Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 973/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk, Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Tomasz Świetlikowski, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. we W., M.W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji wymierzającej karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] stycznia 2015, nakładającej na "A" sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: Spółka, skarżąca) oraz M. W. karę pieniężną w wysokości 12.000,- zł od każdej ze stron, za eksploatację automatu do gier o nazwie [...] nr [...] poza kasynem gry.

W dniu [...] czerwca 2014 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w L. na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 168 z 2009r., poz. 1323) oraz ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009r. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) – dalej: u.g.h., przeprowadzili kontrolę w lokalu: Lokal bez numeru, ul. [...][...] , [...] J., w zakresie przestrzegania przepisów prawa regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. W wyniku kontroli stwierdzono, że w lokalu znajdowało się podłączone do sieci i urządzenie o nazwie [...] o numerze [...]. Na podstawie przeprowadzonego eksperymentu funkcjonariusze celni stwierdzili, iż urządzenie to jest urządzeniem, o którym mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h. Lokal, w którym urządzano gry na przedmiotowym urządzeniu, nie był zarazem kasynem gry w rozumieniu zapisów zawartych w art. 4 u.g.h. Kontrolującym okazano umowę najmu powierzchni użytkowej nr 177 z dnia 18 marca 2014r, zawartą pomiędzy Sklepem Spożywczo-Przemysłowym [...], M. W. ul. [...][...],[...] J. a "A" Spółka z o.o., ul. S.[...], [...] W.. Zgodnie z tą umową współpracujący wynajmuje najemcy powierzchnię użytkową o metrażu 3 m kw., znajdującą się w lokalu użytkowym w celu prowadzenia przez Spółkę gier, w tym gier na automatach losowych w rozumieniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h. Najemca zobowiązywał się do zapłaty Wynajmującemu miesięcznego czynszu najmu w wysokości 40% od przychodów, tj. różnicy między wpłatami do automatu, a wypłatami z automatu (kwota brutto, zawierająca podatek VAT, należnego czynsz najmu).

Po wszczęciu wobec skarżącej spółki oraz M. W. postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, Naczelnik urzędu Celnego w L. włączył do materiału dowodowego opinię biegłego sądowego z zakresu informatyki, telekomunikacji i automatów do gier Sądu Okręgowego w C. z dnia [...] listopada 2014 r - uzyskaną w równolegle prowadzonym postępowaniu karnym skarbowym, z ekspertyzy przedmiotowego automatu do gier [...] nr [...].

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] organ I instancji wymierzył stronom: "A" Sp. z o.o. z/s we W. oraz M. W. - karę pieniężną z ty urządzania gier na automacie [...] nr [...] poza kasynem gry w wysokości po 12000.- zl od każdej ze stron postępowania. Pod decyzji tej nie złożono odwołania.

W dniu [...] kwietnia 2015 r. do tut. organu wpłynął wniosek skarżącej spółki oraz M. W. z dnia [...] marca 2015 r. o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] stycznia 2015 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa tj.

1. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez ich rażąco błędne zastosowanie w kwestionowanej decyzji i tym samym nałożenie na stronę kary pieniężnej, podczas gdy powołany przepis, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 u.g.h., współtworzy "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37ze zm.), a w konsekwencji, w braku notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej, nie może być on stosowany, zaś postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej wobec Strony powinno zostać w tym stanie rzeczy umorzone;

2. art. 145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (tj. z Dz.U. z 3 lipca 2012 r., poz. 749 ze zm.), poprzez rażące niestosowanie wynikającego z w/w przepisu obowiązku doręczenia pism pełnomocnikowi strony, w sytuacji gdzie pełnomocnik D. W. został przez Stronę ustanowiony i wskazany został adres do doręczeń pełnomocnika, a obowiązek wynikający z powołanego przepisu jest obligatoryjną powinnością, ciążącą na organach postępowania.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2015r. Dyrektor Izby Celnej we W. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...].

W odwołaniu od powyższej decyzji strony wniosły o jej uchylenie i zrzuciły:

1) naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, poprzez bezzasadność odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nakładającej karę pieniężną w wysokości po 12.000 zł na każdą ze stron postępowania z tytułu urządzania gier hazardowych poza kasynem gry, z uwagi na posiadanie cechy wadliwości owej decyzji, oraz faktyczną niemożność stosowania przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, wobec jednostek krajowych, w związku z brakiem notyfikacji projektu w/w ustawy przez Komisję Europejską zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.).

Zarzuty te zostały uzupełnione pismami stron z dnia [...] lipca 2015r., w których podtrzymano stanowisko przedstawione w odwołaniu oraz podkreślono, że przepisy u.g.h. w myśl Dyrektywy Rady 98/34/WE należy uznać za "przepisy techniczne".

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej we W., utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r.

Uzasadniając powyższą decyzję organ powołał się na wyrażoną w art. 128 Ordynacji podatkowej zasadę trwałości decyzji ostatecznych wskazując, że wzruszenie decyzji ostatecznej w ramach instytucji stwierdzenia nieważności jest dopuszczalne tylko w ściśle określonych przypadkach, wymienionych w art. 247 Ordynacji podatkowej. Powołane we wniosku strony, jako przesłanka stwierdzenia nieważności, rażące naruszenie prawa ( art. 247 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej) nie miało, zdaniem organu miejsca. Bezzasadny w szczególności był zarzut nieprawidłowego doręczenia decyzji wymierzającej karę pieniężną bezpośrednio stronom postępowania, bowiem odpowiednie pełnomocnictwa wpłynęły do organu 28 stycznia 2015 r. tj. po dniu wydania i wysłania decyzji. Organ nie zgodził się także z zarzutem rażącego naruszenia wskazanych przez stronę we wniosku o stwierdzenie nieważności przepisów prawa materialnego. Stwierdził, że w powołanych przez stronę wyrokach Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wypowiedział się na temat techniczbnego charakteru art. 14 ust. 1 u.g.h. oraz przepisów przejściowych tj. art. 129 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 2 u.g.h., podczas gdy podstawą wydania decyzji w tej sprawie był art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., który w tym wyroku nie został poddany ocenie. Organ odwoławczy stwierdził, że nawet gdyby pominąć powyższą argumentację, uznając, że analizowany wyrok dotyczy także art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., to należy zauważyć, w orzeczeniu TSUE nie przesądził jednoznacznie kwestii, czy przepisy tam wskazane (faktycznie art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 129 ust. 2 u.g.h.) mają charakter "przepisów technicznych'', wskazując jedynie, że taki ich charakter jest potencjalnie możliwy.

W skardze wniesionej do tutejszego Sądu na powyższą decyzję strony zarzuciły naruszenie prawa materialnego tj.:

1) art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne uznanie przez Dyrektora Izb Celnej, że decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w momencie gdy przedmiotowa decyzja jest decyzją wadliwą w świetle w/w przepisu ustawy, i wyczerpuje znamiona nieważności dookreślone w katalogu zamkniętym regulacji Ordynacji podatkowe wywołując skutki rozbieżne z praworządnością, podlegające wstrzymaniem jej wykonania, a ocena jej wadliwości wynika wprost z braku możliwości egzekwowania przez organ administracji państwowej jakichkolwiek sankcji administracyjnych, oraz karnych wobec podmiotów indywidualnych funkcjonujących na rynku krajowym, z uwagi na techniczny charakter oznaczonych przepisów ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 : który winny zostać notyfikowane zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE;

2) art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez ich rażąco błędne zastosowanie w kwestionowanej decyzji i tym samym nałożenie na strony kary pieniężnej, podczas gdy powołany przepis, wespół z zakazem z ar 14 ust. 1 u.g.h., współtworzy "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/W: Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedur, udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczącyc usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji, o braku notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej, nie może być on stosowany, zł postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej wobec Stron powinno zostać w tym stanie rzeczy umorzone.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji tego samego organu, a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718., dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując oceny zasadności wniesionej skargi w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych trybów służących do weryfikacji ostatecznych decyzji wydanych w postępowaniu podatkowym. Podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad stanowiących podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 247 § 1 pkt 1-8 Ordynacji podatkowej. Zakres tego postepowania jest więc zawężony w stosunku do postępowania wymiarowego, co ściśle wiąże się z wyrażoną w art. 128 Ordynacji podatkowej zasadą trwałości ostatecznych decyzji w postępowaniu podatkowym. Oznacza to, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji sprawa nie jest rozpatrywana co do jej istoty, jak w postępowaniu odwoławczym, a jedynie w granicach określonych dla postępowania o stwierdzenie nieważności.

Z treści art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wynika, że stwierdza się nieważność decyzji ostatecznej wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie oraz w doktrynie przyjmuje się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Ponadto naruszenie musi powodować skutki nie do pogodzenia z wymogami praworządności, a więc wtedy gdy organ podatkowy działa wbrew zakazowi lub nakazowi zawartemu w normie prawnej (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2011r., sygn.. II OSK 1667/10, wyrok NSA z dnia 13 października 2005 r., sygn. FSK 2294/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl; także J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 636). W stanie prawnym obowiązującym Polskę, jako państwo członkowskie Unii Europejskiej, rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej zachodzi nie tylko, gdy istnieje oczywista niezgodność pomiędzy treścią przepisu, a decyzją organu, ale także wtedy, gdy organ wydał decyzję ostateczną w oparciu o przepis prawa krajowego, który poprzez proste zestawienie pozostaje w oczywistej sprzeczności z prawem wspólnotowym (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 449/09, dostępny w CBOSA).

Warunkiem stwierdzenia nieważności na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej jest zatem brak wątpliwości co do naruszenia prawa. Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek nie budzących wątpliwości. Jeżeli więc zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa (wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2002 r., I SA 1506/00, Lex 81968).

W świetle powyższego zasadnie organ uznał, że brak było w niniejszej sprawie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] stycznia 2015 r., wymierzającej stronom: "A" Sp. z o.o. z/s we W. oraz M. W. - karę pieniężną z ty urządzania gier na automacie [...] nr [...] poza kasynem gry.

Przede wszystkim, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, kwestia technicznego charakteru poszczególnych norm ustawy o grach hazardowych była do niedawna zagadnieniem kontrowersyjnym. W orzecznictwie zarówno wojewódzkich sądów administracyjnych, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego widoczna była wyraźna rozbieżność stanowisk w tym zakresie. Zdaniem Sądu, już samo istnienie tej rozbieżności wykluczało dopuszczalność przyjęcia, że zachodzi w sprawie przesłanka "oczywistej sprzeczności" decyzji z przepisami prawa i zasadami praworządności.

Jednocześnie nie można pominąć tego, że w uchwale z dnia 16 maja 2016 r. (sygn. akt II GPS 1/16, dostępna w Internecie) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że:

1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy.

2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

W uzasadnieniu tej uchwały NSA, analizując orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE, wskazał, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h nie jest przepisem technicznym, w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, gdyż przepis ten ustanawia sankcję za działania niezgodne z prawem, zaś ocena tej niezgodności jest dokonywana na podstawie innych wzorców normatywnych. O możliwości zastosowania, bądź konieczności odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h decydują bowiem okoliczności konkretnej sprawy i zestawienie w jakim przepis ten występuje w ramach konstrukcji normy prawnej odnoszącej się do ustalonego stanu faktycznego, co oznacza, że zasadniczo może stanowić on podstawę prawną nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. oraz stosowalności tego przepisu w sprawach o nałożenie kary pieniężnej nie ma również znaczenia techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy oraz okoliczność nieprzekazania projektu tego przepisu Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy. W sytuacji, gdy art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. penalizuje urządzanie gier na automatach w sposób niezgodny z prawem, a z art. 14 ust. 1 tej ustawy wynika, że urządzanie gier na automatach jest dozwolone w kasynach gry, co wymaga spełnienia szeregu szczegółowych warunków określonych ustawą ściśle reglamentującą tego rodzaju działalność, to za oczywiste uznać należy, że z punktu widzenia stosowania albo odmowy stosowania tego przepisu, ustaleniem faktycznym o wiodącym i prawnie relewantnym znaczeniu jest ustalenie odnoszące się do następującej okoliczności. Mianowicie, czy podmiot prowadzący działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych w ogóle poddał się działaniu zasad określonych tą ustawą – w tym zwłaszcza zasad określonych w jej art. 14 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 - czy też przeciwnie, zasady te zignorował w ten sposób, że na przykład działalność tę prowadził pomimo, że ani zezwolenia, ani koncesji na prowadzenie gry nigdy nie posiadał, ani też nie ubiegał się o nie. W zakresie odnoszącym się zarówno do dokonywania ustalenia faktycznego, jak i jego oceny z punktu widzenia stosowania albo odmowy stosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., o czym przesądzają okoliczności konkretnej sprawy oraz zestawienie w jakim ten przepis występuje w ramach konstrukcji normy prawnej odnoszącej się do konkretnie ustalonego stanu faktycznego, nie ma miejsca na żadną dowolność. Zwłaszcza zaś taką, która miałaby polegać na dokonywaniu oceny spełnienia (wstępnych) warunków stosowania (stosowalności) przywołanego przepisu prawa, nie tyle przez uprawniony do tego organ, co przez samych zainteresowanych. W szczególności zaś przez tych, którzy podejmując działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych w zakresie urządzania gier na automatach, sposobu urządzania tych gier nawet nie konfrontowali - w przedstawionym powyżej i pozytywnym tego słowa znaczeniu - z treścią zawartych w tej ustawie unormowań w zakresie, w jakim określają one zasady organizowania i urządzania gier na automatach, ograniczając się w tym względzie do postawy, że prowadzenie tej działalności poprzez ignorowanie określonych ustawą zasad "legitymizuje" stanowisko Trybunału Sprawiedliwości zawarte w pkt 25 wyroku w sprawach połączonych C - 213/11, C - 214/11 i C - 217/11 oraz budowany na tej podstawie wniosek o niestosowalności art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że na gruncie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. penalizowane jest zachowanie naruszające zasady dotyczące miejsca urządzania gier hazardowych na automatach, nie zaś zachowanie naruszające zasady dotyczące warunków, od spełnienia których w ogóle uzależnione jest rozpoczęcie, a następnie prowadzenie działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych, w tym gier na automatach. Natomiast odnosząc się do ustalenia podmiotu, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność administracyjna za popełnienie deliktu polegającego na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry, wskazano, że w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. ustawodawca operuje pojęciem "urządzającego gry". Tego rodzaju zabieg służący identyfikacji sprawcy naruszenia prowadzi do wniosku, że podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. I to bez względu na to, czy legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której przecież - jak to wynika z art. 6 ust. 4 u.g.h. - nie może uzyskać, ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać. Z powyższego wynika, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach.

W świetle powyższej uchwały nie za bezzasadne należało uznać argumenty stron skarżących, zmierzające do wykazania, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE, które jako niepoddane procedurze notyfikacji, określonej w tej Dyrektywie, nie mogły być stosowane – co miało stanowić powołane przez stronę jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji rażące naruszenie prawa.

Tym samym bezpodstawny był także zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, gdyż nie zachodziła wskazana w tym przepisie przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.