Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 142/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 6, art. 8, art. 21 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1974 nr 10 poz 64
law: Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości - tekst jednolity
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Referent – stażysta Urszula Sieradz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wywłaszczenia nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (dalej także: "Minister") decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) (dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu wniosku R. K. (dalej: "skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody R. z dnia [...] listopada 1979 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika Gminy J. z dnia [...] listopada 1979 r. nr [...], o wywłaszczeniu za odszkodowaniem na rzecz Państwa na potrzeby pracowniczych ogrodów działkowych części nieruchomości położonej w W. gm. J. o pow. [...] m2 z całości o pow. [...] m2 stanowiącej współwłasność J. K., M. K. i R. K. – utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...].

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Naczelnik Gminy J. decyzją z dnia [...] listopada 1979 r., znak: [...] orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Państwa, na potrzeby pracowniczych ogrodów działkowych, części nieruchomości o powierzchni [...] m² z nieruchomości o powierzchni [...] m², położonej w W., gmina J., stanowiącej w dniu wywłaszczenia współwłasność J. K. w 1/4 części, M. K. w 1/4 części oraz R. K. w 1/2 części. Na skutek odwołania wniesionego od tej decyzji przez R. K. sprawę rozpoznawał Wojewoda R., który decyzją z dnia [...] listopada 1979 r., znak [...] zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. J. K., M. K. oraz R. K. pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. wystąpili do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższych decyzji wywłaszczeniowych. W uzasadnieniu wniosku zarzucili, iż decyzja Naczelnika Gminy J. została wydana sprzecznie z prawem, tj. ustawą z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości oraz Kodeksem postępowania administracyjnego. Wskazali, że cel wywłaszczenia był wówczas w sprzeczności z art. 10 ust. 1 Konstytucji PRL z dnia 22 lipca 1952 r., gdyż wywłaszczona nieruchomość stanowiła grunty orne, a pracownicze ogródki działkowe nie były inwestycją użyteczności publicznej. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. zgodnie z właściwością przekazał sprawę do rozpoznania Ministrowi Infrastruktury, który decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody R. z dnia [...] listopada 1979 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika Gminy J. z dnia [...] listopada 1979 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że celem postępowania w tej sprawie było ustalenie, czy kwestionowana decyzja jest dotknięta jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności, czy została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w tym przepisami ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (t.j.: Dz. U. z 1974 r., Nr 10, poz. 64) (dalej: "ustawa wywłaszczeniowa z 1958 r."). Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy, wywłaszczenie było dopuszczalne, jeżeli wywłaszczana nieruchomość była ubiegającemu się o wywłaszczenie niezbędna na cele użyteczności publicznej, obrony Państwa albo dla wykonywania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych. W ocenie organu warunek określony w tym przepisie został spełniony. Celem wywłaszczenia była realizacja narodowych planów gospodarczych – urządzenie pracowniczych ogródków działkowych, zgodnie z decyzją Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego w R. z dnia [...] maja 1977 r. o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji. Ponadto w oparciu o art. 1 ust. 4 ustawy z dnia 9 marca 1949 r. o pracowniczych ogrodach działkowych, przeznaczenie wskazanej w kwestionowanych decyzjach nieruchomości pod pracownicze ogrody działkowe mieściło się także w pojęciu "użyteczności publicznej". Nabycie tej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa było niezbędne dla realizacji zadania w ramach planu gospodarczego, uchwalonego w województwie [...] na lata 1978-1980 na podstawie dekretu z dnia

1 października 1947 r. o planowej gospodarce narodowej (Dz. U. z 1949 r., Nr 64, poz.373). W dacie wywłaszczenia obowiązywała również uchwała Rady Ministrów

z dnia 3 czerwca 1977 r. nr 83 w sprawie rozwoju pracowniczych ogródków działkowych do 1980 r. (M.P. Nr 15, poz. 82), skierowana do wojewodów i prezydentów miast stopnia wojewódzkiego, która zobowiązywała do dokonania przeglądów terenów nadających się pod pracownicze ogródki działkowe oraz przeznaczenia ich, w terminie do dnia 31 sierpnia 1977 r., w planach zagospodarowania przestrzennego na lata 1978 -1980, pod stałe ogrody działkowe w wykazie, stanowiącym załącznik do tej uchwały.

W tych okolicznościach Minister Infrastruktury uznał, że Naczelnik Gminy J., dysponując decyzją z dnia [...] maja 1977 r. o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji, wydaną zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta R., miał podstawy do uznania "niezbędności" i "odpowiedniości" nieruchomości dla realizacji celu wskazanego we wniosku o wywłaszczenie. Powyższe przesłanki wywłaszczenia zostały ustalone już w chwili uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego, ustalającego dla przedmiotowej nieruchomości ściśle określone przeznaczenie, a nie w chwili wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego i wydawania decyzji w tym zakresie. Przepisy ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r. regulowały jedynie końcowy etap realizacji określonego wcześniej planu gospodarczego i nie pozwalały na podważenie ustaleń dokonanych w planie zagospodarowania przestrzennego. Minister Infrastruktury nie stwierdził również rażącego naruszenia art. 6 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r., gdyż przedmiotowa decyzja zawiera wzmiankę o niemożności nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa w trybie rokowań, zaś brak w aktach oferty o dobrowolne odstąpienie wywłaszczonej nieruchomości nie może świadczyć o jej braku. Zgodnie z art. 22 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r. odszkodowanie powinno być ustalone na podstawie wyników rozprawy, po wysłuchaniu na niej opinii biegłych powołanych przez właściwy organ. Nie zachował się wprawdzie protokół z rozprawy, wyznaczonej, jak wynika z zawiadomienia o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego, na dzień

[...] października 1979 r., ale w sprawie brak jest również dokumentów świadczących

o tym, że rozprawa nie została przeprowadzona. Z treści uzasadnienia decyzji Naczelnika Gminy J. z dnia [...] listopada 1979 r., wynika, że odszkodowanie

w przedmiotowej sprawie zostało prawidłowo ustalone na podstawie art. 8 ww. ustawy oraz zarządzenia Wojewody R. z dnia [...] marca 1978 r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości stawek odszkodowania za grunty wywłaszczone na rzecz Państwa. Wskazano jednocześnie, iż decyzja Naczelnika Gminy J. z dnia [...] listopada

1979 r. zawiera wszystkie elementy określone w art. 23 ust. 1 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r., to jest: ustalenie przedmiotu wywłaszczenia, wskazanie, na czyj wniosek następuje wywłaszczenie, ustalenie odszkodowania i terminu jego zapłaty, wymienienie osób uprawnionych do otrzymania odszkodowania, szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o ośrodkach odwoławczych. W świetle tych ustaleń Minister Infrastruktury uznał, że w przedmiotowej sprawie postępowanie wywłaszczeniowe, zarówno w części dotyczącej wywłaszczenia, jak i odszkodowania, zostało przeprowadzone zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami i brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, objętych wnioskiem.

R. K. złożył do Ministra Infrastruktury wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i stwierdzenie nieważności obu decyzji wywłaszczeniowych z 1979 r. Podniósł, że zostały one wydane z naruszeniem art. 10 ust. 1 Konstytucji PRL z dnia 22 lipca 1952 r., zgodnie z którym indywidualne gospodarstwa rolne podlegały wówczas szczególnej ochronie, a grunty, objęte zaskarżonymi decyzjami, były gruntami rolnymi. Podał, że sam fakt uznania ogródków działkowych za urządzenia użyteczności publicznej nie może być przyjęty za jedyną przesłankę wywłaszczenia nieruchomości.

Z treści uzasadnienia decyzji wywłaszczeniowej nie wynika bowiem, aby ówczesny organ wykazał, że przedmiotowa nieruchomość była niezbędna i odpowiednia pod ogródki działkowe w świetle konstytucyjnej ochrony gospodarstw rolnych. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że organ wywłaszczeniowy był obowiązany do oceny wniosku i stwierdzenia, czy wskazany teren jest odpowiedni dla realizacji zamierzonego celu oraz dlaczego ten konkretny, a nie inny grunt został uznany za niezbędny dla utworzenia pracowniczych ogródków działkowych. Ponadto organ wywłaszczeniowy, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r., w uzasadnieniu decyzji nie wskazał czym kierował się, przyjmując wysokość odszkodowania określoną w opinii biegłego. Powyższe wątpliwości są uzasadnione wobec braku protokołu rozprawy z dnia [...] października 1979 r., jak również w związku z okolicznością zaskarżenia decyzji przez R. K. Zarzucił również naruszenie przez Ministra Infrastruktury wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów Państwa. Wskazał, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., dołączoną do wniosku, w tożsamym stanie faktycznym stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Gminy J. z dnia [...] listopada 1979 r. w części orzekającej o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa na potrzeby pracowniczych ogrodów działkowych, części nieruchomości położonej w miejscowości W., gmina J. Z powołanej zasady postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji państwowej przy prowadzeniu postępowania wobec wszystkich obywateli powinny postępować w sposób przejrzysty, uczciwy i sprawiedliwy, a nie wydawać sprzeczne ze sobą orzeczenia w tożsamym stanie faktycznym i prawnym. Właściwy do ponownego rozpatrzenia sprawy Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] opisaną na wstępie i zaskarżoną

w niniejszej sprawie utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2011 r. W uzasadnieniu decyzji podał, że organom wywłaszczeniowym nie można zarzucić, że wydały decyzje z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji, gdy przedmiotowa nieruchomość była objęta planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego R. i wydaną na jego podstawie decyzją z dnia [...] maja 1977 r.

o ustaleniu miejsca warunków realizacji inwestycji. Obowiązek zakładania ogrodów działkowych ciążył ustawowo na gminach, które miały prawo nabywania odpowiednich terenów w drodze wywłaszczenia, gdyż prezydentów i wojewodów obowiązywała uchwała Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 1977 r. nr 83 w sprawie rozwoju pracowniczych ogródków działkowych do 1980 r. (M.P. Nr 15, poz. 82), skierowana do wojewodów i prezydentów miast stopnia wojewódzkiego, która zobowiązywała do dokonania przeglądów terenów nadających się pod pracownicze ogródki działkowe oraz przeznaczenia ich, w terminie do dnia 31 sierpnia 1977 r., w planach zagospodarowania przestrzennego na lata 1978 -1980, pod stałe ogrody działkowe w wykazie, stanowiącym załącznik do tej uchwały. Ponadto Minister, powołując się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 lipca 2011 r., I SA/Wa 759/11 wskazał, że ówczesne przepisy nie dawały organowi wywłaszczeniowemu wskazówek odnośnie pojęć "niezbędność"

i "odpowiedniość", a ustawy nie określały przesłanek, które powinny zaistnieć, aby uznać grunty za niezbędne, czy też odpowiednie pod wywłaszczenie. Podtrzymując wcześniejszą argumentację podał, że "niezbędność" i "odpowiedniość" wywłaszczonej nieruchomości ustalano nie w chwili wydawania decyzji wywłaszczeniowej, lecz już

w momencie uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego, ustalającego dla tej nieruchomości ściśle określone przeznaczenie. W sprawie nie doszło zatem do naruszenia przez ówczesne organy art. 3 ust. 1 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r. Odnosząc się do kwestii kolizji wywłaszczenia z zasadą ochrony indywidualnych gospodarstw rolnych Minister wskazał, że nie może ona świadczyć o uznaniu decyzji wywłaszczeniowych za wydane z rażącym naruszeniem prawa, gdyż obowiązujące wówczas przepisy, także te rangi konstytucyjnej, wprost nie zakazywały wywłaszczania na cele publiczne gruntów prywatnych, stanowiących gospodarstwa rolne. Jednocześnie Konstytucja PRL z dnia 22 lipca 1952 r. chroniła inne wartości ogólnospołeczne i prawa obywateli, w tym zapewniała prawo do wypoczynku, co realizowano m.in. przez zakładanie pracowniczych ogrodów działkowych. Zasada ochrony indywidualnych gospodarstw rolnych współistniała zatem z innymi prawami obywatelskimi. Zdaniem organu nadzoru, wniosek Zarządu Gospodarki Terenami

w R. z dnia [...] września 1979 r. o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego był uzasadniony, a w sytuacji braku akt archiwalnych, wskazanie w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 1979 r., że wywłaszczenia dokonano w związku z niemożnością jej nabycia w trybie art. 6 cyt. ustawy, nie daje podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia tego przepisu. Organ wywłaszczeniowy poinformował o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego i wyznaczył rozprawę na dzień [...] października 1979 r., na której, wobec braku protokołu, nie wiadomo, czy biegli szacujący wywłaszczoną nieruchomość byli wysłuchani (art. 17 ustęp 1 i art. 22 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r.). Wskazując na wyrok NSA z dnia 20 listopada 2009 r.,

I OSK 195/09 Minister podniósł, iż wprawdzie brak biegłych na rozprawie stanowi naruszenie przepisów ustawy, to jednak nie może być on oceniany w kategoriach przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowo-odszkodowawczej.

Z uzasadnienia decyzji wywłaszczeniowej z dnia [...] listopada 1979 r. wynika, że odszkodowanie zostało przyznane na podstawie art. 8 cyt. ustawy oraz zarządzenia Wojewody R. z dnia [...] marca 1978 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek odszkodowania za grunty wywłaszczone na rzecz Państwa. Wskazując na powyższe Minister uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanych w niniejszej sprawie decyzji.

Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej złożył R. K. Skarżący decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przez błędne uznanie, że brak wykazania przez organ wywłaszczeniowy "niezbędności" dla utworzenia pracowniczych ogródków działkowych w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r. nie stanowi rażącego naruszenia prawa;

2) art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a., przez nie odniesienie się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy: obrazy przepisów art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r. oraz art. 8 k.p.a.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o stwierdzenie nieważności zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej wydanej przez Ministra Infrastruktury oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podał, że nie kwestionuje, iż użyte w art. 3 ust. 1 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r. pojęcia "niezbędność" i "odpowiedniość" są pojęciami nieostrymi, wymagającymi każdorazowo wykładni przy ich stosowaniu. Podkreślił, że nie jest to przedmiotem zarzutu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowych. Jest nim bowiem okoliczność, że w decyzji Naczelnika Gminy J. z dnia [...] lipca 1979 r. nie wykazano, aby stawiany przez ówczesnego ustawodawcę warunek niezbędności wywłaszczenia części nieruchomości o powierzchni [...] m² z nieruchomości ogólnej o powierzchni [...] m², położonej w W. gmina J., stanowiącej w dacie wywłaszczenia współwłasność skarżącego oraz J. K. i M. K., został spełniony. Prawidłowe uzasadnienie decyzji stanowi konieczny warunek skutecznej kontroli decyzji przez sąd oraz pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych, natomiast jego brak pozbawia strony możliwości obrony swoich interesów. Takim uzasadnieniem nie jest sam fakt uwzględnienia tej nieruchomości z przeznaczeniem na ogródki działkowe w decyzji z dnia [...] maja 1977 r. o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji, gdyż jest to jedynie wskazanie jednej z formalnych podstaw wywłaszczenia. Uzasadnienia zaskarżonych decyzji nie zawierają wzmianki o tym, w jaki sposób organ wywłaszczeniowy rozumiał pojęcie "niezbędności" i dlaczego uznał, że ta przesłanka została spełniona. Skarżący zarzucił także, iż organ nadzoru w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do podniesionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutu naruszenia art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r. oraz art. 8 k.p.a.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 76/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. K. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wywłaszczenia nieruchomości, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] (pkt 1), stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku (pkt 2) oraz zasądził od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżącego R. K. kwotę [...] zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 3).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 stycznia 2014 r. w sprawie

I OSK 1923/12 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu

w Warszawie oraz zasądził od R. K. na rzecz Ministra Infrastruktury i Rozwoju kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku podniósł, iż zastosowany przez Sąd w sprawie przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) (dalej: "p.p.s.a.") stanowi, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przepisu tego tym samym wynika, iż obejmuje on wyłącznie przypadki,

w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Sąd opierając orzeczenie na tej podstawie prawnej ma jednocześnie obowiązek nie tylko wskazania przepisu czy przepisów postępowania, którym organ administracji publicznej uchybił, ale również wykazanie prawdopodobieństwa oddziaływania naruszeń prawa procesowego na wynik sprawy administracyjnej. Ten obowiązek, wynikający z treści art. 141 § 4 p.p.s.a., jest bezwzględny w sytuacji, gdy na skutek uchylenia decyzji bądź postanowienia sprawa trafia ponownie do właściwego organu, który jest oceną prawną wyrażoną

w uzasadnieniu wyroku sądu związany. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny

w ocenie Sądu pierwszej instancji brak odniesienia się przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, do złożonych przez R. K. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] i [...] czerwca 2010 r., wydanych w sprawach innych osób, stanowiło naruszenie przepisów postępowania administracyjnego – art. 8 i art. 11 k.p.a., co w konsekwencji stanowiło naruszenie również art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłowe uznał zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzenie, że zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej nakłada na nie obowiązek prawidłowego rozważenia stanu faktycznego i prawnego rozstrzyganej sprawy oraz rozważenia skutków prawnych, które wywołują wszelkie ostateczne akty administracyjne funkcjonujące

w obrocie prawnym i pozostające w związku z podejmowanym rozstrzygnięciem

w indywidualnej sprawie oraz, że organ administracji, który w ogóle nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia swym obowiązkom wynikającym z art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Wskazał jednocześnie, iż Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że taka sytuacja wystąpiła

w rozpoznawanej sprawie, gdyż aby mówić o naruszeniu zasady, zgodnie z którą podmioty o tym samym statusie prawnym mogą na gruncie tych samych przepisów oczekiwać takich samych rozstrzygnięć, które z przepisów wynikają, niezbędna jest – oprócz tożsamości stanów faktycznych i prawnych – również tożsamość organów wydających decyzje w tych sprawach. W niniejszej sprawie tożsamość organów nie zachodziła, albowiem dołączone przez R. K. do akt administracyjnych decyzje z dnia [...] czerwca 2010 r. i z dnia [...] czerwca 2010 r. wydał Wojewoda [...], a w rozpoznawanej sprawie w pierwszej instancji decyzję wydał Minister Infrastruktury, zaś zaskarżoną decyzję Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Decyzje organu wojewódzkiego nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i nie były niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Tym samym uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że organ nadzoru nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne. Wskazano jednocześnie, iż Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. podał przyczyny, z powodu których odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z 1979 r. Okoliczność, iż stanowisko to było odmienne od zaprezentowanego przez Wojewodę [...] w powołanych decyzjach z 2010 r. nie miała w sprawie znaczenia. Nie mniej jednak z uwagi na to, że sposób rozstrzygnięcia zawarty we wskazanych decyzjach Wojewody [...] był podstawowym zarzutem podnoszonym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej powinien odnieść się do niego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko autora skargi kasacyjnej, iż mogłoby to być wyłącznie wskazanie, że decyzje te nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w tej sprawie. Sąd ten wskazał jednocześnie, iż obowiązek praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania, który wyraża się w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron oraz uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego jak i słusznego interesu obywateli nie może polegać na badaniu okoliczności faktycznych, które były podstawą orzekania w innych konkretnych, indywidualnych sprawach (por. wyrok NSA

w Warszawie z dnia 15 listopada 2006 r., II GSK 183/06, publ. LEX nr 290139). Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 8 i art. 11 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. jest zasadny. W ten sam sposób Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do dołączonych do akt administracyjnych decyzji Wojewody [...], wydanych w odrębnych postępowaniach oraz brak ustosunkowania się do zarzutu naruszenia art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r. – mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podniósł, iż wynika to wprost z powołanej przez Sąd podstawy prawnej uwzględnienia skargi, dodał jednocześnie, iż w motywach wyroku Sąd nie podał okoliczności, które wskazywałyby na istnienie prawdopodobieństwa oddziaływania tych uchybień na treść zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji nie wskazał na okoliczności wskazujące na wystąpienie skutku w postaci możliwości istotnego wpływania na wynik sprawy przez uchybienia przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, które może być przyczyną uwzględnienia skargi na decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał jednocześnie, iż z niebudzących wątpliwości ustaleń stanu faktycznego oraz materiału dowodowego, występującego

w sprawie wynika, iż ewentualne braki w zakresie uzasadnienia faktycznego kontrolowanych decyzji nie mogły mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Zauważył ponadto należy, iż kwestia dotycząca decyzji Wojewody [...] z czerwca 2010 r. została wyżej wyjaśniona, zaś odniesienie się przez organ nadzoru do zarzutu naruszenia art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r. nastąpiło w uzasadnieniu decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2011 r. Zarzut ten został przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej rozważony, albowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że odszkodowanie zostało ustalone w sposób prawidłowy, przy zastosowaniu cen sztywnych. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie narusza zatem przesłanek określonych w art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za zasadny został uznany zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a., gdyż Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poczynił wiążące Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wskazania co do dalszego postępowania, które – jak wykazano – były wynikiem błędnej oceny Sądu, co do naruszenia ww. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazując na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien uwzględnić powyższą ocenę prawną i dokonać ponownej kontroli legalności zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność.

Jednocześnie wskazać należy, że sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), co daje mu podstawy do całościowej kontroli zaskarżonego aktu oraz postępowania administracyjnego poprzedzającego jego wydanie.

Zdaniem Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istotną okolicznością mającą wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy jest fakt, że rozpoznawana sprawa została przekazana do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 1923/12, wydanego na skutek skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2012 r.

w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 76/12.

Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Artykuł ten znajduje zastosowanie, gdy doszło do orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Ta sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II GSK 808/09, Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego.

Wykładnia prawa, o jakiej mowa w art. 190 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez Naczelny Sąd Administracyjny istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu. Związanie wykładnią prawną dotyczy zarówno sądu rozpoznającego sprawę ponownie, a także organu administracyjnego, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego, powodująca, że pogląd prawny NSA staje się nieaktualny. Oznacza to, że orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie.

Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma więc całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. W tej sytuacji Sąd nie mógł rozpoznawać sprawy z pominięciem oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odmienne stanowisko Sądu stanowiłoby naruszenie art. 190 p.p.s.a., które to naruszenie mogłoby mieć wpływy na wynik sprawy, skutkujące uchyleniem wyroku w przypadku jego zaskarżenia skargą kasacyjną.

W konsekwencji należy uznać, iż związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku.

Oznacza to, że Sąd rozpoznając obecnie sprawę, nie znajdując podstaw do zastosowania odstępstw od konieczności podzielenia poglądu prawnego wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 stycznia 2014 r., zobowiązany jest wykładnią prawa tam przedstawioną przyjąć.

Przypomnieć należy, iż przedmiotem ponownej kontroli Sądu jest decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody R. z dnia [...] listopada 1979 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika Gminy J. z dnia [...] listopada 1979 r. nr [...], o wywłaszczeniu za odszkodowaniem na rzecz Państwa na potrzeby pracowniczych ogrodów działkowych części nieruchomości położonej

w W. gm. J. o pow. [...] m2 z całości o pow. [...] m2 stanowiącej współwłasność J. K.,

M. K. i R. K. Wobec tego, iż postępowanie toczy się w trybie nadzwyczajnym – nieważnościowym wskazać należy, iż zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.

Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco wymienione

w art. 156 § 1 k.p.a. Zestawienie przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności. Redakcja przepisu oraz nadzwyczajny charakter tej instytucji nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej i dlatego działanie organu w trybie stwierdzenia nieważności wymaga innego podejścia do sprawy i zasadniczo różni się od postępowania prowadzonego

w trybie zwykłym. Przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji jest wyłącznie zbadanie czy w danej sprawie wystąpiła przesłanka określona

w art. 156 § 1 k.p.a. Rozstrzygnięcie kończące takie postępowanie może polegać na stwierdzeniu nieważności decyzji lub odmowie stwierdzenia nieważności (art. 158 § 1 k.p.a.) albo na stwierdzeniu, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 k.p.a.).

Nie jest dopuszczalna w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ocena innych zagadnień, w szczególności organ nadzorczy nie może rozstrzygać, co do meritum zagadnień będących przedmiotem postępowania w trybie zwykłym. Tryb kontroli sądowoadministracyjnej decyzji wydanej w postępowaniu

o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest zawężony i odbywa się

w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania decyzji, której postępowanie dotyczy.

Zauważyć należy, że k.p.a. nie zawiera legalnej definicji rażącego naruszenia prawa, chociaż jest to jedna z przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Treść pojęcia "rażące naruszenie prawa" ukształtowana została przez orzecznictwo i doktrynę. W orzecznictwie podkreśla się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa (patrz: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wyd. C.H. BECK, Warszawa 2006 str. 743). Rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji prawa. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2007r. sygn. akt IOSK 996/06 (LEX nr 354687), stwierdzając, że przy ustalaniu cech rażącego naruszenia prawa należy uwzględniać zasadę trwałości decyzji administracyjnej oraz istotę zastosowania sankcji nieważności decyzji administracyjnej, której zastosowanie powoduje pozbawienie mocy prawnej decyzji ze skutkiem ex tunc. Nie każde, zatem naruszenie przepisów prawa jest naruszeniem rażącym. Rażące naruszenie prawa to naruszenie normy prawnej niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że zgodnie z ustaleniami organów administracji publicznej nie zaistniała w odniesieniu do niej żadna z przesłanek nieważności, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a., przeprowadzone przez organy postępowanie nie naruszyło przepisów postępowania, także wskazywanych przez skarżącego w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji.

Kwestionowane przez skarżącego decyzje Naczelnika Gminy J.

i Wojewody R. zostały wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 marca 1985 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (dz. u. z 1974 r., Nr 10, poz. 64) ( określanej w treści niniejszego uzasadnienia "ustawą wywłaszczeniowa z 1958 r."). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy wywłaszczenie mogło nastąpić jedynie na rzecz Państwa. Było ono dopuszczalne, jeżeli wywłaszczana nieruchomość była ubiegającemu się o wywłaszczenie niezbędna na cele użyteczności publicznej, na cele obrony Państwa albo dla wykonania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych (art. 3 ust. 1 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r.). Zgodnie z art. 6 tejże ustawy ubiegający się o wywłaszczenie obowiązany był przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego wystąpić do właściciela o dobrowolne odstąpienie nieruchomości i w razie porozumienia zawrzeć z nim w formie prawem przepisanej umowę nabycia nieruchomości za cenę nie wyższą od ustalonej według zasad odszkodowania przewidzianych w ustawie lub umowę zamiany nieruchomości według zasad tej ustawy. Art. 8 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r. określał zasady ustalania odszkodowania za wywłaszczone grunty i tak odszkodowanie za grunty rolne ustalane było według stawek przewidzianych przy sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych, powiększonych najwyżej do pięciokrotnej wysokości (art. 8 ust. 1 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r.). Odszkodowanie winno zostać ustalone na podstawie wyników rozprawy po wysłuchaniu na niej opinii biegłych, która to opinia powinna zawierać szczegółowe uzasadnienie. Dla oceny zasadności wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowych zgłoszonego w niniejszej sprawie ma także treść art. 21 ust. 1 i 2 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r., zgodnie z którymi decyzja o wywłaszczeniu lub też oddalenie wniosku o wywłaszczenie winny zapaść po przeprowadzeniu rozprawy (ust. 1 art. 21), decyzja zapada na podstawie oceny całokształtu okoliczności sprawy, a w szczególności na podstawie ustalenia, czy objęta wnioskiem nieruchomość jest wnioskodawcy rzeczywiście niezbędna na cele, dla których wywłaszczenie jest według ustawy dopuszczalne, oraz czy wnioskodawca rozporządza odpowiednimi środkami lub kredytami na zapłacenie odszkodowania. Jak wynika z analizy zaskarżonej decyzji Minister dokonał oceny kluczowych

w postępowania wywłaszczeniowym przepisów i trafnie nie dopatrzył się ich rażącego naruszenia. Przypomnieć wypada, że stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. możliwe jest jedynie w przypadku stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, nie jakiegokolwiek naruszenia prawa. Wskazywane przez organ nadzorczy braku w dokumentacji archiwalnej dotyczącej postępowania wywłaszczeniowego istotnie utrudniały dokonanie oceny, jednak zdaniem Sądu ocena dostępnych dowodów jaka została dokonana przez organy została przeprowadzona

z zachowaniem zasad logiki, jest kompletna i zasługuje na akceptację. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, iż postępowania wywłaszczeniowe zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem prawa, a jedynie takie ustalenie dawałoby podstawy do stwierdzenia nieważności kwestionowanych decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wbrew zarzutowi skargi, w którym skarżący wywodzi, iż organ nadzorczy w zaskarżonej decyzji naruszył art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że brak wykazania przez organ wywłaszczeniowy, że wywłaszczana nieruchomość była niezbędna w rozumieniu przepisu art. 3 ust. 1 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r., dla utworzenia pracowniczych ogródkowa działkowych nie stanowi rażącego naruszenia prawa, w ocenie Sądu brak jest podstaw do dopatrywania się wskazanego naruszenia. W decyzji naczelnika Gminy J. z dnia [...] listopada 1979 r. wskazano bowiem, iż wywłaszczenie następuje na potrzeby pracowniczych ogrodów działkowych, w uzasadnieniu tej decyzji przywołano decyzję Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego w R. z dnia [...] maja 1977 r. o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji, wskazując jednocześnie na niezbędność tej nieruchomości dla realizacji narodowych planów gospodarczych. W tych okolicznościach brak jest podstaw do stwierdzenia, iż Naczelnik Gminy J.

w decyzji, o której mowa nie wykazywał celu wywłaszczenia i okoliczności, które powodowały niezbędność nieruchomości dla wykonania nałożonych na organy zobowiązań. W tych okolicznościach brak jest podstaw do stwierdzenia, iż brak szczegółowego wyjaśnienia w decyzji wywłaszczeniowej niezbędności wywłaszczenia stanowi o rażącym naruszeniu art. 3 ust. 1 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r., niezbędność ta wynika bowiem z planów zagospodarowania przestrzennego i decyzji

z [...] maja 1977 r., o której mowa wyżej. Zgodzić się bowiem należy z wywodami wskazanymi w zaskarżonej decyzji, iż wobec przeznaczenia w planach zagospodarowania przestrzennego nieruchomości wskazanej w kwestionowanej decyzji pod stałe ogrody działkowe, Naczelnik Gminy J. wykonując te ustalenia nie naruszył rażąco prawa. Nie ulega też wątpliwości, że zgodnie z art. 1 ust. 4 ustawy

z dnia 9 marca 1949 r. o pracowniczych ogrodach działkowych (Dz. U. z 1949 r., Nr 18, poz. 117), obowiązującej do 12 maja 1981 r. pracownicze ogrody działkowe były urządzeniami użyteczności publicznej. Wbrew twierdzeniom skargi uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie narusza przesłankę z art. 107 § 3 k.p.a. Zarówno Minister Infrastruktury, jak i Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odnieśli się do zarzutu naruszenia art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r. Biorąc pod uwagę wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie dotyczącym braku ustosunkowania się przez organ w zaskarżonej decyzji do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] i [...] czerwca 2010 r. należy zauważyć, iż obowiązkiem organu było odniesienie się do powyższego zarzutu. Naruszenie to jednak pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, albowiem wskazywane przez skarżącego decyzje dotyczą innych spraw, innych osób i zostały wydane przez inny organ, niż orzekający w niniejszej sprawie.

W tych okolicznościach wobec braku podstaw do stwierdzenia wystąpienia którejkolwiek z przesłanek nieważnościowych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę zgodnie z treścią wyroku.