Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 45/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.), Sędziowie Asesor WSA Joanna Brzezińska, Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Protokolant Asystent sędziego Tomasz Modzelewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 maja 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi E.K. – N. na Kurator Oświaty z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie Stwierdzenie nieważności decyzji Oddalono skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2006 r. Burmistrz Miasta, powołując się na art. 156 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 9b ust. 1 oraz art. 9 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2003 r., nr 118, poz. 1112 ze zm.) stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Gimnazjum o nadaniu E.K.-N. stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego, wydanej w dniu [...] lipca 2002 r.

W uzasadnieniu decyzji Burmistrz Miasta ustalił, że E.K.-N. w dniu [...] września 2001 r. została zatrudniona w Gimnazjum, na stanowisku nauczyciela języka niemieckiego. W dacie zatrudnienia E.K.-N. przedstawiła: dyplom ukończenia studiów magisterskich w Wyższej Szkole na Wydziale Nauk Pedagogicznych i Społecznych na kierunku pedagogika w zakresie edukacji wczesnoszkolnej i przedszkolnej oraz dyplom ukończenia kursu w [...] oraz zdania egzaminu Mittelsstufenprufung.

Zdaniem organu, w świetle obowiązujących przepisów, wykazane wykształcenie nie dawało E.K.-N. kwalifikacji do nauczania języka niemieckiego w szkole podstawowej i gimnazjum. Stąd też w świetle art. 9b ust. 1 Karty Nauczyciela nie mogła otrzymać stopnia awansu zawodowego.

Otóż art. 9 ust. 1 Karty Nauczyciela stanowił, ze stanowisko nauczyciela może zajmować osoba, która posiada wyższe wykształcenie z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym lub ukończyła zakład kształcenia nauczycieli i podejmuje pracę na stanowisku, do którego są to wystarczające kwalifikacje. Zdaniem organu przepis art. 9 ust. 1 Karty Nauczyciela wymaga, aby wyższe wykształcenie było zgodne ze stanowiskiem, które osoba zatrudniana na stanowisku nauczyciela miała objąć. Ocena, czy osoba ma kwalifikacje do pracy jako nauczyciel, w świetle przepisów Karty Nauczyciela, wymaga więc uwzględnienia kierunku posiadanego wykształcenia. Kierunek ten ma być, co zdaniem organu jest oczywiste, zgodny z zajmowanym stanowiskiem tj. kierunkiem nauczania na zajmowanym stanowisku. Tak więc osoba zatrudniona na stanowisku nauczyciela języka obcego, powinna w świetle art. 9 ust. 1 Karty Nauczyciela, legitymować się wykształceniem wyższym lub co najmniej dyplomem ukończenia zakładu kształcenia dla nauczycieli, w zakresie nauczania języka

obcego. Tymczasem E.K.-N. miała wyższe wykształcenie, w zakresie edukacji wczesnoszkoinej i przedszkolnej. Pozwalało to jedynie na zatrudnienie jej na stanowisku nauczyciela w przedszkolu, bądź w klasach 1-3 szkoły podstawowej.

Organ nadto brak kwalifikacji E.K.-N. do uzyskania stopnia nauczyciela kontraktowego języka niemieckiego w gimnazjum ustalił na podstawie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz.U. z 1991 r., Nr 98, poz. 433 ze zm.). Organ zaznaczył, jednak że powyższe rozporządzenie stosuje tylko posiłkowo, gdyż w dacie wydania decyzji o nadaniu stopnia nauczyciela kontraktowego E.K.-N. rozporządzenie nie obowiązywało. Natomiast słuszność stosowania pomocniczo nieobowiązującego rozporządzenia, wobec braku wydania nowego rozporządzenia, potwierdził Minister Edukacji Narodowej pismem skierowanym do kuratorów oświaty z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...]. W piśmie tym w oparciu o nieaktualne rozporządzenie sprecyzował, co należy rozumieć przez wystarczające kwalifikacje do nauczania danego przedmiotu, w szczególności języka obcego odwołując się do §7 ust. 3 rozporządzenia.

Zgodnie z tym paragrafem kwalifikacje do nauczania języka obcego w przedszkolach, szkołach podstawowych, gimnazjach i szkołach ponadgimanzjainych miała osoba, która legitymuje się; dyplomem ukończenia studiów magisterskich lub zawodowych w zakresie odpowiedniej filologii obcej lub lingwistyki stosowanej i przygotowaniem pedagogicznym, albo dyplomem ukończenia nauczycielskiego kolegium języka obcego, albo wymaganym w danym typie szkoły poziomem wykształcenia potwierdzonym świadectwem egzaminu w zakresie zaawansowanej lub biegłej znajomości języka obcego uznawanym przez Ministerstwo Edukacji Narodowej i przygotowaniem pedagogiczno-metodyczym w zakresie nauczania języka obcego. W piśmie Ministra Edukacji Narodowej wymieniono rodzaje uznawanych egzaminów z języka obcego na poziomie zaawansowanym bądź wyższym. Wśród tych nie było Mittelsstufenprufung, zdanego przez E.K.-N., który nie poświadcza znajomości języka niemieckiego na poziomie średnim lub zaawansowanym. E.K.-N. nie legitymowała się żadnym innym wykształceniem wskazanym w §7 rozporządzenia.

Wprawdzie art. 10 ust. 9 Karty Nauczyciela umożliwiał w szczególnych wypadkach zatrudnianie w szkole osoby nie posiadającej kwalifikacji wymaganych do zajmowania określonego stanowiska, jednakże zgodnie z ust. 10 tego artykułu do osoby takiej nie stosowało się przepisów o awansie zawodowym nauczycieli. Stąd też, choć E.K.N. była zatrudniona w szkole, nie mogła zasadnie rozpocząć stażu potrzebnego do uzyskania awansu zawodowego i takiego awansu uzyskać.

Zatem decyzja Dyrektora Gimnazjum z dnia [...] lipca 2002 r. o nadaniu E.K.-N. stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego była w oczywisty sposób sprzeczna z art. 9b ust, 1 Karty Nauczyciela. Przepis ten stanowi, że warunkiem awansu zawodowego jest posiadanie wykształcenia, o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela oraz odbycie stażu. Zdaniem organu powyższa sprzeczność decyzji z prawem była rażąca i należało stwierdzić jej nieważność.

Od powyższej decyzji E.K.-N. złożyła odwołanie do Kuratora Oświaty, domagające się jej uchylenia.

W odwołaniu E.K.-N. podała, że art. 9 ust. 1 Karty Nauczycie/a nie daje podstaw do stwierdzenia, iż nie posiadała kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela i odbycia stażu. Zdaniem odwołującej przedstawione w decyzji Burmistrza Miasta jej wykształcenie było wystarczające do uzyskania stopnia nauczyciela kontraktowego. Organ natomiast niezasadnie powołał się na rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz.U. z 1991 r., Nr 98, poz. 433 ze zm.). Rozporządzenie to bowiem utraciło moc, przed nadaniem jej stopnia nauczyciela kontraktowego, z uwagi na art. 16 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2000 r., Nr 19, poz. 239 ze zm.). Pismo Ministra Edukacji Narodowej zostało natomiast wydane z upoważnienia zawartego w tym nieobowiązującym rozporządzeniu.

W odwołaniu E.K.-N. podała także, iż obecnie uzupełniła kwalifikacje kończąc w dniu [...] września 2005 r. nauczycielskie kolegium języków obcych z języka niemieckiego a w dniu [...] grudnia 2005 r. uzyskała tytuł licencjata z filologii germańskiej na Uniwersytecie. Nadto do [...] maja 2005 r. odbywała staż na nauczyciela mianowanego. Obecnie posiada więc kwalifikacje do posiadania stopnia nauczyciela kontraktowego. Stąd też nie powinno się jej teraz tego stopnia odbierać i winna znaleźć zastosowanie ochrona praw nabytych.

Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r, nr [...], decyzję Burmistrza Miasta utrzymał w mocy. Wydając decyzję organ powołał się na art 138 §1 pkt 1, art. 156 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art 9b ust. 7 pkt 2 ustawy Karta Nauczyciela.

Uzasadniając stanowisko Kurator Oświaty przytoczył stan faktyczny zgodny z ustaleniami Burmistrza Miasta, oraz faktami przytoczonymi w odwołaniu. Tak ustalone okoliczności nie dawały, zdaniem organu, podstaw do nadania E.K.-N. stopnia nauczyciela kontraktowego, czy też uchylenia decyzji organu I instancji.

Zgodnie z art. 9b ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela warunkiem nadania stopnia awansu zawodowego było spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 9 ust, 1 pkt 1 oraz ust.1a-3 Karty Nauczyciela, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela oraz uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej bądź zdanie egzaminu przed komisją egzaminacyjną. W myśl natomiast art. 9 ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela stanowisko nauczyciela mogła zajmować osoba, która posiadała wyższe wykształcenie z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym lub ukończyła zakład kształcenia nauczycieli i podejmie pracę na stanowisku, o którego są to wystarczające kwalifikacje. Szczegółowe kwalifikacje wymagane od nauczycieli, zgodnie z art. 9 ust. 2 określał w drodze rozporządzenia właściwy minister. Zdaniem organu, na dzień rozpoczęcia stażu i wydania decyzji o nadaniu stopnia nauczyciela kontraktowego, obowiązywało rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz.U. z 1991 r., Nr 98, poz. 433 ze zm.), co do którego organ pierwszej instancji błędnie przyjął, iż utraciło moc. Art. 16 ustawy zmieniającej Kartę Nauczyciela z dnia 18 lutego 2000 r. wskazał bowiem na utratę mocy obowiązującej tyko tych rozporządzeń wydanych na podstawie Karty Nauczyciela, co do których ustawa zmieniła brzmienie przepisów zawierającego upoważnienie do ich wydania. Uzasadniając powyższy pogląd organ powołał się na komentarz "Ustawa Karta Nauczyciela" autorstwa Andrzeja Barańskiego, Marii Szymańskiej, Joanny Rozwadowskiej-Skrzeczyńskiej, Wydawnictwo ABC, wydanie III. Tymczasem upoważnienie z art. 9 ust. 3 nie uległo zmianie, poza zmianą tylko nazw organów upoważnionych do wydania rozporządzenia. Wymagania stawiane nauczycielom języka

obcego określał więc, w dacie wydania decyzji o nadaniu stopnia awansu zawodowego, §7 tegoż rozporządzenia. Zgodnie z nim wystarczające kwalifikacje do tego, posiadała osoba, która legitymuje się dyplomem ukończenia studiów magisterskich !ub zawodowych w zakresie odpowiedniej filologii obcej lub lingwistyki stosowanej i przygotowaniem pedagogicznym, albo dyplomem studiów magisterskich lub zawodowych ukończonych w kraju, w którym językiem urzędowym jest język obcy nauczany w kolegium, albo legitymowała się dyplomem ukończenia wyższych studiów zawodowych w zakresie nauczania języka obcego, albo dyplomem ukończenia nauczycielskiego kolegium języka obcego, albo legitymująca się dyplomem ukończenia studiów wyższych dowolnego kierunku i świadectwem państwowego nauczycielskiego egzaminu z języka obcego II stopnia lub świadectwem odpowiedniego egzaminu z zakresu znajomości języka obcego, przeprowadzonego przez instytucje zagraniczne i uznawane przez Ministra Edukacji Narodowej, która ponadto uzyskała stosowne przygotowanie pedagogiczne. Nadto kwalifikacje takie posiadała osoba legitymująca się dyplomem ukończenia zakładu kształcenia nauczycieli dowolnego kierunku oraz: świadectwem państwowego nauczycielskiego egzaminu z języka obcego stopnia l lub II, albo świadectwem odpowiedniego egzaminu z zakresu znajomości języka obcego przeprowadzonego przez instytucje zagraniczne i uznawane przez Ministra Edukacji Narodowej, która ponadto uzyskała stosowne przygotowanie pedagogiczne, albo świadectwem dojrzałości i świadectwem państwowego nauczycielskiego egzaminu z języka obcego stopnia l lub II. Rozporządzenie określało także pojęcie przygotowania pedagogicznego.

Skoro E.K.-N. nie posiadała wyższego wykształcenia kierunkowego, jak i nie ukończyła stosowanego zakładu kształcenia nauczycieli języka obcego, dla spełnienia wymogów uzyskania stopnia nauczyciela kontraktowego języka niemieckiego powinna legitymować się, zgodnie z §7 ust. 2 pkt. 4 dyplomem ukończenia studiów wyższych dowolnego kierunku i świadectwem państwowego nauczycielskiego egzaminu z języka obcego II stopnia lub świadectwem odpowiedniego egzaminu z zakresu znajomości języka obcego na poziomie zaawansowanym albo średnim, przeprowadzonego przez instytucje zagraniczne i uznawane przez Ministra Edukacji Narodowej. Tymczasem certyfikat [...] potwierdza jedynie podstawową znajomość języka niemieckiego i nie dawał kwalifikacji do nauczania tego języka w szkole. Zdaniem organu także przygotowanie pedagogiczne odwołującej - do nauczania wczesnoszkolnego i przedszkolnego - nie stanowiło o przygotowaniu pedagogicznym do uczenia w

gimnazjum. Stąd też E.K.-N. nie posiadała kwalifikacji do otrzymania stopnia awansu zawodowego, co nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast bez znaczenia - zdaniem organu - jest to, że ta po wydaniu decyzji o nadaniu stopnia awansu zawodowego E.K.-N. nabyła kwalifikacje potrzebne do nauczania języka niemieckiego. To bowiem nie sanuje wady decyzji Dyrektora Gimnazjum.

Organ ponadto stwierdził, że decyzja, której nieważność stwierdzono zawiera także błędną podstawę prawną. Wymieniony w tej podstawie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karty Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw, regulował bowiem ochronę praw nabytych nauczycieli zatrudnionych w dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej, a zatem na dzień 6 kwietnia 2000 r. Tymczasem odwołująca rozpoczęła pracę rok później i także z innych przyczyn nie spełniała wymogów w nim wskazanych.

Kurator Oświaty stwierdził także, że decyzja Burmistrza Miasta nie naruszyła art. 9 ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela, co zarzucała E.K.-N.. Z oczywistych bowiem względów samo zrealizowanie przez odwołującą wskazanego w tym przepisie wymogu wyższego wykształcenia nie zostało zrealizowane przez posiadanie jakiegokolwiek wykształcenia wyższego, w konsekwencji nauczania konkretnego przedmiotu. Potwierdza to rozporządzenie z dnia 10 października 1991 r., w którym właściwy minister ustalił szczegółowe kwalifikacje wymagane od nauczycieli. Zgodnie z tym od nauczycieli wymagane było ukończenie kierunków studiów na kierunku zgodnym lub kierunku zbliżonym z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych zajęć, przy czym przez kierunek zbliżony należało rozumieć inny kierunek dający dostateczną wiedzę merytoryczną z zakresem nauczanego przedmiotu lub rodzaju prowadzonych zajęć. O zbliżoności kierunku decydować miał właściwy kurator. Tymczasem ten zgody na uznanie ukończonego przez odwołującą się kierunku studiów za zbliżonego do kierunków wymaganych dla nauczania języka niemieckiego nie wydał. Dyrektor szkoły o powyższe nie wnosił. Gdyby natomiast wystąpił, brak byłoby podstaw, do uznania kierunków tych za zbliżone. Jeżeli zatem Dyrektor Gimnazjum uznał kwalifikacje E.K.-N. za wystarczające, zdecydował tak bez podstawy prawnej.

Zdaniem Kuratora Oświaty, organ l instancji prawidłowo także przyjął, że nadanie stopnia nauczyciela kontraktowego osobie niespełniającej wymagań, jest rażącym naruszeniem prawa, gdyż było ono oczywiste. W tym zakresie Kurator Wojewódzki powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt II SA/Go 440/04.

Od powyższej decyzji, Kuratora Oświaty, E.K.-N. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.

Decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 9 §1 pkt 1 Karty Nauczyciela przez błędną jego wykładanie i niewłaściwe zastosowanie, poprzez przyjęcie, że w przypadku przedmiotowej sprawy zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji o stopniu awansu zawodowego. Zarzuciła nadto naruszenie art. 16 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karty Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw, przez błędną jego wykładnię, że w dacie wydania decyzji o nadaniu stopnia awansu zawodowego obowiązywało rozporządzenie z dnia 10 października 1991 r. Wreszcie zarzuciła, że organ błędnie przyjął, iż o zbliżoności kierunków mógł decydować kurator oświaty.

Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie, nawet przy przyjęciu, że skarżąca nie spełniała warunków do uzyskania stopnia nauczyciela kontraktowego, nie doszło do rażącego naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności decyzji. Takie bowiem nie ma charakteru rażącego nawet gdy jest oczywiste. Niezależnie do tego w chwili zatrudnienia w szkole posiadała wymagane wykształcenie zgodne z art. 9 §1 pkt 1 Karty Nauczyciela, co wynika z zebranego materiału dowodowego. Natomiast powoływanie się na rozporządzenie z dnia 11 października 1991 r. jest błędne skoro zgodnie z art. 16 wskazanej ustawy zmieniającej straciło ono moc po 6 miesiącach od jej wejścia w życie tj. w dniu 7 października 2000 r. Kolejne rozporządzenie zostało wydane dopiero 10 września 2002 r. z mocą obowiązującą od 8 października 2002 r. Natomiast powoływanie się na nieobowiązujące rozporządzenie, w świetle orzecznictwa nie ma żadnego uzasadnienia. Jeżeli zaś chodzi o decydowanie przez kuratora oświaty

o zbliżoności ukończonych studiów z kierunkiem nauczania, to takim był dyrektor szkoły

i zgoda kuratora nie była potrzebna. Natomiast przywołanie w podstawie prawnej

decyzji o nadaniu stopnia nauczyciela kontraktowego ust. 7 pkt 3 ustawy z dnia 18

lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karty Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych

ustaw nie miało wpływu na stwierdzenie jej nieważności, skoro przepis ten był

powoływany jedynie posiłkowe.

W odpowiedzi na skargę Kurator Oświaty wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, iż E.K.-N. nie posiadała kwalifikacji do nauczania języka niemieckiego a zatem nie mogła uzyskać stopnia nauczyciela kontraktowego oraz, że rozporządzenie z dnia [...] października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia, nada! obowiązywało. Kurator Oświaty podał nadto, że od momentu zatrudnienia skarżącej do uzyskania stopnia awansu zawodowego o zbliżoności kierunku studiów decydował kurator oświaty a nie dyrektor szkoły. Prawdą jest jednak, że podobną regulację w rozporządzeniu z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia, zakwestionował Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 12 maja 2004 r. Prawdą jest też, że ustalenie błędnego przytoczenia w podstawie prawnej decyzji o nadaniu stopnia awansu zawodowego art. 7 ust. 3 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karty Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw nie miało wpływu na wynik sprawy. Niezależnie jednak od tego, zaskarżona decyzja nie naruszała prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Jak wynika z art. 3 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola ta następuje przez orzekanie w sprawach ze skarg na akty administracyjne wskazane w tym przepisie, w tym na decyzje administracyjne (art. 3 §2 ust. 1 p.p.s.a.) przy czym, kontrola jest dokonywana pod względem legalności działalności administracji co wynika z art. 1 §2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych. Stąd też ocena decyzji objętej skargą sprowadza się do tego, czy została ona wydana zgodnie z przepisami prawa. Dokonując kontroli aktu administracyjnego sąd administracyjny obowiązany jest dokonać całościowej jego oceny, nie będąc związany podniesionymi zarzutami (art. 134 §1 p.p.s.a.).

Przy tak określonym zakresie kognicji sądów administracyjnych, po analizie zaskarżonej decyzji, należało uznać skargę E.K.-N. za niezasadną.

Na wstępie należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane przez organy w zakresie ich właściwości. Kompetencja do wydania decyzji przez organ l instancji wynikała z art. 157 §1 k.p.a. wzw. z art. 9b ust. 7 pkt, 1 ustawy z dnia z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (tekst. Jednolity

Dz.U. z 1997 r., Nr 56, poz. 357 ze zm.), art. 5 ust 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity Dz.U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.) w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Natomiast kompetencję Kuratora Oświaty do wydania zaskarżonej decyzji określał art. 127 §2 k.p.a. w zw. z art. 9b ust. 7 pkt 2 Karty Nauczyciela.

W toku postępowania nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. W szczególności strona była zawiadomiona o wszczęciu postępowania oraz udostępniono jej zebrany materiał i umożliwiono zgłoszenie uwag i zastrzeżeń.

Przechodząc do oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem materialnym, należy w pierwszej kolejności zauważyć, iż zaskarżona decyzja Kuratora Oświaty została wydana w przedmiocie stwierdzenia nieważności innej decyzji ze względu na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. Stąd też ocena ta dotykała dwóch aspektów. Z jednej bowiem strony należało zbadać, czy rzeczywiście decyzja, której nieważność stwierdzono, była niezgodna z prawem. Natomiast z drugiej strony, czy wykazane naruszenie prawa uprawniało organ do stwierdzenia jej nieważności w świetle art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. W pierwszej kolejności należało ustalić czy Kurator Oświaty prawidłowo przyjął, że decyzja Dyrektora Gimnazjum została wydana z naruszeniem prawa. Dopiero po ustaleniu wadliwości decyzji i jej zakresu można bowiem dokonać ewentualnej kwalifikacji tego naruszenia jako rażącego, w rozumieniu art. 156 §1 pkt2k.p.a.

Podstawowe przesłanki awansu zawodowego na nauczyciela kontraktowego, w dacie wydania decyzji przez Dyrektora Gimnazjum, określał art. 9b ust. 1 ust. 1 Karty Nauczyciela. Zgodnie z tym przepisem warunkiem nadania nauczycielowi kolejnego stopnia awansu zawodowego było (podobnie zresztą jak obecnie) spełnianie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela oraz zdanie egzaminu przed komisją egzaminacyjną. Z kolei w art. 9 ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela, do którego odwoływał się powyższy przepis, wskazano, że stanowisko nauczyciela może zajmować osoba, która: posiada wyższe wykształcenie z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym lub ukończyła zakład kształcenia nauczycieli i podejmuje pracę na stanowisku, do którego są to wystarczające kwalifikacje. Ustawa nie zawiera bliższych definicji zwrotów zawartych w tym przepisie odwołując się w tym zakresie do rozporządzenia wydawanego z upoważnienia zawartego w art. 9 ust. 3

Karty Nauczyciela. Zgodnie z tym upoważnieniem minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, a w stosunku do nauczycieli szkół artystycznych - minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami, w drodze rozporządzenia, określić miał: szczegółowe kwalifikacje wymagane od nauczycieli oraz szkoły i wypadki, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli.

Nie mniej, trafnie skarżąca, jak i organ l instancji wskazali, że w dacie wydawania

decyzji o stopniu awansu zawodowego brak było takiego rozporządzenia. W

szczególności należało przyjąć, że rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia

z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od

nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli

nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. z 1991 r., Nr 98, poz. 433 ze zm.),

wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 9 ust 3 Karty Nauczyciela już nie

obowiązywało. Podstawę do takiego wniosku stanowiło brzmienie art. 16 ustawy z dnia

18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych

innych ustaw (Dz.U. z 2000 r., Nr 19, poz. 239 ze zm.), która weszła w życie z dniem 6

kwietnia 2000 r. Przepis ten otrzymał następujące brzmienie: do czasu wydania

przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie, o której mowa w art. 1, zachowują

moc dotychczasowe przepisy wykonawcze w zakresie, w jakim nie są sprzeczne z

ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy. Natomiast w art. 1 tej ustawy, jest mowa o zmianach w ustawie - Karta

Nauczyciela. Z brzmienia tego przepisu wprost wynika więc, że wskazana w nim norma

derogacyjna tyczy wszystkich przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

upoważnień zawartych w Karcie Nauczyciela, nie zaś tych tylko, co do których

zmieniono brzmienie upoważnień. W przeciwnym razie przepis wyraźnie określiłby, że

w okresach w nim wskazanych stracą moc tylko rozporządzenia wydane na podstawie

upoważnień, które zostały zmienione niniejszą ustawą. Tak chociażby ustawodawca

wskazał w art. 30 innej ustawy zmieniającej Kartę Nauczyciela, a mianowicie ustawie z

dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy - Przepisy

wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych

innych ustaw (Dz.U. z 2001 r., Nr 111, poz. 1194 ze zm.). Skoro ustawodawca wart. 16

ustawy zmieniającej z dnia 18 lutego 2000 r. nie wskazał w podobny sposób, to należy

przyjąć, że przepis ten odnosi się do wszystkich rozporządzeń wydanych na podstawie

Karty Nauczyciela, przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Zgodnie więc z art. 16

ustawy zmieniającej, skoro weszła ona w życie 6 kwietnia 2000 r. to rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia., utraciło moc z dniem 7 października 2000 r. W tym stanie rzeczy nie można przywiązywać także wagi do tego, że w §21 nowego rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (Dz. U. z 2002 r., Nr 155, poz. 1288 ze zm.), wskazano, że traci moc rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. Rozporządzenie z dnia 10 października 1991 r. utraciło moc na podstawie cytowanego art. 16 ustawy zmieniającej, nie zaś na wskutek §21 nowego rozporządzenia regulującego tą samą materię. Podobnie utratę mocy obowiązującej rozporządzenia z dnia 10 października 1991 r. ustalił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lipca 2001, sygn. II SA/Łd 450/01.

Reasumując w dacie wydania decyzji o nadaniu E.K.-N. stopnia nauczyciela kontraktowego brak było rozporządzenia regulującego szczegółowe kwalifikacje wymagane od nauczycieli oraz szkoły i wypadki, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli. Zatem jej kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela, warunkujących możność uzyskania, w świetle art. 9b ust. 1 Karty Nauczyciela, awansu zawodowego można było ustalić wyłącznie z brzmienia art. 9 ust. 1 pkt. 1 Karty Nauczyciela. Oczywistym jest, że nieaktualne przepisy prawa nie mogą stanowić podstawy do wydawania decyzji i kształtowania sytuacji prawej osób, chociażby stosowane miały być nawet pomocniczo.

Nie mniej powyższe ustalenie, nie było korzystne dla skarżącej. Jak powyżej wskazano, w oparciu o art. 9 ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela mogła posiadać tylko osoba, która albo posiadała wyższe wykształcenie z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym albo ukończyła zakład kształcenia nauczycieli i podejmuje pracę na stanowisku, do którego są to wystarczające kwalifikacje. W ocenie Sądu należy podzielić pogląd przyjęty w orzecznictwie, że wskazany w art. 9 ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela wymóg posiadania wyższego wykształcenia jest spełniony, gdy ten kierunek wykształcenia jest zgodne z nauczanym przedmiotem (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 2001 r., sygn. akt II SA

2133/01, za LEX nr 84359, wyrok SN z dnia 19 września 2002 r., sygn. akt l PKN 406/01, publik. OSNP-wkł. 2003/7/10). Oczywistym jest przecież, iż nie wystarczy posiadanie jakiegokolwiek wyższego wykształcenia, aby móc zajmować stanowisko nauczyciela do nauczania wszystkich przedmiotów w każdej szkole. Podobnie rzecz ma się z kierunkiem ukończonego szkolenia w zakładzie, o którym mowa w art 9 ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela. Natomiast nieobowiazujące rozporządzenie z dnia 10 października 1991 r. bardziej liberalnie niż przepis art. 9 ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela ustalało kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela. Umożliwiało ono zajmowanie stanowiska nauczyciela osobom nie posiadającym odpowiedniego wyższego wykształcenia i nielegitymującym się ukończeniem zakładu szkolenia nauczycieli. W szczególności rozporządzenie dopuszczało do zajmowania stanowiska nauczyciela języka obcego osoby legitymujące się dyplomem ukończenia studiów wyższych dowolnego kierunku i świadectwem państwowego nauczycielskiego egzaminu z języka obcego II stopnia lub świadectwem odpowiedniego egzaminu z zakresu znajomości języka obcego, przeprowadzanego przez instytucje zagraniczne i uznawanego przez Ministra Edukacji Narodowej, która ponadto uzyskała przygotowanie pedagogiczne (§7 ust. 2 pkt. 4 rozporządzenia z dnia 10 października 2002 r.). Tymczasem tylko według brzmienia art. 9 ust. 1 pkt. 1 osoby o tych kwalifikacjach nie mogłyby zajmować tego stanowiska.

Skoro zatem w dacie wydania decyzji o nadaniu stopnia nauczyciela kontraktowego E.K.-N., posiadała dyplom ukończenia studiów magisterskich w Wyższej Szkole na Wydziale Nauk Pedagogicznych i Społecznych na kierunku pedagogika w zakresie edukacji wczesnoszkolnej i przedszkolnej to tym samym nie spełniała wymogu posiadania odpowiedniego wyższego wykształcenia z art. 9 ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela. Skarżąca w tej dacie nie ukończyła także zakładu kształcenia nauczycieli. Stąd też należy przyjąć, iż organy zasadnie ustaliły, że Dyrektor Gimnazjum nadał stopień awansu zawodowego osobie nieposiadającej kwalifikacji do nauczania języka niemieckiego w gimnazjum. Natomiast wobec niespełnienia przesłanek wynikających z brzmienia art. 9 ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela bez znaczenia jest ukończenie kursu w [...]. Zdanie egzaminu z zakresu znajomości języka obcego, przeprowadzanego przez instytucje zagraniczne i uznawanego przez Ministra Edukacji Narodowej umożliwiało zajmowanie stanowiska nauczyciela języka obcego właśnie na podstawie nieaktualnego rozporządzenia z dnia 10 października 1991 r. Nie można było zaś wyinterpretować

powyższego z brzmienia art. 9 ust.1 pkt 1 Karty Nauczyciela. Przepis ten takiej ewentualności nie przewidywał. Zresztą egzamin złożony przez skarżącą (ZMP) nie został przez Ministra Edukacji Narodowej uznany za dający kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela języka niemieckiego w gimnazjum. Także według wykazu uznanych świadectw potwierdzających znajomość języków obcych, stanowiących załącznik do rozporządzenia z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli (...) egzamin ZMP poświadcza wyłącznie podstawową znajomość języka niemieckiego, która nie uprawnia także obecnie do nauczania języka niemieckiego w gimnazjach.(§11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia z dnia 10 września 2002 r.

Nie mogło mieć też znaczenia dla oceny kwalifikacji E.K.-N. do zajmowania stanowiska nauczyciela języka obcego, warunkującego możność awansu zawodowego to, że skarżąca została zatrudniona przez Dyrektora Gimnazjum na nauczyciela tegoż języka w szkole gimnazjalnej. Takie zatrudnienie, i ocena przez organ zatrudniający spełnienia przez skarżącą wymogów związanych z kwalifikacjami do zajmowania stanowiska, nie mogło konwalidować faktycznego ich niespełniania.

Zasadnie więc organy obu instancji przyjęły, że w dacie zatrudnienia oraz w dacie uzyskania stopnia awansu zawodowego E.K.-N. nie posiadała kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela języka niemieckiego w gimnazjum.

Zdaniem Sądu powyższe naruszenie prawa przez decyzję Dyrektora Gimnazjum z dnia [...] lipca 2002 r. należało uznać, za rażące. Zatem takie, które obligowało Burmistrza Miasta, do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji w oparciu o art. 156 §1 pkt 2 k.p.a.

Orzecznictwo sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywało jak należy rozumieć zwrot "rażące naruszenie prawa" w rozumieniu art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. Najogólniej można stwierdzić, iż o rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy jest ono oczywiste tj. wynika z samego zestawienia przepisów prawa a treści decyzji (wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 1996 r., sygn akt III SA 565/95, publik. Biul.Skarb. 1997/2/26, podobnie wyrok NSA z dnia 12 grudnia 1988 r. sygn. akt Ml SA 481/88 niepublik.). Jednocześnie podnosi się, że to naruszenie prawa musi mieć ciężar gatunkowy wyższy od nieistotnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2005 r., sygn. akt IM SA/Go 2210/05, za LEX nr 1926280). Za takie w szczególności uważa się nałożenie obowiązku wbrew przepisom, ale także nadanie uprawnienia mimo ustawowego zakazu, bądź pomimo braku przesłanek do jego uzyskania (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 1989 r., sygn. akt IV SA 339/89, publik. ONSA 1989/1/50).

W taki też sposób, zdaniem Sądu, Dyrektor Gimnazjum naruszył art. art 9b ust. 1 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela. Wprawdzie przepis art. 9 ust. 1 Karty nauczyciela wprost nie wskazuje, że wymóg posiadania wyższego wykształcenia jest spełniony, gdy kierunek wykształcenia jest zgodny z przedmiotem nauczania, nie mniej nie oznacza to braku rażącego naruszenia prawa w niniejszej sprawie. Wymóg zgodności kierunku wyższego wykształcenia z nauczanym przedmiotem jawi się bowiem jako oczywisty, bez potrzeby wskazywania tego w sposób dosłowny w art. 9 ust 1 Karty Nauczyciela. Zatem E.K.-N. odpowiednimi kwalifikacjami nie legitymowała się. Jednocześnie poprzez wskazane powyżej naruszenie prawa skarżąca uzyskała nieprzysługujące jej uprawnienie. Poprzez uzyskanie stopnia awansu zawodowego nauczyciel uzyskuje bowiem uprawnienia do zatrudnienia w określonych rodzajach i typach szkół i określonych przedmiotów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 października 2004 r., sygn. akt II SA 4048/03, za LEX nr 160331).

Na marginesie należy dodać, że trafność poglądu o nieważności decyzji o nadaniu stopnia nauczyciela kontraktowego, osobie niespełniającej wymagań kwalifikacyjnych, niejako potwierdza art. 9h ust. 2 ustawy Karta Nauczyciela. Przepis ten stanowi, iż czynności, o których mowa w ust. 1 (podejmowane w postępowaniu kwalifikacyjnym -przyp. Sąd), podjęte z naruszeniem przepisów ustawy, przepisów o kwalifikacjach nauczycieli lub przepisów wydanych na podstawie art. 9g ust 10 są nieważne, przy czym nieważność czynności stwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, odpowiednio organ sprawujący nadzór pedagogiczny tub właściwy minister. Wprawdzie przepis ten wskazuje, iż w tym trybie organ nadzoru stwierdza nieważność czynności podjętej w toku postępowania kwalifikacyjnego z naruszeniem prawa, to jednak tym bardziej należy przyjąć iż nieważna z mocy prawa będzie sama decyzji o nadaniu stopnia awansu zawodowego sprzeczna z tymi przepisami. Cytowany przepis wskazuje z jakim rygoryzmem ustawodawca podchodzi do tego, aby stopnie awansu zawodowego nauczycieli uzyskiwały tylko i wyłącznie osoby spełniające wszystkie wymagania Karty Nauczyciela.

Mając na uwadze powyższe Kurator Oświaty prawidłowo przyjął, iż decyzja Dyrektora Gimnazjum była, na podstawie art. 156 §1 k.p.a. nieważna ze względu na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa.

Wprawdzie Kurator Oświaty w decyzji objętej skargą brak spełnienia wymogów z art. 9 ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela wywodził także z rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji (...), które przecież w dacie nadania skarżącej stopnia awansu

zawodowego, nie obowiązywało, nie mniej nie mogło to wpłynąć to na rozstrzygnięcie Sądu. Uzasadnienie decyzji w zakresie braku legalności nadania skarżącej stopnia awansu zawodowego zawierało prawidłowe uzasadnienie faktyczne, niekwestionowane zresztą przez skarżącą.. W uzasadnieniu prawnym organ w swojej dokonał analizy także stosownych przepisów Karty Nauczyciela (jej art. 9 ust. 1 pkt 1 i art.9b ust. 1} i także na ich podstawie ocenił wadliwość decyzji Dyrektora Gimnazjum. Nie oparł więc decyzji wyłącznie na nieaktualnym rozporządzeniu z dnia 10 października 1991 r. Stąd też mimo błędnego poglądu o potrzebie stosowania tegoż aktu prawa, uzasadnienie decyzji Dyrektora Oświaty w pozostałym zakresie spełniało wymogi prawa wskazane z art. 107 §3 k.p.a. Wymogi art. 107 §3 k.p.a. spełniało także uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji Organ ten wprawdzie także stosował, choć "pomocniczo", nieobowiazujące przepisy rozporządzenia, i nadto uzasadniał to pismem Ministra Edukacji Narodowej, jednak również dokonał analizy obowiązujących przepisów Karty Nauczyciela. Zatem nie można postawić organowi II instancji zarzutu, iż nie uchylił decyzji organu niższej instancji z tej przyczyny.

Niezasadny okazał się zarzut skarżącej, związany z tym, że obecnie posiada wymagane kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela języka niemieckiego w gimnazjum. Otóż, organ stwierdzając nieważność aktu administracyjnego, musi opierać się wyłącznie na przepisach obowiązujących w chwili wydania decyzji, której ważność podlega ocenie, i tylko na okolicznościach istniejących w tym momencie. Mówiąc inaczej organ stwierdzający nieważność decyzji w trybie art. 156 §1 k.p.a. bada jej legalność na dzień jej podjęcia. Okoliczności, które wystąpiły po wydaniu decyzji - w tym przypadku uzyskanie kwalifikacji - są więc bez znaczenia.

Także nie mógł mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy zarzut skarżącej związany z ochroną praw nabytych. W pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że system prawny chroni prawa nabyte, tylko w określonych sytuacjach. Dotyczy to sytuacji, w których prawo nabyte ma swoje źródło bezpośrednio z przepisach prawa, bądź aktach administracyjnych i orzeczeniach sądowych wydanych w oparciu o przepisy prawa, które to przepisy następnie utraciły moc obowiązującą. Ochrona praw nabytych nie istnieje natomiast gdy, uprawnienie zostało nabyte w drodze aktów administracyjnych bądź orzeczeń sądowych, sprzecznie z przepisami prawa. System prawny nie może chronić bowiem uprawnień, których podmiot nie mógł nabyć, lecz które przyznano mu z uwagi na błędne zastosowanie norm prawa materialnego.

Takiej ochrony praw nie można także wyinterpretować z art. 156 §2 k.p.a. Przepis ten uzależnia niemożność stwierdzenia nieważności decyzji wyłącznie od upływu

okresu w nim wskazanego, oraz od wywołania przez decyzję nieodwracalnych skutków prawnych. Dodać trzeba tylko, że żadna z tych okoliczności wskazanych w art. 156 §2 k.p.a. nie wystąpiła w niniejszej sprawie. W szczególności decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. Przez nieodwracalność skutków prawnych należy rozumieć takie skutki prawne, które bezpośrednio wywołane decyzją administracyjną, nie mogą zostać uchylone w drodze środków prawnych przysługujących organowi (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. akt l OSK 444/05, za LEX nr 188819, wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lutego 2005 r., sygn. akt l SA 2877/03, publik. Rejent 2005/11/15, wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1761/04, za LEX nr 189142). Decyzja o nadaniu stopnia awansu zawodowego takich skutków nie wywołuje. Jak Sąd powyżej wskazał poprzez uzyskanie stopnia awansu zawodowego nauczyciel uzyskuje uprawnienia do zatrudnienia w określonych rodzajach i typach szkół i określonych przedmiotów. Decyzja ta nie rodzi natomiast obowiązku zatrudnienia przez organy szkoły. Zatem nawiązanie stosunku pracy nie było skutkiem prawnym wywołanym bezpośrednio przez decyzję, lecz wynikało z innych czynności prawnych, leżących w sferze prawa pracy. Uchylenie skutku prawnego decyzji o nadaniu stopnia awansu zawodowego następuje przez samo stwierdzenie nieważności tego aktu.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.