Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 466/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-10-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych
Ustanowiono adwokata
Powołane przepisy: article: art. 239 pkt 4art. 243 par. 1, art. 258 par. 1, 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 7 października 2010 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 7 października 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku B. F. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi B. F. "A." na decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc maj 2003r. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc kwiecień 2003r. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc marzec 2003r. p o s t a n a w i a 1. oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych; 2. ustanowić dla B. F. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w K..


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 marca 2010r. sygn. akt ISA/Ke 31/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę B. F. "A." na decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]. Nr [...]., Nr [...]., Nr [...].w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym.

Od powyższego wyroku skarżąca wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną sporządzoną przez adwokata J.S..

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 lipca 2010r. sygn. akt I GSK 1017/09 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach.

Pismem procesowym z dnia 1 października 2010r. adwokat J. S. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach informację, że umowa pełnomocnictwa z B. F. została rozwiązana z dniem 24 września 2010r.

W sprawie niniejszej w dniu 4 października 2010r. B. F. złożyła sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w osobie J. S..

Według oświadczenia skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie wraz z synem w wieku 18lat, uczniem liceum. Skarżąca i jej syn utrzymują się z dochodu uzyskiwanego przez skarżącą z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 1100zł-1200zł miesięcznie oraz z dochodu uzyskiwanego przez syna z tytułu renty rodzinnej w wysokości 616zł miesięcznie.

Według oświadczenia w skład majątku skarżącej i jej syna wchodzi dom wielkości 100m² (własność syna), nieruchomość rolna wielkości 1,3ha (udział skarżącej 1/3, dwojga dzieci po 1/3). Ponadto skarżąca wykazuje samochód osobowy oraz samochód ciężarowy wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, które są zajęte przez Urząd Skarbowy w związku z postępowaniem egzekucyjnym.

Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów

postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).

Analiza złożonego przez B. F. wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie.

Biorąc pod uwagę sytuację finansową i życiową skarżącej, przede wszystkim wysokość uzyskiwanych dochodów oraz fakt, że skarżąca jest matką samotnie wychowującą syna należy stwierdzić, że uprawdopodobniła zasadność swojego wniosku, a sytuacja majątkowa, w której się znajduje uzasadnia przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata, albowiem opłacenie kosztów profesjonalnego pełnomocnika nie może być dokonane bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym skarżącej i jej rodziny.

Natomiast wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezzasadny i jako taki podlega oddaleniu. Stosownie bowiem do art. 239 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. nie mają obowiązku uiszczania kosztów sądowych strony, którym przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym (prawo pomocy), w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa.

Postanowieniami referendarza sądowego z dnia 23 lutego 2009r. sygn. akt ISA/Ke 31/09, sygn. akt ISA/Ke 32/09, sygn. akt ISA/Ke 33/09 (następnie sprawy te postanowieniem z dnia 26 marca 2009r. zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt ISA/Ke 31/09) skarżąca została zwolniona od kosztów sądowych. Tym samym skarżąca mocą powyższych prawomocnych postanowień referendarza sądowego uzyskała prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Natomiast przyznane stronie skarżącej prawo pomocy skutkuje zwolnieniem od kosztów sądowych dla całego postępowania sądowoadministracyjnego, aż do jego prawomocnego zakończenia.

Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Postępowanie w sprawie o sygn. akt I SA/Ke 31/09 nie zostało zakończone wydaniem prawomocnego orzeczenia, tym samym jest postępowaniem w toku, a zwolnienie od kosztów sądowych zostało przyznane B. F. dla tego postępowania. W sprawie o sygn. akt I SA/Ke 31/09 oraz w sprawie o sygn. akt I SA/Ke 466/10 zachodzi tożsamość zarówno podmiotu jak i przedmiotu sprawy, bowiem sprawa o sygn. akt I SA/Ke 466/10 nie jest wszczęta nową skargą, zatem nie jest sprawą autonomiczną. Wobec powyższego ponowny wniosek B. F. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych uznać należało za bezprzedmiotowy i jako taki oddalić.

W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.