Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2548/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 3, art. 220 par 1 i 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Olesińska, po rozpoznaniu w dniu września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014 r. i 2015 r. oraz zabezpieczenie jej na majątku podatnika postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

A. S.A. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 6 czerwca 2017 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014 r. i 2015 r. oraz zabezpieczenie jej na majątku podatnika.

Pismem z dnia 3 sierpnia 2017 r. na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2017 r. wezwano Skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji spółki w dacie wniesienia skargi – w terminie 7 dni, licząc od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.

Odrębnym pismem z dnia 3 sierpnia 2017 r. na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2017 r. Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł. W wezwaniu pouczono, że nieuiszczenie wpisu w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi.

Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. wezwań wynika, że zostały one skutecznie doręczone Skarżącej 7 sierpnia 2017 r.

Skarżąca do 9 września 2017 r. nie uiściła należnego wpisu od skargi, o czym świadczy znajdująca się w aktach sprawy notatka służbowa. Ponadto, do dnia wydania niniejszego postanowienia nie uzupełniła braku formalnego skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, co następuje:

W myśl art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Zgodnie z art. 220 § 1 w związku z art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlegają odrzuceniu przez Sąd.

Jak wcześniej wskazano wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi

oraz wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego zostało doręczone Skarżącej z dniem 7 sierpnia 2017 r. Termin siedmiodniowy do uiszczenia wpisu oraz uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął z dniem 14 sierpnia 2017 r. (poniedziałek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Skarżąca do dnia dzisiejszego nie uzupełniła braków formalnych skargi oraz nie uiściła wpisu od skargi. Wezwania zostały doręczone na wskazany w skardze adres do korespondencji. Tym samym uznać należało, że Skarżąca została prawidłowo pouczona o skutkach nie wykonania wezwań z dnia 3 sierpnia 2017 r. we wskazanym terminie.

Sąd był zatem zobligowany, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a oraz art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. orzec, jak w sentencji.