Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1866/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt 8, art. 113 ust. 1, art. 113 ust. 9, art. 113 ust. 13 pkt 1, art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. a, art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 120, art. 122, art. 180 par. 1, art. 187 par. 1, art. 191, art. 208 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit c, art. 151, art. 188
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: M.P. 1995 nr 2 poz 27 par. 1,  par. 3
law: Zarządzenie Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 1994 r. w sprawie zaniechania poboru podatku od towarów i usług od zakładów pracy chronionej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Bożena Dziełak, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Lu 1273/14 sprawie ze skargi P. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 29 października 2014r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 2010 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. N. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 1273/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę P.N. (zwanego w dalszej części uzasadnienia: "podatnikiem" lub "skarżącym") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 29 października 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 2010 r.

2. Z uzasadnienia powyższego wyroku wynikało, że skarżący prowadził działalność gospodarczą pod nazwą A. w zakresie konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli. Od 1 grudnia 2007 r. do 30 kwietnia 2013 r. podatnik był w posiadaniu 19 środków transportu - samochodów osobowych, ciężarowych i przyczep samochodowych.

Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. do kwietnia 2010 r. podatnik prowadził niezarejestrowaną działalność gospodarczą, polegającą na sprzedaży posiadanych samochodów osobowych i ciężarowych i pomimo istnienia prawnego obowiązku, nie zarejestrował się jako podatnik podatku od towarów i usług, nie składał deklaracji VAT - 7 i nie wpłacił należnego zobowiązania podatkowego. Organ zaznaczył, że wykonywane przez podatnika czynności nie mogły korzystać ze zwolnienia przedmiotowego, ponieważ w 2009 r. wykonywał on także dostawy wyrobów akcyzowych (samochodów osobowych). Podatnik był zatem zobowiązany opodatkować podatkiem VAT świadczone usługi, a następnie rozliczać podatek od towarów i usług w deklaracjach VAT-7 składanych co miesiąc do urzędu skarbowego.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego w decyzji z 4 sierpnia 2014 r. określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2010 r.

3. W wyniku rozpoznania odwołania podatnika od powyższej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w decyzji 29 października 2014 r. zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że podatnik w 2008 r. w ramach działalności gospodarczej dokonał dostawy wyrobów akcyzowych (samochodów osobowych) w rozumieniu przepisów ustawy o podatku akcyzowym i wraz z tą dostawą utracił zwolnienie podmiotowe, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i ust. 9 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. nr 54. poz. 535 ze zm., w skrócie "u.p.t.u."), a w roku następnym, tj. 2009 - prowadząc działalność gospodarczą, w ramach której dokonał dostawy towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, był czynnym podatnikiem podatku VAT. W następstwie powyższych okoliczności podatnik również w 2010 r. posiadał status czynnego podatnika podatku od towarów i usług, obowiązanego w prowadzonej działalności w zakresie świadczenia usług mechaniki pojazdowej stosować przepisy ustawy o VAT.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę podatnika na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 29 października 2014 r., stwierdził, że organy podatkowe, dokonując oceny czynności podejmowanych przez skarżącego, zasadnie uznały, że działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Na takie działanie, zdaniem Sądu pierwszej instancji, wskazywała liczba i częstotliwość transakcji przeprowadzonych w latach poprzedzających 2009 r. Sąd wyjaśnił jednocześnie, że o tym czy działalność prowadzona przez dany podmiot jest działalnością gospodarczą decyduje kryterium obiektywne, tj. ustalenie, czy dany podmiot jest aktywny i faktycznie prowadzi działalność, która obiektywnie może (choć nie musi) przynosić dochód.

WSA w Lublinie stwierdził zarazem, że bez znaczenia pozostają okoliczności wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego zaświadczenia VAT-25, podobnie jak i kwestia zarejestrowania samochodów, do której to czynności owe zaświadczenia były niezbędne. Żadna bowiem z tych czynności nie oznacza, że skarżący nie przeznaczył zakupionych samochodów do sprzedaży.

Odnosząc się do kwestii zwolnienia spod opodatkowania podatkiem VAT,

o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 u.p.t.u., Sąd za istotny uznał fakt dokonywania dostaw towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, czyli m.in. samochodów osobowych, a nie okoliczność czy na podatniku w związku z konkretną dostawą ciążył obowiązek podatkowy w akcyzie. WSA w Łodzi, poza wykładnią literalna ww. regulacji, odwołał się również do nowelizacji ustawy o podatku od towarów i usług dokonanej ustawą z 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r. poz. 35) oraz stanowiska zawartego w wyroku NSA z 6 maja 2014 r., sygn. akt I FSK 666/13.

W efekcie za zasadne uznał stanowisko organów, że skarżący prowadząc działalność gospodarczą dokonał w 2009 r. dostawy towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym. W związku z tym w 2010 r., posiadając status czynnego podatnika VAT, podlegał przepisom ustawy o VAT, a obrót osiągnięty w 2010 r. z tytułu prowadzonej przez niego działalności, podlegał opodatkowaniu VAT.

5. Skarżący we wniesionej skardze kasacyjnej zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając, w oparciu o obie podstawy przewidziane w art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), naruszenie:

I. Przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów:

1) art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a., przez odmowę ich zastosowania, wskutek niedostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji, iż organy podatkowe obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 i 2

w zw. z art. 5 ust. 1 u.p.t.u. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie, wskutek chybionego przyjęcia, iż sprzedaż używanych przez skarżącego środków transportu następowała w wyniku prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, a tym samym podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w sytuacji gdy sprzedane przez skarżącego samochody wcześniej zostały nabyte wyłącznie dla potrzeb osobistych skarżącego, ewentualnie potrzeb związanych z prowadzoną przez niego działalnością rolniczą, tj. skarżący nie miał zamiaru sprzedaży samochodów w sposób ciągły dla celów zarobkowych, jak również nie miał zamiaru częstotliwego wykonywania czynności związanych z dostawą samochodów; stąd chybione jest twierdzenie, jakoby skarżący rzekomo wykonywał działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u.;

2) art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a., przez odmowę ich zastosowania, wskutek niedostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji, że organy podatkowe obu instancji, z wyżej opisanych (w zarzucie nr 1) względów winny były zastosować przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 u.p.t.u., a nie zrobiły tego, mimo iż samochody zbyte przez skarżącego były wcześniej używane zarówno przez skarżącego, jak i członków jego rodziny, tj. zostały nabyte w celu używania, a nie dla celów działalności handlowej, a tym samym organy podatkowe naruszyły ww. przepis poprzez odmowę jego zastosowania w sytuacji, gdy ów przepis winien był znaleźć zastosowanie w sprawie niniejszej;

3) art. 141 § oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., przez odmowę ich zastosowania, wskutek niedostrzeżenia przez Sąd I instancji, że organy podatkowe uchybiły przepisom art. 121 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 1997r., nr 137, poz. 926 ze zm., dalej "O.p."), poprzez zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, skutkujące przyjęciem, iż skarżący nabywał środki transportu w ramach działalności handlowej, podczas gdy założenia organów podatkowych nie znajdują potwierdzenia

w zaistniałym stanie faktycznym oraz zebranym materiale dowodowym, albowiem sprzedając samochody nabyte dla potrzeb osobistych, czy ewentualnie związanych

z działalnością rolniczą, skarżący nie wykonywał działalności gospodarczej

w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u.;

4) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, co z kolei było wynikiem całkowicie błędnego przyjęcia, iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w L. nie została wydana z naruszeniem ww. przepisów prawa.

II. Prawa materialnego, tj. przepisów:

1) art. 15 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 1 u.p.t.u. poprzez ich zastosowanie

w przedmiotowym stanie faktycznym, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy ewidentnie wskazuje na brak podstaw do zastosowania ww. przepisów, bowiem skarżący nie miał zamiaru sprzedaży samochodów w sposób ciągły dla celów zarobkowych, jak również nie miał zamiaru częstotliwego wykonywania czynności związanych z dostawą samochodów;

2) art. 43 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 u.p.t.u. poprzez odmowę jego zastosowania wskutek błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że ustalony

w sprawie niniejszej stan faktyczny nie odpowiada hipotezie ww. normy prawnej, podczas gdy oczywiste jest, iż skoro samochody zbyte przez skarżącego były wcześniej używane zarówno przez skarżącego, jak i członków jego rodziny,

tj. zostały nabyte w celu używania, a nie dla celów działalności handlowej, to winno znaleźć zastosowanie zwolnienie podatkowe przewidziane ww. przepisem prawa.

6. W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w L. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według obowiązujących norm.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

7.1.Skarga kasacyjna w tej sprawie oparta została na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 p.p.s.a. W tej sytuacji, tj. gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w zasadzie w pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów, które dotyczą naruszenia przez sąd przepisów o charakterze procesowym. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego (por. wyroki NSA z 2 grudnia 2014 r., II OSK 1761/13, z 18 listopada 2014 r., II GSK 1438/14, z 9 maja 2013 r., I OSK 2355/11, czy z 21 października 2011 r., II FSK 775/10).

7.2. Dwa pierwsze zarzuty skargi kasacyjnej mimo, że zostały sformułowane w ramach naruszeń przepisów postępowania to w istocie związane są one z zarzutami materialnoprawnymi. Formułując pierwszy z tych zarzutów skarżący podnosi bowiem niedostrzeżenie przez Sąd pierwszej instancji, że organy bezpodstawnie zastosowały w tej sprawie art. 15 ust. I i 2 u.p.t.u., gdyż sprzedaż przez niego samochodów nie nosiła cech działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. I i 2 u.p.t.u. W ramach drugiego zarzutu skarżący uważa, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł tego, że organy niezasadnie niezastosowały art. 43 ust. I pkt 2 u.p.t.u.\. Zarzuty te jako w istocie odnoszące się do naruszeń w zakresie prawa materialnego ocenione zostaną więc łącznie z zarzutami materialnoprawnymi.

7.3. Wskazując na naruszenie art. 141 24 w związku z art. 145 I pkt I lit. c) p.p.s.a w związku z art. 121 1, art. 187 li art. 191 O.p. skarżący polemizuje ze stanowiskiem przyjętym w tej sprawie " że sprzedając samochody czynił to w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Wskazywał przy tym, że nie było podstaw do przyjęcia, że sprzedaż posiadanych przez skarżącego środków transportu następowała w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, gdyż skarżący nabywając owe pojazdy nie miał zamiaru ich sprzedaży w sposób ciągły dla celów zarobkowych, jak również nie miał zamiaru częstotliwego wykonywania czynności związanych z dostawą samochodów, a także nie nabywał tych samochodów w celach handlowych.

7.4. Podkreślić przede wszystkim należy, że dla oceny, czy dany podmiot sprzedając samochody działa w charakterze podatnika podatku VAT, nie ma znaczenia badanie zamiaru podejmowanych przez niego działań. Prowadzenie

działalności gospodarczej ma bowiem charakter obiektywny. Co prawda w orzecznictwie sądów administracyjnych opowiadano się początkowo za prowadzeniem tego rodzaju ustaleń (yide wyrok NSA z 29 października 2007 r, sygn. akt I FPS 3/07), niemniej jednak wątpliwości na tym tle ostatecznie rozwiązał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej "TSUE") w wyroku z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych (C-180/10 i C-181/IQ) Słaby/Kuć (EU:C:2011:589).

7.5. W wyroku tym TSUE stwierdził bowiem m.in., że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru dominującego. Zakres transakcji nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Według TSUE dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Nie ma też takiego charakteru długość okresu w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z tego tytułu przychodów. Całość tych elementów może bowiem według TSUE odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jednak zdaniem TSUE jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. I akapit drugi I Dyrektywy Rady z dnia 28 listopada 2006 r. Nr 2006/II2JWE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L 2006 nr 347, poz. 1; (zwanej dalej "Dyrektywą 2006/112/WE) w takiej sytuacji należy uznać go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą — a co za tym idzie za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. I Dyrektywy 2006/11 2/WE.

7.6. Podane wyżej kryteria wskazane zostały na gruncie konkretnej sprawy dotyczącej sprzedaży działek, niemniej jednak wypowiedziane przez TSUE stanowisko ma charakter uniwersalny, przekładający się również na rozpatrywaną sprawę. Warto dodać, że po wydaniu przez TSUE ww. wyroku w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 w orzecznictwie NSA ugruntowane zostało też stanowisko, że dla oceny, czy dany podmiot działa w charakterze podatnika VAT nie ma znaczenia, to z jakim zamiarem działał. Przykładowo, w wyroku z 11 czerwca 2015 r., I FSK 716/14, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "w świetle zaprezentowanych rozważań TSUE nie miała większego znaczenia okoliczność, czy

w chwili zakupu nieruchomości skarżący działał (...) wyłącznie w zamiarze ich rolniczego wykorzystania"; wyrok z 29 sierpnia 2014 r., I FSK 1229/13, gdzie wskazano, że "sam zamiar, z jakim podmiot nabył towar, np. w postaci lokalu mieszkalnego, nie jest czynnikiem miarodajnym do oceny, w jakim charakterze działa ten podmiot w momencie jego sprzedaży"; wyrok z 21 sierpnia 2014 r., I FSK 1290/13, gdzie Sąd stwierdził, że "podmiot wykonujący działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem VAT może do tej działalności wykorzystywać majątek prywatny, który wcześniej został nabyty w celach innych niż gospodarcze. Zatem (...) nie miał yiększego znaczenia zamiar, z jakim nabył on sporne grunty"; wyrok z 7 października 2011 r., I FSK 1289/10, z którego wynika, że: "Fakt sposobu nabycia nieruchomości nie ma (...) wpływu na ocenę, że są one towarem, pomimo że nabycie nie nastąpiło z zamiarem odsprzedaży".

7.7. Mając ma uwadze wskazane wyżej kryteria rozróżniające prowadzenie działalności gospodarczej od zarządu majątkiem osobistym trudno zgodzić się ze skarżącym, by dla oceny, czy dana osoba prowadzi działalność handlową istotne znaczenie miało ujawnienie zamiaru sprzedaży w momencie nabycia pojazdów. Nie można zatem uznać za naruszające treść art. 15 ust. 1-2 u.p.t.u. stanowisko wyrażone przez WSA w Lublinie w zaskarżonym wyroku, że o tym czy działalność prowadzona przez dany podmiot jest działalnością gospodarczą decyduje kryterium obiektywne, tj. ustalenie, czy dany podmiot jest aktywny i faktycznie prowadzi działalność, która obiektywnie może (choć nie musi) przynosić dochód. Stąd też podnoszone przez autora skargi kasacyjnej kwestie związane z brakiem uwzględnienia opłat, które musiał ponosić skarżący w związku z dopuszczeniem samochodu do ruchu z perspektywy zyskowności prowadzonej działalności nie miały zasadniczego znaczenia dla oceny działań podejmowanych przez stronę.

7.8. Jednocześnie, mając na uwadze również argumentację przytoczoną w ramach zarzutów strony w zakresie naruszenia art. 121 1 O.p., art. 187 i i art. 191 Op., należy wskazać, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zwrócono uwagę na szereg różnych okoliczności towarzyszących transakcjom kupna/sprzedaży aut. Wskazano bowiem m.in., że skarżący w towarzystwie znajomych wyjeżdżał m.in. do Belgii, Wielkiej Brytanii w celu wyszukania odpowiedniego pojazdu. Sprzedaż natomiast, w przypadku większości aut poprzedzało profesjonalne przywrócenie ich do stanu używalności, głównie za pomocą własnych sił i środków (skarżący jest z wykształcenia mechanikiem samochodowym; posiada garaż i podstawowy sprzęt do napraw pojazdów; od 2010r. prowadzi działalność usługową z zakresu mechaniki pojazdowej). Przeanalizowano również sytuację podatnika co do możliwości wykorzystania nabywanych przez niego samochodów dla potrzeb osobistych czy też członków najbliższej rodziny. Słusznie przyjmując w tym zakresie, że sytuacja w której się znajdował nie uzasadniała potrzeby ciągłego nabywania i zbywania takiej ilości pojazdów.

7.9. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności sprawy oraz ww. kryteriów wynikających z powołanych przepisów u.p.t.u oraz Dyrektywy 2006/112/WE za zasadne uznać należało wnioski i twierdzenia organów podatkowych obu instancji oraz ich ocenę dokonaną przez Sąd I instancji, że skarżący nabywając i sprzedając samochody działał w charakterze podatnika VAT. Zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał bowiem podstawę do przyjęcia, że skarżący działał w obrocie gospodarczym w sposób zorganizowany, w stopniu adekwatnym do przedmiotu, charakteru, warunków prowadzonej działalności handlowej. Wbrew więc temu co zarzuca się w trzecim z zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej nie doszło w tej sprawie do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 O.p. Wskazana wyżej ocena działań podatnika znajdowała bowiem oparcie w całokształcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

8. Za całkowicie chybiony uznać należało z kolei drugi z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów w zakresie naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego wskutek niedostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji, że organy podatkowe winny zastosować zwolnienie z art. 43 ust. I pkt 2 oraz ust. 2

u.p.t.u. W miesiącach od kwietnia do grudnia 2010 r., objętych zaskarżonym wyrokiem, skarżący nie dokonywał bowiem w ogóle dostawy środków transportu.

Po drugie zaś, zwolnienie z art. 43 ust. I pkt 2 i ust. 2 u.p.t.u. ma

zastosowanie do dostawy towarów, ale w związku z czynnościami wykonywanymi w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. I i 2 u.p.t.u. W myśl bowiem art. 43 ust. I pkt 2 u.p.t.u. zwolnienie towarów używanych ma odniesienie w stosunku do towarów, co do których nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Jak trafnie zauważył organ w sporządzonej odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżącemu co do zasady przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu tych pojazdów i chociażby z tej przyczyny nie miało zastosowanie zwolnienie przewidziane we wskazanym wyżej przepisie. Zgodzić się też należy z organem, że

w przypadku towarów handlowych trudno mówić o towarach używanych przez podatnika.

9. W sytuacji gdy nie został podważony skutecznie w skardze kasacyjnej ustalony w tej sprawie stan faktyczny dla oceny zarzutów materialnoprawnych związanych z niewłaściwym zastosowaniem przepisów - miarodajny jest stan faktyczny ustalony przez organy i przyjęty przez Sąd pierwszej instancji za własny. Ze stanu faktycznego wynika zaś, że skarżący zachowywał się jak handlowiec. Stopień aktywności skarżącego w tym zakresie świadczy o profesjonalnym i stałym charakterze tej działalności. Działalność ta jak słusznie przyjęto w tej sprawie mieści się w definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Za nietrafny więc uznać należy zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 15 ust. I i 2 u . p.t. u.

W konsekwencji braku zasadności wszystkich podniesionych w sprawie zarzutów nie było podstaw by przyjąć, że doszło do naruszenia przez WSA w Lublinie art. 151 p.p.s.a.

10. Wobec powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, należało stosownie do art. 184 p.p.s.a orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1, art. 205 2 i art. 209 tej ustawy.