Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 696/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 i 3, art. 7 ust. 1 i 2, art. 7 ust. 6 i 7
journal: Dz.U. 2014 poz 1204
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3, art. 10
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2016 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiornika telewizyjnego i ustalenia opłaty za używanie tego odbiornika oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury i Budownictwa (dalej organ) decyzją z dnia [...] stycznia 2016r., Nr [...], działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. – o opłatach abonamentowych (tekst jedn. Dz.U. z 2014r. poz. 1204; dalej: u.o.a.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej k.p.a) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. M. "M.", z siedzibą przy ul. Z., [...] S. – utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...], wydaną przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., nakazującą rejestrację jednego używanego odbiornika telewizyjnego oraz ustalającą opłatę za używanie jednego niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego w kwocie 645,00 zł.

Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] czerwca 2015 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia1205 r. o opłatach abonamentowych przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu użytkowym przy ul. [...], w S., zajmowanym przez M. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. M. "M.".

Kontrola została przeprowadzona w obecności M. M. - żony właściciela. W trakcie kontroli w lokalu ujawniono jeden odbiornik telewizyjny marki P., do którego podłączona była antena naziemna. Odbiornik odbierał program TVP [...].

W protokole dokonano wpisu: "Stwierdzony okres używania odbiornika w tym lokalu wynosi trzy miesiące" i został ustalony na podstawie informacji uzyskanej od obecnej w czasie kontroli M. M. - żony właściciela. W protokole stwierdzono ponadto: że odbiornik telewizyjny jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

W protokole odnotowano także oświadczenie podpisane przez M. M., iż ww. odbiornik TV znajdujący się w sklepie nie jest w naprawie. Służy do oglądania programów telewizyjnych.

Protokół został podpisany bez zastrzeżeń przez osoby kontrolujące oraz przez M. M., żonę właściciela.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. (data nadania pisma) M. M. oświadczył, że jego żona M. M. nie jest pracownikiem ani współwłaścicielem firmy, zatem oświadczenia realizowane z jej podpisem nie mogą być traktowane jako wiążące dla firmy. Miała ona za zadanie przypilnowanie sklepu pod nieobecność właściciela i nie była upoważniona do wydawania jakichkolwiek oświadczeń i podpisywania umów w imieniu firmy. Zatem jakiekolwiek powoływanie się na podpisy M. M. w stosunku do "M." M. M. nie są wiążące. Jednocześnie Strona oświadczyła, że kontrola przeprowadzona w dniu [...] czerwca 2015 r. była nierzetelna i nieobiektywna, a stwierdzenia wynikłe z niej mijają się z prawdą, Odbiornik telewizyjny będący na wyposażeniu sklepu nie jest podłączony do anteny naziemnej, a nawet nie jest wyposażony w tuner [...], zatem nie może odbierać TVP [...]. Służy wyłącznie jako monitor dla różnego rodzaju mediów (komputerów, rejestratorów cyfrowych, tunerów [...] i in.), a nie do oglądania telewizji.

W dniu [...] czerwca 2015 r. osoby przeprowadzające kontrolę przedstawiły wyjaśnienia odnośnie kontroli przeprowadzonej w zajmowanym przez Stronę lokalu użytkowym w dniu [...] czerwca 2015 r. Osoby przeprowadzające kontrolę świadczyły, że kontrola odbyła się w obecności M. M. - żony właściciela, która nie informowała o braku upoważnienia do składania oświadczeń.

Podczas kontroli ujawniono odbiornik telewizyjny marki P., który odbierał program TVP [...]. Kontrola przebiegała spokojnie, a wszelkie dane zawarte w protokole były zgodne z informacjami uzyskanymi od M. M., jako osoby uczestniczącej w kontroli. Podczas kontroli poinformowano o przepisach wynikających z ustawy o opłatach abonamentowych i zostawiono wniosek rejestracyjny.

Po przeprowadzeniu postępowania, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., wydał w dniu [...] grudnia 2015 r.decyzję Nr [...], nakazującą rejestrację jednego używanego odbiornika telewizyjnego oraz ustalającą opłatę za używanie jednego niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego w kwocie 645,00 zł (słownie: sześćset czterdzieści pięć zł 00/100).

W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że w wyniku kontroli ustalono, iż w lokalu zajmowanym przez stronę postępowania znajdował się jeden niezarejestrowany odbiornik telewizyjny, który odbierał program telewizyjny (TVP [...]), zaś obecna w toku kontroli żona właściciela stwierdziła, że odbiornik ten służy do odbioru programu telewizyjnego i stan taki trwa od trzech miesięcy.

W dniu [...] grudnia 2015 r. (data nadania w placówce operatora pocztowego) strona wniosła odwołanie od decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., w którym zwróciła się o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej rażące naruszenia art. 7, art. 77, art. 79 § 2, art. 10 § 11 oraz art. 35 § 3 k.p.a.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że organ I instancji dopuścił się rażącego naruszenia prawa ponieważ nie dysponując wystarczającą wiedzą i materiałem dowodowym przyjął, że przedmiotowy odbiornik marki P. był przystosowany do natychmiastowego odbioru programu telewizyjnego. M. M. zaprzeczył, jakoby jego żona posiadała wystarczającą wiedzą techniczną w tym temacie i oświadczył, że jako właściciel firmy posiada wyłączną wiedzę na temat znajdujących się w lokalu urządzeń, oraz że sposób podłączenia odbiornika opisany w protokole wyklucza możliwość odbierania jakichkolwiek programów telewizji naziemnej (o czym informowała we wcześniejszej korespondencji). Tym samym przedmiotowy odbiornik nie jest przystosowany do natychmiastowego odbioru programu telewizyjnego. Wskazane urządzenie przestało być odbiornikiem telewizyjnym, a stało się jedynie monitorem dla innych mediów zewnętrznych.

Ponadto odwołujący podkreślił, że kontrola odbyła się w obecności jego żony, która nie została upoważniona do składania wyjaśnień i działania w imieniu Strony w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W odwołaniu wskazano także na niedotrzymanie przez organ terminu załatwienia sprawy.

Po rozpatrzeniu odwołania Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] stycznia 2016r., Nr [...], działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. – o opłatach abonamentowych (tekst jedn. Dz.U. z 2014r. poz. 1204; dalej: u.o.a.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego – utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...], wydaną przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., nakazującą rejestrację jednego używanego odbiornika telewizyjnego oraz ustalającą opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego w kwocie 645,00 zł.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 2 ww. ustawy, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle powyższych uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie.

Organ naczelny wskazał, że ustawodawca w art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych wprowadził domniemanie polegające na przyjęciu, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny używa tego odbiornika, jeżeli znajduje się on w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

W przedmiotowej sprawie w trakcie kontroli na podstawie oświadczenia wiedzy złożonego przez żonę właściciela ustalono, iż Strona posiada działający odbiornik telewizyjny od trzech miesięcy. Sposób w jaki dokonano tych ustaleń nie naruszał obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, a ustalone okoliczności pozwalają na zastosowanie domniemania, iż odbiornik jest używany. Podkreślono, że postępowanie dowodowe przeprowadzono, co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W dniu [...] czerwca 2015 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia1205 r. o opłatach abonamentowych przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu użytkowym przy ul. [...], w S., zajmowanym przez M. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. M. "M.".

Kontrola została przeprowadzona w obecności M. M. - żony właściciela. W trakcie kontroli w lokalu ujawniono jeden odbiornik telewizyjny marki P., do którego podłączona była antena naziemna. Odbiornik odbierał program TVP [...].

W protokole dokonano wpisu: "Stwierdzony okres używania odbiornika w tym lokalu wynosi trzy miesiące" i został ustalony na podstawie informacji uzyskanej od obecnej w czasie kontroli M, M. - żony właściciela. W protokole stwierdzono ponadto: że odbiornik telewizyjny jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

W protokole odnotowano także oświadczenie podpisane przez M. M., iż ww. odbiornik TV znajdujący się w sklepie nie jest w naprawie. Służy do oglądania programów telewizyjnych.

Protokół został podpisany bez zastrzeżeń przez osoby kontrolujące oraz przez M. M., żonę właściciela.

Organ odwoławczy zaznaczył także, że osoba uczestnicząca w kontroli w przypadku wątpliwości miała możliwość oświadczyć, że nie posiada wiedzy w tym zakresie albo odmówienia podpisania protokołu z kontroli. Nic takiego jednak nie nastąpiło.

Złożone przez M. M. oświadczenie, wobec którego nie przedstawiono wiarygodnych przeciwdowodów jest jak najbardziej dopuszczalne i wiarygodne.

Dodatkowo wskazano, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. W ocenie organu II instancji, nie znajdują uzasadnienia zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 oraz art. 79 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.

W przedmiotowej sprawie ustalony w czasie kontroli stan faktyczny nie dostarczył wątpliwości w zakresie stwierdzenia niezarejestrowanego odbiornika TV, jego stanu umożliwiającego natychmiastowy odbiór programu oraz okresu jego używania, dlatego organ nie miał podstaw ani potrzeby poszukiwania innych dowodów.

Zarzuty podniesione w treści odwołania nie znajdują uzasadnienia w materiale sprawy. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że ustalony stan faktyczny sprawy dawał podstawę do wydania decyzji nakazującej rejestrację odbiornika TV i nakładającej karę za używanie niezarejestrowanego odbiornika.

Zdaniem organu odwoławczego decyzja z dnia [...] grudnia 2014 r. wydana przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. nakazująca rejestrację odbiornika telewizyjnego oraz ustalająca opłatę za jego używanie odpowiada prawu. Ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli w lokalu zajmowanym przez Stronę znajdował się 1 odbiornik telewizyjny będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a tym samym należy stwierdzić, iż pobranie opłaty tytułem niezarejestrowanego odbiornika jest uzasadnione.

Na ww. decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2016r., Nr [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. M. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła :

1) naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. :

- art. 6 K.p.a. w zw. z art. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych poprzez bezpodstawne uznanie za prawidłowe domniemania istnienia odbiornika telewizyjnego (nie był to odbiornik telewizyjny) oraz jego stanu technicznego (nie był przystosowany do natychmiastowego odbioru programu);

- art. 7 K.p.a. w zw. z art. 138 K.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty odwołania, lecz arbitralne przyjęcie słuszności rozstrzygnięcia decyzji I instancji;

- art. 81 K.p.a. poprzez jego arbitralne zastosowanie;

- art. 79 K.p.a. w zw. z art. 7 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez ich błędną wykładnię;

- art. 77 K.p.a., art. 136 K.p.a. oraz 138 § 2 K.p.a. poprzez nie przeprowadzenie i pominięcie dowodów wnioskowanych przez skarżącego;

- art. 7 K.p.a. w zw. z art. 104 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie istoty sprawy w postępowaniu odwoławczym;

- art. 77 i następnych ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U, budź z 2015 r. poz. 584 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie będą skarżącego;

- art. 35 § 3 K.p.a. poprzez niedochowanie terminu na załatwienie sprawy;

Skarżący wskazał także na naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 2 ust 2 i ust. 4 oraz art. 5 ust. 3 ustawy o treści opłatach abonamentowych, poprzez uznanie domniemania faktycznego za prawidłowe.

Organ naczelny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) -zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze.

Rozpoznając zarzuty skargi w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W działaniach organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona argumentacja jest wyczerpująca.

Podstawę materialnoprawną wydanych decyzji organów obu instancji stanowił przepis art. 5 ust. 1 i 3 u.o.a., zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, a określonej zgodnie z zapisami ustawy w rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 7 maja 2013r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2014 r. (Dz. U. z 2013r., poz. 566).

Skarżący nie zgadzając się z zaskarżoną decyzją podnosi zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego.

Sąd nie podzielił jednak słuszności wykazywanych przez stronę skarżącą uchybień oraz przytoczonej na ich poparcie argumentacji.

W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności.

Z treści przepisów ww. ustawy wynika, że w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności, (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.).

W niniejszej sprawie organ kontrolujący (operator publiczny) działając w oparciu o przepisy u.o.a. w toku przeprowadzonej kontroli wypełniania obowiązku rejestracji odbiorników telewizyjnych, w dniu [...] czerwca 2015 r. w miejscu prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej (lokal użytkowy w S.) ustalił, że w jego użytkowaniu znajdował się jeden odbiornik telewizyjny (P.) podczas rozpoczęcia kontroli telewizor odbierał program TVP [...] był zatem w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. Odbiornik były użytkowany w lokalu skarżącego od trzech miesięcy. Informacje te uzyskano od obecnej podczas kontroli żony skarżącego M. M.

W stosunku do ww. odbiornika nie został wykonany obowiązek rejestracji.

Sąd stwierdza, że organ prawidłowo uznał, że u skarżącego powstał obowiązek rejestracji posiadanych odbiorników telewizyjnych.

Stan faktyczny stwierdzono opierając się na ustaleniach dokonanych w trakcie przeprowadzonej kontroli.

Protokół kontroli został podpisany przez żonę skarżącego i zasadnie przyjęto jego pełną wartość dowodową.

Jest to istotne w sytuacji, gdy skarżący nie przedstawił żadnych dowodów podważających treść oświadczenia złożonego w trakcie kontroli przez M. M.

Sąd podkreśla, że działające w sprawie organy mogły oprzeć się na informacjach uzyskanych od żony skarżącego w trakcie kontroli szczególnie w sytuacji, gdy telewizor odbierał program TVP [...].

Protokół kontroli ma pełną moc dowodową stwierdzonych w nim faktów.

Wbrew twierdzeniom skargi organy orzekające w sprawie w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy, kierując się wymogami art. 7, 77, a także art. 10 k.p.a., co czyni nieuzasadnionym zarzut dotyczący niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niedysponowanie wystarczającym materiałem dowodowym do podjęcia decyzji.

Odnosząc się do zarzutu podnoszonego przez skarżącego dotyczącego nieprawidłowego uznania przez organ, że telewizor mógł odbierać program TV należy stwierdzić, że podczas kontroli telewizor odbierał program TVP [...]. W tej sytuacji nie może być mowy o domniemaniu lecz o stwierdzonym fakcie.

Sąd stwierdza jednocześnie, że skarżący, prowadząca działalność gospodarczą powinien mieć świadomość konieczności zarejestrowania odbiornika telewizyjnego działającego w jego lokalu użytkowym.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nieprawidłowości przy prowadzeniu postępowania administracyjnego, Sąd stwierdza, że organy administracji w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności niniejszej sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 i art. 77 oraz 80 k.p.a., oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego prawidłowej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w skarżonych decyzjach, w zakresie wymaganym przez przepisy postępowania, w szczególności art. 107 § 3 k.p.a.

Stawiany przez skarżącego zarzut, że organy nie powinny brać pod uwagę oświadczeń jego żony złożony podczas kontroli z uwagi na to, że nie jest ona pracownikiem ani wspólnikiem jego firmy nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy wyjaśnić, że obecna podczas kontroli M. M. nie składała oświadczeń odnośnie stanu firmy, nie zaciągała zobowiązań lecz udzieliła informacji odnośnie działającego w lokalu użytkowym odbiornika telewizyjnego.

Jak słusznie stwierdziły organy administracji badające sprawę oświadczenia tej osoby mają pełną wartość dowodową.

Reasumując, w ocenie Sądu organy administracji obu instancji nie naruszyły przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem podjęły niezbędne czynności w celu pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.