Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 993/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2007-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Orzeczono o niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 20 ust. 1 zd. 1 w zw. z  art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 92 ust. 1 i  ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Irena Szczepkowska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007 roku sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1/ orzeka o niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej z dnia "[...]" nr "[...]" w sprawie stwierdzenia zgodności projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego między jeziorem "[...]" a ulicą "[...]" z obowiązującymi ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz projektów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębach geodezyjnych: "[...]" z obowiązującymi ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego; 2/ orzeka, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Rada Miejska podjęła w dniu "[...]" uchwałę Nr "[...]" w sprawie stwierdzenia zgodności:

- projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. pomiędzy jeziorem E. a ul. T. - teren działki Nr "[...]" z ustaleniami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Z., oraz

- projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z. w obrębie geodezyjnym D.,

- projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z. w obrębach geodezyjnych: D. i W.,

- projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z. w obrębach geodezyjnych: D., J. i U.,

z ustaleniami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Z. Uchwałę tę podjęto na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591, ze zm) i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, ze zm).

W dniu 2 listopada 2006r. Wojewoda, działając na podstawie art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591, ze zm), złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnosząc o stwierdzenie nieważności: § 2 uchwały Nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia "[...]" w części dotyczącej stwierdzenia zgodności:

- projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z. w obrębie geodezyjnym D.,

- projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z. w obrębach geodezyjnych: D. i W., w części dotyczącej obrębu W. (załącznik nr 3) i obrębu D. i (załącznik nr 2, działka nr 104/2) oraz (załącznik nr 4, działka nr 303/9),

- projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z. w obrębach geodezyjnych: D., J. i U., w części dotyczącej obrębu D. (załącznik nr 2), i obrębu U. (załącznik nr 4), z ustaleniami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Z.

Wojewoda zarzucił, iż rada miejska przyjęła dość swobodną interpretację art. 3 oraz art. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzając zgodność wyżej zakwestionowanych projektów uchwał z ustaleniami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Z. Odwołanie się do studium ze wskazaniem, że miejscowości: D., D. i, U. i W. są położone na terenach przewidzianych jako tereny rozwoju agroturystyki i turystyki, nie mogą zdaniem organu nadzoru stanowić podstawy dla wprowadzenia zapisów w projektach planów miejscowych tych miejscowości dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wprawdzie plan nie jest odzwierciedleniem studium, jednakże ustalenia studium są wiążące przy sporządzaniu planów miejscowych, co wynika z art. 9 ust. 4 ww. ustawy. Poza tym, jeśli ustalenia studium lub sposób jego zapisu uniemożliwiają realizację obecnej polityki przestrzennej gminy, to rada winna skorzystać z możliwości aktualizacji studium w trybie art. 32 ustawy. Dokonana przez Wojewodę analiza projektów planów zagospodarowania przestrzennego we wskazanych obrębach geodezyjnych oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gm. Z. potwierdziła brak zgodności ustaleń planu z ustaleniami studium. I tak z projektu planu w obrębach D., J. i U. tereny przeznaczone w planie pod zabudowę mieszkaniową o symbolach 1-5 MN w studium oznaczone są jako teren rolny szczególnie chroniony i jako pozostałe grunty, zaś tereny przeznaczone w planie pod zabudowę mieszkaniową o symbolu 7 MN i 8 MN oraz tereny zieleni urządzonej 2 ZP w studium oznaczone są jako pozostałe grunty rolne. Natomiast z projektu planu w obrębach D. i W. teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową o symbolu 1 MN i 2 MN wykracza znacznie poza teren oznaczony w studium jako teren istniejącej zabudowy z możliwością uzupełnienia oraz nowa zabudowa jednorodzinna częściowo projektowana jest na terenie opisanym w studium jako tereny rolne szczególnie chronione, zaś teren pod zabudowę mieszkaniową o symbolu 3 MN i 4MN oraz o symbolu 5 MN jak również teren przeznaczony pod zieleń urządzoną 2 ZP w studium oznaczony jest jako pozostałe grunty rolne. W projekcie planu dla obrębu D. teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową o symbolu 1MN oraz teren pod zieleń urządzoną 1 ZP w studium oznaczone zostały jako łąki cenne przyrodniczo. Przyjęcie zatem w projektach planów innych ustaleń niż to wynika z aktualnego studium dla gminy Z. uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej Nr "[...]" z dnia "[...]" stanowi naruszenia art. 15 ust. 1 wyżej powołanej ustawy.

W odpowiedzi na skargę Gmina Z. wniosła o oddalenie skargi Wojewody. Jej pełnomocnik wskazał, iż przepisy art. 9 ust. 4 w związku z art. 3 ust. 1 i art. 9 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mówią o mocy wiążącej ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych z tytułu celu sporządzania studium, jakim jest określenie polityki przestrzennej gminy. W świetle tych zapisów nie ulega wątpliwości, że zapis art. 20 ust. 1 ww. ustawy dotyczy formalnej strony wyrażenia stanowiska rady gminy w związku z art. 9 ust. 9 ustawy. Zaskarżona uchwała spełnia taki wymóg (zgodnie zresztą z tezą wyroku WSA z dnia 30 sierpnia 2006r. sygn. II SA/Ol 449/06). Uzasadnienie skarżonej uchwały formułowało natomiast materialny aspekt pojęcia polityki przestrzennej jako celu sporządzania studium, czego autor skargi nie rozróżnia, a co w efekcie prowadzi go do wniosku o konieczności podejmowania w dokumencie studium rozstrzygnięć de facto i de iure właściwych dla planu miejscowego. Pełnomocnik Gminy wywodzi dalej, iż zgodność planu ze studium w niniejszej sprawie istnieje, gdyż zgodność tę należy pojmować jako niekolizyjność z planowanym rozmieszczeniem inwestycji celu publicznego i z ograniczeniami wynikającymi z przepisów odrębnych w odniesieniu do obszarów chronionych.

Postanowieniem z 15 marca 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (sygn. akt II SA/Ol 940/06) zawiesił w trybie art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) postępowanie sądowe wobec zgodnego wniosku stron, mając na uwadze wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2007r., którymi uwzględniono skargi kasacyjne Rady Miejskiej w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z.

Pismem z dnia 6 listopada 2007r. pełnomocnik Wojewody wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na rozprawie w dniu 9 października 2007r. rozpoznał skargi Gminy Z. na rozstrzygnięcia nadzorcze Wojewody, w których stwierdzono nieważność trzech uchwał Rady Miejskiej w sprawie uchwalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w obrębach geodezyjnych: D., D. i W.., oraz D., J. i U. oraz terenu położonego nad jeziorem E.

Postanowieniem z dnia 9 listopada 2007r. (sygn. akt II SA/Ol 940/06) Sąd podjął zawieszone postępowanie sądowe.

Na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007r. Sąd postanowił o włączeniu w poczet materiału dowodowego rozpoznawanej sprawy akt sądowych spraw o sygnaturach: II SA/Ol 549/07, II SA/Ol 550/07, II SA/Ol 551/07 oraz II SA/Ol 552/07.

Pełnomocnik Gminy potwierdził w toku rozprawy, iż uchwały podjęte w dniu "[...]" w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania Gminy Z. w obrębach geodezyjnych: D., D. i W., oraz D., J. i U. nadal pozostają w mocy, tylko że do chwili obecnej nie została rozstrzygnięta kwestia ich legalności w toku postępowania sądowego, gdyż Gmina Z. w trzech tożsamych sprawach o sygn. II SA/Ol 550/07, II SA/Ol 551/07 i II SA/Ol 552/07 wniosła skargi kasacyjne na wyroki Sądu, które zostały wydane w dniu 9 października 2007r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych powodów niż w niej zostały wskazane.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1 ).

Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów.

Z zasady legalności wynika konsekwencja, iż sądy administracyjne oceniają, czy wydany akt jest zgodny z prawem obowiązującym w dacie jego wydania (vide: wyrok NSA z dnia 14 stycznia 1999r., sygn. akt II SA 4731/97, niepublikowany).

Wskazać należy również na zapis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwana dalej: ustawą ppsa., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jak również przepis art. 135, który obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Przeprowadzona w takim zakresie kontrola zaskarżonej uchwały wykazała, że nie odpowiada ona wymogom prawa, przy czym waga stwierdzonego naruszenia prawa ma charakter istotny i przesądziła o konieczności stwierdzenia, iż zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem prawa, stosownie do art. 147 § 1 ustawy ppsa.

Na wstępie jednak Sąd stwierdził następujący stan faktyczny, w którym podjęta została zaskarżona uchwała Rady Miejskiej z dnia "[...]", który ustalony został na podstawie akt niniejszej sprawy, jak również akt sądowych w sprawach o sygn. akt II SA/Ol 549/07, II SA/Ol 550/07, II SA/Ol 551/07, II SA/Ol 552/07, które sąd włączył w poczet materiału dowodowego rozpoznawanej sprawy.

Rada Miejska po przeprowadzeniu procedury planistycznej czteroma uchwałami z dnia "[...]" o stosownych numerach: "[...]";"[...]";"[...]" i "[...]"; uchwaliła zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. pomiędzy jeziorem E. a ul. T. - teren działki Nr "[...]" oraz uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Z. odpowiednio w obrębach geodezyjnych: D., J. i U.; D. i W. oraz D., stwierdzając w części wstępnej tych uchwał, iż są one zgodne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Z.

Wojewoda czteroma rozstrzygnięciami nadzorczymi z dnia "[...]" o stosownych numerach: "[...]";"[...]";"[...]" i "[...]" stwierdził nieważność powyższych uchwał uznając, iż rażąco naruszają one prawo. W toku postępowania nadzorczego organ nadzoru stwierdził bowiem brak zgodności ustaleń planów miejscowych z ustalenia studium zagospodarowania przestrzennego.

Na powyższe rozstrzygnięcia nadzorcze Gmina Z. wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który odpowiednio wyrokami: z dnia 19 października 2006r. sygn. akt II SA/Ol 447/06, z dnia 21 września 2006r. sygn. akt II SA/Ol 448/06, z dnia 30 sierpnia 2006r. sygn. akt II SA/Ol 449/06 oraz z dnia 27 września 2006r. sygn. akt II SA/Ol 450/06 oddalił skargi stwierdzając, iż uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego nie zostały poprzedzone odrębną uchwałą o zgodności projektu planu z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Na powyższe wyroki tutejszego Sądu Gmina Z. wniosła skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Równocześnie nie czekając na orzeczenie w tym zakresie Rada Miejska zaskarżoną uchwałą z dnia "[...]" Nr "[...]" stwierdziła zgodność projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. pomiędzy jeziorem E. a ul. T. - działka nr "[...]" z ustaleniami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Z. oraz projektów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z. w obrębach: D., D. i W. oraz D., J. i U. z ustaleniami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Z., na którą skargę wniósł Wojewoda.

Po rozpoznaniu skarg kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami z dnia 22 lutego 2007r. odpowiednio o sygnaturach akt: II OSK 1979/06, II OSK 1911/06, II OSK 1863/06 i II OSK 1947/06 uchylił zaskarżone wyroki WSA w Olsztynie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi stwierdzając w uzasadnieniu, iż wymóg przewidziany w art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczący stwierdzenia zgodności projektu planu z ustaleniami studium, które ma nastąpić przed uchwaleniem planu miejscowego jest spełniony zarówno w sytuacji, gdy zostanie podjęta odrębna uchwała w tym przedmiocie, jak również wówczas, gdy uchwała o zgodności projektu planu miejscowego z ustaleniami studium podjęta zostanie w części wstępnej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Po przekazaniu akt spraw i ponownym ich rozpoznaniu z uwzględnieniem oceny prawnej dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w tych sprawach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokami z dnia 9 października 2007r. o sygn. akt : II SA/Ol 550/07, II SA/Ol 551/07 i II SA/Ol 552/07 oddalił skargi Gminy Z., zaś w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 549/07 postanowieniem z dnia 9 października 2007r. umorzył postępowanie sądowe.

Na wyroki sądu z dnia 9 października 2007r. Gmina Z. po raz kolejny wniosła skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Przechodząc do meritum rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż przy wydaniu skarżonej uchwały zostały naruszone zasady sporządzania planu miejscowego.

Stosownie bowiem do art. 20 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. I. Nr 80, poz. 717, ze zm.) plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania zgodnie z przepisami o finansach publicznych.

Jak wynika z powyższej regulacji przed uchwaleniem planu miejscowego rada gminy ma obowiązek stwierdzić jego zgodność z ustaleniami studium, co oznacza po pierwsze, iż o takiej zgodności rada gminy orzeka przed podjęciem uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego a po drugie, co wynika z wydanych w toku kontroli sądowej - rozstrzygnięć nadzorczych dotyczących uchwał w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z. w obrębach geodezyjnych; D., D. i W. oraz D., J. i U. - wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego w tych sprawach, stwierdzenie zgodności może nastąpić zarówno w samej uchwale, w której jest uchwalany plan miejscowy, jeżeli stwierdzenie o takiej zgodności znajduje się w części wstępnej uchwały, jak również stwierdzenie takiej zgodności może nastąpić w odrębnej uchwale przed podjęciem samej uchwały dotyczącej planu miejscowego. Oznacza powyższe, iż przyjęcie przez Radę jednego ze wskazanych sposobów realizacji obowiązku wynikającego z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennych wyklucza potrzebę podejmowania działania w celu stwierdzenia takiej zgodności w inny sposób. W przypadku jednakże wybrania przez radę formy odrębnej uchwały, w której stwierdzona zostaje zgodność projektu planu z obowiązującym studium to nie budzi wątpliwości Sądu okoliczność, iż taką odrębną uchwałę o stwierdzeniu zgodności projektu planu z obowiązującym studium zagospodarowania przestrzennego można podjąć tylko przed uchwaleniem planu miejscowego, nigdy zaś uchwała taka nie może zostać podjęta po uchwaleniu planu miejscowego, gdyż w takim przypadku dochodzi do naruszenia art. 20 ust. 1 zd. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W rozpoznawanej sprawie skarżona uchwała została podjęta właśnie po uchwaleniu planu miejscowego, co na rozprawie przyznał także pełnomocnik Gminy Z. stwierdzając, że do chwili obecnej w obrocie prawnym pozostają uchwały mocą których uchwalono plany miejscowe dla wskazanych wyżej obrębów geodezyjnych gminy Z. oraz zmiana planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego miasta Z. pomiędzy jeziorem E. a ul. T.

Wskazać należy, iż zarówno gminie, jak i skarżącemu organowi nadzoru umknął fakt, iż Rada Miejska podjęła w dniu "[...]" uchwały w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. pomiędzy jeziorem E. a ul. T. - teren działki Nr "[...]" oraz uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Z. odpowiednio w obrębach geodezyjnych: D., J. i U.; D. i W. oraz D., których wprawdzie rozstrzygnięciami nadzorczymi Wojewody z dnia "[...]" stwierdzono nieważność lecz które to rozstrzygnięcia do chwili obecnej nie są prawomocne (wykonalne), bowiem nie zakończyło się postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie kontroli legalności tych rozstrzygnięć organu nadzoru.

Stosownie zaś do art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.) stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy wstrzymuje ich wykonanie z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności, z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. Jak z powyższego wynika nieprawomocne rozstrzygnięcie nadzorcze, w którym organ nadzoru stwierdza nieważność uchwały organu gminy, wywołuje tylko takie skutki, jak postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania uchwały. Stan wstrzymania wykonania uchwały trwa do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia nadzorczego, bądź jego wzruszenia przez sąd administracyjny. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 1991r. sygn. akt SA/Wr 168/91, ONSA 1991, nr 1 , poz. 28 "rozstrzygnięcie nadzorcze wywołuje skutki prawne w zakresie objętym orzeczeniem o nieważności dopiero po uzyskaniu waloru prawomocności. Ustawodawca postanowił bowiem, na mocy art. 92 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, że stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały organu gminy wstrzymuje ich wykonanie z mocy prawa, przyjął zatem, iż akt organu gminy nie traci mocy z dniem wydania rozstrzygnięcia nadzorczego". Stanowisko powyższe w pełni podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie.

Skoro w okolicznościach rozpoznawanej sprawy w dacie wydania skarżonej uchwały (w dniu "[...]") w obrocie prawnym pozostają uchwały z dnia "[...]" dotyczące uchwalenia zmian do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego miasta Z., jak i uchwały uchwalające plany miejscowe dla gminy Z. w obrębach geodezyjnych wskazanych wyżej, w których na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w części wstępnej stwierdzono zgodność planu z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Z., uchwalonego uchwałą Nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia "[...]", bowiem do chwili obecnej orzeczenia sądu administracyjnego w sprawie kontroli legalności rozstrzygnięć nadzorczych dotyczących stwierdzenia nieważności ww. uchwał nie uzyskały waloru prawomocności, podjęcie skarżonej uchwały w ramach tej samej procedury planistycznej nastąpiło z naruszeniem art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skoro stwierdzenie takiej zgodności projektu planu z obowiązującym studium nastąpiło po uchwaleniu planu miejscowego.

Należy także wskazać, iż uchwała w sprawie stwierdzenia zgodności projektów planów z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Z. nie stanowi aktu prawa miejscowego, gdyż nie zawiera norm o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, gdyż dotyczy potwierdzenia przez radę zgodności projektu planu miejscowego z ustaleniami studium kierunków zagospodarowania przestrzennego, natomiast taki akt prawa miejscowego stanowi dopiero uchwala w przedmiocie uchwalenia planu miejscowego, dlatego też stosownie do art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem - art. 94 ust. 2 cyt. ustawy.

Stosownie zaś do art. 147 § 1 ustawy ppsa. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdzając, iż skarżona uchwała wydana została z naruszeniem art. 20 ust. 1 zd. 1 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które to naruszenie miało charakter istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego, na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 94 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym orzekł o niezgodności z prawem uchwały Rady Miejskiej z dnia "[...]" Nr "[...]" w sprawie stwierdzenia zgodności:

- projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. pomiędzy jeziorem E. a ul. T. - teren działki Nr "[...]" z ustaleniami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Z., oraz

- projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z. w obrębie geodezyjnym D.,

- projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z. w obrębach geodezyjnych: D. i W.,

- projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z w obrębach geodezyjnych: D., J.. i U.,

z ustaleniami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Z.

Sąd rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej uchwały podjął w oparciu o art. 152 ustawy ppsa.