Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 518/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.7,  8 par. 1 , 12 par. 1, 77 §1,138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 35 ust. 5 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2023 r. sprawy ze skargi E. C., R. C. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 25 stycznia 2022 r. nr IFXIV.7840.5.42.2021 w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Śląskiego solidarnie na rzecz skarżących 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta S. decyzją z dnia 9 czerwca 2021 r., Nr [...], działając m. in. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej: k.p.a.), art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r – Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm., dalej: p.b.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku M.S. (dalej: uczestnik), odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M.S. (dalej: uczestnik, inwestor) pozwolenia na budowę dla inwestycji: budowa pawilonu handlowego (w miejsce istniejącego przeznaczonego do rozbiórki) na dz. nr [...], [...], obręb [...], przy ul. [...] w S.

W uzasadnieniu organ wskazał m. in., że w dniu 17 października 2016 r. wpłynął wniosek inwestora o pozwolenie na budowę dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Postepowanie prowadzone jest ponownie z uwagi na kasatoryjną decyzję Wojewody. W międzyczasie uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta S. dla obszaru "[...]", a to uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. (Dz. U. Woj. Śl. z [...] r., poz. [...] – dalej m.p.z.p.), który zaczął obowiązywać od 28 sierpnia 2018 r. Zgodnie z zapisem planu obszar, na którym zlokalizowane są działki jw., oznaczony jest symbolem AA.112 MW, dla którego ustala jako przeznaczenie podstawowe zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Uzupełniający sposób zagospodarowania, to usługi podstawowe, obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej oraz urządzenia budowlane, dojazdy, parkingi, ścieżki piesze i rowerowe, zieleń urządzona, obiekty małej architektury. W § 21 ust. 2 m.p.z.p. zawarto ustalenia szczegółowe dla powyższego symbolu, w którym ustalono, że dopuszcza się: - lokalizację usług podstawowych, zdefiniowanych w § 3 w budynkach mieszkalnych. Z kolei § 21 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p. dopuszcza zachowanie istniejących budynków usługowych bez możliwości ich rozbudowy. Integralną częścią planu jest część graficzna. Wynika z niej, że działki jw. zlokalizowane są jest poza nieprzekraczalną linią zabudowy, co wskazuje jednoznacznie, że budowa nowego obiektu jest tam niemożliwa.

Uczestnik nie zgodził się z decyzją organu I instancji i wniósł odwołanie. Wskazano m. in., że doszło do naruszenia:

– art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b., polegającego na błędnym zastosowaniu i przyjęciu, że zmiana m.p.z.p. w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę uzasadnia odmowę jego wydania;

– art. 7, 77 § 1, 78 § 1 i 2, 84 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez m. in. brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych oraz zinterpretowania wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej;

– art. 8 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, z pominięciem zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania;

– art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji.

Decyzją z dnia 25 stycznia 2022 r., nr IFXIV.7840.5.42.2021, Wojewoda Śląski na mocy art. 138 §1 pkt 2 k.p.a.:

- uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta jw.;

- orzekł na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 p.b. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę pawilonu handlowego (w miejscu istniejącego przeznaczonego do rozbiórki) na działkach jw. w S.

W uzasadnieniu wskazano m. in., że w czasie ponownego rozpatrywania sprawy przez organ I instancji został uchwalony m.p.z.p. Decyzja o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wydana w dniu 14 marca 2015 r., nie może być brana pod uwagę, ponieważ art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. stanowi jednoznacznie, że decyzja taka może być podstawą do udzielenia pozwolenia na budowę, ale wyłącznie: "w przypadku braku miejscowego planu". Planowana inwestycja polega na rozbiórce obecnie istniejącego pawilonu handlowo-usługowego, a następnie budowie w tym samym miejscu nowego budynku handlowo-usługowego o zwiększonej kubaturze (w porównaniu do kubatury obecnie istniejącego budynku). W związku z tym przytoczone przez organ I instancji zapisy planu miejscowego – jakoby wykluczające możliwość realizacji planowanej inwestycji – nie mają zastosowania. Projektowana inwestycja nie jest lokalizowana w budynku mieszkalnym. Jest natomiast zgodna z "uzupełniającym sposobem zagospodarowania", jako nowa usługa podstawowa dla sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Inwestor swój budynek, pomimo jego położenia poza nieprzekraczalną linią, bez przeszkód planistycznych będzie mógł wyremontować, przebudować i zmodernizować, w sposób umożliwiający jego dalsze istnienie i funkcjonowanie, jako obiekt handlowy. Przepisy prawa miejscowego nie mogą bowiem działać wstecz i wskazywać – z powodu nowo wyznaczonej nieprzekraczalnej linii zabudowy – że istniejący budynek inwestora jest obiektem nielegalnym. Usytuowanie nowoprojektowanego budynku przewidziano tak, że jego ściany zewnętrzne: południowa i wschodnia, zostaną zlokalizowane dokładnie w tym samym miejscu co ściany : południowa i wschodnia, budynku istniejącego. Oznacza to, że relacja budynku projektowanego względem przyległej, od strony południowej, drogi publicznej, nie ulegnie jakiejkolwiek zmianie. Planowana inwestycja nie narusza zapisów planu miejscowego.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez E.C. i R.C. (dalej: skarżący) w całości, zarzucając jej naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 1 p.b., poprzez to, że projekt budowlany jest niezgodny z zapisami miejscowego m.p.z.p. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wskazano m. in., że projekt budowlany jest niezgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a to w szczególności w zakresie:

1) §6 ust. 1 pkt 1 lit. a), który nakazuje lokalizowanie zabudowy w obszarze ograniczonym obowiązującymi i nieprzekraczalnymi liniami zabudowy, wyznaczonymi na rysunku planu;

2) §6 ust. 4 pkt 1 m.p.z.p., gdzie to w odniesieniu do legalnie istniejących obiektów budowlanych, których szczegółowe parametry i wskaźniki zabudowy są przekroczone w stosunku do ustaleń planu, dopuszcza się prowadzenie robót budowlanych, które nie powodują dalszego naruszenia tych ustaleń, za wyjątkiem zwiększenia parametrów i wskaźników na skutek zamierzonego docieplenia obiektów budowlanych (...);

3) §21 ust. 2 pkt. 3 m.p.z.p., wskazującego na zachowanie istniejących budynków usługowych bez możliwości ich rozbudowy;

4) §13 ust. 5 m.p.z.p. – na terenach wyznaczonych liniami rozgraniczającymi należy zapewnić miejsca parkingowe przeznaczone dla samochodów osobowych w celu zapewnienia właściwej obsługi nowych budynków;

5) §13 ust. 5 pkt 5 m.p.z.p. – na każdym parkingu obsługującym do 30 stanowisk, zlokalizowanym w terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej należy zapewnić minimum 1 miejsce przeznaczone do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową;

6) §13 ust. 5 pkt 6 m.p.z.p. – w budynkach pełniących różne funkcje wskaźnik ilości miejsc parkingowych należy bilansować odpowiednio i proporcjonalnie do wskaźników ustalonych dla każdej proponowanej funkcji zlokalizowanej w tym budynku, przy czym dla zabudowy usługowej ustala się konieczność zapewnienia 1 miejsca parkingowego na każde rozpoczęte 50 m2 powierzchni usługowej;

7) §21 ust. 1 pkt 3 m.p.z.p. – parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: lit. b) geometria dachów: dachy płaskie lub jednospadowe i dwuspadowe symetryczne (...) – udzielone przez Wojewodę pozwolenie na budowę zakłada budowę nowego obiektu o geometrii dachu niezgodnej z powyższymi zapisami miejscowego planu. Projekt budowlany s. 35 w punkcie 3.1. zakłada dach dwuspadowy niesymetryczny;

8) §21 ust. 1 pkt 3 m.p.z.p. – parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: lit. e) – wskaźnik powierzchni zabudowy: maksymalnie 0,4. Udzielone przez Wojewodę Śląskiego pozwolenie na budowę zakłada budowę nowego obiektu o powierzchni zabudowy 105 m2, co zgodnie z bilansem terenu załączonym do projektu stanowi 54,88% powierzchni terenu inwestycji. Powyższy parametr jest niezgodny zapisami miejscowego planu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (podobnie jak uczestnik) wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej obecnie decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 – dalej p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2023 roku, poz. 259 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 §1 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 §1 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m. in. w art. 77 §1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Zasadą jest, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 503 z późn. zm.).

Zasada wolności budowlanej, jako prawo do zabudowy, ma dwa aspekty: cywilnoprawny i publicznoprawny. W aspekcie cywilnoprawnym prawo zabudowy jest pochodną prawa własności nieruchomości (ewentualnie innego prawa majątkowego o charakterze rzeczowym lub nawet obligacyjnym, w którym mieści się "prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane"), można więc przyjąć, że pośrednio zakotwiczone jest w art. 64 Konstytucji, gwarantującym "prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia" (ust. 1), równą dla wszystkich ochronę prawną (ust. 2) oraz dopuszczającym ograniczenie własności "tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności" (ust. 3). Trybunał Konstytucyjny – trafnie zaznaczając, że prawo własności stanowi najszersze przedmiotowo (zawierające otwarty katalog uprawnień właścicielskich) i najsilniejsze prawo do rzeczy, skuteczne erga omnes, i powołując się na art. 140 Kodeksu cywilnego (k.c.) – przyjmuje jednak klasyczną konstrukcję, że właściciel może czynić z rzeczą wszystko, z wyjątkiem tego, co zakazane. Co jednak istotniejsze, twierdzi, że: "art. 140 k.c. wymienia jedynie podstawowe uprawnienia składające się na prawo własności, które jednakże nie wyczerpują jego treści, obejmujące m.in. - w odniesieniu do nieruchomości - uprawnienie do jej zabudowania" (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. Kp 7/09; OTK-A 2011/3/26).

W tym samym orzeczeniu TK zauważa również, że granice prawa własności wynikają zarówno z norm prawa cywilnego (stanowiącego część prawa prywatnego), jak i z prawa administracyjnego (stanowiącego część prawa publicznego). W odniesieniu do prawa zabudowy - składowej prawa własności nieruchomości - można wręcz stwierdzić, że kształtowane jest ono przede wszystkim przez prawo publiczne. Normy administracyjnoprawne wyznaczające granice prawa własności nieruchomości gruntowej zawarte są głównie w przepisach z zakresu szeroko pojętego prawa budowlanego (wraz z przepisami techniczno-budowlanymi) oraz przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także w aktach prawnych dotyczących ochrony: przyrody, środowiska, gruntów rolnych i leśnych i zabytków, jak również w prawie wodnym, geologicznym i górniczym. Znaczna część tych przepisów odnosi się wyłącznie lub głównie do sposobu korzystania z prawa własności nieruchomości, ponieważ każde ograniczenie prawa zabudowy jest pośrednio ograniczeniem prawa własności nieruchomości.

Wojewoda odniósł się do zagadnień międzyczasowych związanych z wejściem w życie m.p.z.p., przeanalizował problem linii zabudowy oraz dopuszczalności lokalizacji ww. inwestycji, jednak pozostałe zagadnienia potraktował szablonowo, w sposób niepozwalający na ich weryfikację. Bez przywołania konkretnych regulacji, które miałyby stanowić tu podstawę prawną wskazał np. "(...) pozostałe parametry planowanej inwestycji są zgodne z zapisami planu miejscowego. W związku z powyższym, tutejszy organ stwierdza, że planowana inwestycja nie narusza zapisów planu miejscowego" (s. 7 decyzji). Tak ogólne, szablonowe sformułowanie może dotyczyć równie dobrze dowolnej sprawy i nie pozwala na stwierdzenie, że zostały przeanalizowane indywidualne przesłanki rozpatrywanego wniosku.

Tymczasem m.p.z.p. zawiera szereg zapisów wskazujących na parametry, które inwestycja musi spełniać. Jak ustalono, przedmiotowy teren znajduje się na obszarze m.p.z.p. oznaczonego symbolem AA. 112 MW, dla którego ustala jako przeznaczenie podstawowe zabudowę mieszkaniową wielorodzinną (§21 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p.). Punkt 3 tej regulacji ustala parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym m. in. geometrię dachów, wskaźnik intensywności zabudowy, powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, itp. W zakresie geometrii dachów w m.p.z.p. wskazano: "dachy płaskie lub jednospadowe i dwuspadowe symetryczne, o kącie nachylenia głównych połaci dachowych do 30°" (§21 ust. 1 pkt 3 lit. b m.p.z.p.). Z kolei w projekcie przewidziano, że dach ma być niesymetryczny o kątach nachylenia 14 i 4 stopni (s. 35 projektu).

Dodatkowo pominięto szczegółowe rozważania odnoszące się do obowiązku zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych, a to w kontekście §13 m.p.z.p. Jest to istotne zwłaszcza z tego powodu, że w poprzedniej decyzji Wojewody z 26 kwietnia 2018 r. zagadnienie to miało podstawowe znaczenie (choć podstawą analiz była jeszcze decyzja o warunkach zabudowy).

Wojewoda zatem zadowolił się prostym stwierdzeniem o zgodności inwestycji z m.p.z.p., nie czyniąc w wielu aspektach szczegółowych analiz pod kątem wymogów tam określonych. Przywołanie m.p.z.p. przez Wojewodę było zatem w dużej części jedynie formalne, a nie merytoryczne.

Sąd przy tym nie może dokonywać ustaleń za organy, a jedynie ocenia prawidłowość przeprowadzonego dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. "Sprawowanie kontroli" w rozumieniu art. 1 p.u.s.a. oznacza bowiem pewnego rodzaju wtórność działań sądu wobec działań organów administracji. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania (korygowania) działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie zastępuje go w czynnościach (por. R. Hauser, Założenia reformy sądownictwa administracyjnego, Państwo i Prawo 1999, z. 12, s. 23). Sąd bierze przy tym pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji, a jego możliwości dowodowe są bardzo ograniczone (art. 106 §3 p.p.s.a.).

Co więcej, Wojewoda zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi "pozwolenia na budowę pawilonu handlowego (w miejscu istniejącego przeznaczonego do rozbiórki)". Nie do końca wiadomo w jakim trybie miałaby odbyć się rozbiórka, skoro formalnie decyzja Wojewody wyraźnie jej nie dotyczy (a przynajmniej w sentencji nie jest to jednoznacznie określone; uzasadnienie z kolei nie może zastępować rozstrzygnięcia). Nawiązanie w sentencji do planowanej rozbiórki nie oznacza jednoczesnego udzielenia pozwolenia na jej dokonanie. W szczególności powinny być określone wymagania prawne w tym zakresie. Legalna rozbiórka obiektu z kolei determinuje późniejszą budowę w tym samym miejscu.

Faktem jest natomiast, że dopuszcza się lokalizację "usług podstawowych" (§21 ust. 1 pkt 2 lit. a m.p.z.p.). Zostały one zdefiniowane w § 3 ust. 1 pkt 18 lit. b m.p.z.p. Są to "(...) funkcje terenów i budynków związanych bezpośrednio z istniejącą i planowaną zabudową mieszkaniową, realizujących usługi z zakresu handlu, gastronomii, rozrywki, szkolnictwa, ochrony zdrowia, kultury, obsługi komunikacyjnej (...)".

"Usługi podstawowe" w rozumieniu m.p.z.p. są przy tym zgodne z uzupełniającym sposobem zagospodarowania (§21 ust. 1 pkt 2 lit. a m.p.z.p.). Zatem zabudowa usługowo – handlowa nie jest na tym terenie wykluczona.

Skoro w miejscu obiektu istniejącego ma powstać obiekt nowy, to oznacza, że będzie on dopiero budowany (a nie np. remontowany, bądź przebudowany). Zatem zapisy planu miejscowego co do posadowienia obiektu mają pełne zastosowanie. Miałaby to być nowa inwestycja, podlegająca ww. rygorom prawnym. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego (art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b.).

Zatem, jako w pełni obowiązujące, należy wziąć pod uwagę zapisy odnoszące się do nieprzekraczalnej linii zabudowy. Wojewoda tymczasem stwierdza, że – po pierwsze – nowy obiekt ma mieć zwiększoną kubaturę (s. 5 decyzji), a po drugie – będzie wykraczał poza nieprzekraczalną linię zabudowy (np. s. 5 decyzji). Mimo to organ odwoławczy uznaje go za prawnie dopuszczalny. Można zatem dostrzec wewnętrzną sprzeczność w uzasadnieniu Wojewody, skoro w jednym miejscu pisze o linii zabudowy "nieprzekraczalnej" (s. 5 decyzji), a jednocześnie uznaje za legalne jej przekroczenie (s. 5 i 6 decyzji).

Wojewoda miał możliwość zakwestionowania zapisów m.p.z.p. w trybie nadzorczym, wynikającym z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2023 r., poz. 40). Nie uczynił tego jednak, choć obecnie powołuje się m. in. na nieprecyzyjność m.p.z.p. (s. 6 decyzji).

Z kolei inwestor ma możliwość ewentualnego zakwestionowania zapisów m.p.z.p. w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Jest to jednak odrębne postępowanie, wymagające jego inicjatywy.

Wszystkie te uchybienia ww. przepisom postępowania, w tym art. 138 §1 pkt 2 k.p.a., stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcie odpowiadało prawu materialnemu. Należy dokonać szczegółowej analizy relewantnych przepisów, w tym miejscowych i w tym kontekście rozpoznać zarzuty odwołania.

W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi (500 zł), Sąd rozstrzygał w oparciu o art. 200 p.p.s.a.