Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 957/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Dnia 23 listopada 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 czerwca 2021 roku, znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej E. M. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 26 listopada 2019 r., nr [...], ustalił na wniosek J. S. - lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Rozbudowa sieci kanalizacji sanitarnej na działce nr [...] i część działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...]. [...] w K." oraz umorzył postępowanie dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Rozbudowa sieci kanalizacji sanitarnej na części działki nr [...] obr. [...] przy [...] w K." położonego na terenie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" zgodnie z Uchwałą Rady Miasta K. LIX/813/12 z dnia 24 października 2012 r.

Organ powołał przepisy znajdujące zastosowanie w przedmiotowej sprawie, podkreślając, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym (gminnym). Część terenu objętego wnioskiem znajduje się na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", przyjętego Uchwałą Rady Miasta K. LIX/813/12 z dnia 24 października 2012 r. Wobec powyższego w odniesieniu do tego fragmentu terenu zamierzonej inwestycji nie zachodzi możliwość ustalenia lokalizacji inwestycji w drodze decyzji, a zatem w tym zakresie postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanej inwestycji jest bezprzedmiotowe i jako takie winno być umorzone. Pozostała część terenu określonego we wniosku nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 50 i n. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Ponadto uzyskano wymagane uzgodnienia i opinie. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego urbanistów. Wydana decyzja określiła stosowne warunki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego oraz dołączono do niej wymagane prawem załączniki.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła E. M., zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a to art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie, iż planowane zamierzenie inwestycyjne stanowi inwestycję celu publicznego, w sytuacji gdy przedmiotowa inwestycja nie stanowi inwestycji celu publicznego, albowiem służyć ma wyłącznie doprowadzeniu sieci kanalizacji sanitarnej do działki nr [...] i części działki nr [...];

2. naruszenie art. 7, 77 § l i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, czy planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego;

3. naruszenie art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności przez niewskazanie, dlaczego organ uznaje zamierzenie inwestycyjne za inwestycję celu publicznego.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie można kategorycznie stwierdzić, aby przedmiotowe zamierzenie miało służyć jakiejkolwiek społeczności. Istotnym jest publiczny charakter celu inwestycji, czyli taki który jest związany z powszechnym korzystaniem z jakiegoś dobra powszechnego, przy czym powszechność oznacza dużą liczbę osób przebywających lub zamieszkujących na danym terytorium. Z akt sprawy wynika natomiast, że planowana inwestycja służy wyłącznie doprowadzeniu sieci do mających powstać w przyszłości dwóch budynków na działkach nr [...] i [...]. W takiej sytuacji nie można wyrazić poglądu, aby przedmiotowa inwestycja miała znaczenie choćby lokalne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17 lutego 2020 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę Organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W związku ze sprzeciwem J. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 363/21 uchylił decyzję Kolegium. W uzasadnieniu podniesiono, że w sprawie nie zaszły okoliczności wydania decyzji kasatoryjnej, stan faktyczny został wyczerpująco ustalony przez Organ I instancji, a organ odwoławczy powinien we własnym zakresie dokonać oceny prawnej co do kwestii, czy planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, w tym czy będzie miała przynajmniej charakter lokalny.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 czerwca 2021 r. nr [...], na podstawie art. 50, art. 53, art. 54, art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., 741 tj.) w związku z art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2020 r., 1990 ze zm.) oraz art. 138 § l pkt l kpa, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu podano, iż niniejsze zamierzenie, należy zakwalifikować do kategorii inwestycji celu publicznego, nawet jeżeli służyć będzie stosunkowo wąskiej grupie członków wspólnoty lokalnej (gminnej). Zresztą zazwyczaj inwestycja tego rodzaju zaspokaja potrzeby jedynie części mieszkańców. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego bezspornym jest, że planowana sieć kanalizacji sanitarnej objęta ustaleniami zaskarżonej decyzji po wykonaniu stanowić będzie fragment miejskiej sieci kanalizacyjnej należącej do przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego MPWIK S.A. w K.. Co więcej, po wykonaniu planowanego fragmentu sieci, przedsiębiorstwo nie będzie mogło odmówić przyłączenia do niej kolejnych odbiorców. Przedmiotowy odcinek może zatem służyć nie tylko do odprowadzania ścieków z zabudowy planowanej na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] w rejonie ul. [...] w K., ale także do odprowadzania ścieków z innych nieruchomości w tym obszarze, jeżeli przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjnej uzna, że istnieją ku temu techniczne i ekonomiczne warunki. Inwestycja lokalna to nie tylko inwestycja służąca całej gminie jako podmiotowi władzy lokalnej. Może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy we wskazanym rozumieniu. Budowa sieci kanalizacyjnej w określonym rejonie ma znaczenie dla tego rejonu, ale pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja także jej potrzeby jako całości - służąc tym samym nie tylko interesom grupowym. Rozbudowa sieci kanalizacyjnej sanitarnej na terenie objętym wnioskiem stanowi działanie o znaczeniu lokalnym (gminnym) służące odprowadzeniu ścieków i będące równocześnie zadaniem własnym gminy.

Projekt decyzji sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów, a w toku postępowania sporządzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Oczywistym jest, że tego rodzaju analiza odbiega pod względem formalnym od analizy architektoniczne - urbanistycznej sporządzanej na potrzeby ustalenia warunków zabudowy, niemniej jednak należy podkreślić, że w niniejszej sprawie dokonano oceny zarówno stanu faktycznego oraz prawnego. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja nie narusza art. 1, art. 6 pkt 2 oraz art. 54 i art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja Organu I instancji jest zgodna z art. 54 pkt 2 ustawy i określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: ochrony środowiska i ochrony zieleni, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. To jedynie inwestor określa we wniosku zakres i przebieg przyszłej inwestycji. Organy administracji publicznej, tj. Prezydent Miasta K. oraz orzekające w drugiej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze są związane tym wnioskiem i nie mają tytułu do jego modyfikacji. Ponadto decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w tym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczania cudzych praw do nieruchomości. Wskazana powyżej zasada nienaruszania cudzych praw związanych z nieruchomością, wynika również z istoty decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odzwierciedla to przepis art. 52 ustawy określający wymogi formalne wniosku, który nie wymaga przedłożenia jakiegokolwiek dokumentu dotyczącego wykazania praw do nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym. Nie budzi ponadto wątpliwości, że nie narusza interesów osób trzecich, jak również nie uprawnia do prowadzenia robót budowlanych.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt. 2 Prawa budowlanego inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę zobowiązany jest złożyć oświadczenie, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tak więc tytuł prawny do nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym (a zatem wszystkich działek wskazanych w sentencji decyzji) stanowi warunek sine qua non dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Element ten będzie przedmiotem szczegółowej analizy w toku postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. W tym właśnie postępowaniu organ administracji architektoniczno-budowlanej dokona szczegółowej weryfikacji projektu budowlanego mając na uwadze właściwe w zakresie prawa budowlanego przepisy materialnoprawne. Szczegółowy przebieg określony bowiem zostanie dopiero w decyzji o pozwoleniu na budowę i ewentualnie dopiero na tym etapie przygotowywania inwestycji może mieć znaczenie dokładny przebieg granic nieruchomości. Decyzja ta jak słusznie wskazał organ nie ma wpływu na prawo własności nieruchomości. Również kwestia dokładnego usytuowania planowanej inwestycji na działkach wskazanych w niniejszej decyzji zostanie w postępowaniu o pozwolenie na budowę uszczegółowiona. Kwestia procedowania planu miejscowego na przedmiotowym terenie nie pozostaje w jakiejkolwiek kolizji z postępowaniem w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, tym bardziej, że nie jest wiadomym, kiedy plan miejscowy dla przedmiotowego obszaru zostanie uchwalony.

Na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę złożyła E. M. zarzucając naruszenie:

- art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, iż planowane zamierzenie inwestycyjne stanowi inwestycję celu publicznego, w sytuacji gdy przedmiotowa inwestycja nie stanowi inwestycji celu publicznego albowiem służyć ma ona wyłącznie doprowadzeniu sieci kanalizacji sanitarnej dla jednego odbiorcy, który jednocześnie sprzeciwia się korzystaniu z sieci przez właścicieli sąsiednich nieruchomości, a w konsekwencji nie ma możliwości uznania, że mamy do czynienia z jakimkolwiek celem publicznym;

- art. 7, 77§1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, czy planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego;

- art. 8 i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności poprzez nie wskazanie dlaczego organ uznaję zamierzenie inwestycyjne za inwestycję celu publicznego;

- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materia ów oraz zgłoszonych żądań.

Wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z brzmieniem art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust. 3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 w/w ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r. poz. 1842), gdyż Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 23 listopada 2021 r.

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.

Zarzuty skargi prowadzą do uchylenia zaskarżonej decyzji II instancji z powodu naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegającym na niewyczerpującym ustaleniu w świetle wymogów z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czy sporne zamierzenie inwestycyjne stanowi inwestycję celu publicznego, co miało w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. wpływ na wynik sprawy. Sąd uchylił jedynie decyzję organu odwoławczego z uwagi na wiążący w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 363/21 w świetle którego, to organ odwoławczy rozważyć musi czy w postępowaniu odwoławczym wystarczającym dla końcowego załatwienia sprawy będzie przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego bądź zwrócenia się o dodatkowe czynności do organu I instancji w zakresie wyżej wskazanego ustalenia w świetle wymogów z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czy sporne zamierzenie inwestycyjne stanowi inwestycję celu publicznego

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wskazać należy, iż pojęcie inwestycji celu publicznego zdefiniowane powołanym wyżej art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odnosi się do działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 1990 t.j.). Przytoczona wyżej definicja "inwestycji celu publicznego" wskazuje na dwie cechy tego pojęcia. Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym, czy krajowym lub metropolitalnym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, iż dane przedsięwzięcie spełnia wymogi by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50 - 58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Konieczne zatem jest konkretne ustalenie czy inwestycja ma znaczenie lokalne lub ponadlokalne gdy ma realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Będą to wspólnoty samorządowe na poziomie gminy, powiatu i województwa, a także społeczeństwo jako pewna całość zamieszkująca obszar państwa lub jego część. Zawsze więc inwestycja celu publicznego nakierunkowania będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości przynajmniej na poziomie lokalnym. Brak tej cechy oznaczać będzie drugi tryb w postaci decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wydawanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi wyjątek, którego nie wolno domniemywać.

Zatem koniecznym było ustalenie przez organy czy planowana inwestycja z uwagi na jej zakres jest inwestycją waloru publicznego czy jedynie przeznaczoną dla wnioskodawcy. Decyzje organów administracyjnych zawierały jedynie generalne oceny bez odniesienia się do konkretnych ustaleń. W celu dokonania zaś przekonywującej i wyczerpującej oceny należało zbadać zarówno zakres planowanych prac jak i ich przeznaczenie wskazując jednoznacznie, że planowana inwestycja będzie służyła publicznemu interesowi, czego w decyzjach zabrakło. Jak wyżej wskazano brak publicznego charakteru inwestycji, czyli takiego, który związany jest z powszechnym korzystaniem z jakiegoś dobra, przedmiotu, urządzenia itp. albo z korzystaniem z nich dla dobra powszechnego, przy czym powszechność oznacza dużą liczbę osób przebywających lub zamieszkujących na danym terytorium (wszystkich lub większość), wyłącza wydanie decyzji o lokalizacji celu publicznego. Organy w kontrolowanym postępowaniu nie uczyniły zadość temu obowiązkowi. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowa inwestycja służy doprowadzeniu sieci kanalizacji sanitarnej do powstających dwóch budynków na działkach [...] i [...], których właścicielem jest jeden podmiot. W takiej sytuacji są to zbyt skromne ustalenia, aby przyjąć, jak uczyniły organy, iż przedmiotowa inwestycja ma opisane powyżej znaczenie choćby lokalne. Organy nie przeprowadziły w sposób wyczerpujący postępowania celem wyjaśnienia przedstawionej okoliczności przyjmując automatycznie, że taka okoliczność lokalizacji inwestycji celu publicznego wystąpiła. Brak było chociażby elementu, z którego wynikałoby, iż zbudowanie spornego odcinka sieci służyć ma ogółowi mieszkańców, a zatem iż społeczność lokalna skorzysta na przedmiotowej inwestycji, a nie że inwestycja posłuży wyłącznie wnioskodawcy. Zatem konieczne jest aby w decyzji konkretnie wskazano, kto będzie mógł się do planowanej sieci przyłączyć, a także czy występuje w tym względzie zgodność z warunkami Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S.A., tak aby w zakresie badania interesu publicznego możliwa była ocena czy planowana sieć nie będzie kolidować z planowaną rozbudową sieci na lokalnym obszarze, nie utrudniając czy nie komplikując takiej rozbudowy, ze względu na wymagane przepisami wymogi zachowania odległości czy warunków bezpieczeństwa. W tym względzie organy pominęły, iż wnioskodawca nie załączył do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego warunków przyłączenia planowanej inwestycji do sieci kanalizacyjnej Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S.A., które mają wpływ na ocenę przesłanki realizowania potrzeb wspólnoty. W aktach postępowania brak jest warunków przyłączenia planowanej inwestycji do sieci kanalizacyjnej wydanych przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji S.A., zaś dołączone do wniosku przez Inwestora pismo MPWiK S.A. stanowi jedynie "INFORMACJĘ TECHNICZNĄ". dotyczącą doprowadzenia wody i odprowadzenia ścieków do budynków projektowanych na działkach nr [...],[...],[...] i [...], a więc nie na działkach na których to organ ustala lokalizację inwestycji celu publicznego tj. [...] i część działki [...]. Z treści tej informacji technicznej nie wynikają zatem warunki przyłączenia planowanej inwestycji do sieci kanalizacyjnej. Reasumując z wydanej w niniejszej sprawie decyzji nie wynika w sposób przekonywujący, by inwestycja w postaci, rozbudowy sieci kanalizacji sanitarnej o niewielkiej długości na działkach [...] i [...], stanowiła inwestycję celu publicznego, a zatem wymaga to konkretnego ustalenia i uzasadnienia. Znaczenie lokalne lub ponadlokalne należy konkretnie powiązać z powołaniem potrzeb konkretnej społeczności lokalnej.

W ponownym postępowaniu organ odwoławczy przeprowadzi zatem uzupełniające postępowanie w celu dokonania konkretnych ustaleń, jakiej to zbiorowości ma służyć przedmiotowa inwestycja dokonując stosownej analizy planowanej inwestycji pod kątem jej publicznego celu, w szczególności jaki jest rzeczywisty krąg potencjalnych użytkowników sieci kanalizacji sanitarnej. Ustalenie to dopiero pozwoli na dokonanie oceny, czy planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, względnie - w przeciwnym wypadku - że dla tego rodzaju przedsięwzięcia właściwy będzie tryb także przewidziany w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale tryb ustalania warunków zabudowy tj. art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Mając powyższe na uwadze uchylono zaskarżoną decyzję w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 w/w ustawy, zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 997 zł, na która składają się koszty 500 zł tytułem zwrotu wpisu uiszczonego od skargi, oraz koszty zastępstwa adwokackiego 480 zł (zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie - Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.) i koszty opłaty od pełnomocnictwa 17 zł.