Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 805/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) Protokolant Specjalista Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2023 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 25 lipca 2022 r., nr WI-I.7843.3.47.2022.KW w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga G. Spółki z o.o. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 25 lipca 2022 r. nr WI-I.7843.3.47.2022.KW wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Starosta Starogardzki decyzją z dnia 12 maja 2022 r. nr AB.6743.485.2022 wniósł sprzeciw w sprawie wniesionego przez G. Sp. z o.o. zgłoszenia montażu instalacji radiotelekomunikacyjnej o mocy promieniowania do 1W, wraz z konstrukcją wsporczą o wysokości 24m.

Organ wskazał, że zgłaszany obiekt budowlany posadowiony ma być na terenie działki nr [...] w obrębie [...] w Starogardzie Gdańskim, dla której obwiązują ustalenia zawarte w uchwale Rady Miasta Starogard Gdański z dnia 28 października 2010r. nr LXIII/547/2010 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Starogard Gdański. Ustalenia dla przedmiotowego obszaru zawarto w karcie terenu oznaczonej symbolem E.63.P2,U1 - tereny zabudowy techniczno-produkcyjnej, usługowej i gospodarczej z wykluczeniem zabudowy mieszkaniowej. W pkt 4 określono zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, z których wynika, że teren objęty zgłoszeniem znajduje się w granicach dawnego zespołu majątku H., gdzie ustala się zakaz sytuowania masztów, wież, kominów nie związanych z funkcją podstawową terenu. Tym samym lokalizacja masztu narusza ustalenia planu miejscowego. W konsekwencji zastosowanie znajduje art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia m.in. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewoda Pomorski rozpoznając odwołanie skarżącej spółki, decyzją z dnia 25 lipca 2022 r. nr WI-I.7843.3.47.2022.KW utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w całości podzielając jego ustalenia faktyczne i prawne. W ocenie organu regulacje planu miejscowego odnoszące się do telekomunikacji, a więc także do planowanej inwestycji, nie naruszają przepisów ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2410), zwanej dalej ustawą telekomunikacyjną. Analizując bowiem treść punktu 4 lit. c karty terenu "E.63.P2,U1" oraz § 9 ust. 2 pkt 2 ustaleń ogólnych planu stwierdzono, że nie zakazuje on lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na całym obszarze planu, a jedynie na obszarach objętych ochroną konserwatorską ze względów krajobrazowych. Dopuszczalność lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności, która na mocy art. 46 ust. 1 i ust. 1a ustawy telekomunikacyjnej zyskuje szeroki zakres, nie może jednak być rozumiana w sposób nieograniczony, należy bowiem zaakceptować kompetencję gminy do wyznaczenia terenów niedostępnych dla rozwoju sieci i usług radiokomunikacyjnych, jeśli wynika to z innego ważnego interesu publicznego, np. obszarów ochrony konserwatorskiej. Uregulowania planu miejscowego mieszczą się zatem w granicach przysługującej gminie samodzielności planistycznej, a w konsekwencji Wojewoda Pomorski stwierdził, że organ I instancji zasadnie wniósł sprzeciw.

G. Spółka z o.o. w skardze na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 25 lipca 2022 r. zarzuciła naruszenie:

art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 136 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022r., poz. 2000), dalej "k.p.a.", poprzez brak kompleksowego przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz brak wnikliwego przenalizowania i rozpatrzenia odwołania i tym samym brak podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym szczególnie brak dokonania oględzin nieruchomości, brak ustalenia charakteru planowanego zamierzenia inwestycyjnego oraz istnienia innych podobnych inwestycji w pobliżu, brak ustalenia czy planowana inwestycja może w jakikolwiek sposób zagrażać ochronie konserwatorskiej lub naruszać konserwatorskie walory krajobrazowe, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że planowane zamierzenie inwestycyjne G. sp. z o.o. jest sprzeczne z miejscowym planem, podczas gdy prawidłowo zebrany i oceniany materiał dowody powinien prowadzić do odwrotnego wniosku, szczególnie, że miejscowy plan nie mógł ograniczyć realizacji przedmiotowej inwestycji;

art. 9 w zw. z art. 10 i art. 78 k.p.a. poprzez brak poinformowania skarżącego o możliwości zgłaszania zastrzeżeń oraz składania wniosków dowodowych i zajęcia stanowiska przed wydaniem decyzji, co w konsekwencji ograniczyło prawa strony do obrony swoich praw;

art. 7a k.p.a. poprzez brak uwzględnienia wątpliwości prawnych na korzyść skarżącego;

art. 138 § 1 pkt 2 oraz § 2 k.p.a. poprzez brak uchylenia sprzeciwu i skierowania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji lub umorzenie postępowania;

art. 46 ust. 1 i ust. 1a ustawy telekomunikacyjnej poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dopuszczalne było zgłoszenie sprzeciwu wobec realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej sprzecznej z miejscowym planem z powodu bliżej nieokreślonej ochrony konserwatorskiej, podczas gdy zgodnie z przywołanymi przepisami miejscowy plan nie może ograniczać takich inwestycji i takich postanowień miejscowego planu nie stosuje się do przedmiotowej inwestycji;

art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 46 ust. 1 i ust. 1a ustawy telekomunikacyjnej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że zgłoszenie sprzeciwu montażu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej z powodu bliżej nieokreślonej ochrony konserwatorskiej, podczas gdy przepis ten nie uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu takiej budowy;

§ 22 ust. 21 pkt 4 lit. c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z art. 46 ust. 1 i ust. 1a ustawy telekomunikacyjnej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przepis ten ogranicza budowę/montaż masztów telekomunikacyjnych stanowiących inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisu powinna prowadzić do wniosku, że względu na ograniczenia ustawowe nie może on dotyczyć masztów telekomunikacyjnych z powodu bliżej nieokreślonej ochrony konserwatorskiej;

art. 19 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2022 r. poz. 840) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przepisy te uprawniają do wprowadzania w miejscowym planie ograniczeń w sytuowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej z powodu bliżej nieokreślonej ochrony konserwatorskiej i krajobrazowej, podczas gdy przepisy te uprawniają wyłącznie do wprowadzania ograniczeń fizycznie chroniących obiekty zabytkowe, a nie ustalenia zakazu lokalizowania urządzeń telekomunikacyjnych niewpływających na strukturę zabytków.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi zarzucono organowi, że nie umożliwił stronie czynnego udziału w postępowaniu, w tym zajęcia ostatecznego stanowiska, zapoznania się z aktami i zgłoszenia dodatkowych uwag i wniosków przed wydaniem decyzji. Organ nie uwzględnił również wątpliwości na korzyść skarżącej, szczególnie mając na względnie precyzyjne brzmienie przepisów art. 46 ustawy telekomunikacyjnej. Brak było też uzasadnionego powodu dla wprowadzenia w planie miejscowym ograniczenia instalacji masztów telekomunikacyjnych, szczególnie biorąc pod uwagę, że na tym terenie istnieją już takie maszty podmiotów konkurencyjnych w stosunku do skarżącego.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259) – zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od zarzutów i wniosków podniesionych w treści skargi.

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia 25 lipca 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Starogardzkiego z dnia 12 maja 2022 r. w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót dotyczących montażu instalacji radiokomunikacyjnej wraz z konstrukcją wsporczą 24m, podtrzymywaną za pomocą lin odciągowych i kotwienia, na terenie działki nr [...], obręb [...] w Starogardzie Gdańskim.

Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.

Organy obu instancji uzasadniając konieczność wniesienia sprzeciwu wskazały na naruszenie przez planowaną inwestycję przepisów uchwały Rady Miasta Starogard Gdański z dnia 28 października 2010r. nr LXIII/547/2010 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Starogard Gdański, zwanej dalej jak dotychczas planem miejscowym lub mpzp.

Ustalenia dla obszaru objętego zgłoszeniem zawarto w karcie terenu oznaczonej symbolem E.63.P2,U1 - tereny zabudowy techniczno-produkcyjnej, usługowej i gospodarczej z wykluczeniem zabudowy mieszkaniowej. Jednocześnie, jak wynika z ustaleń planu, teren ten został uznany za zespół zabudowy historycznej. Zgodnie z § 9 ust. 16 pkt 1 mpzp, dla wyznaczonych w obszarze planu zespołów zabudowy o wartościach historycznych plan ustala, że celem ochrony jest zachowanie historycznej struktury kształtowanej przez układ parcelacyjny, historyczne ciągi komunikacyjne oraz substancję budowlaną o zbliżonych gabarytach i formie; ustala się wymóg kontynuacji w nowych realizacjach tradycyjnych i historycznych form budynków oraz tradycyjnych form zagospodarowania terenu. W § 22 ust. 21 pkt 4 mpzp określono zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej dla przedmiotowego terenu, stanowiąc m.in., że ochronie podlega wartość niematerialna związana z tożsamością kulturową np. poprzez zachowanie dawnych nazw obiektów i przestrzeni oraz wszelkie ślady materialne dawnego folwarku; istniejące dawne obiekty mogą być zaadaptowane do współczesnych potrzeb z zachowaniem charakteru przestrzeni (lit. b) oraz że w granicach historycznego zespołu dawnego folwarku ustala się zakaz sytuowania masztów, wież, kominów nie związanych z funkcją podstawową terenu (lit. c).

Plan miejscowy kształtuje ład przestrzenny na danym terenie. Zatem oceniając zgodność projektowanej inwestycji pod kątem jej zgodności z planem, organ winien mieć na uwadze także wykładnię celowościową przepisów prawa, a więc ocenić, czy owa inwestycja jest zgodna z celami, jakie zakłada dany plan miejscowy. W świetle powyższych regulacji prawidłowo organy uznały, że na obszarze dawnego majątku H. z uwagi na względy ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obowiązuje zakaz sytuowania masztów takich jak objęty dokonanym zgłoszeniem, tj. m.in. masztów łączności radiokomunikacyjnej, które nie wpisują się w historycznie ukształtowaną strukturę zabudowy tego terenu. Bez znaczenia pozostaje zatem argument, że maszt ten ma służyć zapewnieniu usług telekomunikacyjnych budynkom na obszarze planu. Z treści planu nie wynika przy tym, aby zakazywał on lokalizacji tego typu masztów na terenie całego planu, nie podnosi tego także skarżąca, przedmiotowy teren nie został zatem pozbawiony możliwości korzystania z usług telekomunikacyjnych, choć za pomocą instalacji umiejscowionych poza historycznym zespołem majątku H.

Słusznie organ dokonując wykładni postanowień planu odwołał się do art. 46 ustawy telekomunikacyjnej. Zgodnie z art. 46 ust. 1 i 2 tej ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1). Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (ust. 2).

Ponadto w myśl art. 46 ust. 1a – dodanego przez art. 1 pkt 16 ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1815), z dniem 25 października 2019 r. – "Nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.".

Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej, ust. 1a został dodany do art. 46 z tego względu, że mimo obowiązywania art. 46 ust. 1 nadal niektóre miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego przewidywały zakazy czy ograniczenia w zakresie lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Przepisem tym wprowadzono zasadę, że owe zakazy i nakazy z mocy prawa nie mają zastosowania. Proponowane rozwiązanie domykać miało całość regulacji związanych z zakazem ustanawiania w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zakazów i ograniczeń w zakresie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Regulacja zawarta w art. 46 ust. 1 ustawy telekomunikacyjnej skierowana jest przede wszystkim do uchwałodawcy lokalnego, który powinien ja uwzględniać przy uchwalaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Z oczywistych względów przedmiotem niniejszej sprawy nie jest ocena zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Zastosowanie ma natomiast niewątpliwie regulacja art. 46 ust. 1a ww. ustawy, z której wynika norma prawna nakazująca niestosowanie ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi i pod tym kątem Sąd oceniał wydaną decyzję.

W orzecznictwie przyjmuje się, że z przytoczonych regulacji nie da się wyprowadzić normy pozbawiającej gminy prawa kształtowania przestrzeni przez wprowadzenie zakazów czy ograniczeń zabudowy obiektami infrastruktury telekomunikacyjnej, a inwestor na podstawie wymienionego przepisu nie może żądać, aby obszar objęty planem miejscowym był bezwarunkowo otwarty na takie inwestycje. Organy gminy mogą więc w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało regulacją ww. ustawy jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone w zakresie decydowania o lokalizacji i warunkach budowy stacji bazowych telefonii komórkowej. Wskazuje się przy tym, że art. 46 ust. 1 i ust. 2 ustawy telekomunikacyjnej zostałby naruszony, gdyby uchwała w przedmiocie planu miejscowego pozbawiała przedsiębiorcę telekomunikacyjnego jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych na terenie objętym planem. W sposób jednolity przyjmuje się interpretację omawianego przepisu, zgodnie z którą plan miejscowy nie może wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Nie oznacza to jednak, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsca, w których będą zlokalizowane, bądź ograniczeń z uwagi na ochronę innych wartości istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią (zobacz: wyrok NSA z 18 grudnia 2019 r. II OSK 3131/18 i wskazane tam orzecznictwo).

Zwrócić też należy uwagę na uzasadnienie projektu ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (druk sejmowy VI.2546), w którym czytamy, że w art. 46 przyjęto zasadę, że żaden plan miejscowy nie może na jakimkolwiek obszarze zakazywać ani uniemożliwiać świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, w szczególności poprzez zakazy lub ograniczenia, o ile nie jest to konieczne dla ochrony bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, przyrody, zdrowia, zabytków albo ze względu na inny ważny interes publiczny. Sam ustawodawca wskazuje zatem cel regulacji zamieszczonej w art. 46 ust. 1 ww. ustawy. Chodzi w nim między innymi o wykluczenie zakazów i ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej przez zapisy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego z tym zastrzeżeniem, że zakazy te i ograniczenia nie mogą być wprowadzane, jeśli związane jest to z ochroną nadrzędnych wartości jakimi są bezpieczeństwo państwa, bezpieczeństwo porządku publicznego, ochrona środowiska, przyrody, zdrowia ale też ochrona zabytków. Prawodawca lokalny może więc w drodze uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzać pewne ograniczenia lub zakazy, kierując się m.in. powyższymi względami.

Jak wynika z treści planu miejscowego, zakaz sytuowania m.in. masztów w granicach historycznego zespołu dawnego folwarku H. wprowadzony został w ramach zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Zakaz jest zatem ograniczony do ściśle określonego terenu i jest uzasadniony względami ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, nie było zatem podstaw do zastosowania art. 46 ust. 1a ustawy telekomunikacyjnej.

W ocenie Sądu w tych okolicznościach zgodzić należy się z organami, że wniesienie sprzeciwu było uzasadnione, planowane bowiem zamierzenie sprzeczne jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, tj. § 22 ust. 21 pkt 4 lit. c.

Nietrafne były zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 75 § 3, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak ustalenia charakteru planowanego zamierzenia inwestycyjnego a w szczególności tego, czy może ono w jakikolwiek sposób zagrażać ochronie konserwatorskiej lub naruszać konserwatorskie walory krajobrazowe. Zakres ustaleń faktycznych koniecznych do ustalenia w danej sprawie wyznaczany jest przez normę prawną mającą w sprawie zastosowanie. W niniejszej sprawie norma ta - § 22 ust. 21 pkt 4 lit. c mpzp – nie wymagała poczynienia tego rodzaju ustaleń faktycznych. Nie wynika z niej aby przesłanką zastosowania zakazu sytuowania na przedmiotowym terenie masztu było to czy zagraża on ochronie konserwatorskiej czy walorom krajobrazowym. Uchwałodawca lokalny uznał, że względy te przemawiają za wprowadzeniem takiego zakazu i na etapie stosowania tej normy nie ma podstaw do tego aby założenie to kwestionować.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).