Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 390/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 28 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Ż. na A w przedmiocie roszczenia o zapłatę należności z tytułu wymiany okien oraz drzwi wejściowych postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 21 czerwca 2019 r., które wpłynęło do tutejszego Sądu w dniu

25 września 2019 r., K. Ż. (dalej: strona lub skarżący) wniósł skargę

na A w przedmiocie roszczenia o zapłatę należności z tytułu wymiany okien oraz drzwi wejściowych w mieszkaniu przy ul. [...].

Zarządzeniem przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 września 2019 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL

w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwanie zostało doręczone stronie w dniu 7 października 2019 r.

Skarżący w przewidzianym okresie, który upływał z dniem 14 października br., nie usunął braków formalnych skargi. Swój PESEL podał dopiero w piśmie nadanym

w dniu 18 października 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r.,

poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), każde pierwsze pismo w sprawie powinno zawierać numer PESEL strony je wnoszącej.

Stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeśli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Taka zaś sytuacja zachodzi w przypadku pisma procesowego szczególnego rodzaju, jakim jest skarga, gdyż konsekwencją nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi jest jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w dniu 2 października 2019 r. przesłano stronie skarżącej wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, z tym pouczeniem, że ich nieusunięcie w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania będzie skutkowało odrzuceniem skargi.

Jak wynika z treści art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada

na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.

W myśl art. 111 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 1145 ze zm.), termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym jeżeli początkiem terminu oznaczonego

w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia,

w którym to zdarzenie nastąpiło.

W przedmiotowej sprawie wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 7 października 2019 r. Zatem termin na jego zrealizowanie upływał z dniem 14 października 2019 r., który wypadał w poniedziałek. W zakreślonym terminie skarżący nie podał swojego numeru PESEL. Uczynił to dopiero w dniu 18 października 2019 r. Czynność ta nie mogła jednak wywołać zamierzonego przez stronę skutku, gdyż jak wynika z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.

Wobec powyższego wniesioną skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.