Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1189/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art 7, 77 pR 1, 80, 107 [PAR 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2014 r. sprawy ze skargi X. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez X. C.(dalej: "skarżącą") decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. (nr [...]) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, działając na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a i b w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. (nr [...]) o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco:

W dniu 22 marca 2012 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika – N. H. wystąpiła z wnioskiem o udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uzasadniając go wykonywaniem pracy na stanowisku zastępcy kierownika sklepu K. spółka z o. o.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. odmówił udzielenia wnioskowanego zezwolenia, gdyż uznał, że skarżąca nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania i że okoliczności sprawy wskazują, iż cel pobytu cudzoziemki na terytorium RP będzie inny niż deklarowany.

W wyniku odwołania skarżącej, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wytycznych organ odwoławczy wskazał organowi pierwszej instancji, że konieczne jest wyjaśnienie, czy wobec cudzoziemki, z uwagi na rozbieżności dotyczące faktu przedłożenia organom I i II instancji dwóch deklaracji PIT-37 za rok 2011 (jednej wskazującej dochód 16331,28 zł i drugiej, wskazującej dochód w wysokości 2721,99 zł) oraz złożonych w dniu 25 maja 2012 r. wyjaśnień, że jedno z tych rozliczeń jest rozliczeniem za rok 2010, nie zachodzą przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a i b ustawy o cudzoziemcach.

Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Wojewoda [...] orzekł o odmowie udzielenia skarżącej wnioskowanego zezwolenia. Uznał bowiem, że z uwagi na niewyjaśnienie - pomimo prowadzonego przez właściwy urząd skarbowy postępowania wyjaśniającego – przez skarżącą rozbieżności dotyczące złożenia dwóch deklaracji PIT za 2011 r., brak jest możliwości ustalenia wysokości osiągniętego w 2011 r. dochodu. Ponadto, z uwagi na zatajenie przez skarżącą we wniosku o udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP, informacji dotyczących jej pobytów w [...] w 2011 r. oraz dołączenie do akt sprawy dwóch różnych deklaracji PIT-37 za 2011 r., strona wypełniła przesłanki określone w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a i b ustawy o cudzoziemcach.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podniosła, że kwestia złożenia dwóch PIT-ów za 2011 r. oraz rozbieżności dotyczących wyjazdów zagranicznych wynika z oczywistych omyłek, bariery językowej pomiędzy pełnomocnikiem nieznającym języka chińskiego a skarżącą.

W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podniósł, że w części E pkt V wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dotyczących podróży i pobytów zagranicznych w okresie ostatnich pięciu lat skarżąca wpisała: "[...] od 02.02.07 do 22.02.07od 22.11.07 do 27.02.08 od 31.12.08 do 02.02.09 od 10.08.2010 do 04.09.10 od 28.07.11 do 30.08.11 od 10.02.12 do 08.03.12 [...] od 27.02.08 do 20.12.08 [...] od 10.01.07 do 31.01.07 r Tranzyty w [...],[...].

Natomiast w trakcie przesłuchania w dniu 25 maja 2012 r. na pytanie : "co Pani robiła w 2011 r.?", odpowiedziała: "Ja wtedy wyjechałam do [...] i przebywałam tam z dzieckiem. Byłam tam kilka miesięcy, a później wyjechałam do [...]." Ponadto zeznała, że po pobycie w [...] przez około miesiąc, ponownie pojechała do [...], gdzie przebywała do końca 2011 r.

Pobyt w [...] w 2011 r. skarżąca potwierdziła także w trakcie przesłuchania w 2013 r. Oświadczyła, że jej wyjazdy do [...] są częste, mieszka tam jej córka.

Pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że to on wypełniał wniosek na podstawie danych zawartych w dokumencie podróży skarżącej. Oświadczył, że nie chciał wprowadzić w błąd organów administracji. Skarżąca nie powiedziała pełnomocnikowi o wszystkich swoich wyjazdach.

Zdaniem organu odwoławczego powyższe świadczy o nierzetelnym podejściu przez skarżącą do kwestii legalizacji pobytu w Polsce, tymczasem staranne wypełnienie wniosku, jest obowiązkiem strony.

Organ nie dał także wiary twierdzeniem skarżącej, że nie pamięta wszystkich wyjazdów, z uwagi na to, że miały one miejsce w roku poprzedzającym złożenie wniosku. Zdaniem organu, powyższe wskazuje na chęć zatajenia rzeczywistego miejsca pobytu cudzoziemki podczas poprzednio posiadanego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP.

Organ zwrócił uwagę, że informacje zawarte w części E pkt V wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie są istotne z punktu widzenia tego, czy okoliczność, na którą powołuje się strona we wniosku uzasadnia jej pobyt na terytorium Polski przez okres dłuży niż 3 miesiące. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne podkreślił wymóg należytej staranności wymaganej od cudzoziemca aplikującego o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Zdaniem organu, cudzoziemka była świadoma niezgodności podanych przez nią danych ze stanem faktycznym.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podniósł, że zatajone we wniosku informacje, jego zdaniem, pozostają w ścisłym wniosku z dołączonymi do akt sprawy rozbieżnymi deklaracjami PIT-37 skarżącej za rok 2011.

Organ podkreślił, że skarżąca w toku postępowania okazała dwa zeznania podatkowe PIT-37 za ten sam rok podatkowy (2011). W zeznaniach tych wykazano zdecydowanie inny dochód za ten rok (w jednym: 13863,48 zł, w drugim: 2310,58 zł). Po przeanalizowaniu tej kwestii, organ doszedł do wniosku, że złożone wobec organów administracyjnych zeznanie podatkowe za rok podatkowy 2011 z dowodem nadania do urzędu skarbowego w dniu 23 kwietnia 2012 r. (gdzie wskazano dochód w wysokości 13863,48 zł), jest dokumentem, który został wytworzony po potrzeby tego właśnie postępowania.

Odnosząc się natomiast do podnoszonej w odwołaniu kwestii braku porozumienia skarżącej z jej pełnomocnikiem (m. in. z powodu bariery językowej), organ stwierdził, że strona wyznaczając pełnomocnika, musi się liczyć z faktem, że skutki jego działań i zachowań obciążają ją samą, a zatem obciążają stronę i bezpośrednio wpływają na jej prawa i obowiązki.

Skarżąca X. C., reprezentowana przez adwokata A. K., wniosła skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2014 r.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a i b w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez niewłaściwą wykładnię, polegającą na tym, że pomimo wyjaśnienia pewnych rozbieżności w informacjach przedstawionych przez poprzedniego pełnomocnika skarżącej organ przyjął, że powołany przepis zobowiązuje go do orzeczenia o odmowie udzielenia cudzoziemce zamieszkania na czas oznaczony na terytorium RP;

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3, 138 § 1 pkt 1 kpa., poprzez niewyjaśnienie w dostateczny sposób przesłanek przemawiających za tym aby wydana była decyzja odmowna, gdyż przyjęto, że skarżąca miała pełną świadomość przekazywania nieprawdziwych informacji odnoszących się do jej dochodu uzyskiwanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak i wyjazdów zagranicznych podczas, gdy świadomość negatywnego postępowania skarżącej nie została w tym zakresie wykazana, samo zaś uzasadnienie decyzji odmownej, mimo że odmowa powinna być w sposób bardzo dokładny uzasadniona, nie powinno sprowadzać się do opisu przebiegu postępowania i do przytoczenia treści przepisów prawa.

W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że istniała poważna bariera językowa pomiędzy nią a jej pełnomocnikiem występującym w postępowaniu administracyjnym i nie miała ona świadomości, że pewne błędy pełnomocnika, będą obciążać skarżącą.

Ponadto wskazała, że poddała się procedurze "czynnego żalu" w zakresie składanych przez nią zeznań podatkowych PIT-37, zatem organ administracji nie powinien kwestionować okoliczności, że skarżąca wykazała uzyskiwane w Polsce dochody i były to dochody zapewniające skarżącej utrzymanie.

Zakwestionowała twierdzenie organu, że polski tytuł pobytowy ma stanowić dla skarżącej jedynie narzędzie ułatwiające i umożliwiające korzystanie ze swobodnego przepływu osób w ramach sfery Schengen.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty w niej zawarte za nieuzasadnione i podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga nie jest uzasadniona.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - zwanej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego, w tym przypadku przepisów obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573 ze zm.), dalej jako: "ustawa o cudzoziemcach".

W rozpatrywanej sprawie skarżąca jako przyczynę ubiegania się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podała wykonywanie pracy.

Zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który posiada pozwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zmianie powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane – jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż trzy miesiące. Cudzoziemiec jest obowiązany posiadać ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt, 2, 7, 9, 13 i 14 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2, 3b i 4 (art. 53 b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach).

W procedurze administracyjnej zmierzającej do uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, organ w pierwszej kolejności bada, czy nie zachodzą przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia, szczegółowo wymienione w art. 57 ust. 1 pkt 1-10 i ust. 1a ustawy o cudzoziemcach, bowiem decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wydana w oparciu o art. 57 ust. 1 pkt 1-9 i ust. 1a tej ustawy ma charakter obligatoryjny i nie jest zależna od woli orzekającego w sprawie organu, co oznacza, że poprzez użyty w tym przepisie zwrot "cudzoziemcowi odmawia się" organ administracyjny pozbawiony został swobody decyzyjnej i musi odmówić udzielenia zezwolenia w przypadku wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie. Tym samym nie można przyjąć, że przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne".

Znaczenie w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mają takie informacje, które pozwalają ustalić przesłanki, o których mowa w art. 53 ustawy o cudzoziemcach albo dotyczą okoliczności wyłączających wydanie zezwolenia na podstawie art. 57 ustawy. Podkreślić należy, że przesłanki udzielenia zezwolenia na zamieszkanie, wskazane w przywołanych regulacjach umożliwiają pozytywne rozpoznanie wniosku jedynie przy braku przesłanek negatywnych określonych w art. 57.

W rozpatrywanej sprawie, jak już wyżej wskazano, organy stwierdziły, że wobec skarżącej zachodzą przesłanki do odmowy udzielenia przedmiotowego zezwolenia na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a i b ustawy o cudzoziemcach. Przepisy te stanowią, że cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkiwanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli w postępowaniu o udzielenie tego zezwolenia złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał.

Należy podkreślić, że przepisu tego nie można interpretować w ten sposób, że wprowadza on generalne wymaganie "prawdomówności" wnioskującego o udzielenie zezwolenia. Podstawą odmowy udzielenia zezwolenia może być, podanie tylko takich fałszywych informacji, albo złożenie nieprawdziwych wyjaśnień, które dotyczą okoliczności mających istotne znacznie dla rozstrzygnięcia danej sprawy. W sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony znaczenie mają takie informacje, które pozwalają ustalić przesłanki o których mowa w art. 53 ustawy o cudzoziemcach albo dotyczą okoliczności wyłączających wydanie zezwolenia na podstawie art. 57 tej ustawy (por. np. NSA z dnia 28 marca 2007r., sygn. akt II OSK 488/06, z dnia 8 kwietnia 2009r., sygn. akt II OSK 636/08, z dnia 16 maja 2008r. sygn. akt II OSK 399/07, z dnia 12 marca 2008r., sygn. akt II OSK 125/07; wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 stycznia 2012r. sygn. akt V SA/Wa 2270/11).

NSA, w wyroku z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 636/08, dokonując wykładni omawianego przepisu stwierdził, że odwołanie się do ratio legis wprowadzenia do katalogu przesłanek negatywnych regulacji prawnej o treści wynikającej z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, daje podstawy do uznania, że zamiarem ustawodawcy było uczynienie przyczynami odmowy nie tylko zdarzeń prawnych o charakterze obiektywnym (np. nielegalny charakter pobytu cudzoziemca, stwierdzenie u cudzoziemca choroby lub zakażenia szczególnego rodzaju), ale również odwołanie się do subiektywnego nastawienia cudzoziemca do wymogów przedstawienia zgodnych z prawdą wyjaśnień na temat dotyczący swojej osoby. Wnioski płynące z analizy przesłanek wymienionych w art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach każą przyjąć, że taki właśnie cel miało uznanie za wystarczającą podstawę odmowy udzielenia zezwolenia zarówno stwierdzenie przez organ działań, które można przypisać cudzoziemcowi, wymienionych w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a i b ustawy (posługiwanie się nieprawdziwymi danymi osobowymi lub fałszywymi informacjami, zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, podrobienie lub przerobienie dokumentu w celu użycia go za autentyczny), jak i innych zachowań o istotnym znaczeniu, podważających wiarygodność ubiegającego się o prawo zamieszkania na czas oznaczony - stwierdzenie, że cel wjazdu lub pobytu cudzoziemca na terytorium RP jest odmienny od deklarowanego (art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy).

Przesłanki wymienione w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a lub b ustawy o cudzoziemcach mają charakter akcesoryjny względem pozostałych z tego względu, że przedmiot ochrony analizowanej regulacji odnoszony być musi do tej wartości, jaką jest zapewnienie wiarygodności ustaleń dokonywanych przez organ w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Widzieć tu – w ocenie NSA - zatem należy wprowadzone przez ustawodawcę rozróżnienie pomiędzy ściśle określonymi okolicznościami związanymi z działaniami (cechami) cudzoziemca, które nakazują odmówić mu zezwolenia, jak i oceną zachowań cudzoziemca utrudniających organowi prowadzącemu postępowanie ustalenie tychże okoliczności.

Przyjmowana przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnia przepisów ustawy o cudzoziemcach nakazuje uznać, że organ rozpoznający wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w procesie podejmowania rozstrzygnięcia musi uwzględnić okoliczności wskazujące na nierzetelność składanych przez cudzoziemca oświadczeń. Dla zapewnienia in abstracto prawidłowości podejmowanych rozstrzygnięć, nierzetelne działania cudzoziemca muszą wiązać się z podjęciem dla niego decyzji niekorzystnej nawet wtedy, gdy postępowanie dowodowe wskazywać będzie, że spełnia on wszystkie wymogi udzielenia zezwolenia wymienione w art. 53 ust. 1 ustawy. Tak zakreślone uprawnienia procesowe organu nie mogą jednakże być rozumiane w ten sposób, że przepisowi art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a lub b ustawy o cudzoziemcach wojewoda lub Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców (obecnie Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców) przypisywać może znaczenie równoważne z pozostałymi materialnoprawanymi przyczynami odmowy wydania zezwolenia. Sprzeciwia się temu charakter omawianej przesłanki, która mogąc stanowić samodzielną podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, nie podlega badaniu, tak jak inne przesłanki wydania decyzji, pod kątem jej każdorazowego wystąpienia (niewystąpienia) w sprawie. Analizowana regulacja ma chronić prawidłowość ustaleń faktycznych dokonywanych przez organ w prowadzonym postępowaniu w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie, nie może natomiast być przedmiotem tego postępowania w znaczeniu przyznania organowi kompetencji do poszukiwania jakichkolwiek rozbieżności w złożonych przez cudzoziemca wyjaśnieniach. Konieczność zachowania w tym zakresie restryktywnej wykładni ustawy o cudzoziemcach przekłada się na sposób rozumienia szczegółowych przesłanek odmownego rozstrzygnięcia wniosku cudzoziemca na podstawie normy wynikającej z art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy. NSA zwrócił uwagę, że w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że wykładnia przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach nie może prowadzić do takiej konkluzji, według której złożenie wniosku w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zawierające jakiekolwiek fałszywe informacje, nawet takie, które nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, obligatoryjnie skutkować powinno wydaniem decyzji odmownie rozstrzygającej zgłoszone żądanie (por. wyrok NSA z 12.03.2008 r., sygn. II OSK 125/07; wyrok NSA z 28.03.2007 r., sygn. II OSK 488/06). Przyjęcie szerokiego zakresu znaczeniowego pojęcia "informacji" sprawiałoby, że wskazanie przez cudzoziemca wszelkich danych niezgodnych z rzeczywistością skutkowałoby odmową wydania zezwolenia. Dotyczyłoby to więc nie tylko informacji mających kluczowe znaczenie dla kierunku rozstrzygnięcia, ale także danych o znaczeniu zazwyczaj jedynie pobocznym, które żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia in concreto nie mogły mieć. Taki wynik interpretacyjny odnoszący się do zakresu stosowania art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach musiał zostać uznany za wadliwy. Przy wykładni przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach NSA zastrzegł jednocześnie, że cecha "fałszywości" informacji odnoszona być musi do nałożonego na organ obowiązku udowodnienia, że określona informacja zawarta we wniosku lub dołączonych do niego dokumentach była obiektywnie i subiektywnie niezgodna z prawdą. Oznacza to, że odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z powodu posłużenia się przez cudzoziemca "fałszywymi informacjami" w rozumieniu art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach jest uzasadniona wówczas, gdy informacja była nieprawdziwa, mogła mieć znaczenie w sprawie i została przekazana przez cudzoziemca ze świadomością jej nieprawdziwości. Znaczenie w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mają takie informacje, które pozwalają ustalić przesłanki, o których mowa w art. 53 ustawy o cudzoziemcach albo dotyczą okoliczności wyłączających wydanie zezwolenia na podstawie art. 57 ustawy.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dotyczących podróży i pobytów zagranicznych w okresie ostatnich pięciu lat wpisała m. in. wyjazdy do [...] w terminie od 10.01.2007 do 31.01.2007 r. Z późniejszych zeznań natomiast wynika że w 2011 r. wyjechała do [...], gdzie przebywała z dzieckiem, następnie do [...] (na miesiąc lub dwa) skąd powróciła do Austrii, gdzie przebywała do końca 2011 r. Zatem przez większość 2011 r. skarżąca przebywała poza Polską.

Ponadto, skarżąca w toku postępowania okazała dwa zeznania podatkowe PIT-37 za ten sam rok podatkowy (2011). W zeznaniach tych wykazano zdecydowanie inny dochód za ten rok (w jednym: 13863,48 zł, w drugim: 2310,58 zł). Z akt administracyjnych wynika, że początkowo skarżąca okazała wobec Wojewody [...] zeznanie podatkowe z którego wynika, że w roku podatkowym osiągnęła dochód (po odliczeniach) w wysokości 13863,48 zł. Podczas przesłuchania w dniu 25 maja 2012 r. wyszło na jaw, że przez większą część roku 2011 skarżąca przebywała poza Polską (w [...] i [...], co podniesiono wyżej). W związku z tym zadano jej pytanie czy w 2011 r. osiągnęła dochód w Polsce. Wówczas skarżąca zeznała, że księgowa pomyliła się wypełniając dla niej zeznanie podatkowe. W dniu 2 lipca 2012 r. wpłynęła do organu uwierzytelniona kopia drugiego zeznania podatkowego skarżącej za rok 2011, wraz z kopią nadania jej do urzędu skarbowego. Z tego zeznania wynika, że skarżąca osiągnęła w 2011 r. dochód w wysokości 2310,58 zł. Jednocześnie na drugim zeznaniu podatkowym brak jest informacji, iż stanowi ono korektę pierwszego. Zdaniem Sądu, powyższe pozwala na uznanie, że skarżąca podała nierzetelne informacje na temat osiąganego przez siebie dochodu. Porównanie obu zeznań z informacjami na temat jej wyjazdów zagranicznych w 2011 r. słusznie doprowadziły organ do konstatacji, że skarżąca złożyła nierzetelne wyjaśnienia i dowody na okoliczność uzyskiwanego przez nią dochodu w 2011r. W ocenie Sądu należy zgodzić się z twierdzeniami organu, że zarówno kwestia niepodania wyjazdów zagranicznych w roku 2011 do [...], jak i próba zawyżenia dochodu osiągniętego w 2011 r. miały przynajmniej potencjalne znaczenie dla oceny spełnienia wymogu posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu (art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach). Dlatego też organy zobowiązane były do dokonania oceny tych okoliczności i - zdaniem Sądu - doszły do prawidłowego wniosku, że odpowiadają one przesłankom określonym w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit a i b, co w sposób przekonywujący zostało wykazane w zaskarżonej decyzji.

Nie może odnieść zamierzonego skutku w postaci wykazania naruszenia przez organ art. 57 ust. 1 pkt lit a argumentacja skarżącej, że niepodanie wyjazdów do [...] w 2011 r. było spowodowane barierą językową pomiędzy nią a pełnomocnikiem, który wypełniał rubryki wniosku. Jak już wyżej wskazano, pożądane przez ustawodawcę zachowanie cudzoziemca przy składaniu wniosku inicjującego postępowanie zakłada, że w sposób rzetelny poda on wszystkie informacje, mające znaczenie dla sprawy, w sposób przewidziany urzędowym formularzem. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony w wyrokach sądów administracyjnych (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2012 r., sygn.. akt V SA/Wa 1380/12 i z dnia 1 marca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1720/10), że: "każdy cudzoziemiec ma obowiązek starannego wypełniania wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony po zaznajomieniu się z zawartym w nim pouczeniu i z przewidzianymi w nim konsekwencjami prawnymi udzielenia błędnych lub fałszywych informacji. To wnioskodawcę konsekwencje te obciążają. Skarżący opatrzył wniosek własnoręczny podpisem, powinien być więc świadom skutków wiążących się ze złożeniem wniosku zawierającego nieprawdziwe informacje. W tym kontekście należy rozumieć także wyrażany w orzecznictwie pogląd, że składający wniosek musi mieć świadomość nieprawdziwości składanych oświadczeń. (...). Dla potrzeb prowadzonego postępowania niezbędne jest wymaganie od aplikujących, aby wniosek wszczynający postępowanie był rzetelny i starannie wypełniony." W rozpatrywanej sprawie należy podkreślić, że nierzetelne wypełnienie wniosku przez pełnomocnika skarżącej, obciąża skarżąca, która zresztą podpisała wniosek. Sąd całkowicie zgadza się z twierdzeniem organu, że pozostawiając swobodę innej osobie w wypełnianiu rubryk formularza wniosku, a następnie bezkrytycznie podpisując się pod oświadczeniami wiedzy o konkretnej treści, cudzoziemka z cała pewnością nie działała ze starannością, jakiej wymaga od niej w takiej sytuacji ustawodawca.

Nieprzekonująca jest także argumentacja skarżącej (powoływanie się na pomyłkę księgowej przy wypełnianiu zeznania podatkowego za 2011 r., jak i poddanie się procedurze "czynnego żalu" przez właściwym urzędem skarbowym) mająca dowodzić niezasadności zastosowania wobec niej przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o cudzoziemcach. Opisane wyżej okoliczności złożenia rozbieżnych deklaracji PIT-37 skarżącej za rok 2011 uprawniało organ do stwierdzenia, że pierwsze złożone w sprawie zeznanie podatkowe stwierdzało nieprawdę, bowiem znacząco zawyżało wysokość osiągniętego dochodu w 2011 r., w sytuacji gdy przez większość tego roku podatkowego skarżąca przebywało poza Polską. Nie bez znaczenia dla oceny wiarygodności skarżącej jest i to, że nie po raz pierwszy składała wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie , więc miała świadomość skutków wynikających ze złożenia nieprawdziwych oświadczeń czy dowodów.

Za nieuzasadnione Sąd uznał także zarzuty naruszenia art. art. 7, 77 § 1, 80 , 107 §3 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Zdaniem skarżącej, organ nie wykazał, że była ona świadoma swego negatywnego postępowania, ponadto stwierdziła, że odmowa zezwolenia na pobyt powinna być w sposób bardzo dokładny uzasadniona, a nie sprowadzać się do opisu przebiegu postępowania i do przytoczenia przepisów prawa.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji dołożyły wszelkich starań w celu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego oraz przeanalizowały wnikliwie sprawę we wszelkich jej aspektach. Organy uczyniły zadość wymogom wynikającym z przepisów art. 7 i art. 77 Kpa oraz 80 kpa, opierając swoją ocenę na przekonujących podstawach, przedstawiając obszerną argumentację w swoich rozstrzygnięciach, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Argumentacja ta jest wnikliwa, logiczna i obszerna, a zarzut skargi, że uzasadnienie decyzji ogranicza się do przytoczenia treści przepisów i zrelacjonowania przebiegu postępowania, jest całkowicie gołosłowny. Również organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa, bowiem prawidłowo po ponownym rozpatrzeniu sprawy - w tym odnosząc się do wszystkich argumentów zawartych w odwołaniu - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Reasumując, zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego Sąd uznał za nieuzasadnione. Również z urzędu nie dopatrzył się innych uchybień, skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.