Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1470/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 26 par. 1, par. 5 pkt 1, art. 29 par. 1, art. 33 pkt 1, art. 34 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie NSA Paweł Miładowski del NSA Janina Kosowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska-Pellegrino po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2007/13 w sprawie ze skargi D. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutu za zasadny 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2007/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. S. (dalej zwanego skarżącym) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uznania zarzutu za zasadny.

Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych kontrolowanej sprawy:

Decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st Warszawy nakazał D. S. rozbiórkę ogrodzenia od strony ulicy [...] dz.nr ew. [...] i nr. [...] w Warszawie, a Mazowiecki Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] stycznia 2003 r. utrzymał tę decyzję w mocy. W wyniku zaskarżenia tej decyzji do sądu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. W dniu 16 lipca 2003r został wystawiony tytuł wykonawczy i wdrożone zostało postępowanie w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki ogrodzenia. Wobec wnoszonych przez D. S. środków zaskarżenia oraz licznych wniosków w kolejnym etapie postępowania, w dniu 11 października 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy (dalej zwany wierzycielem) wystawił wobec skarżącego ponownie tytuł wykonawczy, obejmujący grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 5000 zł. za niedopełnienie obowiązku rozbiórki ogrodzenia. Tytuł ten został następnie (w dniu 18 października 2010 r.) przekazany przez wierzyciela wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji administracyjnej Naczelnikowi Urzędu Skarbowego Warszawa – Targówek (dalej zwanemu organem I instancji), który nadał temu tytułowi klauzulę wykonalności. W dniu 16 maja 2012 r. organ I instancji doręczył odpis tytułu wykonawczego skarżącemu, który (pismem z dnia 21 maja 2012 r.) z zachowaniem ustawowego terminu, zgłosił do tego organu zarzuty do postępowania egzekucyjnego. Po wystąpieniu przez organ I instancji do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie tych zarzutów, postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r., wierzyciel uznał zarzuty za nieuzasadnione, a jego postanowienie w tym przedmiocie zostało utrzymane w mocy przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r.).

W takim stanie faktycznym, postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. organ I instancji, powołując art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm, – dalej jako k.p.a.) oraz art. 33 pkt 1, 2 i art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm. – dalej jako u.p.e.a.), odmówił uznania zarzutu skarżącego za zasadny. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że zgłoszone przez skarżącego zarzuty podważają zasadność prowadzenia egzekucji w myśl art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Ocenił, że z treści pisma skarżącego wynika jednak, że kwestionuje on w istocie zasadność wydania decyzji o nakazie rozbiórki ogrodzenia, a nie prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 7 i 77 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Wskazał, że w wyniku opieszałości organu egzekucyjnego został pozbawiony prawa do obrony, ponieważ bez własnej winy nie uczestniczył w postępowaniu przez okres ponad półtora roku. Podniósł także, iż poza wcześniej podawanymi przez niego zarzutami, należy także uwzględnić przedawnienie obowiązku, gdyż od momentu budowy ogrodzenia (w maju 1999 r.) do wystawienia tytułu wykonawczego (w dniu 11 października 2010 r.) upłynęło ponad jedenaście lat.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie (dalej zwany organem odwoławczym) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że w świetle art. 34 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie jest uprawniony do kontroli stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Stwierdził, że obowiązek, objęty tytułem wykonawczym wystawionym przez wierzyciela, nadal istnieje i jest wymagalny, a podnoszony przez skarżącego zarzut opieszałości organu w doręczeniu tytułu wykonawczego nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii zasadności zarzutów. Za spóźniony uznał natomiast, podniesiony przez skarżącego dopiero w zażaleniu, zarzut przedawnienia, wskazując, że w postępowaniu odwoławczym nie mogą być zgłaszane dodatkowe zarzuty, gdyż przedmiotem rozpoznania może być jedynie zakres sprawy rozstrzygnięty przez organ I instancji.

W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił organowi odwoławczemu niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a zwłaszcza brak odniesienia się do zarzutu przedawnienia zarówno co do okoliczności wydania z naruszeniem prawa decyzji o nakazie rozbiórki ogrodzenia, jak i zarzutu bezczynności organu I instancji w okresie od dnia 18.10.2010 r. do 16.05.2012 r. Z tych też powodów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Oddalając skargę wniesioną w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Podał, że zarzuty te, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego, a przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów wymienione są w art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy zawarte w art. 34 u.p.e.a. Ocenił, że zgłoszone przez skarżącego w niniejszej sprawie zarzuty sprowadzają się do żądania przez niego wstrzymania postępowania egzekucyjnego z uwagi na toczące się postępowania wznowieniowe w sprawach nakazu rozbiórki ogrodzenia i nałożenia grzywny w celu przymuszenia, przy czym skarżący, w uzasadnieniu tych zarzutów, kwestionuje przede wszystkim prawidłowość orzeczenia wobec niego nakazu rozbiórki ogrodzenia. Sąd I instancji przyjął, że tak skonstruowane zarzuty zmierzają do wykazania, że postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec skarżącego nie powinno się toczyć, ponieważ wadliwa była decyzja nakładająca na niego obowiązek rozbiórki ogrodzenia, a taką sytuację obejmuje zarzut zawarty w art. 33 pkt 1 u.p.e.a., to jest nieistnienie obowiązku. Zauważył, że stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Wywiódł, że w świetle tych przepisów, organ egzekucyjny (w żadnej instancji) nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela.

Podał, że w rozpoznawanej sprawie bezspornym między stronami jest, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki ogrodzenia, a wyrokiem z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1727/10, WSA w Warszawie oddalił skargę na to postanowienie.

Za niekwestionowaną uznał także okoliczność, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r., wierzyciel uznał zarzuty skarżącego za bezzasadne, a postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez organ wyższego stopnia. W tej sytuacji, jako prawidłowe Sąd I instancji ocenił stanowisko organów egzekucyjnych co do niezasadności zgłoszonych przez skarżącego zarzutów.

W ocenie Sądu I instancji, wbrew argumentom skarżącego, zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd ten nie podzielił w szczególności zarzutu skarżącego o nieistnieniu obowiązku objętego tytułem wykonawczym, przyjmując, że zarzut ten sprowadza się w badanej sprawie do kwestionowania zgodności z prawem decyzji nakazującej rozbiórkę ogrodzenia. Stwierdził, że zobowiązany, wnosząc zarzuty oparte na tej podstawie, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku). Zauważył, że w niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne toczy się w oparciu o funkcjonujące w obrocie prawnym ostateczne postanowienie o nałożeniu na skarżącego grzywny w celu przymuszenia, a poza zakresem kontroli organów egzekucyjnych obu instancji pozostaje badanie prawidłowości zarówno tego postanowienia, jak i ostatecznej decyzji nakazującej skarżącemu rozbiórkę ogrodzenia. Wywiódł przy tym, że zestawienie art. 29 § 1 in fine z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. prowadzi do wniosku, że zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wskazujący na nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym, dotyczyć może wyłącznie sytuacji, kiedy nieistnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, które nastąpiły po wydaniu tego tytułu. Zważył bowiem, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do rozpatrywania zastrzeżeń podnoszonych przez zobowiązanego, które nie są związane z samym postępowaniem egzekucyjnym, ale dotyczą postępowania administracyjnego. Dodał, że organ egzekucyjny, badając dopuszczalność egzekucji, nie jest uprawniony do ustalenia, czy obowiązek wskazany w tytule wykonawczym nadal istnieje, jedynie bada tytuł egzekucyjny, przed przystąpieniem do egzekucji, pod kątem dopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 29 u.p.e.a.).

Jako prawidłowe Sąd I instancji ocenił także stanowisko organu odwoławczego o niedopuszczalności rozszerzania zakresu rozpoznania sprawy o zarzuty zgłoszone dopiero w postępowaniu odwoławczym, co stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania w przedmiocie zarzutów zgłaszanych w postępowaniu egzekucyjnym. Zauważył, że zarzut przedawnienia skarżący podniósł dopiero w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, a zatem z uchybieniem siedmiodniowego terminu na jego zgłoszenie, liczonego od dnia doręczenia skarżącemu (jako zobowiązanemu) tytułu wykonawczego. Za bezpodstawny Sąd I instancji uznał przy tym, sformułowany w skardze, zarzut braku odniesienia się przez organ odwoławczy do treści zażalenia, wskazując, że organ ten rozważył zasadność, zarówno zarzutu przedawnienia, jak i zarzutu bezczynności organu I instancji.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja nosiła znamiona decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa na skutek niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy (art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a.);

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, tzn. nie uchylił zaskarżonej decyzji, mimo że zebrany w sprawie materiał dowodowy za tym przemawia;

- art. 151 w zw. z art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez oddalenie skargi i w konsekwencji nieuchylenie w całości zaskarżonej decyzji, pomimo naruszenia przez organ odwoławczy przepisów proceduralnych wskazanych w skardze.

Z tych też powodów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancjo oraz pozostawienie temu Sądowi rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wykonanej z urzędu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący ocenił, że wystarczająco uprawdopodobnił słuszność zarzutów opisanych w skardze do Sądu I instancji. Zarzucił, że organy, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 7 k.p.a., nie zgromadziły materiału dowodowego, który był konieczny dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku bezpodstawnie przyjął, że to skarżący winien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym nie istnieje. Za zasadny uznał także, nieuwzględniony przez Sąd I instancji, zarzut dotyczący przewlekłości (bezczynności) ze strony organu egzekucyjnego przez okres od 18.10.2010r. do 16.05.2012r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymieniona w art. 183 § 2 powołanej ustawy, tym samym sprawa ta może być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej, które – zgodnie z art. 176 w zw. z art. 174 powołanej ustawy – tworzą, podnoszone przez strony, zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na drugiej z wymienionych powyżej podstaw kasacyjnych. Skarżący zarzucił bowiem Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, to jest: art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 151 w zw. z art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zarzuty te nie mają jednak usprawiedliwionych podstaw.

W pierwszej kolejności, za niezrozumiałe uznać należy stawianie Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja nosiła znamiona decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa na skutek niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy (art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a.). Zauważyć przede wszystkim należy, że przedmiotem kontroli Sądu I instancji było postanowienie (a nie decyzja) organu egzekucyjnego. Ponadto wskazać należy, że postanowienie to wydane zostało w trybie zwykłym, na skutek zgłoszenia przez skarżącego zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Tymczasem, przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. statuuje jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji (a także, na mocy art. 126 k.p.a., niektórych postanowień), a więc trybu nadzwyczajnego, który w sprawie dotyczącej zgłoszonych przez skarżącego zarzutów nigdy nie został uruchomiony. Skoro przepis ten nie znajdował zastosowania przy wydawaniu kontrolowanego przez Sąd I instancji postanowienia, to Sąd ten nie mógł naruszyć tego przepisu przez jego błędne zastosowanie.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, przy wydawaniu zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji nie naruszył także art. 151 w zw. z art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., gdyż ocena tego Sądu, co do braku naruszenia przez organy egzekucyjne przepisów proceduralnych wskazanych w skardze, była prawidłowa. W okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób podzielić poglądu skarżącego, aby zgromadzony przez te organy materiał dowodowy był niewystarczający do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia w kwestii zasadności zgłoszonych przez skarżącego zarzutów. Podkreślić przede wszystkim należy, że przedmiotem egzekucji administracyjnej, względem której skarżący zgłosił zarzuty, jest należność pieniężna, to jest grzywna w celu przymuszenia, w kwocie 5.000 zł., nałożona na skarżącego w związku z niewykonaniem przez niego obowiązku rozbiórki ogrodzenia. W toku postępowania egzekucyjnego dotyczącego tej należności pieniężnej ustalono, że w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczne postanowienie o nałożeniu na skarżącego rzeczonej grzywny w celu przymuszenia oraz uzyskano, wymagane przepisem art. 34 § 1 u.p.e.a., ostateczne stanowisko wierzyciela w zakresie zasadności zarzutów skarżącego zgłoszonych w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej tej grzywny. Dowody te były wystarczające do wydania przez organ egzekucyjny postanowienia odnośnie zgłoszonych przez skarżącego zarzutów, które w istocie zmierzały do wykazania nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym, a więc obejmowały zarzut, o którym mowa w art. 33 pkt 1 u.p.e.a. Takiej kwalifikacji tych zarzutów dokonały w niniejszej sprawie zarówno organy egzekucyjne obu instancji, jak i sam skarżący, o czym świadczy chociażby jego wywód zawarty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Kwalifikacja ta została uznana za prawidłową przez Sąd I instancji, a ocena w tym zakresie nie budzi zastrzeżeń Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W okolicznościach niniejszej sprawy podzielić należy także pogląd Sądu I instancji, że skarżący, wnosząc zarzut na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a., powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku). Skoro bowiem to skarżący, będący zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym, wnosząc zarzut, usiłuje doprowadzić do korzystnych dla siebie rozwiązań, to na nim spoczywa ciężar dowodu w zakresie okoliczności potwierdzających, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym nie istnieje. Stwierdzić przy tym należy, że skarżący, kwestionując w skardze kasacyjnej przytoczony pogląd Sądu I instancji, zdaje się nie dostrzegać, że przepis art. 7 k.p.a., już w dacie wydania przez organy egzekucyjne postanowień podlegających kontroli Sądu I instancji w niniejszej sprawie, stanowił, że organy z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W świetle tego przepisu, nieuprawnione jest zatem przerzucanie ciężaru dowodu wyłącznie na organ egzekucyjny.

Chybiony jest także zarzut nieuwzględnienia przez Sąd I instancji naruszenia prawa związanego z przewlekłością (bezczynnością) ze strony organu egzekucyjnego przez okres od 18.10.2010 r. do 16.05.2012 r. Podany przez skarżącego okres dotyczy bowiem czynności podejmowanych przed wszczęciem egzekucji administracyjnej, gdyż obejmuje datę przekazania organowi I instancji przez wierzyciela tytułu wykonawczego (18.10.2010r.) oraz datę doręczenia przez ten organ skarżącemu, jako zobowiązanemu, odpisu tytułu wykonawczego (16.05.2012r.). Tymczasem, zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a., wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje dopiero z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Od tego momentu organ egzekucyjny zobowiązany jest też do przestrzegania przepisów dotyczących terminów załatwiania spraw, zawartych w art. 35-38 k.p.a. Wyjaśnić przy tym należy, że przepisy te, podobnie jak cytowany powyżej art. 7 k.p.a., znajdują odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym na mocy art. 18 u.p.e.a. Przy czym wskazać też należy, że celu wyegzekwowania nałożonego obowiązku rozbiórki ogrodzenia, pierwszy tytuł wykonawczy został wystawiony w dniu 16 lipca 2003r, a w ramach postępowania egzekucyjnego skarżący wnosił liczne zarzuty i środki zaskarżenia oraz wnioskował o zawieszenie postępowania, co miało związek z dalszym ciągiem postępowania w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

W okolicznościach niniejszej sprawy na podstawie art. 207 §2 ppsa odstąpiono od zasądzenia od strony skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania, o których mowa w art. 204 pkt.1 ppsa.

Odnosząc się natomiast do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy wyjaśnić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał tego wniosku, gdyż z przepisów art. 258-260 p.p.s.a. wynika, że orzekanie o przyznaniu należnego od Skarbu Państwa wynagrodzenia za wykonaną pomoc prawną z urzędu (także przed Naczelnym Sądem Administracyjnym) następuje przed właściwym wojewódzkim sadem administracyjnym.