Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 458/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania instalacji urządzenia reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A. S.A. w P. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 458/08

Uzasadnienie

Decyzją nr [...] z dnia [...].10.2006r. Prezydenta [...], wniesiono sprzeciw wobec zamiaru wykonania reklam-billboardów przy Al. [...] w W..

W/w decyzję wydano na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.).

W uzasadnieniu decyzji podano, iż inwestor nie spełnił wymogów postanowienia nr [...] z dnia [...].08.2006r. nakładającego obowiązek uzupełnienia dokumentacji o wskazanie dokładnej lokalizacji w/w reklam oraz poświadczenia za zgodność z oryginałem załączonych dokumentów.

Od ww. decyzji w odwołał się pełnomocnik inwestora, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wojewoda decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] stwierdzając, iż przedłożone zgłoszenie ma uchybienia formalne. Do ww. zgłoszenia został załączony niekompletny projekt budowlany planowanego urządzenia reklamowego, gdyż na planie brak jest oznaczenia granic działki, zaznaczenia odległości posadowień urządzeń reklamowych od tych granic. Dodać należy również, iż do ww. zgłoszenia nie załączono kontekstu urbanistycznego tj. wizualizacji projektowanych tablic reklamowych na terenie wskazanym w zgłoszeniu.

Jednocześnie tut. organ stwierdza, iż w omawianej sprawie, konstrukcje urządzeń reklamowych będą wykonywane w sposób trwale związany z gruntem, w związku z czym będzie to inwestycja wymagająca uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wskazał, że o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja i przeznaczenie oraz względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (wyrok NSA z dnia 23.06.2006r., II OSK 923/05, niep.). Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane nie ma zastosowania do urządzeń reklamowych, o których mowa w art. 3 pkt 3 w/w ustawy. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 w zakresie w którym, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane, roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych wymagają zgłoszenia, ma zastosowanie do tablic i urządzeń reklamowych instalowanych na obiektach budowlanych i do wolnostojących nie związanych trwale z gruntem (stojących na gruncie).

Wobec powyższego należy wskazać, iż realizację obiektu budowlanego, który nie mieści się w katalogu określonym art. 29 ustawy Prawo budowlane, należy poprzedzić uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy, w myśl art. 59 ust. 1, w związku z art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Decyzję zaskarżyła spółka A. wnosząc, o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Spółka zarzuciła decyzji naruszenie:

art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez zaakceptowanie, że organ I instancji bezpodstawnie żądał uzupełnienia zgłoszenia, chociaż brak było podstaw fatycznych do takiego rodzaju działania,

art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez zaakceptowanie przez organ II instancji, że organ I instancji wniósł sprzeciw po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia jak również po upływie 30 dni od upływu terminu do uzupełnienia zgłoszenia stosownie do postanowienia nr [...],

art. 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na to, że wykonanie zgłoszonych robót budowlanych nie jest instalacją urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6,

art. 7, 77 i 107 KPA poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analizując skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów należy stwierdzić, iż zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz innych przepisów postępowania, a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Przede wszystkim Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę całkowicie podzielił pogląd wyrażony wielokrotnie w orzeczeniach sądowoadministracyjnych, w tym m. in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1087/05, iż instalacja urządzeń reklamowych, niezależnie czy umieszczanych na budynkach czy bezpośrednio na gruncie i niezależnie od trwałego powiązania z gruntem stanowi przedmiot regulacji art. 29 ust. 2 pkt 6 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Zdaniem Sądu Wojewoda [...] przyjął błędną interpretację przepisów Prawa budowlanego, kwalifikując projektowane urządzenie reklamowe do kategorii obiektów wymagających pozwolenia na budowę. Należy w tym miejscu podkreślić, że art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego zawierające definicję pojęcia "budowla" nie przesądza w żadnej mierze o obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obiektów przykładowo wymienionych w tym przepisie, w tym także wolno stojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych. Sam fakt zakwalifikowania danego obiektu do kategorii "budowli" oraz podniesienie kwestii trwałego powiązania z gruntem nie stanowi o materialnoprawnym obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i nie wyłącza wcale możliwości zastosowania ustawowych wyjątków od zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. W przypadku, gdy organy administracyjne uznają, że skala i wielkość robót budowlanych przy instalowaniu tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska, albo zwiększenie ograniczenia lub uciążliwość dla terenów sąsiednich, może w drodze decyzji na podstawie art. 30 ust. 7 nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, na roboty objęte zgłoszeniem. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy i wymaga uzasadnienia przez organ podstaw do zastosowania art. 30 ust. 7 ustawy. Organ przyjął zatem błędną kwalifikację projektowanego urządzenia jako inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę wywodząc ją z trwałego charakteru powiązania urządzenia z gruntem, czym naruszył przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego.

Rozpoznając sprawę ponownie organ – Wojewoda powinien również rozważyć czy sprzeciw Prezydenta został wniesiony w terminie skoro postanowienie nakładające na inwestora obowiązku w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego zostało doręczone w dniu 11 września 2006 a decyzja o sprzeciwie wydana została 26 października 2006r.

Wskazać również należy naganne aczkolwiek nie mające wpływu na ocenę decyzji Prezydenta działanie organu odwoławczego, który pozwolił sobie na wydanie decyzji dopiero w dniu 18 stycznia 2008r.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c oraz art. 152 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.