Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1627/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 153 ust. 3 w brzmieniu obowiązującym do 30 listopada 2015 r.
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 28, art. 61a par. 1, art. 156
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 119 pkt 3, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200 w związku z art. 205 i art. 209
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska - Grońska (spr.) Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej O. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 1417 (jeden tysiąc czterysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] października 2004 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "organ", "UP RP") na podstawie art. 147 i art. 150 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.; dalej: "p.w.p.") udzielił na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy [...] (dalej: znak przeciwstawiony") przeznaczony do oznaczania towarów i usług w następujących klasach według klasyfikacji nicejskiej:

• w klasie 4 – benzyna, mazut, oleje przemysłowe i napędowe, paliwa gazowe, paliwo na bazie alkoholu, smary;

• w klasie 12 – części do pojazdów mechanicznych lądowych;

• w klasie 37 – usługi w zakresie: bieżnikowania opon, blacharstwa, czyszczenia samochodów, instalacji i naprawy urządzeń elektrycznych, grzewczych i klimatyzacyjnych, mycia pojazdów, oczyszczania dróg, stacji obsługi samochodów, zabezpieczania przed korozją,

• w klasie 39 – usługi w zakresie: pakowania, magazynowania, składowania i dostarczania towarów, transportu i spedycji, wynajmowania pojazdów.

Wobec przekształceń po stronie podmiotu uprawnionego do znaku przeciwstawionego organ dokonywał stosownych zmian w rejestrze znaków towarowych pod nr [...] w rubryce A. Ostatnia z tych zmian została wprowadzona decyzją UP RP z [...] grudnia 2007 r. i polegała na wykreśleniu wpisu o brzmieniu: "[...] Spółka z o.o., [...], Polska [...]" oraz dokonaniu wpisu o brzmieniu: "[...] SPÓŁKA AKCYJNA, [...], Polska [...]".

Pismem z 9 września 2013 r. rzecznik patentowy J. K. jako pełnomocnik [...] S.A. z siedzibą w [...] wniósł o przedłużenie ochrony znaku przeciwstawionego na kolejny okres ochrony.

W dniu 4 października 2013 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca", "spółka") zgłosiła do rejestracji w UP RP znak towarowy [...] za numerem [...] (dalej: "zgłoszony znak"). Jednocześnie skarżąca wniosła o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak przeciwstawiony, podnosząc, iż [...] S.A. z siedzibą w [...] została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego z dniem 26 września 2013 r.

Decyzją z [...] kwietnia 2014 r. UP RP, mając za podstawę art. 169 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 p.w.p. stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na znak przeciwstawiony z dniem 26 września 2013 r., z uwagi na wykreślenie z ww. dniem [...] S.A. z siedzibą w [...] z Krajowego Rejestru Sądowego.

Pismem z 16 września 2014 r. organ poinformował skarżącą, że zgłoszony znak jest podobny w rozumieniu art. 132 ust. 1 pkt 3 p.w.p. do znaku towarowego [...] zarejestrowanego pod numerem [...] na rzecz [...] S.A., tj. do znaku przeciwstawionego.

Następnie pismem z [...] listopada 2014 r. UP RP przedłużył prawo ochronne na znak przeciwstawiony na następny dziesięcioletni okres ochrony, tj. do 15 września 2023 r.

W dniu 3 lipca 2014 r. do UP RP wpłynął wniosek o dokonanie zmiany uprawnionego do znaku przeciwstawionego z "[...] S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w [...]" na "[...] R. P. z siedzibą w [...]", a w dalszej kolejności z "[...] R.P. z siedzibą w [...]" na "[...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]". Postępowanie zainicjowane tym wnioskiem zakończyło się decyzją UP RP z [...] grudnia 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję tego organu z [...] stycznia 2015 r. o umorzeniu postępowania w sprawie wpisu zmiany uprawnionego do prawa ochronnego na znak przeciwstawiony w rejestrze znaków towarowych. W uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej organ podniósł, że na dzień rozpatrywania wniosku o dokonanie zmiany w aktach sprawy znajdowała się prawomocna decyzja UP RP stwierdzająca wygaśnięcie z dniem 26 września 2013 r. prawa ochronnego na znak przeciwstawiony, a "pisemko informacyjne z dnia [...] listopada 2014 r. dotyczące przedłużenia ochrony w/w znaku zostało wydane w trybie administracyjnym".

W dniu 27 czerwca 2016 r. do organu wpłynął wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji UP RP z [...] listopada 2014 r. przedłużającej prawo ochronne na znak przeciwstawiony na kolejny dziesięcioletni okres ochrony. Jako podstawę prawną wniosku spółka wskazała art. 156 § 1 pkt 2, pkt 4 i pkt 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "k.p.a."). Podniosła, że akt przedłużenia prawa ochronnego jest decyzją administracyjną, która podlega wzruszeniu w trybie przewidzianym w art. 156 k.p.a. Według skarżącej, przeszkoda w rejestracji zgłoszonego znaku wskazuje na jej niewątpliwy interes prawny w usunięciu z obrotu prawnego decyzji przedłużającej prawo ochronne na znak przeciwstawiony. Dlatego też spółka posiada legitymację do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Skarżąca podkreśliła, iż decyzja przedłużająca prawo ochronne na znak przeciwstawiony jest obarczona wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż została wydana mimo istnienia wcześniejszej, ostatecznej i prawomocnej decyzji z [...] kwietnia 2014 r. Z tego powodu powinna zostać uznana za nieważną również na podstawie art. 156 ust. 1 pkt 2 k.p.a., ewentualnie - z powodu wady, o której mowa w art. 156 ust. 1 pkt 7 k.p.a., a to z uwagi na fakt, że składający w imieniu [...] S.A. wniosek o przedłużenie prawa ochronnego pełnomocnik - rzecznik patentowy J. K. działał w sprawie bez umocowania, a ww. spółka nigdy nie potwierdziła dokonanych przez niego czynności. Ponadto skarżąca zwróciła uwagę, że decyzja z [...] listopada 2014 r. przedłużająca prawo ochronne na znak przeciwstawiony towarowy została skierowana do podmiotu niebędącego stroną w sprawie, co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 ust. 1 pkt 4 k.p.a., gdyż w chwili wydania tej decyzji [...] S.A. w stanie upadłości już nie istniała i nie mogła być stroną w sprawie.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. UP RP, mając za podstawę art. 61a k.p.a. w związku z art. 252 p.w.p., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] listopada 2014 r. o przedłużeniu prawa ochronnego na znak przeciwstawiony. W uzasadnieniu organ podał, że z żądaniem stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia UP RP z [...] listopada 2014 r. wystąpił podmiot niebędący stroną postępowania. Zdaniem organu brak jest podstaw, aby uznać spółkę za stronę w postępowaniu dotyczącym kontroli prawidłowości postępowania UP RP działającego w trybie administracyjno-rejestrowym w sprawie przedłużenia prawa ochronnego na znak przeciwstawiony. Okoliczności podniesione przez skarżącą we wniosku mogą ewentualnie uzasadniać jej interes prawny w żądaniu wszczęcia postępowania spornego w niektórych sprawach wymienionych w art 255 ust. 1 p.w.p. prowadzonych przed Kolegium Orzekającym UP RP. Natomiast w postępowaniu administracyjno-rejestrowym w sprawie przedłużenia prawa ochronnego na znak przeciwstawiony mogłyby co najwyżej świadczyć o posiadaniu przez spółkę interesu faktycznego.

Ponadto UP RP stwierdził również, że przeszkodą dla wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] listopada 2014 r. jest fakt, iż wbrew twierdzeniom skarżącej, postępowanie w sprawie przedłużenia ochrony znaku przeciwstawionego na kolejny dziesięcioletni okres ochrony zostało zakończone pismem z [...] listopada 2014 r. informującym o przedłużeniu prawa ochronnego, a więc wydaniem aktu w innej formie niż decyzja administracyjna podlegająca wzruszeniu w trybie art. 156 k.p.a. Dopiero zmiana ustawy Prawo własności przemysłowej, która weszła w życie z dniem 1 grudnia 2015 r. przewiduje formę decyzji administracyjnej w sprawach o przedłużenie prawa ochronnego na znak towarowy.

Pismem z 8 września 2016 r. skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem UP RP z [...] sierpnia 2016 r., podnosząc, że akt organu z [...] listopada 2014 r. stanowi decyzję administracyjną, co oznacza, iż może zostać podważony w trybie art. 156 k.p.a. Zgodnie bowiem z orzecznictwem, każde pismo administracji publicznej zawierające w swej treści elementy niezbędne takie jak oznaczenie organu wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ - bez względu na nazwę - stanowi decyzję administracyjną i podlega zaskarżeniu w trybie art. 156 k.p.a.

Spółka ponownie wskazała, że posiada przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] listopada 2014 r. w rozumieniu art. 28 k.p.a., a organ winien zbadać tę kwestię. Rozstrzygnięcie w formie odmowy wszczęcia postępowania w oparciu o art. 61a k.p.a. wyłącza analizę interesu prawnego skarżącej, podczas gdy może zostać podjęte jedynie w przypadku oczywistego braku interesu prawnego wnoszącego żądanie.

Spółka nie podzieliła też stanowiska organu, zgodnie z którym z uwagi na fakt, że skarżąca nie była stroną postępowania o przedłużenie prawa ochronnego znaku przeciwstawionego, to nie ma także przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności aktu wydanego w toku powyższego postępowania. Według skarżącej, stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania "zwykłego", zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, ale również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, UP RP postanowieniem z [...] maja 2017 r., na podstawie art. 61a k.p.a. w związku z art. 252 p.w.p. oraz art. 245 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 p.w.p., art. 245 ust. 1 w związku z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., a także art. 2 ust. 1 ustawy z 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1615), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej organ podzielił stanowisko zawarte w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2016 r., że dopiero nowelizacja p.w.p., która weszła w życie w dniu 1 grudnia 2015 r. nałożyła na UP RP obowiązek załatwiania spraw o przedłużenie prawa ochronnego na znak towarowy w drodze decyzji administracyjnej. Skoro do czasu powyższej nowelizacji przepis art. 153 ust. 3 p.w.p. nie wprowadzał expressis verbis obowiązku przedłużania prawa ochronnego na znak towarowy w formie decyzji administracyjnej, to nie jest możliwe wzruszenie w trybie art. 156 k.p.a. aktu organu z [...] listopada 2014 r., który takiej decyzji nie stanowił. Dlatego, zdaniem organu, zachodzi wskazana w art. 61a § 1 k.p.a. podstawa do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powyższego rozstrzygnięcia.

Postanowienie UP RP z [...] maja 2017 r. stało się przedmiotem skargi skarżącej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego je postanowienia z [...] sierpnia 2016 r., także zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez odmowę wszczęcia postępowania, w sytuacji gdy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wniosła osoba będąca stroną i nie zachodziła żadna uzasadniona przyczyna, z powodu której postępowanie nie mogłoby być wszczęte;

art. 153 ust. 3 p.w.p. w zw. z art. 104 § 1 i 107 § 1 k.p.a. oraz art. 252 p.w.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, że pismo z [...] listopada 2014 r. w sprawie przedłużenia prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy nie jest decyzją administracyjną, a w konsekwencji uznanie, że do przedmiotowego aktu nie odnosi się instytucja nieważności, wobec czego zachodzi przyczyna uniemożliwiająca wszczęcie postępowania;

art. 28 k.p.a., które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy poprzez przyjęcie, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, co było jedną z przyczyn odmowy wszczęcia postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga strony skarżącej ma usprawiedliwione podstawy.

Sąd podziela stanowisko skarżącej, zgodnie z którym brzmienie art. 153 ust. 3 p.w.p. sprzed nowelizacji nie przesądza o tym, że akt z [...] listopada 2014 r. nie jest decyzją administracyjną. Jak słusznie wskazała skarżąca, w postanowieniu z 12 września 2006 r., sygn. akt II GSK 71/06, publ. ONSAiWSA 2007/4/94, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") stwierdził, że UP RP uwzględnia wniosek o przedłużenie prawa ochronnego na znak towarowy przez wydanie decyzji administracyjnej. Właśnie to orzeczenie zostało powołane w uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy Prawo własności przemysłowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1266). Projektowaną nowelizację art. 153 ust. 3 p.w.p. motywowano bowiem tym, iż takie rozwiązanie (tj. przyjęcie, że przedłużenie prawa ochronnego na kolejny okres ochrony następuje w drodze decyzji) jest rozwiązaniem zgodnym z poglądem wyrażonym przez NSA w ww. postanowieniu z 11 września 2006 r. W uzasadnieniu tego orzeczenia NSA dokonał szczegółowej interpretacji przepisu art. 153 ust. 3 p.w.p. na tle całego art. 153 p.w.p. oraz innych przepisów p.w.p. Wskazał, iż "(...) analiza przepisów całego art. 153 powołanej tu ustawy prowadzi do wniosku, że także przedłużenie prawa ochronnego na znak towarowy wymaga wydania przez Urząd Patentowy stosownego aktu, uzewnętrzniającego jego stanowisko w tym przedmiocie. Wszak stosownie do art. 153 ust. 2 Prawa własności przemysłowej (poprzednio art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych, Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.) czas trwania prawa ochronnego na znak towarowy wynosi 10 lat od daty zgłoszenia znaku w Urzędzie Patentowym do rejestracji, a według art. 153 ust. 3 Prawa własności przemysłowej okres ten może zostać, na wniosek uprawnionego, przedłużony dla wszystkich lub części towarów, na kolejne okresy dziesięcioletnie. Skoro więc >>na wniosek uprawnionego<< okres ten >>może zostać przedłużony<<, a nie >>ulega przedłużeniu<<, to przedłużenie okresu ochrony wymaga zajęcia i wyrażenia stanowiska przez Urząd Patentowy o przedłużeniu, to znaczy wniosek ten musi zostać załatwiony przez Urząd Patentowy przez uzewnętrznienie tego faktu. Nie ma podstaw normatywnych w art. 153 Prawa własności przemysłowej do uznania, że sama czynność złożenia wniosku przez uprawnionego przedłuża okres ochronny na znak towarowy na kolejne 10 lat, chyba że została wydana decyzja o odmowie przedłużenia tego prawa ochronnego (...). Powołanie się na domniemanie prawdziwości wpisów, o których mowa w art. 228 ust. 4 tej ustawy, nie jest przekonujące. Skoro bowiem czas trwania prawa ochronnego na znak towarowy wynosi 10 lat od daty zgłoszenia znaku (art. 153 ust. 2 analizowanej ustawy), a według jej art. 168 ust. 1 pkt 1 prawo ochronne na znak towarowy wygasa (z mocy prawa) na skutek upływu okresu, na który zostało udzielone, to domniemanie powyższe nie może rozciągać się samo przez się (...) na kolejny okres dziesięcioletni. Inaczej mówiąc, domniemanie prawdziwości wpisu do rejestru prawa ochronnego na znak towarowy upada po upływie okresu 10 lat, o jakim mowa w art. 153 ust. 2 powyższej ustawy. Należy także uwzględnić, że w myśl art. 153 ust. 5 tej ustawy wniosek o przedłużenie prawa ochronnego na znak towarowy może zostać złożony również w ciągu sześciu miesięcy po upływie okresu ochrony. Brak więc stanowiska Urzędu Patentowego na temat przedłużenia prawa ochronnego na znak towarowy, uzewnętrznionego przez jego indywidualny akt lub czynność, uniemożliwiałby korzystanie z domniemania, o jakim mowa w art. 228 ust. 4 (...). (...) Przy dokonywaniu powyższej analizy, w tym zwłaszcza kwestii obowiązku wydania przez Urząd Patentowy decyzji administracyjnej o przedłużeniu prawa ochronnego na znak towarowy w niniejszej sprawie, należy uwzględnić przede wszystkim następujące wskazania:

Stosownie do art. 144 Prawa własności przemysłowej (poprzednio art. 37 i 44 ust. 1 ustawy o znakach towarowych) prawa ochronnego na znak towarowy (prawa z rejestracji) udziela się decyzją administracyjną. Zgodnie z art. 153 ust. 2 tego Prawa (poprzednio art. 13 ust. 3) czas tej ochrony wynosi 10 lat od daty zgłoszenia znaku w Urzędzie Patentowym. Według art. 149 Prawa (poprzednio art. 44 ust. 1 ustawy o znakach towarowych) udzielone prawo ochronne na znak towarowy podlega wpisowi do rejestru znaków towarowych. W myśl obecnego art. 168 ust. 1 (poprzednio art. 25 pkt 1) prawo to wygasa na skutek upływu okresu, na który zostało udzielone, chyba że na podstawie art. 153 ust. 3-5 (poprzednio odpowiednio art. 13 ust. 3 i art. 47), na wniosek uprawnionego złożony nie wcześniej niż na rok przed upływem dziesięcioletniego okresu ochrony i nie później niż w ciągu sześciu miesięcy po upływie tego okresu, zostanie przedłużone na kolejny okres dziesięcioletni. Z art. 261 ust. 1 i 2 pkt 2 w związku z art. 153 ust. 3-6 Prawa własności przemysłowej wynika, że do zadań Urzędu Patentowego należy orzekanie także w sprawach o przedłużenie prawa ochronnego na znak towarowy. Z treści przepisu art. 153 ust. 3 tej ustawy w związku z art. 144, art. 153 ust. 2 i art. 168 ust. 1 pkt 1 tej ustawy oraz w związku z art. 104 K.p.a. i art. 252 Prawa własności przemysłowej należy wyprowadzić normę, że Urząd Patentowy uwzględnia wniosek o przedłużenie prawa ochronnego na znak towarowy przez wydanie decyzji administracyjnej w tym przedmiocie. Powinien w niej sprecyzować okres dalszej dziesięcioletniej ochrony znaku przez podanie początkowej i końcowej daty tego okresu, gdyż stosownie do przepisów art. 153 ust. 3 Prawa oraz art. 107 § 1 K.p.a. w związku z art. 252 Prawa własności przemysłowej jest to najistotniejszy element przedłużenia prawa ochronnego na kolejny okres. (...) Z powyższych wywodów wynika, że przedłużenie prawa ochronnego na znak towarowy nie może być dokonane przez akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., gdyż nie następuje ono z mocy prawa wskutek prawidłowego złożenia wniosku przez uprawnionego. Prawo to więc nie ulega przedłużeniu, lecz może zostać przedłużone przez Urząd Patentowy na kolejny okres dziesięcioletni, co z istoty wymaga wydania przez ten organ władczego aktu konkretyzującego uprawnienie zawarte w art. 153 ust. 3 analizowanej ustawy (por. stanowisko NSA zawarte w uzasadnieniu wyroku składu siedmiu sędziów z dnia 8 lutego 2006 r. sygn. akt II GSK 54/05, ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 96). Przeciwnego stanowiska nie można wyprowadzić z samego tylko przepisu art. 153 ust. 6 Prawa własności przemysłowej, który określa jedynie formę aktu dla odmowy przedłużenia prawa ochronnego (...)".

Zatem trafnie, zdaniem Sądu, skarżąca wywiodła, iż wprowadzona nowelizacją zmiana art. 153 ust. 3 p.w.p. miała na celu jedynie doprecyzowanie tej kwestii dla uniknięcia niepotrzebnych wątpliwości co do charakteru aktu przedłużającego prawo ochronne na znak towarowy. Przedmiotowa zmiana miała charakter wyłącznie porządkowy.

Konsekwencją uznania, że pismo organu z [...] listopada 2014 r. jest decyzją administracyjną jest możliwość wzruszenia tego aktu w trybie art. 156 k.p.a. Z tego powodu nie można mówić o zaistnieniu przesłanki wskazanej w przepisie art. 61a § 1 k.p.a. W tym miejscu zauważać wypada, iż sam organ niekonsekwentnie w sentencji skarżonych przez spółkę postanowień (tj. postanowienia z [...] maja 2017 r. i utrzymanego nim w mocy postanowienia z [...] sierpnia 2016 r.) posługuje się pojęciem "decyzja" w odniesieniu do aktu z [...] listopada 2014 r., twierdząc w uzasadnieniu, iż akt ten nie jest decyzją administracyjną.

Ponownie rozpoznając wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] listopada 2014 r. organ rozważy interes prawny skarżącej, biorąc pod uwagę okoliczność, iż fakt, że skarżąca nie była stroną postępowania prowadzonego w sprawie przedłużenia prawa ochronnego na znak przeciwstawiony nie wyklucza uznania jej za stronę postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w postępowaniu o przedłużeniu prawa ochronnego. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości teza, że źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet ogólne normy prawne kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej - art. 20 i art. 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Podkreślić jednak należy, iż uzasadnione jest żądanie eliminacji cudzego prawa wyłącznego przez podmiot, którego sfera prawna doznaje ograniczenia większego niż to, które wynika z przewidzianej prawem konieczności respektowania cudzego prawa wyłącznego. Dla wykazania interesu prawnego należy wskazać okoliczności, z których wynika, że sfery prawne uprawnionego do znaku przeciwstawionego i skarżącej (ich prawo do swobody działalności gospodarczej) zazębiają się w szczególny sposób, który uzasadnia wystąpienie z wnioskiem o ochronę prawną prowadzącą do eliminacji znaku (vide wyrok NSA z 9 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 335/09 – orzeczenie dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie internetowej NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca wywodzi swój interes prawny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] listopada 2014 r. z faktu, że ubiega się ona o uzyskanie prawa ochronnego na zgłoszony znak, a przeszkodą dla tej rejestracji jest prawo ochronne na znak przeciwstawiony.

Nadto organ, rozpoznając wniosek skarżącej, uwzględni okoliczność w postaci prawomocnej decyzji UP RP z [...] kwietnia 2014 r. stwierdzającej wygaśnięcie z dniem 26 września 2013 r. prawa ochronnego na znak przeciwstawiony z uwagi na wykreślenie z ww. dniem [...] S.A. z siedzibą w [...] z Krajowego Rejestru Sądowego. Doszło bowiem do wydania w dniu [...] listopada 2014 r. decyzji przedłużającej prawo ochronne na znak przeciwstawiony, którego wygaśnięcie nastąpiło z dniem 26 września 2013 r. Tę sytuację organ zdaje się bagatelizować, podnosząc – jak w decyzji z [...] grudnia 2015 r., iż "pisemko informacyjne z dnia [...] listopada 2014 r. dotyczące przedłużenia ochrony w/w znaku zostało wydane w trybie administracyjnym".

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w związku z art. 205 i art. 209 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).

W oparciu o art. 119 pkt 3 p.p.s.a. niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.