Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1748/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (sprawozdawca) sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. sprawy ze skargi T. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec T. J. (dalej: "Skarżący") na podstawie tytułu wykonawczego Wójta Gminy R. nr [...],[...] oraz względem małżonków T. oraz S. J. o numerach [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], obejmujących należności w podatku od nieruchomości. Odpisy tytułów wykonawczych o numerach [...], obejmujące zaległości podatkowe za 2000 r. i 2001 r. zostały doręczone Skarżącemu 4 kwietnia 2011 r.

W ramach podjętych czynności egzekucyjnych, organ dokonał między innymi skutecznych zajęć praw majątkowych stanowiących wierzytelność z rachunków bankowych u dłużników zajętej wierzytelności, odpowiednio zawiadomieniami z 15 marca 2011 r. w E. SA., z 16 marca 2011 r. w P. S.A. oraz zawiadomieniem z 25 marca 2011 r. w A. SA.

Skarżący pismem z 6 kwietnia 2011 r., zatytułowanym: "Dotyczy o zajęcie prawa z dnia 25/03/2011 roku", wskazał, że "zaległości podatku Gminy będą umorzone i będę zwolniony z podatku od nieruchomości".

Organ egzekucyjny, uznając powyższe pismo za zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, przekazał je do wierzycieli będących dysponentami należności pieniężnych wynikających z tytułów wykonawczych, w celu zajęcia stanowiska.

Wójt Gminy R. w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2011 r. uznał podniesione przez Skarżącego zarzuty za nieuzasadnione. Wskazał, iż decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. odmówił umorzenia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2000 - 2006, za II, III i IV ratę 2007, IV ratę 2008 r., za 2010 r. oraz I ratę 2011 r. Wierzyciel wyjaśnił, że zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2000 - 2006 wraz z odsetkami za zwłokę zostały zabezpieczone przez wpis do hipoteki.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z [...] lutego 2012 r. uznał za bezzasadne zarzuty Skarżącego w części dotyczącej tytułów wykonawczych o nr: [...], w pozostałej zaś części odmówił uwzględnienia złożonych zarzutów z uwagi na uchybienie terminu ich wniesienia.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] lipca 2012 r., po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego, uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy nakazał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P. dokonanie ustaleń stanu faktycznego sprawy, w szczególności wyjaśnienia żądania Skarżącego wyrażonego w pismach z dnia 6 kwietnia i 29 maja 2011 r. Zaznaczył, iż powinien uwzględnić okoliczność objęcia przez organ egzekucyjny zaskarżonym postanowieniem trzech odrębnych postępowań toczących się pomiędzy odmiennymi podmiotami, na podstawie różnych stanów faktycznych oraz prawnych.

Organ egzekucyjny pismem z 3 września 2012 r. wezwał Skarżącego do złożenia wyjaśnień w sprawie charakteru pisma z dnia 6 kwietnia 2011 r.

W piśmie z 14 września 2012 r., stanowiącym odpowiedź na powyższe wezwanie, Skarżący wyjaśnił, że domaga się umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z [...] listopada 2012 r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego w stosunku do należności objętych tytułami wykonawczymi o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], wystawionych przez Wójta Gminy R.

W uzasadnieniu swego postanowienia organ egzekucyjny wskazał, że na gruncie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wyżej wymienionych tytułów wykonawczych brak jest podstaw do umorzenia tego postępowania.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] kwietnia 2013 r. uchylił ww. postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wskazał, iż organ egzekucyjny nie zbadał, czy Skarżący złożył pismo wszczynające sprawę mieszcząc się w terminie zarzutów przewidzianych dla jakiegokolwiek tytułu wykonawczego. Nie wykazał również, czy sprawa powinna być w całości rozpatrywana w oparciu o art. 59 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., dalej "u.p.e.a."). Stwierdził również brak właściwego uzasadnienia poddanego kontroli instancyjnej postanowienia.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z [...] października 2013 r. uznał za bezzasadne zarzuty wniesione przez Skarżącego na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr. [...].

W uzasadnieniu odniósł się do treści art. 34 § 1 u.p.e.a. wskazując, że przy egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 tej ustawy, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, które w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Podniósł, że Wójt Gminy R. postanowieniem z [...] czerwca 2011 r. (utrzymanym w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r.) oddalił wniesione przez Skarżącego zarzuty jako nieuzasadnione. Ponadto, wbrew twierdzeniom Skarżącego, wierzyciel decyzją z [...] czerwca 2011 r. odmówił umorzenia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2000 - 2006, za II, III, IV ratę 2007r., IV ratę 2008 r. za 2010 r. oraz I ratę 2011 r. Organ egzekucyjny wskazał, że wniesione zarzuty zostały uznane przez wierzyciela za bezzasadne, a pismem z 17 lipca 2013 r. wierzyciel podtrzymał stanowisko zawarte w swoim wystąpieniu z dnia 3 czerwca 2011 r.

Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. nie zaistniały okoliczności wskazane w treści art. 33 pkt 1 u.p.e.a. albowiem należności objęte przedmiotowymi tytułami wykonawczymi nie zostały umorzone w całości, lub w części, nie uległy przedawnieniu, brak zaś ponadto podstaw do uznania, iż wystąpiła przesłanka wygaśnięcia lub nieistnienia obowiązku. Wobec czego organ egzekucyjny postanowił uznać wniesiony przez Skarżącego zarzut z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. za bezzasadny.

Skarżący w zażaleniu na ww. postanowienie, wniósł jego uchylenie w całości i uwzględnienie zarzutów wniesionych do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] lub o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P.

Dodatkowo wniósł o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia, alternatywnie o zawieszenie postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu podniósł, że decyzja Wójta Gminy R. z [...] czerwca 2011 r. jest nieostateczna, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 czerwca 2013 r. sygn. akt III SAB/Wa 5/13 zobowiązał Samorządowe Kolegium Odwoławcze do rozpatrzenia jego odwołania. Argumentował, iż powyższe skutkuje brakiem podstaw do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Na potwierdzenie swego stanowiska odwołał się do treści z art. 130 § 2 K.p.a., stwierdzając, iż wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji. Ponadto zgodnie z treścią art. 239a Ordynacji podatkowej decyzja nieostateczna nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym nie podlega wykonaniu do czasu rozpoznania odwołania.

Skarżący uzasadniając wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdził, iż w sytuacji braku ostateczności decyzji prowadzenie egzekucji jest krzywdzące i może rodzić niepowetowane straty. Wniósł również o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] marca 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ drugiej instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1 - 7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu uzasadnionego stanowiska wierzyciela, którego obowiązkiem jest dokonanie wszechstronnej analizy podniesionego zarzutu na podstawie całego materiału dowodowego

Oznacza to, że organ egzekucyjny był związany wydanym przez Wójta Gminy R. postanowieniem z [...] czerwca 2011 r. zawierających w swej treści stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów Skarżącego i uznającym je za nieuzasadnione.

Stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów zostało utrzymane w mocy postanowieniem z [...] listopada 2011 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 23 października 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 132/12 oddalił wniesioną przez Skarżącego skargę na wyżej powołane rozstrzygnięcie. Wierzyciel pismem z 17 lipca 2013 r. podtrzymał stanowisko zawarte w postanowieniu z [...] czerwca 2011 r. Jednocześnie Wójt Gminy R. wskazał, że zaległości za lata 2000 - 2012 wraz z odsetkami za zwłokę zostały zabezpieczone przez wpis do hipoteki oraz wniósł o dalsze egzekwowanie zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2000 - 2012.

W ocenie organu odwoławczego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zobowiązany był do wydania rozstrzygnięcia o wskazanej treści. Nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutów i do obalenia w tym trybie stanowiska wierzyciela.

Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie prowadzonego wobec Skarżącego na postępowania egzekucyjnego wskazał, iż istnienie nieprawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2013 r. sygn. akt III SAB/Wa 5/13 nie stanowi uzasadnionej przyczyny wstrzymania w trybie art. 17 § 2 u.p.e.a. postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania niniejszego zażalenia.

Ustosunkowując się do wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego stwierdził, iż nie jest organem właściwym. Zgodnie z art. 56 u.p.e.a. postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego wydaje organ egzekucyjny. Wobec powyższego Skarżący stosowne żądanie w tym przedmiocie powinien wnieść do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] marca 2014 r. Skarżący zarzucił prowadzenie egzekucji na podstawie nieostatecznej decyzji, prowadzenie egzekucji w stosunku do przedawnionej zaległości, przekroczenie terminu do rozpoznania zażalenia, nierozważnie wszystkich podstaw prawnych zarzutów, niezbadanie przesłanek prawidłowości tytułów wykonawczych wydanych w sprawie, nieprzekazanie wniosku o zawieszenie postępowania właściwemu organowi.

Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w całości oraz zwrot kosztów postępowania. W skardze zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.

W uzasadnieniu skargi przytoczono takie same stwierdzenia, jak zawarte w zażaleniu. Podniesiono także, że część zaległości wygasła i nie może być już dochodzona. Skarżący odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12, który w jego ocenie ma zastosowanie w sprawie. Dodatkowo podniósł zarzut niezbadania przez organ egzekucyjny tytułów wykonawczych pod kątem zgodności art. 27 § 1 u.p.e.a.

Organ w odpowiedzi na skargę zarzuty w niej wywiedzione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi.

Sąd postanowieniem z 4 lipca 2014 r. oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach ze skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."). Stosownie do art. 134 tej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W razie uwzględnienia skargi na postanowienie Sąd uchyla je w całości lub w części, stwierdza jego nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a.), w przeciwnym zaś przypadku skarga podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli w sprawie niniejszej jest zgodność z prawem uznania za nieuzasadniony zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, orzeczonego postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] marca 2014 r., utrzymującym w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] października 2013 r.

Zgodnie z art. 33 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Jak podkreśla się w literaturze i orzecznictwie, to na wnoszącym zarzut spoczywa obowiązek wskazania, które z okoliczności wymienionych w tym przepisie stanowią podstawę wniesionego środka. Organ egzekucyjny jest tym związany, bowiem "zarzut nie jest środkiem odwoławczym od tytułu wykonawczego" i dlatego nie zobowiązuje organu do odrębnego badania poprawności tego tytułu, bez względu na treść zgłoszonych zarzutów (A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji [w:] Prawo procesowe administracyjne. System prawa administracyjnego. Tom 9, pod red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, A. Wróbla, Warszawa 2014, s. 474-475). Postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może zatem toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty w terminie otwartym na ich zgłoszenie (zob. np. wyroki NSA: z 1 września 2011 r., II FSK 407/10 i z 27 stycznia 2012 r. II FSK 1435/10, dostępne w bazie CBOSA).

W sprawie zakończonej zaskarżonym postanowieniem Skarżący złożył zarzut w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr. [...]. Jako podstawę zarzutu wskazał on okoliczność, że objęta tytułami należność będzie umorzona i będzie on w ten sposób zwolniony z podatku od nieruchomości. Jest to okoliczność, którą organy trafnie zakwalifikowały jako zarzut z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. w postaci "umorzenia obowiązku".

Tak zakreślona podstawa zarzutu wyznaczyła ramy prowadzonego w tym względzie postępowania.

Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, bowiem – jak stanowi wspomniany przepis - zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów.

Cechą postępowania wywołanego wniesieniem zarzutów jest to, że organ egzekucyjny w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, jest związany wypowiedzią wierzyciela (art. 34 § 1 u.p.e.a). Zobowiązanemu na tym etapie przysługuje ochrona instancyjna – ma on bowiem możliwość kwestionowania stanowiska wierzyciela w drodze zażalenia (art. 34 § 2 u.p.e.a.).

Wierzyciel dochodzonych należności – Wójt Gminy R. – zajął stanowisko w przedmiocie zgłoszonego zarzutu w postanowieniu z [...] czerwca 2011 r., w którym uznał zarzut za bezzasadny. Wierzyciel wskazał bowiem, że wnioskowanego umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości, w tym za okres objęty tytułami wykonawczymi [...], Skarżącemu odmówiono decyzją Wójta Gminy R. z [...] czerwca 2011 r.

Skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa zażalenia wnosząc je do organu wyższego stopnia nad wierzycielem tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Organ ten postanowienie wierzyciela utrzymał w mocy postanowieniem z [...] czerwca 2011 r. Skarga zobowiązanego na to postanowienie została prawomocnie oddalona wyrokiem WSA w Warszawie z 23 października 2012 r., III SA/Wa 132/12.

Organ egzekucyjny był zatem obowiązany respektować przy rozpoznaniu zarzutu zweryfikowane w ramach kontroli instancyjnej i sądowej postanowienie wierzyciela z [...] czerwca 2011 r. Jego postanowienie w sprawie zarzutu nie mogło mieć zatem innej treści jak tylko taką, że zarzut umorzenia obowiązku jest nieuzasadniony.

Tym samym Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, bowiem postanowienie organu egzekucyjnego jest ze wszech miar prawidłowe.

Nie zmienia tej oceny podnoszona w toku postępowania administracyjnego i skardze okoliczność, że decyzja o odmowie umorzenia zaległości była nieostateczna, gdyż Skarżący wniósł od niej odwołanie, które nie zostało rozpatrzone w terminie, co przesądziło o uwzględnieniu wniesionej przez Skarżącego skargi na bezczynność SKO w W. przez WSA w Warszawie wyrokiem z 13 czerwca 2013 r., III SAB/Wa 5/13. Sąd orzekający w sprawie niniejszej podkreśla, że dla skuteczności zarzutu umorzenia egzekwowanego obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.) konieczne jest istnienie pozytywnej decyzji wierzyciela w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej należnej za okres objęty tytułem wykonawczym w dacie rozpoznania zarzutu. Brak jakiejkolwiek decyzji w tym względzie lub wydanie decyzji negatywnej (nie ma znaczenia, czy jest ona ostateczna, czy nie) sprawia, że zarzut taki nie może być uwzględniony.

Skarżący myli się także twierdząc, że egzekucja prowadzona była na podstawie nieostatecznej decyzji podatkowej. Rzecz w tym, że Skarżący nie dostrzegł różnicy między decyzją (decyzjami) ustalającą, stanowiącą podstawę wystawienia tytułu wykonawczego (tzw. decyzją wymiarową), a decyzją Wójta Gminy R. z [...] czerwca 2011 r. o odmowie umorzenia zaległości podatkowych, która w istocie nie jest ostateczna. Ta ostatnia nie była podstawą wystawienia tytułu wykonawczego i z punktu widzenia postępowania egzekucyjnego jest ona bez znaczenia. Jak już zaznaczono, na umorzenie zobowiązania podatkowego w tym postępowaniu można bowiem powoływać się dopiero wówczas, gdy zobowiązany dysponuje pozytywną decyzją w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej. Fakt istnienia decyzji odmownej (nieostatecznej, czy nawet ostatecznej) przekreśla skuteczność takiego wniosku.

Dalsze podniesione w skardze zarzuty – prowadzenia egzekucji w stosunku do przedawnionej zaległości, nierozważnie wszystkich podstaw prawnych zarzutów, niezbadanie przesłanek prawidłowości tytułów wykonawczych wydanych w sprawie – nie znalazły uznania Sądu z przyczyn, o których była mowa na wstępie. Otóż należy podkreślić, że w ramach postępowania wywołanego wniesieniem zarzutów organ egzekucyjny działa na wniosek zobowiązanego (zasada skargowości) i w ramach wskazanych w tym wniosku podstaw. Nie może on więc brać z urzędu pod uwagę innych okoliczności niż wskazane w zarzutach. W sprawie zakończonej zaskarżonym postanowieniem Skarżący nie podnosił zarzutów przedawnienia, czy niespełnienia przez tytuły wykonawcze wymagań z art. 27 u.p.e.a., jak również innych okoliczności, które mogłyby przemawiać za umorzeniem postępowania egzekucyjnego, lecz ograniczył się do podania, że dojdzie do umorzenia egzekwowanych należności. To wykluczało możliwość badania przez organ egzekucyjny innych, niż wskazane przez zobowiązanego, podstaw z art. 33 u.p.e.a.

Zarzut przekroczenia terminu rozpoznania zażalenia, nawet gdyby okazał się zasadny, podobnie pozostaje bez wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia. Terminy w postępowaniu administracyjnym mają bowiem charakter instrukcyjny, nie rodząc żadnych skutków w odniesieniu do rozstrzygnięcia je kończącego, natomiast ewentualną przewlekłość organu w tym postępowaniu Skarżący mógł zwalczać za pomocą przewidzianych na taki wypadek środków prawnych, czego jednak nie uczynił.

Zarzut nieprzekazania przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. wniosku Skarżącego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego właściwemu organowi również nie znajduje uzasadnienia. Wniosek taki został wszak sformułowany w zażaleniu, a skoro tak znajdował tu zastosowanie nie art. 65 § 1 k.p.a., jak twierdzi Skarżący, lecz przepis art. 66 § 1 tej ustawy. Zgodnie z treścią ostatniego z nich, jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. Równocześnie zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu. Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie miał więc obowiązku przekazywać wniosku Skarżącego zgodnie z właściwością Naczelnikowi Urzędu Skarbowego na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. (który dotyczy sytuacji wpływ podania do organu niewłaściwego w sprawie objętej wnioskiem w całości), lecz jego obowiązek ograniczał się do pouczenia o potrzebie wniesienia odrębnego podania do organu właściwego. Obowiązku tego dopełniono, czego dowodzi końcowy fragment uzasadnienia zaskarżonego postanowienia.

W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.