Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 572/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 81 ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 33, art. 34
journal: Dz.U. 2009 nr 151 poz 1220
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lipca 2011 r. sprawy ze skargi C. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. numer [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) oraz art. 33 i 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania C. W. od decyzji Burmistrza z dnia [...] r. numer [...] odmawiającej wyrażenia zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej [...] na działce nr [...] w miejscowości [...] w Gminie [...] – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Jak wynika z uzasadnienia ww. decyzji oraz akt sprawy C. W. wnioskiem z dnia [...] r. zwrócił się do Burmistrza o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej – [...] o mocy [...] MW o łącznej wysokości [...] m, na działce nr [...] w miejscowości [...] gmina [...].

Decyzją z dnia [...] r., numer [...] Burmistrz, działając na podstawie art. 104 Kpa oraz art. 81 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, po rozpatrzeniu ww. wniosku, odmówił wyrażenia zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. Od ww. decyzji Burmistrza C. W. wniósł odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] r. uchyliło decyzję Burmistrza z dnia [...] r., i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na uznanie, iż realizacja planowanego przedsięwzięcia wpłynie znacząco negatywnie na obszary Natura 2000.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz w dniu [...] r. wydał decyzję numer [...], którą odmówił wyrażenia zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej - [...] na działce nr [...] w miejscowości [...] w gminie [...].

W uzasadnieniu tejże decyzji organ wskazał, iż planowane przedsięwzięcie polegające na budowie elektrowni wiatrowej - [...] o mocy [...] MW o łącznej wysokości [...] m, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko organ w ramach postępowania zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz do Inspektora Sanitarnego o wydanie opinii w tej sprawie. Inspektor Sanitarny w piśmie z dnia [...] r. stwierdził, iż nie ma konieczności przeprowadzenia oceny przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, gdyż przedsięwzięcie nie powinno wpływać znacząco na środowisko. Ponadto realizacja elektrowni wiatrowych przyczyni się w skali makro do oszczędzania nieodnawialnych źródeł energii, poprawi stan środowiska poprzez redukcje zanieczyszczeń do atmosfery i wód oraz ilości wytwarzanych odpadów. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu z dnia [...] r. stwierdził, iż istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko i ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, z uwagi na charakter przedsięwzięcia nie można wykluczyć jego wpływu na obszar Natura 2000, w szczególności na ostoję ptasią [...] oraz na siedliska ptaków wymienionych w załączniku nr 1 do Dyrektywy ptasiej i chronionych w ramach wyznaczonych obszarów Natura 2000 znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji.

W oparciu o ww. ocenę, w dniu [...] r. Burmistrz wydał postanowienie, w którym stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej - [...] na działce nr [...] w miejscowości [...] w gminie [...], realizowanego przez C. W. W punkcie [...] postanowienia, organ I instancji określił zakres raportu.

C. W. przedłożył do akt Raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia pt. "Budowa elektrowni wiatrowej - [...] na działce nr [...] w miejscowości [...] w gminie [...]", sporządzony przez P. M. - biegłego Wojewody w zakresie wykonywania ocen oddziaływania na środowisko.

W kolejnym etapie postępowania organ I instancji na podstawie art. 77 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Inspektora Sanitarnego o wydanie uzgodnienia i opinii w oparciu o przedstawione dokumenty, w tym ww. raport.

Inspektor Sanitarny pismem z dnia [...] r. pozytywnie zaopiniował realizacje spornego przedsięwzięcia stwierdzając, że realizacja przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i nie wpłynie na pogorszenie warunków sanitarno - zdrowotnych. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] r. - nie uzgodnił realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.

Zgodnie z art. 79 cyt. ustawy organ zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu poprzez zamieszczenie informacji o prowadzonym postępowaniu oraz możliwości zgłaszania uwag i wniosków w terminie od [...] r. do [...] r. na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w [...], sołectwa [...] oraz zamieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej.

We wskazanym terminie nie wpłynęły żadne uwagi ani wnioski mieszkańców.

Następnie, w ramach ponownie prowadzonego postępowania (zakończonego decyzją z dnia [...] r.) Burmistrz po raz drugi zwrócił się do ww. organu z wnioskiem o wydanie uzgodnienia.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska po raz drugi kolejnym postanowieniem z dnia [...] r. numer [...] - nie uzgodnił realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej - [...] na działce nr [...] w miejscowości [...] w Gminie [...]. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, że po dokonaniu analizy dokumentacji, a mianowicie Raportu o oddziaływaniu na środowisko projektowanej elektrowni wiatrowej - [...] opracowanego przez zespół pod kierownictwem mgr inż. P. M. ([...]), uzupełnienia raportu z dnia [...] r., wyników monitoringu przedrealizacyjnego awifauny wykonanego na podstawie obserwacji przeprowadzonej od [...] r. do końca [...] r. przez mgr inż. M. D., informacji zawartych w Standardowych Formularzach Danych (SDF) obszarów Natura 2000 ostoi siedliskowej [...] oraz ostoi ptasiej [...], w tym identyfikacji obszarów, informacji przyrodniczej oraz identyfikacji zagrożeń, a także waloryzacji przyrodniczej gminy [...] wykonanej przez Biuro Konserwacji Przyrody ([...] r.), stwierdził, iż informacje zawarte w ww. dokumentach są wystarczające i dają podstawę do nieuzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. Ponadto, zdaniem tego organu, przedstawione przez wnioskodawcę informacje, w tym działania minimalizujące nie zlikwidują negatywnego wpływu na przedmiot ochrony. Posadowienie elektrowni wiatrowej spowoduje bezpośrednie negatywne oddziaływanie na przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 ostoi ptasiej [...] oraz ostoi siedliskowej [...] w postaci:

1. utraty integralności obszaru definiowanej w art. 5 ust. 1d ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, jako "spójność czynników strukturalnych i funkcjonalnych warunkujących zrównoważone trwanie populacji gatunków i siedlisk przyrodniczych, dla ochrony których zaprojektowano lub wyznaczano obszar Natura 2000" zachowania struktur i procesów ekologicznych, które są niezbędne dla trwałości i prawidłowego funkcjonowania obszarów Natura 2000, ograniczania zasiągu występowania gatunku,

2. utraty właściwego stanu ochrony, tj. zmniejszenia się liczebności populacji, kurczenia się siedlisk niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania obszarów Natura 2000, ograniczenia zasięgu występowania gatunku,

3. zmniejszenia liczebności populacji w szczególności kluczowych gatunków, jak: [...] występującej na obszarze opracowania wskutek utraty i fragmentacji siedlisk, spowodowanej odstraszaniem ptaków przez pracującą turbinę wiatrową,

4. bezpośredniego zagrożenia dla gatunków ptaków jakim jest rozbijanie się ptaków o śmigła elektrowni, zagrożenie to występuje właśnie w takich jak przedmiotowy obszar dużego zagęszczenia ptaków, wykorzystywanego przez ptaki we wszystkich sezonach.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska podkreślił, iż zgodnie z "Wytycznymi w zakresie oddziaływania elektrowni wiatrowych na ptaki (PSEW, 2008)" znaczące oddziaływanie na awifaunę oznacza sytuację, w której populacja kluczowego gatunku w wyniku oddziaływania projektu wykaże zmiany prowadzące do utraty korzystnego stanu ochrony. Zapisy Dyrektywy Szkodowej - Dyrektywa 2004/35/CE wprowadzają obowiązek utrzymania korzystnego stanu ochrony populacji w odniesieniu do gatunków chronionych wskazanych w art. 4 ust. 1 Dyrektywy Ptasiej (i wymienionych w załączniku I do niej).

Organ wskazał również, że w toku przeprowadzonego postępowania zasięgnął opinii organu doradczo - opiniującego, tj. Regionalnej Rady Ochrony Środowiska. Członkowie Regionalnej Rady Ochrony Środowiska zaopiniowali negatywnie realizację planowanej inwestycji. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska zaznaczył, iż nie jest obligatoryjnie związany stanowiskiem Regionalnej Rady Ochrony Przyrody. W jego ocenie opinia ta potwierdziła wniosek, iż realizacja planowanego przedsięwzięcia może w znacząco negatywny sposób oddziaływać na przedmiot i cel ochrony w obszarach Natura 2000 w miejscowości [...], gmina [...].

Organ I instancji – po uzyskaniu wymaganych opinii i uzgodnień - decyzją z dnia [...] r. postanowił odmówić wyrażenia zgody na realizacje, przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej.

C. W. odwołał się od tej decyzji. W odwołaniu zarzucił między innymi, że sprzeczność ustaleń organu ze zgromadzonym materiałem dowodowym poprzez ponowne przyjęcie, że inwestycja ma znacząco negatywny wpływ na środowisko, błędną wykładnię art. 33 ustawy o ochronie przyrody bez wykazania znaczącego negatywnego oddziaływania jednego wiatraka na obszar Natura 2000, nie rozpatrzenie raportu uzupełniającego z [...] r. Zdaniem strony, organ nie wykazał jednoznacznie, że sporna inwestycja miałaby oddziaływać na obszar Natura 2000, a z raportu wynika, że oddziaływanie to ma charakter miejscowy

i ograniczony.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadniając rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia [...] r. wskazało, że w przepisach art. 59-65 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko przedstawiony został zakres sytuacji wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w sprawach indywidualnych. Postępowanie to służy ocenie ewentualnych następstw dla środowiska związanych z realizacją konkretnego przedsięwzięcia. Dlatego też regułą wynikającą z postanowień art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy jest przeprowadzenie oceny w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. W art. 71 ustawy ustawodawca wskazał, że realizacja jakiego rodzaju przedsięwzięć będzie musiała być poprzedzona wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Generalnie lista przedsięwzięć wymienionych w art. 71 ust. 2 ustawy ma charakter zamknięty gdyż muszą być one wymienione w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 60 ustawy, tj. rozporządzenia Rady Ministrów dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko i mogącymi wymagać sporządzenia raportu o jego oddziaływaniu na środowisko są instalacje wykorzystujące siłę wiatru do produkcji energii o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 5.

Organ wyjaśnił także, że art. 81 ust. 2 ustawy zawiera postanowienia odnoszące się do braku zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Podstawą odmowy wydania zgody na realizację przedsięwzięcia jest brak spełnienia warunków określonych w art. 34 ustawy o ochronie przyrody. Organ II instancji zwrócił uwagę, że w przypadku gdy planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko na terenie obszaru Natura 2000 to organ prowadzący postępowanie zamiast odmawiać wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje decyzję odmawiającą zgody na realizację przedsięwzięcia.

Kolegium wskazało, że przywołany przez Burmistrza, a z drugiej strony negowany przez stronę art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody zawiera bez wątpienia zakaz ingerencji (będący odzwierciedleniem norm prawa wspólnotowego - stosownych przepisów dyrektywy nr 1992/43/WE). Dotyczy on jednak wyłącznie znaczącego oddziaływania na obszary "Natura 2000". W świetle art. 6 ust. 2 dyrektywy nr 1992/43/WE obowiązkiem państw członkowskich jest podjęcie odpowiednich działań w celu uniknięcia na obszarach "Natura 2000" pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków oraz niepokojenia gatunków o ile to niepokojenie może mieć znaczenie dla celów Dyrektywy. Zgodnie

z zapisami Dyrektywy Rady 79/409/EWG EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikich ptaków, nawet w przypadku niepewności organu nadzorującego, zgodnie z wymogami Komisji Europejskiej i art. 6 Dyrektywy Siedliskowej, w tym

w szczególności w zakresie stosowania zasady przezorności, cele ochrony obszaru Natura 2000 należy traktować priorytetowo. Zgodnie z Dyrektywą ptasią na obszarach Natura 2000 kraje członkowskie Unii Europejskiej powinny podjąć wszelkie działania zmierzające do "uniknięcia zanieczyszczenia lub pogorszenia się stanu siedlisk lub jakichkolwiek zaburzeń w ich środowisku, wpływających na ptaki. Ponadto, zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody zabrania się,

z zastrzeżeniem art. 34 podejmowania działań mogących osobno lub w połączeniu

z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności:

- pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub

- wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000 lub

- pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 łub jego powiązania z innymi obszarami.

W ocenie organu z dokumentacji stanowiącej akta w rozpatrywanej sprawie wynika, iż działania związane z realizacją planowanej inwestycji są sprzeczne z ww. zapisami, naruszają je w każdym z trzech wymienionych punktów. Realizacja tejże inwestycji może w istotny sposób zagrażać gatunkom ptaków występującym na obszarze planowanego zamierzenia, w szczególności na gatunki ptaków kluczowych, co w konsekwencji doprowadzi do zakłócenia spójności i integralności obszarów Natura 2000, a także wpłynie znacząco negatywnie na te gatunki. Ponadto spowoduje, że warunki podstawowe obszaru będą podlegały zmianom generowanym przez czynniki o charakterze globalnym, a dodatkowo modyfikowanymi przez zmiany wywołane realizowanym przedsięwzięciem. Modyfikacja może polegać na wytworzeniu efektu wyspy - omijaniu wiatraka i jego sąsiedztwa przez powyższe gatunki ptaków. Wykonanie przedsięwzięcia może pociągnąć za sobą lokalne przemieszczenia noclegowisk ww. gatunków ptaków migrujących i koczujących na [...] i zarazem ograniczać atrakcyjność otoczenia wyspy [...] dla tych grup ptaków.

Kolegium uznało, że ww. argumenty są wystarczające do stwierdzenia, iż posadowienie elektrowni wiatrowej na działce nr [...] w m. [...], gmina [...], tj. w miejscu występowania szeregu gatunków ptaków, w tym ptaków wodnych, wpłynie znacząco negatywnie na obszary Natura 2000. Zgodnie z art. 34 ustawy o ochronie przyrody zezwolenie na realizację planu lub przedsięwzięcia, które może mieć negatywny wpływ na siedliska przyrodnicze oraz gatunki roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000 może nastąpić jeżeli przemawiają za tym konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym, i wobec braku możliwości rozwiązań alternatywnych, gdy zostanie wykonana kompensacja przyrodnicza niezbędna do zapewnienia spójności i właściwego funkcjonowania sieci obszarów Natura 2000. Jeżeli na obszarze Natura 2000 występuje siedlisko lub gatunek o znaczeniu priorytetowym, zezwolenie, o którym mowa powyżej, może zostać udzielone wyłącznie w celu:

1. ochrony zdrowia i życia ludzi,

2. zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego,

3. uzyskania korzystnych następstw o pierwszorzędnym znaczeniu dla środowiska przyrodniczego,

4. wynikającym z koniecznych wymogów nadrzędnego interesu publicznego.

Organ stwierdził, że za planowanym przedsięwzięciem nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu społecznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym, a także brak rozwiązań alternatywnych, tym samym nie zostaną spełnione warunki zawarte w art. 34 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, które dopuszczałyby realizację planowanego przedsięwzięcia.

Zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany wydać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach biorąc pod uwagę wyniki opinii i uzgodnień, o których jest mowa w art. 77 ust. 1 ww. ustawy, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Inspektora Sanitarnego, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, wyniki w sprawie oraz transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Organ odwoławczy podkreślił, że sporządzony przez inwestora raport podlega ocenie jak każdy dowód w sprawie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.).

Z raportu wynika, iż na [...] gatunki ptaków podlegających ochronie w obszarze Natura 2000 - [...], możliwy negatywny wpływ polegający na odstraszaniu lub i zmianie noclegowisk w stosunku do [...] gatunków ptaków: [...]. Ponadto, w Raporcie stwierdzono, iż w rejonie projektowanej lokalizacji najważniejszą wysokością przestrzeni powierzchni na jakiej poruszają się ptaki jest pułap do [...] m, przy czym [...] gatunki ptaków w sposób stały korzystają z przestrzeni bezpośrednio nad projektowaną lokalizacją przedsięwzięcia. Natomiast w dziale [...] raportu zostały przedstawione skutki podjęcia realizacji przedsięwzięcia dla celów ochrony obszaru Natura 2000 -[...], a mianowicie:

- powstanie lokalnej bariery w swobodnym przemieszczaniu się ptaków w korytarzu migracyjnym. W kontekście powstałych w ostatnich latach dużych ferm wiatrowych [...] oraz znanym planom zwiększenia ilości o kolejne lokalizacje ([...]), pojedyncza mała elektrownia nie spowoduje wytworzenia kolejnej dużej "wyspy" w korytarzu migracyjnym, spowoduje jednak powstanie lokalnej małej wyspy dodatkowo fragmentującej przestrzeń,

- zanik części noclegowisk położonych na [...] w trudnej co do rozmiaru utracie miejsc noclegowych. Dotychczasowe obserwacje wskazują na porzucanie miejsc w odległości [...] km od pracującej elektrowni. Uruchomienie elektrowni może spowodować konieczność przeniesienia się części ptaków na nowe miejsca noclegowe, których ilość na wodach [...] jest ograniczona,

- zmiana tras przelotu z noc legowisk na żerowiska i odwrotnie,

- powstanie miejsca potencjalnych kolizji ptaków z pracującym wirnikiem elektrowni.

Organ zwrócił uwagę, że jednocześnie w raporcie znajduje się stwierdzenie, iż planowana inwestycja nie będzie negatywnie wpływać na środowisko oraz, że projektowana lokalizacja przedsięwzięcia odznacza się dogodnymi warunkami oraz także bardzo małą wartością dla obszaru Natura 2000. Powyższe stwierdzenie jest sprzeczne z ustaleniami podanymi w raporcie. W załączonej przez wnioskodawcę "Prognozie oddziaływania na awifaunę pojedynczej elektrowni wiatrowej w m. [...]" opracowanej przez mgr inż. M. D., w podsumowaniu zestawienia parametrów lokalizacji, autor ocenił, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo negatywnego oddziaływania.

Zdaniem organu, zasadniczą kwestią jest właściwa kwalifikacja przedsięwzięcia i pełne oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko. Dokonując tej oceny, o ile przedsięwzięcie z uwagi na swój charakter ma stanowić część planów inwestycyjnych, należy uwzględnić oddziaływanie na środowisko całego zamierzenia. Bowiem w innym przypadku nie możliwa jest prawidłowa ocena skutków dla środowiska, jakie wywrze przedsięwzięcie objęte konkretną decyzją (pominięcie zjawiska kumulacji przewidywanych oddziaływań).

Kolegium wskazało, iż podniesiony przez Inwestora zarzut niedostatecznego uzasadnienia decyzji odmawiającej wyrażenia zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej jest bezzasadny.

W ocenie organu odwoławczego, decyzja organu I instancji, wydana w oparciu o postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska czyni zadość przepisom prawa, w tym wymogom określonym w art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody.

C. W. zaskarżył powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r, zarzucając tej decyzji:

- sprzeczność istotnych ustaleń organu ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym poprzez przyjęcie, że inwestycja w postaci [...] elektrowni wiatrowej ma znacząco negatywny wpływ na środowisko, mimo, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie prowadzi do wniosków przeciwnych;

- naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez orzeczenie w odmienny sposób, niż w poprzedniej

decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. , pomimo że od tamtego czas nie zmienił się ani stan faktyczny, ani nie zostały podjęte przez organ I instancji żadne dodatkowe czynności;

- naruszenie prawa materialnego, a to błędne powołanie się na dyrektywę Rady 79/409/EWG EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikich ptaków, podczas gdy po pierwsze, została ona zastąpiona dyrektywą 2009/147/WE z 30 listopada 2009 w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, tzw. dyrektywą ptasią, po drugie, dyrektywa ptasia nie stanowi ograniczeń dla inwestycji, ale wprowadza obowiązek ochrony rzadkich gatunków ptaków przed umyślnym niszczeniem, handlem, chwytaniem itp.,

- naruszenie prawa materialnego, a to błędną wykładnię art. 33 ustawy o ochronie przyrody, poprzez przyjęcie, że samo ustalenie istnienia gatunków chronionych na danym terenie oznacza wpływ inwestycji na te gatunki, podczas gdy zakaz określony w tym przepisie aktualizuje się dopiero wtedy, gdy inwestycja ma znacząco negatywny wpływ na obszar chroniony,

- naruszenie 77 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności sporządzonego w sprawie raportu wraz z jego uzupełnieniem z dnia [...] r.;

- naruszenie prawa materialnego, a to Dyrektywy 2009/28/WE w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych poprzez jej niezastosowanie, mimo że przedmiotem inwestycji jest źródło energii odnawialnej,

- naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. poprzez powołanie się na dowód w postaci opinii Rady Ochrony Przyrody mimo braku podstaw prawnych do zasięgania takiej opinii.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że pierwsza decyzja organu I instancji odmawiająca zgody na realizację inwestycji z dnia [...] r. została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., które uznało, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala przyjąć, aby ingerencja inwestycji - elektrowni wiatrowej w postaci [...] - miała znacząco negatywny wpływ na środowisko. W ponownym postępowaniu w sprawie nie zostało przeprowadzone żadne dodatkowe postępowanie wyjaśniające. Wszystkie czynności, które opisuje organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zostały podjęte przed wydaniem pierwszej decyzji. Zdaniem skarżącego, w tej sytuacji zaskarżona decyzja powinna być uchylona, albowiem przy niezmienionym stanie faktycznym, organ II instancji orzekł odmiennie, niż w decyzji z dnia [...] r. Odmienne orzekanie mimo niezmienionego stanu faktycznego stanowi naruszenie zasady zaufania wyrażonej w art. 8 k.p.a.

Uzasadniając kolejne zarzuty skarżący wskazał, że nie kwestionuje, iż w sprawie zastosowanie ma art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Jednakże w świetle tego przepisu rzeczą organu jest w sposób jednoznaczny wykazać, w jaki sposób przedsięwzięcie skarżącego miałoby w sposób znaczący negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000. W ocenie strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wykazało w zaskarżonej decyzji, skąd wywodzi, że inwestycja miałaby oddziaływać na obszar Natura 2000 w sposób znacząco negatywny. W uzasadnieniu decyzji, ograniczyło się de facto do przywołania obowiązujących przepisów, cytowania uzasadnienia postanowienia Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska i wyrywkowych cytatów z raportu oddziaływania na środowisko,

z pominięciem jego uzupełnienia. W żaden sposób organ II instancji nie odniósł się do zarzutów odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wyjaśniło przyczyn zmiany swojego stanowiska. Poza tym uzasadnienie decyzji w dużej mierze stanowi powtórzenie argumentacji Dyrektora Regionalnego Ochrony Środowiska, która w istocie ogranicza się do wymienienia, jakie gatunki chronione występują na obszarze (przy czym, niektóre z tych informacji, jak np. o zaobserwowanych aż [...] osobnikach [...], budzą wątpliwości - Dyrektor Regionalny Ochrony Środowiska nie wskazał skąd powziął informację o tak dużej liczbie [...] na tym obszarze, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze, mimo podniesionych w odwołaniu zarzutów, nie zwróciło uwagi na tą wątpliwość). Zdaniem skarżącego z samego faktu, że na tym terenie występują gatunki chronione, nie można wywodzić, że inwestycja będzie miała znacząco negatywny wpływ na obszar Natura 2000. Aby odmówić realizacji inwestycji, nie wystarczy wykazać, że inwestycja w ogóle będzie miała wpływ na obszar chroniony; musi być to wpływ znacząco negatywny.

Skarżący podkreślił, że podstawowym dla ustalenia wpływu inwestycji na środowisko, jest raport oddziaływania na środowisko. Orzekające w sprawie organy, nie wskazały żadnych konkretnych argumentów, ani też nie przeprowadziły żadnych dowodów, które pozwalałyby na inne niż zawarte w raporcie i jego uzupełnieniu, wnioski dotyczące zakresu oddziaływania inwestycji na środowisko. Nie zawiera też takich argumentów prognoza oddziaływania na awifaunę, sporządzona przez M. D. Dokonując oceny raportu, organ wyrywkowo zacytował jego ustalenia i pominął ustalenia i wyliczenia raportu uzupełniającego. Przykładem jest kwestia podniesionych przez organ możliwych kolizji przelatujących ptaków z pracującymi skrzydłami wiatraka. Organ całkowicie pominął ustalenie, że nawet jeżeli przyjąć możliwość kolizji, to liczba ofiar tych kolizji wynosić może [...] ptaka na rok. Autor raportu zastrzega, że nie musi być to wartość rzeczywista; może zatem być jeszcze mniejsza, biorąc pod uwagę, że wnioskodawca zaoferował zainstalowanie urządzeń "ostrzegających". Wnioskowanie z tego o znacząco negatywnym wpływie wiatraka na obszar chroniony, wydaje się całkowicie nieuprawnione. Nie zostało też wyjaśnione, na jakiej podstawie organ ustalił możliwość powstania tzw. "wyspy", omijanej przez ptaki, co miałoby doprowadzić do zmniejszenia dostępności części biotopów. W uzupełnieniu raportu jednoznacznie ustalono, że nie ma zagrożenia powstania kolejnej dużej "wyspy", wobec faktu, że w niedalekim sąsiedztwie są inne farmy wiatrowe. Powstała "wyspa" może mieć jedynie charakter lokalny. Nie jest też prawdą, że ustalenia raportu wzajemnie się wykluczają. Przeciwnie, są spójne, gdyż autorzy raportu w sposób obiektywny wskazują na możliwe zagrożenia, a następnie na działania, które zagrożeniom mają zapobiegać. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wskazało, na czym polegają rzekome sprzeczności w raportach.

Ponadto skarżący podniósł, że organ II instancji błędnie przywołał dyrektywę Rady 79/409/EWG EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikich ptaków, gdyż została ona zastąpiona dyrektywą 2009/147/WE z 30 listopada 2009 w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, tzw. Dyrektywą ptasią. Dyrektywa ta nie odnosi się

w ogóle do inwestycji, ale do ochrony ptaków m.in. przed chwytaniem, handlem, umyślnym niszczeniem, umyślnym płoszeniem itd. Rozszerzająca interpretacja przepisu art. 33 ustawy o ochronie przyrody oraz dyrektyw unijnych w zakresie, w jakim mają one charakter wiążący, jest niedopuszczalna również ze względu na przedmiot inwestycji jakim jest elektrownia wiatrowa. Konieczność udziału alternatywnych źródeł dostarczania energii wynika z zobowiązań Polski jako członka Unii Europejskiej oraz postanowień dyrektywy 2009/28/WE w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych.

Skarżący wyjaśnił, że alternatywne źródło energii, ma znaczenie nie tylko dla wnioskodawcy, ale również dla mieszkańców [...], dla których, wobec występujących awarii tradycyjnego systemu zasilania. Oznacza to, że nawet gdyby przyjąć zastosowanie art. 33 ustawy o ochronie przyrody, to zastosowanie znalazłby również art. 34, który wprowadza wyjątek od zakazu ingerencji i pozwala nawet na działania mające znaczący negatywny wpływ na obszar chroniony, jeżeli przemawia za tym realizacja nadrzędnego interesu publicznego. Istotną okolicznością jest również, że inwestor zaoferował możliwość szeregu działań mających na celu minimalizację jakiegokolwiek negatywnego wpływu wiatraka na środowisko, co organy orzekające pominęły.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego oraz przepisami procedury administracyjnej.

Jak wynika z akt sprawy C. W. wnioskiem z dnia [...] r. zwrócił się do Burmistrza o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej – [...] o mocy [...] MW o łącznej wysokości [...] m, na działce nr [...] w miejscowości [...] gmina [...].

Nie ulega wątpliwości Sądu, że planowane przez skarżącego przedsięwzięcie - zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397) - należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Bezsporny jest również fakt usytuowania przedsięwzięcia, planowanego na działce Nr [...] położonej w [...] części [...] w pobliżu [...], w granicach dwóch obszarów Natura 2000 – [...] ustanowionego rozporządzeniem Ministra Środowiska z dniem 27.10.2008 r. (Dz. U. z 2008 r. Nr 198, poz. 1226) oraz [...] zaakceptowanego przez Komisję Europejską z dniem [...]r., a także w sąsiedztwie obszarów Natura 2000 – [...],[...] i [...]. Ponadto, w pobliżu miejsca planowanej inwestycji znajdują się również obszary proponowane do objęcia ochroną, m.in. [...] i [...] – rezerwat [...] obejmujący [...].

Walory poszczególnych obszarów szczegółowo zostały opisane w Raporcie

o oddziaływaniu na środowisko ww. przedsięwzięcia

Podkreślić należy, że Europejska Sieć Ekologiczna Natura 2000 utworzona została na podstawie dwóch dyrektyw: Dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikich ptaków (Dyrektywa ptasia) oraz Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk naturalnych dzikiej fauny i flory (Dyrektywa siedliskowa). Przy czym dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, o której mowa w skardze, jak wynika

z treści aktu stanowi ujednolicenie (dla jasności i zrozumiałości) Dyrektywy ptasiej

z 1979 r. Głównym celem tych aktów prawnych jest ochrona wszystkich europejskich dzikich ptaków i siedlisk wymienionych gatunków, w szczególności poprzez wyznaczenie obszarów specjalnej ochrony. Nie stanowi więc żadnego błędu powoływanie się przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na dyrektywę

z 1979 r.

Przepisy obu aktów prawa wspólnotowego zostały przetransponowane do ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j.: Dz. U. z 2009 r., Nr 151, poz. 1221 ze zm.). Zgodnie z tą ustawą sieć Natura 2000 utworzona w celu ochrony

i zachowania cennych przyrodniczo gatunków i siedlisk występujących na kontynencie europejskim składa się z dwóch typów terenów: obszarów specjalnej ochrony ptaków (tzw. obszarów ptasich OSO) wyznaczanych w celu ochrony gatunków ptaków i ich siedlisk oraz mających znaczenie dla Wspólnoty specjalnych terenów ochrony siedlisk (tzw. obszarów siedliskowych SOO), których ochronie podlegają siedliska przyrodnicze i (lub) gatunki roślin i zwierząt będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, zabrania się,

z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności:

1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub

2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub

3) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do proponowanych obszarów mających znaczenie dla Wspólnoty, znajdujących się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1, do czasu zatwierdzenia przez Komisję Europejską jako obszary mające znaczenie dla Wspólnoty i wyznaczenia ich jako specjalne obszary ochrony siedlisk (ust.2).

Projekty polityk, strategii, planów i programów oraz zmian do takich dokumentów a także planowane przedsięwzięcia, które mogą znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a które nie są bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub obszarów, o których mowa w ust. 2, lub nie wynikają z tej ochrony, wymagają przeprowadzenia odpowiedniej oceny oddziaływania na zasadach określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko (art. 33 ust. 3 analogicznie art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej).

Zdaniem Sądu z uwagi na charakter przedsięwzięcia skarżącego nie można było wykluczyć znaczącego wpływu tej inwestycji na obszar Natura 2000,

w szczególności na ostoję ptasią [...] oraz na siedliska ptaków wymienionych w załączniku nr 1 do Dyrektywy ptasiej, a zatem zasadnie organ I instancji stwierdził istnienie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko

W ramach procedury oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko organ I instancji, działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) – zwanej dalej u.d.u.o.ś., uzyskał niezbędne uzgodnienia i opinie odpowiednio organów tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Inspektora Sanitarnego (art. 77), a także stosownie do wskazań Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w postanowieniu z dnia [...] r. nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko w określonym przepisami zakresie. Ponadto, zgodnie z art. 79 u.d.u.o.ś., Burmistrz zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu poprzez zamieszczenie informacji o prowadzonym postępowaniu oraz możliwości zgłaszania uwag i wniosków w terminie od [...] r. do [...] r. na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w [...], sołectwa [...] oraz zamieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej. We wskazanym terminie nie wpłynęły żadne uwagi ani wnioski mieszkańców.

Istotnym dokumentem dla przeprowadzenia oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko jest raport, o którym mowa w art. 66 u.d.u.o.ś i który jest opracowywany przez zespół specjalistów na zlecenie inwestora, ale podlega ocenie organów prowadzących postępowanie zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów w sprawie.

Przedłożony do sprawy Raport o oddziaływaniu na środowisko projektowanej elektrowni wiatrowej – [...] na działce [...] w miejscowości [...], gmina [...] opracowany pod kierownictwem mgr inż. P. M. (uzupełniony [...] r.) odpowiada – zdaniem Sądu - wymogom określonym w art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Sąd zwrócił uwagę, że w Raporcie między innymi wskazano, iż planowana inwestycja, obejmująca swym zasięgiem [...] na którym występują gatunki kluczowe ptaków - według Załącznika I do Dyrektywy Ptasiej takie jak (m.in.) [...] będzie miała negatywny wpływ (odstraszanie, kolizje, zmiana noclegowisk) na niektóre z wymienionych na liście gatunków ptaków, w sumie [...] gatunków.

Zdaniem Sądu, już powyższe ustalenia wskazują na możliwość wystąpienia

-wskutek oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - zdarzeń znacząco negatywnie oddziaływujących na cele ochrony obszaru Natura 2000, wymienionych przykładowo w art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, a więc mogących doprowadzić do utraty korzystnego stanu ochrony na tych obszarach. Podkreślić należy, że z konstrukcji tego przepisu nie wynika wymóg kumulatywnego wystąpienia negatywnych oddziaływań przedsięwzięcia na obszar chroniony uzasadniających zakaz podejmowania konkretnego przedsięwzięcia. Wystarczy zaistnienie choćby jednego z opisanych w przepisie oddziaływań na środowisko dla uznania znacząco negatywnego wpływu danego przedsięwzięcia na analizowany obszar.

Sąd stwierdził także, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ rozważył całokształt materiału dowodowego w sprawie. Organ odniósł się w decyzji do Raportu ze wskazaniem informacji istotnych do sformułowania oceny, ale też do uzupełnienia tego Raportu z dnia [...] r., ocenił wyniki monitoringu przedrealizacyjnego awifauny wykonanego na podstawie obserwacji przeprowadzonej od [...] r. do [...] r. przez mgr inż. M. D., informacje zawarte w Standardowych Formularzach Danych (SDF) obszarów Natura 2000 ostoi siedliskowej [...] oraz ostoi ptasiej [...], a także waloryzację przyrodniczą gminy [...] wykonanej przez Biuro Konserwacji Przyrody ([...] r.).

Podkreślić należy, że znajdujący się w aktach raport był przedmiotem oceny nie tylko w postępowaniu przed organem, który wydał zaskarżoną decyzję, ale też

w postępowaniu przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, który w postanowieniu o nieuzgodnieniu realizacji przedsięwzięcia obszernie odniósł się do ustaleń raportu, a także szczegółowo przedstawił wnioski z dokonanej analizy.

W cenie Sądu, organ II instancji zasadnie przyjął, że znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, a także argumenty Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, są wystarczające aby uznać, iż posadowienie elektrowni wiatrowej na działce nr [...] w miejscowości [...] gmina [...] wpłynie znacząco negatywnie na obszary Natura 2000.

Wyniki analizy ww. dokumentacji, a także stanowisko organu w tej kwestii zostały w sposób szczegółowy przestawione oraz uzasadnione w zaskarżonej decyzji. Zawarte w dokumentach sprzeczne stwierdzenia opiniującego, o których mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie mają – zdaniem Sądu – wpływu na wynik końcowy analizy wpływu spornego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000.

Wobec powyższego za nietrafne należało uznać zarzuty skargi w przedmiocie błędnego ustalenia na podstawie zebranego materiału dowodowego znacząco negatywnego wpływu inwestycji na środowisko oraz nierozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 Kpa). Sąd nie uwzględnił również zarzutu strony odnośnie powołania w sprawie jako dowód opinii Regionalnej Rady Ochrony Przyrody. Organ II instancji jednoznacznie bowiem wskazał funkcję pomocniczą tej opinii.

Wyjaśnić należy, że wyjątek od generalnej reguły zakazu wynikającej z art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody stanowi art. 34 tej ustawy, według którego zezwolenie na realizację planu lub przedsięwzięcia, które może mieć negatywny wpływ na siedliska przyrodnicze oraz gatunki roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000 może nastąpić jeżeli przemawiają za tym konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym, i wobec braku możliwości rozwiązań alternatywnych, gdy zostanie wykonana kompensacja przyrodnicza niezbędna do zapewnienia spójności i właściwego funkcjonowania sieci obszarów Natura 2000. Jeżeli na obszarze Natura 2000 występuje siedlisko lub gatunek o znaczeniu priorytetowym, zezwolenie, o którym mowa powyżej, może zostać udzielone wyłącznie w celu:

1. ochrony zdrowia i życia ludzi,

2. zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego,

3. uzyskania korzystnych następstw o pierwszorzędnym znaczeniu dla środowiska przyrodniczego,

4. wynikającym z koniecznych wymogów nadrzędnego interesu publicznego.

Zdaniem Sądu, organ II instancji słusznie przyjął, że realizacja przedsięwzięcia skarżącego z uwagi na jego charakter i położenie (alternatywne źródło energii) nie stanowi nadrzędnego wymogu interesu publicznego w tym przypadku, jak też nie spełnia żadnego z pozostałych warunków, o których mowa powyżej.

Nie sposób też zgodzić się z zarzutem pominięcia przez organ kwestii zaproponowanych przez stronę rozwiązań minimalizujących zagrożenie. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ rozważył tą okoliczność, jednakże uznał propozycje strony za niewystarczające do rozwiązania problemu negatywnego wpływu inwestycji na chroniony obszar.

Sąd zważył, że zgodnie z art. 81 ust. 2 o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie to może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, to organ musi odmówić zgody na realizację przedsięwzięcia, o ile nie zachodzą przesłanki z art. 34 ustawy o ochronie przyrody.

Sytuacja taka zaistniała w rozpatrywanej sprawie, dlatego też – w ocenie Sądu - organy I jak i II instancji prawidłowo przyjęły za podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy wskazany powyżej przepis. Zaznaczyć należy, że podstawę rozstrzygnięcia organów w niniejszej nie stanowiły przepisy Dyrektyw siedliskowej i ptasiej, tak więc zarzut skarżącego błędnego ich zastosowania nie jest uzasadniony.

Podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja spełnia od strony proceduralnej wszystkie wymagania w zakresie zawartości wniosku, treści raportu i niezbędnych uzgodnień i opinii.

Podnoszony przez skarżącego zarzut odnośnie nie ustosunkowania się organu II instancji do treści odwołania strony, również okazał się nietrafny. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji w istocie zawiera odpowiedzi na sformułowane w odwołaniu przez skarżącego zarzuty, powtórzone w całości w skardze. Nie miało to zatem wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Mając na względzie powyższe, Sąd na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.