Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1231/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 170
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Protokolant Ewelina Wołosiak, po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Po 632/12 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 27 kwietnia 2012 r. nr ... w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 rok 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt II FSK 1231/13

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2008.

Stan sprawy Sąd przedstawił w sposób następujący:

W zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu w roku 2008 skarżący wykazał przychód z działalności gospodarczej w wysokości 2.289.515 zł, dochód w wysokości 12.615 zł i należny podatek dochodowy w wysokości 415 zł.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. decyzją z dnia 14 grudnia 2011 r. określił wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2008 w wysokości 0 zł, ustalając, że w okresie od dnia 26 marca 2008 r. do dnia 30 grudnia 2008 r. skarżący figurował w ewidencji działalności gospodarczej jako przedsiębiorca, ale w rzeczywistości działalności takiej nie prowadził, a jedynie wystawiał faktury nie dokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

W odwołaniu skarżący podniósł, że działalność jego firmy miała charakter rzeczywisty, a nie fikcyjny i wniósł o poszerzenie postępowania dowodowego przez przesłuchanie szeregu świadków.

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu decyzją z dnia 27 kwietnia 2012 r. decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy, wskazując, że świadkowie, których przesłuchania skarżący się domagał, zostali już przesłuchani, a ich zeznania poddane ocenie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący zarzucił sprzeczność dokonanych przez organy podatkowe ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału i bezzasadne nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez niego dowodów, twierdząc, że działalność gospodarcza nie była fikcyjna. Wniósł także o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z konfrontacji świadków.

Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że przeprowadzenie wnioskowanego przez skarżącego dowodu z konfrontacji świadków było zbędne, a ze względu na brzmienie art. 106 § 3 P.p.s.a. - niedopuszczalne. Zebrany materiał dowodowy jest wyczerpujący i pozwala na ustalenie stanu faktycznego sprawy, a skarżący nie przedstawił argumentów mogących prowadzić do konkluzji, iż przeprowadzona przez organy podatkowe ocena dowodów nie korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.). Podstawę uznania, że działalność gospodarcza skarżącego miała charakter fikcyjny, stanowiła całość zebranego materiału dowodowego, a konsekwencją powyższego było zastosowanie art. 21 § 3 O.p. i prawidłowe określenie wysokości jego zobowiązania podatkowego.

W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Zarzucił mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 P.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 O.p., w szczególności polegającym na błędnym ustaleniu przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zaakcentował, że działalność gospodarczą prowadził rzeczywiście, a nie fikcyjnie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zagadnieniem, czy skarżący w roku 2008 rzeczywiście prowadził działalność gospodarczą, czy też działalność tę tylko pozorował, Naczelny Sąd Administracyjny już się zajmował. Mianowicie wyrokiem z dnia 23 lipca 2014 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt I FSK 1025/13, której przedmiotem był podatek od towarów i usług, oddalił skargę kasacyjną skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 lutego 2013 r, wydanego w sprawie o sygnaturze akt I SA/Po 830/12, stwierdzając w uzasadnieniu, że skarżący nie prowadził faktycznie działalności gospodarczej, a wystawione przez niego faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji. W wyroku tym Sąd zauważył, że firma skarżącego miała siedzibę w prywatnym mieszkaniu, nie zatrudniała żadnych pracowników, nie posiadała żadnego sprzętu, narzędzi, środków transportu, a jednocześnie miała określony bardzo szeroki zakres działalności, z różnych dziedzin aktywności gospodarczej, w tym usług wymagających specjalistycznej wiedzy i umiejętności; te okoliczności, w zestawieniu z analizą rachunku bankowego, brakiem ujawnionego podwykonawcy przy szerokim zakresie usług świadczonych zgodnie z treścią faktur, wskazywały, że działalność gospodarcza skarżącego miała charakter fikcyjny.

Zgodnie z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby. Cytowany, prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydany w sprawie podatku od towarów i usług, wiąże więc Naczelny Sąd Administracyjny, orzekający w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych, w granicach wyrażonej w nim oceny prawnej. Ocena ta w szczególności odnosi się do stwierdzenia fikcyjnego charakteru działalności gospodarczej skarżącego w roku 2008.

Wobec powyższego nie może być uwzględniony postawiony w obecnie rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 O.p. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 P.p.s.a., polegający na błędnym ustaleniu przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy w zakresie uznania, że działalność gospodarcza skarżącego miała charakter fikcyjny oraz na niezasadnym zaaprobowaniu tego ustalenia faktycznego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Ponieważ wspomniane ustalenie faktyczne było prawidłowe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę kwestionującą poprawność tego ustalenia prawidłowo zastosował art. 151 P.p.s.a. i nie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Skarga kasacyjna nie ma więc usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.