Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2899/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1, ust. 4
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2017 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. W. jest decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] października 2016 r., znak: [...], wydana w przedmiocie odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego.

Postępowanie zakończone ww. decyzją wszczęte zostało na wniosek skarżącego o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] w M., do działki o nr [...], wykorzystywanej na cele mieszkalne.

Decyzją z [...] sierpnia 2016 r. znak: [...], na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460) oraz § 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124), Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie zezwolił K. W. na lokalizację zjazdu indywidulanego z drogi krajowej nr [...] (dz. nr [...] obr. M.) do działki nr [...] obr. M., gm. m. M.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, z wniosku K. W., decyzją zaskarżoną w sprawie, z [...] października 2016 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.), Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy decyzję własną z [...] sierpnia 2016 r.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że działka nr [...] stanowiąca własność K. W. jest działką powstałą na skutek wtórnego podziału działki macierzystej, która posiadała bezpośredni dostęp do drogi krajowej nr [...] w postaci zjazdu indywidualnego zlokalizowanego w km 36+630 strona lewa ww. drogi krajowej. Decyzją z [...] czerwca 2011 r., znak [...] Burmistrz Miasta i Gminy M. zatwierdził projekt podziału działki nr [...] (na działkę nr [...] i nr [...]), stanowiącej współwłasność S. W. i Z. W. Na skutek podziału, działka nr [...] została pozbawiona bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, nie została również ustanowiona służebność drogi koniecznej na rzecz nowo powstałej działki. Obsługa komunikacyjna działek nr [...] i nr [...] odbywała się powołanym zjazdem z drogi krajowej. W sierpniu 2011 r. Z. i S. W. darowali swojemu synowi K. W. działkę nr [...] (akt notarialny z [...] sierpnia 2011 r. repertorium A numer [...]), bez prawnego uregulowania kwestii zapewnienia tej działce dostępu do drogi publicznej. Od 2011 r. dojazd do działki nr [...], stanowiącej własność wnioskodawcy zapewniał powołany zjazd indywidualny, co potwierdza dokumentacja zgromadzona w sprawie.

Droga krajowa nr [...] została zakwalifikowana na mocy zarządzenia nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, na całej swojej długości do dróg głównych (droga klasy G). Na omawianym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy M. zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej M. z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] poz. [...]), który w § 5 lit. f) zakazuje lokalizowania nowych bezpośrednich zjazdów z drogi krajowej.

Dalej, organ wskazał na treść art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Wyjaśnił przy tym, że organ orzekający na podstawie ww. przepisu powinien ustalić, jaki zjazd byłby właściwy w konkretnym przypadku. O powyższym przesądzają przepisy § 55 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124), wprowadzające podział zjazdów na dwie kategorie: zjazdy indywidualne i zjazdy publiczne. Przyporządkowanie zjazdu do jednej z powyższych kategorii zależy od rodzaju obiektu planowanego na działce objętej wnioskiem, tj. przez zjazd publiczny należy rozumieć zjazd określony przez zarządcę drogi jako zjazd co najmniej do jednego obiektu, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza lub działalność o charakterze publicznym (§ 55 ust. 1 pkt 3), natomiast zjazd indywidualny zapewnia dojazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie (§ 55 ust. 1 pkt 4). Ponieważ strona nie planuje na działce nr [...] prowadzenia działalności gospodarczej, to przedmiotem niniejszej decyzji jest zjazd indywidualny.

Wskazał następnie na treść art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych oraz na § 9 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Stwierdził, że ten ostatni dopuszcza w drodze wyjątku sytuowanie zjazdów z drogi klasy G. Jednak w analizowanym przypadku istnieje możliwość ustanowienia służebności drogowej na działce sąsiedniej i zapewnienia dla działki o nr [...] obsługi komunikacyjnej na dotychczasowych zasadach. Dodał, że okoliczność, iż nie ustanowiono służebności przejazdu na etapie podziału działki macierzystej nr [...], nie stanowi przesłanki uzasadniającej udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu. Stanowisko to, jak wskazał, znajduje poparcie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym; Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 marca 2003 r. sygn. akt II SA 1118/01 (niepubl.), przyjął, że: "Podział działki pierwotnej (...), bez rozwiązania problemu dojazdu do nowo wydzielonych działek, może stwarzać dla właścicieli tych działek istotne problemy, ale nie rodzi obowiązku wykonania do każdej z nich zjazdu z drogi krajowej, wbrew przepisom prawa powszechnie obowiązującego." Organ wskazał jednocześnie, że ustanowienie służebności drogowej następuje co do zasady w trybie umownym, gdy na żądanie właściciela nieruchomości izolowanej (działka nr [...]) właściciel obciążonej nieruchomości (działka nr [...]) godzi się na złożenie stosownego oświadczenia woli. W przypadku natomiast nieuzyskania zgody właściciela działki posiadającej zjazd, czy też cofnięcia przez niego zgody grzecznościowej, można złożyć wniosek do sądu powszechnego o ustanowienie służebności drogi koniecznej, uregulowanej w art. 145 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121). Kodeks cywilny wyraźnie wskazuje, iż wystarczającą przesłanką do wystąpienia z roszczeniem jest brak odpowiedniego dostępu do drogi publicznej. Organ wskazał przy tym na kolejność postępowań: cywilnego dotyczącego służebności drogi koniecznej oraz administracyjnego w przedmiocie wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu. Odnosząc się w tym miejscu do argumentacji zawartej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, stwierdził zaś, że dopiero po ewentualnym wszczęciu przez właściciela działki nr [...] postępowania w sprawie ustanowienia służebności drogowej i wydaniu prawomocnego orzeczenia sądowego, będzie wiadomo, czy jest możliwe ustanowienie tej służebności, czy też nie. Wyjaśnił też, że zaproponowane rozwiązanie obsługi komunikacyjnej działki strony, stanowiłoby dostęp do drogi publicznej w rozumieniu prawa, stosownie do art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a także – byłoby zgodne z ustaleniami planu miejscowego Miasta i Gminy M. Dodatkowo organ wskazał, że wnioskowany zjazd znajdowałby się w bardzo bliskiej odległości od istniejącego już zjazdu do działki nr [...], co stanowiłoby znaczne zagrożenie dla bezpieczeństwa na omawianym odcinku drogi krajowej nr [...].

W końcu, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, że organ działający w granicach uznania administracyjnego (decyzja uznaniowa) uwzględnia zawsze słuszny interes strony, gdy nie jest on sprzeczny z interesem publicznym. Stwierdził, że stosownie do art. 7 k.p.a. dokonał wyważenia słusznego interesu w sprawie, i ostatecznie dał prymat interesowi społecznemu, przed którym interes strony winien ustąpić.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] października 2016 r., znak: [...], skarżący K. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z prawem i stanem faktycznym. Skarżący wskazał, że brak jest możliwości ustanowienia służebności drogowej na rzecz działki nr [...]. Powołał się na istnienie na działce o nr [...] stacji pomiarowej Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej, co uniemożliwia komunikację działki nr [...] przez działkę nr [...], bowiem naruszałoby to art. 107 ust. 2 Prawa wodnego. Skarżący podał nadto, że jest członkiem Straży Pożarnej i bierze czynny udział podczas akcji ratowniczo – gaśniczej, jest kierowcą, zatem jest chroniony jak funkcjonariusz publiczny i istnieje interes społeczny w wydaniu skarżącemu decyzji pozytywnej w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] października 2016 r. Sąd uznał bowiem, iż decyzja ta odpowiada prawu.

Przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadzał się do ustalenia, czy organ orzekający miał podstawy prawne -w zaistniałym stanie faktycznym- do negatywnego załatwienia wniosku skarżącego o wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego.

Tym samym, tj. z uwagi na przedmiot sprawy, słusznie w podstawie materialnoprawnej zaskarżonego aktu administracyjnego wskazano art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.). Stosownie bowiem do treści art. 29 ust. 1 tej ustawy, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. Zgodnie natomiast z art. 29 ust. 4 ww. ustawy, ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony.

Dostrzegając treść ww. przepisów, w tym posłużenie się przez ustawodawcę w ust. 4 cyt. artykułu sformułowaniem "może odmówić", zauważyć trzeba, iż decyzja w sprawie wyrażenia zgody na budowę lub przebudowę zjazdu wydawana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ może, ale nie musi wydać zezwolenie na budowę lub przebudowę zjazdu. Przy czym, granice ww. uznania administracyjnego wyznaczają m. in. wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne (na które to wskazuje ustawodawca w omawianym przepisie).

Wymogi, o których mowa powyżej uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124), wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). W § 9 ust. 1 pkt 4 tego rozporządzenia określono m. in., iż w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę.

Powyższe uregulowania prawne miały istotne znaczenie w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, zostały one nie tylko zasadnie przez organ orzekający przytoczone, ale również prawidłowo zinterpretowane i zastosowane, w wyczerpująco ustalonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym.

Rozwijając tę ocenę, zważyć należy, że skarżący wniósł o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości M. (wykorzystywanej na cele mieszkalne). Droga ta została zaliczona do dróg głównych klasy G. Tym samym – kierując się treścią art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych i § 9 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia – należało mieć na względzie, że wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu (w tym: indywidualnego) z drogi klasy G, zostało ograniczone do sytuacji wyjątkowych. Przepis § 9 ust. 1 pkt 4 zawiera bowiem postulat ograniczenia liczby i częstości zjazdów, który należy rozumieć w ten sposób, że tam gdzie jest to możliwe, dojazd do dróg klasy G z nieruchomości leżących w pobliżu tych dróg, należy zapewnić za pośrednictwem dróg niższych klas. W sytuacji, gdy dojazd taki jest zapewniony lub istniejące warunki pozwalają na jego zapewnienie należy, z uwagi na bezpieczeństwo i płynność ruchu drogowego, uznać budowę zjazdów łączących drogi klasy G z nieruchomościami przyległymi za wyłączoną (por. wyrok NSA z 23 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1143/06 ). Nie bez znaczenia przy tym jest, że zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.), przez pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie służebności drogowej. Pojęcie dostępu do drogi podobnie zdefiniowane jest w art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.).

Dlatego też, w ocenie Sądu, należy zaakceptować rozstrzygnięcie organu wydane w niniejszej sprawie (o odmowie wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu indywidulanego) i podaną w nim argumentację, wskazującą na możliwość skomunikowania działki skarżącego, przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej na działce sąsiedniej, posiadającej bezpośredni zjazd z drogi krajowej, nadto – bezpośredni dostęp do drogi niższej klasy (por. wyrok NSA z 9 października 2014 r. sygn. akt I OSK 426/13), a więc – bez konieczności urządzania bezpośrednio zjazdu na drogę krajową. Ocena ta jest logiczna, spójna, nadto – znajduje oparcie zarówno w stanie faktycznym jak i prawnym sprawy.

I tak, słusznie organ orzekając w sprawie wskazał, że przedmiotowa działka nr [...], stanowiąca własność K. W., jest działką powstałą na skutek wtórnego podziału działki macierzystej, która posiadała bezpośredni dostęp do drogi krajowej nr [...] w postaci zjazdu indywidualnego zlokalizowanego w km 36+630 strona lewa ww. drogi krajowej. Burmistrz Miasta i Gminy M. decyzją z [...] czerwca 2011 r., znak [...], zatwierdził projekt podziału działki nr [...] (na działkę nr [...] i nr [...]), stanowiącej współwłasność S. W. i Z. W. Na skutek podziału działka nr [...] została pozbawiona bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, nie została również ustanowiona służebność drogi koniecznej, na rzecz nowo powstałej działki. Obsługa komunikacyjna działek nr [...] i nr [...] odbywała się powołanym zjazdem z drogi krajowej. W sierpniu 2011 r. Z. i S. W. darowali swojemu synowi K. W. działkę nr [...] (akt notarialny z [...] sierpnia 2011 r. repertorium A numer [...]), bez prawnego uregulowania kwestii zapewnienia tej działce dostępu do drogi publicznej. Ponadto, na omawianym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy M. zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej M. z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] poz. [...]), który w § 5 lit. f) zakazuje lokalizowania nowych bezpośrednich wjazdów na drogi krajowe, a dopuszcza odstępstwa od tej zasady pod warunkiem uzyskania uzgodnienia z zarządcą drogi. W takich też okolicznościach organ wskazał na możliwość zapewnienia dojazdu do działki [...] – bez wyrażania zgody na lokalizację nowego zjazdu indywidualnego, poprzez ustanowienie służebności drogowej na działce sąsiedniej posiadającej zjazd, tj. na działce [...] (powstałej również z podziału działki macierzystej). W konsekwencji, należy zgodzić się z organem, że w sprawie trudno dopatrzeć się wyjątkowej sytuacji uzasadniającej uwzględnienie żądania skarżącego, jak również, że na gruncie § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, w okolicznościach tej sprawy w pierwszej kolejności należało rozważyć, czy z uwagi na wymogi bezpieczeństwa ruchu drogowego można zapewnić działce nr [...] dostęp do drogi publicznej z drogi o niższej klasie poprzez np. ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej, a dopiero wówczas, gdyby okazało się to niemożliwe, można rozważać bezpośredni dostęp dla tej nieruchomości z drogi krajowej klasy G. Jest bowiem rzeczą oczywistą, że każdy bezpośredni zjazd z drogi głównej zwiększa zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu, o czym świadczy choćby sam wymóg uzyskania zgody na wykonanie zjazdu, a także przewidziane w warunkach technicznych zalecenie ograniczenia liczby i częstości zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę (§ 9 ust. 1 pkt 4). Sąd zgadza się również z organem, że dopiero w przypadku braku możliwości ustanowienia służebności drogi koniecznej strona może wnieść do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o zezwolenie na lokalizację zjazdu bezpośredniego z drogi krajowej. Oznacza to, że postępowanie w sprawie ustanowienia drogi koniecznej winno poprzedzać wystąpienie na drogę administracyjną o lokalizację zjazdu, a organ administracyjny - w przeciwnym wypadku - nie ma uprawnienia do przewidywania ewentualnego rozstrzygnięcia sądowego w tej sprawie, czy też do kalkulowania stopnia uciążliwości takiej służebności dla nieruchomości obciążonych (por. wyrok NSA z 31 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 808/10).

W końcu, zaznaczyć trzeba, iż wynikająca z ww. unormowania naczelna zasada obowiązująca przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu indywidualnego – tj. zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Nadto, oczywistym jest, że istnienie dwóch zjazdów odrębnych obok siebie zmniejsza płynność ruchu drogowego w porównaniu z jednym zjazdem i stanowi większe zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym (por. wyrok NSA z 31 marca 1999 r. sygn. akt II SA 188/99). Zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym bierze się bowiem m. in. z ilości punktów kolizyjnych tworzonych poprzez budowę kolejnych zjazdów.

Podsumowując, w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym organ orzekający mógł uznać, że budowa dodatkowego zjazdu z drogi krajowej wpłynęłaby na pogorszenie warunków bezpieczeństwa i płynności ruchu na tym odcinku drogi, gdyż dodatkowy każdy zjazd stanowi potencjalne źródło ich pogorszenia. Słusznie przy tym organ zauważył, że w niniejszej sprawie występuje możliwość skomunikowania przedmiotowej działki nr [...] przez ustanowienie służebności drogowej na działce sąsiedniej posiadającej zjazd, tj. na działce nr [...], do działki drogowej nr [...]. Trudno tym samym dopatrywać się złej woli organu w załatwieniu przedmiotowej sprawy dotyczącej skomunikowania działki skarżącego, tj. zagwarantowania jej dojazdu. Nie można też mówić o zaistnieniu w rozpoznawanej sprawie sytuacji wyjątkowej, która uzasadniałaby udzielenie skarżącemu zezwolenia na lokalizację zjazdu, skoro istnieją warunki pozwalające na zapewnienie nieruchomości skarżącego innego dojazdu. Wyjątkowa sytuacja, o jakiej mowa w przepisie § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, dotyczy braku innej możliwości skomunikowania nieruchomości z drogą, a nie sytuacji, gdy bezpośredni zjazd z drogi jest dla strony, bez względu na przyczyny, bardziej korzystny aniżeli inne rozwiązania.

Tak dokonanej oceny Sądu nie zmieniają zarzuty skargi. Przede wszystkim, mając na uwadze uzasadnienie skargi, Sąd stwierdza, że organ uwzględnił w sprawie wszystkie te okoliczności, które mogły mieć wpływ na jej wynik - w kontekście prawidłowo uwzględnionego przepisu § 9 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia określającego warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Takiego znaczenia nie odgrywał fakt, iż na działce nr 103/6 istnieje stacja pomiarowa Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej. Niniejsze postępowanie nie polegało bowiem na zbadaniu możliwości ustanowienia służebności drogi koniecznej, a wobec tego – podnoszenie okoliczności dotyczących tego aspektu nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Podobnie przyjął NSA w wyroku z 26 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 488/14 wskazując, że "Nie jest rzeczą organów administracji ani sądu administracyjnego ocena, czy możliwe jest ustanowienie w konkretnych okolicznościach służebności drogi koniecznej. Ta kwestia, w razie braku porozumienia między zainteresowanymi, może być oceniona tylko przez sąd cywilny. Zauważyć jedynie na marginesie należy, że "Sąd jest (...) zobowiązany do rozważenia w pierwszej kolejności, czy możliwe jest przeprowadzenie drogi koniecznej przez nieruchomość dzieloną. Zasadą jest przeprowadzenie drogi przez tę nieruchomość, nawet wówczas, gdy powodować to będzie dla niej większy uszczerbek, niż dla nieruchomości sąsiedniej oraz uwzględnienie potrzeb gruntu nie posiadającego dostępu do drogi publicznej (zob. postanowienie SN z 16 stycznia 2016 r., III CSK 147/14, LEX nr 1659239)." Niezależnie od tej argumentacji Sąd dostrzega, że podział działki nr [...] nastąpił w 2011 r., a zatem przed podpisaniem umowy dzierżawy z [...] grudnia 2012 r. nr [...] z Instytutem Meteorologii i Gospodarki Wodnej. Zatem, z tego powodu właściciele działki nr [...] powinni tak zagospodarować swoją działkę, aby przed podpisaniem zobowiązania z dzierżawcą umożliwić dojazd do działki nr [...]. Zarządca drogi krajowej nr [...] nie może zaś odpowiadać za niedopilnowanie kwestii zapewnienia dostępu do drogi publicznej na etapie przeprowadzanego podziału i podpisywanych zobowiązań. Powyższe okoliczności nie mogą również obligować zarządcy ww. drogi krajowej do wydania zezwolenia na lokalizację wnioskowanego zjazdu indywidualnego. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest również okoliczność, że skarżący (jak konsekwentnie podnosił w sprawie) jest członkiem Straży Pożarnej i bierze czynny udział podczas akcji ratowniczo – gaśniczej; jest kierowcą. Okoliczności te ani nie zmieniają ww. oceny (dotyczącej sposobu skomunikowania działki skarżącego z drogą krajową), ani też nie wpływają na kwalifikację zjazdu objętego wnioskiem w niniejszej sprawie.

Z tych przyczyn, Sąd nie podzielił zarzutów skargi i uznał, że zaskarżona decyzja w okolicznościach sprawy prawa nie narusza. Sąd ocenił za wystarczające i kompletne ustalenia organu do wydania rozstrzygnięcia; uznał również, że organ wyciągnął prawidłowe wnioski przyjmując, iż w tym stanie faktycznym, brak jest podstaw do wydania decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu indywidualnego.

W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.