Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2171/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 148 §1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1347/16 w sprawie ze skargi A. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 kwietnia 2016 r. znak ... w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego I. oddala skargę kasacyjną, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz S. z siedzibą w L. kwotę 240 (słownie dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1347/16 po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Spółki A. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 kwietnia 2016 r. znak: ...; ... w przedmiocie umorzenia postępowania organu pierwszej instancji w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję; w pkt 2. zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Spółki A. z siedzibą w L. kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wojewoda S. decyzją z dnia 5 listopada 2015 r. znak ... działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz art. 82 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.) po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego wszczętego na wniosek z dnia 8 czerwca 2015 r. Spółki A. z siedzibą w L. (zwanej dalej w skrócie Spółką) o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewody S. nr ... z dnia 8 lipca 2014 r. (znak: ...) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia dla zamierzenia budowlanego pn. budowa zjazdu i drogi zbiorczej rozprowadzającej z DK ... do Centrum Handlowego przy ul. K. w D. G. wraz z infrastrukturą techniczną na działkach o nr ..., ..., ..., ... przy ul. K. dla inwestora Spółki F. z siedzibą w W. - odmówił uchylenia ww. decyzji nr ....

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że Spółka powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody S. nr ... zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia dla powołanego wyżej zamierzenia budowlanego. We wniosku Spółka wskazała, że działka Spółki znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, ponieważ projektowana inwestycja utrudni funkcjonowanie istniejącego centrum handlowego R.. O wydanej decyzji Spółka dowiedziała się z otrzymanej drogą elektroniczną (e-mail z dnia 11 maja 2015 r.) kopii przedmiotowej decyzji w trybie dostępu do informacji publicznej.

Postanowieniem z 15 lipca 2015 r. wznowiono postępowanie zakończone ostateczną decyzją Wojewody S. nr ....

Wojewoda S. uznał, że przedmiotowa nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. W ocenie organu Spółka nie przedstawiła wyszczególnienia ograniczeń w sposobie zagospodarowania nieruchomości, jakie miałyby być następstwem naruszenia obowiązującego prawa w przypadku realizacji spornej inwestycji. Wniosek jest oparty na hipotezie, że działka stanowiąca własność Spółki znajdzie się w obszarze przewidywanych niekorzystnych zmian w zakresie organizacji ruchu, przepustowości drogi, natężenia ruchu samochodowego. Na tej podstawie organ stwierdził, że Spółka nie posiada przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu, wobec czego nie została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W tej sytuacji decyzją z 5 listopada 2015 r. Wojewoda S. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji nr ... z 8 lipca 2014 r.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca Spółka domagając się uchylenie decyzji i zarzuciła naruszenie:

- art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego oraz art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460, z późn. zm.) przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że Spółka nie jest stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, a nieruchomość skarżącej nie leży w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji;

- art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego który nakazuje sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, przez jego niezastosowanie i brak weryfikacji, czy projekt inwestycji objętej decyzją był analizowany pod względem zgodności z obowiązującym planem miejscowym;

- art. 107 § 3 K.p.a.;

- art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego który nakazuje poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich.

Zaskarżoną decyzją z 1 kwietnia 2016 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej w skrócie GINB), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił decyzję Wojewody S. z 5 listopada 2015 r. i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.

Po przedstawieniu przebiegu sprawy GINB wyjaśnił, że w pierwszej fazie właściwy w sprawie organ w szczególności bada, czy został zachowany miesięczny termin do złożenia podania określony w art. 148 K.p.a. Pozytywne ustalenia w tym zakresie mogą uzasadniać wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyny wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Badanie zachowania terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania winno nastąpić z urzędu.

GINB wskazał, że we wniosku o wznowienie postępowania pełnomocnik wnioskodawcy podał, że Spółka dowiedziała się o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu 11 maja 2015 r. uzyskując w trybie dostępu do informacji publicznej treść decyzji w S. Urzędzie Wojewódzkim w K. Pełnomocnik wnioskodawcy wystąpił z pismem z 24 kwietnia 2015 r. do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 8 lipca 2014 nr ... dotyczącej zjazdu i drogi zbiorczej rozprowadzającej z DK ... do centrum handlowego przy ul. K. w D. G.. W dniu 11 maja 2015 r. Wojewoda S. udostępnił wnioskodawcy ww. decyzję Wojewody S. z dnia 8 lipca 2014 r. nr ....

Zdaniem GINB-u zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" zawarty w 148 § 2 K.p.a. należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Spółka znała nazwę organu, który wydał decyzję oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Zatem Spółka wiedziała o ww. decyzji co najmniej od dnia 24 kwietnia 2015 r.

W tej sytuacji Spółka wnosząc w dniu 8 czerwca 2015 r. wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody S. z dnia 8 lipca 2014 r. nr ... uchybiła terminowi do jego wniesienia, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Spółka zarzucając jej:

1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7, art. 8, art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. poprzez jednostronną, niepełną i dowolną ocenę dowodu w postaci e-maila z dnia 24 kwietnia 2015 r. zawierającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej i w rezultacie naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, zasady prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli;

- art. 148 § 2 K.p.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie przyjęcia, że Spółka wiedziała o decyzji 24 kwietnia 2015 r. a w rezultacie błędne uznanie, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy wniosek o wznowienie postępowania został złożony z przekroczeniem terminu.

Spółka stwierdziła, że wbrew argumentacji i ustaleniom GINB brak jest w aktach sprawy dowodów na to, że 24 kwietnia 2015 r. o decyzji wiedziała sama Spółka jak i tego, że występujący z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej działał w imieniu Spółki. Z akt sprawy nie wynika, że o treści rozstrzygnięcia w stopniu pozwalającym na złożenie wniosku o wznowienie postępowania wiedział składający wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W treści wniosku z 24 kwietnia 2015 r. znajduje się jedynie data i numer decyzji oraz wskazanie, że dotyczy ona "zjazdu i drogi zbiorczej rozprowadzającej z DK ... do centrum handlowego przy ul. K. w D. G.", natomiast brakuje określeń pozwalających na zidentyfikowanie nieruchomości, które leżą w obszarze oddziaływania inwestycji. Samo określenie, że decyzja dotyczy "zjazdu i drogi zbiorczej z DK ... do centrum handlowego przy ul. K. w D. G." nie może być uznane za wiedzę kogokolwiek o rozstrzygnięciu w świetle przedstawionego powyżej rozumienia pojęcia "wiedzy o rozstrzygnięciu" skoro brak danych precyzujących centrum handlowe oraz numery działek, na których planowana jest inwestycja.

Ponadto błędnie GINB ustalił, że zapytanie zostało złożone w formie pisma, gdy w rzeczywistości zapytanie to zostało złożone w formie e-maila.

W rezultacie GINB z naruszeniem art. 148 § 2 K.p.a. oraz dowolnie i sprzecznie z zebranym w sprawie materiale dowodowym, a wiec także z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. ustalił datę rozpoczynającą bieg terminu do żądania wznowienia postępowania w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Oceniając zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem sąd uznał, że kontrolowana decyzja narusza prawo.

Sąd pierwszej instancji przytoczył treść art. 148 § 1 K.p.a. i zauważył, że wniosek strony skarżącej o wznowienie postępowania został wniesiony na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Przyczyną wznowienia było pominięcie skarżącej Spółki jako strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Wojewody S. nr ... z dnia 8 lipca 2014 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia dla zamierzenia budowlanego pn. budowa zjazdu i drogi zbiorczej rozprowadzającej z DK ... do Centrum handlowego przy ul. K. w D. G. wraz z infrastrukturą techniczną na działkach o nr: ..., ..., ..., ... przy ul. K. dla inwestora Spółki F. Sp. z o. o.

Zgodnie z art. 148 § 2 K.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zachowanie miesięcznego terminu musi być udowodnione przez stronę, zaś organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie tego terminu swobodnie oceniając dowody w tej mierze (por. wyrok NSA z dnia 16 października 1998 r. sygn. akt III SA 2802/97).

W ocenie Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie organ odwoławczy wadliwie ustalił, że o decyzji Wojewody S. nr ... z dnia 8 lipca 2014 r. Spółka dowiedziała się w dniu 24 kwietnia 2015 r., tj. w dacie wysłania e-maila do organu. Nie można zgodzić się z twierdzeniem organu, że treść e-maila do organu pozwalał stronie skarżącej zidentyfikować decyzję, której nie otrzymali, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko orzecznictwa sądowo-administracyjnego, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że nie jest konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Nie jest konieczne wskazanie organu, który decyzję wydał (por. wyrok NSA z 6 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 714/08, opub. w LEX nr 574438; wyrok NSA z 14 października 1999 r. sygn. akt IV SA 1662/97, opub. w LEX nr 48730; wyrok NSA z 19 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1296/09, opub. w LEX nr 746450; wyrok NSA z 9 września 2011 r. sygn. akt II OSK 2407/10, opub. w LEX nr 1069058 i powołane tam orzecznictwo). Musi to być wiedza dająca możliwość wykazać we wniosku o wznowienie postępowania jego zasadności.

W ocenie Sądu pierwszej instancji sama treść e-maila do organu nie przesądza o tym, że Spółka mogła znać treść decyzji. W e-mailu niewątpliwie wskazano, że dotyczy on decyzji z dnia 7 lipca 2015 r., podano znak decyzji, podano przedmiot rozstrzygnięcia - pozwolenie na budowę zjazdu i drogi zbiorczej z DK ... do centrum handlowego przy ul. K. w D. G. Także wiadomo, że e-mail został podpisany przez radcę prawnego i skierowany do odpowiedniej osoby. W e-mailu brak jest danych o organie, który wydał decyzję.

Analizując treść e-maila i stanowisko organu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że w e-mailu nie wykazano numerów działek dotyczących zamierzenia budowlanego, co w rezultacie przesądza o tym, że Spółka nie mogła wiedzieć czy ma interes prawny do składania wniosku o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organu odwoławczego, że sam brak w e-mailu nazwy organu nie powoduje, że Sąd przyjmuje, że byłaby to przesłanka wystarczająca do wykazania, że strona znała treść decyzji. Tym czynnikiem przesadzającym o uznaniu zasadności skargi było brak wykazania przez Spółkę numerów działek zamierzenia budowlanego i to miało decydujący wpływ na posiadanie przez Spółkę interesu lub braku interesu prawnego w złożeniu wniosku o wznowienie postępowania odnośnie decyzji o zatwierdzenie projektu budowlanego. GINB w żadnym stopniu nie wykazał wiedzę strony skarżącej co do numerów ewidencyjnych działek zamierzenia budowlanego, takie dane nie wynikają także ustaleń organu pierwszej instancji ani z akt administracyjnych. Jest to istotna okoliczność w sytuacji powołania się na przesłankę wznowieniową wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Organ odwoławczy na okoliczność ustalenia daty, kiedy strona dowiedziała się o wydaniu decyzji z 7 lipca 2015 r. nie przeprowadzał żadnego postępowania wyjaśniającego, a jedynie dokonał odmiennej oceny niż organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy poddał analizie treść e-maila wysłanego przez radcę prawnego co nie było błędem organu, niemniej wadliwa okazała się ocena prawna. Sąd pierwszej instancji przesądził, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez Spółkę w terminie jednego miesiąca przyjmując, że dopiero nadesłana decyzja z 7 lipca 2015 r. umożliwiła skarżącej Spółce zapoznanie z jej treścią i dokonaniem oceny interesu prawnego. Powyższe oznacza, że skarżąca Spółka nie uchybiła terminowi wynikającemu z art. 148 § 2 K.p.a.

Z powyższym wyrokiem nie zgodził się Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżając go do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 148 § 2 K.p.a. w związku z art. 148 § 1 K.p.a. polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że GINB błędnie ocenił okoliczności w zakresie ustalenia daty, w jakiej Spółka dowiedziała się o wydaniu decyzji Wojewody S. z dnia 8 lipca 2014 r. o pozwoleniu na budowę zjazdu i drogi zbiorczej rozprowadzającej z DK ... do Centrum handlowego przy ul. K. w D. G. oraz w związku z powyższym błędnie ustalił, że Spółka złożyła podanie o wznowienie postępowania w terminie, czego konsekwencją było naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uchylenie decyzji GINB-u podczas, gdy ocena prawna organu w zakresie okoliczności dotyczących ustalenia daty z jaką Spółka dowiedziała się o decyzji Wojewody S. z dnia 8 lipca 2014 r. była prawidłowa.

Wskazując na powyższą podstawę skarżący kasacyjnie organ wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

W tej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie wynikającej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną zarówno wtedy, gdy taka skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, jak i w takim przypadku, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Ten ostatni przypadek występuje w tej sprawie. Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1347/16 odpowiada prawu, mimo że uzasadnienie tego wyroku jest błędne.

Istotą sporu między skarżącym kasacyjnie Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego a Spółką A. z siedzibą w L. jest ustalenie, w jakim dniu Spółka ta dowiedziała się o decyzji Wojewody S. z dnia 8 lipca 2014 r. nr ... (znak: ...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia dla zamierzenia budowlanego pn. budowa zjazdu i drogi zbiorczej rozprowadzającej z DK ... do Centrum Handlowego przy ul. K. w D. G. wraz z infrastrukturą techniczną na działkach o nr ..., ..., ..., ... przy ul. K. dla inwestora Spółki F. z siedzibą w W. W ocenie Spółki datą, z jaką Spółka ta dowiedziała się o ww. decyzji był dzień 11 maja 2015 r. tj. dzień, w którym Spółka ta otrzymała w trybie dostępu do informacji publicznej kopię ww. decyzji. Natomiast w ocenie strony skarżącej kasacyjnie datą dowiedzenia się Spółki o tej decyzji był już dzień 24 kwietnia 2015 r. kiedy to pełnomocnik Spółki wystąpił z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 8 lipca 2014 nr ... wskazując w tym wniosku przedmiot rozstrzygnięcia tej decyzji, tj. budowę zjazdu i drogi zbiorczej rozprowadzającej z DK ... do centrum handlowego przy ul. K. w D. G..

Rozstrzygając ten spór należy stwierdzić, że ani organ pierwszej instancji, ani organ drugiej instancji w tej sprawie nie przeprowadziły postępowania dowodowego dotyczącego ustalenia podstawowej okoliczności w tej sprawie, tj. jaką wiedzę posiadała Spółka na datę 24 kwietnia 2015 r. składając wniosek o udostępnienie jej kopii decyzji z 8 lipca 2014 r. mimo że w tym wniosku wskazano na datę wydania tej decyzji, jej numer, oznaczenie organu wydającego tę decyzję oraz treść rozstrzygnięcia (tzn. wskazanie, że wnioskodawca domagał się udostępnienia decyzji dotyczącej zjazdu i drogi zbiorczej rozprowadzającej z DK ... do centrum handlowego przy ul. K. w D. G.). Także w tym zakresie nie wskazał na jakiekolwiek uchybienie Sąd pierwszej instancji przedwcześnie stwierdzając, że wniosek o wznowienie postępowania Spółka złożyła w terminie 1 miesiąca uzyskując informację o decyzji Wojewody S. z 8 lipca 2014 r. nr ... dopiero w dniu 11 maja 2015 r.

Jak wynika z art. 148 § 1 i § 2 K.p.a. w tej sprawie podanie o wznowienie postępowania należało wnieść w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym Spółka dowiedziała się o decyzji. W orzecznictwie sądowym jednoznacznie przyjmuje się, że właściwe ustalenie daty powzięcia wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania i daty złożenia podania o wznowienie postępowania mają fundamentalne znaczenie dla ustalenia zachowania terminu do wniesienia podania, o jakim mowa w art. 148 § 1 i § 2 K.p.a. (por. wyrok NSA z 11 października 2016 r. sygn. akt I OSK 1303/15, opub. w LEX nr 2177196).

Jak trafnie wskazał NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1576/15, opub. w LEX nr 2271874 podanie o wznowienie postępowania administracyjnego wszczyna postępowanie wstępne, które powinno się zakończyć załatwieniem sprawy w sposób przewidziany w art. 149 K.p.a., a więc wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania lub o odmowie jego wznowienia. Na tym etapie organ bada, czy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 148 K.p.a. Kwestia złożenia podania w terminie jest jedną z okoliczności dopuszczalności wznowienia postępowania i powinna być zbadana przez organ z urzędu.

Niewątpliwie ustawowy wymóg dowiedzenia się o decyzji wynikający z art. 148 § 2 K.p.a. nie oznacza jedynie takiej sytuacji, w której dana decyzja została faktycznie wręczona (doręczona) podmiotowi wnoszącemu podanie o wznowienie postępowania. Wystarczającą okolicznością dowiedzenia się o decyzji będzie ustalenie przez organy administracji, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować niedoręczoną jej decyzję w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Dotyczy to takich danych jak nazwa organu wydającego decyzję oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2449/15, opub. w LEX nr 2314783; wyrok NSA z 23 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 289/16, opub. w LEX nr 2412497; wyrok NSA z 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 1055/15, opub. w LEX nr 2248096; wyrok NSA z 5 września 2017 r. sygn. akt II OSK 2807/15, opub. w LEX nr 2365408).

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w tej sprawie organy administracyjne skupiły się na ocenie, czy w dniu 24 kwietnia 2015 r. lub w dniu 11 maja 2015 r. Spółka dowiedziała się o decyzji Wojewody S. z dnia 8 lipca 2014 r. zamiast, zgodnie z art. 148 § 1 i 2 K.p.a., przeprowadzić z urzędu postępowanie mające na celu ustalenie, jaką wiedzę o decyzji Wojewody S. z dnia 8 lipca 2014 r. nr ... posiadała Spółka w dniu 24 kwietnia 2015 r. To zaś, że pewien zakres wiedzy o samej decyzji Spółka ta posiadała już w dniu 24 kwietnia 2015 r. nie budzi wątpliwości, ponieważ już w tym dniu sformułowany został wniosek o jej udostępnienie i po otrzymaniu kopii tej decyzji Spółka (wprost powołując się we wniosku o wznowienie postępowania na otrzymanie kopii decyzji w dniu 11 maja 2015 r. w trybie dostępu do informacji publicznej) złożyła wniosek o wznowienie postępowania.

Mając powyższe należy stwierdzić, że zarzut skargi kasacyjnej nie jest zasadny. Skarżący kasacyjnie organ nietrafnie zarzuca naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 148 § 2 K.p.a. i art. 148 § 1 K.p.a. polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że GINB błędnie ocenił okoliczności w zakresie ustalenia daty w jakiej Spółka dowiedziała się o wydaniu decyzji Wojewody S. z dnia 8 lipca 2014 r. oraz w związku z tym błędnie ustalił, że Spółka złożyła podanie o wznowienie postępowania w terminie. Zarzut ten jest nietrafny właśnie dlatego, że GINB w ogóle nie prowadził żadnego postępowania dowodowego pozwalającego na ustalenie, jaką wiedzę posiadała Spółka na dzień 24 kwietnia 2015 r. (tj. na datę złożenia wniosku o trybie dostępu do informacji publicznej) o decyzji Wojewody S. z dnia 8 lipca 2014 r. W szczególności organy w tej sprawie zaniechały przeprowadzenia postępowania w zakresie udowodnienia przez Spółkę, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się ta Spółka o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed lub po upływie jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym Spółka dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Tym samym uchylając zaskarżoną decyzję Sąd pierwszej instancji orzekł zgodnie z prawem, ponieważ wbrew art. 148 § 1 i 2 K.p.a. organy w tej sprawie nie ustaliły, jaką wiedzę o decyzji z 8 lipca 2014 r. posiadała Spółka na dzień 24 kwietnia 2015 r.

Natomiast uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji jest błędne w tym zakresie, w którym Sąd ten w sposób kategoryczny i wiążący dla organów administracji w tej sprawie stwierdził, że Spółka dowiedziała się o decyzji z 8 lipca 2014 r. dopiero w dniu 11 maja 2015 r. o czym ma przesądzać fakt, że we wniosku o udostępnienie tej decyzji z 24 kwietnia 2015 r. wnioskodawca nie wskazał na numery działek, na których inwestycja ta miała być realizowana. W okolicznościach tej sprawy, w której we wniosku z dnia 24 kwietnia 2015 r. dokładnie podano nie tylko organ wydający decyzję, datę jej wydania i numer decyzji z 8 lipca 2014 r. ale także i znak sprawy (...) oraz w istocie całą treść rozstrzygnięcia za wyjątkiem podania numerów działek, stwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji że sam brak podania numerów działek stanowi jedyną okoliczność przesądzającą o tym, że Spółka nie dowiedziała się o tej decyzji już w dniu 24 kwietnia 2015 r. - nie może być uznany za prawidłowy.

Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji mimo błędnego uzasadnienia obejmującego w szczególności ustalenie złożenia wniosku o wznowienie postępowania w terminie 1 miesiąca, odpowiada prawu ponieważ Sąd ten uchylił decyzję organu odwoławczego. Zgodnie zaś z art. 184 P.p.s.a. skarga kasacyjna podlega oddaleniu także i wtedy, gdy zaskarżony wyrok sądu pierwszej instancji odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia.

Błędne uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji obejmuje także nieprawidłowe wskazania co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu tego wyroku.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że ponownie rozpoznając w tej sprawie odwołanie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego winien w pierwszej kolejności przeprowadzić postępowanie w zakresie ustalenia, jaką wiedzę o decyzji Wojewody S. z dnia 8 lipca 2014 r. nr ... posiadała Spółka na dzień 24 kwietnia 2015 r. i skąd (w jakich okolicznościach) Spółka (lub osoba działająca w imieniu Spółki) uzyskała taką wiedzę jaką zawarła we wniosku z dnia 24 kwietnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej. Prawidłowe ustalenie tych okoliczności pozwoli na podjęcie dalszych czynności w zakresie rozstrzygnięcia sprawy.

Wobec oddalenia skargi kasacyjnej i złożenia w terminie przez stronę skarżącą przed Sądem pierwszej instancji wniosku o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 204 pkt 2 P.p.s.a. zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Spółki A. z siedzibą w L. kwotę 240 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Podstawę do obliczenia ww. kwoty stanowi § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800, z późn. zm.).