Wyrok NSA, sygn. akt OSK 1552/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 1, art. 92 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
article: art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 185
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1271
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: Organ odwoławczy może korygować zarówno wady prawne decyzji, jak też wady polegające na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych bądź powodujące inne nieprawidłowości.

TEZY

Organ odwoławczy może korygować zarówno wady prawne decyzji, jak też wady polegające na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych bądź powodujące inne nieprawidłowości.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.), Sędziowie NSA Wojciech Chróścielewski, Jan Paweł Tarno, Protokolant Mariusz Bartosiak, po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2004 r. sygn. akt 6/II SA 445/03 w sprawie ze skargi "G. Ltd" Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 grudnia 2002 r. (...) w przedmiocie kary pieniężnej w kwocie 200 /dwustu/ złotych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od "G. Ltd" Spółki z o.o. w W. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 280 zł. /dwieście osiemdziesiąt/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 maja 2004 r. 6/II SA 445/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi "G. Ltd" Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 grudnia 2002 r. (...) w przedmiocie kary pieniężnej w kwocie 200 /dwustu/ złotych - stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.

Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Ś. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. decyzją z dnia 28 października 2002 r. na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz.U. nr 125 poz. 1371 ze zm./ nałożył na Spółkę z o.o. "G. Ltd" w W. karę 2.000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia /art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym/. Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu z daty wydania ww. decyzji - kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne bez wymaganej licencji oraz wypisu z wykazu numerów rejestracyjnych pojazdów samochodowych stanowiącego załącznik do tej licencji lub bez wymaganego zaświadczenia, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 15.000 zł. Natomiast art. 33 ust. 1 tej ustawy stanowi, że przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej do jego podstawowej działalności. W motywach decyzji pierwszoinstancyjnej powołano się na protokół kontroli pojazdu z dnia 28 października 2002 r.

Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie powołując się m.in. na zaświadczenie Starostwa Powiatowego w W. na przewozy drogowe na potrzeby własne wydane tej stronie postępowania w dniu 28 października 2002 r. z terminem ważności do 20 października 2007 r.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 23 grudnia 2002 r. (...) na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa, art. 33 ust. 1, art. 87 ust. 1 i 2, art. 92 ust. 1 i 12 ustawy o transporcie drogowym, Lp.1.3, Lp.12.4 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym /Dz.U. nr 115 poz. 999 ze zm./ - uchylił powyższą decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 2.000 zł. uznając, że przedłożone przez Spółkę dokumenty świadczą o posiadaniu przez stronę w dacie kontroli wymaganego zaświadczenia. Jednocześnie powołując się na przepis art. 92 ust. 1 pkt 12 ustawy o transporcie drogowym i Lp.12.4 przywołanego w podstawie prawnej decyzji rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. a także rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 29 listopada 2001 r. w sprawie wzorów zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne oraz wypisu z tego zaświadczenia /Dz.U. nr 145 poz. 1631/, nałożył na Spółkę karę 200 zł. tytułem nie posiadania przy sobie /przez kierowcę, którym posługiwała się Spółka wykonując przewóz/ wypisu z tego zaświadczenia. Przepis art. 92 ust. 1 pkt 12 ustawy o transporcie drogowym stanowi bowiem, że kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, nie mając przy sobie dokumentów, o których mowa w pkt 1-5 /tego przepisu, a więc m.in. wypisu z omawianego zaświadczenia/ - podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 15.000 zł. Przywołany wyżej załącznik do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w Lp.12.4 jak podkreślono precyzował karę za wykonywanie przewozu bez posiadania przy sobie wypisu z zaświadczenia - na 200 zł.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzje w części nakładającej karę w kwocie 200 zł. złożyła Spółka z o.o. "G. Ltd" w W. wnosząc o jej uchylenie.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji wskazał, iż właściwy jest do rozpoznania wniesionej skargi w związku z reformą sądownictwa administracyjnego na podstawie art. 97 par. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/. Nie będąc związany granicami wniesionej skargi /art. 134 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że skarga stosownie do ww. zasady zasługuje na uwzględnienie.

Podniesiono, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego /art. 15 Kpa/ sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot, podlega ponownemu rozpatrzeniu przez organ II instancji. Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą jest wyznaczony zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji. Oznacza to, że organ odwoławczy, nie może zmienić rodzaju sprawy ani orzec w innej /nowej/ sprawie niż rozpoznana w pierwszej instancji. Zatem w postępowaniu odwoławczym jak wyjaśniono może być rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie sprawa tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym ze sprawą, która była przedmiotem rozpoznania przez organ I instancji. W szczególności zmiana podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, jak również orzeczenie w kwestii, która nie była rozpoznawana w postępowaniu organu I instancji, narusza przedmiotową tożsamość sprawy, a w konsekwencji zasadę dwuinstancyjności -co stanowi rażące naruszenie prawa o jakim mowa w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.

W rozpoznawanej sprawie jak wykazano przedmiotem rozpoznania organu I instancji było wykonywanie przez skarżącą Spółkę przewozu drogowego na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia /art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym/ i nałożenie kary pieniężnej z tego tytułu na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy w związku z Lp.1.3 załącznika do ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych (...) - w kwocie 2.000 zł. Organ odwoławczy na skutek wniesionego odwołania uchylił tę decyzję jednocześnie jednak nałożył na tę Spółkę karę 200 zł za nieposiadanie przy sobie przez kierowcę pojazdu wymaganego wypisu z ww. zaświadczenia. Jako materialnoprawną podstawę tego rozstrzygnięcia organ podał przepis art. 92 ust. 1 pkt 12 ustawy o transporcie drogowym w zw. z Lp. 12.4 wymienionego załącznika, które przewiduje karę pieniężną w tej wysokości właśnie za samo nieposiadanie przy sobie przez kierowcę tego dokumentu niezależnie od faktu posiadania zaświadczenia przez przedsiębiorcę dokonującego przewozu. W ten sposób jak zauważył Sąd organ odwoławczy oprócz uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej rozstrzygnął w istocie swojej sprawę nową gdyż nie poprzedzoną rozpoznaniem jej przez organ pierwszoinstancyjny. Obie wymienione sprawy nie są tożsame pod względem przedmiotowym, różna jest faktyczna i materialnoprawna podstawa ich rozstrzygnięcia. Tym samym uznano, iż organ odwoławczy orzekł w innym zakresie niż uczynił to organ I instancji - niejako obok sprawy pierwszoinstancyjnej. Pozbawiono zatem stronę możliwości odwołania się od tej decyzji w administracyjnym toku instancji.

Konkludując Sąd I instancji podkreślił, że decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w kwocie 200 zł. jako odnosząca się do okoliczności nieobjętych zakresem postępowania i rozstrzygnięciem decyzji pierwszoinstancyjnej wyczerpuje zarówno przesłankę stwierdzenia jej nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa przewidzianą w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa. jak i przesłankę nieważności o której mowa w par. 1 pkt 1 tego przepisu. Przepis ten stanowi o stwierdzeniu nieważności decyzji, która została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając sprawę "braku przy sobie wypisu z ww. zaświadczenia" z pominięciem pierwszej instancji, a więc de facto działając jak organ I instancji, naruszył swoją właściwość jako organu odwoławczego, władnego rozpatrywać sprawę wyłącznie w drugiej instancji /por. art. 127 par. 1 i 2 Kpa/. Powołując się na poglądy judykatury Sąd I instancji wyjaśnił, że hipotezą art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa objęte jest naruszenie każdego rodzaju właściwości, a w szczególności nie tylko właściwości rzeczowej i miejscowej, lecz także jak w omawianym przypadku właściwości instancyjnej.

Orzekając jak w sentencji wyroku powołano się na treść art. 145 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył pełnomocnik Głównego Inspektora Transportu Drogowego zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucono, iż zapadł on z naruszeniem art. 156 par. 1 pkt 2 i art. 127 par. 1 i 2 Kpa przez niewłaściwe ich zastosowanie oraz art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa przez błędną jego wykładnię będącą następstwem wadliwego uznania, iż sprawa rozpoznawana przez organ odwoławczy była inną sprawą, niż sprawa rozpoznawana w pierwszej instancji administracyjnej.

W uzupełnieniu skargi kasacyjnej dokonanym w terminie jaki biegł do jej wniesienia dodatkowo przedmiotowemu wyrokowi zarzucono także naruszenie art. 145 par. pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez jego niewłaściwe zastosowanie.

Powołując się na powyższe naruszenia domagano się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną Sąd I instancji całkowicie bezzasadnie przyjął niedopuszczalność orzeczenia kary pieniężnej przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa w sytuacji gdy ujawnione dowody pozwalały na zastosowanie innej sankcji niż pierwotnie ją orzeczono w istocie w ramach tego samego zdarzenia. Treść powołanego przepisu całkowicie w rozważaniach Sądu I instancji jak wywodzono pominięto, koncentrując się wyłącznie na dyspozycji normy art. 127 Kpa. Zdaniem organu rozpoznanie sprawy w instancji odwoławczej, nie ogranicza się do rozpoznania zarzutów w sposób właściwy dla apelacji, lecz polega na ponownym rozpatrzeniu w całości sprawy rozstrzygniętej decyzją organu I instancji. Ponowne rozpatrzenie sprawy administracyjnej nie obejmuje tylko weryfikacji ustaleń faktycznych, poczynionych przez organ niższego stopnia, z punktu widzenia norm proceduralnych, ale też ocenę prawidłowości stosowania prawa materialnego przez organ, od decyzji którego wniesiono odwołanie. Taka jest bowiem istota rozpatrzenia sprawy w całości a więc i w aspekcie materialnoprawnym.

Konkludując wykazano, że sprawa administracyjna rozpoznawana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego wbrew temu co przyjął Sąd I instancji, ciągle byłą tą samą sprawą, co do której rozstrzygnął organ I instancji. Znajdowało to umocowanie w ujawnionych w toku kontroli drogowych faktach.

Prezes Zarządu Spółki z o.o. "G." Ltd w W. w odpowiedzi na skargę kasacyjna wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2/naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego -uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim /art. 175 par. 1-3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżącego Głównego Inspektora Transportu Drogowego oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. na przesłance kasacyjnej: naruszenia prawa procesowego. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt 2 cytowanej wyżej ustawy skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie przeciwko decyzji organu. /porównaj wyrok NSA z dnia 19 maja 2004 r. FSK 80/04 - ONSAiWSA 2004 Nr 1 poz. 12/.

Pełnomocnik skarżącego wskazując na naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego zarzucił obrazę art. 145 par. 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z naruszeniem art. 156 par. 1 pkt 1 art. 127 par. 1 i 2 oraz art. 138 par. 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego /Kpa/ i zarzut ten w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach przedmiotowej sprawy pozostaje usprawiedliwiony.

Przepis art. 145 par. 1 pkt 2 cytowanej ustawy procesowej pozwala sądowi administracyjnemu w uwzględnieniu skargi stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kpa lub innych przepisach.

W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji uznał, że Główni Inspektor Transportu Drogowego wydając decyzję w ramach postępowania odwoławczego uczynił to nie tylko z naruszeniem przepisów o właściwości /art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa/ lecz także dokonał tego z rażącym naruszeniem prawa /art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa/. Z tak wyrażonym poglądem Sądu I instancji nie można się jednak zgodzić.

Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż organ I instancji Ś. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. rozpatrywał sprawę wykonywania przez skarżącą spółkę przewozu drogowego jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności, która to jak przyjmowano dokonywana była bez wymaganego zaświadczenia /art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym/ nałożył karę pieniężną z tego tytułu na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z Lp. załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych (...) - w kwocie 2.000 zł. Główny Inspektor Transportu Drogowego w postępowaniu odwoławczym rozpatrując wniesiony przez stronę środek zaskarżenia uchylając tę decyzję przyjął, iż strona dysponuje stosownym zaświadczeniem potwierdzającym zgłoszenie prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności lecz kierowca pojazdu nie posiadał przy sobie wymaganego wypisu z tego zaświadczenia. Tym samym podjął rozstrzygnięcie w trybie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa i po uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej wydał rozstrzygnięcie co do istoty wymierzając Spółce "G." Ltd na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 12 ustawy o transporcie drogowym w związku z Lp. 12.4 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych - karę w kwocie 200 zł. Niespornym w sprawie pozostaje to, że przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej /art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym/. Podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne przedsiębiorcy, kierowca pojazdu samochodowego, w szczególności obowiązany jest mieć przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu kontroli zaświadczenia lub wypis z zaświadczenia o którym mowa w art. 33. To przedsiębiorca jest odpowiedzialny za wyposażenie kierowcy wykonującego przewóz w wymagane dokumentu /art. 87 pkt 2 i 3 ustawy o transporcie drogowym/. Zarówno brak jednego jak i drugiego dokumentu powoduje obowiązek po stronie właściwego organu nałożenia kary grzywny o jakiej mowa w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Wysokość kary określa zaś rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym /Dz.U. nr 115 poz. 999 ze zm./.

Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania, przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji a zatem jest dwukrotnie rozpoznawana i rozstrzygnięta. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Niewątpliwie zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą jest wyznaczany zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji a więc musi zachodzić tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy. Przy czym zauważyć należy, iż organ odwoławczy może korygować zarówno wady prawne decyzji, jak też wady polegające na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych bądź powodujące inne nieprawidłowości.

Zasadniczą zatem kwestią, którą należy rozstrzygnąć w tej sprawie w kontekście zaskarżonego wyroku pozostaje tożsamość przedmiotowa sprawy, w której orzekły organy obu instancji albowiem tożsamość podmiotowa nie budzi najmniejszych wątpliwości. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku uznał bowiem, że organ odwoławczy oprócz uchylenia decyzji pierwszej instancji rozstrzygnął sprawę nową tj. kary pieniężnej za brak wypisu z zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności, w przeciwieństwie do organu I instancji, który rozpoznawał sprawę braku takiego zaświadczenia co powoduje, że obie wymienione sprawy nie są tożsame pod względem przedmiotowym, różna jest faktyczna i materialnoprawna podstawa ich rozstrzygnięcia.

Nie podzielając powyższych wywodów Sądu I instancji wskazać należy, iż tożsamość przedmiotowa to przede wszystkim poruszanie się organów administracji orzekających w sprawie w obrębie danej normy prawnej, chyba, że chodzi o innego rodzaju obowiązek. W rozpoznawanej sprawie zarówno organ I jak i II instancji orzekł o wymierzeniu kary pieniężnej w transporcie drogowym przewidzianej w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w związku z przepisami wykonawczymi do tej ustawy /rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r./ określającymi wysokość tych kar z tym, że organ pierwszej instancji orzekł karę za nie posiadanie wymaganego ww. ustawą zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności, zaś organ II instancji wymierzył taką karę za brak wypisu z zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Posiadanie jednego z dwóch wskazanych wyżej dokumentów uprawniających do prowadzenia przewozów drogowych na potrzeby własne jest niezbędne aby nie uczyniono zarzutu uchybienia przepisom ustawy o transporcie drogowym. Tym samym w rozpoznawanej sprawie mamy także do czynienia z tożsamością obowiązku podmiotu wykonującego przewozy drogowe na własne potrzeby. Dlatego też nie można zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonym wyroku, że organ odwoławczy rozpoznał i rozpatrzył nową sprawę, która nie jest tożsama z tą rozpoznaną i rozstrzygnięta przez organ I instancji a zatem nie można uznać zaistnienia w rozpoznawanej sprawie przesłanek z art. 156 par. 1 pkt 1 i 2 Kpa pozwalających Sądowi I instancji na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Brak podstaw do zastosowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisu art. 145 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ sprawia, iż uczyniony w skardze kasacyjnej zarzut jego naruszenia w okolicznościach tej sprawy zasługuje na uwzględnienie.

Z tych względów należy uznać, iż skarga kasacyjna w przedmiotowej sprawie zawiera usprawiedliwione podstawy a zatem w oparciu o przepisy art. 185 i 203 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ należało orzec jak w sentencji wyroku.