Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 790/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 31zo, art. 31zq ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek /spr./, Sędzia WSA Jacek Boratyn, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi D.B. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za miesiące marzec, kwiecień i maj 2020 roku uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...].


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi D. B. (dalej: wnioskodawczyni/skarżąca) jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr [...] z dnia [...] października 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję własną nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r., którą odmówiono skarżącej prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r.

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. wnioskodawczyni zwróciła się do organu o zwolnienie z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne, rentowe, wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenia chorobowe, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność, opłacającą składki wyłącznie za siebie za marzec, kwiecień i maj 2020 r.. Wniosek oparła na podstawie przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm., dalej: ustawa o szczególnych rozwiązaniach).

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. organ odmówił przyznania wnioskowanego zwolnienia. Organ wskazał, że określonym w art. 31zq ust. 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach warunkiem zwolnienia jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych za przedmiotowe okresy nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r., chyba że płatnik był zwolniony z obowiązku ich składania. W ocenie organu, zwolnienie nie przysługuje wnioskodawczyni, bowiem dokumenty rozliczeniowe za wymienione miesiące zostały przekazane po terminie, tj. [...] sierpnia 2020 r.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnioskodawczyni podniosła, że jest zwolniona z comiesięcznego przekazywania dokumentów rozliczeniowych. Wskazała, że w lutym 2020 r. przesłała do ZUS dokumenty rozliczeniowe za styczeń, które winny być podstawą powielenia ich przez system w następujących miesiącach, w związku z czym była przeświadczona o przysługującym jej zwolnieniu ze składania deklaracji. Dopiero decyzja odmowna uświadomiła jej zaniechanie i niezwłocznie brakujące dokumenty zostały sporządzone i przekazane do ZUS. W świetle powyższego wnioskodawczyni wniosła o przywrócenie terminu do złożenia deklaracji.

Decyzją z dnia [...] października 2020 r. organ utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ wyjaśnił, że zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r. dotyczy płatników, którzy do 30 czerwca 2020 r. przekazali dokumenty rozliczeniowe za przedmiotowe okresy, zaś wnioskodawczyni przekazała je do organu w dniu [...] sierpnia 2020 r.. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej o braku po jej stronie obowiązku comiesięcznego składania deklaracji wskazał organ, że od 1 lutego 2020 r. podstawa wymiaru składek uległa zmianie i wnioskodawczyni miała obowiązek złożyć wzorcowe dokumenty rozliczeniowe za pełny miesiąc.

Organ zaznaczył również, że nie ma podstaw do przywrócenia terminu do złożenia deklaracji, bowiem termin ten ma charakter ustawowy, a złożenie deklaracji po terminie nie wywołuje skutków prawnych w postaci spełnienia warunku zwolnienia z obowiązku opłacania składek.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie, skarżąca powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto dodała, że otrzymała od organu pismo z [...] lipca 2020 r. informujące o braku dokumentów rozliczeniowych, którym zwrócono się do skarżącej o bezzwłoczne uzupełnienie braków. Dokumentacja została uzupełniona. Skarżąca podkreśliła, że w świetle powyższego i załączonych do skargi dokumentów obrazujących stan finansowy jej firmy, przyznanie wnioskowanego zwolnienia jest merytorycznie celowe.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując uprzednio podnoszoną argumentację.

Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania WSA w Warszawie. Z kolei postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2021 r. – w związku z dokonaną 4 marca 2021 r. nowelizacją rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.U. z 2020 r. poz. 1773 ze zm.) – sąd ten stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę WSA w Rzeszowie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Istotą sporu jest kwestia konsekwencji niezłożenia przez skarżącą, w okolicznościach właściwych badanej sprawie, deklaracji rozliczeniowych za okresy miesięczne: marzec, kwiecień i maj 2020 r. w odpowiednim terminie.

Art. 31zo ustawy o szczególnych rozwiązaniach przewiduje możliwość przyznania wnioskodawcy (płatnikowi składek) zwolnienia z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek, pod określonymi warunkami.

W myśl art. 31zq ust. 1 i 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, za marzec, kwiecień i maj 2020 r. płatnik składek zobowiązany jest przesyłać deklaracje rozliczeniowe lub imienne raporty miesięczne na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zgodnie z tymi przepisami zwolniony jest z obowiązku ich składania. Warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych należnych za marzec, kwiecień i maj 2020 r. nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r., chyba że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania. Terminy i sposób złożenia dokumentów rozliczeniowych przez płatników zostały uregulowane w art. 47 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266 ze zm., dalej: ustawa systemowa). Formalnie stanowisko organu znajduje oparcie w w/w przepisach.

Podkreślenia jednak wymaga, że do postępowania zakończonego wydaną w powyższym stanie prawnym zaskarżoną decyzją, z mocy art. 123 art. 47 ustawy systemowej oraz art. 180 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: K.p.a.), miały zastosowanie przepisy K.p.a., w tym zasady ogólne. Stanowią one między innymi, że organy administracji publicznej obowiązane są: stać na straży praworządności (art. 7 K.p.a.), prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 § 1 K.p.a.), wypełniać wobec stron obowiązki informacyjne (art. 9 K.p.a.), zapewnić stronom udział w postępowaniu (art. 10 § 1 K.p.a.), a także działać wnikliwie i szybko (art. 12 § 1 K.p.a.).

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie doszło do naruszenia w stopniu istotnym, determinującym treść rozstrzygnięcia, art. 9 K.p.a. i art. 79a § 1 K.p.a., którymi to ustawodawca nałożył na organy administracji publicznej obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, jak również czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, a to poprzez udzielanie im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że realizacja obowiązków wynikających z art. 9 K.p.a. polega, między innymi, na powinności organu administracji poinformowania strony w sposób szczegółowy o tym, od jakich okoliczności zależy rozstrzygnięcie sprawy i jakie dowody powinny być przedstawione przez stronę, aby zostało wydane rozstrzygnięcie o treści żądanej przez stronę (por. wyrok NSA z 6 września 2001 r., sygn. akt V SA 44/01). Ponadto obowiązek udzielania stronie informacji powinien być rozumiany w jak najszerszy sposób, jego naruszenie zaś należy traktować jako wystarczającą przesłankę do uchylenia decyzji (por. wyrok NSA z 25 czerwca 1997 r., sygn. akt SA/Lu 2087/95).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w następstwie złożonego przez skarżącą wniosku, doszło do wszczęcia postępowania administracyjnego, w którym, kierując się zasadą informowania stron wyrażoną w art. 9 K.p.a., organ powinien był czuwać nad tym, aby na skutek nieznajomości prawa, strona nie poniosła szkody. Nie można tracić z pola widzenia, że chodzi o rozwiązania nowe, podyktowane nadzwyczajną sytuacją, co tym bardziej winno skłaniać organ do pieczołowitego wywiązywania się z obowiązków wynikających z w/w zasad postępowania. W tym celu, jak tego wymaga art. 9 K.p.a., organ powinien był – w rozsądnym terminie – udzielić skarżącej należytego i wyczerpującego wyjaśnienia m.in. o okolicznościach prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków, a więc konkretnie wskazać jakich dokumentów brakuje, aby wniosek mógł zostać pozytywnie rozpatrzony (por. wyrok WSA w Olsztynie z 24 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Ol 805/20, wyrok WSA w Bydgoszczy z 28 września 2021 r., I SA/Bd 410/21, wyrok WSA w Poznaniu z 14 lipca 2021 r., III SA/Po 940/20). Chodzi oczywiście o taki sposób informowania strony, aby nie tylko uświadomić jej o ciążących na niej powinnościach oraz konsekwencjach nie zadośćuczynienia tym obowiązkom, ale także aby umożliwić jej ich spełnienie, a więc zakreślenie w tym celu niezbędnego czasu.

Jak z kolei stanowi art. 79a § 1 K.p.a., w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania dokumentacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Skoro zatem organ działał w przeświadczeniu, że skarżąca nie jest zwolniona ze składania deklaracji, a dokumentacji rozliczeniowej brakowało, to zgodnie z powołanym przepisem organ był zobligowany do zasygnalizowania skarżącej, że nieuzupełnienie w określonym terminie stwierdzonych braków będzie skutkowało negatywnym rozpatrzeniem wniosku.

W aktach rozpoznawanej sprawy brak jest dowodów na to, że organ udzielił stronie przed dniem 30 czerwca 2020 r. wyjaśnień, że warunkiem pozytywnego załatwienia wniosku jest złożenie brakujących deklaracji rozliczeniowych. Nie można uznać za takie wyjaśnienie pisma organu z [...] lipca 2020 r., bowiem data jego sporządzenia wykluczała możliwość dokonania przez skarżącą terminowego uzupełnienia dokumentacji. Zaniechanie działań informacyjnych w niniejszej sprawie uniemożliwiło skarżącej uzupełnienie brakującej dokumentacji w ustawowym terminie do 30 czerwca 2020 r. In concreto bezczynność skarżącej zarzucana przez organ wynikała z jej przeświadczenia, że nie ma ona obowiązku składania comiesięcznych deklaracji, a nie ze świadomego łamania tegoż obowiązku.

Zwrócić również należy uwagę także na okoliczność, że skarżąca występowała bez profesjonalnego pełnomocnika. Natomiast norma postępowania zawarta w art. 9 K.p.a. zobowiązuje organ do udzielania stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek z urzędu, a nie tylko na wniosek, zaś to wszystko w celu ochrony strony przed negatywnymi konsekwencjami braku wiedzy co do obowiązującego prawa.

Ponadto Sąd zwraca uwagę na art. 77 § 1 K.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien więc być kompletny, to jest dotyczący wszelkich okoliczności faktycznych, które mają istotne znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a zatem konieczne jest zgromadzenie i przeprowadzenie z urzędu dowodów, które pozwolą rozstrzygnąć sprawę w kontekście znajdujących zastosowanie przepisów prawa materialnego. Zgodnie zaś z art. 77 § 4 zdanie drugie K.p.a. fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie. Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Z kolei art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. nakazuje, by decyzja administracyjna zawierała uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne i prawne jest ważnym elementem decyzji, bowiem przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do rozstrzygnięcia. Ponadto, odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady przekonywania wynikającej z art. 11 K.p.a. Uzasadnienie decyzji powinno umożliwiać kontrolę jej poprawności, w tym również przez sąd administracyjny. Sąd administracyjny nie może zastępować organu w podaniu motywów uzasadnienia decyzji o oznaczonej treści.

Mając na względzie powołane regulacje procesowe Sąd stwierdził, że postępowanie organu rozpoznającego wniosek skarżącej nie spełnia również wymogów wynikających z powołanych powyżej przepisów. Zarówno uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji wydanych w kontrolowanej sprawie narusza art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na jej wynik. Organ bowiem nie ustalił i należycie nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji czy skarżąca jako płatnik składek była zobowiązana złożyć wraz z wnioskiem o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek również deklaracje rozliczeniowe, czy też była z tego obowiązku zwolniona. Uzasadnienia decyzji obu instancji są lakoniczne i ogólnikowe. W decyzji I instancji zupełnie brakuje wywodów na ten temat. Z kolei w decyzji II instancji organ odnosi się do tej kwestii jednym zdaniem – "Ponieważ od 01.02.2020 r. podstawa wymiaru składek uległa zmianie miała Pani obowiązek złożyć wzorcowe dokumenty rozliczeniowe za pełny miesiąc". Obowiązkiem organu było przytoczenie w decyzji stosownych przepisów ustawy systemowej, skonfrontowanie ich treści ze stanem faktycznym, a następnie wyjaśnienie stronie dlaczego – zdaniem organu – miała obowiązek złożenia deklaracji rozliczeniowej. Organ jednak tego nie uczynił. Nie można zatem skontrolować prawidłowości tezy organu, że na skarżącej spoczywał obowiązek złożenia deklaracji rozliczeniowych.

Uznać zatem należy, że wykazane naruszenia art. 7, art. 9, art. 77 § 1, art. 79a § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skutkowało to koniecznością uchylenia decyzji zaskarżonej i ją poprzedzającej, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).

Jako uchybienie formalne należy także potraktować sposób podpisania decyzji z dnia [...] sierpnia 2020 r. W myśl art. 107 § 1 pkt 8 K.p.a. decyzja zawiera podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji. Zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy systemowej, decyzje w indywidualnych sprawach wydaje zakład ubezpieczeń społecznych. Zakładem zaś kieruje Prezes Zakładu.

Na zaskarżonej decyzji widnieją dwa podpisy, podczas gdy organem kieruje Prezes, jako organ jednoosobowy. W aktach brakuje upoważnienia do reprezentacji łącznej Prezesa, a nie wynika ona z przepisów ustawy systemowej czy z K.p.a.. Ewentualna aprobata projektu decyzji, czyniona zgodnie z wewnętrznymi procedurami organizacyjnymi, musi uwzględniać wymagania przewidziane dla decyzji określone w art. 107 § 1 K.p.a. (w tym pkt 8) i nie powinna nasuwać wątpliwości, kto w istocie podpisał decyzję w imieniu organu administracji publicznej i ile takich podpisów na niej złożono.

Prócz powyższych rozważań, Sąd zwraca uwagę na jeszcze jeden aspekt. Chodzi mianowicie o charakter przesłanki zwolnienia, jaką stanowi złożenie deklaracji rozliczeniowych za miesiące objęte wnioskiem płatnika, do dnia 30 czerwca 2020 r. Z literalnego brzmienia art. 31zq ust. 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach wynika, że zwolnienie nie może być udzielone, jeżeli podmiot o nie występujący nie dopełnił tego rodzaju obowiązku. W tym jednak zakresie należy wziąć pod uwagę także rezultaty innych rodzajów wykładni, w szczególności systemowej i funkcjonalnej. W ramach tej ostatniej, istotne są cele jakie przyświecały ustawodawcy, tworzącemu podstawy udzielania wsparcia przedsiębiorcom, między innymi, w formie zwolnienia z obowiązku opłacenia składek, a także swoistego rodzaju proceduralne ułatwienia, odnoszące się do sposobu prowadzenia postępowań w tego rodzaju sprawach. Wyrazem tego rodzaju zamierzeń ustawodawcy jest art. 15zzzzzn2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, który stanowi w ust. 1, że w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, przedawnienia, których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju – organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. (art. 15zzzzzn2 ust. 2).

Z treści przytoczonej wyżej regulacji wynika, że złożenie deklaracji rozliczeniowych za miesiące objęte wnioskiem, warunkujące przyznanie zwolnienia, należy traktować jako czynność kształtującą prawa i obowiązki strony. Zgodnie z art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, tego rodzaju termin jest terminem przywracalnym, tymczasem terminy prawa materialnego, nie wykazują tego rodzaju cechy. Co prawda omawiany przepis nie obowiązywał w dacie wydania zaskarżonej decyzji, gdyż został wprowadzony do ustawy o szczególnych rozwiązaniach z dniem 16 grudnia 2020 r., to jednak stanowi on w tym wypadku istotną wskazówkę interpretacyjną. Innym aspektem, który nie powinien umykać organowi, jest to, że chodzi o rozwiązania ekstraordynaryjne, wprowadzane w krótkim czasie, praktycznie bez okresów przejściowych. A więc gdy strona znalazła się w sytuacji uprawniającej do poszukiwania wsparcia publicznego, niwelującego w pewnym zakresie odczuwane skutki wprowadzonego stanu epidemii, co jest sensem omówionych na wstępie rozwiązań, powinna otrzymać od organu, za pośrednictwem którego wsparcie owe otrzymuje, daleko posuniętą pomoc w wypełnieniu przesłanek formalnych.

W związku z tym za zasadny uznać należy pogląd, że złożenie deklaracji rozliczeniowych do 30 czerwca 2020 r., zgodnie z zamysłem ustawodawcy, nie ma w istocie charakteru czysto materialnoprawnego warunku przyznania zwolnienia, ale pełni przede wszystkim funkcję informacyjną dla organu, odnośnie do wartości przyznawanej stronie ulgi. Sąd zauważa również, że wydając decyzję zarówno w I instancji ([...] sierpnia 2020 r.), jak i w instancji odwoławczej ([...] października 2020 r.) organ był w posiadaniu dokumentów rozliczeniowych skarżącej za przedmiotowe miesiące. Tym bardziej wskazane wyżej uchybienia w toku postępowania ze strony organu nie mogą negatywnie wpływać na prawa skarżącej, nawet jeżeli nie złożyła deklaracji we wskazanym terminie.

W związku z powyższym rozpatrując ponownie sprawę, organ uwzględni przedstawioną przez Sąd interpretację charakteru warunku złożenia deklaracji w terminie do 30 czerwca 2020 r., z uwzględnieniem wniosków płynących z regulacji art. 15zzzzzn2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, uznając deklaracje złożone przez skarżącą jako spełniające tę przesłankę i w oparciu o deklaracje, wniosek skarżącej i dane znane organowi z urzędu, rozważy pozostałe warunki przyznania wnioskowanego zwolnienia. Uzasadnienie ewentualnego rozstrzygnięcia w formie decyzji będzie zaś odpowiadało art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. w sposób umożliwiający poznanie motywów rozstrzygnięcia zarówno skarżącej, jak też – ewentualnie – sądowi administracyjnemu.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) uchylił wydane w sprawie decyzje.