Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1517/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 106 § 3, art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] Spółki z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 754/14 w sprawie ze skargi [A.] Spółki z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 4 marca

2015 r. o sygn. akt III SA/Wr 754/14 po rozpoznaniu sprawy ze skargi "[A.]" Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej oddalił skargę.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

W dniu [...] marca 2014 r., funkcjonariusze celni Izby Celnej we W. przeprowadzili na drodze krajowej nr [...], w miejscowości K. w powiecie ś., kontrolę dokumentów zespołu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego marki Citroen o nr rej. [...] i przyczepy o nr rej. [...] o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej wynoszącej 4,25 t, prowadzony przez T. M.. Podmiotem wykonującym kontrolowany przewóz drogowy była firma "[A.]" sp. z o.o w P. (dalej: "spółka", "skarżąca"). Właścicielem pojazdu samochodowego była spółka leasingowa [B.] sp. z o.o. Oddział w P., natomiast właścicielem przyczepy była spółka "[A.]". Przesłuchiwany w trakcie kontroli w charakterze świadka kierowca zeznał m.in., że jechał z okolic M. do P. po towar (papier toaletowy), a w spółce zatrudniony jest jako kierowca-magazynier. W wyniku kontroli, na okoliczność której sporządzono protokół, funkcjonariusze stwierdzili wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące.

W trakcie prowadzonego postępowania sprawdzającego, na podstawie informacji uzyskanej z Urzędu Miasta P. ustalono, że spółka nie posiada licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Posiada natomiast zaświadczenie na przewozy drogowe rzeczy na potrzeby własne wydane [...] marca 2014 r. zatem po dokonaniu kontroli, która miała miejsce [...] marca 2014 r., a wniosek o wydanie zaświadczenia wpłynął do Urzędu Miasta w dniu [...] marca 2014 r.

Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego we W., działając w oparciu o art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z [...] marca 2014 r. nałożył karę na spółkę karę pieniężną w wysokości: 10.000 zł w tym: za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia w kwocie 8.000 zł i za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące w kwocie 3.000 zł według - poz. 1.3. i poz. 6.1.1. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm. dalej u.t.d.).

Decyzją z dnia [...] września 2014 r. Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w świetle ogólnych zasad dotyczących wykonywania przewozów pojazdami (zespołami pojazdów) o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony przedmiotowy przejazd miał charakter przewozu na potrzeby własne, albowiem spełnione zostały wszystkie wymogi wynikające z definiującego ów przewóz art. 4 pkt 4 u.t.d. Przewozu dokonywano więc z naruszeniem art. 33 ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane dopiero po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej do jego podstawowej działalności gospodarczej. Takim dokumentem strona w chwili kontroli nie dysponowała. Późniejsze wystąpienie o zaświadczenie, zdaniem organu, nie ma wpływu na fakt zaistnienia naruszenia, za które ustawodawca przewidział karę pieniężną w kwocie 8000 zł według lp. 1.3 załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnośnie konieczności posiadania tachografu nie znajdują zastosowania wyłączenia przewidziane w ww. art. 3 rozporządzeniu (WE) nr 561/2006. W szczególności wobec niekwestionowanego przez stronę wyjazdu kierowcy po towar (papier toaletowy), przy jednoczesnym uwzględnieniu profilu działalności spółki, wykonywany przewóz miał handlowy charakter.

Za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące przewidziano karę pieniężną w kwocie 3000 zł (lp. 6.1.1. ww. załącznika nr 3).

Zdaniem organu II instancji Naczelnik Urzędu Celnego zasadnie skorzystał przy tym z przepisu art. 92a ust. 2 ustawy, zgodnie z którym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 złotych.

Organ odwoławczy nie znalazł przy tym podstaw do zastosowania rozwiązań przewidzianych art. 92c ust. 1 u.t.d.

Dyrektor Izby Celnej podzielił pogląd, że nie mogą zwolnić strony z odpowiedzialności takie okoliczności, jak brak bezpośredniego wpływu na kierowcę w trakcie wykonywania przewozu. Strona nie wykazała, że dołożyła należytej staranności, to znaczy, że uczyniła wszystko czego można było od niej rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Wprawdzie do odwołania zostało załączone oświadczenie kierowcy, że samowolnie (bez wiedzy przedsiębiorcy) podłączył on przyczepę, jednak świadczy to jedynie o braku nadzoru nad dysponowaniem ww. sprzętem ze strony spółki, tym bardziej, że z akt sprawy wynika, iż w chwili kontroli kierowca oprócz przyczepy dysponował również jej dokumentem rejestracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 19 marca 2015 r. oddalił skargę.

Sąd I instancji uznał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego w niniejszej sprawie jednoznacznie wynika, że dniu [...] marca 2014 r., funkcjonariusze stwierdzili wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące.

WSA podzielił stanowisko organu, że w świetle ogólnych zasad dotyczących wykonywania przewozów pojazdami (zespołami pojazdów) o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony przedmiotowy przejazd miał charakter przewozu na potrzeby własne, albowiem spełnione zostały wszystkie wymogi wynikające z definiującego ów przewóz art. 4 pkt 4 u.t.d. Przewozu dokonywano więc z naruszeniem art. 33 ust. 1 u.t.d. Późniejsze otrzymanie zaświadczenia, nie ma wpływu na fakt zaistnienia naruszenia, za które ustawodawca przewidział karę pieniężną w kwocie 8.000 zł według lp. 1.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Wbrew twierdzeniom skargi art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.sd. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Przewóz drogowy był wykonywany zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej 4,25 t.

Zdaniem Sądu trafnie również organy ustaliły podczas kontroli naruszenie warunków wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. Według przepisu art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. UE L nr 370 z dnia 31 grudnia 1985 r., str. 8 ze zm.), urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Pojazdy o których mowa w art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz pojazdy, które wyłączono z zakresu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, ale które nie są już wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, muszą spełniać ten wymóg do dnia 31 grudnia 2007 r. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 lit. a, rozporządzenia (WE) nr 561/2006, rozporządzenie to ma zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 t. Dopuszczalna masa całkowita (dmc) kontrolowanego zespołu pojazdów wynosiła 4,25 t (3,5 t dmc pojazdu samochodowego + 0,75 t dmc przyczepy), a więc zaistniał wymóg wyposażenia pojazdu samochodowego w tachograf. Słusznie organ zważył, że wprawdzie przepis art. 3 lit. h stanowi, że rozporządzenie (WE) nr 561/2006 nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 t używanymi do niehandlowego przewozu rzeczy, to w niniejszej sprawie nie można było uznać, iż przedmiotowy przewóz był niehandlowy, albowiem będąc przewozem na potrzeby własne odbywał się w ramach prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej. Za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące przewidziano karę pieniężną w kwocie 3.000 zł (lp. 6.1.1. ww. załącznika nr 3).

Zasadnie więc zastosowano przepis art. 92a ust. 2 u.t.d., zgodnie z którym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych.

W ocenie Sądu I instancji odpowiedzialność pracodawcy wynikająca z art. 92a u.t.d. ma charakter administracyjny, nie jest oparta na zasadzie winy, a do stwierdzenia jej zaistnienia wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. ( por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 lipca 2013 r. w sprawie o sygn. akt II SA/GL 104/13, Lex 1355033).

Zdaniem WSA obowiązkiem pracodawcy jest nie tylko organizowanie pracy kierowców w taki sposób, aby ci mogli przestrzegać obowiązujących przepisów, ale również skuteczne kontrolowanie wykonywanych obowiązków. Ponadto obecne zdobycze techniki pozwalają nie tylko na śledzenie trasy przejazdu, ale także kontrolę parametrów jazdy. Odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym ma rozszerzony zakres, co oznacza, iż pracodawca ponosi konsekwencje zarówno niewłaściwej organizacji przedsiębiorstwa, jak i braku należytego nadzoru nad osobami, którymi się posługuje (kierowcami). Rzeczą przedsiębiorcy jest zatem właściwy dobór osób współpracujących, zachowanie należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących (por. powołany wyżej wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 lipca 2013 r.).

WSA stwierdził, że przepis art. 92c ust. 1 u.t.d. wskazuje na okoliczności o charakterze wyjątkowym i nadzwyczajnym, a więc na sytuacje powstałe w warunkach niezależnych od przedsiębiorcy, np. klęski żywiołowe, katastrofy czy wprowadzenie na danym obszarze stanów nadzwyczajnych. Tych wyjątkowych sytuacji doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie może przewidzieć (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1237/13 – http:www.nsa.orzeczenia gov.pl). Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła i skarżąca nie udowodniła, przedstawiając odpowiednie dowody, że mimo zachowania należytej staranności nie można było uniknąć zdarzenia lub okoliczności, z którym prawo wiąże naruszenie przepisów ustawy, tj. wykonywania przewozu drogowego na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia i pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące.

Odnosząc się do zarzutów skargi WSA stwierdził , że w dyspozycji przepisu art. 92c ust. 1 u.t.d. nie mieszczą się sytuacje, które są wynikiem zachowania kierowcy, ale które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie dyscyplinowania osób wykonujących na rzecz przedsiębiorcy usługi kierowania pojazdem. Także (ryzyko osobowe) nie mieści się w zakresie omawianych przepisów bowiem rzeczą przedsiębiorcy jest właściwy dobór osób współpracujących, tym bardziej, że to on odpowiada za dokonane przez kierowców naruszenia odnoszące się do przestrzegania przepisów o transporcie drogowym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła "[A.]" Sp. z o.o. w P..

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzuciła;

1. naruszenie przepisów postępowania:

a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art.138 k.p.a. w związku z art. 7, 8, 12, 77 § 1, 80 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na niedokładnym wyjaśnieniu i ustaleniu stanu faktycznego, niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz jego dowolnej, niewszechstronnej ocenie, poprzez:

- brak uwzględnienia, że kierowcy (pracownicy) skarżącego kasacyjnie dysponują dowodami rejestracyjnymi pojazdów firmowych w celu transportu towarów, ale tylko w zakresie do 3,5 t i tylko za konkretnym upoważnieniem lub zgodą skarżącej,

- brak uwzględnienia, że zarówno pojazd samochodowy, jak i przyczepa, którymi dokonywany był przejazd w dniu [...] marca 2014 roku miały poniżej 3,5 tony i ich łączne użycie przez T. M. pozostawało poza wiedzą i zgodą skarżącego kasacyjnie,

- niewłaściwe zinterpretowanie oświadczenia złożonego przez kierowcę pracownika skarżącego kasacyjnie T. M., co doprowadziło do błędnego uznania, że skarżący kasacyjnie ponosi odpowiedzialność za dokonany przez T. M. przewóz drogowy rzeczy,

- brak przeprowadzenia przez organ dowodu z przesłuchania w charakterze świadka kierowcy pracownika skarżącego kasacyjnie T. M.,

- podczas gdy właściwa ocena powyższych okoliczności i przeprowadzenie w.w. dowodu pozwoliłoby na wyjaśnienie przez organ okoliczności w jakich doszło do przeprowadzenia kontroli, przewozu dokonanego przez T. M. w dniu [...] marca 2014 roku wraz z użyciem przyczepy, a w konsekwencji spowodowałaby nieobciążenie skarżącego kasacyjnie karą pieniężną;

b) art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez niedopuszczenie nowych dowodów w postaci oświadczenia pracownika, zarządzenia pracodawcy na okoliczność ustalenia okoliczności w jakich doszło do przewozu przez T. M. w dniu [...] marca 2014 roku, organizacji pracy w siedzibie skarżącej i zasad tam ustanowionych, w zakresie użycia przez kierowców pojazdów służbowych, i uznanie ich za spóźnione podczas gdy właściwe zastosowanie tego przepisu doprowadziłoby do dopuszczenia tych dowodów.

2. mające wpływ na wynik sprawy obrazę przepisów prawa materialnego:

- niewłaściwe zastosowanie art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym polegające na jego zastosowaniu i nałożeniu kary pieniężnej na skarżącego kasacyjnie, podczas gdy organ w okolicznościach niniejszej sprawy powinien zastosować art. 92 c ust. 1 pkt 1 tej ustawy i wszczęte postępowanie umorzyć,

- art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego błędną wykładnię i brak zastosowania w niniejszej sprawie, podczas gdy właściwa wykładnia doprowadziłaby do jego zastosowania i uznania, że do przewozu drogowego objętego niniejszą sprawą nie ma zastosowania ta ustawa, co w konsekwencji doprowadziłoby do uznania, że kara pieniężna została nałożona na skarżącą nieprawidłowo.

Skarżąca wniosła na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i umorzenie postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Związanie skargą kasacyjną oznacza natomiast, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto. Przedmiotem oceny Sądu mogą być więc jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.

Zarzuty skargi oparte na drugiej podstawie kasacyjnej dotyczyły naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art.138 k.p.a. w związku z art. 7, 8, 12, 77 § 1, 80 k.p.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając ten zarzut skarżąca kasacyjnie podnosi, że nie została w sprawie należycie wyjaśniona okoliczność użycia przez kierowcę przyczepy, w szczególności, że było to samowolne działanie kierowcy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty te nie są usprawiedliwione. Wbrew twierdzeniom skargi zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał organom pełne podstawy do uznania, że skarżąca kasacyjnie ponosi odpowiedzialność za działanie kierowcy. Należy podzielić ocenę Sądu I instancji, że nawet późniejsze oświadczenie kierowcy a także inne wnioski dowodowe na okoliczność tego, że kierowca samowolnie (bez wiedzy przedsiębiorcy) podłączył on przyczepę nie mogły odnieść zamierzonego skutku skoro w chwili kontroli kierowca oprócz przyczepy dysponował również dokumentem rejestracyjnym tej przyczepy. Ponadto protokół kontroli podpisany został bez zastrzeżeń i nie zawiera żadnych adnotacji na temat okoliczności dołączenia przyczepy, które eliminowałyby odpowiedzialność skarżącej kasacyjnie. Rację ma Sąd I instancji, że to przedsiębiorca jest odpowiedzialny za działania kierowcy i ponosi z tego tytułu ryzyko osobowe w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W tej sytuacji WSA słusznie zaakceptował działanie organów, które uznały, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala na wydanie decyzji i w trakcie przeprowadzonego postępowania nie doszło do naruszenia przepisów postępowania.

Odnosząc sie do zarzutu art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez niedopuszczenie nowych dowodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Należy zauważyć, że zgodnie z powołanym przepisem sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Cel powołanej regulacji wyraża się w tym, że uzupełniające postępowania dowodowego z dokumentu, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. będzie dopuszczalne tylko w sytuacji, gdy wnioskowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Celem postępowania uzupełniającego nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (por. wyrok NSA z 6 października 2005 r., sygn. akt II GSK 164/05; A. Hanusz Dowód z dokumentu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Państwo i Prawo 2009 z. 2, s. 49 - 51). Postępowanie dowodowe, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., realizuje cel, któremu służy całe postępowanie sądowoadministracyjne – kontrolę działalności administracji publicznej (por. np. wyrok NSA z 4 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1788/09). W orzecznictwie przyjmuje się, że "Dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Nawet w sytuacji, gdyby dowód taki był oferowany przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym, to jego nieprzeprowadzenie przez sąd, nie mogłoby być jednoznacznie oceniane jako naruszające prawo procesowe i to naruszenie istotne, mające wpływ na wynik sprawy." Sąd bowiem nie ma obowiązku zbierania dalszych dowodów, jeśli materiał zgromadzony w sprawie jest wystarczający do jej rozstrzygnięcia (wyrok NSA z 5 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 782/10). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w pełni podziela ten pogląd.

Podsumowując stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej, nie doszło do naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a.

W świetle powyższego chybiony jest także procesowy zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie ma również powodów by twierdzić, iż uzasadnienie wyroku WSA nie spełnia wymagań określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd odniósł się do istotnych elementów sprawy, przedstawiając wywód prawny dający się w pełni ocenić w trybie kontroli instancyjnej.

Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego polegającego na niewłaściwym zastosowaniu art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz naruszeniu art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d. poprzez jego błędną wykładnię i brak zastosowania w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzuty te nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Według wyroku NSA z 13 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2263/11 stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d. ocenie podlega co do zasady przewóz rzeczy pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3.5 tony w transporcie drogowym, co obliguje wykonującego taki przewóz przedsiębiorcę do posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego (art. 5) albo do posiadania zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie prowadzenia przewozów drogowych jako działalność pomocniczą w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej (art. 33).

Prawidłowo ustalony stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie doprowadził organy do wniosku, że skarżąca kasacyjnie wykonywała przewóz na potrzeby własne towaru (papieru toaletowego) pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t, co spełniało warunki z art. 4 pkt 4 u.t.d. W konsekwencji strona powinna dysponować stosownym zaświadczeniem jak też przewóz powinien odbyć się pojazdem wyposażonym w tachograf. Skoro skarżąca kasacyjnie tego obowiązku nie dopełniła zasadnie zastosowany został art. 92a ust. 1 u.t.d. Tym samym kasator nie wykazał aby Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył przepisy prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów, skarga kasacyjna – z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw – podlegała oddaleniu.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

-----------------------

[pic]