Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 517/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 280 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Radzicka po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. R. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. IV SA/Po 226/13 odrzucającym skargę B. R. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

B. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. IV SA/Po 226/13 odrzucającym skargę B. R. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...].

W myśl przepisów art. 271 – 273 oraz art. 279 – 280 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 j.t., dalej - Ppsa) można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności:

1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia;

2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.

Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, a także w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską.

Można także żądać wznowienia na tej podstawie, że:

1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym;

2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa.

Możliwe jest również żądanie wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Wreszcie można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy.

Zgodnie z art. 279 Ppsa skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.

Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku zaś jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że skarga B. R. nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia i w konsekwencji podlega odrzuceniu.

Skarżąca bowiem, w skardze, jako podstawy prawne wniesienia skargi, wskazała: art. 275, art. 282 w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa, art. 145 § 1 pkt 1, 5, 7 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 50 § 1, art. 53 § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 oraz 8 i 9 Ppsa.

Badając skargę, w myśl art. 280 Ppsa, Sąd doszedł do wniosku, że nie opiera się ona na ustawowej podstawie wznowienia. Nie można za taką podstawę uznać żadnej z podnoszonych przez skarżącą okoliczności, ani też żadnej ze wskazanych podstaw prawnych. Skarżąca wskazuje bowiem na przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 5 i 7 i § 3 Kpa), a następnie przepis wskazujący na właściwość sądu administracyjnego w sprawie (art. 275 Ppsa), kolejno - przepis wskazujący na granice rozpoznania skargi o wznowienie postępowania oraz możliwe rodzaje orzeczeń w sprawie o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego (art. 282 Ppsa), nawiązując do przepisu wskazującego przesłanki odrzucenia skargi - brak właściwości sądu administracyjnego w sprawie (art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa). Skarżąca podstaw wznowienia upatruje również w przepisie art. 50 § 1 Ppsa – który wskazuje krąg uprawnionych do wniesienia skargi do sądu administracyjnego oraz w przepisie art. 53 § - wskazującym na termin wniesienia skargi przez Prokuratora i Rzeczników Praw Obywatelskich i Praw Dziecka w zw. z przepisem art. 3 § 2 pkt 4, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tego paragrafu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wreszcie powołane art. 8 i 9 Ppsa są całkowicie irrelewantne w kontekście podstaw wznowieniowych, albowiem dotyczą one udziału w postępowaniu Prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich i Rzecznika Praw Dziecka oraz organizacji społecznej.

Sąd nie dopatrzył się również, aby strona oparła skargę na ustawowych przesłankach wznowienia postępowania, pomimo błędnego przywołania przepisów. W przypadku zaś nieoparcia skargi na ustawowej podstawie następuje jej odrzucenie.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 280 § 1 Ppsa, skargę odrzucił.