Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2010/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 2, art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska Sędziowie: WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz WSA Tomasz Szmydt (spr.) Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi G. M. i L. S. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżących G. M. i L. S. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], sprostowanej postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], odmawiającej stwierdzenia nabycia przez Gminę H. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności części nieruchomości położonej w obrębie [...], gmina H., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...].

Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia 20 lutego 2007 r. G. M., L. S. i C. P. wystąpili o stwierdzenie nabycia przez Gminę H. prawa własności części przedmiotowej nieruchomości, zajętej pod drogę lokalną – ul. [...] w J.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., sprostowaną postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r., odmówił stwierdzenia nabycia przez Gminę H. prawa własności ww. gruntu uznając, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z wypisem z rejestru gruntów sporządzonym według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. działka nr [...] to grunty orne oraz pastwiska trwałe, stanowiące współwłasność C. P. i K. P. Spadek po K. S. nabyły po połowie córki L. S. i G. M., natomiast spadkobiercami C. P. są: żona H. P. oraz dzieci J. P., B. P. i A. P. Organ wskazał również, że Urząd Miejski w H. pismem z dnia 17 listopada 2011 r. nr [...] poinformował, że na dzień 31 grudnia 1998 r. ulica [...] w J. nie była zaliczona do kategorii dróg publicznych, działka nr [...] stanowi własność prywatną, a Gmina nie dysponuje dokumentacją potwierdzającą podejmowanie jakichkolwiek czynności związanych z władztwem na tej nieruchomości. Także zgromadzona w sprawie dokumentacja geodezyjna, tj. wyrys z mapy ewidencji gruntów oraz wypis z rejestru gruntów sporządzony według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. potwierdza, że żadna część działki nr [...] położonej w J. nie była w tej dacie zajęta pod drogę publiczną.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła G. M. i L. S.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania i wskazał, że zaskarżona decyzja doręczona została L. S. w dniu 23 czerwca 2012 r., a G. M. w dniu 16 czerwca 2012 r., a zatem termin do wniesienia odwołania upływał odpowiednio w dniach 7 lipca 2012 r. i 30 czerwca 2012 r. Jak natomiast wynika z akt sprawy odwołanie nadane zostało w urzędzie pocztowym w dniu 24 lipca 2012 r., a zatem z uchybieniem terminu.

Od powyższego postanowienia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły G. M. i L. S. W uzasadnieniu wskazały, że nieterminowe złożenie odwołania wynikało z błędnego wskazania przez Wojewodę [...] w decyzji nazwy obrębu, w którym położona jest przedmiotowa działka, tj. zamiast [...] podano [...]. Tym samym do momentu sprostowania ww. decyzji skarżące nie mogły wnieść odwołania, bowiem sprawa nie dotyczyła ich nieruchomości. Wobec tego odwołanie złożono dopiero po sprostowaniu decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Zgodnie bowiem z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kierując się tą regułą Sąd uznał, że postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2012 r. wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 kpa. Stosownie bowiem do treści tego przepisu przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji jest jej skierowanie do osoby nie będącej stroną w sprawie.

W rozpoznawanej sprawie postępowanie wszczęte zostało na skutek wniosku G. M., L. S. i C. P. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy C. P. zmarł w dniu [...] października 2007 r. i na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w M. Wydział I Cywilny z dnia [...] grudnia 2007 r. sygn. akt [...] spadek po nim nabyła żona H. P. oraz dzieci J. P., B. P. i A. P.

Będące z kolei przedmiotem zaskarżenia postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2012 r. skierowane zostało m.in. do A. P., zamieszkałego przy ul. [...], [...] J. Z akt niniejszej sprawy wynika jednak, że A. P. zamieszkały pod ww. adresem jest synem J. i K. (k-17 akt administracyjnych sprawy), podczas gdy z przywołanego powyższej postanowienia Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] grudnia 2007 r. sygn. akt [...] wynika, że jedynym z następców prawnych byłego właściciela nieruchomości – C. P. jest również A. P., jednak syn C. Prowadzi to do przekonania, że A. P. syn J., zamieszkały przy ul. [...], [...] H. i A. P. – syn i następca prawny C. P. to dwie różne osoby fizyczne. Powyższe potwierdził również A. P. syn J., który w nadesłanym do Sądu piśmie z dnia 21 grudnia 2012 r. (data stempla pocztowego) wskazał, że niniejsza sprawa nie dotyczy jego osoby, wobec czego wniósł o nieudzielanie mu dalszych informacji na jej temat. Podobne wyjaśnienia nadesłał do Sądu w dniu 21 grudnia 2012 r. także J. P.

Zatem adresatem postanowienia organ odwoławczy uczynił podmiot nie będący stroną postępowania – A. P. syna J. i K., który nie posiada praw do nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania.

Skoro więc zaskarżone postanowienie skierowane zostało do osoby nie będącej stroną postępowania, co wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 156 § 1 pkt 4 kpa, zaś przepis art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. obliguje sąd do stwierdzenia nieważności postanowienia jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa, to obowiązkiem Sądu było stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia.

Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę powyższe ustalenia, których treść ma istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy i określi właściwe strony postępowania, do których należy kierować podjęte w sprawie rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego ze wskazanej wyżej przyczyny, Sąd nie badał go merytorycznie pod względem zgodności z prawem, uznając to za przedwczesne.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.