Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 11/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-05-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono uzupełnienia postanowienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Komendanta Policji o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2018 r. sygn. IV SAB/Po [...] w sprawie ze skargi M. P. na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie niewydania decyzji postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2018 r. sygn. IV SAB/Po [...]


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2018 r. sygn. IV SAB/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę M. P. na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie niewydania decyzji.

Pismem z dnia 20 kwietnia 2018 r. pełnomocnik Komendanta Wojewódzkiego wniósł o uzupełnienie postanowienia przez przyznanie Organowi kosztów zastępstwa procesowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Wniosek o uzupełnienie postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 157 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.; dalej jako "ppsa"), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia postanowienia zgłosić wniosek o jego uzupełnienie, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przesłanką uzupełnienia postanowienia jest zatem pominięcie w jego sentencji przez sąd rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które sąd powinien był zamieścić z urzędu.

W rozpoznawanej sprawie badanie przedmiotowego wniosku należy rozpocząć od stwierdzenia, że pomimo zachowania terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia, nie ma podstaw do jego uwzględnienia.

Z treści przytoczonego przepisu wynika, że przesłanką uzupełnienia postanowienia jest niezamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które Sąd powinien był zamieścić z urzędu. Możliwość uzupełnienia orzeczenia sądu dotyczy zatem dwóch przypadków. Z sytuacją kiedy sąd nie orzekł o całości skargi mamy do czynienia wówczas, gdy sąd pominął w niektóre akty lub czynności objęte skargą i orzekł co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wniosek o uzupełnienie może być również zgłoszony, jeżeli sąd nie zamieścił dodatkowego orzeczenia, które według przepisów powinien zamieścić z urzędu.

Instytucja uzupełnienia orzeczenia może więc dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji orzeczenia. Jak wskazano powyżej, strona może żądać uzupełnienia orzeczenia co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub też dodatkowych orzeczeń, które powinny znaleźć swoje miejsce w treści rozstrzygnięcia, jednakże zostały pominięte przez sąd (por. J. Jagielski i in. [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2015, art. 157 Nb 5). Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 ppsa dotyczy zatem sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne – np. w przypadku, gdy sąd nie orzekł co do kosztów postępowania.

W okolicznościach badanej sprawy brak jest jednak podstaw do uwzględnienia zgłoszonego wniosku, gdyż zarówno przepisy ppsa, jak i wydane na jej podstawie akty wykonawcze nie przewidują możliwości zasądzenia w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji, kosztów postępowania ponoszonych przez organ administracji publicznej, którego rozstrzygnięcie jest przedmiotem skargi, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zgodnie bowiem z treścią art. 199 ppsa strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Według tej zasady, każdą stronę obciążają poniesione przez nią koszty postępowania związane z jej udziałem w postępowaniu, bez prawa domagania się zwrotu tych kosztów od innej strony. Wyjątki od tej zasady, stanowiące podstawę do orzekania o zwrocie kosztów między stronami, zostały ściśle unormowane w art. 200, 201, 203 i 204 ppsa, i nie można ich interpretować rozszerzająco (por. wyrok NSA z 30.07.2014 r., II FSK 2905/13, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Natomiast jedyną możliwość orzekania w przedmiocie kosztów sądowych na rzecz organu administracji, ustawodawca przewidział w art. 203 i art. 204 ppsa, które to przepisy odnoszą się do postępowania kasacyjnego, a więc prowadzonego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Przy czym jak wynika z treści art. 207 § 1 ppsa do przypadków, o których mowa w art. 203 i art. 204 ppsa mają odpowiednie zastosowanie przepisy art. 202, art. 206 oraz art. 205 ppsa, który to przepis reguluje między innymi kwestie kosztów wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika strony, będącego adwokatem lub radcy prawnego (art. 205 § 2 ppsa), jak również doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym (art. 205 § 4 ppsa).

Tym samym, skoro ustawodawca nie przewidział możliwości zasądzenia, w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji, kosztów postępowania ( w tym kosztów zastępstwa procesowego) na rzecz organu administracji, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jest przedmiotem wniesionej skargi, to w niniejszej sprawie nie można uznać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wydanym w dniu 17 kwietnia 2018 r. postanowieniu, powinien według przepisów ustawy zawrzeć orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania poniesionych przez Komendanta Policji w związku ze skargą M. P..

Z powyższych względów wniosek o uzupełnienie postanowienia na zasługiwał w niniejszej sprawie na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 166 ppsa, orzekł jak w sentencji.