Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 111/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2006-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski Asesor WSA Wojciech Czajkowski (spr.) Protokolant Anna Fic po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2006r. sprawy ze skargi Z. i E. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" r. o nr "[...]" w przedmiocie wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 30 grudnia 2005r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w części decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 09 maja 2005r. o nr "[...]" i określił E. i Z. S. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002r. w kwocie 23.148,40 zł oraz odsetki od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy w wysokości 2.117,60 zł, z tytułu prowadzonej przez E. S. działalności gospodarczej - Przedsiębiorstwo A. W pozostałej części, dotyczącej określenia wysokości straty poniesionej w 2002r. przez Z. S. oraz wysokości odsetek od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy, w związku z prowadzoną przez Nią przez działalnością gospodarczą, Dyrektor Izby Skarbowej rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne utrzymał w mocy.

Wymienione decyzje poprzedzone zostały ustaleniami przeprowadzonej przez organ I instancji kontroli, z której wynikało między innymi, że w 2002r. E. S. zaniżył przychód z działalności gospodarczej w zakresie obróbki kamienia o 129.444,47zł.

Organ stwierdził w czasie kontroli, iż podatnik dokonywał sprzedaży towarów i usług wystawiając w 2002r. dowody ewidencjonowane według numerów w rejestrze sprzedaży VAT oraz podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Przychód ze sprzedaży ewidencjonował również za pomocą kasy fiskalnej. Sposób księgowania zdarzeń gospodarczych w firmie Z. S. polegał zaś na tym, iż sprzedaż ze sporządzanych okresowo raportów z kasy fiskalnej ewidencjonowana była w podatkowej księdze przychodów i rozchodów odrębnie od sprzedaży rachunkowej. W niektórych przypadkach pod wystawione faktury podatnik dopinał paragony z kas fiskalnych. Jak ustalił organ, kwot z tych faktur nie wykazywał jednak po stronie przychodu firmy, jako uwzględnionych wcześniej w ramach obrotu z kas fiskalnych. Na podstawie wymienionych dowodów oraz zeznań przesłuchanych świadków, organ podatkowy I instancji uznał, iż dołączone do faktur paragony fiskalne, pomimo, że kwota z nich wynikająca odpowiadała wartości sprzedaży na fakturze, nie dotyczyły sprzedaży materiałów i usług ujętych w tych fakturach. Paragony te wystawione zostały bowiem z datami znacznie wcześniejszymi, niekiedy na kilka miesięcy przed sporządzeniem faktur, zaś przesłuchani w sprawie świadkowie zeznawali, iż paragonów tych nie otrzymali. Powyższe ustalenia dały organowi I instancji podstawy do uznania podatkowej księgi przychodów i rozchodów prowadzonej przez E. S. za niezgodną ze stanem rzeczywistym i nierzetelną.

Po uzupełnieniu przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania, w związku z wniesionym przez stronę odwołaniem, Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko organu I instancji odnośnie części z zakwestionowanych faktur. Uznał tym samym, iż zgromadzone dowody, w tym treść zeznań przesłuchanych świadków pozwoliły przyjąć, iż paragony załączone do

niewykazanych po stronie przychodów faktur nie dotyczą sprzedaży tych samych towarów i usług.

Uzasadniając powyższe stanowisko organ II instancji powołał zeznania i złożone w sprawie oświadczenia ośmiu kontrahentów podatnika. Podniósł, iż świadek J. S. zeznał w toku postępowania, że nie otrzymywał paragonów od Przedsiębiorstwa A - E. S., gdyż "były one zbędne". Świadek podał ponadto, iż zdarzenia gospodarcze ewidencjonuje na podstawie otrzymanych faktur i nie uiszczał zaliczek na poczet umówionej ceny.

Zeznania te, zdaniem Dyrektora Izby, w pełni potwierdziły ustalenia organu I instancji, z których wynikało, że wystawione przez stronę paragony fiskalne z dnia 14.02.2002r. i 20.03.2002r. nie dotyczą transakcji udokumentowanej wystawioną temu kontrahentowi fakturą VAT o nr "[...]" z dnia 25.10.2002r. na kwotę 9.340 zł.

Podobnie organ ocenił zeznania świadka R. G., właściciela Zakładu B, który podał do protokołu z przesłuchania z dnia 05.05.2004r., że towar odbiera zawsze w dniu otrzymania faktury. W piśmie z dnia 05.04.2005r. świadek ten stwierdził natomiast, iż nie otrzymywał paragonów. Wobec powyższego, w ocenie Dyrektora Izby, paragony fiskalne z 14.02.2002r., 19.03.2002r. i 01.10.2002r. nie dotyczyły transakcji udokumentowanej fakturą VAT nr "[...]" z dnia 31.10.2002r. na kwotę 6.034,07 zł.

Organ podniósł, że również J. O., właściciel Zakładu C., zeznał do protokołu z przesłuchania z dnia 16.04.2004r., iż zapłaty zawsze dokonywał gotówką w dniu odbioru towaru, faktury wystawiano w dniu zakupu, zaś równocześnie w tym dniu dokonywał On zapłaty za towar i nigdy nie otrzymywał paragonów fiskalnych. Zatem załączone paragony fiskalne do faktur wystawionych dla Zakładu C. – J. O. dotyczyły innych transakcji.

Także Z. B., prowadzący Zakład D., zeznał do protokołu z przesłuchania z dnia 08.07.2004r., iż wystawienie faktur następowało w tych samych dniach co zakup płyt granitowych. Podał również, że nie otrzymywał paragonów z kasy fiskalnej. Bezsprzecznie zatem, jak stwierdzono w uzasadnieniu decyzji, paragony fiskalne dołączone do faktur: "[...]" z dnia 06.11.2002r i "[...]" z dnia 07.112002r., wystawione dla Zakładu D – Z. B. dokumentowały inne transakcje.

Organ powołał też zeznania T. B., właściciela PHU G, który 14.04.2005r. zeznał, iż zapłaty za zakupiony towar dokonywał gotówką, jednorazowo w dniu zakupu. Dokonując zaś zapłaty od razu otrzymywał faktury VAT i nie otrzymywał paragonów. Tym samym paragon fiskalny z dnia 01.10.2002r. nie mógł dotyczyć transakcji udokumentowanej fakturą nr "[...]" z dnia 25.10.2002r. na kwotę l.062 zł (netto 870,49 zł).

Z kolei, jak wskazał Dyrektor Izby, świadek B. F., podczas uzupełniającego przesłuchania w dniu 22.11.2005r. zeznała, iż nie odbierała paragonu z kasy fiskalnej, ponieważ był on zbędny. Od chwili zawarcia umowy zlecenia żądała wystawienia faktury VAT, bowiem tylko ten dokument mogła wykorzystać w postępowaniu spadkowym. Zaliczek na poczet umówionej ceny nie uiszczała. W tym zatem przypadku również należało stwierdzić, iż paragony fiskalne z dnia 01.10.2002r., nie dotyczyły transakcji udokumentowanej

zakwestionowaną fakturą VAT nr "[...]" z dnia 04.11.2002r. na kwotę 13.000zł.

Odnosząc się do pisemnego oświadczenia kolejnego z kontrahentów – M. D., Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił uwagę, iż podała Ona, że w grudniu 2002r. zleciła wykonanie napisu na płycie i za zlecenie zapłaciła gotówką całą kwotę "z góry". Jej mąż M. D., w piśmie z dnia 02.08.2005r. stwierdził natomiast, iż kwota 500zł z tego tytułu uiszczona została w całości w dniu zawarcia umowy zlecenia, tj. w grudniu 2002r.. Zatem, jak wskazał organ, paragon fiskalny z dnia 23.11.2002r. również nie dotyczył sprzedaży dokonanej Pani M. D. zgodnie z fakturą nr "[...]" z dnia 18.12.2002r. na kwotę 500 zł.

Świadek J. W., zeznała zaś do protokołu z dnia 02.08.2005r., iż po wykonaniu nagrobka dokonała zapłaty jednorazowo, w gotówce i zażądała wystawienia faktury VAT, którą otrzymała w dniu zapłaty. Nie otrzymała paragonu fiskalnego. Tym samym organ stwierdził, że paragony fiskalne z dnia 14.05.2002r., i 10.09.2002r. nie dotyczą transakcji udokumentowanej fakturą VAT nr "[...]" z dnia 10.09.2002r. na kwotę 9.300zł.

W oparciu o powyższe dowody stwierdzono w uzasadnieniu decyzji, iż W. W. D. J. B.F., M. D., J. W., J. O., J. S.. R. G.. T. B. oraz Z. B. nie otrzymali paragonów fiskalnych od Przedsiębiorstwa A – E. S. Paragony załączone do wystawionych tym podmiotom faktur VAT nie dotyczyły więc transakcji udokumentowanych tymi fakturami, w związku z czym przychód z nich wynikający należało zaewidencjonować w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.

Organ odwoławczy uznał jednocześnie, iż wobec istniejących wątpliwości, brak było podstaw do jednoznacznego określenia stanu faktycznego odnośnie pozostałych transakcji zakwestionowanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w decyzji pierwszoinstancyjnej. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, dotyczące okoliczności dokonywania zakupów przez kontrahentów M. K., D, K. G. i W. B. nie pozwoliło bowiem jednoznacznie stwierdzić, czy paragony fiskalne dołączone do faktur wystawionych na powyższe nazwiska, dokumentowały sprzedaż wyszczególnioną na fakturach, (kontrahenci nie pamiętali terminu wykonania usługi, daty uiszczenia zapłaty, nie potrafili stwierdzić, czy otrzymali paragony i w jakiej ilości, potwierdzili jedynie posiadanie faktur VAT.) Tym samym, jak przyjął organ, paragony dołączone do wymienionych faktur dokumentowały sprzedaż wyszczególnioną na tych fakturach. Przychód z działalności gospodarczej E. S. zaniżył więc o kwotę 88.521,98zł, a nie o 131.288,73zł, jak zostało wykazane w decyzji organu I instancji.

Wśród podstaw prawnych rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej powołał w uzasadnieniu decyzji przepisy dotyczące określania przychodu z działalności gospodarczej - art.14 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. Dz.U. z 2000r. Nr 14 poz.176 ze zm.) oraz obrotu jako podstawy opodatkowania podatkiem VAT podatku – art.15 ust. ustawy z dnia 08 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Wskazał również na przepisy dotyczące powstania obowiązku podatkowego i wystawiania faktur VAT - art.6 ust.4 i art. 32 ust.1 i 2 ustawy o VAT oraz prowadzenia ewidencji i ksiąg w celu dokumentowania sprzedaży – art.29 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz § 3 pkt 6 i § 22 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. Nr 116, poz.1222), jak również § 5 i § 4 ust.1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1999r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych jakim muszą odpowiadać rejestrujące oraz warunków stosowania tych kas przez podatników (Dz. U. Nr 109, poz. 948) i rozporządzenia Ministra Finansów w tej samej sprawie, z dnia 04 lipca 2002r. (Dz. U. Nr 108, poz. 948).

W złożonej skardze Z. i E. S. zarzucili decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 14 ust. l ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j .t. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), polegające na zawyżeniu przychodów z działalności gospodarczej E. S. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy.

Zdaniem strony skarżącej, organ nie uwzględnił w przedmiotowej sprawie specyficznej działalności E. S., w związku z którą odbioru wykonanych przez podatnika robót dokonuje się często na cmentarzu, nad grobem.

Strona podniosła, iż mało prawdopodobnym jest, aby można było w jednym dniu "dopasować" do faktur inne paragony niż te, które dotyczą danej transakcji. Jednocześnie wskazała na oczywiste, jej zdaniem, pomyłki dotyczące ewidencjonowania sprzedaży wynikającej z faktury VAT o nr "[...]" z dnia 10.09.2002r. wystawionej na nazwisko J. W. i faktury nr "[...]" z dnia 04.11.2002r. na nazwisko B. F.

Zarzuciła również organowi błędną ocenę okoliczności faktycznych sprawy. Wszyscy klienci, których paragony przy fakturach zostały zakwestionowane w efekcie stwierdzili bowiem, że uprzedzali podatnika o potrzebie wystawienia faktury. Zarzut dotyczący nie wydawania paragonów fiskalnych jest zaś bezpodstawny, gdyż były one podstawą do wystawienia faktur.

Za krzywdzące strona uznała też bezkrytyczne przyjęcie przez organ, iż wiarygodnymi są zeznania klientów prowadzących działalność gospodarczą, którzy wyjątkowo precyzyjnie pamiętali zawarte ze stroną transakcje, a jednoczesne odrzucenie mających taki sam ciężar dowodowy zeznań E. S. Skarżący zwrócili uwagę, że klienci ci prowadząc od dłuższego czasu działalność gospodarczą mogli być świadomi konsekwencji przyznania się do ewidencjonowania nie w terminie swoich zakupów.

W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Zarzuty dotyczące błędnej oceny okoliczności faktycznych sprawy Z.i E. S. podtrzymali w piśmie procesowym z dnia 15 maja 2006r. uzupełniającym skargę. Podnieśli w nim między innymi, iż organ odwoławczy pomimo oczywistego wskazania na fakturze nr "[...]" z dnia 31.10.2002r. dat sprzedaży zgodnych z załączonymi paragonami (14.02.02, 19.03.02, 01.10.02) oraz oryginalnym, potwierdzonym w protokóle przesłuchania podpisem R. G., dał wiarę zeznaniom tego świadka, a nie uznał dołączonych do faktury paragonów za dokumentujące prawidłowo wykazaną sprzedaż w fakturze.

Nie było również, zdaniem strony powodu do podwójnego liczenia sprzedaży w związku z fakturą o nr "[...]" wystawioną J. W. w związku z błędnym zaewidencjonowaniem w kasie fiskalnej paragonów z dnia 14.05. i 10.09.2002 .

W ocenie skarżących, organy podatkowe w wydanych decyzjach przeinaczyły też treść oświadczeń J. O. twierdząc, że nigdy nie był on kredytowany przez firmę E. S. Z oświadczenia tego kontrahenta wynikało tymczasem, że zdarzały się przypadki wcześniejszego pobrania towaru (transakcje te były ewidencjonowane na kasie fiskalnej) i wystawiania faktur w terminach późniejszych przy następnych transakcjach. J. O. podał również, że wcześniejsze przyjęcia towarów nie były zapisywane w Jego księdze przychodów i rozchodów.

Odnośnie paragonów dokumentujących sprzedaż dla B. F. strona podniosła, iż według oświadczenia księgowej nastąpiło nabicie na kasę fiskalną, dwóch paragonów w wyniku niejasnego opisu na kartce otrzymanej od pracownika obsługującego klienta. Księgowa z paragonami postąpiła zaś analogicznie jak z innymi paragonami, do których miały być wystawione faktury, czyli przechowała je do momentu wystawienia faktury.

W związku z paragonami dotyczącymi sprzedaży dla PPHU J. i H. S. skarżący zwrócili uwagę, iż zgodność sumy wartości z paragonów z kwotą na fakturze nr "[...]" z dnia 25.10.2002 r. w dużym stopniu uprawdopodabniają zeznania księgowej H. K. o zapłacie należności w częściach, na które zostały wystawione sporne paragony. J. S. miał zaś interes w twierdzeniu że było inaczej, gdyż nie ewidencjonował wcześniejszych dostaw towarów w księdze przychodów i rozchodów. Sprawą ogólnie wiadomą jest przy tym, że obecnej sytuacji w kraju chcąc handlować i być konkurencyjnym trzeba dać kontrahentowi towar na raty lub przedłużony termin zapłaty.

Sporny paragon z dnia 23.11.2002 r. do faktury nr "[...]" z dnia 18.12.2002 r. wystawionej D. M. opiewający na 500zł jest natomiast, zdaniem strony, zbieżny z określonym terminem zlecenia usługi. Nie była bowiem w związku z tą transakcją zawarta pisemna umowa, zaś określony w oświadczeniu termin zlecenia i zapłaty za usługę z perspektywy trzech lat mieści się w granicach błędu.

Podnosząc, iż w przypadku faktury wystawionej Z. B. suma nie uznanych paragonów dokładnie zgadzała się z wartością wystawioną na fakturach skarżący podnieśli, iż w zakładzie kamieniarskim nie wystawia się aż tylu paragonów aby bez problemu można było je dowolnie kompletować. Kontrahent ten podobnie jak pozostali prowadząc działalność gospodarczą miał zaś osobisty interes aby ukrywać prawdziwe fakty, gdyż podobnie jak inni nie ewidencjonował prawidłowo swoich zakupów w księdze przychodów i rozchodów.

Strona zauważyła również, iż do faktury "[...]" z 25.10.2002 wystawionej T.B. przypisany został jeden paragon na kwotę zgodną z wartością faktury. Zastanawiającym jest zatem, iż w dokumentowaniu sprzedaży w zakładzie kamieniarskim kwoty paragonów były tak często zgodne z kwotami na fakturach.

Powołane okoliczności, w ocenie Z. i E. S., świadczą o braku obiektywizmu w ocenie materiału dowodowego, który jednoznacznie nie przesądził o tym, że kwestionowane paragony fiskalne nie dotyczą sprzedaży wykazanej na fakturach. Decyzje organów skarbowych jako oparte na nie zasługujących na wiarę zeznaniach świadków i błędnie zinterpretowanych faktach, skarżący uznali za krzywdzące. Biorąc zaś pod uwagę, że niejasności i wątpliwości w sprawie powinny działać na korzyść strony skarżącej, wnieśli oni o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem badając legalność zaskarżonej decyzji zgodnie z kompetencją ustanowioną w art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269) Sąd nie stwierdził, aby decyzja ta uchybiała prawu w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

W szczególności nie naruszono, zdaniem Sadu, przepisów procesowych, w tym art.122 Ordynacji podatkowej zobowiązującego organy podatkowe do podejmowania w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też art.191 tej ustawy, zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została w toku postępowania udowodniona.

Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, iż stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153 poz.1269), zwanej dalej p.u.s., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przepis § 2 wymienionego artykułu określa natomiast podstawową zasadę wykonywania przez te sądy funkcji kontrolnej, stanowiąc, iż sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżoną decyzję jedynie wówczas, gdy stwierdzi naruszenie przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznawanie zatem skarg na decyzje organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. Sąd administracyjny orzekając w granicach danej sprawy pełni bowiem wyłącznie funkcje kasacyjne, badając na podstawie akt zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, co stanowi wskazany wyżej element sądowej kontroli nad działalnością administracji publicznej.

Odnosząc się do istoty sporu w niniejszej sprawie dotyczącej prawidłowości ustaleń faktycznych i ich oceny prawnej przez organy podatkowe należało zatem stwierdzić, iż organ przeprowadził postępowanie podatkowe w sposób wyczerpujący. Uzyskane zaś w toku tego postępowania dowody, w tym powołane w uzasadnieniu decyzji zeznania i oświadczenia usługobiorców J.S., R.G., J.O., Z.B., T.B., B.F., M.D. i J.W. poddane zostały wnikliwej i poprawnej ocenie. Wbrew twierdzeniom strony, na podstawie niebudzących wątpliwości dowodów opisanych w punktach 1-8, na str.12 i 13 decyzji, organ miał zatem podstawy do przyjęcia, iż paragony załączone do zakwestionowanych faktur nie dotyczą transakcji udokumentowanych tymi fakturami. W związku z tym przychód z nich wynikający należało zaewidencjonować w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Świadczy o tym analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która w świetle motywów zaskarżonej decyzji pozwala stwierdzić, iż rozumowanie organu odwoławczego, uwzględnia przedstawione wyżej reguły postępowania podatkowego. Organ odwoławczy poddał bowiem swej ocenie wszystkie uzyskane dowody, po czym za pomocą wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, wykazał bezpodstawność twierdzeń strony skarżącej.

Podkreślić należy, iż prawo organu podatkowego poddającego kontroli prawidłowość ewidencjonowania przez podatników zdarzeń gospodarczych, nie ogranicza się wyłącznie do formalnej kontroli sposobu sporządzania dowodów księgowych. Odnosi się bowiem również do kontroli zgodności zapisów ze stanem rzeczywistym, czego organ dokonać może w oparciu o całokształt okoliczności faktycznych ujawnionych w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym oraz ich swobodną ocenę.

Dowód stwierdzający fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem, nie może budzić wątpliwości. W sytuacji natomiast, gdy organy zasadnie kwestionują pominięcie w przychodach firmy sprzedaży z zakwestionowanych faktur, to na podatniku spoczywał ciężar dowodu, że stwierdzony w wystawionych fakturach przychód związany był z tą samą sprzedażą, która wykazana została wcześniej w dołączonych do tych faktur paragonach. Tym bardziej, gdy jak wynika z akt sprawy i co potwierdziła przesłuchana w charakterze świadka, księgowa firmy H.K. – przychody z działalności gospodarczej podatnika ewidencjonowano w urządzeniach księgowych z naruszeniem stosownych przepisów prawa w tym zakresie.

W świetle materiałów przeprowadzonego postępowania, dowody w postaci opisanych w decyzji zeznań i oświadczeń kontrahentów podważające, iż przychód z dołączonych do faktur paragonów jest tym samym przychodem, który wykazano w niezaewidencjonowanych fakturach, są jednoznaczne. Skarżący w postępowaniu podatkowym nie wykazał zaś, iż wskazana w tych fakturach sprzedaż nie wystąpiła. Szerszą argumentację kwestionującą ustalenia organów przedstawił natomiast dopiero w skardze i piśmie z dnia 15.05.2006r. uzupełniającym skargę.

Zdaniem Sądu, powołane w tym piśmie okoliczności, w tym dotyczące wystawienia faktur R.G., J.W., B.F. oraz M.D., czy oceny zeznań J.O., na tle nie budzących wątpliwości zeznań i oświadczeń tych osób potwierdzających, że nie otrzymali oni spornych paragonów, nie mogły skutecznie podważyć przedstawionych wyżej ustaleń organu.

Nadmienić należy, iż okoliczności te strona mogła podnosić w postępowaniu podatkowym korzystając na podstawie art.123 § l Ordynacji podatkowej z prawa do czynnego w nim udziału (m.in. w toku przesłuchiwania świadków, czy w związku z zaznajomieniem z aktami), które jak wynika z akt, było przez organy obu instancji w pełni respektowane. Pominięcie przez stronę podnoszonych pismem z dnia 15.05.2006r. kwestii w postępowaniu zwykłym powoduje, iż po uprawomocnieniu się decyzji, jej wzruszenie poprzez podważenie dotychczasowych ustaleń faktycznych (w tym zeznań i oświadczeń kontrahentów) nastąpić by mogło już tylko w trybie nadzwyczajnym przewidzianym w Ordynacji podatkowej, przy zaistnieniu stosownych przesłanek wynikających z przepisów prawa.

W ocenie Sądu, nieprzekonywująca jest również pozostała argumentacja skargi oraz pisma uzupełniającego z dnia 15.05.2006r. Nie mogą bowiem zasługiwać na uwzględnienie, jako nie podlegające weryfikacji w związku z nieprzedstawieniem dowodów na poparcie zgłaszanych tez, twierdzenia odnośnie motywów zeznań świadków, w tym J.S. i Z.B., którzy według strony "mogą być świadomi konsekwencji przyznania się do ewidencjonowania nie w terminie swoich zakupów".

Z tych samych względów nie stanowią podstawy do podważenia wskazanych wyżej dowodów w sprawie ogólne stwierdzenia skarżącego, iż "prawie wszyscy jego kontrahenci prowadzący działalność gospodarczą zaopatrywali się w materiały odbierając je w kilku partiach na które wystawiano zbiorcze faktury", czy uwagi, iż "w zakładzie kamieniarskim nie wystawia się aż tylu paragonów aby bez problemu można było je dowolnie kompletować".

Reasumując należy stwierdzić, iż z akt przeprowadzonego postępowania wynika, że organy obu instancji wykonały wszystkie niezbędne czynności pozwalające na ustalenie stanu faktycznego, po czym dokonano jego właściwej oceny, prawidłowo powołując podstawy materialnoprawne rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi.