Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 47/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Paweł Miładowski po rozpoznaniu w dniu 20 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych – Oddział Wojewódzki w P. w przedmiocie dofinansowania zakupu samochodu osobowego postanawia odrzucić skargę. /-/ P. Miładowski


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] maja 2009 r. J. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych – Oddział Wojewódzki w P. w przedmiocie dofinansowania zakupu samochodu osobowego

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych.

Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm.- zwanej dalej "ppsa")

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ppsa. Sąd jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu. W związku z powyższym skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko jeżeli organ administracji publicznej, będąc do tego prawnie zobowiązanym nie podejmuje decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie w sprawie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty ( pkt 2 ), postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie ( pkt 3 ), innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa ( pkt 4 ), pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnej sprawie (pkt 4a).

Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest zatem przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec przedstawionego żądania strony.

Z analizy akt sprawy wynika, iż przedmiotem skargi jest jak twierdzi skarżący bezczynność organu w przedmiocie nie rozpoznania jego wniosku w sprawie dofinansowania ze środków Funduszu zakupu nowego samochodu osobowego.

Sprawa której dotyczy niniejsze postępowanie nie mieści się w kategorii spraw w których organ byłby zobowiązany do podjęcia sformalizowanego aktu administracyjnego.

Stosownie do art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r., Nr 14, poz. 92 ze zm.) Fundusz jest państwowym funduszem celowym, w rozumieniu przepisów o finansach publicznych. Natomiast na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 4 lit. a ww. ustawy, środki Funduszu przeznacza się także na programy zatwierdzone przez Radę Nadzorczą, służące rehabilitacji społecznej i zawodowej, w szczególności adresowane do osób niepełnosprawnych oraz do rodzin, których członkami są osoby niepełnosprawne.

Cytowany przepis stanowił m.in. podstawę prawną uruchomienia i realizacji programu "PEGAZ 2003" oraz "Sprawny dojazd"

Przepisy ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nie wskazują, że realizacja programów oraz rozpoznawanie wniosków składanych w ramach programów, o których mowa w art. 47 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, następuje poprzez wydawanie sformalizowanych aktów administracyjnych. Sąd zauważa, że tam gdzie ustawodawca uprawnia do wydawania decyzji administracyjnych Prezesa Zarządu PFRON (bo tylko on reprezentuje Fundusz na zewnątrz i może wydawać decyzje administracyjne), czyni to wyraźnie. I tak na podstawie art. 49 ww. ustawy Prezes posiada uprawnienia organów podatkowych określone w Ordynacji podatkowej w zakresie wpłat na Fundusz.

W przypadku ww. programów materialnoprawną podstawę działania PFRON stanowi art. 47 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz uchwały Zarządu PFRON.

Z art. 47 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych jako przepisu powszechnie obowiązującego nie wynika aby PFRON miał obowiązek rozpoznawania wniosków o pomoc, w ramach przyjętych programów, w formie decyzji administracyjnej; co prawda przepis art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych stanowi, że przy rozpatrywaniu i rozstrzyganiu spraw przez Fundusz, w zakresie nieuregulowanym w odrębnych przepisach, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego jak również art. 66 ww. ustawy wskazuje, iż w sprawach nieunormowanych przepisami ustawy stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego jednakże te ogólne odesłania do Kodeksu postępowania administracyjnego nie jest tożsame z koniecznością wydawania przez Prezesa PFRON aktów administracyjnych w trakcie realizacji zatwierdzonych przez Radę Nadzorczą programów służących rehabilitacji zawodowej i społecznej.

Ponadto pism kierowanych do wnioskodawców nie można zaliczyć do aktów o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Zgodnie z tym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Treść cytowanego przepisu wskazuje, że akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Konieczne więc jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek. W niniejszej sprawie jak wskazano już wyżej podstawą udzielania pomocy w ramach programów "PEGAZ 2003" oraz "Sprawny dojazd" stanowi akt zatwierdzony przez Radę Nadzorczą, którego nie można w świetle art. 87 Konstytucji zaliczyć do aktów prawa.

Z powyższego wynika, iż jeżeli określone uprawnienie wynika z ww. aktu to nie można uznać, iż jest to uprawnienie wynikające z przepisów prawa, a zatem ewentualna bezczynnośc organu w rozpoznaniu wniosku nie będzie podlegać kognicji sądów administracyjnych.

Na marginesie Sąd zauważa, iż PFRON w odpowiedzi na wnioski skarżącego poinformował go pismem z dnia [...] stycznia 1996 r. o braku środków finansowych oraz pismem z dnia [...] lutego 2009 r. o zawieszeniu programu "Sprawny dojazd".

Z powyższego jednoznacznie wynika, iż organ udzielał odpowiedzi na wnioski skarżącego.

Wobec powyższego należy stwierdzić, iż przedmiot skargi nie dotyczy materii, w której organ byłby zobligowany na podstawie prawa materialnego do wydania jakiejkolwiek decyzji, czy postanowienia czy tez innego aktu lub podjęcia czynności o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił.

/-/ P. Miładowski

j.a.