Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 571/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 1, ust. 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kamieniecka (spr.), Sędziowie sędzia NSA Lidia Błystak, sędzia WSA Katarzyna Borońska, Protokolant starszy asystent sędziego Anna Kruś, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2014 r. w Wydziale I sprawy ze skargi T.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 12 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 12 grudnia 2013 r. nr [...], utrzymująca decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia 7 października 2013 r. nr [...] ustalającą T.M. wysokość podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 60.944,00 zł.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, podatnik w dniu 6 października 2006 r. kupił od syndyka masy upadłości D. Przedsiębiorstwa Przemysłu Drzewnego S. A. zorganizowaną część przedsiębiorstwa w postaci zakładu produkcyjnego w W. (tartak), tj. prawo użytkowania wieczystego działek gruntu o łącznej powierzchni 6,2883 ha oraz budynki i budowle, stanowiące odrębną nieruchomość. Nabywana nieruchomość weszła w skład majątku przedsiębiorstwa podatnika. Na wniosek podatnika, Burmistrz Gminy W. decyzją z dnia 12 marca 2007 r. udzielił podatnikowi prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą A zwolnienia z podatku od nieruchomości na okres od dnia 1 lutego 2007 r. do 31 stycznia 2014 r. Z dniem 1 kwietnia 2011 r. podatnik utracił prawo do zwolnienia od podatku, ponieważ w kwietniu 2011 r. dokonał zwolnienia większości pracowników. Decyzją z dnia 8 maja 2013 r. nr [...] Burmistrz Gminy W. stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia 12 marca 2007 r. w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości. W dniu 29 września 2011 r. podatnik zgłosił zmianę do ewidencji działalności gospodarczej – wykreślenie jako miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zakładu produkcyjnego w W.

Organ pierwszej instancji uznał, że grunty i budynki należące do podatnika podlegają opodatkowaniu w okresie od kwietnia do września według stawki dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a w okresie od października do grudnia według stawki dla pozostałych gruntów i budynków. Natomiast budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej opodatkowano za okres od kwietnia do września. Według organu podatkowego sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntów, budynków i budowli przesądza o zakwalifikowaniu ich jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i nie ma znaczenia niewykorzystywanie ich w prowadzonej działalności gospodarczej. Organ podatkowy uznał również, że budynek byłego tartaku wymaga remontu, ale nie oznacza to, że nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

W odwołaniu od decyzji podatnik wniósł o jej zmianę, zarzucając naruszenie art. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem strony zmiana wpływająca na wysokość opodatkowania wystąpiła z dniem 1 kwietnia 2011 r., a nie jak przyjął organ podatkowy we wrześniu 2011 r. Organ nie dostrzegł, że ograniczenie zatrudnienia koresponduje z likwidacją działalności gospodarczej. Organ niesłusznie uznał, że zrujnowana i częściowo strawiona przez ogień budowla nadaje się do prowadzenia działalności gospodarczej po przeprowadzeniu jedynie zwykłych prac remontowych. W rzeczywistości, biorąc pod uwagę stopień dewastacji nieruchomości, prace remontowe w celu przywrócenia niezbędnych technicznych parametrów, musiałyby prowadzić do pojawienia się nowej jakości budowlanej.

Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że dopiero formalne wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej zakładu produkcyjnego w W. spowodowało, że podatnik przestał być przedsiębiorcą. Grunty i obiekty znajdujące się w zakładzie produkcyjnym w W. mogły służyć prowadzonej działalności gospodarczej, gdyż w takim celu zostały nabyte. Służyły one do określonych zadań gospodarczych, a przez to w okresie od stycznia do września 2011 r. były składnikami materialnymi przedsiębiorstwa. Do czasu wykreślenia zakładu produkcyjnego w W. z ewidencji działalności gospodarczej podatnik posiadał status przedsiębiorcy, ponieważ zwolnienie pracowników nie prowadzi do utraty tego statusu. Ponadto część umów o pracę została rozwiązana we wrześniu, październiku i listopadzie 2011 r. Również okoliczność związana ze zmniejszeniem składników majątkowych (rozbiórka i sprzedaż hali traków) nie oznacza, że pozostałe składników majątkowe przestają być w posiadaniu przedsiębiorcy. Nie uzasadniony jest też zarzut dowolnej oceny materiału dowodowego przez uznanie, że zniszczona przez ogień budowla nadaje się technicznie do prowadzenia działalności gospodarczej. Chodzi bowiem o takie wady fizyczne budynków i budowli, które w sposób stały, a nie przejściowy, uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę. Natomiast stan techniczny budynku podatnika nie jest katastrofalny, nie grozi zawaleniem i nie stanowi zagrożenia dla ludzi i mienia. Nie została wydana też decyzja przez organy budowlane odnośnie opróżnienia tych obiektów, wyłączenia z użytkowania całości lub części, rozbiórki bądź stwierdzająca zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie:

- art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 2 ust. 1 ust. 1 pkt 1 – 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez przyjęcie, że do czasu wykreślenia zakładu produkcyjnego w W. z ewidencji działalności gospodarczej skarżący posiadał status przedsiębiorcy oraz przyjęcie, że przedmiot opodatkowania mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej i nie zachodziły względy techniczne, podczas gdy skarżący przestał być przedsiębiorcą w dniu 1 kwietnia 2011 r., a przedmiot opodatkowania z obiektywnych względów nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej,

- art. 6 ust. 1 i ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez uznanie, że zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania nastąpiło we wrześniu 2011 r., a nie w dniu 1 kwietnia 2011 r.,

- art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niedopełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego,

- art. 191 Ordynacji podatkowej przez błędne uznanie za udowodnioną okoliczność, że nie istniały względy techniczne, skutkujące brakiem możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do działalności gospodarczej.

Według podatnika absurdem jest, że budynek po pożarze nadaje się do prowadzenia działalności gospodarczej i tym samym do zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy pracownikom. Budynek nie posiadał drzwi i okien, więc nie można było zapewnić odpowiedniej temperatury i innych wymagań. W celu doprowadzenia budynku do odpowiedniego stanu należałoby przeprowadzić gruntowny i bardzo kosztowny remont. Stan budynku nie został też poddany ocenie podmiotu, posiadającego specjalistyczną wiedzę, a swoje stanowisko organ oparł wyłącznie na wynikach oględzin. Skarżący już w kwietniu 2011 r. nie posiadał statusu przedsiębiorcy, tym samym moment rozwiązania przez niego umów o pracę z większością pracowników należy uznać jako zdarzenie wpływające na wysokość zobowiązania. Obniżenie podatku winno nastąpić od kwietnia, a nie jak mylnie ustalił organ od października. Organ podatkowy nie podjął żadnych czynności, zmierzających do ustalenia, czy skarżący faktycznie prowadził w W. działalność gospodarczą aż do 29 września 2011 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiot sporu pomiędzy stronami dotyczy uznania, czy w okresie kwiecień – wrzesień 2011 r. obiekty byłego tartaku w W. należały do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przez podatnika oraz czy powyższy przedmiot opodatkowania nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.), dalej u.p.o.l., grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych;

Zgodnie z tą definicją, wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z dwoma wyjątkami, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Te wyjątki to budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Oznacza to, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą) skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza (np. socjalna) należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Istotne jest bowiem rozgraniczenie majątku osobistego podatnika od majątku związanego z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą.

W orzecznictwie sądowym nie nasuwa wątpliwości stanowisko, że do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, albowiem wystarczy tylko jej posiadanie przez przedsiębiorcę. Nie jest więc konieczne stwierdzenie, że działalność gospodarcza jest faktycznie na niej prowadzona. Niewykorzystywanie nieruchomości lub jej części do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą (por.: wyrok NSA z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1888/07; wyrok NSA z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1786/07; wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2128/09; opubl.: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl)).

Majątkowy charakter podatku od nieruchomości wyraża się w tym, że ustawodawca, opodatkowując określone stany faktyczne, koncentruje się na samej własności lub posiadaniu określonych przedmiotów opodatkowania. W swej konstrukcji podatek ten nie nawiązuje do efektów ekonomicznych, co oznacza, że z punktu widzenia podatkowoprawnego stanu faktycznego (podstawy opodatkowania i stawki podatkowej) nie jest ważna okoliczność, jak intensywnie wykorzystywany jest przedmiot opodatkowania oraz jakie (i czy w ogóle) przynosi to efekty finansowe (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1016/12; opubl.: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447z późn. zm.) przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Natomiast w myśl art. 14 ust. 1 cyt. ustawy przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą w dniu złożenia wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym.

Przepis ten określa obowiązki przedsiębiorcy w zakresie uzyskania wpisu w ewidencji lub rejestrze. Wpis ma kluczowe znaczenie z punktu widzenia możliwości podjęcia działalności gospodarczej. Należy zatem wskazać, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest uzyskanie wpisu w ewidencji działalności gospodarczej lub KRS. Wskazany obowiązek stanowi w istocie legalizację działalności gospodarczej, komentowany przepis bowiem wyraźnie określa, iż przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą po uzyskaniu wpisu we właściwym rejestrze.

W rozpatrywanej sprawie z zaświadczenia Prezydenta Miasta W. z dnia 5 października 2011 r. o zmianie w ewidencji działalności gospodarczej wynika, że podatnik rozpoczął działalność gospodarczą w dniu 18 grudnia 1990 r. w ramach A i działalność ta nadal jest prowadzona w 12 wymienionych w zaświadczeniu miejscach. Jak zaznaczono, w dniu 29 września 2011 r. została zgłoszona zmiana w ewidencji, polegająca na wykreśleniu z ewidencji 2 miejsc prowadzenia działalności, w tym zakładu produkcyjnego w W.. Treść tego zaświadczenia wskazuje, że podatnik, wbrew jego twierdzeniom, również po 1 kwietnia 2011 r. posiadał status przedsiębiorcy, prowadzącego działalność gospodarczą. Dlatego też organ podatkowy zasadnie przyjął, że grunty, budynki i budowle należące do tartaku w W. również po 1 kwietnia 2011 r. należą do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, przy czym organ podatkowy korzystnie dla podatnika przyjął okres tego związania do września 2011 r., t. j. do momentu zgłoszenia zmiany w ewidencji polegającej na wykreśleniu zakładu produkcyjnego w W. jako miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Należy przy tym zaznaczyć, że stosownie do zapisów umowy sprzedaży z dnia 6 października 2006 r. tartak w W. stanowił zorganizowaną część przedsiębiorstwa i wszedł w skład majątku przedsiębiorstwa, prowadzonego przez podatnika. Z pewnością tartak nie stanowił majątku osobistego podatnika, nie związanego z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą.

Skarżący zarzuca również, że obiekt tartaku nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, spowodowanych pożarem budynku oraz ogólną dewastacją nieruchomości.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia "względy techniczne". W orzecznictwie wskazuje się, że ratio legis wprowadzenia wyłączenia w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynikało z przyjęcia przez ustawodawcę za zasadne zmniejszenia obciążeń podatkowych tych podmiotów, które nie mogą wykorzystywać posiadanych nieruchomości dla celów gospodarczych z przyczyn całkowicie od nich niezależnych, a związanych z naturą danego przedmiotu opodatkowania. Innymi słowy, analizowany przepis może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot. Tym samym wyłączenie, o jakim mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nie obejmuje sytuacji, gdy brak możliwości wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej wynika z przyczyn leżących po stronie posiadającego daną nieruchomość przedsiębiorcy. Wskazuje na to przede wszystkim użyte przez ustawodawcę w analizowanym przepisie sformułowanie: (...) nie jest i nie może być wykorzystywany (...) (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 1059/12). Ponadto sformułowanie "nie jest i nie może być" wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej wskazuje jednoznacznie na trwały charakter względów technicznych. Nie można więc brać pod uwagę sytuacji, gdy np. budynek nie może być wykorzystywany ze względów technicznych, które są zależne od podatnika lub tymczasowo uniemożliwiają prowadzenie działalności gospodarczej, np. wydano decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu wybudowanego bez wymaganego zezwolenia, nastąpiła awaria lub remont budynku.

W rozpatrywanej sprawie, skarżący w pismach z dnia 28 marca 2012 r., 6 września 2012 r. i 21 czerwca 2013 r. informował organ podatkowy, że od 1 kwietnia 2011 r. zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej w tartaku w W., a środki trwałe, t. j. maszyny i urządzenia zostały przeniesione do innych zakładów produkcyjnych i przesunięte do tych zakładów w ewidencji środków trwałych. Skarżący poinformował również o pożarze w budynku tartaku – hali traków, który miał miejsce w dniu 25 maja 2011 r. i braku energii elektrycznej w zakładzie. Okoliczności te zostały potwierdzone przez skarżącego na rozprawie przed WSA. Skarżący wyjaśnił, że produkcja w tartaku została zakończona w grudniu 2010 r. z uwagi na brak opłacalności, a do końca marca 2011 r. wszystkie maszyny zostały wywiezione do innego miejsca prowadzenia działalności. Majątek pozostał bez dozoru i na teren nieruchomości dostali się zbieracze złomu. W obiekcie brak było wody, prądu i innych mediów.

W trakcie oględzin budynku byłego tartaku – hali traków przeprowadzonych w dniu 7 sierpnia 2013 r. organ podatkowy stwierdził ślady ognia w pomieszczeniach biurowych i socjalnych na II kondygnacji budynku wbudowanego w budynek hali traków. W czasie oględzin stwierdzono, że w wyniku pożaru konstrukcja budynku, przegrody budowlane oraz dach nie ucierpiały i są w stanie nienaruszonym. Ponadto stwierdzono dewastację budynku, brak stolarki drzwiowej, bram i szyb w otworach okiennych. Obiekt nie był strzeżony.

Z uzasadnienia postanowienia z dnia 25 czerwca 2011 r. Komendy Powiatowej Policji w W. o odmowie wszczęcia dochodzenia wynika, że w wyniku ognia spaleniu uległa część ścian drewnianych w górnej kondygnacji nieużytkowanej hali byłego tartaku, a od marca 2011 r. teren nieczynnego tartaku nie jest objęty codziennym dozorem.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zniszczenia w wyniku pożaru powstały w ograniczonym zakresie – w byłych pomieszczeniach biurowych i socjalnych na II kondygnacji budynku wbudowanego w budynek hali traków, a więc pożar nie objął całej hali traków. Budynek biurowo – socjalny wymagał po pożarze remontu, ale nie były to zniszczenia trwale uniemożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej. W trakcie postępowania podatkowego podatnik nie przedłożył i nie powoływał żadnych dowodów wskazujących na trwały brak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej spowodowanej pożarem, np. decyzji organu nadzoru budowlanego wydanej w trybie art. 68 (budynek bezpośrednio grozi zawaleniem), czy art. 66 ust. 1 pkt 1 (może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska) i 2 (jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku) Prawa budowlanego.

Ponadto należy stwierdzić, że ogólna dewastacja budynku – hali traków (nie spowodowana pożarem) wynikała z okoliczności zależnych od podatnika, a nie z przyczyn obiektywnych, na które podatnik nie miał wpływu. Zaprzestanie produkcji, wywóz maszyn i urządzeń oraz zwolnienie pracowników (poza 3 pracownikami chronionymi przepisami prawa pracy) nastąpiło przed pożarem, a obiekt pozostawał bez dozoru i narażony był na działania osób postronnych. W ocenie Sądu nie wystąpiły w sprawie okoliczności wskazujące, że hala traków nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

W związku z powyższym organ podatkowy zasadnie uznał, że grunty, budynki i budowle położone na terenie zakładu produkcyjnego w W. w okresie od kwietnia do września 2011 r. podlegają opodatkowaniu według stawki przeznaczonej dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nieuzasadnione są więc zarzuty naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1 – 3 oraz art. 6 ust. 1 i ust. 3 u.p.o.l.

Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niedopełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Jak już powyżej wyjaśniono, bez znaczenia dla przyjęcia związania nieruchomości z działalnością gospodarczą jest faktyczne prowadzenia działalności gospodarczej, dlatego też bezpodstawny jest zarzut nie podjęcia "żadnych czynności zmierzających do ustalenia, czy skarżący faktycznie prowadził działalność gospodarczą aż do 29 września 2011 r.", zwłaszcza, że organ podatkowy nie kwestionował twierdzeń podatnika w tym zakresie. Nieuzasadniony jest także zarzut odnośnie niepotwierdzenia oceny organu co do braku względów technicznych "przez podmiot posiadający wiedzę specjalistyczną, fachową". Ocena organu została dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w trakcie postępowania podatkowego, w tym również wyjaśnień podatnika, a w trakcie postępowania skarżący nie wnosił o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego ani też nie przedłożył organowi własnej dokumentacji. Tak więc twierdzenia podatnika odnośnie istnienia względów technicznych trwale uniemożliwiających prowadzenie działalności gospodarczej z przyczyn niezależnych od podatnika należy uznać za gołosłowne i nie poparte żadnymi dowodami. Z tych względów nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej przez błędne uznanie za udowodnioną okoliczność, że nie istniały względy techniczne, skutkujące brakiem możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do działalności gospodarczej.

Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.