Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 305/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-02-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art 285 l, art 194 par 4, art 197 par 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 18 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia W. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 stycznia 2015 r. sygn. akt SNP 2/14 w sprawie ze skargi W. F. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 305/13 w sprawie ze skargi W. F. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie zrealizowanych w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego robót budowlanych związanych z remontem, przebudową i rozbudową wielorodzinnych budynków mieszkalnych postanawia: odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 2 stycznia 2015 r. (sygn. akt SNP 2/14) odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku. Odpis tego postanowienia doręczono W. F. w dniu 2 lutego 2015 r. wraz z pouczeniem o trybie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia (dowód doręczenia: k. 131 akt sądowych).

W piśmie procesowym nadanym w dniu 9 lutego 2015 r. W. F. wniósł zażalenie na wskazane postanowienie. W zażaleniu podniósł, że skarżone postanowienie wydała sędzia podlegająca wyłączeniu na mocy art. 285i § 2 p.p.s.a. Skarżący zarzucił, że kwestionowane postanowienie jest dowodem na brak bezstronności sędziów i niechętne nastawienie do jego osoby, gdyż w jego uzasadnieniu nie napisano, iż skarżący twierdzi, że na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 lipca 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 305/13) utrzymano w mocy postanowienie DWINB, którego organ w sposób oczywisty nie miał prawa wydać. Zdaniem skarżącego sentencja postanowienia z dnia 2 stycznia 2015 r. (sygn. akt SNP 2/14) jest słuszna, ale wskazane przez skarżącego naruszenia prawa stanowią dowód na rażące naruszenie prawa. Nadto skarżący dodał, że sformułowanie jego skargi dotyczące wznowienia postępowania było stosowaną w takich sytuacjach formą złożenia skargi "z ostrożności procesowej".

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zażalenie podlegało odrzuceniu.

Zgodnie z art. 285l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.: dalej: p.p.s.a.) odpowiednie zastosowanie w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku ma przepis art. 175 § 1 p.p.s.a., który przewiduje, że skarga taka powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Skarga W. F. została odrzucona, gdyż sporządził ją skarżący osobiście. Na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku służy zażalenie. Jednak zgodnie ze wspomnianym art. 285l p.p.s.a. zastosowanie znajdzie przepis art. 194 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., w myśl którego zażalenie w tym wypadku powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. W. F. wniósł zażalenie, które sporządził osobiście, a zatem podlega ono odrzuceniu.

Odnosząc się do twierdzeń zawartych w zażaleniu należy – informacyjnie – powiedzieć, że przepis art. 285i § 1 p.p.s.a. reguluje skład Naczelnego Sądu Administracyjnego powołanego do rozpoznania skargi, w którym to składzie osobowym nie może się znaleźć sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem. Przy czym, zdaniem sądu, przepis art. 285i § 2 p.p.s.a musi być odczytywany w połączeniu z art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. w zakresie, w jakim odnosi się do składu sądu dla celów wydania orzeczenia rozstrzygającego sprawę co do istoty, nie zaś dla rozstrzygnięcia kwestii incydentalnej w toku postępowania. Nadto powiedzieć należy, że zgodnie z art. 285f § 1 i § 3 badanie wymogów formalnych skargi należy do sądu, który wydał wyrok objęty skargą. W postępowaniu tym – o czym już była mowa – stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Z tego względu przywołać należy ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, zgodnie z którym sędzia, który brał udział w wydaniu wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, zaskarżonego następnie skargą kasacyjną, nie jest wyłączony na podstawie art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. od badania w trybie art. 178 tej ustawy, czy skarga kasacyjna spełnia wymogi formalne, w tym także od udziału w wydaniu postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną (zob. uchwała NSA z 23 maja 2005 r., sygn. akt I OPS 3/05, ONSAiWSA 2005, Nr 6, poz. 110). Na mocy wspomnianego już odesłania, pogląd przyjęty we wskazanej uchwale NSA odnieść należało do wydania postanowienia na mocy art. 285f § 3 p.p.s.a.

Natomiast jeśli chodzi o kwestię skarg składanych "z ostrożności procesowej", to godzi się zauważyć, że formuła "z ostrożności procesowej" stosowana jest nieraz przez strony postępowania, ale bynajmniej nie oznacza to, że sąd ma skarżącego wyręczać w formułowaniu jasnych i kategorycznych wniosków procesowych (o ile skarżący takie chce podnieść); nie ma też wiele wspólnego z wymogami formalnymi pism procesowych. Za "ostrożność procesową" należałoby bowiem uznać sytuację, w której strona jest przekonana o swoim stanowisku (twierdzeniu, poglądzie), ale na wypadek gdyby okazało się ono niedostateczne umotywowane, strona przedstawia dodatkowe uzasadnienie czy dodatkowe twierdzenia dowodowe – właśnie z owej "ostrożności procesowej". W tym kontekście trzeba zauważyć, że z akt sprawy wynika, iż skarżący otrzymywał z Wydziału Informacji Sądowej stosowne pouczenia, co należy uznać za wystarczające zadośćuczynienie obowiązkowi informacyjnemu sądu wynikającemu z art. 6 p.p.s.a.

Mając na uwadze poczynione rozważania, należało orzec jak w sentencji postanowienia.