Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 517/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 11, art. 183, art. 184; art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U z 2004 r. Nr 52, poz. 525)
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz Sędziowie sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.) del. sędzia WSA Leszek Kamiński Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1502/07 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1502/07, oddalił skargę A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.

W uzasadnieniu stanowiska Sąd ten przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu decyzją z dnia [...] marca 2007 r. cofnął A. K. posiadane przez niego pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich w ilości 3 egzemplarzy. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525), zwanej dalej "u.b.ia.". Organ uznał, iż na gruncie niniejszej sprawy podstawę istnienia obawy, o której mowa w wyżej cytowanym przepisie w pełni uzasadnia popełnienie przez posiadacza broni palnej występku polegającego na nielegalnym posiadaniu broni palnej i amunicji. Powyższe obligowało organ do cofnięcia pozwolenia na broń zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.ia.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ stwierdził, iż w sprawie bezspornym pozostaje, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Złotoryi z dnia [...] stycznia 2007 r. sygn. akt [...] skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. (posiadanie bez zezwolenia broni palnej i amunicji), tj. przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu. Organ podkreślił, iż ww. przestępstwo nie zostało wymienione bezpośrednio w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.ia., tym niemniej jak każde inne, musi być brane pod uwagę przy ocenie osoby, która się go dopuściła, a posiada tak szczególne prawo, jakim jest pozwolenie na broń. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji słusznie uznał, iż postępowanie strony budzi uzasadnione obawy, bowiem jak wynika z akt sprawy, skarżący przez ponad 5 lat posiadał broń i amunicję bez wymaganego pozwolenia twierdząc, iż nie wiedział, że posiadana przez niego broń i amunicja wymagają takiego pozwolenia oraz że miał zamiar zdeponować broń do muzeum. Twierdzeniu temu przeczy załączony do akt sprawy protokół z przesłuchania skarżącego w charakterze podejrzanego, z którego wynika, iż przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wskazując na obligatoryjny charakter przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.ia. organ uznał, iż w niniejszej sprawie koniecznym było cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń, bowiem prawomocny wyrok sądu karnego, skazujący osobę posiadającą pozwolenie na broń, za popełnienie przestępstwa ściśle z bronią i amunicją związanego posiada charakter wiążący dla ustalenia czy spełniona jest przesłanka art. 18 ust 1 pkt 2 u.b.ia. Organ odwoławczy stwierdził, że na ocenę o skarżącym nie mają wpływu pozytywna opinia w miejscu zamieszkania oraz pozytywny wynik kontroli warunków przechowywania broni, jak również powoływana przez stronę pozytywna opinia w kole łowieckim, nie wpływają one również na sposób rozstrzygnięcia sprawy, bowiem żadna z tych okoliczności nie podważa ustaleń prawomocnego wyroku sądu karnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę A. K. na powyższą decyzję uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że ocena czy posiadacz broni, wobec którego toczy się postępowanie administracyjne o cofnięcie tej broni na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.ia., jest osobą co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wydana zostać musi w oparciu o zebrane w trakcie postępowania administracyjnego dowody. Jednym z takich dowodów są orzeczenia sądowe, w szczególności dotyczące skazania za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub informacje o toczących się postępowaniach karnych w takich sprawach. Sąd stwierdził, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.ia. eksponując fakt skazania za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (lub toczącego się postępowania w takich sprawach), a więc precyzując stan faktyczny, od którego zależy zastosowanie normy prawnej wobec posiadacza broni, którego skazanie dotyczy, przesądził o tym, iż co do takich osób obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, jest uzasadniona, co skutkować musi cofnięciem pozwolenia na broń. Obawę taką mogą stwarzać również osoby skazane prawomocnym wyrokiem za inne, niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu przestępstwa, jednak to, czy obawa, o której mowa w przepisie jest uzasadniona nie może dokonywać się automatycznie w związku ze stwierdzeniem skazania, lecz podlegać musi ocenie organu wraz z innymi dowodami zebranymi w sprawie przy uwzględnieniu rodzaju przestępstwa, za które posiadacz broni został skazany i okoliczności jakie wiązały się z czynem zabronionym, a które wynikały z postawy tej osoby. Sąd wskazał, że bezspornym jest, iż skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Złotoryi, Wydział II Karny z dnia 22 stycznia 2007 r. sygn. akt. II K 562/06 uznany został za winnego popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. Sąd wskazał, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący w okresie od 2001 r. do września 2006 r. posiadał bez wymaganego zezwolenia dwie sztuki broni wojskowej typu "[...]" model [...], kal. [...], lufę broni typu [...] z komorą zamkową kal. [...] model 98, lufę z zamkiem [...] kal. 6,5/42 nr [...], lufę gwintowaną kal. 8/57 oraz amunicję kulową kal. 9 mm w ilości 77 sztuk. Przestępstwo, za które został skazany skarżący nie należy wprawdzie do żadnego z przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.ia. jednak jest przestępstwem przeciwko porządkowi publicznemu (przestępstwo zamieszczone w rozdziale XXXII k.k.). Sąd uznał, że powoływanie iż był przekonany, że posiada obiekt historyczny, który zamierzał przekazać do muzeum, w czym przeszkodziła mu choroba, należy uznać za chybione z tego względu, że zasadą jest, iż na posiadanie każdej broni należy uzyskać pozwolenie (także na broń w celach kolekcjonerskich czy pamiątkowych). Sąd nie dał wiary twierdzeniom skarżącego co do woli przekazania do muzeum posiadanej nielegalnie broni, ponieważ to przekazywanie trwa ponad pięć lat. Posiadana niezgodnie z wymogami ustawy broń tzn. bez wymaganego zezwolenia, a tym samym bez możliwości sprawowania przez właściwy organ nadzoru nad prawidłowością jej używania i przechowywania stanowi zagrożenie dla porządku publicznego. Skarżący, prawomocnym wyrokiem sądu karnego, został uznany sprawcą takiego czynu, co musi skutkować przyjęciem, że spełniona została wobec niego jako legalnego posiadacza broni myśliwskiej przesłanka z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.ia. W ocenie Sądu organy Policji trafnie zatem przyjęły, iż skarżący dopuszczając się popełnienia wskazanego przestępstwa, za które został skazany prawomocnym wyrokiem, należy do katalogu osób o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Dopuszczenie się przez skarżącego przestępstwa z grupy przestępstw przeciwko porządkowi publicznemu a jednocześnie stanowiącego naruszenie przepisów ustawy o broni i amunicji rodzi uzasadnioną obawę, iż posiadana przez niego broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Odnosząc się do argumentów skarżącego dotyczących jego nieskazitelnej opinii odpowiedzialnego myśliwego, niekonfliktowego i nienadużywającego alkoholu, przestrzegającego prawa obywatela, to pomijając nieodpowiadające stanowi faktycznemu przekonanie skarżącego, iż jest osobą przestrzegającą prawa, Sąd uznał, iż ze względu na charakter czynu, za który skarżący został skazany oraz okoliczności związanych ze sprawą (pięcioletnie posiadanie broni bez pozwolenia) nie mogą one stanowić argumentu o znaczeniu przesądzającym dla rozstrzygnięcia sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, opartą na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył A. K., reprezentowany przez adwokata, wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, a to art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez błędną jego wykładnię. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skoro skarżący nie był nigdy skazany za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu pozbawić go można posiadania broni wyłącznie w wypadku wykazania przez organ administracyjny, że istnieje obawa sprzecznego z prawem (interesem bezpieczeństwa, porządku publicznego) użycia broni. W ocenie skarżącego brak jest podstaw do domniemania takiej obawy z uwagi na rodzaj popełnionego przestępstwa – występek z art. 263 § 2 k.k. Nie ulega bowiem wątpliwości, że gdyby ustawodawca uznał fakt popełnienia przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu za wystarczająco uzasadniający obawę, o której mowa w powoływanym przepisie, wymieniłby ten rodzaj przestępstw obok tych przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu. Skarżący podkreślił, iż poza eksponowaniem skazania skarżącego z art. 263 § 2 k.k. Sąd ani organ nie powołał żadnej okoliczności mogącej uzasadnić cofnięcie skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni. Zdaniem skarżącego pominięto opinię środowiskową o skarżącym oraz opinię z kółka łowieckiego, nie poddano też analizie okoliczności związanych z popełnieniem przez skarżącego występku z art. 263 k.k., które mogły i powinny (w przeciwieństwie do wiążącego sąd faktu skazania) być przedmiotem postępowania administracyjnego. Te okoliczności wskazują zdaniem skarżącego na to, że popełniony czyn miał charakter incydentalny, nie był szczególnie szkodliwy społecznie i był wynikiem działania w dobrej wierze, co zostało podniesione w skardze osobistej skarżącego.

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Komendant Główny Policji, reprezentowany przez adwokata, wnosząc o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, będąc związany jej zarzutami.

Podniesione w skardze niniejszej zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw.

Skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia prawa materialnego – art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2003 r. Nr 52, poz. 451) przez błędną wykładnię.

Autor skargi kasacyjnej zaprezentował stanowisko, iż skoro A. K. nie był nigdy skazany za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, to można go pozbawić posiadania broni tylko w przypadku wykazania, że istnieje obawa użycia broni, sprzecznego z prawem (interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego). przyznając słuszność tego stanowiska, należy stwierdzić równocześnie, że Sąd pierwszej instancji dopełnił wymogów wszechstronnej oceny materiałów sprawy i wyprowadził zasadne wnioski, iż skarżący nie daje gwarancji takiego postępowania, które pozwala wykluczyć użycie broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa wiążą Sąd administracyjny. Natomiast zgodnie z treścią art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.

Jeśli zaś chodzi o granice związania Sądu administracyjnego wyrokiem karnym, to odnoszą się one tylko do ustaleń zawartych w sentencji wyroku skazującego i typem przypisanego mu czynu (wyrok SN, publ. OSPiKA nr 3, poz. 63).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. A. K. takie pozwolenie otrzymał na posiadanie broni myśliwskiej, co oznacza, że został pozytywnie zweryfikowany i zasługiwał na zaufanie organów Policji. Winien więc znać obowiązujące przepisy prawa, że każde posiadanie broni i amunicji wymaga uzyskania pozwolenia organów Policji, by jej posiadanie miało cechy legalności.

Z prawomocnego wyroku skazującego A. K. wynika, iż dopuścił się przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. polegającego na tym, iż bez pozwolenia wymaganego prawem posiadał dodatkowo dwie sztuki broni palnej wojskowej typu "[...]" model 71 kal. 11/87, lufę broni typu "[...]" z kaburą zamkową kal. [...] model [...], lufę z zamkiem typu "[...]"[...] kal. 6,5/42 nr [...], lufę gwintowaną kal. 8/57 oraz amunicję kulkową kal. 9 mm w ilości 77 sztuk.

Nielegalne posiadanie wyżej opisanej broni i amunicji trwało ponad 5 lat. W kodeksie karnym czyn powyższy kwalifikowany jest jako przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu. Stanowi on jak zaznaczył w ocenie Sąd pierwszej instancji naruszenie podstawowych przepisów ustawy o broni i amunicji i dowodzi lekceważącego stosunku do przepisów regulujących zasady dostępu do broni i amunicji, z których wcześniej skarżący skorzystał uzyskując stosowne pozwolenie. Takie zachowanie uzasadnia ocenę, że skarżący jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Należy więc zgodzić się w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że powyższe stanowisko zgodnie z regulacją art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji obliguje organ Policji do cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską, wcześniej udzielonego skarżącemu.

Zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy w świetle powyższych okoliczności należało uznać za chybiony, zaś jego uzasadnienie sprowadza się do polemiki ze stanowiskiem i oceną Sądu pierwszej instancji.

Brak usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej stanowi o jej oddaleniu. Z mocy art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.