Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 890/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 70 ust. 1-4, art. 74 ust. 1-4
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Stukan-Pytlowany Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant Małgorzata Ciach po rozpoznaniu w dniu 18 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 21 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Ke 1118/14 w sprawie ze skargi G. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2015 r. , sygn. akt II SA/Ke 1118/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz G. M. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] G. M. z siedzibą w M. kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] października 2014 r. po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] sierpnia 2014 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500 złotych, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 7 oraz ust. 2 pkt 5, art. 20 ust. 1 a, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) oraz lp. 2.2.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że 2 lipca 2014 r. w K. przy ulicy [...] miała miejsce kontrola pojazdu marki Mercedes Benz nr rej. [...]. Pojazdem kierował S. O. W chwili kontroli wykonywany był zarobkowy regularny przewóz osób. Kierowca okazał do kontroli m.in. rozkład jazdy do zezwolenia nr [...] na wykonywanie przewozu osób w krajowym transporcie drogowym na linii regularnej K.-L. W wyniku obserwacji pojazdu poprzedzającej kontrolę drogową ustalono, że kierowca odjechał z przystanku M., [...] o godz. 6:50, mimo że według rozkładu jazdy powinien odjechać z powyższego przystanku o godz. 6:33. Powyższe potwierdza, zdaniem organu protokół kontroli nr [...] podpisany przez kierowcę, z zastrzeżeniem, że w toku postępowania zostanie dostarczona organowi "rolka z kasy fiskalnej" na potwierdzenie godziny odjazdu z ww. przystanku.

W piśmie z 7 lipca 2014 r., skarżąca wskazała, że była w dniu kontroli na przystanku M. [...] i poświadcza, iż kierowca odjechał z niego o godz. 6:39. Dowodem potwierdzającym powyższe miał być bilet wydany ostatniemu pasażerowi w M. o godz. 6:39.

Po przeanalizowaniu materiału dowodowego organ II instancji uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, gdyż kierowca podpisał protokół kontroli, czym potwierdził ustalenia kontrolujących. Jedyne zastrzeżenie, jakie wniósł do protokołu, dotyczyło kwestii dostarczenia organowi "rolki z kasy fiskalnej" na potwierdzenie godziny odjazdu z ww. przystanku. Zdaniem organu odwoławczego okoliczność sprzedaży biletu pasażerowi o godz. 6:39 nie przesądza o tym, że odjazd z ww. przystanku nastąpił właśnie w tym czasie. Nadto organ podkreślił, że według rozkładu jazdy do ww. zezwolenia odjazd z ww. przystanku powinien nastąpić o godz. 6:33 a nie o godz. 6:39. Wbrew przekonaniu strony w aktach sprawy znajduje się dowód na okoliczność odjazdu kierowcy z przystanku M., [...] niezgodnie z zezwoleniem, tj. o godz. 6:50 zamiast o 6:33, a jest nim protokół kontroli podpisany przez kierowcę. Brak materiału wideo z poczynionych obserwacji nie przesądza o tym, że naruszenie z lp. 2.2.2 załącznika nr 3 nie miało miejsca, gdyż stan faktyczny z dnia kontroli dotyczący odjazdu z przystanku M., [...] niezgodnego z zezwoleniem potwierdza dokument urzędowy, jakim jest protokół kontroli.

Organ odwoławczy nie zgodził się z zastrzeżeniami strony dotyczącymi niepodpisania protokołu kontroli przez funkcjonariusza Policji przeprowadzającego obserwację, gdyż obserwacja pojazdu została przeprowadzona wspólnie przez funkcjonariusza Policji i inspektora Inspekcji Transportu Drogowego, który następnie sporządził protokół kontroli, co w ocenie organu II instancji było prawidłowe.

Nie zaistniały też okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję G. M., domagając się stwierdzenia nieważności lub uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał, że skarga jest zasadna.

Sąd I instancji podzielił wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że protokół z kontroli przeprowadzonej na warunkach i w trybie określonych w u.t.d. korzysta z uprzywilejowanej i kwalifikowanej mocy dowodowej. Aby jednak tak określoną wartość dowodową mógł nadać mu właściwy organ, kontrola musi być przeprowadzona w sposób, o jakim mowa w przepisach, a więc przede wszystkim w obecności kontrolowanego, któremu doręcza się kopię sporządzonego protokołu, do którego może on wnieść zastrzeżenia (art. 74 ust. 3 i 4 u.t.d.) – wyrok WSA w Kielcach z dnia 20 marca 2013 r., II SA/Ke 124/13, Lex nr 1301158.

W ocenie Sądu I instancji podstawowym i zasadniczym elementem kontroli przeprowadzanej w trybie i na zasadach określonych w ustawie jest obecność kontrolowanego podczas czynności kontrolnych. Tylko taka kontrola może stanowić podstawę do sporządzenia protokołu, o jakim mowa w art. 74 ust. 1 i 2 u.t.d. oraz w § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2 września 2009 r. Przeprowadzenie kontroli na warunkach i w trybie określonych w u.t.d. jest niezwykle istotnym elementem nadzoru nad prawidłowym wykonywaniem działalności w zakresie transportu i przewozu drogowego w rozumieniu art. 1 tej ustawy. Protokołowi sporządzonemu z czynności kontrolnych prawodawca nadał bowiem szczególne znaczenie dowodowe określone w art. 75 (w przypadku kontroli przeprowadzonej przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego) oraz w art. 90 u.t.d.

W ocenie Sądu I instancji z akt sprawy, a zwłaszcza z protokołu kontroli z dnia [...] lipca 2014 r., wynika, że czynności kontrolne pracownika WITD N. S. polegały na obserwacji pojazdu należącego do skarżącej prowadzonego przez kierowcę S. O. od przystanku w miejscowości M., [...], gdzie stwierdzono naruszenie warunków określonych w zezwoleniu dotyczących godziny odjazdu. Pojazd ten skontrolowano jednak dopiero na przystanku końcowym w K., tj. po upływie około 35 minut według kontrolującego lub około 45 minut według skarżącej, po przejechaniu przez ten pojazd około 30 kilometrów. W miejscu bowiem, gdzie zaistniało naruszenie tj. w M. - kontrola nie została przeprowadzona. Przeprowadzono ją bowiem dopiero w K. W kontekście zarzutu, jaki postawiono kierowcy skarżącej, a także w kontekście zastrzeżeń skarżącej ma to szczególnie istotne znaczenie. Skoro bowiem skarżąca została ukarana za opóźniony o około 17 minut – w stosunku do obowiązującego na tej linii rozkładu jazdy – odjazd z przystanku przy [...] w M., a według jej twierdzeń takie opóźnienie nie miało miejsca, to nie można czynić ustaleń co do godziny odjazdu z M. wyłącznie na podstawie protokołu sporządzonego w innym miejscu i znacznie później. Dlatego ten protokół nie mógł być traktowany jako dowód korzystający z uprzywilejowanej i kwalifikowanej mocy dowodowej w podanym wyżej znaczeniu również dlatego, że już w jego treści znalazło się istotne zastrzeżenie zgłoszone przez kontrolowanego kierowcę. Zastrzeżenie to odnotowane w brzmieniu "Doniesiemy rolkę z Kasy Fiskalnej na potwierdzenie wyjazdu", choć samo w sobie nie jest zbyt czytelne, to jednak w zestawieniu z treścią całego protokołu kontroli, a także w konfrontacji ze stanowiskiem skarżącej wyrażanym w toku całego postępowania, a zwłaszcza w piśmie z [...] lipca 2014 r., nie pozostawia wątpliwości co do tego, że kierowca już wówczas kwestionował zawarte w protokole kontroli stwierdzenie o opóźnionym o około 17 minut wyjeździe prowadzonego pojazdu z przystanku w miejscowości M.

Zdaniem Sądu I instancji protokół z kontroli z [...] lipca 2014 r. budzi wątpliwości również dlatego, że wynika z niego, iż w czasie obserwacji pojazdu w miejscowości M., w dniu [...] lipca 2014 r. w godzinach 6:30 do 6:50, "kierowca siedział za kierownicą pojazdu i nie wykonywał innych czynności obsługowych". Tymczasem z dołączonych w toku postępowania administracyjnego przez skarżącą wydruków biletów na ten kurs wynika, że w tym czasie, pomiędzy godziną 6:33, a 6:39 kierowca sprzedał 4 bilety, co niewątpliwie miało charakter czynności obsługowej ściśle związanej z wykonywanym kursem. Z tego protokołu wynika też, że kontrolę rozpoczęto w dniu [...] lipca 2014 r. po przyjeździe pojazdu na końcowy przystanek w K. o godzinie 7:25 przy ulicy [...]. Z rozkładu jazdy będącego załącznikiem do zezwolenia wynika natomiast, że kurs ten powinien się zakończyć w K. przy ulicy [...] o godzinie 7:18. Okazuje się więc, że opóźnienie pomiędzy godziną wynikającą z rozkładu, a godziną przyjazdu na końcowy przystanek wyniosło nie więcej niż 7 minut zakładając przy tym, że do kontroli na tym przystanku kontrolujący przystąpił niezwłocznie po przyjechaniu pojazdu na ten przystanek, a nie dopiero po pewnym czasie, np. po wyjściu z tego pojazdu wszystkich pasażerów, co też mogło zabrać kilka minut. Zakładając, że pojazd prowadzony na tej trasie nie nadrobił opóźnienia, jakie miał w miejscowości M. (co mogło być trudne zważywszy na godziny tego kursu pokrywające się z porannym szczytem komunikacyjnym), opóźnienie wskazane w protokole kontroli z dnia [...] lipca 2014 r. oraz w zaskarżonej decyzji wydaje się co najmniej wątpliwe.

W ocenie Sądu I instancji niejasny jest też udział w kontroli funkcjonariusza Policji Mariusza Kawalca, który dopiero [...] lipca 2014 r., a więc 8 dni po kontroli, sporządził notatkę urzędową potwierdzającą wersję przyjętą przez organ. Organ II instancji nie odniósł się w żaden sposób do tej okoliczności mimo zarzutu zgłoszonego w tym zakresie w odwołaniu.

W konsekwencji Sąd I instancji uznał , że wobec wątpliwości co do protokołu który nie wyjaśnia kwestii mającej zasadnicze znaczenie dla nałożenia kary, konieczne jest przeprowadzenie dalszego postępowania dowodowego. Przede wszystkim nie doszło do wiarygodnego ustalenia, czy rzeczywiście pojazd należący do skarżącej, kierowany przez jej pracownika odjechał w dniu [...] lipca 2014 r. z przystanku położonego w miejscowości M. opóźniony, a jeśli tak, to o ile minut. Brak tych ustaleń spowodował, że przedwczesne byłoby postawienie skarżącemu przedsiębiorcy zarzutu nie wykazania zaistnienia w sprawie przesłanek uwalniających go od odpowiedzialności za zarzucone naruszenie. W okolicznościach niniejszej sprawy prawidłowe ustalenie, czy opóźnienie godziny odjazdu z miejscowości M. wynosiło 17, czy też tylko kilka minut, determinuje sposób obrony. Zważywszy bowiem na to, że przystanek, z którego opóźniony odjazd stał się podstawą zarzucanego skarżącej naruszenia - nie był przystankiem początkowym, tylko siódmym na trasie tego przejazdu oraz oddalonym od przystanka początkowego o 14 kilometrów, nie można wykluczyć, że ewentualne kilkuminutowe opóźnienie mogło być spowodowane zdarzeniami i okolicznościami, których skarżąca nie mogła przewidzieć, a także że nie miała wpływu na powstanie zarzucanego naruszenia. Dopiero rzetelne ustalenie faktu i ewentualnie wielkości tego opóźnienia umożliwi przewoźnikowi wykazanie przesłanek egzoneracyjnych, o jakich mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., o ile oczywiście takie przesłanki istnieją. Zdaniem Sądu I instancji faktycznie zaniechano przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z naruszeniem art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Nie przesłuchano pracownika Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego, który sporządził protokół kontroli z [...] lipca 2014 r., ani policjanta M. K., który miał być świadkiem opóźnionego odjazdu pojazdu należącego do skarżącej z przystanka przy [...] w M. Nie przesłuchano też kierowcy ani też nie rozważono potrzeby przesłuchania w trybie art. 86 k.p.a. skarżącej, zaś przeprowadzenie tego rodzaju dowodów o charakterze osobowym było w stanie sprawy niewątpliwie wskazane, tym bardziej, że istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, w tym sam fakt obserwacji (kontroli) był między stronami sporny.

Za niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi zmierzające do podważenia uprawnienia inspektora Inspekcji Transportu Drogowego N. S.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Główny Inspektor Transportu Drogowego zarzucając;

1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 p.p.s.a w związku z art. 7, art. 77 1, art. 76 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. zwanej dalej także k.p.a.) oraz w związku z art. 70 ust. 1 - 4, art. 74 ust. 1 - 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm. zwanej dalej u.t.d.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, że kontrola drogowa przeprowadzona w dniu [...] lipca 2014 r. stanowiąca podstawę wszczęcia niniejszego postępowania, nie stanowiła kontroli drogowej o której mowa w u.t.d., a sporządzony w jej wyniku protokół kontroli nie korzystał z kwalifikowanej mocy dowodowej, podczas gdy kontrola drogowa została przeprowadzona zgodnie z przepisani u.t.d., przy zapewnieniu kierowcy czynnego udziału w czynnościach kontrolnych, w tym wnoszenia zastrzeżeń także w odniesieniu do wyników przeprowadzonej przez funkcjonariuszy obserwacji pojazdu, zaś okoliczność, że przedmiotowa kontrola drogowa odbyła się w innym czasie i miejscu niż miejsce i czas zaistnienia naruszenia w żadnym razie nie dyskwalifikowała jej jako przeprowadzonej na podstawie i zgodnie z przepisami u.t.d., ani protokołu kontroli jako dokumentu urzędowego korzystającego ze szczególnej mocy dowodowej w zakresie stwierdzonych w nim okoliczności faktycznych;

2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 p.p.s.a w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegające na przyjęciu, że w sprawie nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności faktyczne, tj. czy rzeczywiście pojazd należący do skarżącej odjechał z przystanku w miejscowości M. opóźniony, a jeżeli tak to o ile minut, podczas gdy okoliczność opóźnionego wyjazdu z przystanku była w sprawie bezsporna, zaś sporna pozostawała jedynie kwestia długości opóźnienia, która jednak wbrew argumentom Sądu I instancji nie mogła mieć dla rozstrzygnięcia sprawy istotnego znaczenia;

3) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegające na mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy administracji nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy budzi wątpliwości co do jego wiarygodności, podczas gdy materiał dowodowy został uzyskany zgodnie z prawem i brak jest jakichkolwiek realnych przesłanek mogących podważać jego wiarygodność, wobec czego stan faktyczny sprawy został ustalony należycie, zaś zaskarżona decyzja odpowiadała prawu, zawierając przy tym uzasadnienie faktyczne i prawne rzetelnie wyjaśniające motywy zapadłego orzeczenia, a ocena prawna zgromadzonego materiału dowodowego nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów określone w art. 80 k.p.a.

Skarżący kasacyjnie Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a pod uwagę bierze z urzędu jedynie nieważność postępowania - z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wystąpienia których w niniejszej sprawie nie dopatrzono się. Naczelny Sąd Administracyjny orzekał zatem w granicach związania granicami skargi kasacyjnej.

Związanie skargą kasacyjną oznacza natomiast, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto. Przedmiotem oceny Sądu mogą być więc jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a.

W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze skład orzekający uznał, że podstawy, na których oparto skargę kasacyjną nie uzasadniają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku.

Rozpoznawana skarga kasacyjna Głównego Inspektor Transportu Drogowego podnosi zarzut naruszenia przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W świetle tego przepisu, skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl orzecznictwa, skuteczne podniesienie takiego zarzutu wymaga wykazania istnienia związku przyczynowego między wspomnianym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia byłaby inna. W rezultacie użyte w treści tego przepisu pojęcie "mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać tylko z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania, co oznacza, że skarżący powinien uzasadnić, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2012 r. , I FSK 1913/11; LEX nr 1233622).

Autor skargi kasacyjnej nie wywiązał się z powyższej powinności. Zarzuty skargi kasacyjnej w powiązaniu z jej uzasadnieniem sprowadzają się do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, że protokół kontroli jest niewystarczający dla jednoznacznego potwierdzenia faktu opóźnienia godziny odjazdu kierowcy z przystanku w miejscowości M.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji niewadliwie uznał, że skoro protokół kontroli nie został sporządzony niejako "na gorąco" ale dopiero po upływie około 35-40 minut od domniemanego ujawnienia naruszenia przez kontrolujących i zarazem kontrola odbyła się dopiero na przystanku końcowym w K., zatem okoliczności opóźnienia powinny być potwierdzone innymi dowodami, których organ nie przeprowadził.

Z akt sprawy wynika, że G. M. od początku domagała się przeprowadzenia postępowania dowodowego w większym rozmiarze, czego organ nie uwzględnił kierując się tylko i wyłącznie ustaleniami zawartymi w protokole kontroli. W złożonym odwołaniu G. M. podważyła ustalenia Inspektora ITD oraz podnosiła, że protokół nie został podpisany przez funkcjonariusza Policji, który był obecny podczas kontroli, ponadto zarzucała, iż w aktach sprawy brak było nagrania z kontroli oraz innego dowodu potwierdzającego odjazd autobusu z miejscowości M. o godzinie 6:50. Jednocześnie w uzasadnieniu skargi sam kasator przyznaje, że kierowca nie był obecny przy czynnościach obserwacyjnych dokonywanych przez kontrolujących. Zasadnie też Sąd I instancji zwrócił uwagę, że organ nie odniósł się do zarzutów zgłaszanych przez G. M. w toku postępowania administracyjnego i pozostawił niewyjaśnione okoliczności mające istotne znaczenie dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy. W konsekwencji wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie sam fakt, że w miejscowości M. ostatni bilet został sprzedany przez kierowcę o godz. 6:39 nie może być przesądzający w sprawie. Jak trafnie uznał Sąd I instancji konieczne jest ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego we wskazanym kierunku aby wyjaśnić wszystkie wątpliwości powstałe w związku przeprowadzoną kontrolą.

Wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku nie usprawiedliwiają też pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego, w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, bądź czyni ją wyłącznie iluzoryczną (vide wyrok NSA z dnia 12.10. 2010 r., sygn. II OSK 1620/10). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca bowiem Sąd I instancji w obszernych motywach zaskarżonego wyroku wskazał szczegółowo jakie dowody powinny być przeprowadzone przez organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Uwzględniając powyższe uwagi Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie podstawowe wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy: przedstawia stan sprawy przyjęty za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, prezentuje zarzuty skargi, wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem, zawiera odniesienie do zarzutów skargi.

Z tych wszystkich względów, skarga kasacyjna – z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw – podlegała oddaleniu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.