Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1073/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art.18 ust.2 pkt.15, art., 91
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: art. 24 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 123 poz 858
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Krystyna Daniel Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Kraków - Śródmieście Wschód w Krakowie na uchwalę nr XXVII/202/16 Gminy Skała z dnia 22 listopada 2016 r. w sprawie zatwierdzania taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie punktu 4.3 i 4.6 załącznika do uchwały


UZASADNIENIE

Rada Miejska w Skale podjęła w dniu 22 listopada 2016 roku, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 i 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.) w związku z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2015 r., poz. 139), uchwałę Nr XXVII/202/16 w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków obowiązujących na terenie Gminy Skała o treści:

§ 1. Zatwierdza się określone w załączniku do niniejszej uchwały taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, jako obowiązujące na terenie Gminy Skała.

§ 2. Taryfy obowiązują od dnia 1 stycznia 2017 roku do dnia 31 grudnia 2017 roku.

§ 3. Traci moc uchwała Nr XIII/97/15 Rady Miejskiej w Skale z dnia 29 października 2015 roku.

§ 4. Wykonanie uchwały powierza się Burmistrzowi Miasta i Gminy Skała.

§ 5. Uchwała wchodzi w życie po 14 dniach od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego i ma zastosowanie od dnia 1 stycznia 2017 roku.

W załączniku do uchwały w punkcie 4 "Rodzaje i wysokości cen i stawek opłat" znajduje się zapis: "w rozliczeniach z odbiorcami usług obowiązują ceny i stawki oraz zasady ich stosowania:

- w rozliczeniach za dostarczoną wodę:

1. cena - wyrażona w złotych za 1 m3 dostarczonej wody

2. stawka opłaty abonamentowej - niezależnie od dostarczanej wody płacona za każdy miesiąc bez względu na rozmiar dokonywanego poboru wody lub też jego całkowitego braku, wyrażona w złotych za każdy punkt poboru wody/miesiąc

3. opłata za czynności odbioru technicznego przyłącza wody

- w rozliczeniach za odebrane ścieki:

1. cena - wyrażona w złotych za 1 m3 odebranych ścieków

2. stawka opłaty abonamentowej - niezależnie od odprowadzania ścieków, płacona za każdy miesiąc bez względu na rozmiar dostarczania ścieków lub też ich całkowitego braku z budynków włączonych do sieci kanalizacyjnej wyrażona w złotych za 1-ego odbiorcę/miesiąc

3. opłata za czynności odbioru technicznego przyłącza kanalizacyjnego.

Do cen i stawek opłat (netto) zgodnie z § 2 pkt 9 do 11 Rozporządzenia dolicza się podatek od towaru i usług VAT w wysokości 8% wprowadzony odrębnymi przepisami.".

W punkcie 4.3 załącznika podano: "Opłata za czynności odbiorowe przyłącza wody 440,00 zł + VAT".

W punkcie 4.6 załącznika: "Opłata za czynności odbiorowe przyłącza kanalizacyjnego 440,00 zł + VAT".

Zaskarżona uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 5.12.2016 r. poz.7058.

Prokurator Rejonowy w Krakowie - Śródmieściu Wschód wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Skale z dnia 22 listopada 2016 r., nr XXVII/202/16 w sprawie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków obowiązujących na terenie Gminy Skała, zaskarżając ją w części załącznika "Taryfa za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków" w zakresie punktów 4.3 i 4.6.

Zaskarżonej uchwale zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

- art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2015 r., poz. 139 ze zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt. 8 i 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), poprzez nałożenie na mieszkańców opłat za czynności odbiorowe przyłącza wody oraz czynności odbiorowe przyłącza kanalizacyjnego w kwotach po 440 złotych plus VAT, mimo braku ustawowego upoważnienia dla Rady Miejskiej do nałożenia takich opłat;

- art. 7, art. 84 i art. 94 Konstytucji RP, poprzez nałożenie na mieszkańców obowiązku ponoszenia powyższej opłaty bez upoważnienia ustawowego.

Prokurator Rejonowy wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części załącznika "Taryfa za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków" w zakresie punktów 4.3 i 4.6.

W uzasadnieniu skarżący podał, że przedmiotowa uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust.2 pkt.8 i 15 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 24 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Uchwała - będąca aktem prawa miejscowego, w załączniku ustalającym taryfę ceny i stawki opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków w punkcie 4.3 i 4.6 ustaliła wysokość stawek opłat za czynności odbiorowe przyłącza wody oraz czynności odbiorowe przyłącza kanalizacyjnego w kwotach po 440 złotych plus VAT.

W orzecznictwie sądowo-administracyjnym dominuje stanowisko, że jednostronne nakładanie na obywateli jakichkolwiek obowiązków, w tym także opłat, jest dopuszczalne tylko w przypadku istnienia wyraźnego upoważnienia ustawowego. Żadna ustawa nie zezwala gminie na wprowadzenie opłat za przyłączanie się do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej. Na poparcie powyższej argumentacji, skarżący przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 listopada 2010 r. (sygn. akt II SA/Kr 851/10).

Prokurator nadmienił, że uchwała stanowi akt prawa miejscowego, stąd może być zaskarżona w każdym czasie.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Burmistrz Miasta i Gminy wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że punkt 4.3 dotyczy opłaty za czynności odbiorowe przyłącza wody 440 zł + VAT, zaś punkt 4.6 dotyczy opłaty za czynności odbiorowe przyłącza kanalizacyjnego 440 zł + VAT. Organ zaznaczył, że w sposób niewłaściwy i błędny Prokuratur wskazał jako stronę Radę Miejską w Skale. Zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. I OPS 3/12 w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawach skarg, których przedmiotem jest uchwała Rady Gminy zdolność procesową ma Burmistrz Miasta i Gminy Skała. Zatem ze względów formalnych złożona skarga jest wadliwa.

W ocenie organu opłata za czynności odbiorowe przyłącza wody oraz przyłącza kanalizacyjnego nie ma charakteru jednostronnie nałożonej na mieszkańca daniny publicznej. Nie jest to odpłatność za przyłączenie do sieci wodociągowej czy kanalizacyjnej, lecz jest to opłata za czynności odbiorowe jakie podejmuje gmina w ramach końcowego odbioru. Podmioty dostarczające gaz czy energię za czynności odbiorowe pobierają opłatę. A w zakresie dostaw wody i odprowadzania ścieków gmina jest dostawcą wody, a więc występuje w takim samym charakterze jak wspomniane podmioty. Na opłatę związaną z czynnościami odbioru składa się odbiór techniczny przyłącza, montaż i plombowanie wodomierza i czynności administracyjno- techniczne, próby techniczne. Wykonywanie tych czynności wiąże się z kosztami. Rozporządzenie Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków w § 5 pkt 7 stanowi, że w taryfie mogą zostać ustanowione opłaty, a ich wysokość jest skalkulowana na podstawie kosztów przeprowadzenia prób technicznych przyłącza.

Ponadto organ nadmienił, że zaskarżona uchwała już nie obowiązuje, została bowiem uchylona i utraciła moc prawną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy

administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zgodnie z

art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z

2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach

skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o

których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały

wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).

Ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017, poz.

935) dokonana została zmiana między innymi przepisu art. 53 p.p.s.a., regulującego kwestię terminu do wniesienia skargi do wojewódzkiego

sądu administracyjnego, w tym terminu do wniesienia skargi przez prokuratora (art. 53 § 3 p.p.s.a.). Zmiana weszła w życie z dniem 1 czerwca

2017 r. (art. 18 ustawy zmieniającej), jednakże na mocy art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks

postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw przepis art. 53 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, stosuje się do

aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej.

W niniejszej sprawie zaskarżona uchwała (opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 5.12.2016 r. poz.7058) weszła w

życie z dniem 20 grudnia 2016 r., z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2017 r. Zatem kwestię zachowania terminu do wniesienia skargi na

tę uchwałę należy oceniać na podstawie przepisu art. 53 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed zmianą, która weszła w życie z dniem 1

czerwca 2017 r. Przepis art. 53 § 3 p.p.s.a. przed dniem 1 czerwca 2017 r. przewidywał, że prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub

Rzecznik Praw Dziecka mogą wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w

pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie

skargi. Termin ten nie ma zastosowania do wnoszenia skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych

organów administracji rządowej.

Skarga nosi datę 13 lipca 2018 r. (brak koperty z datą nadania), sądowi przesłana została przez organ gminy przesyłką poleconą z dnia 16

sierpnia 2018 r., co oznacza, że wniesiona została po upływie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie zaskarżonej uchwały.

Dlatego też w pierwszej kolejności należało ocenić, czy skarga jest dopuszczalna, bo jedynie gdyby dotyczyła aktu prawa miejscowego mogła

być wniesiona w każdym czasie.

Sąd w niniejszej sprawie podziela wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 października

2018 r., sygn.. III SA/Kr 1290/17 oraz z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 91/17- dostępne w zbiorze internetowym CBOSA), że

zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego. Kwalifikacja danego aktu do aktów prawa powszechnie obowiązującego musi być przeprowadzona

przy uwzględnieniu jego cech materialnych i formalnych. Z samego faktu podjęcia uchwały przez organ stanowiący jednostkę samorządu

terytorialnego nie można jeszcze wywodzić, że mamy do czynienia z aktem prawa miejscowego. Jedynie charakter norm prawnych i kształtowania

przez te normy sytuacji prawnej adresatów mają przesądzające znaczenie dla kwalifikacji danego aktu, jako aktu prawa miejscowego. Innymi

słowy, jeżeli akt prawotwórczy (uchwała rady gminy), zawiera co najmniej jedną normę postępowania o charakterze generalnymi abstrakcyjnym,

to jest to akt prawa miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 5.04.2002 r., sygn. akt I SA 2160/01, Lex nr 81756 oraz wyrok NSA we Wrocławiu z

dnia 29.04.2011 r., sygn. akt III SA/Wr 20/11, CBOSA). Nie ma przy tym znaczenia, czy powyższa norma o charakterze generalnym i

abstrakcyjnym będzie miała zastosowanie tylko w jednej sytuacji, czy też będzie miała szersze oddziaływanie czasowe.

Zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, gdyż zawiera normy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, skierowane do podmiotów

zewnętrznych wobec Gminy. Określono w niej bowiem taryfę za działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia wodę oraz taryfę za zbiorowe

odprowadzanie ścieków prowadzoną przez Urząd Miasta I Gminy w Skale dla odbiorców tych usług z terenu Gminy Skała. Uchwała kształtuje zatem

uprawnienia i obowiązki generalnie i abstrakcyjnie określonego kręgu podmiotów – odbiorców usług z terenu Gminy Skała.

Wobec powyższego, skoro zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, to Prokurator mógł wnieść skargę na tę uchwałę w każdym czasie.

Podstawą prawną uchwały był przepis art. 18 ust 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym i art. 24 ust 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w

wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123 poz. 858 ze zm.).

Przepisy te nie mogą stanowić podstawy dla podjęcia zaskarżonej uchwały w zakresie punktów 4.3 i 4.6 załącznika do uchwały. Wymieniony w

uchwale przepis art. 24 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków dotyczy zatwierdzania taryf – rozumianych

jako zestawienie ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich

stosowania (art. 2 pkt 12 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków), nie zawiera natomiast podstawy do

nakładania jednorazowych opłat za czynności odbiorowe przyłącza wody i przyłącza kanalizacyjnego. Brak również podstaw prawnych do podjęcia

przedmiotowej uchwały w kwestionowanym zakresie w innych przepisach prawa obowiązujących w chwili podejmowania uchwały. Podstawy takiej nie

stanowią przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm.) ani ustawa z dnia 20

grudnia 1996 r o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 573 ze zm.) - wyrok NSA w Warszawie z dnia 17 maja 2002 r , sygn. akt I SA

2793/01. Braku podstawy prawnej do ustalania przez radę gminy opłat za czynności odbioru technicznego za przyłącze wody i kanalizacyjne nie

zmienia fakt, że zgodnie z § 5 pkt 7 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku

o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. z 2006 r., nr 127,

poz. 886 - obowiązującego do dnia 12 grudnia 2017 r.), taryfy zawierają m.in. stawkę opłaty za przyłączenie do urządzeń

wodociągowo-kanalizacyjnych, będących w posiadaniu przedsiębiorstwa, wynikającą z kosztów przeprowadzenia prób technicznych przyłącza

wybudowanego przez odbiorcę usług. Rozporządzenie, jako akt podustawowy nie może stanowić podstawy do nakładania obowiązku normatywnego

nieznajdującego podstaw w przepisach rangi ustawowej.

Nadto należy podnieść, że ustawodawca przyznał w art. 20 ustawy kompetencję do określania taryf opłat za wodę przedsiębiorstwom

wodno-kanalizacyjnym, z tym że uprawnienie do ich zatwierdzenia powierzył radom gmin, które dokonują tego, zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy,

w drodze uchwały. Postępowanie taryfowe, zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy, jest inicjowane wnioskiem przedsiębiorstwa o ich zatwierdzenie,

składanym wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) w terminie 70 dni przed planowanym dniem wejścia w życie taryf. Regulacje ustawy

obligują przedsiębiorstwo do dołączenia do wniosku inicjującego postępowanie dokumentów, w postaci szczegółowej kalkulacji cen i stawek

opłat oraz aktualnego planu, zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy. Na zasadzie art. 24 ust. 4 ustawy przed podjęciem przez radę gminy uchwały w

przedmiocie zatwierdzenia określonych przez wnioskodawcę stawek opłat, organ wykonawczy gminy wójt (burmistrz, prezydent miasta) sprawdza,

czy taryfy i plan zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy, i weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1 ustawy, pod

względem celowości ich ponoszenia. Zgodnie z art. 24 ust. 5 ustawy rada gminy podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf w terminie 45 dni od

dnia złożenia wniosku przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, albo o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały sporządzone

niezgodnie z przepisami. Należy podnieść, że w uchwale siedmiu sędziów z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OPS 1/05 (LEX nr 148425) NSA

uznał, że sformułowania: "podlegają zatwierdzeniu" oraz "zatwierdza" stanowią część szczegółowej normy kompetencyjnej, która nakłada na radę

gminy powinność rozpatrzenia wniosku przedsiębiorstwa o zatwierdzenie przygotowanej taryfy.

Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm., powoływanej dalej jako "u.s.g."),

nieważna jest uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem. Jak stanowi art. 94 ust. 1 u.s.g., nie stwierdza się nieważności

uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub

zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Stosownie do treści ust. 2 tego przepisu,

jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia

nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem. Uchwała lub zarządzenie tracą moc prawną z dniem orzeczenia o ich

niezgodności z prawem. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co do skutków takiego orzeczenia stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z art. 91 ust. 4 u.s.g., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się

do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Przepisy art. 91 ust. 1 oraz ust. 4 u.s.g. wyróżniają zatem dwie

kategorie wad uchwał lub zarządzeń organów gminy: istotne naruszenie prawa i nieistotne naruszenie prawa. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny

oraz z ustalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, do istotnego naruszenia prawa należy zaliczyć naruszenie przez organ gminy

podejmujący uchwałę lub zarządzenie przepisów o właściwości, podjęcie takiego aktu bez podstawy prawnej, wadliwe zastosowanie normy prawnej

będącej podstawą prawną podjęcia aktu, jak również naruszenie przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwały.

Mając to wszystko na uwadze stwierdzić należy, jak słusznie zarzuca skarga, że przepisy prawa nie dają podstawy do nałożenia w drodze

uchwały rady gminy obowiązku ponoszenia opłat za wykonywanie usługi odbioru technicznego przyłącza wodnego i kanalizacyjnego. Skutkiem

stwierdzenia braku podstawy prawnej jest stwierdzenie nieważności uchwały w tym zakresie.

Uchwała miała charakter okresowy, jednak wywołała skutki prawne od dnia jej wejścia w życie do dnia utraty mocy obowiązującej, które nie

zostały dotychczas usunięte. Uzasadnia to wydanie wyroku, mimo, że zaskarżony akt prawa miejscowego już nie obowiązuje.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona uchwała w sposób istotny narusza prawo i na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w

sentencji wyroku.