Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1448/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 11 a
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 31 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania K. J. od decyzji Burmistrza Miasta z dnia 19 stycznia 2017r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2017r., utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.

Podstawą takiego rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i rozważania:

Decyzją z dnia 19 stycznia 2017r. Burmistrz Miasta ustalił K. J. wymiar podatku od nieruchomości za 2017r. w kwocie 91,00 zł. Podatek ten naliczono od gruntów pozostałych o pow. 141,19 m2, budynków mieszkalnych o pow. 31,65 m2, piwnic w bud. mieszkalnych o pow. 6,52m2 oraz budynków pozostałych o pow. 7,24m2.

W odwołaniu od tej decyzji podatnik zakwestionował ustalenie płatności podatku w jednym terminie, a nie w 4 ratach, co jego zdaniem, jest sprzeczne z ustawą o podatku od nieruchomości.

Rozpatrując sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazując na brzmienie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 1629) wskazało, że podstawą wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Zasada ta jest utrzymana w ustawie o podatku rolnym i ustawie o podatkach i opłatach lokalnych.

Ustawa z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016r.poz. 716 z późn. zm. - dalej: u.p.o.l.) stanowi zaś w art. 2 ust. 1, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają jednak użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2)

W przypadku gdy kwota podatku nie przekracza 100 zł, podatek jest płatny jednorazowo w terminie płatności pierwszej raty (art. 6 ust. 11a).

Z akt niniejszej sprawy wynika, że strona posiada w C. zabudowaną nieruchomość przy ul. (...), w skład której wchodzi grunt o pow. 141,29 m2, budynek mieszkalny o pow. 31,65 m2, piwnica w tym budynku o pow. 6,52 m2 oraz budynek pozostały o pow. 7,24 m2. Oznacza to, że nieruchomość ta podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Powyższe wskazuje, że organ podatkowy I instancji prawidłowo ustalił wymiar podatku od nieruchomości stosując stawki określone przez Radę Miejską Nr [...] z dnia 28 listopada 2016r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości i wprowadzenia innych zwolnień niż określone w ustawie.

Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu SKO stwierdziło, że organ I instancji właściwie ustalił płatność podatku w pełnej kwocie do 15 marca 2016r. Wynika to bowiem jednoznacznie z brzmienia art. 6 ust. 11a ustawy podatkowej. Stąd też zarzut zawarty w odwołaniu nie ma znaczenia dla wymiaru podatku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na ww. decyzję SKO w Słupsku K. J. zarzucił organowi błędne przyjęcie, że płacenie w ratach za podatek od nieruchomości jest sprzeczne z ustawą podatkową. Jego zdaniem rozłożenie na raty podatku tym podatnikom, którzy płacą podatek w kwocie powyżej 100,00 złotych jest jaskrawą dyskryminacją wszystkich mieszkańców Gminy Miejskiej.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia ww. przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W niniejszej sprawie kwestię sporną stanowiła możliwość rozłożenia skarżącemu, ustalonego przez Burmistrza Miasta w kwocie 91,00 zł zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2017, na raty.

Odnosząc się do przedmiotu sporu, w pierwszej kolejności należy wskazać, że w znowelizowanej ustawie o podatkach i opłatach lokalnych ( t.j. z 2014r., poz. 849 ze zm. ), obowiązującej od 1 stycznia 2016 r. dodano w art. 6 ust. 11a o następującej treści: "w przypadku gdy kwota podatku nie przekracza 100 zł, podatek jest płatny jednorazowo w terminie płatności pierwszej raty".

Jak wynika z akt sprawy Burmistrz Miasta, działając m.in. na podstawie art. 2, 3, 4, 5, 6, 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej z dnia 28 listopada 2016 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości i wprowadzenia innych zwolnień niż określone w ustawie (Dz. Urz. Woj. Pom. z2016 r, poz. 4173), w decyzji z dnia 19 stycznia 2017 r. ustalił skarżącemu wysokość podatku od nieruchomości w kwocie 91,00 zł na podstawie złożonej przez podatnika informacji w sprawie podatku od nieruchomości oraz danych z ewidencji gruntów i budynków. Stosownie bowiem do treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163 z późn. zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

W związku z przytoczoną regulacją w orzecznictwie podaje się, co zresztą słusznie podnoszą organy, że dane w ewidencji gruntów i budynków wiążą je przy ustalaniu wymiaru podatku zarówno w zakresie przedmiotowym jaki i podmiotowym (vide np. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2009 r. II FSK 1850/2007) oraz, że nie mają one prawa do ich weryfikacji. Zapisów w ewidencji nie można bowiem kwestionować w postępowaniu podatkowym (vide wyrok NSA z 12 marca 2009 r. II FSK 1791/2007). Zapisów tych nie kwestionował również skarżący.

Niemniej w rozważanej sprawie ta kwestia została wyjaśniona przez organy w sposób należyty. Organy wykazały, że to skarżący jest właścicielem opodatkowanej nieruchomości, a stosownie do powołanego powyżej art. 6 ust. 11a u.p.o.l. wysokość ustalonego zobowiązania jest zgodna z tym przepisem i nie podlega, wbrew sugestii strony, rozłożeniu na raty, bo nie przekracza 100 zł.

W ocenie Sądu organy w sposób prawidłowy zastosowały do ustalonego stanu faktycznego przepisy prawa materialnego. Nie doszło również w badanej sprawie do naruszenia przepisów postępowania. Po dokonaniu kontroli Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Końcowo wskazać należy, że prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 1390/16. sprawa ze skargi podatnika na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 czerwca 2016 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 rok została oddalona..

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako nieuzasadnioną.