Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 1301/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 23 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. T. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z 29 lipca 2020 r., strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wojewody D. (dalej Wojewoda) w przedmiocie opisanym w sentencji postanowienia.

Zarządzeniem z 4 września 2020 r., Przewodniczący Wydziału III wezwał skarżącą do wykazania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność wyczerpała tok instancji przez złożenie ponaglenia w związku

z bezczynnością Wojewody. Wskazał, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się jedynie ponaglenie wniesione w związku z przewlekłym prowadzeniem postępowania. Pouczył, że stwierdzenie niewyczerpania toku instancji skutkować będzie odrzuceniem skargi.

W zakreślonym terminie skarżąca nie nadesłała ponaglenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.

- dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, tj. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i podmiotowe, tj. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania, że skarga jest niedopuszczalna, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy.

Na gruncie art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

Z rozważań tych wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero

po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto, na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (pkt 1 - bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2 - przewlekłość). Tym samym, złożenie skargi

na bezczynność, czy też przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a.

Tymczasem - jak wynika to z akt sprawy - skarga strony skarżącej, w sprawie bezczynności Wojewody, w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy, nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia w tym zakresie, zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Podkreślić bowiem należy, że w znajdującym się w aktach administracyjnych piśmie z 24 czerwca 2020 r. (data wpływu do organu – 30 czerwca 2020 r.) strona skarżąca wyraźnie wskazała, że wnosi "ponaglenie na przewlekłość w postępowaniu administracyjnym", zaś na wezwanie Sądu nie nadesłała ponaglenia w związku

z bezczynnością organu.

Mając na względzie powyższe, Sąd - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw.

z art. 52 § 1 p.p.s.a. - postanowił jak w punkcie I sentencji postanowienia. Orzeczenie

o kosztach oparł na art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (punkt II sentencji postanowienia).