Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 813/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18, art. 35 par 1, art. 56 par 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo (spr.) WSA Jarosław Wisniewski Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi S. L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Kr [...]

UZASADNIENIE

Przed Naczelnikiem Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. toczy się wobec zobowiązanego S. L. postępowanie na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] czerwca [...] r. nr [...] do [...], wystawionych przez działającego jako wierzyciel Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T., obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: listopad, grudzień [...] r. styczeń – maj [...] r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi wynikających z przeniesienia odpowiedzialności na członków zarządu za zaległości Stowarzyszenia M. P. na łączną kwotę należności głównej [...] zł.

S. L. złożył w ustawowym terminie zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, podnosząc zarzut:

* nieistnienia dochodzonych należności wskutek ich przedawnienia, tj. przedawnienie obowiązku z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji,

* brak wymagalności obowiązku objętego ww. tytułami wykonawczymi, z uwagi na wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na orzeczenie będącą podstawą wystawienia tytułów wykonawczych, tj. brak wymagalności obowiązku z art. 33 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W piśmie nadanym w dniu [...] lipca [...] r. S. L. podniósł kolejny zarzut, tj. błędu co do osoby zobowiązanego z art. 33 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, uzasadniając zarzut, iż "nie została do dnia dzisiejszego prawomocnie określona solidarna odpowiedzialność moja i pozostałych członków zarządu Stowarzyszenia M. P. za zaległości podatkowe Stowarzyszenia /.../, a Decyzja Naczelnika /.../ nie ma mocy prawnej bo jest na wokandzie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego".

Wobec powyższego organ egzekucyjny działając zgodnie z art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przekazał wierzycielowi ww. zarzuty, celem zajęcia stanowiska w sprawie oraz postanowieniem z dnia [...] lipca [...] r. nr [...] zawiesił postępowanie do czasu otrzymania ostatecznego postanowienia wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów.

Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] sierpnia [...] r. nr [...] uznał podniesione przez zobowiązanego zarzuty za niezasadne. W zainicjowanym przez stronę postępowaniu zażaleniowym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] października [...] r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów.

W dniu [...] listopada [...] r. organ I instancji wydał postanowienie nr [...], w którym uznał zarzuty zgłoszone do postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione.

Po rozpatrzeniu zażalenia S. L., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wydał w dniu [...] stycznia [...] r. postanowienie nr [...] utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego.

Pismem z dnia [...] stycznia [...] r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. zawiadomił S. L., w trybie art. [...] § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego ze względu na ustanie przesłanek obligujących do zawieszenia.

Pismem z dnia [...] lutego [...] r. S. L. zwrócił się do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, gdyż nie ustały przyczyny jego zawieszenia. Zobowiązany wskazał, że postępowanie to nie zostało zakończone, gdyż w dniu [...] stycznia [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] stycznia [...] r. nr [...] Zdaniem zobowiązanego, podjęcie zawieszonego postępowania w tej sytuacji jest niezrozumiałe i narusza sens całego procesu odwoławczego, gdyż podatnik oskarżony przez Urząd Skarbowy nie ma praktycznie żadnych praw. Tym bardziej, że postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] stycznia [...] r. jest decyzją ostateczną mimo, że ma charakter wyłącznie decyzji administracyjnej. S. L. stwierdził, że tak postawione prawo powoduje, że decyzja administracyjna jest ważniejsza od wyroku sądowego i może doprowadzić do zaistnienia przesłanek z art. 335 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, zgodnie z którymi postępowanie egzekucyjne może doprowadzić do powstania u powoda niepowetowanej szkody, która rozumiana winna być, jako obawa, że w razie ewentualnego uwzględnienia jego zarzutów i pozostałych członków zarządu, dotyczących solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Stowarzyszenia M. P., restytucja będzie już niemożliwa lub wyjątkowo uciążliwa.

Postanowieniem z dnia [...] maja [...] r. nr [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. odmówił zawieszenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego, gdyż nie zachodzi żadna z przesłanek określonych w art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przemawiających za zawieszeniem tego postępowania.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. S. L. wniósł o jego uchylenie i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniu organu I instancji wnoszący zażalenie zarzucił:

1. brak przeprowadzenia ponownego rozpatrzenia, analizy i oceny zgormadzonego materiału, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania podatkowego, określoną w art. 127 Ordynacji podatkowej. Zdaniem S. L., przedmiotowa decyzja stanowi zatem rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1 oraz art. [...] Ordynacji podatkowej polegające na dokonaniu oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, skutkujące nieprawidłowym przyjęciem, że wskazane we wniosku okoliczności nie wypełniają znamion treści pojęcia "ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego", o którym mowa w art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacji podatkowej, jako przesłanek działalności Stowarzyszenia M. P., jako organizacji społecznej;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez jego niezastosowanie w sytuacji kiedy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że została spełniona ustawowa przesłanka, zarówno ważnego interesu podatnika, jak i ważnego interesu publicznego;

3. nieuwzględnienie, a wręcz rażące naruszenie podstawowych zasad, składających się na standardy działania urzędów administracji państwowej, w tym urzędy skarbowe, wynikających z Konstytucji Biznesu.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] maja [...] r. nr [...] Zdaniem organu II instancji, argumenty przytoczone przez zobowiązanego w uzasadnieniu zażalenia są nieadekwatne do zgłoszonego żądania uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Za bezzasadny Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. uznał zarzut braku ponownego rozpatrzenia sprawy, gdyż Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. działał w ramach niniejszego postępowania jako organ I instancji. W odniesieniu do pozostałych argumentów wskazanych w zażaleniu organ podkreślił, iż tryb postępowania przed organami administracji publicznej w prowadzonym przez ten organ postępowaniu egzekucyjnym są unormowane przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) oraz ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.).

Organ II instancji wyjaśnił, że zasady dotyczące zawieszenia postępowania egzekucyjnego zostały unormowane w art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ustawodawca we wskazanym powyżej przepisie w sposób enumeratywny wymienił okoliczności w jakich organ egzekucyjny winien toczące się postępowanie zawiesić. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podkreślił przy tym, że w razie wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie organ egzekucyjny jest zobligowany do zawieszenia postępowania. Okoliczności stanowiące podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego zgodnie z treścią wskazanego powyżej przepisu to:

* wstrzymanie wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej;

* śmierć zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego;

* w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego;

* żądanie wierzyciela;

* inne przypadki przewidziane w ustawach;

przy czym zawieszenie postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku o charakterze niepieniężnym w przypadkach określonych w art. 56 § 1 pkt 2 i 3 może nastąpić tylko w przypadkach, gdy nie zagraża to interesowi społecznemu.

Po dokonaniu analizy przedłożonych akt sprawy oraz po zapoznaniu się ze stanowiskiem S. L. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podzielił stanowisko organu egzekucyjnego i stwierdził, iż w ramach niniejszego postępowania egzekucyjnego nie zaszła żadna z okoliczności obligujących organ I instancji do zawieszenia prowadzonego postępowania. Wobec powyższego organ II instancji uznał, że organ egzekucyjny postąpił prawidłowo wydając postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Odpowiadając na zawarte w zażaleniu żądanie wstrzymania postępowania egzekucyjnego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. stwierdził, że zgodnie z art. 23 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać z urzędu, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ. Takie wyraźne brzmienie wskazanego przepisu powoduje, zdaniem organu II instancji, że nie istnieją podstawy prawne do wstrzymania postępowania egzekucyjnego na wniosek strony. Organ II instancji stwierdził, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie normuje instytucji wstrzymania postępowania egzekucyjnego na wniosek dłużnika, czego domaga się zobowiązany, zaś sam organ nie dopatrzył się żadnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie postępowania egzekucyjnego z urzędu. Podsumowując Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. stwierdził zatem, iż wydanie przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego było zasadne.

Z powyższym postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. nie zgodził się S. L. i pismem z dnia [...] lipca 2020 r. wniósł na nie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, domagając się jego uchylenia oraz wstrzymania prowadzonego przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T., na podstawie wystawionych przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. tytułów wykonawczych z dnia [...] czerwca 2019 r., postępowania egzekucyjnego ze względu na ich przedawnienie oraz złożoną w dniu 8 marca [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargą w sprawie solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Stowarzyszenia M. P.. W stosunku do zaskarżonego postanowienia skarżący podniósł te same zarzuty co w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, tj. 1) brak przeprowadzenia ponownego rozpatrzenia, analizy i oceny zgormadzonego materiału, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania podatkowego, określoną w art. 127 Ordynacji podatkowej, co spowodowało rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez jego niezastosowanie; 3) rażące naruszenie podstawowych zasad, składających się na standardy działania urzędów administracji państwowej, w tym urzędy skarbowe, wynikających z Konstytucji Biznesu.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w swoim postanowieniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podtrzymał stanowisko organu I instancji powtarzające te same argumenty i nie biorąc pod uwagę praktycznie żadnych okoliczności przedstawionych w zażaleniu na to postanowienie. Tym samym zdaniem wnoszącego skargę, organ nie uwzględnił złożonych przez niego zarzutów dotyczących: nieistnienia dochodzonych należności wskutek ich przedawnienia, tj. przedawnienie obowiązku z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz braku wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi, z uwagi na wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na orzeczenie będące podstawą wystawienia tytułów wykonawczych tj. brak wymagalności obowiązku z art. 33 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ocenie autora skargi, takie postępowanie organu II instancji jest zupełnie niezrozumiałe i narusza sens całego procesu odwoławczego, bo podatnik oskarżony przez Urząd Skarbowy nie ma praktycznie żadnych praw. Tym bardziej, że zaskarżone postanowienie jest decyzją ostateczną mimo, że ma charakter wyłącznie decyzji administracyjnej.

W opinii S. L., tak postawione prawo powoduje, że decyzja administracyjna jest ważniejsza od wyroku sądowego, bo zanim Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpatrzy jego skargę, dotyczącą solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Stowarzyszenia M. P., to dzięki podjętym działaniom egzekucyjnym, zarówno on, jak i pozostali członkowie zarządu Stowarzyszenia M. P. zostaną poddani surowemu rygorowi egzekucyjnemu, który może doprowadzić do zaistnienia przesłanek art. 335 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne może doprowadzić do powstania u powoda niepowetowanej szkody, która rozumiana winna być, jako obawa, że w razie ewentualnego uwzględnienia jego zarzutów i pozostałych członków zarządu dotyczących solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Stowarzyszenia M. P. restytucja będzie już nie możliwa lub wyjątkowo dla nich uciążliwa.

Skarżący zarzucił również, że Dyrektor Izby Administracji w K. nie przeanalizował nawet, czy Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. spełnił wymogi ustawowe wysyłając na podstawie art. 70c ustawy Ordynacja podatkowa zawiadomienie z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], w którym poinformował Stowarzyszenie M. P. o zawieszeniu w dniu [...] grudnia 2014 r. biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad - grudzień 2013 r., styczeń - sierpień 2014 r. i jego dalszego biegu od dnia [...] sierpnia 2016 r. Autor skargi wskazał, że pismo to nie mogło być odebrane, bo biuro Stowarzyszenia M. P. już w tym okresie nie istniało, a zatem Drugi Urząd Skarbowy w T. nie przerwał skutecznie biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych za miesiące: listopad -grudzień 2013 r. oraz styczeń - maj 2014 r.

W konsekwencji skarżący stwierdził, iż w związku z fikcyjną formą doręczenia zawiadomienia z dnia [...] kwietnia 2017 r. Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. nie ma zastosowania art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, a zatem nie zostaje przerwany bieg przedawnionych zobowiązań podatkowych za miesiące: listopad i grudzień 2013 r. oraz styczeń - maj 2014 r., które uległy przedawnieniu w 2018 r. i 2019 r., zgodnie z treścią art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Wnoszący skargę uważa zatem, że w związku z przedawnieniem zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług, wystawione tytuły wykonawcze przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. są bezprzedmiotowe i nie mają oparcia w prawie.

Zdaniem S. L., podobna sytuacja występuje w odniesieniu do postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] uznającego te tytuły za prawomocnie wystawione mimo, iż odnoszą się do przedawnionych zobowiązań podatkowych od towarów i usług z 2013 i 2014 r., które uległy przedawnieniu w 2018 i 2019 roku oraz odmawiające zawieszenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego z wniosku Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T., na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] czerwca 2019 r. od nr [...] do nr [...], obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: listopad, grudzień [...] r., styczeń - maj [...] r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi wynikającymi z przeniesienia odpowiedzialności na członków zarządu za zaległości Stowarzyszenia M. P..

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w niniejszej sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.), a w szczególności jej art. 56 § 1, który stanowi, że postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Z przytoczonego unormowania wynika, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego jest związane z wystąpieniem pewnych okoliczności, uniemożliwiających zapewnienie prawidłowego toku postępowania. Należy przy tym zauważyć, że art. 56 § 1 u.p.e.a., wymieniając przyczyny zawieszenia postępowania egzekucyjnego, nie pozostawia organowi egzekucyjnemu swobody co do orzekania o zawieszeniu, jak również nie zezwala na uwzględnienie innych powodów, aniżeli wyraźnie wskazane w ustawie. Sama natomiast ocena, czy istniały podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, powinna nastąpić według stanu rzeczy z chwili rozpatrywania wniosku przez organ egzekucyjny.

Instytucja zawieszenia postępowania polega na wstrzymaniu czynności egzekucyjnych na skutek powstania przeszkód w prowadzeniu egzekucji. Następuje przerwanie na czas określony biegu postępowania w związku z wystąpieniem przeszkód do jego dalszego prowadzenia, a samo zawieszenie postępowania następuje na czas niezbędny do usunięcia tych przeszkód. Chodzi tu o przeszkody, które powstały w toku postępowania egzekucyjnego, gdyż w przeciwnym razie w przypadku powstania przeszkód przed rozpoczęciem postępowania, nie należało w ogóle wszczynać postępowania egzekucyjnego.

Z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że egzekwowany obowiązek jest wymagalny, ponieważ jego wykonanie nie zostało wstrzymane, nie odroczono terminu wykonania tego obowiązku i nie nastąpiło również rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej. Zatem nie wystąpiła żadna z okoliczności, o których mowa w art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Nie zaistniały również podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych z powodu zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 56 § 1 pkt 2-4 u.p.e.a. Skarżący posiada zdolność do czynności prawnych, wierzyciel nie wystąpił o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Natomiast w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. nie wskazano bezpośrednio kolejnej podstawy zawieszenia postępowania, ustawa odwołuje się tu bowiem do "innych przypadków przewidzianych w ustawach". Dotyczy to jednak takich sytuacji, gdy przepis innej ustawy zobowiązuje, bądź upoważnia organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania. Zatem tylko ustawa może określać inne, niż zawarte w art. 56 § 1 pkt 1-4 u.p.e.a. podstawy zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Jak wynika z akt sprawy skarżący wnosił o zawieszenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na toczące się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie postępowanie z jego skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione.

Zauważyć jednak należy, że w treści art. 56 § 1 u.p.e.a. ustawodawca nie przewidział możliwości zawieszenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na toczące się przed innym organem lub sądem postępowanie.

W art. 35 § 1 u.p.e.a. ustawodawca przewidział natomiast, że wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, nie później niż w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części z dniem doręczenia tego zarzutu organowi egzekucyjnemu do czasu zawiadomienia tego organu o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu. Z treści powyższego przepisu wynika zatem, że wniesienie zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej powoduje zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie przepis ten wskazuje ramy czasowe tego zawieszenia, które trwa od doręczenia tego zarzutu organowi egzekucyjnemu (jest to termin początkowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego) do zawiadomienia tego organu o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu (jest to termin końcowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego). Zawieszenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na toczące się postępowanie w przedmiocie rozpoznania zarzutów wniesionych przez zobowiązanego na to postępowanie trwa zatem do momentu zawiadomienia organu egzekucyjnego o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu.

Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż ostatecznym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] o uznaniu zgłoszonych przez skarżącego na postępowanie egzekucyjne zarzutów za nieuzasadnione. Tym samym ustała ustawowa przyczyna zawieszenia postępowania egzekucyjnego wymieniona w art. 35 § 1 u.p.e.a.

Prawidłowo zatem organy obu instancji odmówiły zawieszenia postępowania egzekucyjnego, gdyż wniesienie przez skarżącego skargi do sądu administracyjnego na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] o uznaniu zarzutów zgłoszonych na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione nie stanowi przesłanki zawieszenia tego postępowania. Możliwość taka nie została bowiem przewidziana w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Odnośnie podnoszonego przez skarżącego zarzutu nieuwzględnienia przez organ II instancji jego argumentów, że dochodzone należności uległy przedawnieniu stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Treść tego zarzutu wskazuje, że skarżący pomylił ze sobą dwie instytucje postępowania egzekucyjnego, tj. prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 33 u.p.e.a.) oraz zawieszenie postępowania egzekucyjnego (art. 56 u.p.e.a.). W toku postępowania w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego organ bada jedynie, czy wystąpiły wymienione w ustawie przesłanki zawieszenia tego postępowania. Przedmiotem tego postępowania nie jest natomiast ustalenie, czy doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego może natomiast stanowić przedmiot zarzutu na postępowanie egzekucyjne wniesionego w trybie art. 33 u.p.e.a. Taki zarzut skarżący podniósł zresztą w postępowaniu zakończonym ww. postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] W postępowaniu tym zarówno Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., jak i Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. uznali, że termin przedawnienia zaległości podatkowych objętych ww. tytułami wykonawczymi wystawionymi przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. nie upłynął. Stanowisko to podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 21 maja 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 200/20, którym oddalił skargę skarżącego na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...]

Podnoszony zatem przez skarżącego na etapie postępowania w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego nie zasługiwał na uwzględnienie. Postępowanie w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie jest bowiem kolejnym etapem postępowania w przedmiocie rozpoznania zarzutów na postępowanie egzekucyjnego. W toku obu tych postępowań organy egzekucyjnego badają bowiem zaistnienie zupełnie innych przesłanek. W związku z powyższym ani organ I instancji, ani organ II instancji nie mogły, tak jak chciał tego skarżący w zażaleniu i w skardze, ponownie badać kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Z tych samych powodów nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Przepis ten dotyczy bowiem umorzenia w całości lub części zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę lub opłat prolongacyjnych i nie ma on zastosowania do postępowania w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Odnosząc się z kolei do zarzutu rażącego naruszenia podstawowych zasad wynikających z Konstytucji Biznesu, należy wskazać, że również i te przepisy nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Pod pojęciem Konstytucjo biznesu rozumie się pakiet pięciu ustaw, w skład którego wchodzą: ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 ze zm.), ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej (Dz. U. z 2018 r. poz. 650), ustawa z dnia 6 marca 2018 r. o Rzeczniku Małych i Średnich Przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r. poz. 648), ustawa z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1291) oraz ustawa z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1079). Żaden z przepisów wskazanych ustaw nie miał zastosowania w niniejszej sprawie administracyjnej, której granice wyznaczył złożony przez skarżącego w toku postępowania egzekucyjnego wniosek o jego zawieszenie

Orzekający w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania. Należy przy tym zauważyć, że wymienione przez skarżącego w treści skargi przepisy art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa nie miały zastosowania w niniejszej sprawie i nie mogły zostać naruszone. Zgodnie bowiem z treścią art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., zwanej dalej k.p.a.). W ocenie Sądu, organy obu instancji podjęły wszelkie niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy i dokonując jego oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów określonej w art. 80 k.p.a., ustaliły wszystkie istotne do rozstrzygnięcia sprawy fakty, a następnie motywy podjętego rozstrzygnięcia przedstawiły w uzasadnieniach swoich postanowień, spełniających kryteria określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Jeżeli natomiast chodzi o wniosek skarżącego o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego to wskazać należy, że brak jest podstawy prawnej do wstrzymania przez Sąd postępowania egzekucyjnego na etapie postępowania sądowego toczącego się ze skargi na postanowienie dotyczące zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Wstrzymanie postępowanie egzekucyjnego przez sąd administracyjny może nastąpić jedynie w przypadku kontroli przez niego ostatecznej decyzji administracyjnej, która była podstawą wystawienia tytuł wykonawczego.

W takim przypadku uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji, lub jej uchylenie prowadzi do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Wskazany przez skarżącego przepis art. 54 §1 u.p.e.a. jako podstawa złożonego w tym zakresie wniosku jest nietrafny. Przepis ten w ogóle nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Przedmiotowy przepis wskazuje podstawy, złożenia przez zobowiązanego skargi na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. W realiach niniejszej sprawy skarżący nie skarży jednak czynności egzekucyjnej na zasadzie art. 54 upea lecz postanowienie wpadkowe w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego, na które w toku postępowania egzekucyjnego przysługiwało mu zażalenie, a nie skarga. Regulacja art. 54 §7 upea normująca możliwość wstrzymania przez organ egzekucyjny dalszej realizacji środka egzekucyjnego, którego dotyczy skarga jest po pierwsze zaadresowana do organu egzekucyjnego, a po drugie co najistotniejsze nie znajduje w żaden sposób zastosowania w niniejszej sprawie z uwagi na jej odmienny przedmiot.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.