Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 357/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2020r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Szamotułach na uchwałę Rady Miejskiej w Ostrorogu z dnia 25 listopada 2005r. Nr XXX/209/2005 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów produkcji ogrodniczej z dopuszczeniem zabudowy towarzyszącej, we wsi Dobrojewo, na obszarze działek o nr ewid.: 142/1÷142/38, 142/40÷142/46, 142/49÷142/94, 69/2÷69/22, 76/2÷76/17 – gmina Ostroróg postanawia odrzucić skargę. 1.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu przez Prokuratora Rejonowego w Szamotułach jest uchwała Rady Miejskiej w Ostrorogu z dnia 25 listopada 2005r. Nr XXX/209/2005 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów produkcji ogrodniczej z dopuszczeniem zabudowy towarzyszącej, we wsi Dobrojewo, na obszarze działek o nr ewid.: 142/1÷142/38, 142/40÷142/46, 142/49÷142/94, 69/2÷69/22, 76/2÷76/17 – gmina Ostroróg.

Zarządzeniem z 21 maja 2020r. Prokurator został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie w terminie 7 dni numeru identyfikacyjnego REGON stosownie do wymogów art. 46 § 2 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej "p.p.s.a.") pod rygorem odrzucenia skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że wezwanie odebrała w dniu 10 czerwca 2020 r. osoba upoważniona do odbioru przesyłek – A. W., co potwierdza prezentata Prokuratury Rejonowej w Szamotułach (k. 25 akt sądowych).

Wezwanie pozostało bez jakiejkolwiek odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6).

Podkreślenia wymaga, że skarga do sądu administracyjnego może zostać wniesiona przez różne pod względem formalno-prawnym podmioty, w tym te, które z uwagi na swój szczególny charakter prawny spełniają ważne funkcje społeczne. Do podmiotów, których sytuację procesową ustawodawca ujął w sposób szczególny, należy niewątpliwie zaliczyć skarżącego prokuratora. Został on wymieniony w art. 50 ust. 1 p.p.s.a., jako właściwy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, obok skarżącego (czyli każdego, kto ma w tym interes prawny), Rzecznika Praw Obywatelskich, Rzecznika Praw Dziecka oraz organizacji społecznej. Z uwagi na swój status społeczny, prokurator został zaliczony do kategorii podmiotów instytucjonalnych, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w sprawie dotyczącej interesów innych osób, ze względu na konieczność ochrony obiektywnego porządku prawnego. Legitymacja procesowa tego podmiotu jest zatem ściśle związana z funkcjami, do których pełnienia został on powołany i jest oparta na przesłance ochrony obiektywnego porządku prawnego, co stanowi realizację podstawowego zadania prokuratury, jakim jest strzeżenie praworządności, zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 28 czerwca 2016 r. - Prawo o prokuraturze (Dz.U. z 2019 r. poz. 740). Zgodnie z art. 70 przywołanej ustawy jednym ze środków realizacji powyższego zadania jest prawo wystąpienia do sądu o stwierdzenie nieważności niezgodnych z prawem uchwał organu samorządu terytorialnego. Status prawny prokuratora w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym został także jednoznacznie określony w art. 5 Prawa o prokuraturze. W przepisie tym, ustawodawca daje możliwość prokuratorowi uczestnictwa w każdym postępowaniu prowadzonym przez organy władzy i administracji publicznej, sądy i trybunały, chyba że ustawy stanowią inaczej.

Z powyższego wynika, że udział prokuratora w postępowaniu sądowoadministracyjnym może przybrać dwie formy: wszczęcia postępowania (art. 8 § 1 i 50 § 1 p.p.s.a.) i działania w postępowaniu wszczętym z inicjatywy innego podmiotu. Ustawa nie zna żadnych ograniczeń przedmiotowych, gdy idzie o prawo wniesienia skargi przez prokuratora, jeżeli tylko skarga wnoszona jest w sprawie należącej do drogi postępowania sądowoadministracyjnego (tak też NSA w wyroku z 13 marca 2008 r., II OSK 385/07, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Skarga prokuratora podlega jednak odrzuceniu, jeżeli zaistnieją przesłanki określone w art. 58 § 1 p.p.s.a. (tak: M. Romańska, Komentarz do art. 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, e-LEX). Szczególny charakter procesowy prokuratora wiąże się bowiem nie tylko z prawami przynależnymi stronie postępowania, ale również ze stawianymi jej obowiązkami, w tym wymogami formalnymi skargi. W sytuacji zatem wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego przez prokuratora jego skarga podlega takim samym wymogom formalnym, jak każdej strony postępowania. Natomiast, przepisy p.p.s.a. i ustawy o prokuraturze nie przewidują w tym zakresie odstępstw, co do skargi prokuratora.

Oceniając zatem dopuszczalność wniesionej przez Prokuratora Rejonowego w Szamotułach skargi wskazać należy, że zawierała ona brak formalny w postaci niepodania numeru identyfikacyjnego REGON skarżącego. Obowiązek w tym zakresie wprowadza przepis art. 46 § 2 pkt 1 lit. c p.p.s.a., stosownie do którego pismo strony powinno zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie m.in. - numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku - numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania. Wymóg ten został wprowadzony w art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 934 ze zm.), który na podstawie art. 8 powołanej ustawy wszedł w życie w dniu 31 maja 2019 r.

Niedochowanie wymogów formalnych skargi, uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu i stanowi jej brak formalny podlegający uzupełnieniu na wezwanie przewodniczącego (przez którego rozumie się także sędziego sprawozdawcę w sprawie), w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Bezskuteczny upływ terminu powoduje natomiast, że stosownie do regulacji zawartej w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd jest obowiązany odrzucić skargę prokuratora, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie (por. post. NSA z 04 lutego 2020r., sygn. akt II OZ 89/20, post. WSA w Opolu z 20 czerwca 2020r., sygn. akt I SA/Op 158/20, dostępne CBOSA).

Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi w niniejszej sprawie, zostało sformułowane prawidłowo określając rodzaj braku formalnego jaki należy uzupełnić, termin uzupełnienia i rygor niedochowania formalnych wymogów. Następnie wezwanie zostało przesłane i doręczone skarżącemu skutecznie w dniu 10 czerwca 2020 r. Siedmiodniowy termin do dokonania żądanych czynności upłynął zatem z dniem 17 czerwca 2020 r. (środa). Natomiast skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie.

Ponieważ skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi w ustawowym terminie, skarga podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jak Sąd orzekł w postanowieniu.

Stosownie do art. 58 § 3 P.p.s.a. Sąd odrzucił skargę postanowieniem na posiedzeniu niejawnym.