Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2457/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 36z ust. 1, art. 76 ust. 1 pkt 8, art. 77 ust. 1 pkt 1, art. 78 ust. 1 pkt 4 i 5, art. 80 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2008 nr 45 poz 271
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2016 r. sprawy ze skargi A. G. i H. F. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

A. G. i H. F. (dalej też jako "skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2015 roku nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] grudnia 2014 roku nr [...] odmawiającą udzielenia skarżącym zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej.

Jako podstawę prawną organ wskazał art. 80 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 77 ust. 1 pkt 1, art. 78 ust. 1 pkt 4 i 5 w związku z art. 36z ust. 1, art. 76 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271, z późn. zm. - dalej też "P.f."), ust. 3.2 pkt 2 i 4 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie wymagań Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 381) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm. – dalej jako "Kpa".

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:

A. G. i H. F. (wspólnicy spółki cywilnej [...]) w dniu [...] września 2014 roku złożyli do Głównego Inspektora Farmaceutycznego wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej w lokalu mieszczącym się w B. przy ulicy [...], wraz z załącznikami. W treści ww. wniosku przedsiębiorcy zadeklarowali obrót produktami leczniczymi z wyłączeniem produktów leczniczych zawierających substancje silnie wonne, łatwopalne, żrące i cuchnące.

Do akt postępowania włączone zostało pismo Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w B., z dnia [...] września 2014 roku, w sprawie lustracji lokalu w B. przy ulicy [...], przeznaczonego na hurtownię farmaceutyczną oraz załączono postanowienie ww. organu z [...] września 2014 roku w sprawie jego przydatności na hurtownię farmaceutyczną oraz uwierzytelnioną kopię akt przeprowadzonego postępowania.

W dniu [...] grudnia 2014 roku Główny Inspektor Farmaceutyczny wydał decyzję nr [...] odmawiając udzielenia skarżącym zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej zlokalizowanej w B. przy ulicy [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący na magazynowanie produktów leczniczych przeznaczyli magazyn o powierzchni 63,06 m2. Organ podkreślił, że ustawodawca co prawda nie określił minimalnej powierzchni magazynowej hurtowni farmaceutycznej, jednakże zgodnie z art. 97 ust. 3 P.f., minimalna podstawowa powierzchnia apteki to 80 m2. Funkcją hurtowni farmaceutycznej z definicji jest zaopatrywanie w produkty lecznicze podmiotów uprawnionych, w tym aptek i hurtowni farmaceutycznych. Wobec tego funkcjonowanie hurtowni farmaceutycznej, której powierzchnia magazynowa jest prawie połowę mniejsza od minimalnej powierzchni pojedynczego zaopatrywanego podmiotu, może być uzasadnione wyłącznie w przypadku hurtowni farmaceutycznych o znacznie ograniczonym zakresie asortymentu. Nie ma bowiem możliwości zgromadzenia, z zachowaniem procedur Dobrej Praktyki Dystrybucji, na tak małej powierzchni, towaru służącego pełnemu zaopatrzeniu kilku podmiotów o powierzchniach podstawowych (służących magazynowaniu, przyjmowaniu, oraz wydawaniu produktów leczniczych) równych co najmniej 80 m2. W konsekwencji Główny Inspektor Farmaceutyczny uznał, iż powierzchnia magazynowa 63,06 m2 nie jest wystarczająca do prawidłowego prowadzenia obrotu bardzo szerokim asortymentem produktów leczniczych zadeklarowanego we wniosku. Tym samym powierzchnia, kubatura i wyposażenie pomieszczeń magazynowych nie są dostosowane do planowanego asortymentu.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zarzucili, że pomieszczenia przeznaczone na hurtownię farmaceutyczną zostały zaplanowane tak, aby zapewnić prawidłowe magazynowanie i obrót produktami leczniczymi - w świetle możliwości dostępu do planowanego asortymentu, a nadto spełniają wszelkie wymagania stawiane przez przepisy odrębne i co znamienne, pełniły dotychczas rolę hurtowni farmaceutycznej na podstawie innej decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego.

Główny Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] czerwca 2015 roku nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2014 roku. Podkreślił w uzasadnieniu, że działalność polegająca na prowadzeniu hurtowni farmaceutycznej jest działalnością regulowaną. Przepisy jednoznacznie nakładają na przedsiębiorców prowadzących hurtownie farmaceutyczne obowiązek nieprzerwanego zaspokajania zapotrzebowania podmiotów uprawnionych do obrotu detalicznego produktami leczniczymi i przedsiębiorców zajmujących się obrotem hurtowym produktami leczniczymi w ilości odpowiadającej potrzebom pacjentów. Ponadto organ wskazał, że przedsiębiorca prowadzący obrót hurtowy jest obowiązany do magazynowania zakupionych produktów leczniczych, co wynika z definicji obrotu hurtowego zawartego w art. 72 ust. 3 P.f.

W świetle przytoczonych wyżej przepisów P.f. oraz DPD lokal w B. przy ul. [...] nie spełnia, zdaniem organu, wymagań określonych dla pomieszczeń, w których można prowadzić regulowaną działalność polegającą na obrocie hurtowym produktami leczniczymi. Powierzchnia tego pomieszczenia, czyli 63,06 m2 jest w ocenie organu zbyt mała aby prowadzić - zgodnie z obowiązującymi przepisami - obrót zadeklarowanym bardzo szerokim asortymentem produktów leczniczych. Bez znaczenia jest okoliczność, że pomieszczenia przeznaczone na hurtownię farmaceutyczną pełniły dotychczas rolę hurtowni farmaceutycznej, na podstawie decyzji wydanej przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego. Organ podniósł, że każdy wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej jest rozpatrywany odrębnie, a ocena lokalu wskazanego jako miejsce wykonywania działalności gospodarczej jest dokonywana w świetle aktualnie obowiązujących przepisów.

Na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2015 roku skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając:

- naruszenie art. 77 ust. 1 pkt 1 p.f. poprzez przyjęcie, że powierzchnia, kubatura i wyposażenie pomieszczeń magazynowych nie są dostosowane do planowanego asortymentu, podczas gdy pomieszczenia przeznaczone pod hurtownię farmaceutyczną zostały zaplanowane tak, aby zapewnić prawidłowe magazynowanie i obrót produktami leczniczymi - w świetle możliwości dostępu do planowanego asortymentu, a nadto spełniają wszelkie wymagania stawiane przez przepisy odrębne i dodatkowo pełniły dotychczas rolę hurtowni farmaceutycznej na podstawie pozytywnej decyzji wydanej przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego;

- rażące naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 7 i 8 k.p.a. poprzez dowolne, niezgodne ze stanem faktycznym uznanie, że pomieszczenia magazynowe przeznaczone na planowaną działalność posiadają powierzchnię 63,06 m2, podczas gdy z wniosku o wydanie zezwolenia wraz z załącznikami wynika, iż całkowita powierzchnia magazynowa przeznaczona na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej wynosi 102,66 m2.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że wbrew stanowisku organu pomieszczenia hurtowni zostały zaplanowane tak, aby zapewnić prawidłowe magazynowanie i obrót produktami leczniczymi, w ilościach produktów leczniczych jakie wnioskodawcy zamierzają magazynować, a to ze względu na małą dostępność do tych produktów leczniczych spowodowaną praktyki producentów, zmierzającymi do ograniczenia dostępności do określonych produktów leczniczych a tym samym utrzymania odpowiednio wysokich cen. Nie bez znaczenia, zdaniem skarżących, jest to, że dokładnie te pomieszczenia, w świetle takich samych przepisów i funkcjonowania Dobrych Praktyk Dystrybucyjnych pełniły już rolę hurtowni farmaceutycznej.

Podnieśli, że z treści wniosku o wydanie zezwolenia wraz z załącznikami wynika, że całkowita powierzchnia magazynowa przeznaczona na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej wynosi 102,66 m2. Tym samym z rażącym naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady prawdy obiektywnej, organ administracji wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o niekompletny materiał dowodowy.

Organ w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 roku, poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, w grę wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.").

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyń określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów, w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje, czy ustalony przez organy administracji stan faktyczny i prawny uzasadniał odmowę udzielenia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej.

Na wstępie wskazać należy, że odmowa udzielenia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej następuje jako wynik postępowania wszczętego na wniosek przedsiębiorcy ubiegającego się o udzielenie zezwolenia i w zakresie określonym we wniosku. Przepis art. 80 Prawa farmaceutycznego określa sytuacje, w których właściwy organ, w przedmiotowej sprawie - Główny Inspektor Farmaceutyczny - wydaje decyzję odmawiającą udzielenia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej.

Zgodnie z konstrukcją zezwolenia na prowadzenie hurtowni, jako uprawnienia przyznanego w zamian za spełnienie określonych warunków, przepis art. 80 ust. 1 pkt 1 P.f. przewiduje wydanie decyzji odmownej w sytuacji, gdy wnioskodawca tych warunków nie spełnia.

Wymogi materialne, wymienione w art. 77 P.f. i stanowiące warunek konieczny aby uzyskać zezwolenie, dotyczą posiadania odpowiednich pomieszczeń oraz zatrudnienia osoby wykwalifikowanej.

Ponadto, niezbędne jest wypełnienie obowiązków wymienionych w art. 78 Prawa farmaceutycznego. Polegają one przede wszystkim na zapewnieniu odpowiedniego poziomu jakości produktów leczniczych poprzez ich zakup wyłącznie od podmiotów uprawnionych, posiadanie wyłącznie produktów dopuszczonych do obrotu oraz sprzedaż wyłącznie na rzecz odpowiednich podmiotów, jak również poprzez przestrzeganie zasad i procedur Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej, sprecyzowanych w art. 79 P.f. Przepis art. 80 ust. 1 pkt 1 P.f. jest przy tym jasny: w sytuacji, w której wnioskodawca nie spełnia warunków prowadzenia hurtowni określonych w art. 77-79 P.f., Główny Inspektor Farmaceutyczny ma obowiązek wydania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej.

W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, wydając decyzję o odmowie udzielenia zezwolenia na prowadzenie hurtowni poprzez uznanie, że lokal przy ulicy [...] w B. nie spełnia wymagań określonych dla pomieszczeń, w których można prowadzić regulowaną działalność polegającą na obrocie produktami leczniczymi, we wnioskowanym przez skarżących zakresie asortymentu, organ nie naruszył prawa.

W sytuacji, jak to ma miejsce w okolicznościach sprawy, kiedy skarga zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można bowiem przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony.

Stąd, wobec postawienia w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania. Należało to uczynić pod kątem błędu w ustaleniach faktycznych wobec zarzutu niezgodnego ze stanem faktycznym uznania, że pomieszczenia magazynowe przeznaczone na planowaną działalność posiadają powierzchnię 63,06 m2, podczas gdy z wniosku o wydanie zezwolenia wraz z załącznikami wynika, iż całkowita powierzchnia magazynowa przeznaczona na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej wynosi 102,66 m2.

W ocenie Sądu, nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 7 i 8 Kpa. Bezpodstawny jest zarzut dowolnego ustalenia, że pomieszczenia magazynowe przeznaczone na planowaną działalność posiadają powierzchnię 63,06 m2 a nie 102,66 m2.

Z treści znajdującego się w aktach administracyjnych protokołu kontroli przeprowadzonego przez inspektorów farmaceutycznych w dniu 1 września 2014 roku wynika, że łączna powierzchnia magazynowa przeznaczona wyłącznie do składowania produktów leczniczych wynosi właśnie 63, 06 m kw. Skarżący H. F., obecny podczas kontroli i pouczony o prawie do wniesienia zastrzeżeń, nie zakwestionował ustaleń kontroli. Tym samym, brak było podstaw do przyjęcia przez organ innych ustaleń, w szczególności mając na względzie, że protokół kontroli ma walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 Kpa. Dokument ten korzysta z domniemania wiarygodności stwierdzonych ustaleń.

Tym samym, zdaniem Sądu, ocena organu dokonana została po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego i poprzedziło ją wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w ramach zasady swobodnej oceny dowodów i została prawidłowo dokonana subsumpcja prawa.

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 P.f. przedsiębiorca podejmujący działalność polegającą na prowadzeniu hurtowni farmaceutycznej powinien dysponować obiektem umożliwiającym prawidłowe prowadzenie obrotu hurtowego.

W tej sytuacji, organ rozpatrując wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, na gruncie rozpatrywanego przypadku, dokonuje wykładni pojęcia "obiekt umożliwiający prawidłowe prowadzenie obrotu hurtowego". Uwzględnia przy tym, w szczególności treść wniosku, w którym strona określa wielkość i rodzaj asortymentu, jakim zamierza dokonywać obrotu hurtowego.

W niniejszej sprawie, w sposób uprawniony, organ dokonał wykładni ww. uregulowania w powiązaniu z innymi przepisami ustawy Prawo farmaceutyczne, a także przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie wymagań Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 381). Nie pominął również materiału dowodowego w postaci opinii wydanej na podstawie art. 109 pkt 8 P.f., w związku z art. 75 ust. 2 pkt 6 P.f. o przydatności lokalu przeznaczonego na hurtownię farmaceutyczną. Opinia ta nie wiązała Głównego Inspektora Farmaceutycznego, ale wyczerpująco wyjaśnił dlaczego nie podzielił tego stanowiska, pomimo uznania przez K. Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego powierzchni przeznaczonej przez skarżących do magazynowania leków za wystarczającą.

Jak już wyżej wskazano, Główny Inspektor Farmaceutyczny uznał, oceniając zebrany materiał dowodowy, że skarżący nie spełnili warunków prowadzenia hurtowni określonych w art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy i art. 78 ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo farmaceutyczne, gdyż nie dysponuje obiektem umożliwiającym prawidłowe prowadzenie obrotu hurtowego dla zapewnienia stałych dostaw odpowiedniego asortymentu. Trafnie przywołał - w tym kontekście - przepis ust. 3 pkt 2 i 4 DPD który stanowi, że pomieszczenia magazynowe hurtowni należy dostosować do zakresu zezwolenia i asortymentu. Oznacza to, że zarówno wielkość magazynu jak i jego wyposażenie muszą być wystarczające, aby pomieścić deklarowany przez stronę asortyment.

Zdaniem Sądu, na gruncie niniejszej sprawy skarżący nie podważyli ustaleń i oceny organu. Uzyskując bowiem zezwolenie na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej we wnioskowanym zakresie asortymentu, w istocie przyjęliby na siebie obowiązek dostarczania ilości hurtowych wszystkich właściwie produktów leczniczych do innych hurtowni farmaceutycznych i aptek, skoro wyłączenie dotyczy nielicznych wyjątków. Stąd teoretyczne rozważania skarżących co do ewentualnych ograniczeń w zakresie dysponowania przez nich lekami z uwagi na praktyki producentów, a zmierzające do ograniczenia dostępności leków, nie mogą w żaden sposób podważyć prawidłowej oceny organu. Ocena ta dokonana bowiem została w stosunku do szerokiego spektrum asortymentu ujętego we wniosku. Organ, oceniając powierzchnię magazynową, którą dysponują skarżący, zobowiązany był do rozważenia, czy będzie ona wystarczająca do obsłużenia asortymentu, który wskazali we wniosku sami skarżący.

Niezrozumiała jest argumentacja skarżących, którzy z jednej strony ubiegają się o zezwolenie na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, a z drugiej podkreślają w skardze, że ta działalność, z uwagi na politykę producentów leków, w istocie będzie znacznie ograniczona. Takie stanowisko jest ewidentnie sprzeczne z wynikającymi z ustawy celami, jakie winny spełniać hurtownie farmaceutyczne w łańcuchu dystrybucji leków i w oczywisty sposób nie może być przez Sąd podzielone. Przedsiębiorca prowadzący obrót hurtowy jest obowiązany do magazynowania zakupionych produktów leczniczych, co wynika z definicji obrotu hurtowego zawartego w art. 72 ust. 3 P.f., a skarżący w świetle złożonego wniosku, zadeklarowali pełno profilowy obrót produktami leczniczymi, ponieważ we wniosku są wskazane nieliczne wyłączenia. Do takiego zakresu działalności winni zatem zapewnić odpowiednią przestrzeń magazynową. Tym samym organ nie naruszył przepisów uznając, że do tak szerokiego potencjalnego obrotu produktami leczniczymi nie jest wystarczająca powierzchnia pomieszczenia magazynowego wynosząca 63,06 m2.

Irrelewantnym dla oceny wniosku skarżących jest przy tym zaakcentowany w skardze fakt wcześniejszego funkcjonowania hurtowni farmaceutycznej w pomieszczaniach wskazanych przez nich we wniosku. Organ w sposób zindywidualizowany ocenia bowiem każdy wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, uwzględniając wymogi aktualnego stanu prawnego. Żaden przepis ustawy Prawo farmaceutyczne wśród przesłanek ocennych nie ujmuje okoliczności funkcjonowania w tych samych pomieszczeniach hurtowni w oparciu o wcześniejsze zezwolenie.

Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżących z 15 lipca 2016 r. o odroczenie rozprawy w dniu 28 lipca 2016r. "ze względu na poważne utrudnienia komunikacyjne oraz ruchu lądowym na terenie miasta C. w dniach 27 oraz 28 lipca 2016r. w związku z zaplanowaną na dzień 28 lipca 2016 wizytą Papieża Franciszka, które uniemożliwiają pełnomocnikowi opuszczenie we wskazanych dniach jego miejsca zamieszkania oraz dojazd do kancelarii". Dowodem powyższego, w ocenie pełnomocnika skarżących, były wydruki internetowe komunikatów o ograniczeniu w ruchu.

W ocenie Sądu, wniosek o odroczenie rozprawy nie spełniał przesłanek przewidzianych w art. 109 p.p.s.a. Stanowi on, że rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności.

Sąd miał na uwadze, że o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 28 lipca 2016r. o godz. 10.40, pełnomocnik skarżących został zawiadomiony 16 czerwca 2016r., czyli z wyprzedzeniem 42 dniowym. Wizyta Papieża Franciszka i jego była zaplanowana na długo przed tym terminem. Skarga została złożona blisko rok wcześniej, 20 sierpnia 2015r., zatem była możliwość złożenia do Sądu przez pełnomocnika wniosku o niewyznaczanie terminu rozprawy w okresie ostatnich dni lipca, bowiem termin Światowych Dni Młodzieży 26.07 - 31.07.2016, był wcześniej znany.

Co więcej, oba pełnomocnictwa od skarżących dla adwokata K. S. zostały udzielone z prawem substytucji. Oznacza to, że pełnomocnik skarżących miał wystarczająco długi termin, by zabezpieczyć swój udział na rozprawie bądź ustanowić substytuta. Natomiast, odnosząc się do twierdzeń zawartych we wniosku, nie ma znaczenia dla jego rozpoznania okoliczność zamknięcia dla ruchu kołowego w dniach 27-28 lipca 2016r. ulicy, przy której znajduje się kancelaria adwokacka pełnomocnika. Z kolei ulica, przy której mieszka pełnomocnik skarżących, była strefą zamkniętą dla ruchu kołowego, ale z wyłączeniem mieszkańców (k.222 a.s.)

Sąd ocenił zatem, że przedstawiona we wniosku o odroczenie przeszkoda nie była nadzwyczajnym wydarzeniem, którego pełnomocnik nie mógł przezwyciężyć.

Mając na uwadze powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a., jako że była pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.