Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1069/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 53 § 1, art. 58 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędziowie: NSA Jan Rudowski, WSA del. Krystyna Czajecka- Szpringer (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 3 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. H. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 maja 2006 r. sygn. akt I SA/Gd 299/06 w sprawie ze skargi T. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 23 stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001r. postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem z dnia 15 maja 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 299/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę T.H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 23 stycznia 2006 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. Jako podstawę rozstrzygnięcia podano art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; w skrócie: P.p.s.a.).

Uzasadniając postanowienie podano, że zaskarżoną decyzją z dnia 23 stycznia 2006 r. nr [...] Dyrektor IS w G. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie określenia E.H. i T.H. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. Decyzja Dyrektora IS w G. została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 30 stycznia 2006 r. W dniu 1 marca 2006 r. skarżący nadał skargę na adres WSA w Gdańsku. Otrzymawszy skargę w dniu 7 marca 2006 r. Sąd niezwłocznie przesłał ją na adres Dyrektora IS w G. Przesłania pisma do właściwego organu, jak i jego doręczenia, dokonano w dniu 8 marca 2006 r. Sąd I instancji wskazał, że stosownie do art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Mając na uwadze, że decyzję doręczono skarżącemu w dniu 30 stycznia 2006 r., tym samym termin do jej zaskarżenia upływał w dniu 1 marca 2006 r. Jednakże okoliczność nadania przez skarżącego skargi w dniu 1 marca 2006 r. nie świadczy o jej wniesieniu z zachowaniem terminu. Zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się bowiem za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, natomiast w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd. Z uwagi na to, że Sąd przesłał skargę Dyrektorowi Izby Skarbowej w dniu 8 marca 2006 r., termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Tym samym podjętą przez skarżącego czynność - zgodnie z art. 85 P.p.s.a. - należy uznać za bezskuteczną. Sąd I instancji dodał, że zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. W przedmiotowej sprawie do momentu orzekania skarżący nie wystąpił jednak z wnioskiem o przywrócenie terminu.

2. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniósł T.H. (reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego), zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 53 § 1 P.p.s.a., poprzez błędne ustalenie i przyjęcie, że złożona przez skarżącego w sprawie niniejszej skarga do WSA w Gdańsku została złożona z przekroczeniem terminu określonego w powołanym przepisie (30 dni), które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Powołując się na powyższą podstawę kasacyjną, wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadniając skargę kasacyjną podano, że - stosownie do art. 53 § 1 P.p.s.a. - w niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi do Sądu I instancji upływał w dniu 1 marca 2006 r. W tym dniu skarżący wniósł skargę na powołaną powyżej decyzję Dyrektora IS w G. do WSA w Gdańsku za pośrednictwem Dyrektora IS w G. Jednakże ze względu na wątpliwości interpretacyjne w zakresie kosztów sądowych i konieczności uiszczania stałych wpisów sądowych bez wezwania sądu (wątpliwości w tym zakresie zostały wyjaśnione dopiero wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. w sprawie o sygn. SK 11/05), skarżący - z ostrożności procesowej - w dniu 1 marca 2006 r. opłacił wpis sądowy od wniesionej skargi i informacyjnie przesłał skargę także do WSA w Gdańsku.

W ocenie skarżącego skarga została wniesiona zgodnie z obowiązującymi przepisami, w szczególności zgodnie z treścią 53 § 1 P.p.s.a, bowiem została nadana w urzędzie pocztowym do Dyrektora IS w G. w terminie ustawowym stosownie do art. 54 § 1 P.p.s.a. Jako dowód wskazano akta sprawy administracyjnej oraz akta sprawy sądowoadministracyjnej. Wskazano, że wydając zaskarżone postanowienie, Sąd I instancji wziął pod uwagę jedynie fakt, że przedmiotowa skarga została nadana do WSA w Gdańsku, chociaż w tym samym ustawowym terminie nadana został do organu, który wydał zaskarżoną decyzję. W świetle powołanego art. 53 § 1 P.p.s.a. brak było, zdaniem skarżącego, podstaw do odrzucenia wniesionej do WSA w Gdańsku skargi, a zatem zaskarżone orzeczenie jest błędne i niezgodne z obowiązującym prawem.

3. Odpowiadając na skargę kasacyjną, Dyrektor IS w G. (reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego) wniósł o oddalenie skargi.

Dyrektor IS w G. podał, że skarga strony skarżącej skierowana bezpośrednio do tego organu wpłynęła w dniu 16 marca 2006 r. Skargę tę nadano, według skarżącego, na poczcie w dniu 1 marca 2006 r., jednakże ten egzemplarz skargi został nadany na poczcie listem zwykłym, na kopercie zaś widnieje nieczytelna data stempla pocztowego oraz skreślenie kodu miasta adresata. Nadto wskazano, że egzemplarz skargi wniesionej bezpośrednio do Dyrektora IS w G., został omyłkowo pozostawiony w organie odwoławczym. W związku z tym, że Sąd I instancji nie dysponował oryginałem skargi na decyzję Dyrektora IS w G. z dnia 23 stycznia 2006 r., nr [...], wniesionym bezpośrednio do tego organu, wskazano na zasadność przesłania tego egzemplarza do Sądu. Nadto Dyrektor IS w G. zauważył, że na egzemplarzu skargi skierowanym bezpośrednio do tego organu nie ma możliwości odczytania daty nadania na pieczęci poczty, stąd za datę pewną nadania należy przyjąć datę 16 marca 2006 r., tj. datę wpływu do Izby Skarbowej. Z uwagi na powyższe, zdaniem Dyrektora IS w G., Sąd zasadnie przyjął, że skarga została złożona po terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4. W rozpatrywanym przypadku autor skargi kasacyjnej, wskazując konkretne przepisy i sporządzając uzasadnienie, sprostał szczególnym wymaganiom dla skargi kasacyjnej, wymienionym w art. 176 P.p.s.a. Skarga kasacyjna nie ma jednak uzasadnionych podstaw, co uprawnia NSA do jej oddalenia, stosownie do art. 184 P.p.s.a. Przepis art. 184 P.p.s.a. wymienia przesłankę braku usprawiedliwionych podstaw, mając na myśli podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Chodzi zatem o sytuację, w której wskazany w skardze kasacyjnej przepis prawa materialnego albo prawa procesowego w istocie nie został naruszony, a w wypadku przepisów prawa procesowego także wówczas, gdy ich naruszenie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

5. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przez Sąd I instancji art. 53 § 1 P.p.s.a. Należy jednak zauważyć, że art. 53 § 1 P.p.s.a. przewiduje, iż: "Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie". Reguluje więc on termin do wniesienia skargi przez stronę. Sformułowanie zarzutu kasacyjnego natomiast wskazuje, że strona wnosząca skargę kasacyjną - zarzucając naruszenie art. 53 § 1 P.p.s.a. - kwestionuje ustalenia faktyczne Sądu I instancji, o czym świadczy użyty zwrot "zarzucam zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 53 § 1 P.p.s.a., poprzez błędne ustalenie i przyjęcie, iż złożona przez skarżącego skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została złożona z przekroczeniem terminu określonego w powołanym przepisie".

Do zakwestionowania ustaleń faktycznych cytowany wyżej przepis nie ma jednak zastosowania. Jeżeli w skardze kasacyjnej zamierzano wykazać, że Sąd I instancji przyjął stan faktyczny ustalony inny niż w rzeczywistości, należało postawić np. zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., polegający na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, a także zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., będącego podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Z uwagi na związanie granicami skargi kasacyjnej, uregulowane w art. 183 § 1 P.p.s.a., poza zakresem rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny pozostały zatem kwestie związane z terminem wniesienia skargi. Rozpatrując skargę kasacyjną, wobec nie sformułowania w tejże skardze skutecznego zarzutu podważającego ustalenia faktyczne, Naczelny Sąd Administracyjny był uprawniony uwzględnić ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd I instancji. Sąd I instancji przyjął zaś, że zaskarżona decyzja Dyrektora IS w G. zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i trybie wniesienia skargi do WSA w Gdańsku i została - jak wynika z potwierdzenia odbioru - skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 30 stycznia 2006 r. Termin do wniesienia skargi upływał zatem w dniu 1 marca 2006 r. W tym dniu skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję bezpośrednio do WSA w Gdańsku, którą Sąd niezwłocznie przesłał na adres Dyrektora IS w G., który otrzymał skargę w dniu 8 marca 2006 r. W sytuacji zatem, gdy skargę wniesiono z uchybieniem terminu trzydziestodniowego uregulowanego w art. 53 § 1 P.p.s.a., Sąd I instancji zobowiązany był do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., wg którego: "Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia".

6. Kierując się przytoczonymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a.