Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 123/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 1,  art. 4,  art. 6,  art. 10,  art. 13,  art. 14,  art. 16
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 149 par. 1,  art. 161 par. 1 pkt 3,  art. 201 par. 1,  art. 209
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1) umarza postępowanie; 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od wymienionego organu na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych (słownie: sto złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 11 sierpnia 2014 r. T.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w sprawie rozpoznania wysłanego przez niego drogą elektroniczną wniosku z dnia 11 lipca 2014 r. o udzielenie informacji publicznej, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 782, zwanej dalej w skrócie jako: "u.d.i.p.") oraz domagał się zasądzenia kosztów postępowania. Zdaniem skarżącego, organ nie udzielił mu wnioskowanej informacji, tj. nie wskazał ile sztuk nielegalnie posiadanej broni, do której używa się naboi pośrednich kaliber 7,62 x 39 mm wz. 1943 i naboi do broni gładkolufowej kaliber 12/70, zatrzymali funkcjonariusze podlegli Komendzie Wojewódzkiej Policji w 2013 r., jak również ile z nich było przedmiotem ekspertyz wykonanych przez Laboratorium Kryminalistyczne.

W odpowiedzi na skargę, [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o umorzenie postępowania, bowiem odpowiedź na wniosek została udzielona skarżącemu w piśmie z dnia 19 sierpnia 2014 r., wysłanym na adres jego poczty elektronicznej.

W toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżący potwierdził, że po wniesieniu skargi organ udzielił mu odpowiedzi na złożony przez niego wniosek z dnia 11 lipca 2014 r. (k. 26 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a., w tym aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że w sprawach, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej albo podejmowane czynności materialnotechniczne - możliwe jest zaskarżenie braku właściwego działania organu administracji. Uwzględnienie skargi w tym przypadku, w myśl art. 149 p.p.s.a., nakazuje sądowi administracyjnemu zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a nadto rozstrzygnięcia kwestii, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86; por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r. o sygn. akt IV SAB/Wr 66/09; wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999 r. o sygn. akt I SAB 60/99; publ. OSP 2000, nr 6, poz. 87). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy tego nie wymaga (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). W takich przypadkach kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ względnie inny podmiot zobowiązany miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i to w określonym przez prawo terminie (por. art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają bowiem znaczenia powody, przez które akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również czy bezczynność spowodowana została okolicznością zawinioną lub niezawinioną.

Podmiot, do którego złożono wniosek, jeśli wniosek ten dotyczy informacji publicznej, powinien albo udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.), albo w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Możliwe jest także umorzenie postępowania w drodze decyzji w trybie art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 u.d.i.p.

W rozpatrywanej sprawie jest poza sporem, że [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, co więcej informacje o udostępnienie których skarżący wystąpił, mieszczą się w katalogu informacji publicznych określonych w art. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p.

Jak wynika z akt przekazanych tut. Sądowi, organ w dniu wniesienia skargi (tj. dnia 11 sierpnia 2014 r., czyli w dacie jej nadania w Urzędzie Pocztowym W.) pozostawał bezczynny, bowiem nie załatwił wniosku skarżącego w żaden sposób przewidziany w przepisach u.d.i.p.

Skarżący wysłał wniosek drogą elektroniczną w dniu 11 lipca 2014 r. o godzinie 15:40 (piątek) i w następnym dniu roboczym, czyli dnia 14 lipca 2014 r. (poniedziałek) został on zarejestrowany w organie i przekazany z Kancelarii Komendy Wojewódzkiej Policji w K. do Wydziału Postępowań Administracyjnych. W związku z tym, że ten Wydział nie posiadał żądanych informacji, wniosek w dniu 14 lipca 2014 r. został przesłany do Wydziału Kryminalnego. Dopiero po wpływie skargi do tut. Sądu, organ w dniu 20 sierpnia 2014 r. wysłał na adres poczty elektronicznej skarżącego odpowiedź na pytania zawarte we wniosku (pismo z dnia 19 sierpnia 2014 r., znajdujące się w nie ponumerowanych aktach administracyjnych).

Potwierdza to pisemne oświadczenie złożone przez skarżącego na wezwanie Sądu z dnia 2 października 2014 r. (k. 26 akt sądowych). Z tego powodu, odpowiedzi na złożony przez skarżącego wniosek nie udzielono w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (por. k.15-16 akt sądowych).

W przypadku, gdy wniosek o udzielenie informacji publicznej zostanie załatwiony przez organ w czasie pomiędzy wniesieniem skargi a wydaniem przez sąd administracyjny wyroku, tak jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie, wówczas stosuje się przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów z dnia 26 listopada 2008 r. o sygn. akt I OPS 6/08 stwierdzając, iż przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a ma zastosowanie, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności (publ.: Lex nr 463487, jak i w internetowej Bazie Orzeczeń NSA). Nadmienić przyjdzie, że uchwała składu 7 sędziów NSA posiada tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a.

Nie ulega wątpliwości, że wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej został już załatwiony. Zatem postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie, w jakim dotyczyło zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego, stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., co orzeczono w punkcie 1 sentencji niniejszego wyroku. Jednakże udostępnienie wnioskowanej informacji już po złożeniu skargi, nie zwalnia Sądu z obowiązku rozstrzygnięcia czy bezczynność organu, jaka trwała od dnia doręczenia wniosku organowi do dnia, w którym organ załatwił sprawę, miała charakter rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można uznać, że naruszono prawo w sposób oczywisty bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. o sygn. akt I OSK 675/12, publ. w internetowej Bazie Orzeczeń NSA).

W rozpatrywanej sprawie organ przekroczył 14- dniowy termin do załatwienia sprawy, liczony od dnia wpływu wniosku do organu (por. art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jednakże okoliczność powyższa nie wystarcza do uznania, że taka bezczynność może być traktowana jako kwalifikowana, bowiem brak wymaganego ze strony organu działania nie przekroczył maksymalnego dwumiesięcznego terminu do załatwienia wniosku złożonego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (por. art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Wobec tego, skoro przekroczenie to nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, to na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 2 sentencji.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 209 p.p.s.a., w punkcie 3 sentencji orzeczono o kosztach postępowania, na które składa się uiszczony wpis sądowy w kwocie 100,- zł.