Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 187/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 33
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Asesor WSA Marzanna Sałuda, Asesor WSA Krzysztof Targoński (spr.), Protokolant St. sekr. sąd. Beata Jacek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" B. K. Spółka Jawna B. K., G. K. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (zabezpieczenia) 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. powołując się na art. 33 § 2, § 3, § 5 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) dokonał zabezpieczenia na majątku firmy "A" B. K. Spółka Jawna B.K., G.K. i określił przybliżoną kwotę zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od [...] do [...]r. w wysokości [...]zł oraz odsetki za zwłokę od zobowiązania należne na dzień wydania decyzji w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że w dniu [...]r. do Urzędu Skarbowego w Z. wpłynęło pismo z Prokuratury Okręgowej w K. wraz z dołączonym do niego aktem oskarżenia sporządzonym przez Prokuraturę Rejonową w D. G. przeciwko P.J., B.K. i M.P. Z aktu oskarżenia wynika, iż P.J. jako właściciel firmy "B" w okresie od [...]do [...] r. wystawiał fikcyjne faktury na transakcję sprzedaży złomu stalowego m.in dla Spółki "A". Z kolei B.K. jako właściciel firmy "A" w okresie do [...] do [...] r. kierował grupą mającą na celu popełnienie przestępstw polegających na wystawianiu sfałszowanych faktur na fikcyjne transakcje kupna – sprzedaży złomu stalowego.

W dniu [...] r. wszczęto postępowanie kontrolne w zakresie podatku od towarów i usług za okres od [...] do [...]r., w toku którego stwierdzono, że Spółka "A" dokonywała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur nabycia złomu od firmy "B" P.J.

Organ pierwszej instancji opisał faktury wystawione przez firmę "B" i kwoty wykazanego w nich podatku od towarów i usług, po czym stwierdził, że dokumentują one fikcyjne transakcje obrotu złomem, a zatem zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) wynikający z nich podatek naliczony nie może stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego Spółki "A"

Następnie organ przedstawił argumentację uzasadniającą dokonanie zabezpieczenia na majątku Spółki "A", a mianowicie:

- z analizy składanych przez Spółkę deklaracji podatkowych wynika, że w [...] r. obroty Spółki zmalały w porównaniu do roku [...],

- Spółka zmniejszyła zatrudnienie,

- z bilansu sporządzonego na [...]r. wynika, że w [...] r. roku nastąpił dwukrotny wzrost należności krótkoterminowych z kwoty [...]zł na [...]r. do kwoty [...]zł na [...]r., co wskazuje, że Spółka nie reguluje na bieżąco swoich zobowiązań wobec dostawców,

- z bilansu Spółki wynika także, iż kwota zobowiązań wobec dostawców przewyższa kwotę należności od odbiorców o [...] zł.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. uznał zatem, iż zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązania wobec budżetu za [...]r. z tytułu podatku od towarów i usług nie zostaną wykonane przez Spółkę "A", a więc dokonał zabezpieczenia na majątku Spółki w trybie określonym w art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej.

W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik strony wniósł o jej uchylenie zarzucając naruszenie:

- art. 33 ustawy Ordynacja Podatkowa poprzez jego błędną wykładnię, iż zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe wobec budżetu państwa nie zostanie wykonane,

- art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że wystawione faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane.

W uzasadnieniu pełnomocnik zaakcentował, że organ podatkowy wydając decyzję o zabezpieczeniu oparł się na nie zweryfikowanych w postępowaniu sądowym materiałach, zgromadzonych w postępowaniu karnym. Nadto wyraził pogląd, że nie regulowanie zobowiązań cywilnoprawnych nie stanowi podstawy do zastosowania zabezpieczenia zobowiązania podatkowego.

Zaskarżoną tu decyzją z dnia [...]r. nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej w K., powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 i art. 33 § 2 oraz § 3 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.

W uzasadnieniu podtrzymał w całości argumentację zaprezentowaną przez organ pierwszej instancji podkreślając, że ustalenia przyjęte w toku kontroli wskazują na zaniżenie podatku od towarów i usług, w rozliczeniu za [...]r., w kwocie co najmniej [...] zł.

Dokonanie zabezpieczenia okazało się konieczne z uwagi na: wysoką kwotę przyszłego podatku oraz rodzaj prowadzonej działalności, wykazującej coraz mniejsze obroty, dochody i zatrudnienie oraz rosnące zatory płatnicze.

Organ odwoławczy stwierdził także, że zabezpieczenie przyszłych zobowiązań podatkowych, zgodnie z art. 160 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 1991 r. Nr 136, poz. 161 ze zm.), nie wiąże się z żadnymi kosztami, a w przypadku odstąpienia organu od podatkowego od określenia podatnikowi zobowiązania podatkowego, dokonane w ramach zabezpieczenia czynność organu egzekucyjnego ulegną automatycznemu uchyleniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona podtrzymała zarzuty podniesione w odwołaniu wnosząc przy tym o uchylenie decyzji organu odwoławczego i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K., podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu [...]r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymując żądania skargi zaakcentował, że organ podatkowy nie dokonał żadnych własnych ustaleń przed wydaniem decyzji, oparł się na informacjach przekazanych z Prokuratury. W [...] r. organy podatkowy prowadził kontrolę w Spółce dotyczącą rozliczenia podatku od towarów i usług za [...] r., która nie wykazała żadnych nieprawidłowości, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie przeprowadzono ponownej kontroli.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji należy w punkcie wyjścia przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269): "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika zaś, iż zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wyłącznie w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto Sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 K.p.a. (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.) lub w innych przepisach (art.145 § 1 pkt 2) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Dokonując oceny w zaskarżonego aktu w przedstawionym zakresie Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) "zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio".

Z kolei w myśl § 2 zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji:

1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;

2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego;

3) określającej wysokość zwrotu podatku.

W rozpatrywanej sprawie organ podatkowy dokonał zabezpieczenia na majątku skarżącej powołując się na przepis art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej. Umknęło jednak jego uwadze, że w stosunku do Spółki "A" nie toczyło się postępowanie podatkowe, jak i nie prowadzono kontroli podatkowej. To zaś oznacza, że nie można było na podstawie omawianego przepisu dokonać zabezpieczenia zobowiązanie podatkowego na majątku skarżącej Spółki.

Z uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej wynika w sposób jednoznaczny, że impulsem do dokonania zabezpieczenia było pismo Prokuratury Okręgowej w K. wraz z dołączonym do niego aktem oskarżenia sporządzonym przez Prokuraturę Rejonową w D. przeciwko P.J., B.K. i M.P. Z aktu oskarżenia wynikało, iż P.J. jako właściciel firmy "B" w okresie od [...]do [...]r. wystawiał fikcyjne faktury na transakcję sprzedaży złomu stalowego m.in dla Spółki "A". Z kolei B.K. jako właściciel firmy "A" w okresie do [...] do [...]r. kierował grupą mającą na celu popełnienie przestępstw polegających na wystawianiu sfałszowanych faktur na fikcyjne transakcje kupna – sprzedaży złomu stalowego.

Wobec stwierdzonego naruszenia przepisu art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej – nie toczyło się postępowanie podatkowe ani kontrola podatkowa - Sąd uznał za zbędne dalsze rozważania, czy zachodziła uzasadniona obawa, że zaległe zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono w trybie art. 152 tej ustawy. O kosztach Sąd postanowił na podstawie art. 200 cyt. ustawy oraz § 6 pkt 6 w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu [(Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) – wpis [...] zł, wynagrodzenie pełnomocnika [...] zł i [...] zł opłata skarbowa].