Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 188/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2006 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącego R. Z. kwotę 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Starosta P. decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę na terenie działki nr ew. [...]

w miejscowości B. gm. P. stacji bazowej telefonii komórkowej [...], którą stanowi wieża stalowa o wysokości 50m z kontenerami na potrzeby telefonii komórkowej, przyłącze energetyczne oraz złącze kablowe na potrzeby stacji dla P. [...] Sp. z o.o. w W.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. Z., właściciel nieruchomości dz. nr ew. [...] położonej w sąsiedztwie planowanej inwestycji wraz

z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, podnosząc iż nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji.

Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa – umorzył postępowanie odwoławcze wskazując w uzasadnieniu, iż skarżący R. Z. nie wykazał, aby w sprawie miał swój interes prawny. Powołując się na treść art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz raport oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji, organ odwoławczy przyjął, iż działka należąca do skarżącego nie leży w obszarze oddziaływania obiektu zatwierdzonego decyzja Starosty P. z dnia [...] lipca 2003 r.

Skargę na powyższą decyzję wniósł R. Z., wskazując,

iż w okresie do [...].08.2002 r. działki wchodzące w skład jego nieruchomości o nr ew. [...] i [...] sąsiadowały bezpośrednio z działką o nr ew. [...], na terenie której wzniesiono przedmiotową stację bazową telefonii komórkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 marca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 266/04, uchylił zaskarżoną decyzję, wyjaśniając

iż w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, interes prawny

w kwestionowaniu decyzji mają właściciele i użytkownicy wieczyści sąsiedniej nieruchomości, są oni bowiem uprawnieni do żądania zapewnienia im ochrony uzasadnionych interesów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 i ust. 2 Prawa budowlanego.

Sąd zauważył, iż działki skarżącego o nr ew. [...] i [...] sąsiadują bezpośrednio

z działką o nr ew. [...], na terenie której pobudowano przedmiotowa inwestycję.

Fakt dokonanego podziału działki nr [...] i zlokalizowania części inwestycji na nowopowstałej działce nr [...] nie może zmienić sytuacji prawnej skarżącego.

Zdaniem sądu za sąsiednie działki można także uznać nieruchomości nie graniczące ze sobą, ale pozostające w zasięgu swoich wpływów lub w związku gospodarczym.

W konsekwencji, zdaniem Sądu, organ II instancji nie rozważył należycie,

czy istotnie działka skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła P. [...] Sp. z o.o. w W.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt

II OSK 936/05 oddalił skargę kasacyjną.

W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż nieruchomość skarżącego (działka nr [...]) choć nie graniczy bezpośrednio z terenem zainwestowania (działka nr [...]) to położona jest w odległości około 10m od niej. Tym samym, zdaniem Sądu, w okoliczności sprawy należy uznać, iż nieruchomość R. Z. znajduje się niewątpliwie w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

Naczelny Sąd Administracyjny powołując się na art. 143 kc wskazał, iż własność gruntu, w granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu, rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. Z analizy oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko wynika, że planowana inwestycja będzie oddziaływała (w odległości 32,8 bądź 26,6m – w zależności od częstotliwości)

na działkę skarżącego nr ew. [...] na wysokości 37,8 bądź 32,8 n.p.t. Z tych względów rozstrzygnięcie Sądu I instancji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasługuje na aprobatę, pomimo błędnego uzasadnienia.

Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2005 r. – umorzył postępowanie odwoławcze.

Organ odwoławczy, po ponownym przeanalizowaniu całokształtu sprawy, wskazał iż skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu,

w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, co skutkuje niemożnością wniesienia skutecznego odwołania (art. 127 § 1 kpa).

Organ powołując się na "raport oddziaływania na środowisko stacji telefonii komórkowej P. stwierdził, że "pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających gęstość mocy promieniowania S=0,1 W/m² będą występowały wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi.

Z dokumentacji budowlanej wynika, iż bezpośrednio najbliższe otoczenie stacji stanowi teren niezabudowany, ponadto Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego gminy P. ustala maksymalną wysokość budynków

2 kondygnacje z dachem wysokim, lecz nie więcej niż 11,0m.

W ocenie organu odwoławczego obszary o niebezpiecznym promieniowaniu występujące na wysokości powyżej 37,4m n.p.t. będą niedostępne dla mieszkańców oraz użytkowników okolicy.

Skargę na powyższą decyzję wniósł R. Z., domagając się jej uchylenia, ze względu na naruszenie przepisów kpa, Prawa budowlanego, jego praw strony oraz nieuwzględnienie wyroków WSA z dnia 30.03.2005 r. oraz NSA z dnia 28.06.2006 r.

Skarżący podkreślił, iż w uzasadnieniach obu wyroków sądy potwierdziły jego prawo strony w postępowaniu odwoławczym przyjmując, iż jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem i trafności jego wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

Zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 138 § 1 pkt 3 kpa, co czyni skargę uzasadnioną.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.

Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych

i sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie (S. Hanusek (w:) W. Siedlecki (red.), System prawa procesowego cywilnego. Zaskarżenie orzeczeń sądowych, Ossolineum, 1986, s. 318). Przy czym należy podnieść, iż ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnej normy prawnej

w zaskarżonym akcie czy też prawidłowej jej wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie.

W orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż art. 153 p.p.s.a. może także stanowić podstawę do wyrażenia takiej oceny w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym w postępowaniu kasacyjnym (vide wyrok NSA z dnia 18.08.2004 r., FSK 207/04, OSP 2005, z. 2, poz. 18).

W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku

z dnia 28.06.2006 r. sygn. akt II OSK 936/05 sformułował wiążącą ocenę prawną dotyczącą wykładni i zastosowania w sprawie art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane w odniesieniu do skarżącego.

Nie mogą budzić wątpliwości organu ani Sądu twierdzenia, z których wynika,

iż "nieruchomość R. Z. znajduje się niewątpliwie w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji stacji bazowej telefonii komórkowej" Naczelny Sąd Administracyjny umotywował swoje stanowisko w tej kwestii przyznając,

iż skarżący ma przymiot strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, uznając jednocześnie, iż bez wpływu na powyższy pogląd ma fakt braku ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania na spornym terenie.

Oceną tą związany był Wojewoda Mazowiecki ponownie rozpatrując sprawę,

jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując skargę na decyzję organu odwoławczego z dnia [...].11.2006 r. Oznacza to, iż zarówno organ jak i Sąd nie może formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym poglądem

i zobowiązany jest do podporządkowania się wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny ocenie w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego rozstrzygnięcia organu oraz wyroku Sądu.

Konsekwencją powyższego wywodu jest uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Rzeczą organu odwoławczego będzie więc rozpatrzenie merytoryczne odwołania R. Z., co do którego przesądzono, iż posiada on przymiot strony w niniejszym postępowaniu w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.

Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Rozstrzygnięcie w pkt II i III wyroku oparto na treści art. 152 i 200 cytowanej ustawy.