Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 673/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: par. 34, 36, 271, 273
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: par. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 132 poz 877
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie.
journal: Dz.U. 2012 poz 462
law: Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy  projektu budowlanego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 października 2020 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2019 r. znak [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PWINB) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. (dalej: PINB) z [...] lipca 2019 r. znak [...], którą zatwierdzono projekt budowlany zamienny i udzielono pozwolenia na wznowienie robót budowlanych inwestorom B. i G. K. przy inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego - obory o obsadzie 32 DJP wraz z instalacją wodociągową i instalacją elektryczną oraz zbiornikiem na nieczystości bytowe o poj. 7600L na działkach nr [...] położonych w G. przy ulicach [...]. W decyzji zobowiązano inwestorów do uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

Decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Decyzją z [...] grudnia 2015 r. nr [...] Starosta M. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi G. K. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego – obory o obsadzie 32 DJP, parametrach zabudowy 291, 60 m2, powierzchni użytkowej 258, 84 m2 i kubaturze 1286, 66 m3 na działkach nr [...] położonych w G. przy ulicy [...]. Nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Ustalono, że obszar oddziaływania inwestycji obejmuje wyłącznie działki inwestycyjne. Decyzja wobec jej niezaskarżenia stała się ostateczna [...] grudnia 2015 r.

Podczas kontroli i oględzin przeprowadzonych przez PINB w styczniu 2017 r., ustalono realizowanie inwestycji z istotnymi odstępstwami, dlatego PINB wszczął postępowanie naprawcze na podstawie art. 50-51 P.b., a postanowieniem z [...] lutego 2017 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i nakazał zabezpieczenie terenu budowy. Następnie decyzją z [...] lutego 2017 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: P.b.), PINB zobowiązał inwestorów B. i G. K. do przedłożenia czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego wraz z określeniem obszaru oddziaływania obiektu na podstawie "§ 13a Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 22 września 2015 r.", tj. projektu uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych przy budowie budynku inwentarskiego obory na działkach nr [...] w G.. Decyzja stała się ostateczna [...] marca 2017 r.

Inwestor przedłożył projekt zamienny [...] marca 2017 r.

Starosta M. decyzją z [...] marca 2017 r. uchylił decyzję z [...] grudnia 2015 r. zatwierdzającą pierwotny projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę.

Decyzją z [...] kwietnia 2017 r. PINB zatwierdził projekt budowlany zamienny oraz udzielił G. K. i B. K. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budynku inwentarskim (oborze) o obsadzie 32 DJP oraz zbiorniku na nieczystości bytowe o poj. 7600L, na działkach nr [...] w G. przy ul. [...]. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez PWINB decyzją z [...] grudnia 2017 r, który ustalił, że odstępstwa od projektu budowlanego polegały na: zmianie lokalizacji budynku (przesunięcie w kierunku ulicy [...]), powiększeniu pomieszczenia ze zbiornikiem na mleko (zmniejszono powierzchnię pomieszczeń maszynowni i pomieszczenia socjalnego), zmianie systemu odprowadzenia i gromadzenia odchodów zwierzęcych (system ściółkowy z kanałem gnojowym zastąpiono systemem bezściółkowym, kanały na gnojowicę przekryte częściowo płytą żelbetową a w części kratami stalowymi, z gromadzeniem gnojowicy w powiększonych zbiornikach), zwiększeniu doświetli i wentylacji hali hodowli zwierząt.

Skargę na decyzję PWINB z [...] grudnia 2017 r. złożył do sądu administracyjnego właściciel działki sąsiedniej nr [...] Z. R. Sąd dopuścił do udziału w postępowaniu właściciela działki leżącej po drugiej stronie ulicy [...] – L. C. oraz odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarga została uwzględniona wyrokiem tutejszego sądu z 20 września 2018 r. w sprawie II SA/Bk 43/18. Sąd stwierdził następujące naruszenia uzasadniające eliminację zaskarżonej decyzji i dyskwalifikujące projekt zamienny:

- niepełną ocenę kompletności projektu, niezawierającego wymaganych pozwoleń konserwatorskich, w sytuacji gdy obiekt ma być realizowany na obszarze wpisanym do rejestru zabytków (naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 i art. 39 ust. 1 P.b.). Sąd ocenił, że przedłożone przed sądem pozwolenia konserwatorskie nie były przedmiotem oceny organów zatwierdzających projekt zamienny. Ustalił natomiast, że inwestycja położona jest na terenie miasta G. wpisanym do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. z [...] lipca 1990 r. nr [...] pod numerem [...] jako układ przestrzenny;

- ujęcie w projekcie zamiennym rozwiązań w zakresie przyłączy, podczas gdy projekt w tym zakresie nie został sporządzony przez osoby uprawnione w specjalności instalacyjnej (art. 14 ust. 1 pkt 4 P.b.);

- brak rzetelnej informacji wymaganej przez § 13a rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (dalej: rozporządzenie w sprawie projektu budowlanego), gdy tymczasem informacja ta powinna zawierać precyzyjne wskazanie do jakich obiektów się odnosi (poza obiektem inwestycyjnym), jakie są od nich odległości i które z tych odległości są istotne z punktu widzenia przepisów prawa i których przepisów dla konkretnego obiektu. Sąd zarzucił niewyjaśnienie, w kontekście § 36 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: WT), odnośnie działki nr [...]: czy na tej działce istnieją budynki mieszkalne lub inne, w jakiej są położone odległości od projektowanych obiektów (obiektu), czy spełnione są normy wynikające z przepisów, w jaki sposób inwestycja wpłynie na zagospodarowanie tej działki;

- rozbieżności między treścią projektu budowlanego a decyzją go zatwierdzającą odnośnie ilości i numerów działek objętych inwestycją oraz przedmiotu inwestycji;

- niesprawdzenie spełnienia wymagań odnośnie bezpieczeństwa przeciwpożarowego inwestycji (zgodności projektu zagospodarowania terenu z WT przewidującymi regulacje odnośnie tego bezpieczeństwa);

- budzące wątpliwości wskazanie istniejącego i projektowanego zagospodarowania terenu, w tym wbrew wymaganiom § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego brak wyrysowania zbiorników na gnojowicę stanowiących budowle rolnicze, co wymaga ich zaprojektowania i usytuowania zgodnie z przepisami o warunkach technicznych dla budowli rolniczych w odróżnieniu od zbiornika na nieczystości bytowe, który podlega rozporządzeniu o WT;

- niezamieszczenie rzetelnej informacji o wpływie inwestycji na środowisko;

- niewyrysowanie na projekcie zagospodarowania terenu odległości usytuowania obiektu wymaganych przez plan miejscowy dla zabudowy mieszkaniowej i pozostałej od krawędzi jezdni oraz od linii rozgraniczających;

- nieprecyzyjne wskazanie przedmiotu inwestycji (brak jej wskazania w części opisowej do projektu zagospodarowania działki zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego) oraz rozbieżność między treścią projektu a decyzją zatwierdzającą ten projekt odnośnie osób inwestorów.

Do pozostałych zarzutów sąd w sprawie II SA/Bk 43/18 odniósł się w sposób zbiorczy wskazując uchybienia dotyczące: § 11 ust. 2 pkt 3, pkt 4 i pkt 11 WT (m.in. o formie architektonicznej i funkcji, dostosowaniu do krajobrazu i otaczającej zabudowy, scharakteryzowaniu i określeniu rozwiązań i schematów konstrukcyjnych, danych technicznych obiektu charakteryzujących jego wpływ na środowisko); § 11 ust. 2 pkt 8 i § 12 ust. 1 pkt 5 WT w zakresie wyrysowania na projekcie zagospodarowania terenu oraz w części architektoniczno – budowlanej zbiorników na gnojowicę, a także § 4 ust. 1 WT odnośnie przedstawienia zbiornika na nieczystości w projekcie architektoniczno – budowlanym; § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego przez nieprzedstawienie wykończenia elewacji oraz na przekroju budynku pomieszczeń zbiornika na mleko, maszynowni oraz socjalnego; § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno – kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie w zakresie niewyjaśnienia przez organ naruszenia tego przepisu.

Sąd w sprawie II SA/Bk 43/18 zalecił również: uwzględnienie faktu, że ustawodawca preferuje legalizację oraz naprawienie skutków samowoli budowlanej przed orzeczeniem rozbiórki; zbadanie interesu prawnego L. C.

Wyrok w sprawie II SA/Bk 43/18 uprawomocnił się 3 listopada 2018 r.

Ponownie prowadząc sprawę, [...] kwietnia 2019 r. PINB skontrolował budowę nie stwierdzając prowadzenia robót hydraulicznych a wyłącznie wykonywanie utwardzenia terenu, które nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia (pismo PINB z [...] kwietnia 2019 r., k. 222 akt adm.). Następnie wezwał inwestorów w piśmie z [...] stycznia 2019 r. do uzupełnienia projektu budowlanego w zakresie wynikającym z wyroku sądu w sprawie II SA/Bk 43/18. Uzupełniony projekt budowlany zamienny inwestorzy przedłożyli [...] marca 2019 r. (k. 224 akt adm.), a następnie wypożyczyli projekt celem naniesienia poprawek i przedłożyli go ponownie [...] czerwca 2019 r. wraz z wyjaśnieniem Zakładu Usług Komunalnych w G. (pismo z [...] marca 2019 r. znak [...], k. 226 akt adm.) oraz pozwoleniem konserwatorskim z [...] czerwca 2019 r. ważnym do [...] grudnia 2024 r. (k. 227 akt adm.).

Decyzją z [...] lipca 2019 r. PINB zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił B. i G. K. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Organ ocenił, że wyeliminowano nieprawidłowości wskazane przez sąd oraz wypełniono zobowiązanie wynikające z decyzji PINB z [...] lutego 2017 r. zobowiązującej do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Z. R. (pisma datowane na "M., lipiec 2019 r." oraz na [...] sierpnia 2019 r.), który zarzucił naruszenie:

1. art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 i art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. przez niedokonanie wnikliwej analizy projektu budowlanego, gdyż:

- nie dostrzeżono niejasności związanych ze zbiornikiem na ścieki bytowe, który ma służyć również prowadzonej w budynku produkcji zwierzęcej, co wyklucza zastosowanie do niego wymagań WT;

- nie wykonano opinii geotechnicznej wymaganej na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r., poz. 463) oraz nie ustalono prawidłowo kategorii geotechnicznej obiektu (ustalenie w projekcie nie nastąpiło zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego);

- brak analizy w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych (niezweryfikowanie kompletności informacji na s. 8 projektu budowlanego, w tym konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego w przypadku wprowadzania do gruntu wód zanieczyszczonych);

- brak analizy wymagań w zakresie ochrony przeciwpożarowej (wskazano, iż wprawdzie zgodnie z art. 273 ust. 1 WT odległości pomiędzy ścianami budynków położonych na jednej działce budowlanej nie ustala się, z zastrzeżeniem § 249 ust. 6, ale jeżeli łączna powierzchnia wewnętrzna tych budynków nie przekracza najmniejszej dopuszczalnej powierzchni strefy pożarowej wymaganej dla każdego ze znajdujących się na tej działce rodzajów budynków);

2. art. 51 ust. 4 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. przez sformułowanie oceny o kompletności projektu budowlanego w sytuacji, gdy nie spełnia on warunków rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego, tj.:

a) § 8 ust. 2 pkt 4 przez brak w opisie do projektu zagospodarowania terenu zestawienia powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej lub terenu niezbędnych do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

b) § 8 ust. 2 pkt 5 przez brak danych czy działka lub teren, na którym jest projektowany obiekt, są wpisane do rejestru zabytków oraz czy podlegają ochronie na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

c) § 8 ust. 2 pkt 9 w odniesieniu do budynku brak wskazania powierzchni zabudowy, o której mowa w pkt 4, określanej zgodnie z Polską Normą;

d) § 11 ust. 2 pkt 3 przez brak w opisie technicznym do części architektoniczno-budowlanej informacji dotyczącej sposobu dostosowania obiektu do krajobrazu i otaczającej zabudowy oraz sposobu spełnienia wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy;

e) § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 przez brak na rysunkach elewacji oznaczeń graficznych i opisowych wyrobów wykończeniowych i kolorystyki;

f) § 8 ust. 3 pkt 2 i § 12 ust. 1 pkt 2, 4 przez brak przedstawienia kanału gnojowego na rysunku zagospodarowania terenu oraz na rysunkach (rzutach i przekrojach) części architektoniczno-budowlanej oraz jego wymiarów, podczas gdy informacja o kanale gnojowym o pojemności 235 m3 usytuowanym pod budynkiem znalazła się w opisie technicznym do projektu zagospodarowania terenu (s. 9) i do części architektoniczno-budowlanej (s. 14), bez podania wymiarów tego urządzenia;

g) § 8 ust. 3 pkt 2 przez brak w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu wymiarów i odległości zbiornika na nieczystości bytowe w kontekście § 36 WT;

3. art. 51 ust. 4 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. 35 ust. 1 pkt 1 i 4 P.b. przez nieprzeprowadzenie kontroli projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, a także brak wzmianki o uprawnienia autora projektu;

4. art. 107 § 3 w związku z art. 8 i 11 K.p.a. przez brak pełnego i rzeczowego uzasadnienia prawnego kwestionowanej decyzji oraz niewyjaśnienie powodów uznania zarzutów zawartych w piśmie z [...] czerwca 2019 r. za niezasadne;

5. art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy decyzja zobowiązująca do przedłożenia projektu zamiennego "jest przedmiotem stwierdzenia nieważności", co uzasadnia zawieszenie postępowania.

Uzasadniając zarzuty Z. R. wskazał na związanie oceną prawną sformułowaną w sprawie II SA/Bk 43/18, do której organ się nie zastosował nie dokonując merytorycznej oceny zamiennego projektu budowlanego. Wyjaśnił, że kwestia wykonania opinii geotechnicznej i zaliczenia obiektu do określonej kategorii geotechnicznej, jak również kwestia odprowadzania wód opadowych nie była przedmiotem oceny sądu, co nie zwalniało organu z ich oceny. Odnośnie ochrony przeciwpożarowej przyznał, że przedłożony projekt budowlany zawiera większy zakres informacji, jednak nadal pozostaje niekompletny. Działka inwestycyjna jest zabudowana licznymi budynkami i przeprowadzenie analizy wymaganej w § 273 WT jest konieczne. Zdaniem strony, na terenie inwestycji obowiązuje plan miejscowy, który dopuszcza sytuowanie zbiorników na nieczystości ciekłe wyłącznie na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej (§ 34, § 17 pkt 6 oraz § 20 ust. 1 planu).

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2019 r. PWINB utrzymał rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w mocy. Wskazał, że prowadzone postępowanie naprawcze jest wynikiem dopuszczenia się przez inwestora istotnych odstępstw od zatwierdzonego decyzją z [...] grudnia 2015 r. projektu budowlanego, polegających na zmianie lokalizacji budynku inwentarskiego (przesunięcie o 1,5 m) oraz budowie kanałów do gromadzenia gnojowicy, których nie uwzględniał pierwotny projekt budowlany. Oceniając przedłożony ponownie projekt zamienny PWINB stwierdził, że odpowiada on wymaganiom wynikającym z przepisów, w tym techniczno-budowlanych, jak również realizuje wymagania sformułowane przez sąd w sprawie II SA/Bk 43/18. Odnośnie poszczególnych zarzutów odwołania PWINB wskazał, że:

- nie doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 i art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b., bowiem: projektowany bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe ma inny charakter niż zbiornik wskazany w § 34 WT. Projektowany zbiornik stanowi uzupełnienie ciągu technologicznego obory. Jako urządzenie sanitarno-gospodarcze podlega przepisowi § 36 WT w zakresie odległości i wymagania te spełnia, gdyż: usytuowany jest w odległości większej niż 15 m od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, zaś w obrębie 15 m od zbiornika nie występują magazyny środków spożywczych, a także obiekty budowlane służące przetwórstwu artykułów rolno-spożywczych; usytuowany jest w odległości większej niż 7,5 m od granicy działki sąsiedniej nr [...] (około 12 m) oraz ciągu pieszego (ok. 16 m od granicy z działką drogową ul. [...] i ok. 24 m od granicy z działką drogową ul. [...]), przy czym odległości te mierzone są na rysunku zagospodarowania terenu zarówno od pokrywy zbiornika (odległość 5 m) jak i ścian zbiornika (odległość 15 m), zaś pomiar dokonany od ścian zbiornika nie wpływa na naruszenie przepisu § 36 WT. Zbiornik nie narusza ustaleń planu miejscowego (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] kwietnia 2004 r.), bowiem na terenie oznaczonym w planie symbolem MR dopuszcza się lokalizowanie wszystkich urządzeń i budynków związanych z rolnictwem (§ 9 ust. 2 pkt 4). Niezależnie od tego, Zakład Usług Komunalnych w G. (pismo z [...] marca 2019 r.) odmówił inwestorom przyłączenia zbiornika do kanalizacji sanitarnej z uwagi na skład odprowadzanego ścieku, o co inwestorzy wystąpili z uwagi na regulację § 34 WT;

- w projekcie budowlanym wskazano kategorię geotechniczną obiektu (część konstrukcyjna projektu, opis do projektu zagospodarowania działki). Projektant konstrukcji poczynił założenie, iż w poziomie posadowienia występują grunty nośne, a woda gruntowa znajduje się poniżej projektowanego poziomu posadowienia ław fundamentowych. O konieczności wykonania badań geologiczno-inżynierskich oraz zbadania geotechnicznych warunków posadowienia decyduje projektant konstrukcji;

- z projektu wynika, że wody opadowe i roztopowe pochodzące z zanieczyszczonych powierzchni utwardzonych jako umownie czyste (bez substancji zanieczyszczających w ilościach przekraczających 100mg/l zawiesin ogólnych oraz 15 mg/l węglowodorów ropopochodnych - projekt zagospodarowania terenu s. 8) będą odprowadzane powierzchniowo do gruntu (wskazał "§ 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska"). PWINB wyjaśnił, że plan miejscowy nie określa sposobu odprowadzenia wód z terenów 12MR, jedynie odnosi się do odprowadzenia wód opadowych z terenów przemysłowych, usługowych, dróg, ulic i parkingów (§ 20 ust. 3). Teren inwestycji do takich nie należy. Jako nieadekwatne do zakresu przedsięwzięcia ocenił PWINB stanowisko o konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego (art. 389 w związku z art. 35 ust. 3 Prawa wodne);

- projekt budowlany zawiera analizę dotyczącą ochrony przeciwpożarowej (s. 9), w której oceniono klasę odporności pożarowej budynku oraz jego poszczególnych elementów, wskazano odległość do najbliżej położonego budynku. W kwestii regulacji § 273 ust. 1 WT PWINB wyjaśnił, że dopuszczalna powierzchnia strefy pożarowej dla budynków inwentarskich, zgodnie z § 231 WT wynosi 5000 m2. Projektowany budynek inwentarski jest jednym z większych obiektów na działkach inwestycyjnych, a jego powierzchnia użytkowa nie przekracza 300m2. Nie ma możliwości, aby całe założenie gospodarskie przekroczyło dopuszczalną strefę pożarową;

- odnośnie zarzutów naruszenia konkretnych przepisów rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego PWINB wyjaśnił, że: § 8 ust. 2 pkt 4 - zestawienie powierzchni zagospodarowania działki w granicach opracowania - s. 6 projektu budowlanego; § 8 ust. 2 pkt 5 - informacja o ochronie szczególnej terenu inwestycji pkt 6, s. 6 projektu budowlanego; § 8 ust. 2 pkt 9 - powierzchnia zabudowy wskazana w pkt 5, s. 6 projektu budowlanego; § 11 ust. 2 pkt 3 - informacja dotycząca dostosowania obiektu do krajobrazu i otaczającej zabudowy wskazana w pkt 9 - s. 7 projektu budowlanego; § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 - na rysunkach elewacji znajdują się oznaczenia graficzne, oznaczenia opisowe dotyczą jedynie wykończenia ścian, niemniej jednak nie wpływa to negatywnie na poprawność wykonania projektu budowlanego, nadto forma budynku jest dość prosta i skromna z uwagi na pełnioną funkcję, zatem materiały zastosowane przy jego budowie nie są skomplikowane; § 8 ust. 3 pkt 2 i § 12 ust. 1 pkt 2, 4 - kanały gnojne znajdują się pod budynkiem obory, dlatego nie występują na rysunku zagospodarowania terenu, ale znajdują się na rysunkach w części architektoniczno-budowlanej; § 8 ust. 3 pkt 2 - w części rysunkowej do zagospodarowania terenu wskazane są odległości zbiornika na nieczystości z uwzględnieniem § 36 WT;

- inwestycja zgodna jest z ustaleniami planu miejscowego wynikającymi z § 2 pkt 2 ust. 1e, § 9 ust. 2 pkt 4, § 9 ust. 3 pkt 3 oraz § 17, a dotyczącymi przeznaczenia terenu, lokalizowania obiektów związanych z rolnictwem, a także w zakresie: dojazdu od najbliższych dróg publicznych (§ 11), linii zabudowy jako 5 m od ulicy [...] i 6 m od ulicy [...] (§ 18 ust. 2 pkt 14 i ust. 3 pkt 2), zaopatrzenia w wodę i energię elektryczną, odprowadzania ścieków (omówiony szczelny zbiornik) oraz wymagań wynikających z położenia obiektu w strefie ochrony konserwatorskiej (pozwolenie konserwatorskie z [...] czerwca 2019 r.);

- z uwagi na charakter obiektu (inwentarski) nie wystąpiła potrzeba sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego (nie miał zastosowania art. 35 ust. 3 pkt 2 P.b.).

PWINB nie podzielił zarzutów dotyczących nieustosunkowania się do zastrzeżeń Z. R. zawartych w piśmie z [...] czerwca 2019 r. oraz stwierdził brak podstaw do zawieszenia postępowania (dał temu wyraz w odrębnym postanowieniu z [...] sierpnia 2019 r. o odmowie zawieszenia).

Skargę na decyzję PWINB złożył do sądu administracyjnego Z. R., który zarzucił naruszenie:

1) art. 51 ust. 4 P.b. przez utrzymanie w mocy decyzji zezwalającej na wznowienie robót budowlanych już zakończonych na dzień jej wydania, o czym świadczy złożony przez inwestorów [...] września 2018 r. wniosek o pozwolenie na użytkowanie, co powinno skutkować wyłącznie zatwierdzeniem projektu budowlanego zamiennego;

2) art. 51 ust. 4 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. przez nieprzeprowadzenie kontroli projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego w zakresie zbiornika na nieczystości ciekłe, w sytuacji gdy w § 9 ust. 3 pkt 5 w związku z § 17 pkt 6 i § 20 ust. 1 pkt 1 planu dopuszczono zbiorniki wyłącznie na terenach bez sieci kanalizacyjnej, która istnieje w ulicy [...], co wyłącza możliwość odprowadzania do tego zbiornika ścieków sanitarnych i poprodukcyjnych;

3) art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a. w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 i z art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. przez zaniechanie wnikliwej analizy projektu budowlanego i błędne przyjęcie, że spełniony jest wymóg kompletności projektu i że zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego zawiera on wskazanie kategorii geotechnicznej obiektu budowlanego, warunki i sposób posadowienia, w sytuacji gdy nie sporządzono co najmniej opinii geotechnicznej wymaganej na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (skarżący wskazał na zapis w opisie technicznym do projektu architektoniczno-budowlanego w pkt 4 Układ konstrukcyjny (s. 13), z którego wynika, iż badań gruntowych nie wykonano oraz w opisie technicznym projektu konstrukcji w pkt 4 Warunki gruntowo-wodne, w którym stwierdzono, iż "do obliczeń założono, iż w poziomie posadowienia występują grunty nośne");

4) art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 i z art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. przez brak analizy w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych oraz brak oceny wystarczalności informacji na s. 8 projektu budowlanego, w szczególności w kontekście konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego;

5) art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 i z art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. przez nieprzeprowadzenie kontroli projektu budowlanego w zakresie ochrony przeciwpożarowej (uzasadnienie zarzutu zostało w całości powtórzone z odwołania), mimo wiążących zaleceń sądu ze sprawy II SA/Bk 43/18;

6) art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 i art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. przez brak wyjaśnienia wątpliwości co do zaprojektowanego kanału gnojowego, którego oznaczenia na rysunkach części architektoniczno-budowlanej nie ma, a także brak sprawdzenia, czy przedmiotowy zbiornik został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa;

7) art. 107 § 3 w związku z art. 8 i art. 11 K.p.a. przez nienależyte (ogólne, nienawiązujące do regulacji prawnych) uzasadnienie skarżonego rozstrzygnięcia i nieodniesienie się do zarzutów odwołania;

8). art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji i nieprzeprowadzenie kontroli projektu.

Skarżący wskazał na ocenę prawną w sprawie II SA/Bk 43/18. Zwrócił uwagę na daty składania przez inwestorów wniosków o pozwolenie na użytkowanie obiektu: [...] września 2018 r. i [...] sierpnia 2019 r., która to okoliczność wykluczała orzeczenie zezwalające na wznowienie robót budowlanych. Przyznał, że usunięto wątpliwości co do zakresu inwestycji (ustalenia rodzaju i ilości projektowanych zbiorników), jednakże nie przeprowadzono należytej oceny zgodności ich zaprojektowania z planem miejscowym, w szczególności legalności zaprojektowania zbiornika na nieczystości na terenie, na którym istnieje kanalizacja sanitarna. Skarżący wyjaśnił, że nie zarzuca braku określenia kategorii geotechnicznej obiektu czy braku w projekcie badań w tym przedmiocie, ale podważa prawidłowość wskazania tej kategorii. Projektant wskazał kategorię geotechniczną i wyjaśnił, iż nastąpiło to zgodnie z rozporządzeniem, ale w opisie technicznym do projektu architektoniczno-budowlanego w pkt 4 Układ konstrukcyjny (s. 13) zawarł stwierdzenie z którego wynika, iż badań gruntowych nie wykonano. Nadto, w opisie technicznym projektu konstrukcji w pkt 4 Warunki gruntowo-wodne wyjaśnił, iż "do obliczeń założono, iż w poziomie posadowienia występują grunty nośne". Tymczasem z § 4 ust. 1 i ust. 4 oraz § 7 ust. 1. rozporządzenia w sprawie geotechnicznych warunków posadowienia obiektów wynika, że kategorię geotechniczną ustala się w opinii geotechnicznej na podstawie przeprowadzonych badań geotechnicznych gruntu. W konsekwencji, przeprowadzenie badań jest obligatoryjne w odniesieniu do każdego budynku, a jedynie zakres badań jest uzależniony od warunków wymienionych w § 4 ust. 1 i ustalany przez projektanta. W sprawie niniejszej projektant zaznaczył jedynie, że badania takie nie zostały przeprowadzone i zaliczył obiekt do pierwszej kategorii geotechnicznej, stwierdzając niejako "na oko" sposób posadowienia budynku. Projekt budzi zatem wątpliwości i jest niekompletny. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 P.b., inwestorzy powinni byli posiadać badania gruntu przed przystąpieniem do prac projektowych, co mogłoby prowadzić do ustalenia konieczności dokonania zgłoszenia wodnoprawnego np. na trwałe odwadnianie wykopów budowlanych, wykonanie urządzeń odwadniających obiekty budowlane o zasięgu oddziaływania niewykraczającym poza granice terenu, którego zakład jest właścicielem czy odprowadzanie wód z wykopów budowlanych (art. 394 ust. 1 Prawa wodnego). W kwestii odprowadzania wód opadowych i roztopowych do gruntu skarżący wskazał, że wymagana jest zgodnie z art. 389 w związku z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo wodne decyzja o pozwoleniu wodnoprawnym, którego inwestorzy nie posiadają, co świadczy o niekompletności projektu budowlanego. W kwestii ustaleń w zakresie ochrony ppoż skarżący zacytował ocenę prawną sądu ze sprawy II SA/Bk 43/18, zgodnie z którą "brak jest w projekcie budowlanym ustaleń odnoszących się m. in. do regulacji działu VI rozporządzenia o warunkach technicznych dla budynków (np. stref pożarowych), czy działu VII (usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe)". Informacji w tym zakresie projekt nie zawiera, a z uwagi na sposób zagospodarowania nieruchomości inwestycyjnej (licznymi mniejszymi i większymi budynkami), zawarcie takiej informacji jest zasadne. Organ nie wskazał, na których rysunkach w części architektoniczno-budowlanej znajdują się wyrysowane kanały gnojowe, brak ich na rysunku rzutu przyziemia, przekroju A-A. Wyrysowano korytarze gnojowe, które "wydaje się, iż nie są tożsame z kanałem gnojowym". Nadto rysunek przekroju może sugerować, że mamy do czynienia z dwoma kanałami gnojowymi a nie jednym. Z projektu budowlanego także nie wynika, że kanał gnojowy spełnia wymagania wynikające z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 1 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie - w zakresie wymagań dla ich elementów konstrukcyjnych (ścian, przepuszczalności, wylotów wentylacyjnych). W realiach sprawy uzasadnione było zastosowanie art. 51 ust. 5 P.b. lub art. 138 § 2 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W trakcie postępowania przed sądem strony postępowania składały liczne pisma procesowe i wyjaśnienia oraz wnioski dowodowe, w tym:

- uczestnicy postępowania (inwestorzy) zawnioskowali o odrzucenie skargi z uwagi na brak interesu prawnego skarżącego (pismo z [...] października 2019 r., k. 42). Wskazywali na inicjowane przez sąsiadów R. liczne postępowania nadzwyczajne dotyczące decyzji wydawanych w stosunku do spornej inwestycji, w których organy nadzoru budowlanego różnych instancji odmawiały uznania interesu prawnego skarżącego;

- skarżący i uczestniczka postępowania A. R. podkreślali fakt udzielenia przez PINB pozwolenia na użytkowanie inwestycji w krótkim czasie po wydaniu zaskarżonej w sprawie niniejszej decyzji oraz uciążliwość inwestycji.

Postanowieniem z 25 października 2019 r. sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania (k. 85).

Postanowieniem z 10 czerwca 2020 r. w sprawie II OZ 303/20 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie L. C. od postanowienia tutejszego sądu z 25 października 2019 r. odmawiającego dopuszczenia go do udziału w postępowaniu.

Podczas rozprawy przed sądem w dniu 6 października 2020 r. sąd orzekł w przedmiocie wniosków dowodowych stron postępowania oraz z urzędu dopuścił dowód z akt sprawy II SA/Bk 43/18 na okoliczność oceny prawnej sformułowanej przez sąd w tamtej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja – mimo że nie wolna od wad – nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że sąd ma obowiązek ocenić, czy dostrzeżone uchybienia skutkują taką wadliwością rozstrzygnięcia, że nie może się ono ostać w obrocie prawnym. W sprawie niniejszej sąd takiej oceny dokonał nie stwierdzając konieczności zastosowania ww. przepisów.

Najdalej idący w sprawie jest wniosek uczestników postępowania o odrzucenie skargi z uwagi na brak interesu prawnego skarżącego. W ocenie sądu, wniosek ten jest bezzasadny. Odrzucenie skargi z przyczyn podmiotowych regulują przepisy art. 58 § 1 pkt 5 i 5a P.p.s.a., zgodnie z którymi sąd odrzuca skargę, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie (pkt 5); jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego (pkt 5a). Nie ulega wątpliwości, że takie przypadki w sprawie nie występują.

Brak interesu prawnego skarżącego prowadzi co do zasady do oddalenia skargi (chyba że jest to brak oczywisty i dotyczy skargi wniesionej na uchwałę lub akt wymienione w art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., tj. akt prawa miejscowego lub inny akt organu jednostki samorządu terytorialnego). Oddalenie skargi w sprawie niniejszej nie znajdowało jednak podstaw w braku interesu prawnego Z. R. Zaskarżoną decyzję wydano w postępowaniu ponownie prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego, po wyroku w sprawie II SA/Bk 43/18 uchylającym poprzednią decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. Skargę w tamtej sprawie również wniósł Z. R. Sąd rozpoznał wówczas sprawę merytorycznie nie kwestionując interesu prawnego skarżącego. W tych okolicznościach oddalenie skargi w sprawie niniejszej musiałoby zostać oparte na ustaleniu takiej zmiany okoliczności prawotwórczej, która wystąpiłaby po wyroku w sprawie II SA/Bk 43/18 oraz która wykluczałaby legitymację skargową skarżącego (np. wobec pobycia się przez skarżącego prawa własności działki nr [...]). Tej jednak zmiany uczestnicy nie wskazują, jak również sąd z urzędu na podstawie akt sprawy nie stwierdza jej wystąpienia. Nie bez znaczenia dla kwestii legitymacji skargowej jest również fakt prowadzenia kontrolowanego postępowania w trybie naprawczym (art. 50-51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), dalej: P.b., w którym interes prawny ustala się na podstawie art. 28 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Niewątpliwie wynik postępowania naprawczego dotyczącego spornej obory dotyczy interesu prawnego skarżącego. Jego działka bezpośrednio sąsiaduje z działkami inwestycyjnymi. Powinien mieć on zatem co najmniej możliwość sprawdzenia – przez udział w postępowaniu naprawczym - czy faktycznie ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki inwestycyjnej zostaną zachowane oraz czy jego prawa nie zostaną naruszone realizacją inwestycji. Jak wskazał tutejszy sąd w sprawie II SA/Bk 546/12, "Kategoria interesu prawnego w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawiera element potencjalności. Stroną tego postępowania powinny być zatem nie tylko osoby, których interes prawny zostaje naruszony określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów prawa budowlanego i przepisów odrębnych" (orzeczenie dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, na której znajdują się również inne wyroki powoływane przez sąd w niniejszym uzasadnieniu). Co prawda wyrok w sprawie II SA/Bk 546/12 dotyczył sprawy o pozwolenie na budowę, jednakże jego teza ma znaczenie uniwersalne dla odkodowania kategorii interesu prawnego w sprawach o prawo do zabudowy. Nakazuje bowiem nie wykluczać z kręgu stron postępowania właścicieli tych działek, na które inwestycja nie tyle z pewnością będzie, co może oddziaływać, a co podlega ustaleniu odrębnie i indywidualnie w każdej konkretnej sprawie. Dodać nadto należy, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż promień 15m wymaganej odległości od zbiornika na nieczystości ciekłe na długości 2,8m sięga działki skarżącego. Nie może być zatem wątpliwości, w ocenie sądu, że skarżący w sprawie niniejszej miał prawo – przez osobisty udział w postępowaniu naprawczym – żądać sprawdzenia czy nie zostaną naruszone jego prawa przez realizację inwestycji na działce bezpośrednio sąsiadującej. W konsekwencji przysługuje mu w sprawie niniejszej legitymacja skargowa. Z powyższych względów nie miały decydującego znaczenia dla sądu wyniki postępowań nadzwyczajnych dotyczących rozstrzygnięć wydawanych odnośnie spornej inwestycji – w zakresie w jakim zawierają ocenę istnienia interesu prawnego skarżącego. Sąd samodzielnie dokonuje oceny legitymacji skargowej w konkretnej sprawie. Jest do tego zobowiązany, bowiem z mocy art. 50 § 1 P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny.

Dalej wskazać trzeba, że podczas rozprawy w dniu [...] października 2020 r. na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd dopuścił dowody (szczegółowo w postanowieniu wskazane) z przedkładanych w trakcie postępowania sądowego licznych dokumentów na okoliczność wyników postępowań nadzwyczajnych dotyczących rozstrzygnięć administracyjnych wydawanych odnośnie spornej inwestycji. W ten sposób sąd ustosunkował się procesowo do licznych wniosków dowodowych stron postępowania, co jednocześnie nie przedłużyło postępowania sądowego w sprawie. Pozwoliło natomiast ocenić, że nie wystąpiły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji z przyczyn mogących wynikać z tych postępowań. W szczególności nie została wyeliminowana w postępowaniu nadzwyczajnym decyzja z 23 lutego 2017 r. zobowiązująca inwestorów do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego (art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b.). Była ona objęta postępowaniami o wznowienie i o stwierdzenie nieważności z wniosków L. C. i małżonków R., jednakże w żadnym z tych postępowań nie zapadła decyzja eliminująca. Pełnomocnik skarżącego również nie wykazał, aby toczyły się inne postępowania z takim skutkiem dla decyzji z [...] lutego 2017 r. Odnośnie zaś wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją zaskarżoną w sprawie niniejszej sąd ustosunkował się w postanowieniu z [...] października 2019 r. (k. 85).

W sprawie niniejszej sąd orzekał w warunkach związania oceną prawną wynikającą z art. 153 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zasada ta powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne oraz sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Sformułowana w poprzednim wyroku sądu ocena prawna traci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego lub takiej zmiany okoliczności faktycznych, że ocena ta stanie się nieaktualna, nieprzystająca do nowych okoliczności sprawy. Z taką sytuacją nie mamy w sprawie niniejszej do czynienia, zatem trafnie wskazuje skarżący na związanie wynikające z art. 153 P.p.s.a.

Przez ocenę prawną rozumieć należy wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazaniami co do dalszego postępowania są konsekwencje tej oceny prawnej (dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości). Lektura uzasadnienia wyroku w sprawie II SA/Bk 43/18 uprawnia do wniosku, że sąd wyraźnie wskazał na wadliwości poprzednio wydanej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny – dyskwalifikujące tę decyzję (vide akapit pierwszy na s. 23 uzasadnienia wyroku podsumowujący uprzednio opisane naruszenia dyskwalifikujące) oraz inne wadliwości, którym sąd takiej cechy istotnego naruszenia nie przypisał wprost, odnosząc się do nich w sposób zbiorczy. Niewątpliwie za istotne naruszenia sąd w sprawie II SA/Bk 43/18 uznał: brak pozwolenia konserwatorskiego, brak oceny kompletności projektu budowlanego w zakresie zaplanowanych zbiorników i przyłączy, brak informacji o której mowa w § 13a rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego, nieprecyzyjność wskazania działek inwestycyjnych, inwestorów i przedmiotu inwestycji, brak wyczerpującej oceny w zakresie wymagań ppoż, brak wyrysowania na projekcie zagospodarowania terenu zbiorników na gnojowicę, konieczność uzupełnienia projektu o informację o wpływie inwestycji na środowisko, brak wyrysowanych na projekcie zagospodarowania terenu odległości wymaganych do zachowania ustaleniami planu miejscowego. Sąd zatem w sprawie niniejszej zobowiązany był ocenić w pierwszej kolejności, czy organy nadzoru budowlanego zrealizowały ocenę prawną i wskazania w powyżej opisanym zakresie.

Rozważania w tej kwestii zacząć należy od wskazania, że zaskarżona decyzja kończy postępowanie naprawcze prowadzone na podstawie art. 50-51 P.b. Została wydana na podstawie art. 51 ust. 4 P.b., zgodnie z którym po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Bezspornie trafny jest zarzut skargi o nieuprawnionym udzieleniu w zaskarżonej decyzji pozwolenia na wznowienie robót budowlanych w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynika ich zakończenie. Istotnie, z całokształtu akt sprawy (załączonych dokumentów i informacji przekazywanych sukcesywnie przez strony) wynika co najmniej wysokie prawdopodobieństwo zakończenia inwestycji przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Już bowiem [...] września 2018 r., a więc trzy dni przed wyrokiem w sprawie II SA/Bk 43/18, inwestorzy wystąpili o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, co może wskazywać na zakończenie inwestycji w 2018 r. Jednak postępowanie tym wnioskiem zainicjowane zakończyło się decyzją odmowną PINB z [...] grudnia 2018 r. z uwagi na uchylenie decyzji zatwierdzających projekt zamienny przez sąd. Nie doszło wówczas do kontroli inwestycji (art. 57 ust. 6, art. 59a i 59d P.b.) i nie stwierdzono w sposób urzędowy w jakim była stanie zaawansowania. Ponowny wniosek o pozwolenie na użytkowanie inwestorzy złożyli [...] sierpnia 2019 r. - kilka dni po wydaniu decyzji zaskarżonej w sprawie niniejszej. W piśmie z [...] października 2019r. (k. 45) wskazali, że po wydaniu decyzji zaskarżonej "wykonano instalację odgromową budynku obory oraz położono maty gumowe na stanowiskach postojowych krów". W ocenie sądu, nie są to roboty wymagające pozwolenia na budowę, zatem nie mogą usprawiedliwiać zawartego w decyzji pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Jednakże rozstrzygnięcie "o wznowieniu", choć błędne, nie uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji w okolicznościach tej konkretnej sprawy. Istotą postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 P.b. jest ocena legalności wykonanych robót budowlanych i wskazanie sposobu ich doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Celem regulacji z art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 P.b. jest zatem ocena zgodności z prawem rozwiązań przewidzianych w projekcie budowlanym zamiennym, zaś pozwolenie na wznowienie udzielane na podstawie art. 51 ust. 4 P.b. uprawnia do dokończenia inwestycji w kształcie wynikającym z projektu budowlanego zamiennego. W sytuacji zatem, gdy – tak jak w sprawie niniejszej – po zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego nie są prowadzone roboty budowlane wymagające pozwolenia na budowę (zakres wykonanych czynności przyznali sami inwestorzy i nie był on kwestionowany przez skarżącego), a rozwiązania projektu zamiennego nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym odmowę jego zatwierdzenia (wyprzedzając dalsze rozważania stwierdzić należy, że taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej) - to zawarcie w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 4 P.b. rozstrzygnięcia o zezwoleniu na wznowienie robót pozostaje bez wpływu na istotę i wynik sprawy, tj. ocenę legalności projektu budowlanego zamiennego. Z tych powodów sąd ocenił zarzucone naruszenie art. 51 ust. 4 P.b. w kontekście treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" P.p.s.a., tj. jako niemające wpływu na wynik sprawy rozumiany – jak wyżej wskazano – jako ocena legalności projektu budowlanego zamiennego. Jeszcze inaczej rzecz ujmując należy stwierdzić, że udzielone w sprawie niniejszej pozwolenie na wznowienie robót budowlanych nie podważa oceny projektu budowlanego prowadzącej do jego zatwierdzenia, a stanowi wyłącznie rozstrzygnięcie będące skutkiem tej oceny (następcze), nie rzutujące na jej wynik.

Zaskarżona decyzja, co sąd przypomina po raz kolejny, została wydana w trybie naprawczym art. 50-51 P.b., przy stwierdzeniu istotnych odstępstw od projektu budowlanego pierwotnego i przy zobowiązaniu na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że rolą projektu budowlanego zamiennego jest objęcie nim całej inwestycji, wszystkich wykonanych z odstępstwami robót budowlanych. Projekt zamienny powoduje szczegółowe zainwentaryzowanie prac już wykonanych, co pozwala na ich skonfrontowanie ze stanem prawnym i kompleksową ocenę legalności wykonanych robót. Dopiero tak sporządzony projekt budowlany zamienny może stać się przedmiotem analizy organu nadzoru budowlanego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II OSK 202/18, treść art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. nie daje podstaw, by w rozstrzygnięciu decyzji wydawanej na tej podstawie zawierać wyliczenie zmian, które mają zostać uwzględnione podczas sporządzania projektu zamiennego. Rolą organu nadzoru budowlanego jest ustalić, czy doszło do istotnych odstępstw od projektu budowlanego zatwierdzonego ostateczną decyzją, a jeśli tak, to zobowiązać do przedstawienia projektu budowlanego zamiennego oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Natomiast obowiązkiem projektanta jest uwzględnienie w sporządzonym projekcie zamiennym zmian wynikających z wykonanych robót budowlanych, a także obowiązujących przepisów oraz zasad wiedzy technicznej, w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z obowiązującym prawem.

Projekt budowlany zamienny podlega ocenie tak jak projekt budowlany, a więc z uwzględnieniem regulacji art. 35 P.b. (co wprost wskazał sąd w sprawie II SA/Bk 43/18). Zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 P.b. w jego brzmieniu na datę wydawania zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej (w postępowaniu naprawczym organ nadzoru budowlanego) nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (w postępowaniu naprawczym – zatwierdzającej projekt budowlany zamienny).

W sprawie niniejszej odstępstwa od pierwotnego projektu budowlanego zidentyfikowano jako: zmianę lokalizacji budynku obory (przesunięcie o 1,5 m w kierunku ulicy [...]), powiększenie pomieszczenia ze zbiornikiem na mleko, zmianę systemu odprowadzania i gromadzenia odchodów zwierzęcych (z systemu ściółkowego na bezściółkowy z kanałami gnojowymi), zwiększeniu doświetli i wentylacji hali hodowli zwierząt. Sąd zauważa, że związanie oceną prawną i wskazaniami wynikające z art. 153 P.p.s.a. w tym konkretnym przypadku, przy uprawomocnieniu się wyroku w sprawie II SA/Bk 43/18, oznacza że: po pierwsze, jeśli skarżący w tamtej sprawie nie kwestionował trybu prowadzenia postępowania ani ww. zakresu istotnych odstępstw (uprawnia do takiego twierdzenia lektura skargi w sprawie II SA/Bk 43/18), po drugie, jeśli również i sąd w tamtej sprawie tych okoliczności nie kwestionował (uprawnia do takiego twierdzenia lektura uzasadnienia wyroku) - to w obecnie prowadzonym trybie naprawczym nie było potrzeby sięgania do pierwotnego projektu budowlanego. Natomiast okolicznościami dodatkowo wskazanymi przez skarżącego i przez sąd w sprawie II SA/Bk 43/18 (rzutującymi na zakres i przedmiot inwestycji), było wyjaśnienie kwestii zaprojektowania (i objęcia projektem budowlanym) instalacji do budynku obory oraz zbiornika na nieczystości ciekłe, a także wyjaśnienia zaprojektowania i wyrysowania kanałów gnojowych. Zdaniem sądu, przedłożony projekt budowlany zamienny objął pełen zakres inwestycji i został w całokształcie oceniony, zaś ocena ta nie narusza prawa.

Nie zasługuje w szczególności na uwzględnienie zarzut niezgodności zaprojektowania zbiornika na nieczystości ciekłe o pojemności V-7,6 m3 wyrysowanego na projekcie zagospodarowania terenu (k. 12A projektu) z rozwiązaniami obowiązującego planu miejscowego, tj. uchwały nr XIX/75/04 Rady Miejskiej w G. z 28 kwietnia 2004 r. o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta G. (Dz. Urz. Woj. Podl. nr 64, poz. 1098 ze zm.). Nie ulega wątpliwości, że działki inwestycyjne położone są na obszarze oznaczonym w planie symbolem 12MR, a nie 13MR jak wskazywał skarżący. Zgodnie z § 9 pkt 12 planu jest to teren położony między ulicami [...](vide rysunek planu w aktach PWINB znak [...], na którym znajdują się numery działek). Jak wynika z projektu budowlanego, sporny zbiornik zlokalizowany na zewnątrz budynku obory ma być przeznaczony na nieczystości ciekłe, w tym poprodukcyjne zawierające koncentraty kwasowe i alkaiczne z procesu dezynfekcji i mycia instalacji technologicznych (pismo Dyrektora ZUK w G. z [...] marca 2019 r., k. 226 akt adm.). Jest to zatem, wedle trafnej kwalifikacji organu, element ciągu produkcyjnego czyli urządzenie technologiczne związane z prowadzoną przez inwestorów produkcją rolną (związane z rolnictwem). Sąd dostrzega potrzebę oceny legalności jego zaprojektowania w dwóch aspektach: oceny dopuszczalności lokalizacji co do zasady oraz oceny legalności lokalizacji w konkretnym miejscu, z uwagi na wymagane odległości.

Ocena dopuszczalności realizacji zbiornika na terenie o symbolu 12MR jest wypadkową kilku regulacji planu miejscowego i stanu faktycznego. Zgodnie z § 9 ust. 2 pkt 4 planu, na terenie 12MR, z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę zagrodową, dopuszczono lokalizowanie "wszystkich urządzeń i budynków związanych z rolnictwem". Stosownie do kolejnych regulacji planu: na terenie o symbolu 12MR obowiązują nadto ustalenia zawarte w § 17 (§ 9 ust. 3 pkt 5); na terenach, o których mowa w § 9 ustala się warunki i zasady zabudowy i zagospodarowania terenu przez odprowadzanie ścieków do istniejącej kanalizacji – ponadto na terenach bez sieci kanalizacyjnej dopuszcza się indywidualne gromadzenie ścieków, w szczelnych zbiornikach z zapewnieniem ich wywożenia do punktu zlewnego w oczyszczalni oraz budowę przydomowych oczyszczalni, a także oczyszczalni zbiorczych dla większej liczby użytkowników (§ 17 pkt 6); na terenie 12MR obowiązują ponadto ustalenia dotyczące zasad zaopatrzenia w urządzenia infrastruktury technicznej zawarte w § 19, 20, 21, 22, 23 i 24 (§ 17 pkt 13); ścieki sanitarne i poprodukcyjne odprowadzane będą do istniejących kanałów sanitarnych wkreślonych na rysunku planu (§ 20 ust. 1 pkt 1); na terenach przewidzianych do skanalizowania do czasu budowy kanalizacji sanitarnej dopuszcza się odprowadzanie ścieków do szczelnych zbiorników z wywożeniem do punktu zlewnego przy oczyszczalni ścieków (§ 20 ust. 6). W ocenie sądu, z powyższych regulacji wynika zasada odprowadzania ścieków sanitarnych i poprodukcyjnych do istniejącej kanalizacji sanitarnej, z wyjątkiem sytuacji braku takiej kanalizacji. Sporny zbiornik jest przeznaczony także na nieczystości poprodukcyjne, bowiem co do tych nieczystości Dyrektor ZUK w G. odmówił zgody na ich wprowadzanie do kanalizacji sanitarnej gminnej z uwagi na konsekwencje dla urządzeń oczyszczalni (powoływane wielokrotnie pismo z [...] marca 2019 r.). Przy takiej wypowiedzi podmiotu zarządzającego urządzeniami kanalizacyjnymi, której sąd nie może oceniać z punktu widzenia poprawności merytorycznej ale wyłącznie jako dowód na niedopuszczalność wprowadzania nieczystości ze zbiornika do sieci kanalizacyjnej, uznać należy za udowodniony fakt braku możliwości skorzystania przez inwestorów z istniejącej sieci kanalizacyjnej – jeśli chodzi o nieczystości poprodukcyjne mające być gromadzone w zbiorniku V-7,6 m3. Ta okoliczność, w powiązaniu z faktem ścisłego związku tego zbiornika z procesem technologiczno-produkcyjnym, dla którego zaprojektowano budynek obory, uprawnia do wniosku że brak jest w chwili obecnej sieci kanalizacyjnej mogącej przyjąć nieczystości poprodukcyjne z budynku obory. A jeśli tak, to wobec dopuszczalności w planie miejscowym (§ 9 ust. 2 pkt 4) realizacji na terenach zabudowy zagrodowej wszystkich urządzeń związanych z rolnictwem – nie ma podstaw aby wyprowadzić w okolicznościach sprawy niniejszej niezgodność zaprojektowania zbiornika z ustaleniami planu miejscowego (por. np. wyrok NSA w sprawie II OSK 2125/17). Formułując tożsamy wniosek (vide s. 5 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), organ tym samym ocenił przedłożony projekt budowlany zamienny z punktu widzenia jego zgodności z ustaleniami planu miejscowego, jak tego wymaga art. 35 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. Wyprowadzony wniosek jest również zgodny z prawem do zabudowy wynikającym z art. 4 P.b., gdyż przepisy szczególne zabudowy takim zbiornikiem wprost nie wykluczają. Dodatkowo wskazać należy, że skarżący udowodnili, iż odbiór nieczystości ze zbiornika będzie realizowany (k. 419-422 oraz postanowienie dowodowe na rozprawie przed sądem).

Jednocześnie za nieprawidłowość nierzutującą na wynik sprawy ocenić należy wskazanie w zaskarżonej decyzji "zbiornika na nieczystości bytowe" a nie "nieczystości ciekłe". Treść projektu budowlanego zamiennego, wywody uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i wypowiedzi skarżącego, a także treść pisma ZUK w G. z [...] marca 2019 r. i dokumenty przedłożone przez inwestorów przy piśmie z [...] października 2020 r. w sposób niebudzący wątpliwości dowodzą, że zaprojektowano zbiornik na nieczystości ciekłe i takiego zbiornika dotyczył spór. Taki charakter tego zbiornika ustalono w ponownie prowadzonym postępowaniu i podlegał on ocenie z punktu widzenia przepisów prawa. Oceny tej dokonano de facto wobec "zbiornika na nieczystości ciekłe" w tym poprodukcyjne a nie wyłącznie bytowe.

Powyższej oceny o dopuszczalności realizacji tego zbiornika nie wyklucza ocena prawna sądu sformułowana w sprawie II SA/Bk 628/18, oparta o wykładnię tego samego planu miejscowego. Sąd w tamtej sprawie wyraził wątpliwość odnośnie zaprojektowania dodatkowo obok budynku obory zbiornika na nieczystości bytowe, skoro "inwestorowi zbiornik taki nie jest do niczego potrzebny"; zakwestionował wyłączenie do odrębnego postępowania planowanego zbiornika na nieczystości płynne zwierzęce i nieczystości bytowe, skoro pozwolenie na budowę ma dotyczyć całego zamierzenia budowlanego; a powołując konkretne ustępy i punkty § 9, § 17 i § 20 planu wskazał, że "Projektowana obora nie może więc odprowadzać ścieków hodowlanych (gnojówki) do istniejącej kanalizacji sanitarnej. Rozważenia więc wymaga okoliczność, czy w sytuacji zakazu budowy na nieruchomości Inwestora zbiornika na nieczystości bytowe (obowiązek odprowadzania ich do istniejącej kanalizacji sanitarnej), dopuszczalna będzie budowa zbiornika nie nieczystości płynne zwierzęce. Organy więc muszą rozważyć, czy taki szczelny zbiornik na nieczystości z hodowli zwierząt będzie zgodny z "duchem" obowiązującego na terenie miasta G. - planu. Jeżeli powezmą w tym zakresie istotne wątpliwości interpretacyjne, to wówczas istnieje możliwość wystąpienia do gminy nie tylko o wydanie zaświadczenia o zgodności projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ale także z wnioskiem o wyjaśnienia treści jego postanowień, w oparciu o zasady określone w Dziale VII i VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Przy czym podkreślić należy, że wydana w tym zakresie interpretacja nie będzie w sposób bezwzględny wiązać organów administracji architektoniczno – budowlanej". Natomiast w sprawie niniejszej nie mamy do czynienia ze zbiornikiem wyłącznie na nieczystości bytowe czy na odchody zwierzęce, tj. nieczystości z hodowli zwierząt, ale także na nieczystości poprodukcyjne z mycia urządzeń technologicznych, co do których to nieczystości właściwy organ gminy wypowiedział się o braku zgody ich przyjęcia do kanalizacji sanitarnej. Sprawa niniejsza i sprawa II SA/Bk 628/18 nie są zatem tożsame co do stanu faktycznego. Kwestia zaś zastosowania regulacji planu miejscowego odnośnie dopuszczalności wykonania zbiornika szczelnego na konkretne nieczystości dotyczy tej konkretnej sprawy i sposób tego zastosowania sąd wyżej wyjaśnił.

Organ dokonał również, z pozytywnym skutkiem, oceny zgodności usytuowania zaprojektowanego zbiornika na nieczystości ciekłe z przepisami o warunkach technicznych (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.), dalej: WT. PWINB uwzględnił przy tym dwa przepisy, tj. § 34 i § 36, kwalifikując zbiornik jako urządzenie sanitarno-gospodarcze, o którym mowa w § 36 ust. 1. Zgodnie z § 34 ust. 1 WT, zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być sytuowane tylko na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, przy czym nie dopuszcza się ich sytuowania na obszarach podlegających szczególnej ochronie środowiska i narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz na terenach zalewowych. Stosownie do treści § 36 WT, odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m3 powinna wynosić co najmniej: 1) od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do magazynów produktów spożywczych - 15 m; 2) od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego - 7,5 m (ust. 1); w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległości, o których mowa w ust. 1, powinny wynosić co najmniej: 1) od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi - 5 m, przy czym nie dotyczy to dołów ustępowych w zabudowie jednorodzinnej; 2) od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego - 2 m (ust. 2). Regulacja § 34 ust. 1 WT nie została naruszona ze względu na dopuszczalność realizacji na terenie 12MR wszystkich urządzeń związanych z rolnictwem i brak możliwości podłączenia zbiornika do kanalizacji sanitarnej. Jednocześnie nie wynika z akt, aby teren inwestycji znajdował się w obszarze podlegającym szczególnej ochronie środowiska i narażonym na niebezpieczeństwo powodzi oraz na terenach zalewowych (takich okoliczności w sprawie żadna ze stron nie podnosiła). Z kolei odległości wskazane w § 36 ust. 1 i 2 WT zostały zachowane, co szczegółowo wyjaśnił organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto doszło do – jak zalecił sąd w sprawie II SA/Bk 43/18 – czytelnego zwymiarowania tych odległości na projekcie zagospodarowania terenu, co dowodzi prawidłowości ustaleń organu. Sąd zauważa, że działka nr [...] jest niezabudowana, zaś najdłuższy promień wymaganej odległości od pokrywy i wylotu wentylacji projektowanego zbiornika (15m) sięga 2,8 m na działkę sąsiednią nr [...], której szerokość w tym miejscu jest większa niż 15m (pomiar linijką). Usytuowanie zbiornika nie wyklucza zatem jej zabudowy. Nadto, co wynika wprost z § 9 planu, jest to działka również położona na terenie 12MR i może być zabudowana zabudową zagrodową jako przeznaczeniem podstawowym. Przez zabudowę zagrodową rozumie się zawsze zespół budynków, z których przynajmniej jeden musi mieć charakter mieszkalny. Zabudowa ta to w szczególności budynki mieszkalne, gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych bądź w gospodarstwach leśnych. Zabudowa zagrodowa stanowi inny, szczególny rodzaj zabudowy, który odróżnia ją od np. zabudowy jedno lub wielorodzinnej, a istnienie na danym terenie zabudowy zagrodowej wyklucza wprowadzenie na ten teren zabudowy jednorodzinnej (por. np. wyrok NSA w sprawie II OSK 2267/16). Okoliczność zatem, że skarżący zamierza w przyszłości zrealizować na działce nr [...] inną zabudowę niż zagrodowa nie może prowadzić do uwzględnienia skargi. Ograniczenie w zakresie rodzaju zabudowy wynika bowiem nie z kontrolowanej w sprawie niniejszej decyzji ale z planu miejscowego. Ograniczenie prawa do zabudowy do określonego rodzaju zabudowy nie podważa legalności decyzji zatwierdzającej projekt zamienny.

Natomiast należy wykluczyć zakwalifikowanie spornego zbiornika jako budowli rolniczej. Taką bowiem jest budowla dla potrzeb rolnictwa i przechowalnictwa produktów rolnych, w szczególności taka jak: zamknięte zbiorniki na płynne odchody zwierzęce, płyty do składowania obornika, silosy na kiszonki, silosy na zboże i pasze, komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu rolniczego (§ 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r., poz. 81 ze zm.).

Także doprecyzowany w uzasadnieniu skargi zarzut wątpliwości odnośnie prawidłowego wskazania kategorii geotechnicznej obiektu nie zasługuje na uwzględnienie. Projektant wskazał na pierwszą kategorię geotechniczną obiektu oraz – co trafnie punktuje skarga – oświadczył, że nie wykonywał badań geotechnicznych, zaś przyjął występowanie gruntów nośnych w poziomie posadowienia obiektu.

Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. poz. 463 ze zm.), kategorię geotechniczną ustala się w opinii geotechnicznej w zależności od stopnia skomplikowania warunków gruntowych oraz konstrukcji obiektu budowlanego, charakteryzujących możliwości przenoszenia odkształceń i drgań, stopnia złożoności oddziaływań, stopnia zagrożenia życia i mienia awarią konstrukcji, jak również od wartości zabytkowej lub technicznej obiektu budowlanego i możliwości znaczącego oddziaływania tego obiektu na środowisko. Stosownie do treści kolejnych ustępów i paragrafów tego rozporządzenia, kategorię geotechniczną całego obiektu budowlanego lub jego poszczególnych części określa projektant obiektu budowlanego na podstawie badań geotechnicznych gruntu, których zakres uzgadnia z wykonawcą specjalistycznych robót geotechnicznych (§ 4 ust. 4); w przypadku obiektów budowlanych wszystkich kategorii geotechnicznych opracowuje się opinię geotechniczną (§ 7 ust. 1); opinia geotechniczna powinna ustalać przydatność gruntów na potrzeby budownictwa oraz wskazywać kategorię geotechniczną obiektu budowlanego (§ 8). W ocenie sądu, z powyższych przepisów wynika, że opinia geotechniczna nie jest dokumentem, dla którego prawodawca ustanawia szczególne wymagania formalne. Ma ona wskazywać przydatność gruntów pod budownictwo (czyli pod obiekt budowlany w danej konkretnej sprawie) oraz jego kategorię geotechniczną. Wypowiedź projektanta znajdująca się w projekcie budowlanym wymagania te spełnia (s. 6 punkt 6 "Projekt zagospodarowania terenu – opis techniczny"). Projektant wskazał jednoznacznie, że ocenę sformułował "zgodnie z rozporządzeniem", budynek posiada pierwszą kategorię geotechniczną, jest niewielkim obiektem w prostych warunkach gruntowych. Istotnie również wskazał, że ustalenia te nie wynikają z badań geotechnicznych, jednakże sąd podkreśla, że to projektant bierze odpowiedzialność za wskazanie przydatności i kategorii geotechnicznej obiektu budowlanego, co potwierdza stosownym oświadczeniem wymaganym przez art. 20 ust. 4 P.b. Znajduje się ono w projekcie budowlanym (vide k. 268 akt adm.). Po wtóre, skarżący podważa prawidłowość ustalenia kategorii geotechnicznej, ale nie wskazuje na czym opiera twierdzenie o nieprawidłowości ustalenia kategorii (tzn. jakiej innej kategorii jest to obiekt) oraz nie wyjaśnia, w jaki sposób brak przeprowadzenia badań geotechnicznych skutkujących ustaleniem kategorii może mieć wpływ na jego interes prawny. Skarżący nie podważa ustalenia, iż zaprojektowany budynek obory jest obiektem nieskomplikowanym i prostym w swej konstrukcji. Nie wskazuje na jakiej podstawie wywodzi konieczność dodatkowych ustaleń co do kategorii geotechnicznej obiektu. Taka sytuacja nie może skutkować ustaleniem, że brak badań geotechnicznych (przyznanych przez projektanta) jest uchybieniem dyskwalifikującym projekt. Po trzecie, zarzut w tym zakresie został sformułowany w kontekście regulacji ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r., poz. 2268 ze zm.), dalej: P.w., tj. art. 394 ust. 1. Przewidziano w tym przepisie dwanaście przypadków konieczności dokonania zgłoszenia wodnoprawnego, tym np. na trwałe odwadnianie wykopów budowlanych (pkt 5), wykonanie urządzeń odwadniających obiekty budowlane, o zasięgu oddziaływania niewykraczającym poza granice terenu, którego zakład jest właścicielem (pkt 7); odprowadzanie wód z wykopów budowlanych lub z próbnych pompowań otworów hydrogeologicznych (pkt 8). Jednakże z projektu budowlanego zamiennego ani z innych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, aby przewidziano bądź przy realizacji obiektu wykonywano trwałe odwadnianie wykopów budowlanych lub obiektowi towarzyszyły urządzenia odwadniające. Na żadnym dotychczasowym etapie postępowania ani we wnioskach znajdujących się w aktach sprawy (składanych do innych organów) nie podnoszono tej okoliczności. Zdaniem sądu, zarzut ten mógłby ewentualnie mieć znaczenie, jeśli okazałoby się, że realizacja inwestycji i ustalona kategoria geotechniczna, np. z uwagi na poziom wód gruntowych i konieczność wykonania urządzeń odwadniających, są nieprawidłowe, bowiem powodują negatywne oddziaływanie na działkę skarżącego. Jednakże skarżący takich okoliczności nie wskazał, jak również nie powoływał się nigdy na inne niż przyjęte przez projektanta warunki gruntowo-wodne (np. przebieg cieku wodnego, wysoki poziom wód gruntowych). W żaden sposób nie uprawdopodobnił skuteczności zarzutu nieprawidłowego wyznaczenia kategorii geotechnicznej obiektu w kontekście regulacji P.w. Należy wskazać, że niepodważenie ustaleń projektanta o prostych warunkach gruntowych wyklucza również ustalenie naruszenia art. 34 ust. 1 pkt 4 P.b., zgodnie z którym projekt budowlany powinien zawierać, w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych (por. np. wyrok w sprawie II OSK 2125/17).

Nie jest również zasadny zarzut braku analizy w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych, podniesiony w kontekście ewentualnej konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego (art. 35 ust. 1 w związku z art. 389 P.w.) oraz wprowadzania do gruntu wód zanieczyszczonych. Sąd zauważa, że odrębnymi zagadnieniami jest odprowadzanie wód opadowych z terenu inwestycji oraz wprowadzanie zanieczyszczeń do gruntu lub wód. Zgodnie z § 28 ust. 1 i 2 oraz § 29 WT, działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, a w przypadku budynków niskich lub budynków, dla których nie ma możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych; dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. PWINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie wyjaśnił, że plan miejscowy nie przewiduje sposobu odprowadzania wód z terenów oznaczonych symbolem 12MR, co nie wyklucza ich odprowadzania na własny teren zgodnie z § 28 ust. 2 WT. Na s. 8 projektu budowlanego wskazano, że na teren inwestycji będą odprowadzane wody opadowe i roztopowe. Znajduje to potwierdzenie na projekcie zagospodarowania terenu, z którego wynika zaprojektowanie stosunkowo dużego obszaru powierzchni biologicznie czynnej od strony działki sąsiedniej nr [...]. Nadto, wody opadowe i roztopowe to wody będące skutkiem opadów atmosferycznych (art. 16 pkt 69 P.w.), a ich odprowadzanie na teren własnej działki nie stanowi usługi wodnej wymagającej pozwolenia wodnoprawnego (art. 389 pkt 1 P.w.). Usługą wodną jest bowiem odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast (art. 35 pkt 7 P.w.). Jeśli zaś skarżącemu chodzi o odprowadzanie nieczystości, to wskazać należy że projekt nie przewiduje ich odprowadzania na teren działki inwestycyjnej ale do zbiornika V-7,6 m3 oraz jeśli chodzi o odchody zwierzęce – do kanałów gnojowych. Projekt nie zakłada również powstawania innych nieczystości ciekłych. PWINB wyjaśnił także wyczerpująco, że wody opadowe i roztopowe pochodzące z zanieczyszczonych powierzchni utwardzonych (szczelnych) nie będą zawierały substancji zanieczyszczających (wskazał § 21 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. poz. 1800 ze zm.). Wprawdzie rozporządzenie to nie obowiązywało na datę wydawania zaskarżonej decyzji, jednakże projekt w tym zakresie nie jest niezgodny także z rozporządzeniem je zastępującym (Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych, Dz. U. poz. 1311 – którego § 17 ust. 2 stanowi, że wody opadowe lub roztopowe pochodzące z powierzchni innych niż powierzchnie, o których mowa w ust. 1 (terenów przemysłowych, składowych, dróg itp. oraz z obiektów magazynowania i dystrybucji paliw), mogą być wprowadzane do wód lub do urządzeń wodnych, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 75a ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, bez oczyszczania).

Kwestie ochrony przeciwpożarowej zostały ocenione ponownie a wyjaśnienia i ustalenia w tym zakresie uzupełniono, co zauważył sam skarżący (odwołanie). Zrealizowano wymagania oceny prawnej w sprawie II SA/Bk 43/18, bowiem w punkcie 10. opisu do projektu zagospodarowania terenu (s. 9 projektu) projektant ocenił dopuszczalną strefę ochrony przeciwpożarowej, wymaganą odporność pożarową jako "D", gęstość obciążenia ogniowego, stopień rozprzestrzeniania ognia przez elementy budowlane, klasę odporności ogniowej elementów budynku oraz ocenił odległości budynku od innych obiektów na działce inwestora, jak też warunki ewakuacji, zagrożenie wybuchem oraz dostępność wody do zewnętrznego gaszenia pożaru. Bezpieczeństwo pożarowe zostało również ocenione w punkcie 7 na s. 11 projektu w kontekście usytuowania budynków do najbliższego budynku na działce inwestora – powyżej 8 m oraz na działkach sąsiednich (§ 271 WT). Dodatkowo na projekcie zagospodarowania terenu rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych ocenił pozytywnie zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej (oświadczenie z [...] marca 2019 r. a więc po wydaniu wyroku w sprawie II SA/Bk 43/18). Zarzut niewyjaśnienia spełnienia regulacji § 273 ust. 1 WT jest zatem nieusprawiedliwiony, tym bardziej że organ wyjaśnił jak w tym konkretnym przypadku rozumie i stosuje ten przepis oraz jak obliczył wewnętrzną powierzchnię budynków na działce budowlanej. Wobec zaakceptowania projektu zagospodarowania terenu przez właściwego rzeczoznawcę ppoż ustalenia i ocena organu, zdaniem sądu, nie zostały podważone w skardze.

Sąd nie stwierdza również niedających się usunąć wątpliwości jeśli chodzi o zaprojektowanie kanałów gnojowych. Projekt budowlany zamienny jednoznacznie wskazuje, że odrębnie potraktowano zbiornik szczelny na nieczystości ciekłe, kanały gnojowe znajdujące się pod rusztami (nazywane w projekcie budowlanym kanałami podposadzkowymi, kanałami gnojowcowymi, kanałem gnojowym o pojemności 235 m3) oraz dwa zbiorniki na gnojowicę, które nie są objęte projektem budowlanym a znajdują się na działce inwestycyjnej jako odrębne budowle rolnicze (vide projekt zagospodarowania terenu oraz punkt 3. Opisu technicznego do tego projektu – istniejący stan zagospodarowania działki). Umiejscowienie tych kanałów i zwymiarowanie pionowe wyrysowano na przekroju A-A (k. 363 akt, s. 24 projektu budowlanego) oraz czytelnie z rzutu przyziemia wynika, że nie są one tożsame z korytarzami gnojowymi (s. 21 projektu, k. 366 akt sprawy). Z oczywistych względów nie mogły one być umieszczone na projekcie zagospodarowania terenu, bowiem zaprojektowane zostały pod budynkiem obory jako jej integralna część. Kwestia ilości tych kanałów również nie nasuwa niedających się wyeliminować wątpliwości. W projekcie wskazano, że pojemność kanału gnojowego to 235 m3. Zliczenie objętości dwóch kanałów wyrysowanych na przekroju A-A (iloczyn głębokości: 2, 35m, szerokości: 2,50m i długości zaczerpniętej z rzutu przyziemia - wedle szerokości stanowisk postojowych i ich ilości: 16 x 1,20m) – 112,8 m3, uwzględniając dwa kanały, daje wartość niewiele mniejszą niż 235 m3. Usuwa to wątpliwości co do pojemności i ilości kanałów gnojowych i dopuszczalnej ich pojemności. Sąd jeszcze raz podkreśla ich umiejscowienie pod budynkiem a nie jako odrębnej, samodzielnie funkcjonującej budowli rolniczej (co nie było jednoznaczne na poprzednim etapie oceny projektu zamiennego). Dodatkowo na s. 14 projektu znajduje się stwierdzenie o konieczności podwójnego zaizolowania kanału oraz betonu przed wylaniem płyty, co czyni bezskutecznym zarzut o niewyjaśnieniu zabezpieczenia kanału gnojowego. Rozwiązania wentylacyjne przewidziano zaś na s. 16 projektu budowlanego.

W kontekście ustalonych odstępstw od pierwotnego projektu budowlanego należy zaś wskazać, że ocenił organ nową lokalizację budynku obory w świetle wymagań planu miejscowego, czemu dał wyraz na s. 7 uzasadnienia decyzji przedstawiając wyniki tej oceny w formie tabeli uwzględniającej "Wytyczne planu" i "Rozwiązania projektowe". W tabeli uwzględniono ustalenia planu (§ 18 ust. 2 pkt 14 i ust. 3 pkt 2) odnośnie nieprzekraczalnej linii zabudowy dla ulicy [...] (5 m) i [...] (6 m od krawędzi jezdni dla zabudowy innej niż mieszkaniowa). Projekt zagospodarowania terenu zawiera wrysowanie tych linii zabudowy i wskazanie odległości budynku obory od krawędzi jezdni obu ulic. Z rysunku jednoznacznie wynika, że wymagania zachowano. Uzupełniono również, zgodnie z zaleceniami sądu, dokumentację projektową o aktualne pozwolenie konserwatorskie z [...] czerwca 2019 r. znak [...] z terminem jego ważności do [...] grudnia 2014 r. Kwestia konieczności przedłożenia tego pozwolenia przed wydaniem decyzji na podstawie art. 51 ust. 4 P.b. była niewątpliwa po wyroku w sprawie II SA/Bk 43/18. Pozwolenie obejmuje całą inwestycję oraz wskazuje małżonków K. jako inwestorów, jak również wszystkie działki inwestycyjne (k. 227 akt adm.). Częścią zatwierdzonego projektu budowlanego zamiennego są także projekty instalacji wodociągowej (k. 345 akt adm.) i elektrycznej (k. 336 akt adm.). Autorzy projektu w zakresie przyłączy złożyli stosowne oświadczenia, podobnie jak projektant główny i projektant konstrukcji (k. 268 akt adm.).

Należy także wskazać, że sąd kontroluje zaskarżoną decyzję na datę jej wydania. Wówczas obowiązywało rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935 ze zm.), w którego § 13a zawarto wymaganie zamieszczenia w projekcie informacji o obszarze oddziaływania obiektu: 1) wskazanie przepisów prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu; 2) zasięg obszaru oddziaływania obiektu przedstawiony w formie opisowej lub graficznej albo informację, że obszar oddziaływania obiektu mieści się w całości na działce lub działkach, na których został zaprojektowany. Na s. 10 i 11 projektu (k. 378-379 akt adm.) przeanalizowano elementy mające wpływ na zasięg oddziaływania obiektu jeśli chodzi o oświetlenie, miejsca postojowe, gromadzenie odpadów, usytuowanie zbiornika na nieczystości, bezpieczeństwo pożarowe. Przy każdym z tych punktów znajduje się wskazanie przepisu rozporządzenia WT oraz rozporządzenia o warunkach technicznych dla budowli rolniczych. Skonkludowano również, że obszar oddziaływania obiektu mieści się w całości na terenie opracowania. Obszar oddziaływania obiektu wyznacza krąg stron postępowania o pozwolenie na budowę z tym zastrzeżeniem, że jeśli mamy do czynienia z postępowaniem naprawczym krąg ten ustala się na podstawie art. 28 K.p.a. przy uwzględnieniu – zdaniem sądu – również potencjalności interesu prawnego. Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Nie wykazano jednoznacznego negatywnego (ograniczającego skarżącego w jego prawach) oddziaływania spornego obiektu poza granice działek inwestycyjnych (co wymagałoby wskazania na konkretny przepis prawa), ale – właśnie z uwagi na ww. potencjalność oraz zasięg promienia 15 m odległości od zbiornika na nieczystości – uwzględniono możliwe oddziaływanie na działkę skarżącego przyznając mu status strony. Nadto, na s. 17-19 projektu znajduje się wyczerpująca i szczegółowa informacja o wpływie inwestycji na środowisko, z której przede wszystkim wynika niezaliczenie jej do mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przeanalizowano także metodę chowu i sposób pozbywania się nawozów naturalnych, a także brak emisji spalin. Zgodnie z § 3 pkt 102 i 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm. – z daty zaskarżonej decyzji, bowiem rozporządzenie to zostało uchylone), przedsięwzięciami mogącymi potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest: chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP); chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie na szczegółowo wskazanych w § 3 pkt 103 terenach. Tymczasem inwestor planuje obsadę docelową 32 DJP. Także na s. 4 projektu wskazano, że areał gruntów rolnych inwestorów to 52 ha i jest wyższy od wymaganego minimum dla nieprzekraczania dawki nawożenia 170 kg N/ha. Z projektu budowlanego zamiennego wynika również w sposób niebudzący wątpliwości, co jest przedmiotem inwestycji, osoby inwestorów, teren inwestycji, a więc te elementy co do których sąd zgłosił wątpliwości w sprawie II SA/Bk 43/18.

Sąd nie stwierdza również naruszeń w pozostałym zakresie dotyczącym kompletności sporządzenia projektu budowlanego, tj. zestawienia powierzchni zagospodarowania działki, informacji o ochronie szczególnej terenu inwestycji, o dostosowaniu obiektu do krajobrazu i otaczającej zabudowy czy przedstawienia oznaczeń graficznych na rysunkach elewacji. W tym względzie PWINB na s. 6 uzasadnienia zaskarżonej decyzji wyczerpująco wskazał, które kwestionowane elementy projektu analizował i oceniał (wynikające z § 8 ust. 2 pkt 4, pkt 5, pkt 9; §11 ust. 2 pkt 3, § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, § 8 ust. 3 pkt 2 i § 12 ust. 1 pkt 2 i 4 rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego z 2012 r.). Sąd stwierdza, że wskazane regulacje i ich odzwierciedlenie w projekcie nie nasuwają wątpliwości dyskwalifikujących projekt. Budynek obory istotnie jest obiektem, jak wskazał organ, skromnym w formie i wyglądzie, nadto otacza go zabudowa zagrodowa (działka inwestorów), fragment niezabudowanej części działki skarżącego, a od dwóch stron sąsiaduje on bezpośrednio z dwiema ulicami. W tych okolicznościach zastosowane materiały i wygląd elewacji istotnie nie są wymagające czy niepasujące do otoczenia. Nie ma podstaw aby czynić inwestorom zarzuty w tym zakresie. W projekcie wskazano również stan zagospodarowania działek inwestycyjnych (s. 5), który znajduje odzwierciedlenie w projekcie zagospodarowania terenu.

Nie doszło do naruszenia przepisów o postępowaniu wyjaśniającym (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) w związku z powiązanymi z nimi w skardze przepisami P.b. oraz przepisami rozporządzeń wykonawczych. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wyczerpujące, zawiera ustosunkowanie się do zarzutów odwołania oraz rozważenie wszystkich kluczowych i spornych okoliczności w sprawie wynikających z uzasadnienia wyroku w sprawie II SA/Bk 43/18. W szczególności zawiera szczegółową analizę zgodności rozwiązań projektu z planem miejscowym. Rozważania organu odwoławczego, wbrew zarzutom naruszenia art. 107 § 3 w związku z art. 8 i 11 K.p.a., nie są ogólne i nienawiązujące do regulacji prawnych. Ogólność rozważań występuje w uzasadnieniu decyzji PINB, ale PWINB to uchybienie skutecznie usunął. Zasada przekonywania została zatem zrealizowana. Stwierdzone zaś uchybienia nie skutkują, jak wskazał sąd, uchyleniem zaskarżonej decyzji, bowiem pozostają bez wpływu na wynik sprawy, której przedmiotem jest ocena projektu budowlanego zamiennego.

Wobec przedłożenia przez strony dokumentów po zamknięciu rozprawy należy wskazać, że zgodnie z art. 133 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Sformułowanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd wydaje wyrok w oparciu o akta administracyjne przesłane mu przez organ oraz w oparciu o akta sądowe, tj. dowody znajdujące się w aktach sądowych, w tym dopuszczone na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. a więc do momentu zamknięcia rozprawy. Niedopuszczalne jest ocenianie przez sąd dokumentów przedłożonych po zamknięciu rozprawy.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.