Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 620/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 247 par. 1 pkt 3 w zw. z art. 219
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca),, WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Protokolant Starszy inspektor Magdalena Futyma, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A. Spółka jawna na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia - oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Lu 620/12

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 maja 2012r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia A. (dalej: podatnik), Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 6 marca 2012r., nr [...], odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 19 lutego 2007r., nr [...].

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach sprawy:

Na podstawie dokumentu SAD nr [...] z 19.10.1997r. dopuszczono do obrotu na polskim obszarze celnym sprowadzony z B. towar, zdeklarowany jako paliwo do silników odrzutowych o wartości 68.928,72 USD i wadze 387.240 kg, wymierzając cło w kwocie 58.503,30 zł oraz naliczając podatek akcyzowy w kwocie 168.449,40 zł i podatek od towarów i usług w kwocie 101.412,50 zł. Towar zaklasyfikowano zgodnie z wnioskiem podatnika do kodu PCN 2710 00 51 0.

Decyzją z dnia 24 sierpnia 1999r. Dyrektor Urzędu Celnego uchylił swoją decyzję zawartą w wymienionym dokumencie SAD w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej towaru i zaklasyfikował przedmiotowy towar do kodu PCN 2710 00 39 0 - oleje lekkie do innych celów - pozostałe. Zmiana klasyfikacji towaru nie wpłynęła na zmianę wymiaru cła.

Wnioskiem z 15.09.2000r., uzupełnionym w piśmie z 29.01.2001r., podatnik wystąpił o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym i w podatku od towarów i usług oraz o zwrot podatków wraz z odsetkami za zwłokę w odniesieniu do należności podatkowych wynikających z wymienionego dokumentu SAD, a także o uznanie nieistnienia obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym.

Następnie, w związku z tym wnioskiem:

1. decyzją z dnia 19 lutego 2001r. Drugi Urząd Skarbowy odmówił stwierdzenia nieistnienia obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego, nadpłaty podatku od towarów i usług, a Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy decyzją z dnia 28 czerwca 2001r. utrzymała w mocy wymienioną decyzję organu I instancji;

2. postanowieniem z 6.11.2001r. Drugi Urząd Skarbowy wszczął z urzędu postępowanie w sprawie podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług w związku z przedmiotowym importem towaru;

3. wyrokiem z dnia 7 listopada 2002r., sygn. akt I SA/Ka 1622/01, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy uchylił decyzję Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia 28 czerwca 2001r., a decyzją z dnia 27 marca 2003r. Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy uchyliła decyzję Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia 19 lutego 2001r. i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji;

4. pismem z 14.07.2003r. Drugi Urząd Skarbowy przekazał akta sprawy Urzędowi Skarbowemu, jako organowi właściwemu, na mocy postanowienia Ministra Finansów z 17.06.2002r., rozstrzygającego spór kompetencyjny;

5. pismem z 4.09.2003r. Naczelnik Urzędu Skarbowego przekazał akta sprawy zgodnie z właściwością miejscową i rzeczową Naczelnikowi Urzędu Celnego, w związku z uzyskaniem przez organy celne statusu organów podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów oraz w zakresie podatku akcyzowego na mocy ustawy o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych;

6. Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia 3 grudnia 2003r. umorzył postępowanie w sprawie, zaś Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia 23 marca 2004r. uchylił to postanowienie w całości i umorzył postępowanie wszczęte z urzędu przez Drugi Urząd Skarbowy postanowieniem z dnia 6.11.2001r.;

7. decyzją z dnia 12 maja 2004r. Naczelnik Urzędu Celnego odmówił stwierdzenia nieistnienia obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług, a Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 28 września 2004r. utrzymał tę decyzję w mocy;

8. wyrokiem z dnia 18 stycznia 2005r. w sprawie III SA/Lu 709/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 września 2004r., jednakże Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 stycznia 2006r., sygn.akt I FSK 289/05, uchylił ten wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania;

9. po ponownym rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 21 czerwca 2006r., sygn. akt I SA/Lu 256/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 września 2004r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 12 maja 2004r.

10. postanowieniem z dnia 19 lutego 2007r., nr [...], wydanym na podstawie, między innymi, art.165a, art.216 § 1, art.329 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz.60 ze zm.; tekst pierwotny – Dz.U. z 1997r. Nr 137, poz.926 ze zm.) oraz art.175 § 1 k.p.a., Naczelnik Urzędu Celnego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług, zwrotu podatków wraz z odsetkami oraz stwierdzenia nieistnienia obowiązku w podatku akcyzowym w stosunku do towaru dopuszczonego do obrotu na podstawie decyzji zawartej w JDA SAD nr [...] z dnia 19.10.1997r.

W piśmie z 20.01.2012r. podatnik złożył wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznego postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 19 lutego 2007r., nr [...], jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie można odmówić wszczęcia postępowania już wszczętego na żądanie strony i prowadzonego przez 7 lat, w toku którego wydawane były postanowienia oraz decyzje.

Postanowieniem z dnia 6 marca 2012r., nr [...], działając na podstawie art.248 § 1, § 2 pkt 1, § 3 w związku z art.219 Ordynacji podatkowej, zwanej dalej "o.p.", Dyrektor Izby Celnej odmówił stwierdzenia nieważności powołanego wyżej ostatecznego postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 19 lutego 2007r.

Po rozpatrzeniu zażalenia podatnika, zaskarżonym w sprawie niniejszej postanowieniem z dnia 18 maja 2012r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy własne postanowienie, o którym mowa wyżej.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ podniósł, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji/postanowienia jest postępowaniem nadzwyczajnym, odrębnym od postępowania wymiarowego i nie może być poświęcone ponownej ocenie zasadności dokonanych rozstrzygnięć merytorycznych.

Odwołując się do treści art.247 § 1 o.p. organ zauważył, że na podstawie pkt 3 tego przepisu stwierdzenie nieważności może być dokonane tylko wówczas, gdy naruszenie prawa ma charakter rażący, zaś za rażące można uznać tylko takie naruszenie prawa, które ma charakter oczywisty i wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Tym samym, aby stwierdzić, że decyzja ostateczna wydana została z rażącym naruszeniem prawa, należałoby ustalić, że mamy do czynienia z sytuacją, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa. Organ podniósł ponadto, powołując się na poglądy sądów administracyjnych, że rażące naruszenie prawa należy do pojęć niedookreślonych, co oznacza, że organowi podatkowemu pozostawiono prawo dokonania interpretacji tego pojęcia przy uwzględnieniu okoliczności każdego konkretnego przypadku oraz, że o rażącym naruszeniu prawa nie może być mowy, gdy organ stosujący prawo podczas wykładni dokonuje wyboru jednej interpretacji spośród tych reprezentowanych w orzecznictwie i doktrynie, bowiem o rażącym charakterze naruszenia nie można mówić, gdy przepisy prawa pozwalają na uzasadnione wyrażenie odmiennych stanowisk; w przypadku istnienia rozbieżności interpretacyjnych i opowiedzenia się w sprawie za tą, która potem została odrzucona, sytuacja taka nie daje sama przez się podstaw do przyjęcia, iż rozstrzygnięcie podjęte zostało z rażącym naruszeniem prawa.

W powyższym kontekście organ zauważył, że podatnik formułuje tezę, iż żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości odmowy wszczęcia postępowania już wszczętego, a podstawa prawna z art.165a o.p. może być stosowana jedynie na wstępnym etapie badania wniosku, a nie w toku już toczącego się postępowania. Jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w powołanym wyżej wyroku z dnia 21 czerwca 2006r., sygn.akt I SA/Lu 256/06, wskazując, jakie czynności powinien wykonać organ ponownie rozpatrujący sprawę, stwierdził, że: "...w ponownym postępowaniu organ powinien mieć na względzie, że o fakcie pełnienia przez organ celny funkcji płatnika (w rozumieniu art.3 ust.4 ustawy z dnia 19 grudnia 1980r. o zobowiązaniach podatkowych - Dz.U. z 1993r. Nr 108, poz.486 ze zm. oraz art.8 Ordynacji podatkowej) przesądzają zawsze przepisy materialnego prawa podatkowego (tu: ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym) obowiązujące w dacie zdarzenia, w związku z którym obowiązek płatnika powinien być wykonany (tu: październik - grudzień 1997r.). Forma poboru podatku przesądza również o trybie, w jakim powinien być załatwiony wniosek o stwierdzenie nieistnienia obowiązku podatkowego i o zwrot niesłusznie pobranych kwot. Ustalenie daty zapłaty podatków od poszczególnych czynności importu towaru pozwoli dopiero na określenie terminu, w jakim podatnik mógł skutecznie wystąpić z wnioskiem o zwrot nadpłaty, a więc na ustalenie, czy w dacie złożenia wniosku przysługiwało mu prawo do żądania zwrotu podatków pobranych, jego zdaniem, niesłusznie. Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z art.330 Ordynacji podatkowej zwrot nadpłat powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy (1.01.1998r.) dokonywany jest na podstawie przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Jednocześnie w art.329 pkt 2 Ordynacji podatkowej zastrzeżono, że w przypadku, gdy pobranie podatku dokonywane było za pośrednictwem płatnika i podatek pobrał on w ciągu miesiąca poprzedzającego dzień wejścia w życie Ordynacji podatkowej (po 30.11.1997r.), podatnik mógł wystąpić z wnioskiem o sprostowanie obliczenia podatku bądź stwierdzenie nieistnienia obowiązku podatkowego i zwrot kwot uiszczonych nadpłat w terminie 5 lat od dnia poboru podatku (w terminie określonym art.80 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu przed nowelizacją dokonaną od 1.01.2003r. - Dz.U. z 2002r. Nr 169, poz.1387). Jeżeli podatek obliczony i pobrany został za pośrednictwem płatnika, zwrot podatku na podstawie art.29 ustawy o zobowiązaniach mógł być dokonany tylko na mocy wcześniej wydanej, w oparciu o art.175 k.p.a, decyzji w przedmiocie obliczenia tego podatku bądź stwierdzenia braku obowiązku podatkowego. Wynikający z art.175 k.p.a. miesięczny termin od pobrania podatku do wystąpienia ze stosownym żądaniem miał charakter materialnoprawny, a jego przedłużenie w art.329 pkt 2 Ordynacji podatkowej dotyczyło jedynie podatków pobranych po 30.11.1997r. W związku z tym podtrzymać należy pogląd wyrażony w wyroku z dnia 7 listopada 2002r., że ocena skuteczności wniosku skarżącej o stwierdzenie nieistnienia obowiązku podatkowego oraz o zwrot podatków uiszczonych z tytułu importu towaru, uzależniona od ustalenia trybu i dat ich zapłaty, przesądzać powinna o formie i treści rozstrzygnięcia, a tym samym o wyniku sprawy. Bezskuteczność wniosku (w całości lub w części) powinna bowiem do dnia 1 stycznia 2003r. (powołana wyżej nowelizacja Ordynacji podatkowej) powodować decyzyjne umorzenie postępowania na podstawie art.208 § 1 Ordynacji podatkowej, a po tej dacie odmowę wszczęcia postępowania, jako bezprzedmiotowego, na podstawie art.165 a § 1 Ordynacji podatkowej, bez możliwości oceny merytorycznej wniosku w tej części. ...".

Organ wyjaśnił, że na podstawie zgromadzonych dowodów organ I instancji wydał postanowienie z dnia 19 lutego 2007r., w którym – uwzględniając powyższe - ustalił stan faktyczny w sprawie. Określił daty dokonania przez podatnika na konto urzędu celnego (płatnika) wpłat kwot podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług, należnych z tytułu importu towarów według dokumentu SAD i w ustalonych okolicznościach uznał, że wniosek podatnika w tej sprawie stał się bezskuteczny. Skoro zaś wniosek stał się bezskuteczny, to organ rozpatrując (ponownie) sprawę z tego wniosku prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w oparciu o art.165a o.p., jako bezprzedmiotowego, a więc zgodnie ze wskazaniem Sądu, wiążącym w sprawie stosownie do art.153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podniósł przy tym, że związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną, co w stanie niniejszej sprawy nie miało miejsca.

Odnosząc się do formułowanych przez podatnika zarzutów pominięcia okoliczności kilkuletniego prowadzenia postępowania oraz jego złożoności, organ odwoławczy podniósł, że - jego zdaniem - w postanowieniu wskazane zostały wszystkie okoliczności faktyczne, które pozwoliły na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie.

W związku z twierdzeniami podatnika organ wyjaśnił również, że w wyniku uchylenia wyrokiem sądu administracyjnego decyzji organów obu instancji w obrocie prawnym pozostawał tylko wniosek strony, uchylenie to spowodowało zatem powrót postępowania do wstępnego badania wniosku, właściwie – do badania skuteczności wniosku przy uwzględnieniu zaleceń zawartych w wyroku.

W skardze podatnik wniósł o uchylenie zarówno opisanego wyżej postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 maja 2012r., jak i utrzymanego nim w mocy postanowienia tego organu z dnia 6 marca 2012r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie przez organ podatkowy:

• art.248 w związku z art.219 w związku z art.247 § 1 pkt 3 w związku z art.165a o.p. przez błędne przyjęcie, że postanowienie z dnia 19 lutego 2007r. nie jest dotknięte wadą nieważności, w sytuacji gdy przy jego wydaniu doszło do rażącego naruszenia prawa, żaden bowiem przepis prawa nie przewiduje możliwości odmowy wszczęcia postępowania już wszczętego, a podstawa prawna z art.165a o.p. może być stosowana jedynie na wstępnym etapie badania wniosku, a nie w toku już toczącego się postępowania;

• art.121 w związku z art.165a w związku z art.165 o.p. przez złamanie zasady budowania zaufania obywateli do organów podatkowych i utrzymanie w mocy postanowienia z dnia 6 marca 2012r., gdy jest ono obarczone wadą prawną polegającą na tym, iż pomimo toczącego się od 12 lat postępowania podatkowego organ odmówił wszczęcia wszczętego postępowania;

• art.247 § 1 pkt 3 o.p. przez błędne przyjęcie, że w przypadku posłużenia się przez ustawodawcę pojęciem niedookreślonym "rażącego naruszenia prawa" został przyznany organom tzw. luz decyzyjny, gdy zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie uznaje się, że ustalenie treści tych pojęć musi nastąpić w toku wykładni przepisu prawa, będącym jednym ze stadiów procesu stosowania prawa, a wobec tego samo występowanie pojęcia niedookreślonego w przepisie nie dopuszcza tzw. luzu decyzyjnego;

• art.217 o.p. i pominięcie w uzasadnieniu elementów istotnych dla oceny zasadności roszczeń podatnika, tj. pominięcie, że postępowanie jest prowadzone od 12 lat z wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oraz zwrot podatków wraz z odsetkami, a ponadto pominięcie, iż po wydaniu wyroku z dnia 21 czerwca 2006r., sygn. akt I SA/Lu 256/06, były podejmowane przez organ dalsze czynności, które uniemożliwiały wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania.

W uzasadnieniu skargi, z odwołaniem się do poglądów wyrażanych w orzeczeniach sądowych odnośnie regulacji zawartej w art.165a o.p., podatnik stwierdził, że żadna z opisanych w tym przepisie okoliczności nie miała miejsca w stanie niniejszej sprawy, nie zaistniała więc jakakolwiek podstawa do odmowy wszczęcia postępowania, a ponadto postanowienie o odmowie wszczęcia jest sprzeczne z zasadami logiki. Trudno bowiem uznać za racjonalne i logiczne zakończenie postępowania podatkowego, które się toczy od 7 lat, orzeczeniem o odmowie wszczęcia tego postępowania. Wyraził pogląd, że gdy organ ustalił, że wniosek jest bezskuteczny, winien był, w stanie sprawy, umorzyć postępowanie na podstawie art.208 o.p. Jako całkowicie błędne ocenił rozumienie przez organ treści uzasadnienia wyroku z dnia 21 czerwca 2006r., sygn. akt I SA/Lu 256/06. Zdaniem podatnika, powołanie się przez Naczelnika Urzędu Celnego na wprowadzony od 1.01.2003r. art.165a o.p. świadczy o niezrozumieniu celu i sensu wprowadzenia tego przepisu, prowadzącym do błędnego przyjęcia, że może on być zastosowany do już wszczętego i prowadzonego postępowania, gdy w takiej sytuacji bezprzedmiotowe postępowanie winno być umorzone. Podatnik zwrócił również uwagę na pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w uchwale z 22.02.1995r., sygn.akt III AZP 1/95, zgodnie z którym podatnik może na podstawie art.29 ust.1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych żądać zwrotu nadpłaconej kwoty podatku akcyzowego, pobranego przez urząd celny w trybie art.11 ust.2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, jeżeli po upływie miesięcznego terminu, określonego w art.175 § 1 k.p.a. do żądania sprostowania obliczenia podatku, nastąpiła zmiana decyzji organu celnego w części dotyczącej podstawy obliczenia podatku akcyzowego, z której wynika, że pobrana kwota jest wyższa niż należne świadczenie podatkowe.

Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przesłanki uwzględnienia skargi na postanowienie określa wyczerpująco art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz.270 ze zm.; przed 14.03.2012r. – Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zgodnie z § 1 którego sąd uwzględniając skargę na postanowienie:

• (pkt 1) uchyla postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

• (pkt 2) stwierdza nieważność postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 k.p.a. lub w innych przepisach;

• (pkt 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach,

a który w § 2 stanowi, że w sprawach skarg na decyzje i postanowienia wydane w innym postępowaniu, niż uregulowane w k.p.a. i w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepisy § 1 stosuje się z uwzględnieniem przepisów regulujących postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję lub postanowienie.

Zdaniem sądu w składzie orzekającym w sprawie niniejszej, zaskarżone postanowienie wydane zostało bez naruszenia przepisów prawa, o jakim mowa wyżej.

Podkreślić należy, że będące przedmiotem skargi postanowienie wydane zostało w wyniku rozpatrzenia wniosku podatnika o stwierdzenie nieważności ostatecznego postanowienia organu podatkowego. Ten tryb postępowania, nie bez przyczyny nazywany w doktrynie i orzecznictwie nadzwyczajnym, służy do eliminowania z obrotu prawnego decyzji, a także niektórych postanowień (por. art.219 o.p.), dotkniętych tzw. kwalifikowanym naruszeniem prawa - wadami prawnymi wymienionymi enumeratywnie (dla decyzji lub postanowień wydanych w postępowaniu podatkowym) w art.247 § 1 o.p. Jedną z tych wad jest wydanie decyzji lub postanowienia z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 powołanego przepisu) i na taką właśnie wadę postanowienia, wydanego przez Naczelnika Urzędu Celnego dnia 19 lutego 2007r., powołuje się podatnik wywodząc, że rażąco narusza art.165a o.p. jego zastosowanie w postępowaniu toczącym się od 7 lat, z wniosku podatnika z 15.09.2000r., w którym podjęto wiele czynności i wydawano decyzje, a w sprawie zapadały także wyroki sądów administracyjnych.

Wobec powyższego podnieść należy, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art.247 § 1 pkt 3 o.p. (także art.156 § 1 pkt 2 k.p.a.) decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega przy tym na niebudzącej wątpliwości, wyraźnej i jednoznacznej sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, zaś skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Z naruszeniem prawa, uzasadniającym stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art.247 § 1 pkt 3 o.p. (lub art.156 § 1 pkt 2 k.p.a.) nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa, nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja z obrotu prawnego. Rażące naruszenie prawa to zatem takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14.03.2012r., sygn.akt II OSK 2525/10 oraz z 30.08.2012r., sygn.akt II GSK 1014/11 i powołane w ich uzasadnieniach orzecznictwo, a także B.Gruszczyński w: "Ordynacja podatkowa. Komentarz", LexisNexis W-wa 2011 str.947-949).

Oceniając ostateczne postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 19 lutego 2007r. w świetle przywołanych wyżej przesłanek decydujących o istnieniu lub nieistnieniu rażącego naruszenia prawa, zauważyć przede wszystkim należy, co trafnie uwzględnił Dyrektor Izby Celnej, że postanowienie to wydane zostało po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyroku z dnia 21 czerwca 2006r., sygn.akt I SA/Lu 256/06, niezaskarżonego, prawomocnego od dnia 19.09.2006r. Sąd w wyroku tym, wydanym w tej sprawie (a także w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatkach związanych z importem na podstawie 6 innych JDA SAD w miesiącach październik - grudzień 1997r.) stwierdził, że "ocena skuteczności wniosku skarżącej o stwierdzenie nieistnienia obowiązku podatkowego oraz o zwrot podatków uiszczonych z tytułu importu towaru, uzależniona od ustalenia trybu i dat ich zapłaty, przesądzać powinna o formie i treści rozstrzygnięcia, a tym samym o wyniku sprawy. Bezskuteczność wniosku (w całości lub w części) powinna bowiem do dnia 1 stycznia 2003r. (...) powodować decyzyjne umorzenie postępowania na podstawie art.208 § 1 Ordynacji podatkowej, a po tej dacie odmowę wszczęcia postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art.165a § 1 Ordynacji podatkowej, bez możliwości oceny merytorycznej wniosku w tej części" (por. str.10 uzasadnienia wyroku, k-314 verte wspólnych akt dołączonych do sprawy I SA/Lu 619/12). W świetle takiego, jednoznacznie wyrażonego, poglądu prawnego, stanowiącego ocenę prawną w rozumieniu art.153 p.p.s.a., wiążącą w sprawie zarówno organ rozpatrujący sprawę, jak i sąd, nie można w sposób uzasadniony twierdzić, że odmowa wszczęcia postępowania postanowieniem z dnia 19 lutego 2007r. nastąpiła z oczywistym i jednoznacznym, a przez to rażącym naruszeniem art.165a o.p.

W kontekście powyższego stwierdzić należy, że nie znajduje uzasadnienia pogląd podatnika, iż organy rozpatrujące sprawę błędnie zrozumiały przytoczony wyżej fragment uzasadnienia wyroku. Nie może ulegać wątpliwości, także w świetle literalnego brzmienia przytoczonego wywodu, odnoszącego się wprost i wyraźnie do wniosku skarżącej, że ocena prawna przyjęta w sprawie sygn. akt I SA/Lu 256/06 dotyczyła konkretnego wniosku podatnika (wniosków takich, objętych jednym postępowaniem, w ówczesnym stanie sprawy było kilka), będącego wówczas skarżącym i obejmowała zarówno wyjaśnienie, że ten konkretny wniosek, a nie wniosek jakikolwiek, winien był być przez organy podatkowe zbadany pod względem skuteczności, jak i wyjaśnienie, że ustalenie w zakresie skuteczności tego właśnie wniosku przesądzać powinno o formie i treści rozstrzygnięcia, przy uwzględnieniu, że bezskuteczność tego wniosku do 1.01.2003r. powinna powodować decyzyjne umorzenie postępowania na podstawie art.208 § 1 o.p., a po tej dacie powinna powodować odmowę wszczęcia postępowania, jako bezprzedmiotowego, na podstawie art.165a § 1 o.p. Nie można tu również pominąć, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy (art.134 § 1 p.p.s.a.). Nie miałoby więc podstaw prawnych ani logicznego uzasadnienia wyrażanie przez sąd w sprawie sygn. akt I SA/Lu 256/06 ocen prawnych, dotyczących skutków ustalenia bezskuteczności wniosku wniesionego po 1.01.2003r., gdy w stanie rozpoznawanej sprawy wszystkie wnioski złożone zostały przed tą datą.

W sytuacji, gdy wydając ostateczne postanowienie z dnia 19 lutego 2007r. organ podatkowy zastosował się do przedstawionej przez sąd w wyroku oceny prawnej w zakresie zasad stosowania w sprawie art.165a o.p., bez znaczenia dla wyniku sprawy niniejszej jest okoliczność, jak długo trwało postępowanie zakończone wymienionym postanowieniem i jakie czynności były w nim podejmowane.

Niezależnie od powyższego, odnosząc się do poglądu podatnika, że za prawnie uzasadnione należałoby uznać wydanie w miejsce postanowienia z dnia 19 lutego 2007r. decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art.208 § 1 o.p., zauważyć należy, że takie rozstrzygnięcie, podobnie jak odmowa wszczęcia postępowania, zamyka drogę do merytorycznego załatwienia sprawy. Zatem z punktu widzenia interesu podatnika, rozumianego jako uzyskanie rozstrzygnięcia właściwego organu o istnieniu/nieistnieniu nadpłaty, skutki obu wymienionych rozstrzygnięć istotnie się nie różnią.

Wbrew poglądowi podatnika, istotnego znaczenia nie można przypisywać także sformułowaniu zawartemu w rozstrzygnięciu postanowienia z dnia 19 lutego 2007r., tj. że postanowiono odmówić "wszczęcia postępowania wszczętego na żądanie (...)". Chociaż stwierdzenie to dotknięte jest wewnętrzną sprzecznością, a nadto świadczyć może o niezrozumieniu istoty instytucji odmowy wszczęcia postępowania, to jednak samo w sobie winno być ono ocenione wyłącznie jako lapsus językowy, który w świetle powyższych uwag nie mógł stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności postanowienia z powodu rażącego naruszenia prawa.

Jeśli chodzi o kwestię skuteczności wniosku lub jej braku, to przede wszystkim ponownie podkreślić należy, że zaskarżone postanowienie wydane zostało w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności ostatecznego postanowienia z dnia 19 lutego 2007r., a zatem również zakwestionowanie postanowienia z tego punktu widzenia mogłoby nastąpić wyłącznie z przyczyn wskazanych w art.247 § 1 o.p., w szczególności w jego pkt 3. Tu również nie można jednak pominąć, że w wyroku z dnia 21 czerwca 2006r., sygn.akt I SA/Lu 256/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że: - o fakcie pełnienia przez organ celny funkcji płatnika przesądzają zawsze przepisy materialnego prawa podatkowego obowiązujące w dacie zdarzenia, w związku z którym obowiązek płatnika powinien być wykonany, a forma poboru podatku przesądza również o trybie, w jakim powinien być załatwiony wniosek o stwierdzenie nieistnienia obowiązku podatkowego i o zwrot niesłusznie pobranych kwot, - dopiero ustalenie daty zapłaty podatków od poszczególnych czynności importu towaru pozwoli na określenie terminu, w jakim podatnik mógł skutecznie wystąpić z wnioskiem o zwrot nadpłaty, a więc na ustalenie, czy w dacie złożenia wniosku przysługiwało mu prawo do żądania zwrotu pobranych podatków, - zgodnie z art.330 o.p. zwrot nadpłat powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy (1.1.1998r.) dokonywany jest na podstawie przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych, przy czym w art.329 pkt 2 o.p. zastrzeżono, że w przypadku, gdy pobranie podatku dokonywane było za pośrednictwem płatnika i podatek pobrał on w ciągu miesiąca poprzedzającego dzień wejścia w życie o.p. podatnik mógł wystąpić z wnioskiem o sprostowanie obliczenia podatku bądź stwierdzenie nieistnienia obowiązku podatkowego i zwrot kwot uiszczonych nadpłat w terminie 5 lat od dnia poboru podatku (w terminie określonym art.80 § 1 pkt 1 o.p.), - jeżeli podatek obliczony i pobrany został za pośrednictwem płatnika, zwrot podatku na podstawie art.29 ustawy o zobowiązaniach mógł być dokonany tylko na mocy wcześniej wydanej, w oparciu o art.175 k.p.a., decyzji w przedmiocie obliczenia tego podatku bądź stwierdzenia braku obowiązku podatkowego, - wynikający z art.175 k.p.a. miesięczny termin od pobrania podatku do wystąpienia ze stosownym żądaniem miał charakter materialnoprawny, a jego przedłużenie w art.329 pkt 2 o.p. dotyczyło jedynie podatków pobranych po 30.11.1997r.

W świetle powyższego, gdy organ podatkowy ustalił, że pobranie przez płatnika - urząd celny, na podstawie art.11 ust.2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz.50 ze zm.), podatków związanych z importem towaru na podstawie JDA SAD z 19.10.1997r., nr [..], miało miejsce w listopadzie 1997r., w związku z czym zastosowania w sprawie nie znajdował art.329 pkt 2 o.p., nie można ocenić jako rażąco naruszającego prawo w rozumieniu art.247 § 1 pkt 3 o.p. wyrażonego w ostatecznym postanowieniu z dnia 19 lutego 2007r. poglądu, że wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym i w podatku od towarów i usług oraz o uznanie nieistnienia obowiązku w podatku akcyzowym jest bezskuteczny ze względu na jego wniesienie po terminie zakreślonym w art.175 k.p.a.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że nie narusza prawa stanowisko Dyrektora Izby Celnej, przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, o braku przesłanek do stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 19 lutego 2007r. z powodu rażącego naruszenia prawa, tj. na podstawie art.247 § 1 pkt 3 w związku z art.219 o.p.

Kwestionowane przez podatnika nazwanie "tzw. luzem decyzyjnym", spoczywającego na organie rozpatrującym sprawę obowiązku dokonania w stanie konkretnej sprawy oceny czy występują przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji/postanowienia z powodu wydania z rażącym naruszeniem prawa, nie ma w sprawie znaczenia, skoro organ prawidłowo wykonał obowiązki ciążące na nim w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia.

Biorąc powyższe pod uwagę skargę należało oddalić na podstawie art.151 p.p.s.a.