Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3346/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240, art. 243,
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 21 ust. 1 pkt 83
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędzia WSA Dariusz Zalewski, Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi M. K. i W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] lipca 2012 r. po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2010r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] sierpnia 2010 r. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 6.878 zł, odmówił Skarżącym – M. i W. K. uchylenia dotychczasowej ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. w całości.

W uzasadnieniu wskazał, że 20 kwietnia 2009 r. do Urzędu Skarbowego W. wpłynęło zeznanie Skarżących o wysokości dochodu osiągniętego w 2008 r. PIT-37, w którym wykazano należny podatek w wysokości 89.672 zł oraz kwotę do zapłaty w wysokości 11.328 zł. Powyższa kwota została wpłacona przez Skarżących 16 kwietnia 2009 r. Następnie 5 marca 2010 r. Skarżący złożyli oświadczenie (wraz z korektą zeznania PIT-37 za 2008 r.), w którym wyjaśniono, że przy ustalaniu podstawy wymiaru do obliczenia zaliczki na podatek dochodowy w 2008 r. płatnik - Centrala Wojskowe Misje Pokojowe w W. (a następnie Departament Administracyjny Ministerstwa Obrony Narodowej) - nie zastosował zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.), dalej "u.p.d.o.f." W związku z tym Skarżący dokonali pomniejszenia dochodu o kwotę 17.195,82 zł i wnieśli o zwrot nadpłaty w kwocie 6.878 zł.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. zakwestionował zastosowanie do przychodów uzyskanych przez Skarżącego zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 20 "u.p.d.o.f." i w związku z tym, w oparciu o art. 165 § 2 i art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) dalej "O.p.", postanowieniem z [...] kwietnia 2010 r., wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Następnie decyzją z [...] sierpnia 2010 r. określił Państwu Skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości 89.720 zł, odmawiając prawa do wyłączenia od opodatkowania części dochodu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 20 oraz art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżących Dyrektor Izby Skarbowej w W., decyzją z [...] listopada 2010r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja została doręczona Skarżącym 24 listopada 2010 r. i stała się ostateczna.

Wnioskiem z dnia 27 marca 2012r., Skarżący wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie, za podstawę jego złożenia wskazali art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W uzasadnieniu wniosku Skarżący powołali się na nowe okoliczności (wcześniej nie znane), które nastąpiły po wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie z 17 stycznia 2011 r. w składzie siedmiu sędziów sygn. akt II FPS 5/10, który nie rozróżnia dla potrzeb zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f., podziału żołnierzy na wyznaczonych i skierowanych do pełnienia służby poza granicami państwa. W związku z tym pracodawca W. K. został zmuszony do respektowania wyżej wymienionego wyroku i wydał stosowne zaświadczenie z dnia 1 marca 2012 r. potwierdzające pełnienie służby wojskowej poza granicami państwa w celach określonych w art.21 ust.1 pkt 83 u.p.d.o.f., a płatnik potwierdził wielkości wypłaconych należności zagranicznych za lata 2006-2010 r. Ponadto wskazano, że w zeznaniach rocznych za lata 2006-2010 wykazana została należność zagraniczna z tytułu pełnionej zawodowej służby wojskowej Do wniosku dołączono:

- decyzję Ministra Obrony Narodowej z [...] lipca 2006r. Nr [...], na mocy której Skarżący został wyznaczony na stanowisko służbowe "attache obrony, wojskowy, morski i lotniczy" w ataszacie obrony przy przedstawicielstwie dyplomatycznym RP w Republice Francuskiej w okresie od 2 września 2006 r. do 1 września 2009 r.,

- zaświadczenie z 1 marca 2012 r. Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych Ministerstwa Obrony Narodowej, z którego wynika, że Skarżący pełniąc służbę wojskową poza granicami państwa realizował cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w latach 2006-2010,

- zaświadczenie Departamentu Administracyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej z 25 stycznia 2012 r. Nr 49, w którym zostały wyszczególnione kwoty należności zagranicznej (wykazane w informacji PIT-11) otrzymanej przez Skarżącego w latach 2006-2010,

- kopie dowodów wpłat dokonanych na rachunek Urzędu Skarbowego wynikających z zeznań rocznych za lata 2006-2008.

W wyniku przeprowadzonego postępowania wstępnego Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał wniosek Skarżących z 27 marca 2012 r. za podstawę do wznowienia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. i postanowieniem z [...] kwietnia 2012 r. wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z [...] listopada 2010 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. oceniwszy stan faktyczny wznowionego postępowania wyjaśnił, że wobec nie stwierdzenia zaistnienia podstaw wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. ani żadnych innych wymienionych w art. 240 § 1 O.p. zobligowany był odmówić uchylenia dotychczasowej decyzji w całości.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący podnieśli, że została wydana wbrew dyspozycji przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż na podstawie przedstawionych przy wniosku o wznowienie postępowania zaświadczeń z dnia 1 marca 2012 r. oraz z 25 stycznia 2012 r. wynikają okoliczności istniejące w dacie wydania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2010 r. nieznane organowi podatkowemu. Skarżący pełniąc służbę wojskową poza granicami państwa w okresie od 2 września 2006 r. do 31 sierpnia 2010 r. realizował cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f. i z tego tytułu otrzymywał należności zagraniczne. W uzasadnieniu odwołania Skarżący odnieśli się także do kwestii zastosowania zwolnienia podatkowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f., rozstrzygniętej przez siedmioosobowy skład NSA wyrokiem z 17 stycznia 2011 r. sygn. akt II FPS 5/10.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] października 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazał na art. 240 § 1 O.p. a w szczególności na art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i wyjaśnił, że iż na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu zwykłym, w dniu wydania decyzji ostatecznej z [...] listopada 2010 r. znany był fakt wypłacenia w 2008 r. Skarżącemu i pobrania od wypłaconej kwoty podatku przez płatnika. Znana była również okoliczność wyznaczenia Skarżącego do pełnienia służby wojskowej poza granicami państwa na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej z [...] lipca 2006 r. nr [...]. Znany był również fakt pełnienia przez Skarżącego obowiązków służbowych w ataszacie obrony przy przedstawicielstwie dyplomatycznym RP w Republice Francuskiej. Tym samym nie stanowią podstawy wznowienia postępowania załączone do wniosku o wznowienie postępowania dokumenty. Pomimo, iż decyzja Ministra Obrony Narodowej z [...] lipca 2006 r. nr [...] stanowi nowy dowód w sprawie istniejący w dniu wydania decyzji ostatecznej, to jednak okoliczność wyznaczenia Skarżącego przez uprawniony organ wojskowy do pełnienia służby poza granicami państwa w ataszacie obrony przy przedstawicielstwie dyplomatycznym RP w Republice Francuskiej wynikała z decyzji Ministra Obrony Narodowej z [...] lipca 2009 r. Nr 1202 oraz pisma Departamentu Administracyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej z 29 czerwca 2010 r. Nr 3736/DA.

Zaświadczenie z 25 stycznia 2012 r. nr 49 stanowi dowód nieistniejący w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2010 r., zaś okoliczność wypłaty Stronie należności zagranicznej w 2006 r. i pobrania podatku znana była w dniu wydania tej decyzji, co wynika z pisma MON z 29 czerwca 2010 r. Nr 3763/DA.

Organ podkreślił też, że przedstawione zaświadczenie z 1 marca 2012 r. wydane przez Departament Wojskowych Spraw Zagranicznych Ministerstwa Obrony Narodowej, w którym stwierdzono, że Skarżący pełniąc służbę wojskową poza granicami państwa w okresie od 1 września 2006 r. do 31 sierpnia 2010 r. realizował cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f., nie może w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. stanowić podstawy do zmiany decyzji ostatecznej. Wynikająca z przedstawionego zaświadczenia okoliczność realizacji celów określonych w art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f. nie wypełnia przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O. p., bowiem nowe okoliczności o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. to nowe fakty rozumiane, jako istniejące w dniu wydania decyzji elementy stanu faktycznego czyli obiektywnie istniejącej rzeczywistości, nowe dowody zaś to środki dowodowe, które mogą prowadzić do zmiany ustaleń. Nowe okoliczności dotyczą określonego stanu faktycznego, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, ale nie był znany organowi z przyczyn niezależnych od tego organu. W tej podstawie nie zawiera się jednak nowa ocena znanych wcześniej faktów i dowodów oraz zmiana poglądów, czy orzecznictwa. Wykładnia przepisów nie mieści się w pojęciu nowej okoliczności faktycznej czy nowego dowodu; wykładnia to rozumienie, wnioskowanie, interpretacja, natomiast "okoliczności faktyczne" to zdarzenia zaistniałe w sensie fizycznym.

Wynikająca z przedstawionego zaświadczenia z 1 marca 2012 r. okoliczność realizacji celów określonych w art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f. nie wypełnia przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., bowiem nowe okoliczności o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. to nowe fakty rozumiane, jako istniejące w dniu wydania decyzji elementy stanu faktycznego czyli obiektywnie istniejącej rzeczywistości, nowe dowody zaś to środki dowodowe, które mogą prowadzić do zmiany ustaleń. Nowe okoliczności dotyczą określonego stanu faktycznego, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, ale nie był znany organowi z przyczyn niezależnych od tego organu. W tej podstawie nie zawiera się jednak nowa ocena znanych wcześniej faktów i dowodów oraz zmiana poglądów, czy orzecznictwa. Wykładnia przepisów nie mieści się w pojęciu nowej okoliczności faktycznej czy nowego dowodu; wykładnia to rozumienie, wnioskowanie, interpretacja, natomiast "okoliczności faktyczne" to zdarzenia zaistniałe w sensie fizycznym.

Organ podkreślił, że Skarżący do momentu wydania zaświadczenia z 1 marca 2012 r. nie kwestionowali wyjaśnienia MON z 29 czerwca 2010 r., uzyskanego przez organ pierwszej instancji w toku postępowania zwykłego, w którym jednoznacznie stwierdzono, że wypłata należności nie miała związku przyczynowego z okolicznościami, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f. Zatem zmiana oceny służby wojskowej Skarżącego pod katem realizacji celów określonych w ww. przepisie w postępowaniu nadzwyczajnym nie stanowi podstawy do zmiany decyzji ostatecznej.

Organ podkreślił, że powołana przez Skarżących kwestia zastosowania zwolnienia podatkowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f. Rozstrzygnięta została wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w składzie siedmiu sędziów sygn. akt II FPS 5/10 z dnia 17 stycznia 2011 r. Żadna z przesłanek uzasadniających zmianę decyzji ostatecznej wymienionych w art. 240 § 1 O.p. nie przewiduje bowiem zmiany decyzji z uwagi na zmianę linii orzecznictwa bądź zmianę sposobu interpretacji przepisów podatkowych dokonywaną przez organy podatkowe czy sądy administracyjne.

W skardze na powyższą decyzję Skarżący wnieśli o jej uchylenie a także uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji a także zasądzenie kosztów postępowania i zarzucili:

1) błąd w ustaleniach stanu faktycznego polegający na stwierdzeniu, iż Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie, który wydał ostateczna decyzję z [...] listopada 2010 r., jak też Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W., który wydał decyzję poprzedzającą z [...] sierpnia 2010 r., w dacie wydawania tychże decyzji znana była okoliczność realizowania w 2007 r. przez Skarżącego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym attache obrony, wojskowy, morski i lotniczy przy Ambasadzie Rzeczypospolitej Polskiej w Republice Francuskiej celów służących wzmocnieniu sił państwa oraz państw sojuszniczych;

2) obrazę przepisów art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5, art. 120 i art. 122 O.p., które miało wpływ na wynik sprawy;

3) obrazę przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f., które miało wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Kontroli sądowej poddana została decyzja wydana w trybie postępowania nadzwyczajnego, to jest w sprawie wznowienia postępowania, na którą DIS odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji, powołując jako podstawę prawną art. 245 § 1 pkt 2 O.p.

Stosownie do brzmienia powyższego przepisu, organ podatkowy, po przeprowadzeniu postępowania, o którym mowa w art. 243 § 2 O.p. (to jest postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p.

Jak wynika z pism składanych przez Skarżących w toku postępowania, w ich ocenie dotychczasowa decyzja ostateczna odmawiająca stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. powinna być uchylona z uwagi na występowanie w sprawie przesłanki wskazanej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., to jest z uwagi na pojawienie się w sprawie nowych okoliczności faktycznych i dowodów, istniejących w dniu decyzji, nieznanych organowi, który wydał ostateczną decyzję. W sprawie Skarżący wskazywali, że w ich ocenie nową okolicznością faktyczną, nieznaną organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej, było to, że pracodawca W. K. po wyroku siedmiu sędziów NSA z dnia 17 stycznia 2011 r. II FSK 5/10 został zmuszony do respektowania powyższego wyroku i wydał zaświadczenie z dnia 1 marca 2012 r. potwierdzające pełnienie służby wojskowej poza granicami państwa w celach określonych w art.21 ust.1 pkt 83 u.p.d.o.f. a płatnik wystawił zaświadczenie nr 49 z dnia 25 stycznia 2012 r. potwierdzające wielkości wypłaconych należności zagranicznych za lata 2006-2010 r. Ponadto jak wskazali Skarżący w zeznaniach rocznych za lata 2006-2008 w przychodach W. K. wykazana została należność zagraniczna z tytułu pełnionej zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa, do której zainteresowany został wyznaczony Decyzją nr [...] Ministra obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2006 r.

Na wstępie rozważań należy podkreślić, iż Skarżący nie przedstawili żadnych nowych okoliczności w rozumieniu art.240 § 1 pkt 5 O.p., stanowiących przesłankę do wznowienia postępowania podatkowego. Zgodnie z powyższym przepisem zarówno nowe dowody jak i nowe okoliczności faktyczne mogą stanowić przesłankę wznowienia postępowania stanowiącą podstawę do uchylenia decyzji ostatecznej, jeżeli są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, nie były znane organowi podatkowemu i istniały w chwili wydania ostatecznej decyzji w sprawie w postępowaniu zwykłym. Skarżący w istocie jak wynika z wniosku utożsamiają nowe dowody tj. zaświadczenie MON z dnia 1 marca 2012 r. oraz zaświadczenia płatnika nr 49 z dnia 25 stycznia 2012 r. za nowe okoliczności faktyczne stanowiące przesłankę wznowienia postępowania podatkowego. Już na wstępie nie oceniając nawet treści wymienionych zaświadczeń, wskazać należy, że wskazane wyżej zaświadczenia zostały wydane w 2012, po wydaniu decyzji ostatecznej w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Są to więc dowody, jak słusznie zauważył DIS, nieistniejące w chwili wydania decyzji ostatecznej stanowiącej przedmiot wniosku Skarżących o wznowienie postępowania podatkowego.

Odnosząc się do dalszej argumentacji skargi, wskazać należy, że bez znaczenia dla sprawy, pozostaje okoliczność, iż Minister Obrony jak wynika z wydanego Skarżącemu zaświadczenia zaczął respektować wykładnię art.21 ust.1 pkt 83 u.p.d.o.f. prezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2011 r. II FSK 5/10, bowiem zmiana interpretacji przepisu przez organ lub sąd nie stanowi przesłanki wznowienia w rozumieniu art.240 § 1 pkt 5 O.p.

W ocenie sądu podzielić też należy ustalenia faktyczne dokonane w sprawie przez DIS, z których wynika, że powołana przez Skarżących okoliczność uzyskiwania przez W. K. należności zagranicznej w 2008 r. była znana organom podatkowym w dniu wydawania ostatecznej decyzji określającej wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r.

Jak wynika z akt administracyjnych, w toku postępowania dotyczącego określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., pismem z 17 czerwca 2010 r. NUS zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej o informację z jakich konkretnie elementów w latach 2006 -2008 składało się wynagrodzenie Skarżącego W. K. oraz od których elementów płatnik pobierał zaliczki, a także czy i jakie zwolnienie podatkowe stosował. Odpowiadając na powyższe pismo, MON wyjaśnił, że Skarżący jest żołnierzem zawodowym wyznaczonym do pełnienia służby wojskowej poza granicami kraju w Paryżu decyzją Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r.(kopię załączyli Skarżący do wniosku o wznowienie postępowania) Z tytułu pełnionej służby oprócz uposażenia krajowego, jak wyjaśnił MON wypłacano Stronie należność zagraniczną natomiast przy poborze zaliczki na podatek nie stosowano ulgi wynikającej z art.21 ust.1 pkt 20 i 83 u.p.d.o.f. (pismo MON z dnia 29 czerwca 2010 r. akta administracyjne k-54-54a zawierające również uzasadnienie przyjętego sposobu postępowania w stosunku do żołnierzy wyznaczonych a nie skierowanych do służby poza granicami kraju) .Wbrew zarzutom skargi w piśmie tym MON jednoznacznie stwierdził, że wypłata należności zagranicznej nie miała związku przyczynowego z okolicznościami, o których mowa w art.21 ust.1 pkt 83 u.p.d.o.f.(strona 2 wymienionego wyżej pisma).Pełnomocnik Skarżących w skardze błędnie interpretuje stanowisko organu odwoławczego opierając się na wyrwanych z kontekstu fragmentach uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Błędne też jak już Sąd wskazał wyżej jest utożsamianie, interpretacji Ministra Obrony Narodowej w zakresie zastosowania w stosunku do W. K. art.21 ust.1 pkt 83 u.p.d.o.f. przedstawionej w piśmie z dnia 29 czerwca 2010 r. ze zmianą okoliczności faktycznych sprawy tj. pojawienie się nowych okoliczności nieznanych organowi w chwili wydania decyzji w postępowaniu zwykłym. Pełnomocnik Skarżących nie zauważa, że okoliczności faktyczne nie uległy zmianie, zmieniła się tylko interpretacja Ministra Obrony Narodowej i poglądy wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, z uwagi na podjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwałę, powołaną we wniosku o wznowienie postępowania przez Pełnomocnika Skarżących.

Uwzględniając powyższe uznać należy w ocenie Sądu, że DIS prawidłowo przyjął, iż fakt pobierania przez Skarżącego należności zagranicznej w 2008 r. znany był organowi podatkowemu wydającemu decyzję ostateczną dotyczącą odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Nie można więc podzielić stanowiska Skarżących, że okoliczność, że Skarżący pełnił służbę poza granicami państwa z tytułu której otrzymał w 2008 r. należność zagraniczną, stanowi nową okoliczność faktyczną, istniejącą w dniu wydania decyzji ostatecznej, nieznaną organowi, który ową decyzję wydał.

Decyzja administracyjna poddana kontroli sądu wydana została w następstwie złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej. W konsekwencji, poza zakresem kognicji zarówno organu rozpoznającego powyższy wniosek jak i sądu, badającego zgodność z prawem decyzji odmawiającej wznowienia postępowania pozostaje kwestia, czy organy podatkowe w sprawie dotyczącej wymiaru podatku, dokonały prawidłowej oceny przedłożonych im dowodów, jak również, czy nie dopuściły się innych uchybień proceduralnych, przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy.

Nie było też możliwe odwołanie się w niniejszej sprawie do argumentów zawartych w przywoływanym przez Skarżących wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2012 r., II FSK 1190/11. Przywołany wyrok dotyczy innego stanu faktycznego, to jest spraw, w których organy podatkowe uznały, że wyszły na jak nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, nieznane organom, które orzekały w postępowaniach wymiarowych, jednak odmówiły uchylenia decyzji dotychczasowych z uwagi na fakt, że brak było w ocenie organów przesłanek do ich zmiany.

W omawianych sprawach, wobec ujawnienia się nowych okoliczności faktycznych, istotna dla rozstrzygnięcia spraw była również wykładnia art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f. Wobec ujawnienia się nowych okoliczności faktycznych, konieczne było bowiem rozważenie, czy możliwe jest wydanie nowej decyzji odmiennie kształtującej prawa i obowiązki danego podatnika, przy czym treść rozstrzygnięcia organu uzależniona była od wykładni art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f.

W niniejszej sprawie, w której nie pojawiły się nowe okoliczności faktyczne, organ nie miał możliwości uchylenia decyzji ostatecznej z uwagi na treść art. 245 § 1 pkt 2 O.p.

Należy w tym miejscu również podkreślić, że w sytuacji, w której nie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania, o których mowa w art. 240 § 1 O.p. organ podatkowy nie ma możliwości wyeliminowania z obrotu decyzji ostatecznej w tym trybie postępowania, nawet jeżeli w ocenie Skarżących jest ona dla nich krzywdząca z uwagi na fakt, że do ich sytuacji podatkowoprawnej w 2008 r. możliwe byłoby zastosowanie art. 21 ust. 1 pkt 83 u.p.d.o.f.

Z uwagi na powyższe, uznając zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, oraz stwierdzając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę

-----------------------

10