Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 126/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska, Sędziowie Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.),, Sędzia WSA Tamara Dziełakowska, Protokolant Anna Rusajczyk, po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. Ż. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 2 września 2004 r. nr [...] postanowienie o sprostowaniu sygnatury z dnia 19 listopada 2004r/ Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał S. Ż. rozbiórkę obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej/letniskową/ o wymiarach w rzucie poziomym po obrysie 7, 15 m x 5, 45 m, budynek gospodarczy o konstrukcji drewnianej o wymiarach w rzucie po obrysie 1, 45 m x 1, 25 m oraz urządzenia związanego z tymże obiektem o konstrukcji drewnianej o wymiarach w rzucie poziomym po obrysie 1,05 m x 0, 90 m wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] położonej w K. B. gmina K.. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane / Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm./ w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane / tekst jednolity: Dz. U. nr 207 z 2003r., poz. 2016 ze zm./ .

Organ I instancji ustalił, że S. Ż. jest właścicielem działki nr [...] położonej w K. B., gmina K.. Na działce tej pobudował przedmiotowe obiekty w 1994r. a całość działki jest używana w celu wypoczynku letniego. Teren na którym położona jest działka leży na terenie znajdującym się w granicach Nadmorskiego Parku Krajobrazowego, czyli stanowiącym szczególnie chroniony obszar nadmorski, na którym zabrania się lokalizowania i budowy domków letniskowych. Szczególne rygory dotyczące ochrony powyższego terenu zostały określone w przepisach ustawy o ochronie przyrody oraz w rozporządzeniu Wojewody z dnia 8 listopada 1994r. w sprawie wyznaczenia obszarów chronionego krajobrazu, określenia granic parków krajobrazowych i utworzenia wokół nich otulin oraz wprowadzenia obowiązujących w nich zakazów i ograniczeń / Dziennik Urzędowy Województwa Gdańskiego nr 27, poz. 139/ - przepisy te zakazują na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego m.in. lokalizowania i budowy domów letniskowych. Organ podkreślił, że przesłankę "wybudowania obiektu niezgodnie z obowiązującymi przepisami" należy oceniać według stanu prawnego w dacie wznoszenia obiektu, zaś przesłankę uzasadnienia rozbiórki "innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w art. 37 ust. 1 w/w ustawy" – według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji. Rozstrzygnięcie o rozbiórce jest uzasadnione zatem nie tylko faktem wybudowania obiektów w warunkach samowoli budowlanej, ale także pobudowaniem ich w miejscu, podlegającym szczególnej ochronie prawnej wynikającej z odrębnych przepisów.

W odwołaniu od powyższej decyzji S. Ż. podniósł, że nie zgadza się z decyzją nakazującą rozbiórkę i wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania wyjaśnił, że 18 października 1993r. kupił 1/6 działki nr 1505 o obszarze 0,08 ha położonej w K. B. od Spółdzielni A w J.. Działka ta była wówczas zaniedbaną łąką, na której odwołujący się na przełomie kwietnia i maja 1994r. pobudował domek drewniany o powierzchni 28 m². Ponadto wskazał, że od 1995r. większość właścicieli działek usilnie stara się o przekwalifikowanie działek przez Radę Gminy z rolniczych na rekreacyjne lecz bezskutecznie. Niezależnie od powyższego S. Ż. podał, że zgłosił swój domek do Urzędu Gminy celem naliczania podatku od nieruchomości i taki podatek płaci od trzech lat w kasie gminy.

Po rozpatrzeniu niniejszego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 15 grudnia 2004 r. nr [...] zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji podano, iż podczas oględzin działki nr [...]w K. B. ustalono, że współwłaściciele działki S. Ż., U. N. oraz M. W. i J. Ż. pobudowali na niej obiekty budowlane. Rozpatrywana sprawa dotyczy decyzji obejmującej 3 obiekty budowlane pobudowane przez S. Ż., natomiast pozostałe obiekty znajdujące się na działce są przedmiotem odrębnych rozstrzygnięć. Organ wskazał, że bezspornym jest, że przedmiotowe drewniane obiekty zostały wybudowane przez odwołującego w 1994 r. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, a obiekty pełnią funkcję rekreacji indywidualnej, gospodarczą i sanitariatu. W tej sytuacji, zastosowanie ma przepis art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który stanowi, że do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (01.01.1995 r.), stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. przepisy ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Następnie organ przytoczył treść przepisu art. 37 ust. 2 prawa budowlanego z 1974r., który stanowi, że terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego może wydać decyzję o przymusowej rozbiórce albo o przejęciu na własność bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie budowy, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1.

Powołując się na treść art. 37 ust. 2 ustawy z 1974 r. Prawo budowlane organ podał, że w niniejszym stanie faktycznym obiekty budowlane znajdują się na działce leżącej na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego, na którym obowiązują szczególne rygory określone przez przepisy ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody oraz rozporządzenie Wojewody nr [...] z dnia 8 listopada 1994 r. w sprawie wyznaczenia obszarów chronionego krajobrazu, określenia granic parków krajobrazowych i utworzenia wokół nich otulin oraz wprowadzenia obowiązujących w nich zakazów i ograniczeń (Dz. Urz. Woj. Gdańskiego nr 27, poz. 139 ze zm.), zakazujące m.in. lokalizacji i budowy domków letniskowych oraz innych obiektów towarzyszących zabudowie rekreacyjnej. Ograniczenia wynikające z wyżej wymienionych przepisów stanowią ważną przyczynę, w tym przypadku wynikającą z przepisów szczególnych. Organ nadto wskazał, że inną ważną przyczyną wynikającą z przepisu art. 37 ust. 2 prawa budowlanego stanowi również przypadkowa lokalizacja, jak i przypadkowa architektura przedmiotowego obiektu, powodująca chaos przestrzenny oraz degradację środowiska naturalnego i nieuregulowanie gospodarki wodno- ściekowej, mającej wpływ na degradację środowiska naturalnego.

Powołując się na powyższe ustalenia organ II instancji wskazał, że wydanie nakazu rozbiórki obiektu letniskowego wraz z towarzyszącą zabudową, w oparciu o przepis art. 37 ust.2 jest prawnie uzasadnione.

Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu a mianowicie, że od 1995r. odwołujący stara się o przekwalifikowanie działki rolniczej na rekreacyjną, to nie może on stanowić podstawy do wstrzymywania decyzji o rozbiórce. Organy administracji publicznej zobowiązane są bowiem brać pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie podejmowania decyzji. Również opłacanie podatku od nieruchomości nie ma wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy wskazał, że inwestor podejmując roboty budowlane w warunkach samowoli podejmuje ryzyko, bowiem nierespektowanie obowiązującego prawa powoduje określone skutki prawne.

S. Ż. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie.

W uzasadnieniu skargi skarżący opisał okoliczności związane z zakupem działki. Skarżący podał, że 18.10. 1993r. nabył 1/6 części działki nr [...]od Spółdzielni A w J., której groziła upadłość, a sprzedaż ziemi była wówczas jedynym ratunkiem przed bankructwem. Taki stan rzeczy wynikał ze słów Prezesa Spółdzielni, który informował również, że ma zgodę gminy i władz wojewódzkich na sprzedaż działek, będącymi tylko czasowo gruntami rolnymi, lecz w najbliższym czasie zostaną przekwalifikowane na rekreacyjne. Nadto Prezes Spółdzielni informował, że jeśli skarżący zakupi działkę to będzie mógł na niej pobudować altanę o powierzchni do 35 m² bez zezwolenia. Skarżący wraz ze wspólnikami wybrali z okazanej im mapki przedmiotową działkę i na przełomie kwietnia i maja 1994r. wybudował opisane w decyzjach obiekty za nieoficjalnym przyzwoleniem władz gminy. Nadto jak podniósł skarżący w trakcie budowy nie było żadnej interwencji kwestionujących legalność prac. Podobne domki powstały również na sąsiednich działkach.

Skarżący podał, że w 1994r. władze gminy K. przystąpiły do sporządzania projektu miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego, w którym ujęto również przekształcenie działek na rekreacyjne lecz prace te nie zostały zakończone. Od tego czasu skarżący rok rocznie występował do Urzędu Gminy o przekształcenie działek na rekreacyjne lecz bezskutecznie. Skarżący podnosił, że działki mają charakter typowo rekreacyjny z uwagi na niewielką powierzchnię co musiało być okolicznością znaną władzom gminy. Obecnie teren jest uporządkowany i jest upiększany dzięki pracy właścicieli działek. Natomiast właśnie dokonanie rozbiórek doprowadzi do degradacji i dewastacji środowiska. Nadto skarżący ponownie powołał się na tę okoliczność, że płaci na rzecz Urzędu Gminy podatek od nieruchomości, a skoro Gmina taki podatek pobiera to oznacza, że wyraża zgodę na legalizację zabudowy, skarżący podał, że gdy budował domek w roku 1994 uznawał, że budowla jest legalna, gdyż takiej informacji udzielił mu prezes spółdzielni .

Odnośnie usytuowania działki na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego skarżący zarzucił, że w czasie gdy budował swój domek jego działka nie znajdowała się na terenie parku krajobrazowego, a nadto domek powstał przed wydaniem w/ wym rozporządzenia Wojewody z dnia 8 listopada 1994r. Zdaniem skarżącego obszar jego działki nie znajduje się w ogóle na terenie Parku Krajobrazowego, a nadto skoro od czasu zbudowania domku w maju 1994r. do czasu orzeczenia rozbiórki w listopadzie 2004r. minęło dziesięć lat to sprawa uległa przedawnieniu.

W odpowiedzi na powyższą skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze organ II instancji podał, że nie mają one wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, a sam skarżący przyznaje, że wybudował domek nieoficjalnie, natomiast odnośnie podniesionego zarzutu przedawnienia organ wskazał, że powołany 10- letni termin przedawnienia nie dotyczy obiektów budowlanych, które powstały nielegalnie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Wbrew zarzutom skargi organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego.

Z dniem 1 stycznia 1995 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.), która w art. 103 ust. 2 stanowi, że przepisu jej art. 48 (dotyczącego nakazu rozbiórki), nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia jej w życie, lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, a mianowicie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r Prawo budowlane / Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm./

Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974r. obiekty budowlane lub ich części , będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo jest przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Natomiast przepis art. 37 ust. 2 prawa budowlanego z 1974 przywołany przez organy administracji jako podstawa wydania decyzji stanowi, że terenowy organ administracji może wydać decyzję o przymusowej rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części, wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami, poza wymienionymi w ust. 1

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący wybudował obiekty budowlane o konstrukcji drewnianej, pełniące funkcję rekreacji indywidualnej oraz urządzenia z nim związane o funkcji gospodarczej i sanitariatu na przedmiotowej działce w 1994 r. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W dacie realizacji tej inwestycji przepisy

art. 2ust. 1 oraz art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r. pozwalały na rozpoczęcie robót budowlanych związanych ze wzniesieniem trwale lub nietrwale związanego z gruntem obiektu budowlanego wyłącznie na podstawie pozwolenia na budowę i tylko na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym.

W sprawie niniejszej teren działki nie był objęty w chwili wydawania zaskarżonej decyzji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, natomiast działka skarżących położona jest na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego i zgodnie z wypisem z rejestru gruntów obejmuje ona łąki trwałe na IV kl. gruntu. Zarzut skarżącego, że jego działka znajduje się poza obszarem Parku Krajobrazowego jest niezasadny. Z załączonych do akt sprawy wypisów z map obejmujących teren z oznaczoną granicą Nadmorskiego Parku Krajobrazowego wynika, w sposób bezsporny ,że działka nr 1505 znajduje się na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego . Również bezzasadny jest zarzut skarżącego, że skoro wybudował swój domek w maju 1994r. a więc przed dniem wejścia w życie przepisów rozporządzenia Wojewody w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego to postanowienia rozporządzenia nie dotyczą skarżącego. Wskazać należy, co już prawidłowo ustaliły organy administracji , że ocena przesłanki uzasadniającej rozbiórkę z innych ważnych przyczyn niż wymienione w art. 37 ust. 1 ustawy prawo budowlane z 1994r. dokonywana jest według stanu prawnego w dacie orzekania przez organy administracji, nie zaś w dacie pobudowania obiektów. Organy administracji ustalając zatem istnienie ważnych przyczyn zobowiązane były do zastosowania przepisów obowiązujących w dacie orzekania rozbiórki, w okolicznościach sprawy przepisów dotyczących zakazów i ograniczeń istniejących na terenie parku krajobrazowego.

Z ustaleń faktycznych wynika więc bezspornie, że przedmiotowe obiekty zrealizowano bez pozwolenia na budowę na terenie leżącym na obszarze Nadmorskiego Parku Krajobrazowego, na którym obowiązują rygory i ograniczenia wynikające z rozporządzenia Wojewody nr [...] z dnia 8 listopada 1994 r. w sprawie wyznaczenia obszarów chronionego krajobrazu, określenia granic parków krajobrazowych i utworzenia wokół nich otulin oraz wprowadzenia obowiązujących w nich zakazów i ograniczeń (Dz. Urz. Woj. Gdańskiego nr 27, poz. 139 ze zm.). Przepisy te m.in. zakazują lokalizacji i budowy domów letniskowych i innych obiektów towarzyszących zabudowie rekreacyjnej na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego (§ 3 ust. 1 pkt 6 tegoż rozporządzenia).

W niniejszym stanie faktycznym skoro budowa obiektów budowlanych nastąpiła bez wymaganych prawem zezwoleń i na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego, to uznać należy, że zachodzą inne ważne przyczyny, wynikające z wyżej powołanych przepisów szczególnych, uzasadniające wydanie orzeczenia nakładającego obowiązek rozbiórki w oparciu o dyspozycję art. 37 ust. 2 cytowanej ustawy. Podkreślić bowiem należy, że zakaz zabudowy na obszarach krajobrazu chronionego stanowi inną ważną przyczynę poza wymienionymi w ust. 1, uzasadniającą nakaz rozbiórki obiektu na podstawie art. 37 ust. 2 ustawy prawo budowlane z 1974r. Z cytowanego rozporządzenia Wojewody jednoznacznie wynika, że na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego, na którym znajduje się przedmiotowa działka nie ma możliwości lokalizacji i budowy domków letniskowych, a tym samym obiektów towarzyszących. Oceny tej nie może zmienić sformułowanie " zabrania się lokalizowania i budowy nowych domków letniskowych ..." i dla rozpoznania niniejszej sprawy jest ono bezprzedmiotowe. Trafnie uzasadniono w zaskarżonej decyzji, że organ administracji zobowiązany jest w przypadku samowoli budowlanej uwzględnić i stosować prawo obowiązujące w dacie wydania decyzji, w tym wprowadzone ewentualne zakazy i ograniczenia . Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy to wskazać należy, że organ wydając decyzję zobowiązany był zastosować przepisy prawa w postaci powołanego rozporządzenia Wojewody i uwzględnić w konsekwencji, to że działka , której sprawa dotyczy znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego objętego zakazem budowy letniskowej. Nie można więc mówić o tym, że w dacie wydania decyzji istniała możliwość legalizacji zabudowy. Na marginesie jedynie wskazać należy , że taka ewentualna możliwość legalnej zabudowy działki mogłaby powstać w przypadku zmiany przeznaczenia gruntów czy też po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania dotyczącego terenu, którego sprawa dotyczy.

Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skarżących, podzielić należy stanowisko organu II instancji, że nie mają one wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Wręcz przeciwnie treść tychże zarzutów potwierdza prawidłowość rozstrzygnięcia dokonanego przez organy administracji. W pierwszej kolejności potwierdza, że skarżący zakupując część działki nr [...] wiedział, że nie jest ona przeznaczona na cele zabudowy rekreacyjnej oraz wiedział, że dopiero w przyszłości może dojść do zmiany przeznaczenia działki rolniczej na rekreacyjną- niewielka powierzchnia nie mogła zmieniać jej przeznaczenia. W tej sytuacji rozpoczęcie realizacji zabudowy letniskowej tylko na podstawie zapewnień ze strony Prezesa Spółdzielni , że jest możliwym wybudowanie na działce domku o powierzchni do 35 m i że wkrótce nastąpi przekwalifikowanie gruntu na teren rekreacyjny , bez wymaganego przepisami prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie może w żaden sposób prowadzić do legalizacji takiej zabudowy. Takie działanie skarżącego, jak to trafnie wskazał organ II instancji, było działaniem na ryzyko inwestora, który przystępując do realizacji zabudowy letniskowej musiał liczyć się ze skutkami prawnymi, które wynikają z podjęcia działań niezgodnych z prawem . Brak reakcji Urzędu Gminy przez dłuższy okres czasu , czy też płacenie podatku od nieruchomości też nie mogą prowadzić do legalizacji zabudowy. Bezzasadny jest podniesiony przez skarżącego zarzut upływu 10-letniego terminu przedawnienia. Termin ten nie dotyczy rozpoznawanej sprawy administracyjnej , w której orzeczono nakaz rozbiórki. Powołane przez skarżącego uregulowanie dotyczące terminu przedawnienia wynika z przepisów materialnych prawa cywilnego, które nie mają zastosowanie w rozpatrywanej sprawie przy orzekaniu rozbiórki.

Niezależnie od powyższego w okolicznościach niniejszej sprawy bezspornym było, że przedmiotowe obiekty, są obiektami budowlanymi wymagającymi pozwolenia na budowę. W ocenie sadu, zarówno obiekt budowlany opisany w decyzjach administracyjnych pełniący funkcję rekreacji – letniskową , jak drewniany budynek pełniący funkcję budynku gospodarczego i urządzenie o konstrukcji drewnianej pełniące funkcję sanitariatu są tymczasowymi obiektami budowlanymi, wymagającymi pozwolenia na budowę. Do wniosku takiego skłania interpretacja art. 2 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., zawierającego definicję legalną pojęcia "obiekt budowlany". Zgodnie z tą definicją przez obiekty budowlane rozumie się stałe i tymczasowe budynki lub inne stałe i tymczasowe budowle. Natomiast za budowę uważa się wykonywanie obiektu budowlanego, a także jego przebudowę lub rozbudowę / art. 2 ust. 2/ " Robotami budowlanymi " w rozumieniu tej ustawy były prace polegające na budowie, montażu, remoncie albo rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części. Wyjątki od zasady przewidzianej w art. 28 prawa budowlanego z 1974r. określone zostały w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno- budowlanego / Dz. U. nr 8, poz. 48/ wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 28 ust. 4 prawa budowlanego z 1974r. Stosownie do § 44 ust. 2 pkt 1 tego rozporządzenia pozwolenia na budowę nie wymagały między innymi, budowa altanek nie przystosowanych do stałego zamieszkania na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych. Rozporządzenie to nie przewidywało zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę realizacji tymczasowych obiektów takich jak przykładowo magazyny czy sanitariaty, zbudowanych na działkach nie będących działkami pracowniczymi. Stosownie do powyższych uregulowań prawnych nie ulega wątpliwości, że przed rozpoczęciem prac polegających na wykonaniu domku letniskowego tymczasowego magazynu, czy też sanitariatu inwestor zobowiązany był do uzyskania pozwolenia na budowę.

Sąd, jak to już wskazano powyżej, dokonuje kontroli rozstrzygnięć organów administracji pod względem ich zgodności z prawem. W świetle powyższych ustaleń Sąd uznał, że rozpatrując sprawę samowoli budowlanej organy administracji publicznej działały zgodnie z prawem .

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.