Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1015/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: 119zv § 1 i art. 119zw § 1, 33
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie asesor WSA Konrad Aromiński, sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 maja 2021 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Szef Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: "Organ", "Szef KAS"), żądaniami z dnia 16 czerwca 2020 r. wydanymi w trybie art. 119zv § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm. - dalej: "O.p."), dokonał blokady na okres 72 godzin rachunków bankowych o numerach:

[...], prowadzonych na rzecz podmiotu kwalifikowanego P. sp. z o.o. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżąca").

Z posiadanych przez Organ informacji wynikało, że Spółka może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada była konieczna, aby temu przeciwdziałać. W wyniku analizy ryzyka przeprowadzonej przez Szefa KAS ustalono bowiem, że istnieje uzasadnione podejrzenie, iż Spółka mogła ująć w swoich rozliczeniach podatkowych za okres od marca do listopada 2019 r. faktury VAT wystawione przez podmiot A. sp. z o.o., niedokumentujące rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Następnie, Szef KAS postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. przedłużył termin blokady ww. rachunków bankowych na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do dnia 18 września 2020 r., do kwoty 3.058.965 zł, z uwagi na fakt, iż zachodzi uzasadniona obawa, że Spółka nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania w podatku VAT przekraczającego równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano wskazane postanowienie.

W dniu 3 lipca 2020 r. Strona złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie ustanowionej blokady jej rachunków bankowych. Strona zarzuciła naruszenie:

1) art. 119zn O.p., poprzez niczym nieuzasadnione zastosowanie tego przepisu w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy i dokonanie nieprawidłowej analizy ryzyka w odniesieniu do podmiotu kwalifikowanego, z uwzględnieniem nieaktualnych danych finansowych podmiotu,

2) art. 119zw w zw. z art. 119zv § 1 O.p., poprzez niczym nieuzasadnione zastosowanie tego przepisu w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy i dokonanie przedłużenia blokady rachunków podmiotu kwalifikowanego na okres dłuższy niż 72 godziny, podczas gdy dane posiadane przez Szefa KAS nie wskazują na to, że podmiot kwalifikowany wykorzystuje działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek nie wskazuje na to, by blokada rachunku była konieczna do przeciwdziałania takim praktykom. Ponadto takiego ustalenia zaniechał Organ w niniejszej sprawie,

3) art. 122 O.p., poprzez niepodjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy,

4) art. 191 w zw. z art. 180 § 1, art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p., poprzez dokonanie przez Organ oceny dowodów noszącej znamiona dowolności i niemieszczącej się w granicach swobodnej oceny dowodów oraz rażące naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, w ten sposób, iż Organ rozstrzygnął sprawę na podstawie błędnych ustaleń faktycznych i prawnych, wskutek czego obciążył Stronę negatywnymi skutkami nieprawidłowości występujących w podmiotach trzecich nieznanych Stronie, a które to podmioty rzekomo wystąpiły na dalszych etapach łańcucha transakcji.

Szef KAS, postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] czerwca 2020 r.

Organ podtrzymał zawartą w zaskarżonym postanowieniu z dnia 19 czerwca 2020 r. ocenę, iż w niniejszej sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że Spółka nie wykona zobowiązania podatkowego w podatku VAT, którego oszacowana kwota, tj. 3.058.965 zł, przekracza równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano to postanowienie, co stanowiło przesłankę przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych Strony na czas oznaczony do dnia 18 września 2020 r.

W wyniku wniesionej przez Stronę skargi na powyższe postanowienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 20 października 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1608/20, uchylił postanowienie Szefa KAS z dnia [...] lipca 2020 r. oraz zasądził od tego Organu na rzecz Strony zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd zauważył, że przeprowadzona przez Organ analiza ryzyka w zakresie przepływów pieniężnych na rachunkach bankowych Strony dotyczy okresów od 1 marca 2019 r. do 4 grudnia 2019 r. i jest ona dokonywana w kontekście złożonych plików JPK_VAT za okresy od marca 2019 r. do listopada 2019 r. oraz deklaracji podatkowych VAT-7 również za okresy od marca 2019 r. do listopada 2019 r. Podobnie rzecz się ma w zakresie analizy kontrahentów Strony, zaś informacje o zatrudnieniu dotyczą lat 2015-2018. Natomiast wynik analizy ryzyka sporządzony został w dniu 9 kwietnia 2020 r. Sąd odnotował też, że Organ w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, iż od dnia 5 grudnia 2019 r. do dnia 11 czerwca 2020 r. na trzech prowadzonych na rzecz Strony rachunkach bankowych, które w okresie od dnia 1 marca 2019 r. do dnia 4 grudnia 2019 r., były najczęściej wykorzystywane przez Stronę do realizacji jej przepływów finansowych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, w przeważającej większości były realizowane operacje bankowe identyczne jak w ww. analizowanym okresie od dnia 1 marca 2019 r. do dnia 4 grudnia 2019 r., gdyż nie zmieniła się ich struktura, rodzaj, jak również charakter realizowanych transakcji. Jednak brak jest w aktach sprawy jakichkolwiek analiz w tym zakresie i powyższe twierdzenia Organu pozostają gołosłowne, gdyż w treści postanowień Organów obu instancji, jak i w wyniku analizy ryzyka z dnia 9 kwietnia 2020 r. całokształt przeprowadzonej weryfikacji dotyczy wyłącznie okresów od marca 2019 r. do grudnia 2019 r.

Sąd stwierdził ponadto, że zaskarżone postanowienie nie wskazuje jakiemu zachowaniu Strony miała przeciwdziałać krótka blokada, ustanawiana przez Organ w czerwcu 2020 r. Nie wskazuje bowiem, jak Strona może w czerwcu 2020 r. lub okresach rozliczeniowych bezpośrednio go poprzedzających wykorzystywać działalność banków do celów mających, zdaniem Organu, związek z wyłudzeniami skarbowymi, ale występującym w okresie od marca do grudnia 2019 r. Sąd uznał, że nie można wykluczyć, iż w niniejszej sprawie blokada rachunków bankowych Strony ustanowiona w czerwcu 2020 r., nie była już instrumentem koniecznym i niezbędnym. Zdaniem Sądu, w zaskarżonym postanowieniu brak jest stosownej argumentacji wskazującej, że Organ nie mógł osiągnąć takich samych skutków zabezpieczających stosując instytucję zabezpieczenia przedwymiarowego, zamiast blokady rachunków bankowych.

Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie narusza art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. w związku z art. 119zv § 1 O.p. oraz w związku z art. 119zzb § 4 O.p. Sąd uznał również, że Organ naruszył art. 217 § 2 w zw. z art. 219 O.p. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ winien wykazać, jakiemu zachowaniu Strony miała przeciwdziałać blokada jej rachunków bankowych ustanawiana w czerwcu 2020 r., z jakich powodów Organ uznaje konieczność ustanowionej blokady, w tym z jakich powodów uznaje, że nie dało się wówczas efektywnie zastosować instytucji zabezpieczenia przedwymiarowego. Sąd zobowiązał również Organ do wzięcia pod uwagę, że blokada rachunków bankowych Strony została ustanowiona po upływie 6 miesięcy od końca okresu, który był przedmiotem analizy do ustanowienia krótkiej blokady i ponad dwa miesiące od dnia sporządzenia samej analizy ryzyka, a w momencie ustanawiania tej blokady była już też wszczęta wobec Strony kontrola podatkowa oraz Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. wystawił w dniu 16 czerwca 2020 r. upoważnienie do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej za okres od lutego do grudnia 2019 r.

Szef KAS, rozpatrując ponownie zażalenie Strony, z uwzględnieniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm. - dalej: "p.p.s.a.") postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ uznał, że zarówno żądanie ustanowienia blokady tych rachunków bankowych na okres 72 godzin, jak i późniejsze przedłużenie terminu tej blokady, znajdują podstawę w materiale dowodowym zgromadzonym na wcześniejszym etapie postępowania w tej sprawie, jak również uzupełnionym obecnie przy ponownym rozpatrzeniu zażalenia Strony, ocenianym w granicach swobodnej oceny dowodów.

Organ odwoławczy powołał się na ustalenia dokonane w toku postępowania przed organem pierwszej instancji i stwierdził, że przedmiotem przeważającej działalności Spółki jest sprzedaż hurtowa wyrobów metalowych oraz sprzętu i dodatkowego wyposażenia hydraulicznego i grzejnego.

W toku wszczętej wobec Spółki kontroli celno-skarbowej pracownicy [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. stwierdzili, iż pod adresem wskazanym przez Spółkę jako jej adres rejestracyjny, adres siedziby i adres prowadzenia działalności gospodarczej w W. przy ul. [...] znajduje się tzw. biuro wirtualne. W ramach funkcjonowania tego biura podmiot zewnętrzny umożliwił Spółce obsługę kancelaryjną korespondencji oraz udostępnił adres do wykazania organom podatkowym jako siedziba Spółki. Pod wskazanym adresem nie zagwarantowano powierzchni biurowej dla Spółki, a jedynie umożliwiono korzystanie raz w miesiącu z sali konferencyjnej. Biorąc powyższe pod uwagę Szef KAS zauważył, że w miejscu wskazanym przez Spółkę jako miejsce prowadzenia jej działalności gospodarczej i siedziba Spółki, brak było możliwości wykonywania czynności służbowych przez reprezentantów Spółki, czy też jej pracowników. Ponadto organ wskazał, że w toku wszczętej wobec tej Spółki kontroli celno-skarbowej, pomimo zastania w miejscu zamieszkania prezesa zarządu Spółki - R.R., nie uzyskano od niego żadnych informacji w zakresie prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, w tym m.in. o kwestionowanych transakcjach z podmiotem A. Sp. z o.o.

Niezależnie od powyższego, organ odwoławczy wskazał, że w sprawie dokonano analizy przepływów finansowych na dziewięciu rachunkach bankowych prowadzonych na rzecz Strony, za okres od dnia 1 marca 2019 r. do dnia 4 grudnia 2019 r. Na tej podstawie organ stwierdził m.in., że w okresie bieżącym, tj. od dnia 5 grudnia 2019 r. do dnia 11 czerwca 2020 r. na trzech prowadzonych na rzecz Strony rachunkach bankowych, które w analizowanym powyżej okresie od dnia 1 marca 2019 r. do dnia 4 grudnia 2019 r., były najczęściej wykorzystywane przez Stronę do realizacji jej przepływów finansowych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, w przeważającej większości były realizowane operacje bankowe identyczne jak w analizowanym okresie od dnia 1 marca 2019 r. do dnia 4 grudnia 2019 r. - nie zmieniła się ich struktura, rodzaj jak również charakter realizowanych transakcji.

Dalej organ odwoławczy zauważył, że w składanych deklaracjach podatkowych VAT-7 za analizowany okres od stycznia 2019 r. do listopada 2019 r. Spółka zadeklarowała sprzedaż towarów i usług w łącznej wysokości netto 14.154.655 zł (podatek VAT 3.255.469 zł) oraz nabycia towarów i usług w łącznej wysokości netto 14.496.482 zł (podatek VAT 3.334.191 zł). W deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia 2019 r. do listopada 2019 r. Spółka nie deklarowała nabyć środków trwałych. Ponadto Spółka w analizowanym okresie nie deklarowała podatku do zapłaty do właściwego urzędu skarbowego, lecz deklarowała tylko kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, które mieściły się w przedziale wartości od 68.806 zł do 284.794 zł.

Szef KAS wskazał na dane wynikające ze złożonych przez Stronę za okres od marca do listopada 2019 r. plików JPK_VAT. Wskazał przy tym, że Spółka w złożonych przez siebie plikach JPK_VAT wykazała faktury VAT sprzedaży dla czterech kontrahentów w łącznej wysokości brutto 15.965.094,66 zł. W okresie od dnia 1 marca do dnia 4 grudnia 2019 r. trzech z tych kontrahentów dokonało płatności na rzecz Strony w łącznej wysokości 23.344.650,79 zł. Na rzecz Strony w tym okresie została również przekazana płatność w łącznej wysokości 971.009,73 zł od podmiotów niewystępujących w złożonych przez nią plikach JPK_VAT, za okres od marca do listopada 2019 r., tj. od: D. Sp. z o.o. (670.000,00 zł), I. S.A. (98.486,80 zł), H. Sp. z o.o. (187.422,48 zł) i P. (15.100,45 zł).

W wyniku analizy danych zawartych w złożonych przez Stronę plikach JPK_VAT oraz przedstawionych powyżej danych wynikających z przeprowadzonej analizy przepływów finansowych na rachunkach bankowych prowadzonych na rzecz Strony, ustalono również, że Strona w złożonych plikach JPK_VAT za okres od marca do listopada 2019 r. ujęła faktury VAT zakupu w wysokości brutto 16.308.764,85 zł (netto 13.259.158,40 zł, VAT 3.049.606,45 zł) wystawione przez 10 podmiotów, zaś z analizy przepływów pieniężnych na jej rachunkach bankowych za okres od 1 marca 2019 r. do 4 grudnia 2019 r. wynika, że Strona dokonała płatności na rzecz 9 z tych podmiotów w wysokości 16.526.316,09 zł, co przedstawiono szczegółowo w tabeli znajdującej się na str. 11 zaskarżonego postanowienia. Ponadto w okresie od 1 marca do 4 grudnia 2019 r. Strona, poza płatnościami na rzecz kontrahentów wskazanych w zestawieniu znajdującym się na str. 11 zaskarżonego postanowienia i ujętych w złożonych przez nią plikach JPK_VAT, dokonała płatności na rzecz 69 podmiotów w łącznej wysokości 7.619.490,53 zł, w tym kwotę 5.977.609,93 zł na rzecz podmiotów, w przypadku których łączna wartość płatności wynosiła powyżej kwoty 100.000 zł.

Z uwagi na fakt, że z poczynionych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych wynika, iż podmiot kwalifikowany P. sp. z o.o. w złożonych przez siebie plikach JPK_VAT zadeklarował faktury VAT zakupu, na których prawie 100% wartości ujętych w nich należności pochodzi z nabyć dokonanych przez Stronę od podmiotu A. Sp. z o.o., Szef KAS poczynił również ustalenia faktyczne odnoszące się właśnie do tego podmiotu. Z tych ustaleń faktycznych wynika, że podmiot A. Sp. z o.o. 87,02% swoich nabyć zadeklarował od czterech następujących dostawców: P. z o.o., A. Sp. z o.o., T. Sp. z o.o. i W. Sp. z o.o. Biorąc powyższe pod uwagę Szef KAS poczynił również ustalenia faktyczne odnoszące się do ww. dostawców towaru na rzecz podmiotu A. Sp. z o.o.

Zdaniem Szefa KAS, w niniejszej sprawie istnieje uzasadnione podejrzenie, iż podmiot kwalifikowany P. Sp. z o.o. w analizowanym okresie od marca 2019 r. do listopada 2019 r. był jednym z podmiotów uczestniczących w karuzeli podatkowej, które tworzyły pozory legalnych transakcji handlowych, a ich prawdziwym celem było wyłącznie obniżenie podatku należnego o podatek naliczony, który nie został uiszczony na wcześniejszym etapie obrotu. Powyższe wskazuje z kolei, wbrew twierdzeniom Strony zawartym w jej zażaleniu, że mogła ona wówczas uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, o czym świadczą następujące okoliczności faktyczne:

1) struktura przepływów finansowych na rachunkach bankowych Strony nie odzwierciedla struktury otrzymanych i wystawionych faktur VAT;

2) prawie 100% deklarowanych przez Spółkę nabyć towarów i usług pochodzi od A. Sp. z o.o.;

3) przepływy środków pieniężnych od Spółki do jej głównego dostawcy, tj. A. Sp. z o.o. w okresie od marca do listopada 2019 r. mogą służyć wyłącznie pozorowaniu legalności transakcji gospodarczych;

4) Skarżąca pomimo prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży hurtowej wyrobów metalowych, jako adres prowadzenia działalności wskazuje adres biura wirtualnego w W. przy ul. [...];

5) Spółka nie deklaruje w swoich sprawozdaniach finansowych za 2017 r. i 2018 r. posiadania aktywów trwałych;

6) Spółka w informacji dodatkowej złożonej do sprawozdania finansowego za 2018 r. zadeklarowała, iż swoją działalność finansowała z pożyczek długoterminowych udzielonych przez bank (do spłaty na dzień 31 grudnia 2018 r. była kwota 262.642,12 zł) oraz udzielonych jej przez inne podmioty gospodarcze (do spłaty na dzień 31 grudnia 2018 r. była kwota 1.201.364,55 zł);

7) Strona w złożonych przez siebie w latach 2018 - 2019 deklaracjach podatkowych dla podatku od towarów i usług VAT-7 nie deklarowała nabycia środków trwałych;

8) główny deklarowany dostawca towaru na rzecz Skarżącej, tj. A. Sp. z o.o. deklaruje nabycia towarów i usług od czterech dostawców, z których dwa są wykreślone z rejestru podatników VAT, zaś kolejne dwa są powiązane ze sobą biznesowo, jak również deklarują nabycia towarów i usług od takich podmiotów, które nie deklarujących dostaw na ich rzecz towarów i usług.

Szef KAS uznał, że istnieje uzasadnione podejrzenie, iż wykazane przez Stronę w złożonych plikach JPK_VAT za okres od marca do listopada 2019 r. faktury VAT zakupu od A. Sp. z o.o., mogą nie dokumentować rzeczywistych transakcji gospodarczych, zaś przepływy środków pieniężnych między rachunkami bankowymi Strony i ww. kontrahenta miały jedynie stworzyć pozory legalności tych transakcji. Według przyjętych szacunków, łączna wartość uszczuplenia w podatku od towarów i usług z tego tytułu w ww. okresie wynosi 3.058.965 zł.

Szef KAS rozpatrując ponownie zażalenie Strony z dnia 3 lipca 2020 r., celem wykazania przesłanek ustanowienia blokady rachunków bankowych prowadzonych na rzecz Strony na okres 72 godzin określonych w art. 119zv § 1 O.p., przedstawił uzupełniająco wyniki analizy przepływów pieniężnych stwierdzonych na rachunkach bankowych prowadzonych na rzecz Strony w okresie od dnia 1 grudnia 2019 r. do dnia 16 czerwca 2020 r., w powiązaniu z wynikami analizy danych wynikających z plików JPK_VAT złożonych przez Stronę za okres od grudnia 2019 r. do czerwca 2020 r. - a więc za okres bezpośrednio poprzedzający ustanowienie blokady rachunków bankowych prowadzonych na rzecz Strony.

Analiza rachunków bankowych została przedstawiona przez Szefa KAS na stronach 26-30 decyzji.

Dalej DIAS wskazał, że z analizy danych zawartych w plikach JPK_VAT złożonych przez Stronę za okres od grudnia 2019 r. do czerwca 2020 r. wynika, że Strona wykazała w nich faktury VAT sprzedaży dla 5 kontrahentów w łącznej wysokości brutto 13.480.893,49 zł. W okresie od 1 grudnia do 16 czerwca 2020 r. trzech z tych pięciu kontrahentów dokonało płatności na rzecz Strony w łącznej wysokości 30.374.284,25 zł. Na rzecz Strony www. okresie została również przekazana płatność w łącznej wysokości 4.104.233,62 zł i 645.150,00 Euro od podmiotów nie występujących w jej plikach JPK_VAT złożonych za okres od grudnia 2019 r. do czerwca 2020 r., tj.: D. (2.947.000,00 zł) i (216.900,00 Euro), T. BV (428.250,00 Euro), G. Sp. z o.o. (11.219,52 zł), A. Sp. z o.o. (137.756,61 zł), R. Sp. z o.o. (511.297,73 zł), H. Sp. z o.o. /zwrot ZETA/ (471.959,76 zł) i K. Sp. z o.o. (zwrot zgodnie z umową 50%) (25.000,00 zł). W tabeli przedstawiono zestawienie wpłat na rachunki bankowe Strony dokonane w okresie od 1 grudnia 2019 r. do 16 czerwca 2020 r. z wartościami brutto wynikającymi z sumowania wartości netto i podatku VAT z zadeklarowanych przez Stronę w plikach JPK_VAT za okres od grudnia 2019 r. do czerwca 2020 r., fakturach sprzedaży VAT dla poszczególnych odbiorców dokonujących.

Zdaniem Szefa KAS, Strona również w tym późniejszym okresie mogła uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, na co wskazują następujące okoliczności:

1) struktura przepływów finansowych na rachunkach bankowych Strony nie odzwierciedla struktury otrzymanych i wystawionych faktur VAT;

2) analiza danych zawartych w plikach JPKJ/AT złożonych przez Stronę do dnia ustanowienia blokady jej rachunków bankowych (bez uwzględnienia późniejszych korekt złożonych przez Stronę w sierpniu 2020 r.) oraz przepływów pieniężnych na jej rachunkach bankowych wskazuje, że Strona zadeklarowała sprzedaż na rzecz F. Sp. z o.o., I. Sp. z o.o., Z. S.A., A. Sp. z o.o. i S.W. w łącznej wysokości około 13,5 mln zł, natomiast otrzymała płatności od trzech pierwszych podmiotów w łącznej wysokości około 30,4 mln zł. Podmioty F. Sp. z o.o., I. Sp. z o.o. i Z. S.A. dokonały płatności na rzecz Strony w wysokości przekraczającej wartość wystawionych faktur VAT sprzedaży - odpowiednio - o 3,9 mln zł, 1,6 mln zł i 11,3 mln zł;

3) Strona dokonała płatności na łączną kwotę 21,6 mln zł na rzecz większości jej dostawców, którzy wystawili dla niej faktury VAT ujęte w plikach JPK_VAT złożonych przez Stronę za okres od grudnia 2019 r. do czerwca 2020 r. Jednakże kwoty 12,1 mln zł i 541.000 Euro, Strona przekazała również podmiotom nie występującym w jej plikach JPK_VAT złożonych za ww. okres, jako jej dostawcy towarów i usług;

4) Strona, podobnie jak miało to miejsce w okresie od marca do listopada 2019 r., również w okresie od grudnia 2019 r. do czerwca 2020 r. prawie 100% wykazanych przez siebie nabyć towarów i usług, deklaruje od jednego dostawcy - podmiotu A. Sp. z o.o.;

5) główny dostawca Strony – A. Sp. z o.o. w okresie od grudnia 2019 r. do czerwca 2020 r. deklaruje swoje nabycia, które w 96,39% mają pochodzić od dwóch podmiotów - tj. firmy T. Sp. z o.o., która w ww. okresie nie deklarowała dostawy towarów i usług na rzecz podmiotu A. Sp. z o.o. oraz od firmy U. Sp. z o.o., która została w dniu 3 marca 2020 r. wykreślona z rejestru podatników VAT na podstawie art. 96 ust. 9a pkt 2 u.p.t.u., z uwagi na brak składania wymaganych deklaracji podatkowych.

Zdaniem Szefa KAS, powyższe może oznaczać, że przepływy środków pieniężnych realizowane pomiędzy rachunkami bankowymi prowadzonymi na rzecz Strony a rachunkami bankowymi jej głównego dostawcy – A. Sp. z o.o., zarówno w okresie od marca 2019 r. do listopada 2019 r., jak i w późniejszym okresie, tj. od grudnia 2019 r. do czerwca 2020 r., mogły służyć wyłącznie pozorowaniu legalności transakcji gospodarczych. Ponadto, w ocenie Szefa KAS, skorygowane w sierpniu 2020 r. przez Stronę dane pochodzące ze złożonych przez nią plików JPK_VAT za okres od grudnia 2019 r. do czerwca 2020 r., są najprawdopodobniej wynikiem ustanowienia w czerwcu 2020 r. blokady rachunków bankowych Strony oraz argumentacji Organu przedstawionej w zaskarżonym postanowieniu odnoszącej się do podejrzenia udziału Strony w wyłudzeniach skarbowych. W tej sytuacji Szef KAS uznał, że Strona realizując opisane powyżej przepływy pieniężne na jej rachunkach bankowych związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, również w okresie od grudnia 2019 r. do czerwca 2020 r. mogła wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, w takim rozumieniu, w jakim stanowi o tym przepis art. 119zv § 1 O.p.

Szef KAS zauważył również, że istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia przez osoby działające w analizowanym okresie w imieniu Skarżącej czynów zabronionych wyczerpujących znamiona przestępstw określonych w: 1) art. 56 § 1 i art. 62 § 2 k.k.s., polegających na podaniu nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7, przy posłużeniu się fakturami VAT wystawionymi w sposób nierzetelny, 2) art. 271a § 1 w zw. z art. 277a § 1 k.k., polegających na używaniu faktur VAT, poświadczających nieprawdę, co do okoliczności faktycznych mogących mieć znaczenie dla określenia wysokości należności publicznoprawnej lub jej zwrotu albo zwrotu innej należności o charakterze podatkowym. Wskazane czyny zabronione będą jednak przedmiotem odrębnego postępowania.

Szef KAS wskazał, że poczynione ustalenia faktyczne dają podstawy do podejrzenia, że opisywany proceder byłby realizowany w dalszym ciągu przez Stronę z naruszeniem interesów fiskalnych Skarbu Państwa.

Analizując sytuację finansową i majątkową Strony istniejącą na dzień wydania zaskarżonego postanowienia, Szef KAS podał, że kapitał zakładowy Strony wynosi 50.000 zł. Z informacji uzyskanych z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych wynika, że Strona nie jest właścicielem nieruchomości. Ponadto zdanych uzyskanych z bazy CEPIK wynika, że Strona niej jest właścicielem pojazdów mechanicznych.

Szef KAS dokonał również analizy danych wynikających ze sprawozdania finansowego Strony za 2018 r., na podstawie której uznał, że finansowanie działalności gospodarczej prowadzonej przez Stronę pochodziło w 86,85% z udzielonych jej pożyczek. Szef KAS dodał, że nie było dostępne na dzień wydania niniejszego postanowienia sprawozdanie finansowe Spółki za 2019 i za 2020 r., wobec czego brak było możliwości poddania analizie danych finansowych dotyczących Spółki odnoszących się do 2019 lub 2020 r.

Szef KAS zauważył również, że Strona w złożonym przez siebie zeznaniu podatkowym CIT-8 za 2019 r. zadeklarowała przychody w wysokości 16.015.195,86 zł, koszty uzyskania przychodów o wartości 15.828.858,37 zł oraz dochód o wartości 186.337,49 zł, co oznacza, że zadeklarowany przez Stronę w tym jej zeznaniu podatkowym dochód stanowi około 1,15 % jej przychodu uzyskanego w 2019 r. oraz około 6,1% oszacowanego w sprawie uszczuplenia podatkowego, w związku z którym ustanowiono blokadę rachunków bankowych Strony. Ponadto z informacji przekazanych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. wynika, że Strona posiada zaległość podatkową z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie 759,29 zł.

Zdaniem Szefa KAS, osiągane przez Stronę wyniki finansowe z ostatnich lat nie wskazują na możliwość płynnej regulacji zobowiązań podatkowych w oszacowanej w niniejszej sprawie kwocie 3.058.965 zł. Ponadto, Spółka nie posiada też wystarczającego majątku trwałego pozwalającego na zapłatę powyższego zobowiązania. Z tego względu jedynym istotnym, z punktu widzenia zabezpieczenia wykonania oszacowanych zobowiązań podatkowych, składnikiem majątku Strony są środki pieniężne znajdujące się na jej rachunkach bankowych. Organ stwierdził ponadto, że zabezpieczenie na rzeczach ruchomych w postaci towarów handlowych lub na wierzytelnościach związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą mogłoby być dokonane dopiero na późniejszym etapie prowadzonej wobec Strony kontroli celno-skarbowej, po wydaniu przez organ kontrolny wobec Strony decyzji o zabezpieczeniu wykonania oszacowanych zobowiązań podatkowych, w trybie art. 33 O.p. Wtedy jednak stan zapasów towaru lub wierzytelności u podmiotu kwalifikowanego może już przedstawiać się odmiennie, niż na dzień oceny przez Szefa KAS spełnienia przesłanek ustanowienia lub przedłużenia terminu blokady rachunków tego podmiotu.

Szef KAS wskazał ponadto, że podstawą przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych była ocena obecnej sytuacji finansowej Spółki w kontekście możliwości wykonania przez Spółkę oszacowanego w niniejszej sprawie uszczuplenia podatkowego, a nie podejrzenie jej udziału w wyłudzeniach skarbowych. Szef KAS nie zgodził się z twierdzeniem Spółki, że z ustaleń nie wynika, żeby Spółce brakowało środków pieniężnych na prowadzenie działalności gospodarczej. Szef KAS ponownie wskazał, że finansowanie działalności gospodarczej prowadzonej przez Stronę pochodziło, według stanu na dzień 31 grudnia 2018 r., w 86,85% z udzielonych jej pożyczek. Nadto, 81,09% zadeklarowanych przez Stronę w jej sprawozdaniu finansowym za 2018 r. pasywów stanowiło zobowiązania długoterminowe, które w przeważającej większości stanowiły pożyczki w kwocie 1.401.364,55 zł, zobowiązania krótkoterminowe z tytułu kredytów i pożyczek w wysokości 62.642,12 zł oraz zobowiązania z tytułu dostaw i usług w wysokości 317.276,89 zł.

Szef KAS dodał, że brak było możliwości dokonania jakichkolwiek ustaleń faktycznych odnoszących się do wysokości gotówki jaką Spółka mogła posiadać w swojej kasie w czasie ustanowienia blokady jej rachunków bankowych, gdyż funkcjonariusze organu kontrolnego nie mieli fizycznie możliwości znalezienia takiej kasy i znajdującej się w niej gotówki. Ponadto, pomimo zastania w trakcie prowadzonych czynności kontrolnych w miejscu zamieszkania Prezesa Zarządu Spółki – R.R., nie uzyskano od niego żadnych informacji w zakresie prowadzonej przez tą Spółkę działalności gospodarczej, w tym również stanu posiadanej przez Spółkę gotówki oraz miejsca jej przechowywania.

Szef KAS nie podzielił zarzutów zażalenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji oraz o umorzenie postępowania. Skarżąca wniosła ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie

- art. 121 i 122 O.p. poprzez niewykonanie wytycznych Sądu wskazanych w wyroku z 20 października 2020 r.,

- art. 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych,

- art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. polegające na błędnym przyjęciu, w sposób sprzeczny z treścią zgromadzonego materiału dowodowego, że w niniejszej sprawie Skarżąca może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego i zachodzi uzasadniona obawa, że Skarżąca nie wykona zobowiązania podatkowego w kwocie przekraczającej równowartość 10.000 euro,

- art. art. 191 w zw. z art. 180 § 1 O.p. poprzez przekroczenie przez organ podatkowy swobodnej oceny dowodów i dokonanie swobodnej oceny dowodów,

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na uznaniu, iż zachodzi obawa, że Skarżąca nie wykona istniejącego lub mogącego powstać zobowiązania podatkowego, podczas gdy Skarżąca jest rzeczywistym podmiotem działającym od 2010 r., posiada aktywa finansowe oraz wierzytelności a w okolicznościach przedmiotowej sprawy działalność Skarżącej nie wskazuje na ryzyko wyłudzenia podatku od towarów i usług,

- art. 233 § 1 pkt 1) w zw. z art. 119 zzb § 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Szefa KAS z [...] czerwca 2020 r., podczas gdy w świetle istniejącego stanu faktycznego sprawy należało postanowienie uchylić w całości,

- art. 119 zv § 1 i art. 119zw § 1 O.p. polegające na przedłużeniu blokady rachunków bankowych, których posiadaczem jest Skarżąca, pomimo tego, że w sprawie brak jest jakichkolwiek podejrzeń co do możliwości wykorzystywania przez Skarżącą działalności banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego oraz, iż w ogóle nie zachodzi jakakolwiek obawa, że Skarżąca nie wykona zobowiązania podatkowego w kwocie przekraczającej równowartość 10.000 euro,

- art. 233 § 2 O.p.,

- art. 229 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania uzupełniającego wskazanego w wyroku WSA w Warszawie z 20 października 2020 r.

W odpowiedzi na skargę Szef KAS wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu, uznając zarzuty skargi za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Na wstępie należy zauważyć, że niniejsza sprawa była już przedmiotem orzekania przez WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 20.09.2020 r. sygn. akt III SA/Wa 1608/20 uchylił postanowienie Szefa KAS z dnia 9.07.2020 r. Mając powyższe na uwadze kierując się zasadą zawartą w art. 153 p.p.s.a. należy w pierwszej kolejności ustalić, czy organ wykonał zalecenia zawarte w ww. wyroku.

Sąd podkreśla, że w całości podziela wywody zawarte w powyższym wyroku odnoszące się do celu instytucji blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego. Ponadto w ww. wyroku Sąd przesądził, że "upadek blokady rachunku bankowego na podstawie art. 119zzc O.p. nie eliminuje jednak z obrotu prawnego postanowienia przedłużającego termin blokady oraz nie powoduje jego wygaśnięcia. Upadek blokady rachunku bankowego, po wydaniu i doręczeniu ostatecznego postanowienia stanowiącego termin takiej blokady, nie wpływa na możliwość oceny legalności aktów administracyjnych orzekających tę blokadę. Sąd bada zgodność z prawem ostatecznego postanowienia na dzień jego wydania. Skarga na postanowienie przedłużające blokadę rachunku jest więc dopuszczalna, a postępowanie sądowo-administracyjne nie staje się bezprzedmiotowe". Sąd w niniejszej sprawie jest związany powyższą oceną prawną.

Przechodzą do meritum rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że istota sporu między stronami koncentruje się ponownie wokół prawidłowości zastosowania instytucji blokady rachunków bankowych Skarżącej oraz oceny dowodów na okoliczność istnienia uzasadnionej obawy, że podmiot kwalifikowany, czyli Skarżąca, nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego.

Wyjaśniając podstawy prawne wyroku przywołać należy zatem przepisy Ordynacji podatkowej, stanowiące podstawę wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 119zv § 1 O.p. Szef KAS może zażądać blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, jeżeli posiadane informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Na mocy art. 119zw § 1 O.p. Szef KAS może przedłużyć, w drodze postanowienia, termin blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie.

Odnośnie możliwości kwestionowania przez stronę dokonywanych przez Szefa KAS blokad rachunku bankowego wskazać należy, że ustawodawca zgodnie z art. 119zzb § 1 O.p. przyznał prawo wniesienia zażalenia jedynie na postanowienie o przedłużeniu blokady, o którym mowa w art. 119zw § 1 O.p.

Jednakże w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest już pogląd wskazujący na szeroki zakres kontroli sądowo-administracyjnej, który Sąd rozpatrujący sprawę w pełni akceptuje. Stanowisko to spotkało się również z akceptacją Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w tezie wyroku z dnia 27 kwietnia 2020 r., sygn. akt I FSK 491/20 stwierdził, że zgodna z konstytucyjnymi zasadami wykładnia i analiza treści art. 119zv § 1 i art. 119zw § 1 O.p. prowadzi do wniosku, że przesłanki tzw. krótkiej blokady rachunku podlegają kontroli sądowo-administracyjnej na podstawie art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. w przypadku zaskarżenia postanowienia Szefa KAS w przedmiocie przedłużenia tejże blokady na czas oznaczony. Naczelny Sąd Administracyjny, powołując się na wyrok w sprawie o sygn. akt I FSK 1888/19 przyjął, że ograniczenie sądowej kontroli tylko i wyłącznie do "istnienia obawy niewykonania zobowiązania podatkowego i czy to zobowiązanie przekracza równowartość 10.000 euro", prowadziłoby do istotnego naruszenia zasad konstytucyjnych.

Przechodząc do zbadania wykonania zaleceń zawartych w prawomocnym wyroku z dnia 20.09.2020 r. sygn. akt III SA/Wa 1608/20 należy zauważyć, że zasadniczą przyczyną uchylania wcześniejszego postanowienia Szefa KAS z dnia 9.07.2020 r. była refleksja ogólna Sądu, że "Logicznie rzecz ujmując, blokadą rachunku bankowego nie da się przeciwdziałać ani zapobiec zdarzeniom przeszłym, jakkolwiek były niepożądane. Blokadą rachunku nie da się przeciwdziałać, gdy wykorzystano już działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi". Przenosząc powyższą refleksję na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd w przywołanym wyroku z dnia 20.09.2020 r. zauważył, że "analiza ryzyka w zakresie przepływów pieniężnych na rachunkach bankowych Strony dotyczy okresów od 1 marca 2019 r. do 4 grudnia 2019 r. i jest ona dokonywana w kontekście złożonych plików JPK_VAT za okresy od marca 2019 r. do listopada 2019 r. oraz deklaracji podatkowych VAT-7 również za okresy od marca 2019 r. do listopada 2019 r. Podobnie rzecz się ma w zakresie analizy kontrahentów Strony, natomiast informacje o zatrudnieniu dotyczą lat 2015-2018. Wynik analizy ryzyka sporządzony został w dniu 9 kwietnia 2019 r. Organ wskazał wprawdzie w jednym zdaniu, że w od dnia 5 grudnia 2019 r. do dnia 11 czerwca 2020 r. na trzech prowadzonych na rzecz Strony rachunkach bankowych, które w okresie od dnia 1 marca 2019 r. do dnia 4 grudnia 2019 r., były najczęściej wykorzystywane przez Stronę do realizacji jej przepływów finansowych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, w przeważającej większości były realizowane operacje bankowe identyczne jak w ww. analizowanym okresie od dnia 1 marca 2019 r. do dnia 4 grudnia 2019 r. - nie zmieniła się ich struktura, rodzaj, jak również charakter realizowanych transakcji. Brak jest jednak jakichkolwiek analiz w tym zakresie i zdanie to pozostaje gołosłowne, natomiast w treści postanowień organów obu instancji, jak i Analizie ryzyka z dnia 9 kwietnia 2020 r. całokształt przeprowadzonej weryfikacji dotyczy wyłącznie okresów od marca 2019 r. do grudnia 2019 r. W aktach przedłożonych Sądowi i zaskarżonych rozstrzygnięciach Szefa KAS nie znalazła się jakakolwiek analiza, która dotyczyłaby bieżących przepływów na rachunkach bankowych, czy aktualnych plików JPK _VAT, lub jak we wskazanym okresie marzec - grudzień 2019 r., analizy porównawczej przepływów na rachunkach bankowych z danymi z plików JPK_VAT".

Odnosząc się do powyższego zalecenia Sądu należy wskazać, że organ przedstawił (uzupełniająco) w aktualnie skarżonym postanowieniu wyniki analizy przepływów pieniężnych stwierdzonych na rachunkach bankowych Skarżącego w okresie od 1 grudnia do 16 czerwca 2020 r. w powiązaniu z wynikami analizy dany wynikających z plików JPK_VAT złożonych przez Skarżącego za okres od grudnia 2019 do czerwca 2020 r. a więc za okres bezpośrednio poprzedzający ustanowienie blokady rachunków bankowych.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że organ wykonałam zalecania zawarte w wyroku WSA w Warszawie z dnia 20.09.2020 r. sygn. akt III SA/Wa 1608/20.

Ponadto Sąd w przywołanym wyroku stwierdził, że "w skarżonym postanowieniu niewątpliwie nie wykazano, że w realiach sprawy istniejących w czerwcu 2020 r. blokada rachunku bankowego była konieczna. Sąd zauważa, więc że w sprawie formalnie dopuszczalne było (ewentualne) ustanowienie zabezpieczenia na podstawie art. 33 O.p., a przynajmniej organ winien był taką ewentualność rozważać". Tego rodzaju stanowisko Sądu należy traktować w charakterze sugestii skierowanej do organów a nie zalecenia o którym mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a.

Przechodząc do oceny merytorycznej rozpatrywanej sprawy, Sąd w pełni podziela stanowisko organów o koniczności ustanawiana tzw. krótkiej blokady rachunków bankowych Skarżącego. Świadczą o tym wskazane przez organ okoliczności (odpowiednio uzupełnione w zakresie okresu) takie jak:

1) struktura przepływów finansowych na rachunkach bankowych Skarżącego nie odzwierciedla struktury otrzymanych i wystawionych faktur VAT;

2) jak wynika z analizy danych zawartych w plikach JPK-VAT złożonych przez Skarżącego do dnia ustanowienia blokady jej rachunków bankowych (bez uwzględnienia późniejszych korekt złożonych przez Skarżącego w sierpniu 2020 r.) oraz przepływów pieniężnych na jej rachunkach bankowych, Skarżący zadeklarował sprzedaż na rzecz podmiotów F. Sp. z o.o., I. Sp. z o.o., Z. S.A., A. Sp. z o.o. i S.W. w łącznej wysokości ok. 13,5 mln zł natomiast otrzymała płatności od trzech pierwszych podmiotów w łącznej wysokości około 30,4 mln zł. Podmioty F. Sp. z o.o., I. Sp. z o.o. i Z. S.A' dokonamy płatności na rzecz Strony w wysokości przekraczającej wartość wystawionych faktur VAT sprzedaży - odpowiednio - o 3,9 mln zł 1,6 mln z i 11,3 mln zł;

3) jak wynika z analizy przepływów pieniężnych stwierdzonych na rachunkach bankowych prowadzonych na rzecz Skarżącego, dokonał on prawności na łączną kwotę 21,6 mln na rzecz większości dostawców którzy wystawili faktury VAT ujęte w plikach JPK_VAT złożonych za okres od grudnia 2019 r. do czerwca 2020 r. Jednakie kwoty 12,1mln zł i 541.000 Euro, Strona przekazana podmiotom nie występującym w jej plikach JPK_VAT złożonych za ww. okres.

4) Strona, podobnie jak miało to miejsce w okresie od marca do listopada 2019 r., również w okresie od grudnia 2019 r. do czerwca 2020 r. prawie 100% wykazanych przez siebie nabyć towarów i usług deklaruje od jednego dostawcy - podmiotu A. Sp. z o.o.;

5) główny dostawca Strony - podmiot A. Sp. z o.o. w okresie od grudnia 2019 r. do czerwca 2020 r. deklaruje swoje nabycia, które w 96,39% mają pochodzić od dwóch podmiotów - tj. firmy T. Spółka z o.o., która w ww. okresie nie deklarowała dostaw na rzecz podmiotu A. Sp. z o.o. oraz od firmy U. Sp. z o.o., która została w dniu 3 marca 2020 r. wykreślona z rejestru podatników VAT na podstawie art. 96 ust.9a pkt 2 u.p.t.u., z uwagi na brak składania wymaganych deklaracji podatkowych.

Mając powyższe na uwadze Sąd ponownie podkreśla, iż organy zasadnie ustanowiły tzw. krótką blokadę.

Przechodząc do kwestii skarżonego postanowienia w zakresie oceny zaistnienia przesłanki wskazanej w art. 119zw § 1 O.p. to również należy przyznać rację organom. Przedstawiona w skarżonym postanowieniu sytuacja finansowa Skarżącego (analiza sytuacji finansowej i majątkowej) nie wskazuje na możliwość regulacji zobowiązań podatkowych w oszacowanej kwocie ponad 3 mln zł. W szczególności należy zauważyć, że Skarżący nie posiada żadnych istotnych składników majątkowych poza środkami pieniężnymi. Również należy podkreślić, że dochód Skarżącego stanowi 1,15 % przychodu.

Odnosząc się z kolei do rzutów poniesionych w skardze należy stwierdzić, że aktualnie stan faktyczny sprawy został dostatecznie ustalony i umożliwił wydanie rozstrzygnięcia. W szczególności zasadnie organu zwróciły uwagę, że twierdzenie Skarżącego odnośnie zawarcia umów faktoringu nie znajduje odzwierciedlania w zebranych aktualnie dowodach. Skarżąca również na etapie postępowania sądowego nie przedstawiła dowodu w postaci umów faktoringu.

Podobnie ocenić należy twierdzenia Skarżącego odnośnie stosowania odroczonych terminów płatności, gdzie również nie przedstawiono żadnych dokumentów źródłowych.

Zauważyć również należy, na co Sąd już wskazywał, że uzupełnienia wyników analizy przepływów pieniężnych w powiązaniu z analizą danych wynikających z plików JPK_VAT do czerwca 2020 r. w ocenie Sądu pozwoliło na rozstrzygnięcie o zasadności ustanowienia tzw. krótkiej blokady. Nie można zatem postawić organom zarzutu, że oparły swoje ustalenia wyłącznie na domniemaniach.

Wyjaśnić nadto należy, że w ocenie Sądu przedstawione przez organ analizy oraz okoliczności sprawy uzasadniają w sposób wystarczający na potrzeby zastosowania zabezpieczenia w postaci blokady rachunku możliwość uczestniczenia Skarżącej w transakcjach mających na celu wyłudzenie podatku VAT. W szczególności dotyczy to relacji z jedynym kontrahentem Spółką A. Sp. z o.o. Mając na uwadze zakreślone przez ustawodawcę terminy związane ze stasowaniem blokady rachunku organy nie muszą w ramach wskazanego postępowania udowadniać Skarżącemu świadomego działania lub niezachowania należytej staranności. Powyższe będzie przedmiotem ewentualnego wymiarowego postępowania podatkowego.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.