Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 302/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia NSA Marek Gorski (spr.) Sędzia WSA Felicja Kajut Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 21 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 maja 2009 r. B. K. wystąpiła do Urzędu Miasta o wymeldowanie A. S. z pobytu stałego w budynku przy ul. [...] w G., podnosząc, że wymieniona opuściła budynek we wrześniu 2008 r.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Wojewoda decyzją z dnia 12 lutego 2010 r. odmówił wymeldowania A. S. z pobytu stałego. W podstawie prawnej powołał m.in. art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.).

W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawczyni jest współwłaścicielką przedmiotowej nieruchomości. W takcie postępowania A. S. oświadczyła, że w przedmiotowym budynku stale mieszka i nie ma zamiaru opuszczać miejsca pobytu stałego. Wnioskodawczyni zaś utrudnia jej pobyt, przejmując korespondencję, odcinając dopływ energii elektrycznej i zamykając bramę wjazdową.

W sprawie przeprowadzono rozprawę administracyjną z udziałem świadków. Większość ze świadków zeznała, że A. S. jest widywana lub zamieszkuje w tym budynku. W trakcie drugiej rozprawy administracyjnej, która odbyła się w dniu 9 października 2010 r., mieszkańcy tego budynku W. i E. G. stwierdzili, że bardzo rzadko widują A. S. i prawdopodobnie w spornym lokalu mieszka jej siostra z dziećmi.

Z oględzin, przeprowadzonych w listopadzie 2009 r. wynika, że mieszkanie składa się z jednego pokoju, kuchni i łazienki; jest w pełni wyposażone; w lodówce są artykuły spożywcze, a w szafach ubrania. Pozyskano także faktury za zużycie wody i energii elektrycznej w lokalu. A. S. przedstawiła zdjęcia spotkań rodzinnych wykonane w lokalu.

Kontrola meldunkowa dokonana przez funkcjonariuszy Komisariatu V Policji w G. nie wykazała, aby A. S. mieszkała pod wskazanym adresem. Z kolei Komisariat I Policji w G. poinformował, że z wypowiedzi mieszkańców wynika, że A. S. zamieszkuje w G. ul. [...].

W ocenie organu zgromadzony materiał dowodowy m.in. zeznania świadków nie pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że A. S. opuściła lokal w sposób trwały. Organ ustalił, że nie przeniosła ona swoich rzeczy do innego miejsca. Z faktur za zużycie energii i wody oraz oświadczeń świadków wynika jedynie, że w miejscu zameldowania nie przebywała w okresie zimowym na przełomie 2008 i 2009 r. Okoliczności, że jej mąż T. S. ma własne mieszkanie; że nie sprząta klatki schodowej, czy nie otwiera drzwi albo często wyjeżdża, nie stanowią podstawy do przyjęcia, iż zachodzą ustawowe przesłanki do wymeldowania. Zdaniem organu rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu winna nastąpić poprzez stosowne oświadczenie lub odpowiednie zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby.

B. K. odwołała się od tej decyzji podtrzymując twierdzenie, że A. S. nie mieszkała w przedmiotowym budynku od września 2008 r., po zawarciu związku małżeńskiego. Przez pewien czas mieszkanie zajmowała jej siostra z dziećmi. Obecnie nie ma tam normalnego poboru wody, nie pali się światło i pojemnik na śmieci jest pusty. Wizyty A. S. w lokalu są sporadyczne.

Wojewoda rozpatrzył odwołanie i decyzją z dnia 21 kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne przesądzenie o trwałym i dobrowolnym opuszczeniu lokalu przez A. S. W szczególności świadkowie w tej kwestii są podzieleni. Wszelkie wątpliwości powinny być interpretowane na korzyść osoby, która ma być wymeldowana. Obszerny materiał dowodowy w sprawie nie usuwa wątpliwości w tym zakresie.

Co do zarzutu pozorowania zamieszkiwania organ stwierdził, że nie znajduje on potwierdzenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku B. K. powtórzyła zarzuty odwołania. Podkreśliła, że część świadków to rodzina i koleżanki A. S. Obecnie wymieniona mieszka ze swoim mężem w innej dzielnicy G. i tam przeniosła swoje centrum życiowe. Podczas wizji lokalnej w mieszkaniu zamieszkiwała jej siostra, która wyniosła zabawki i ubrania dzieci poza lokal.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Pismem z dnia 23 sierpnia 2010 r. pełnomocnik A. S. kwestionował interes prawny skarżącej w sprawie o wymeldowanie, podkreślając charakter rejestrowy tego typu postępowań.

Na rozprawie przez Sądem w dniu 4 listopada 2010 r. pełnomocnik A. S. podał, że skarżąca złożyła pozew o eksmisję A. S., przy czym postępowanie w tej sprawie jest zawieszone z uwagi na toczące się postępowanie spadkowe.

A. S. podała, że obecnie pracuje w G., wyjeżdża prywatnie na tydzień, dwa poza granicę kraju. Jej mąż w trakcie postępowania administracyjnego nie chciał ujawnić miejsca swojego stałego zameldowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Z akt sprawy wynika, iż z wnioskiem o wymeldowanie A. S. z lokalu przy ul. [...] w G. wystąpiła skarżąca pismem z dnia 20 maja 2009 r. Z treści tego pisma wynikało, iż A. S. opuściła przedmiotowy lokal we wrześniu 2008 r.

Jest okolicznością bezsporną (przyznaje to skarżąca), iż w maju 2008 r. A. S. zainstalowała w przedmiotowym lokalu licznik pomiaru energii elektrycznej.

Przeprowadzone przez policję kontrole, na wniosek organu prowadzącego postępowanie administracyjne, nie potwierdziły okoliczności niezamieszkiwania przez A. S. w lokalu [...], przeciwnie wskazały na to, iż A. S. tam zamieszkuje.

W dniu 24 listopada 2009 r., przeprowadzono oględziny mieszkania. Z oględzin przeprowadzonych przy udziale skarżącej i uczestniczki postępowania, T. S. i pełnomocnika A. S. wynikało, że mieszkanie składające się z jednego pokoju, kuchni i łazienki jest w pełni wyposażone. W szafach stwierdzono ręczniki, ubrania, dokumenty, zdjęcia i pamiątki. Sprzęt techniczny jak telewizor, komputer, a także lodówkę wyposażoną w produkty spożywcze. W łazience znajdowała się pralka, środki piorące, kosmetyki, szlafrok i ubrania przeznaczone do prania. Protokół oględzin kończył się twierdzeniem, iż lokal nie sprawia wrażenia mieszkania opuszczonego.

W dniu 30 listopada 2009 r., skarżąca oświadczyła, że A. S., po otrzymaniu zawiadomienia o planowanych oględzinach, przygotowała się do oględzin.

Nie zabierała z lokalu mebli, ponieważ wyprowadziła się do wygodniejszego mieszkania swojego męża.

Dowodem na to, iż w lokalu tym nie mieszka jest bardzo małe zużycie wody (1 m3) z rozliczenia wody co wynika z akt sprawy. Średnie zużycie wody w przedmiotowym lokalu wynosiło 2 do 3 m3 miesięcznie, a od stycznia do maja 2009 r., wyniosło 1 m3. Zużycie wody od sierpnia do grudnia 2009 r. wyniosło 1 m3. Powyższe wskazuje na to, iż istotnie zużycie wody w lokalu jest niewielkie to jednak wskazuje, iż uczestniczka postępowania w tym lokalu zamieszkuje.

Przesłuchani w sprawie świadkowie w tym W. i E. G., E. K., oświadczyli, iż są sąsiadami A. S., którą w ostatnich trzech latach widują średnio raz na dwa, trzy miesiące. Wcześniej zdarzało się to częściej. Świadkowie widzieli jak do przedmiotowego lokalu wprowadziła się siostra uczestniczki postępowania A., a przed drzwiami stał wózek dziecięcy.

W dniu 23 listopada 2009 r., organ administracji przeprowadził kolejny dowód z zeznania świadków a to C. P., A. O., U. P., A. K. oraz T. S.. Część świadków a to C. P., U. P. zeznało, że A. S. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, druga natomiast część a to A. O., A. K., T. S. utrzymywało, iż uczestniczka postępowania w lokalu przy ul. [...] zamieszkuje. Co więcej A. O. - brat uczestniczki postępowania, twierdził, iż w lokalu tym przebywa średnio raz na dwa miesiące, a we wrześniu 2009 r., przeprowadził jego remont. A. K. przyznała, że często przebywa w lokalu swej siostry A. S. wraz z dziećmi. Bywa, że nawet nocuje ale w lokalu tym nie mieszka.

Analizując materiał dowodowy Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił, iż skarżąca i uczestniczka postępowania są skłóconymi ze sobą siostrami ciotecznymi, a w tle sprawy o wymeldowanie znajdują się roszczenia majątkowe.

Zeznający w sprawie świadkowie są w większości rodziną jednej lub drugiej strony i w zależności od tego czyją są rodziną składają korzystne dla jednej bądź drugiej strony zeznania.

Świadkowie W. i E. G. a także E. K. utrzymywali, że ostatnio widują A. S. raz na dwa lub trzy miesiące ale z takich zeznań nie można jednak wyciągnąć wniosku, iż uczestniczka postępowania w przedmiotowym lokalu nie zamieszkuje.

Uczestniczka postępowania pracuje w G., często wyjeżdża za granicę jest zatem możliwe, że wraca do domu niezauważona przez mieszkańców budynku.

Organy dwu instancji zdaniem Sądu w składzie orzekającym wnikliwie, bez dowolności, oceniły zeznania świadków. Swoje rozstrzygnięcia oparły na obiektywnych dowodach jakimi były oględziny mieszkania i pismo Policji. Słusznie zdaniem Sądu uznały, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy mimo, że obszerny, nie pozwala na jednoznaczne twierdzenie, iż A. S. opuściła przedmiotowy lokal.

To, iż uczestniczka postępowania wyszła za mąż nie oznacza, że musi się ona wyprowadzić do męża nawet wówczas gdy ten ma mieszkanie.

W którym lokalu w takiej sytuacji zamieszkują małżonkowie zależy od ich woli. Zamieszkiwanie w lokalu nie wymaga aby strona w nim przebywała bez przerwy. Jest rzeczą oczywistą, iż ma ona prawo do wyjazdu do innego miejsca czy za granicę, jeżeli jest taka jej wola i jeśli pobyt związany z takim wyjazdem w istocie nie ma cech pobytu stałego.

Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.