąże organ architektoniczno-budowlany wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę nie może kształtować odmiennie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu od tych, które zostały określone w tej decyzji. Konsekwencję związania stanowi obowiązek organu architektoniczno-budowlanego sprawdzenia projektu budowlanego pod kątem zachowania wymogów wynikających z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego czy decyzji o warunkach zabudowy. Stwierdzono nadto, że należy uznać, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a także decyzja o warunkach zabudowy stanowią potwierdzenie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa i ich ustalenia nie mogą być przedmiotem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Podobne stanowisko względem związania organu administracji architektoniczno-budowalnej postanowieniami decyzji lokalizacyjnej wyraził T. Bąkowski w komentarzu do art. 55 u.p.z.p. (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze 2004r.).

Przytoczyć należy również stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 20 czerwca 2017r. (sygn. akt II OSK 2639/15, dostępne CBOSA), gdzie podkreślono, że związanie wynikające z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oznacza nie tylko obowiązek organu budowlanego wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, lecz oznacza przede wszystkim zakaz postępowania wbrew oznaczonym wymogom decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Ustalenie tych warunków w decyzji o warunkach zabudowy to nie tylko oznaczenie parametrów samego planowanego obiektu, ale także ustalenie innych warunków i zasad, które powinna spełniać planowana inwestycja. Wynika to z funkcji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, która polega na określeniu dopuszczalności danego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia przepisów prawa, oraz na wskazaniu warunków i zasad, którym inwestycja powinna odpowiadać. Organ architektoniczno-budowlany w sprawie o pozwolenie na budowę nie może dokonać weryfikacji treści decyzji ustalającej warunki zabudowy i nie wolno mu postąpić wbrew ustaleniom tej decyzji.

Jednocześnie podnieść należy, że związanie organu w sprawie pozwolenia na budowę ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie oznacza, że organ nie ma obowiązku reagowania na stwierdzone przez siebie nieprawidłowości tej decyzji, lecz nie może tego uczynić samodzielnie. Tym samym, organ architektoniczno- budowlany nie może samodzielnie kwestionować postanowień decyzji lokalizacyjnej w ramach toczącego się postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Jeśli bowiem, w jego ocenie pojawią się wątpliwości co do prawidłowości decyzji lokalizacyjnej, to powinien doprowadzić do zweryfikowania takich postanowień w ramach odrębnego postępowania.

Reasumując przyjąć pozostaje, że organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę, nie może samodzielnie ingerować w kwestie rozstrzygnięte już w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Uprawnienie takie nie wynika bowiem z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., który obliguje organ jedynie do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego m.in. z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ orzekający w tej sprawie jest natomiast uprawniony do zweryfikowania, czy zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę odpowiada warunkom określonym w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie może on jednak modyfikować warunków ustalonych już w tym akcie lub tym bardziej kwestionować jego postanowień. Takie działanie stanowiło by bowiem nie tylko wyjście poza zakres orzekania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, lecz również rodzaj weryfikacji decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonanej w nieznanym dla k.p.a. trybie oraz z naruszenie toku instancji. Jak słusznie podkreślano w powołanych Komentarzach do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a także decyzja o warunkach zabudowy stanowią potwierdzenie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa i ich ustalenia nie mogą być przedmiotem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Rozstrzygnięciom tym, jeśli są ostateczne, do chwili ich ewentualnego usunięcia z obrotu prawnego służy domniemanie prawidłowości. Ewentualne podważenie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w całości, lub niektórych jej postanowień odbywać powinno się w przewidzianych w procedurze administracyjnej trybach lub w toku postępowania przed sądem administracyjnym. Nie może być zaakceptowana sytuacja, w której organ wydający pozwolenie na budowę, kwestionuje postanowienia istniejącej w obrocie prawnym i nie zakwestionowanej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zakres obu postępowań jest różny i ingerencja w treść decyzji lokalizacyjnej stanowi nie tylko naruszenie art. 55 u.p.z.p. ale również stanowi naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. Adresat decyzji lokalizacyjnej, zakładać może, kierując się zasadą zaufania obywatela do państwa, że jeśli ta nie została podważona w żadnym z przewidzianych przepisami prawa trybie, stanowi rozstrzygniecie legalne. Podważanie, czy też kwestionowanie postanowień tej decyzji w innym postępowaniu administracyjnym, prowadzi do naruszenia zaufania obywatela do stabilności obrotu prawnego i profesjonalizmu organów administracji. Nie może także budzić wątpliwości, że wzajemne podważanie poprawności własnych rozstrzygnięć przez różne organy administracji publicznej, dokonywane poza ramami kontroli instancyjnej nie służy budowaniu zaufania obywatela do jakości działań administracji. Szczególnie w ramach wieloetapowego procesu jakim jest procedura inwestycyjna, wymagać należy poprawnej współpracy między organami administracji publicznej. Za nieprawidłową uznać należy sytuację, w której negatywne konsekwencje sporu między organami ponosić będzie strona, która działa w zaufaniu do poprawności decyzji administracyjnej.

Nadto ingerencja w zakres spraw objętych innym postępowaniem stanowi wyjście przez organ dopuszczający się takich działań poza granice jego właściwości, co równoznaczne może być z naruszeniem zasady praworządności. Podkreślenia wymaga przy tym relacja swoistej "nadrzędności" decyzji lokalizacyjnej wobec decyzji o pozwoleniu na budowę. Ta wyznacza bowiem ogólne warunki inwestycji i determinuje w pewnym stopniu kształt postępowania dotyczącego wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym bardziej zatem ingerencja w kwestie rozstrzygnięte w ramach postępowania lokalizacyjnego w decyzji o pozwoleniu na budowę uznana może być za działanie błędne i sprzeczne tak z regulacjami u.p.z.p. jak i ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie tymczasem w decyzji lokalizacyjnej Wójta Gminy L z dnia "[...]"r. w pkt 4 rozstrzygnięcia wskazano, że w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2017r. poz. 519, z późn.zm) wraz z przepisami art. 71 i następnymi ustawy z dnia ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - opracowanie "Instalacja Radiokomunikacyjna A" sporządzona przez mgr inż. M M

Reasumując stwierdzić należy, że zarówno organ I jak II instancji błędnie kwestionowały w toku postępowania dotyczącego wydania decyzji o pozwoleniu na budowę postanowienia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Działania takie wykraczały poza zakres prowadzonego przez nie postępowania. Prowadziły także do podważenia funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji oraz były sprzeczne z wynikającą z art. 55 u.p.z.p. zasadą związania postanowieniami decyzji lokalizacyjnej.

Wobec tego należało uznać, że kwestia oceny prawidłowości decyzji lokalizacyjnej wykracza poza ramy obecnego postępowania przed sądem administracyjnym w niniejszej sprawie, która dotyczy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaznaczyć tylko pozostaje, że kwestia oceny poprawności decyzji lokalizacyjnej, nie może być, jak wskazano wyżej, ignorowana przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, jednak organy te nie mogą dokonać jej weryfikacji samodzielnie w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę.

Mając powyższe na uwadze Sąd, rozstrzygnął jak w sentencji. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.