NSA, sygn. akt II SA 273/01
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2001-06-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 626  Ustrój samorządu terytorialnego, w tym referendum gminne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Sygn. akt II SA 273/01

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 czerwca 2001 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym:

Przewodniczący Sędzia NSA	M. Flasiński

Sędziowie NSA	A. Robotowska

E. Kierejczyk (spr.)

Protokolant	K. Bala

po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2001 r.

sprawy ze skargi Rady Miejskiej w Piasecznie

na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Mazowieckiego

z dnia 15 grudnia 2000 r. Nr Lex-0911/758/2000

w przedmiocie diet dla członków Rady Programowej [...]


UZASADNIENIE

Wymienionym rozstrzygnięciem nadzorczym wojewoda na podstawie art. 91 i 86 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.) stwierdził nieważność uchwały nr 758/XXXI/2000 Rady Miejskiej w Piasecznie z 22 listopada 2000 r. W jej wyniku do uchwały nr 156/X/95 z 24 maja 1995 r., dotyczącej ustalenia wysokości diet dla radnych i osób pełniących funkcję w radzie gminy, dodano § 2 ust. 2 w brzmieniu: „Członkom Rady Programowej [...] przysługuje dodatkowa zryczałtowana miesięczna dieta w wysokości 75 % półtorakrotności kwoty bazowej określonej w ustawie budżetowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 110, poz. 1255 i z 2000 r. Nr 19, poz. 239)". Zdaniem wojewody zakwestionowana uchwała została podjęta bez podstawy prawnej, gdyż powołany w niej art. 25 ust. 4 ustawy z 8 marca 1990 r. nie obejmuje członków rady programowej gazety, która nie jest żadnym organem gminy, lecz dotyczy wyłącznie przyznania radnym diet i zwrotu kosztów podróży.

Skarżąca wniosła do Sądu o uchylenie rozstrzygnięcia z dwóch powodów. Wcześniej wojewoda nie stwierdził nieważności uchwały nr 48/VI/99 z 20 stycznia 1999 r. przyznającej przewodniczącemu i wiceprzewodniczącemu tej rady programowej zryczałtowane miesięczne diety (uchylała ją później sama rada gminy). Ponadto członkowie rady programowej są radnymi, pracują w komisjach rady i dodatkowo jako radni wykonują czynności związane z wydawaniem prasy gminnej mieszczące się w zakresie prac na rzecz rady gminy i jej komisji, co nie powoduje rozszerzenia kręgu osób uprawnionych ustawowo do diety w ramach art. 25 ust. 4 ustawy.

Pełnomocnik wojewody wniósł o oddalenie skargi nawiązując do argumentacji podanej w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga nie jest zasadna. W dniu podejmowania zakwestionowanej przez wojewodę uchwały obowiązywały już przepisy art. 25 ust. 6-10 ustawy z 8 marca 1990 r. w brzmieniu nadanym przez art. 18 pkt 3 ustawy z 3 marca 2000 r. o wynagrodzeniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz. U. Nr 26, poz. 306). Wg zmienionej regulacji prawnej ustalono górne limity diet przysługujących radnym uzależnione od liczby mieszkańców gminy, a w ich granicach wprowadzono regułę bez żadnych wyjątków, że rada gminy przy ustalaniu wysokości diet radnych bierze pod uwagę funkcje pełnione przez radnego (art. 25 ust. 6 - 8). Oznacza to, że dieta przysługuje tylko radnym za pracę w radzie gminy, a jej wysokość uwzględniająca wszystkie funkcje pełnione przez radnego nie może przekraczać obowiązującego limitu.

Nie ulega wątpliwości funkcjonowanie radnego poza radą jako mieszkańca gminy, członka większych struktur samorządowych i obywatela państwa, gdzie jego status jest kształtowany w odmienny sposób. Nie można więc utożsamiać tego rodzaju odmienności z roszczeniem do diet przysługujących wyłącznie radnemu za funkcje pełnione w radzie gminy. Trafnie to dostrzegł wojewoda stwierdzając nieważność uchwały. Brak jego reakcji na wcześniejszą uchwałę przyznającą diety przewodniczącemu i zastępcy rady programowej nie mógł pozbawić go uprawnień przysługujących w tej sprawie, w której doszło do naruszenia przepisów, a zwłaszcza art. 25 ust. 8 z 8 marca 1990 r.

W tej sytuacji na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji nie uwzględniając pisma procesowego skarżącej z 12 czerwca 2001 r. o umorzeniu postępowania z powodu cofnięcia skargi. Wg art. 46 ust. 1 ustawy o NSA cofnięcie skargi nie wiąże Sądu, chyba że rozpatrzenie stało się bezprzedmiotowe lub wydanie orzeczenia stało się z innych przyczyn zbędne. W rozpoznawanej sprawie takie sytuacje nie zachodzą ze względu na skutki podjęcia zakwestionowanej przez wojewodę uchwały i art. 5 ustawy z 8 marca 1990 r. poświęcony prawomocności rozstrzygnięcia nadzorczego.