Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 450/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 93 ust. 1 w związku z art. 92 ust. 1 i ust. 2 pkt  2
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 4 lit. d, f, g, h, j, k, art. 6 ust. 1 i ust. 3, art. 7, art. 8 ust. 1-4 i ust. 6-8, art. 10 ust. 2 i ust. 3
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8 art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 1 i ust. 2
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2010 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga A. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "A." A. K. z siedzibą w P. – dalej także jako skarżąca, na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] stycznia 2010 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 200 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 30.000 złotych.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniach od [...] sierpnia 2009 r., w siedzibie przedsiębiorstwa skarżącej przeprowadzona została kontrola przedsiębiorcy.

O terminie i przedmiocie kontroli skarżąca została poinformowana pismem z [...] sierpnia 2009 r., które zostało jej doręczone [...] sierpnia 2009 r. W piśmie tym jako datę rozpoczęcia kontroli wskazano [...] sierpnia 2009 r. zaś datę przewidywanego jej zakończenia [...] sierpień 2009 r. Przedmiotem kontroli były m.in. regulacje związane z przestrzeganiem przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązujących przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy.

Czynności kontrolne rozpoczęły się [...] sierpnia 2009 r. W tym dniu strona otrzymała szczegółowy wykaz dokumentów wymaganych podczas kontroli.

W celach kontrolnych pobrano wykresówki pochodzące od kierowców: B. M. i B. W., wykonujących przewozy drogowe w ramach działalności przedsiębiorcy, za okres od 1 września 2008 r. do 31 grudnia 2008 r.

Przeprowadzona kontrola przedsiębiorstwa została udokumentowana protokołem nr [...] z [...] sierpnia 2009 r. Sporządzony protokół z kontroli, po przeczytaniu został doręczony kontrolowanemu podmiotowi. Do protokołu kontroli strona nie wniosła zastrzeżeń.

Pismem z [...] sierpnia 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w zakresie stwierdzonych naruszeń. Zawiadomienie powyższe strona otrzymała w dniu [...] września 2009 r. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania, strona złożyła na piśmie i dołączyła kopie zawiadomień o nałożeniu kary porządkowej. Co do braku zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu strona dołączyła kopie tych zaświadczeń i oświadczyła, że dokumenty te podczas kontroli znajdowały się w biurze rachunkowym.

Decyzją z [...] września 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...], działając na postawie art. 93 ust. 1 w związku z art. 92 ust.1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) – dalej u.t.d., nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 30.000 złotych. Organ wskazał, że skarżąca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej naruszyła art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 oraz art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym (Dz. U z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.), art. 4 lit. d, f, g, h, j, k, art. 6 ust. 1 i ust. 3, art. 7, art. 8 ust. 1-4 i ust. 6-8, art. 10 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE nr L 102 z 11 kwietnia 2006 r.), art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.), za co orzeczono kary pieniężne w wysokości wskazanej w załączniku do u.t.d., a mianowicie poprzez:

1. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut i za każde następne rozpoczęte 30 minut przez kierowców B. W. i B. M., za co została nałożona kara w łącznej kwocie 13.550 (13.200 + 350) złotych zgodnie z odpowiednio lp. 10.3 lit. a) i lp. 10.3 lit. b) załącznika do u.t.d.;

2. skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w łącznej kwocie 2.200 złotych zgodnie z odpowiednio lp. 10.2 lit. a) i lp. 10.2 lit. b) załącznika do u.t.d.;

3. przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę przez kierowcę B. W., co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w łącznej kwocie 2.700 złotych, odpowiednio do lp. 10.4 lit. a) i lp. 10.4 lit. b) załącznika do u.t.d.;

4. okazanie wykresówek, które nie zawierają wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, za co została nałożona kara w wysokości 500 złotych zgodnie z lp. 11.4 ust. 2 załącznika do u.t.d.;

5. nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie, przez wskazanych w uzasadnieniu kierowców, za co została nałożona kara

w wysokości 9.500 złotych zgodnie z lp. 11.4 ust. 1 załącznika do u.t.d.;

6. przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu drogowego za co została nałożona kara w łącznej wysokości 2.500 złotych zgodnie odpowiednio z lp. 10.5 lit. a) i lit. b) załącznika do u.t.d.;

7. skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego za co została nałożona łączna kara w wysokości 3.350 złotych zgodnie odpowiednio z lp. 10.1 lit. a) i lit. b) załącznika do u.t.d.;

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o skorygowanie naliczonej kary w związku z załączonymi dowodami, o odstąpienie na podstawie art. 92 a ust. 4 u.t.d. od nałożonej kary w całości lub w części, a przypadku jej nałożenia o rozłożenie spłaty na okres 4 lat. Podniosła, iż naruszenia, które wystąpiły, były niezależne od niej jako przedsiębiorcy, wynikały bowiem z powodu remontów dróg czy braku parkingów. W rezultacie skarżąca nie była w stanie przewidzieć zdarzeń powodujących przedmiotowe naruszenia. Nadto załączyła oświadczenia kierowcy Bogumiła Wejmana o powodach naruszeń oraz zawiadomienia o nałożeniu na niego kar porządkowych z tytułu naruszenia czasu pracy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w mocy.

W uzasadnieniu GITD przedstawił argumentację świadczącą o zasadności nałożenia kary pieniężnej. Podkreślił, iż po analizie materiału dowodowego, w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do stwierdzenia, że doszło do naruszenia przywołanych przepisów.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, wskazał, iż art. 92 a ust. 4 utd. nie znalazł zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem dotyczy wyłącznie kontroli drogowej, a nie kontroli przeprowadzanej w przedsiębiorstwie. Przedsiębiorca – zdaniem organu - jako profesjonalista ponosi odpowiedzialność za działania osób, przy pomocy których wykonuje transport drogowy i ma obowiązek zorganizowania działalności gospodarczej w taki sposób, aby były przestrzegane obowiązujące przepisy. Ponadto, nie zgadzając się z zarzutami odwołania, organ podniósł, że kara została nałożona w trybie administracyjnym, co oznacza, iż nie odnoszą się do niej zasady wynikające z brzmienia przepisów kodeksu karnego, dotyczących współmierności kary do popełnionego czynu. GITD argumentował także, iż zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 prawodawca dopuszcza możliwość odstąpienia od ustalonych norm prowadzenia pojazdu i odpoczynku, jednakże wymaga przy tym, aby kierowca dokonał stosownych adnotacji na wykresówkach najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój, a poczynione w wyniku kontroli ustalenia, wykazały, iż kierowca w żadnym przypadku nie wskazał na wykresówkach powodów odstępstwa od przestrzegania norm socjalnych, które choć w najmniejszym stopniu uzasadniałyby niezastosowanie się do obowiązujących przepisów.

Na powyższą decyzję strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W uzasadnieniu wniosła o umorzenie w całości lub w części nałożonej kary pieniężnej. Skarżąca podniosła, iż decyzja organu II instancji została wydana z uchybieniem terminów wynikających z K.p.a. Wyjaśniła także, iż do kontroli nie okazano 19 wykresówek, z których wynikało, iż pojazdem nie wykonywano przewozów przez okres 19 dni, a które znajdowały się w biurze rachunkowym. Powyższe dokumenty zostały przedłożone w toku postępowania. Odnosząc się do naruszenia art. 12 ww. rozporządzenia, skarżąca podniosła, iż ww. regulacja i wydane przez organy obu instancji rozstrzygnięcia nie uwzględniają raportu NIK o stanie polskich dróg i raportu UE w sprawie polskich dróg, ich stanu technicznego i braku parkingów i toalet. W tym kontekście wskazała, iż stwierdzone nieprawidłowości w przestrzeganiu przez kierowców czasu pracy były spowodowane warunkami technicznymi. Skarżąca powołała się również na trudną sytuację finansową swojego przedsiębiorstwa, a także problemy ze zdrowiem.

W odpowiedzi na skargę GITD podtrzymał zajęte wcześniej stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Odnosząc się do zarzutów skargi podniósł, iż celem ustawodawcy w kwestii nałożenia na przedsiębiorcę obowiązku przechowywania dokumentacji, m.in. w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie wykresówek przez co najmniej rok po ich użyciu jest - w przypadku kontroli w siedzibie przedsiębiorcy – ich okazanie lub doręczenie upoważnionemu funkcjonariuszowi służb kontrolnych. Jednocześnie z literalnego brzmienia lp. 11.4. ust. 1 załącznika do u.t.d. wynika jednoznacznie, iż kara pieniężna nakładana jest za sam fakt nieokazania ww. dokumentów, które w niniejszej sprawie do dnia zakończenia kontroli znajdowały się poza siedzibą przedsiębiorstwa. Uzupełnienie tego braku nie było już możliwe po wszczęciu postępowania administracyjnego, a organ I instancji nie uwzględnił złożonych pismem z dnia [...] września 2009 r. wyjaśnień strony i przedłożonych wraz z nimi wykresówek, potwierdzających nieużywanie pojazdu. Dokumenty, te jak wskazał GITD, służą dokumentowaniu czasu pracy kierowców, a nie potwierdzeniu używania lub nieużywania pojazdu.

GITD zwrócił również uwagę, że zakreślenie przez prawodawcę w sposób wyraźny i jednoznaczny momentu, w którym przyczyny odstąpienia od ustalonych norm prowadzenia pojazdu i odpoczynku powinny zostać wskazane na tarczy tachografu, powoduje, iż ewentualne przeprowadzenie dowodu na tę okoliczność w toku postępowania administracyjnego nie jest możliwe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1270), dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Strona podnosi, że decyzja organu II instancji została wydana z uchybieniem terminów określonych w art. 35 i 36 K.p.a.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego została wydana istotnie z uchybieniem ustalonego terminu rozpoznania sprawy. Jednakże terminy załatwienia spraw, określone w art. 35 § 3 K.p.a. mają charakter procesowy. Ich upływ ani nie pozbawia organu możliwości orzekania w sprawie, ani też nie powoduje wadliwości, wydanej w takim postępowaniu decyzji. Decyzja wydana po upływie terminu wyznaczonego do jej załatwienia jest ważna, wchodzi do obrotu prawnego po uzyskaniu cech ostateczności.

Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności wniesionej skargi i rozpoznając ją w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W ocenie sądu, organ nie naruszył przepisów prawa, tak przepisów postępowania jak i prawa materialnego. Tym samym zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2009 r. nie narusza prawa.

Bezspornym jest, iż podczas kontroli w przedsiębiorstwie nieokazano do kontroli wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu kierowców:

- B. M. z dni: [...]

- B. W. z dni: [...]

Fakt ten potwierdza protokół z kontroli. Nie kwestionuje go także sama strona. Twierdzi w skardze i wyjaśnia w toku postępowania, że nie okazała do kontroli 19 wykresówek, gdyż znajdowały się one w Biurze Rachunkowym w [...]. Przy piśmie z [...] września 2009 r. przedłożyła tarcze tachografu, z których wynikało, że pojazdem nie wykonywano przewozów przez okres 19 dni.

Stosownie do treści art. 14 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, Przedsiębiorca przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

W myśl art. 15 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona

Przepis art. 15 ust 7 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 stanowi, że upoważniony funkcjonariusz służb kontrolnych może sprawdzić przestrzeganie przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006, analizując wykresówki, wyświetlone lub wydrukowane dane zapisane przez urządzenie rejestrujące lub przez kartę kierowcy, lub, jeśli ich brak, analizując wszelkie inne dokumenty pomocnicze, usprawiedliwiające nieprzestrzeganie przepisów, takie jak określone w art. 16 ust. 2 i 3.

Zgodnie z przepisem art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców:

1. Kierowca wykonujący przewóz drogowy, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, nieużytkowania karty kierowcy lub niesporządzenia wydruków, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy lub podmiotu, na rzecz którego kierowca wykonywał przewóz.

2. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku, gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli.

2a. W przypadku, gdy kierowca przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby, na urlopie wypoczynkowym lub gdy prowadził inny pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, podmiot wykonujący przewóz drogowy wystawia zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 na elektronicznym oraz przeznaczonym do druku formularzu, o którym mowa w decyzji Komisji nr 2007/230/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 99 z 14 kwietnia 2007 r., str. 14), a kierowca to zaświadczenie podpisuje.

3. Przepisy ust. 1-2a stosuje się odpowiednio do kierowcy niezatrudnionego przez

przedsiębiorcę, lecz wykonującego osobiście przewozy na jego rzecz oraz do przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy drogowe, z tym że przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy drogowe przedkłada stosowne oświadczenie.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8 oraz ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów o czasie kierowców i wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty 30.000 zł w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie.

Konkretyzacją powyższej normy jest treść lp. 11.4 ust. 1 załącznika do ww. ustawy, który stanowi, że nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie - zagrożone jest karą pieniężną w wysokości 500 zł - za każdy dzień.

Wykresówki służą dokumentowaniu czasu pracy kierowcy, a nie potwierdzeniu używania bądź nieużywania pojazdu. GITD argumentował także, z czym należy się zgodzić, że zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 prawodawca dopuszcza możliwość odstąpienia od ustalonych norm prowadzenia pojazdu i odpoczynku, jednakże wymaga przy tym, aby kierowca dokonał stosownych adnotacji na wykresówkach najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Poczynione w wyniku kontroli ustalenia wykazały, iż kierowca w żadnym przypadku nie wskazał na wykresówkach powodów odstępstwa od przestrzegania norm socjalnych, które choć w najmniejszym stopniu uzasadniałyby niezastosowanie się do obowiązujących przepisów.

Ustawodawca sankcjonuje nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie. Kara pieniężna przewidziana w załączniku do ustawy o transporcie drogowym nakładana jest za sam fakt nieokazania takich dokumentów. Z normy prawa materialnego i normy sankcjonującej zawartej w załączniku do ustawy o transporcie drogowym wynika jednoznacznie, że wykresówki lub dokumenty potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu winny być okazywane, na żądanie kontrolującego w czasie odbywanej kontroli w przedsiębiorstwie.

Skarżąca została poinformowana odpowiednio wcześnie o terminie i zakresie kontroli. Mogła więc w terminie odbywania kontroli dołączyć brakujące dokumenty, które mogły znajdować się poza siedzibą przedsiębiorstwa. Ich uzupełnienie po zakończonej kontroli nie jest możliwe. Celem regulacji ustawowej, sankcjonującej nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie było z pewnością wyeliminowanie ewentualnych nadużyć. Wprawdzie skarżąca przebywała w szpitalu, ale opuściła szpital jeszcze przed rozpoczęciem kontroli, nadto była reprezentowana przez pełnomocnika.

Biorąc zatem pod uwagę, iż nieokazano wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za 19 dni, kara za powyższe naruszenie wynosi 9500 zł. Rozstrzygnięcie organu jest jak najbardziej trafne.

Podnoszony stan polskich dróg nie zwalnia przedsiębiorcy od przestrzegania przepisów prawa. Powinien on, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przyjąć takie rozwiązania organizacyjne, tak planować przewozy, aby przestrzegać przepisów prawa.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja, w pozostałym zakresie także odpowiada prawu. Została wydana w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. W decyzji organ wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia. Zawiera ona również uzasadnienie. Organ prawidłowo ocenił zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie nosi cech dowolności.

Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę jako niezasadną.