Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1053/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.),, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant starszy referent Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi "A" Sp. Jawna w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta D. na wniosek "A" Spółka Jawna w S. działając na podstawie art. 46 ust. 1, art. 46a ust. 7 pkt 4 i art. 56 ustawy z dnia

27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.), określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia p.n. "Budowa ubojni drobiu" na działce nr [...] k.m. [...] obręb S., przy ul. [...] w D., polegającego na budowie jednokondygnacyjnego budynku ubojni, rozbioru i konfekcjonowania drobiu o pow. 1000 m2 wraz z niezbędną infrastrukturą – przy wydajności instalacji uboju – 20.000 szt./dobę i wielkości zatrudnienia 30 osób.

We wniosku z dnia 4 sierpnia 2010 r., uzupełnionym w dniu 18 października 2010 r. M. Z. i C. Z. domagali się stwierdzenia nieważności powyższej decyzji, podnosząc że są współwłaścicielami działek o nr [...] i [...], położonych w odległości 19,4 m od budynku ubojni i oddzielonych od działki inwestora działką nr [...] o szerokości 4 m, stanowiącą własność Gminy, natomiast realizacja ubojni uniemożliwi im budowę domu mieszkalnego na ich nieruchomości, której nie uwzględniono przy lokalizacji spornej inwestycji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 157 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji uznając, że wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zgodnie z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska, jako że ich działki nie znajdują się w zasięgu oddziaływania inwestycji i nie sąsiadują z działką nr [...], co potwierdza dołączona przez inwestora mapa ewidencyjna, a pominięcie jednej ze stron nie jest przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji, lecz wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Kolegium po rozpatrzeniu wniosku M. i C. Z. o ponowne rozpoznanie sprawy orzekło o uchyleniu w całości decyzji tego organu z dnia [...] r. i umorzeniu postępowania prowadzonego w tym zakresie na podstawie art. 127 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wyrokiem z dnia 9 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 612/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu skargi "A" Spółka Jawna w S. stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] działając na podstawie art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( t.jedn. Dz. U. z 2001 r. nr 79 poz. 856 ze zm. ) oraz art. 127 § 3 w związku z art. 138 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło w całości własną decyzję z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że badając legitymację M. i C. Z. do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta D. oparto się o przepis art. 28 w związku z art. 46a ust. 4 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 140 Kodeksu cywilnego, jednocześnie przywołano wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 września 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 311/10 oraz z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 634/10, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 września 2005 r. sygn. akt II SA/Bd 758/04. Kolegium wskazało, że legitymację do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej posiadają właściciele nieruchomości znajdujących się na obszarze oddziaływania przedsięwzięcia. Podniesiono, że organ administracyjny nie jest związany obszarem przedsięwzięcia zakreślonym na mapie ewidencyjnej dołączonej do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, a także że nie ma podstaw, aby przy ustalaniu interesu prawnego brać pod uwagę treść art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, definiującego pojęcie strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Wskazano, że na działce o nr [...], będącej w użytkowaniu wieczystym "A" Spółka Jawna z siedzibą w S. planowana jest realizacja inwestycji polegającej na budowie ubojni drobiu, a także że M. i C. Z. są współwłaścicielami działek o nr [...] oraz [...], oddzielonych od działki, na której planowane jest przedmiotowe przedsięwzięcie działką o nr [...]. Organ zaznaczył, że przedsięwzięcie dla którego określono środowiskowe warunki zgody na realizację oraz sporządzono raport o oddziaływaniu na środowisko różni się znacząco od przedsięwzięcia opisanego we wniosku, co do którego inwestor wystąpił do Prezydenta Miasta D. o udzielenie decyzji środowiskowej. We wniosku założono ubój oraz rozbiór, konfekcjonowanie tuszek drobiowych w ilości 5.000 sztuk dziennie, natomiast z raportu

o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika, że ilość ta wynosić będzie 20.000 sztuk na dobę. Ponownie rozpoznając sprawę przy uwzględnieniu stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wyrażonego w wyroku z dnia

9 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 612/11 organ uznał, że obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w kształcie określonym raportem oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko obejmuje obszar, którego współwłaścicielami

są M. oraz C. Z., a w konsekwencji ich wniosek o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta D. nr [...] z dnia [...] r. powinien wszcząć postępowanie w sprawie. W świetle tego stanowiska Kolegium uznało za zasadne usunięcie z obrotu prawnego własnej decyzji nr [...] z dnia

[...] r. odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej powyżej decyzji Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r., bowiem jedynie w ten sposób możliwe będzie przeprowadzenie merytorycznego postępowania zmierzającego do zbadania czy wskazana decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślono także, że w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania przepis art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Pismem z dnia 1 sierpnia 2012 r. "A" Spółka Jawna z siedzibą w S. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] r. nr [...] domagając się jej uchylenia w całości. Zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie art. 6 i art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego oraz art. 77 i 78 tego Kodeksu poprzez nie uwzględnienie żądania co do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia czy inwestycja oddziałuje na nieruchomość M. i C. Z. Zarzucono także naruszenie art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 46a ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez uznanie, że M. i C. Z. mają legitymację do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia podczas, gdy wskazane osoby nie są stronami postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, bowiem nie wykazały swojego interesu prawnego. W uzasadnieniu skarżąca Spółka wskazała, że organ arbitralnie przyjął, nie przeprowadzając w tym zakresie żadnego postępowania dowodowego, że inwestycja ubojni drobiu swoim zasięgiem oddziaływania obejmie działkę należącą do M. i C. Z. Raport oddziaływania na środowisko określał, że ubojnia będzie zajmowała się ubojem 20.000 drobiu na dobę i w tym zakresie wyznaczono zakres oddziaływania inwestycji na środowisko. Raport ten wskazywał, że przedsięwzięcie zamknie się granicach działki, na której będzie realizowane w zakresie emisji hałasu z samochodów poruszających się po terenie inwestycji pracy urządzeń, wytwarzanych ścieków socjalno – bytowych i wód odpadkowych roztopowych, wytwarzania odpadów w tym niebezpiecznych. Co prawda w dokumencie wskazano, że zakres zanieczyszczeń wprowadzanych do powietrza może wykroczyć poza zakres oddziaływania uwidoczniony na mapie ewidencyjnej jednak nie zostało stwierdzone czy obejmie on działkę należącą do wnioskodawców. Skarżąca zauważyła, że Kolegium odmówiło mocy dowodowej dokumentowi w postaci mapy ewidencyjnej określającej zakres oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, ponieważ mapa została dołączona do wniosku, który określał przewidywaną ilość tuszek drobiowych na poziomie 5.000 sztuk dziennie, podczas gdy sam raport oddziaływania na środowisko określał tę wartość na 20.000 sztuk na dobę. Strona skarżąca podniosła jednak, że dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie miała treść postanowienia organu administracji, w którym znajduje się zakres raportu, a nie sama treść wniosku. Prezydent Miasta D. zobowiązując inwestora do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko opierał się o postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. z dnia [...] r. znak [...], w którym wskazano, że rzeźnia drobiu będzie zajmowała się ubojem w ilości 20.000 sztuk na dobę, a uciążliwości wynikające z działalności inwestycji ograniczą się do granic działki inwestora. W ocenie skarżącej organ przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] r. miał świadomość, że wydajność inwestycji obejmować będzie 20.000 sztuk na dobę. Kwestia danych zawartych we wniosku nie ma znaczenia dla sprawy, skoro zarówno z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jak i z postanowienia Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. wynikało, że wydajność ubojni wynosić będzie 20.000 sztuk na dobę, co oznacza, że nawet jeśli wniosek został na pewnym etapie postępowania zmieniony, to nie było konieczności jego weryfikacji czy ponownego przedkładania mapy z zaznaczonym zakresem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Kolejny zarzut skargi dotyczył istnienia interesu prawnego wnioskodawców, który w ocenie skarżącej spółki nie został wykazany. Samorządowe Kolegium Odwoławcze legitymację wnioskodawców wywiodło z przepisu stanowiącego o istocie prawa własności. Skarżąca powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2010 r. sygn. akt II GSK 435/09 oraz z dnia 28 września 2009 r. sygn. akt II GSK 62/09 wskazała, że wychodząc z takiego założenia konieczne jest ustalenie, czy i które prawa współwłaścicieli M. i C. Z. zostały naruszone w skutek wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia - ubojni drobiu, bowiem w każdym przypadku interes prawny wywodzony z norm prawa cywilnego musi mieć charakter osobisty, własny, indywidualny, konkretny i aktualny. Natomiast organ nie określił jakie konkretne prawa właścicieli zostały naruszone na skutek wydania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy, a odnosząc się do zarzutów skargi uznał je za nieuzasadnione. W szczególności wskazano, że organ dwukrotnie badał legitymację M. i C. Z. do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Pierwsza ocena została zaaprobowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 9 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 612/11, natomiast druga została dokonana w ramach związania oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania w sprawie, które zostały zamieszczone w tymże wyroku.

W piśmie procesowym z dnia 26 września 2012 r. strona skarżąca wskazała,

że analiza dokumentów zgromadzonych w sprawie nie pozwala uznać, że zakres oddziaływania przedmiotowej inwestycji przekroczy granice działki skarżącej. Podniesiono, że na przedmiotowym terenie ubojnia drobiu istniała od wielu lat, a decyzja

o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dotyczyła jedynie rozbudowy przedsięwzięcia, które faktycznie doprowadziło do wybudowania najnowocześniejszej w rejonie ubojni. Zastosowane w niej środki techniczne zapewniły ochronę środowiska przed emisjami,

a całość oddziaływania zamknięta została w granicach działki.

W piśmie procesowym z dnia 3 stycznia 2013 r. uczestnicy postępowania M. i C. Z. wnieśli o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 134 § 1 wymienionej powyżej ustawy sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego K. z dnia [...] r. została wydana po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gliwicach z dnia 9 lutego 2012 r. sygn. akt

II SA/Gl 612/11. Obecnie podstawową kwestią była zatem ocena przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego z punktu widzenia wiążącej oceny prawnej wyrażonej przez sąd administracyjny na gruncie przedmiotowej sprawy. Zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą

w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Podkreślić należy, że art. 153 cytowanej ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci na przykład braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Wreszcie cytowana regulacja wykracza poza prawo procesowe, zawierając wskazania interpretacyjne także dla prawa materialnego, na podstawie którego następuje załatwienie sprawy.

W konsekwencji wyrokiem zapadłym w sprawie II SA/Gl 612/11 związany był zarówno organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji, jak i obecnie orzekający Sąd. Dokonując oceny legalności aktu administracyjnego wydanego na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy w wyniku stwierdzenia nieważności poprzedniej decyzji, sąd

pierwszej instancji nie może zatem pominąć kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne co do dalszego postępowania, zawarte w poprzednim wyroku.

Te kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu, i których strona nie kwestionowała poprzez zaskarżenie orzeczenia sądowego, ponownie oceniane być nie mogą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt

I GSK 468/09, Lex nr 744798).

Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 ustawy) - (por. Kabat Andrzej, Komentarz do art. 153 ustawy - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., LEX, 2011). Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu cytowanego powyżej art. 153 ustawy oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2617/11, Lex nr 1138187).

Na obecnym etapie postępowania, przy uwzględnieniu również okoliczności podnoszonych w skardze, rozstrzygające znaczenie dla sprawy ma ocena prawna

i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 lutego 2012 r., (sygn. akt II SA/Gl 612/11). Wskazany wyrok stwierdzał nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] uchylającej własną decyzję z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r. nr [...] i umarzającej postępowanie prowadzone w tym zakresie.

Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia [...] r. jako dotkniętej wadą kwalifikowaną z art. 156 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Kolegium z rażącym naruszeniem prawa ( art. 138 §1 pkt 2 i art. 105 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego) uchylając własną decyzję orzekło o umorzeniu postępowania prowadzonego w tym zakresie. Stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji Sąd podkreślił jednak, że Kolegium prawidłowo przyjęło, że wniosek o stwierdzenie nieważności złożony przez M. i C. Z. pochodził od strony postępowania, bowiem osoby te legitymowały się przymiotem strony w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej dla spornej inwestycji. Zdaniem Sądu zakres oddziaływania planowanego przedsięwzięcia objętego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody będzie, ze względu na jego rozmiar, skalę i sam charakter, dotyczył nieruchomości wnioskodawców. M. i C. Z. są bowiem współwłaścicielami nieruchomości, która sąsiaduje z działką, na której znajduje się planowane przedsięwzięcie - od wskazanej nieruchomości oddziela ich jedynie działka gminna o szerokości 4 metrów. Sąd ten stwierdził, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium zgodnie z powyższymi wskazaniami winno rozpatrzyć wniosek uczestników postępowania jako pochodzący od podmiotu legitymującego się przymiotem strony

w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej. Jednocześnie Sąd zaznaczył, że

w przedmiotowej sprawie z mocy art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego przepisy dotyczące odwołań od decyzji stosuje się odpowiednio do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, odpowiednie stosowanie art. 138 nie stwarza jednak podstawy do wydania decyzji z art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w sytuacji odmiennej oceny statusu strony postępowania .

Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] wydana na podstawie art.138 § 1 pkt 2 w związku z treścią art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w pełni wytyczne te realizuje. Decyzja ta uchyla w całości decyzję Kolegium z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą budowa ubojni drobiu, przewidzianego do realizacji w D. przy ul. [...].

W ten sposób, zgodnie ze wskazaniami sądu, organ administracji publicznej może przeprowadzić, na wniosek M. i C. Z., merytoryczne postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r. nr [...] i zbadać w tym postępowaniu czy wskazana decyzja nie została dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 lutego 2007 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 274/06, Lex nr 297129, sąd administracyjny po to wyraża swoją ocenę w omawianym zakresie, by przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zakres tej oceny nie był już przedmiotem kolejnego rozpoznania. Wszystkie sformułowane w skardze zarzuty sprowadzały się do kwestionowania legitymacji M. i C. Z. do uczestniczenia w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej i w konsekwencji również złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności takiej decyzji. Kwestie te zostały w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości wyjaśnione w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 612/11.

W kontekście powyższego stanowiska należy uznać, że organ odwoławczy w pełni zastosował się do wskazań Sądu, co do dalszego postępowania.

Mając na uwadze powyższe Sąd nie dopatrzył się wydania zaskarżonej decyzji

z naruszeniem prawa i tym samym nie uwzględnił skargi, a zatem podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

-----------------------

10