Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1422/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 11 i 22, art. 14 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 4, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 92a ust. 1,3,7 pkt 1 i pkt 10 oraz lp. 1.5, 2.11 zał nr 3 do ww. ustawy
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi O. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2020 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy, GITD) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji, [...]WITD) z [...] października 2019 r. nr [...] nakładającą na O. A. (dalej: skarżący, przedsiębiorca) karę pieniężną w łącznej wysokości 8.800 zł z tytułu:

- uchybienia obowiązkowi zgłoszenia w wymaganym terminie organowi licencyjnemu zmiany danych wymaganych art.7a i art. 8 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140, dalej: u.t.d.) w kwocie 800 zł,

- wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. w kwocie 8.000 zł.

Jako podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 11 i 22, art. 14 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 4, art. 18 ust. 4a i ust. 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 i pkt 10 u.t.d. oraz lp. 1.5, i 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

Rozstrzygnięcie zapadło w poniższym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] kwietnia 2019 r. w W. przy ul. [...], patrol Policji zatrzymał do kontroli samochód osobowy marki [...] nr rej. [...], kierowany przez A. P. Z protokołu kontroli wynika, że ww. samochód był przeznaczony do przewozu 5 osób, łącznie z kierowcą. W chwili zatrzymania kierowca wykonywał przewóz w imieniu O. A., co wynikało z okazanego do kontroli wypisu nr [...] z licencji nr [...] udzielonej temu przedsiębiorcy na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób. Zarobkowy charakter przewozu potwierdził pasażer tego pojazdu, który, zgodnie z notatką urzędowa sporządzoną przez funkcjonariusza Policji oświadczył, że zamówił kurs taksówki korzystając z aplikacji [...] z [...] na ul. [...]. Na miejsce podjechał pojazd nieoznakowany jako taksówka.

Po ustaleniu, że kontrolowany samochód marki [...] o nr rej. [...] nie został zgłoszony do licencji, którą legitymował się kierowca wykonujący na jej podstawie przewóz osób samochodem osobowym, organ wszczął [...] maja 2019 r. z urzędu postępowanie w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. W zakreślonym ustawą terminie 28 dni kontrolowany samochód nie został zgłoszony do licencji, co potwierdzało pismo Urzędu Miasta [...] W. z [...] czerwca 2019 r. Organ liczył termin ten od daty zdarzenia.

Ustalenia kontroli stanowiły podstawę faktyczną do wydania przez [...]WITD decyzji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w łącznej kwocie 8.800 zł na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 1.5 i 2.11 zał. nr 3 do tej ustawy za wskazane powyżej naruszenia.

Pismem z [...] listopada 2019 r. skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Zdaniem skarżącego organ nie ustalił, że podejmował on i wykonywał działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób, o której mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., opierając się jedynie na zeznaniach kontrolowanego kierowcy, bez wątpienia zainteresowanego korzystnym dla niego rozstrzygnięciem sprawy. Nadto, brak było przesłanek do uznania, że czynności wykonywane przez skarżącego nosiły zmaniona przewozu okazjonalnego, gdyż immanentną cechą tego rodzaju przewozu jest okoliczność, że przewóz grupy pasażerów następuje z inicjatywy kierującego lub pasażera. Tymczasem organ nie ustalił, z czyjej inicjatywy miałoby dojść do przejazdu oraz nie ustalono, czy czynności przedsiębiorcy mieściły się w pojęciu wykonywania przewozu okazjonalnego.

Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2020 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie [...]WITD. Organ odwoławczy odwołał się do mających zastosowanie przepisów u.t.d., w tym art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art.14 ust. 1, 2 i 4, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 i 10 oraz lp. 1.5, i 2.11 zał. nr 3 u.t.d., które określają wysokość kary za stwierdzone naruszenia. Zaakceptował ustalenia faktyczne sprawy, opisane w protokole kontroli nr [...], zebranej dokumentacji fotograficznej oraz wynikające z notatki urzędowej funkcjonariusza Policji. Tym samym wystąpiły przesłanki do uznania, że kontrola potwierdziła naruszenie przez przedsiębiorcę przepisów prawa w zakresie wykonania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tego aktu, a także niezgłoszenia przez skarżącego w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie. Przedsiębiorca bowiem realizował przewóz pojazdem [...] o nr rej [...]- niezgłoszonym w wymaganym ustawowym 28-dniowym terminie - do posiadanej licencji nr [...], co dało podstawę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 800 zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 1.5. zał. nr 3 do u.t.d.

Odnosząc się natomiast do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., GITD wyjaśnił, że zgodnie z powołanym przepisem przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Konsekwencją wskazanej regulacji jest lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje wykonanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym tego kryterium konstrukcyjnego karą pieniężną w wysokości 8.000 zł. W niniejszej sprawie kontrolowany pojazd, którym wykonywano okazjonalny przewóz osób był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli drogowej oraz dokumentacji fotograficznej. Ponadto w oparciu ten materiał dowodowy, organ ustalił, że w dniu kontroli przewóz okazjonalny dokonywany był w imieniu i na rzecz skarżącego, bowiem kontrolowany kierowca okazał wypis (oryginał) z udzielonej skarżącemu licencji a nie jego kopię, nadto sam skarżący przyznał, że wyposażył kierowcę w samochód, nie doszło również do zawarcia wymaganej umowy przewozu w lokalu przedsiębiorcy, ani też ustalenia opłaty ryczałtowej przed jego rozpoczęciem. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niewypełnienia znamion przewozu okazjonalnego przez skarżącego w dniu kontroli GITD podkreślił, że rozporządzenie Rady (EWG) nr 684/92 nie obowiązuje, ponieważ zostało zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1073/2009, które dotyczy usług transportowych wykonywanych pojazdem konstrukcyjnie przystosowanym do przewozu powyżej 9 osób łącznie z kierowcą. Definicja przewozu okazjonalnego określona w art. 4 pkt 11 u.t.d., odnosi się do przewozów wykonywanych pojazdem przeznaczonym do przewozu do 9 osób łącznie z kierowcą. W związku z powyższym, obowiązującą definicją przewozu okazjonalnego, jest definicja z u.t.d., to ona ma zastosowanie do przewozu osób pojazdami konstrukcyjnie przystosowanymi do zarobkowego przewozu, do 9 osób łącznie z kierowcą.

W ocenie GITD organ I instancji prawidłowo zakwalifikował naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., a tym samym nie został naruszony przez organ art. 5b u.t.d., gdyż czynności podejmowane przez skarżącego mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego. Odnosząc się do zarzutu nieustalenia czy czynności skarżącego nosiły cechy działalności gospodarczej, GITD uznał je za nieistotne dla sprawy, a w konsekwencji zarzut naruszenia art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. w zw. z lp. 1.5. i lp. 2.11 zał. nr 3 do u.t.d. za bezzasadny, ponieważ skarżący był podmiotem świadczącym przewóz drogowy w rozumieniu ww. ustawy. Organ odwoławczy zaznaczył również, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. i umorzenia postępowania

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, O. A. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie, czy wykonywane przez kierującego czynności, stwierdzone protokołem kontroli, nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej zwłaszcza, że osobą faktycznie wykonującą przejazd nie był sam skarżący, w tym pominięcie oświadczenia złożonego przez kierującego, z którego wynika, że kontrolowany przejazd nie był wykonywany w imieniu i na rzecz skarżącego; nadto czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego. Zdaniem przedsiębiorcy doszło również do naruszenia art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Skarżący zarzucił również naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. w zw. z lp. 1.5 oraz lp. 2.11 zał. nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 4 pkt 6a u.t.d. poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego.

W oparciu o powyższe zarzuty, przedsiębiorca wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Przeprowadzone w zakreślonych art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia

2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.) ramach badanie sprawy wykazało, że organy nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkującego uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b), c) p.p.s.a.).

W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, a organy Inspekcji Transportu Drogowego słusznie przyjęły, że skarżący w dacie zdarzenia objętego kontrolą drogową wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., jak również nie dopełnił obowiązku zgłoszenia w wymaganym terminie organowi licencyjnemu zmiany danych wymienionych w art.7a i art. 8 u.t.d.

Nie jest tym samym zasadne stanowisko skarżącego, że udokumentowane protokołem kontroli zdarzenie nie uzasadnia nałożenia na niego kary pieniężnej, a wykonywany w dniu kontroli przejazd nie powinien być kwalifikowany jako przewóz okazjonalny, a tym bardziej przewóz okazjonalny wykonywany z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Najdalej idącymi zarzutami skierowanymi przeciw zaskarżonej decyzji są zarzuty rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego i wadliwego ustalenia stanu faktycznego, do którego zastosowano przepisy materialne. Z zarzutem tym nie można się zgodzić. Wbrew twierdzeniom skarżącego podstawa faktyczna obowiązku zapłaty kary za wykonywanie przez skarżącego przewozu drogowego z naruszeniem prawa nie budzi wątpliwości. W sprawie nie jest kwestionowane, że [...] kwietnia 2019r. przeprowadzono kontrolę 5 - osobowego pojazdu osobowego marki [...] o nr rej. [...], kierowanego przez A. P.. Kierowca ten odbył kurs na trasie ([...]– ul. [...] w W.) w związku ze skorzystaniem z aplikacji internetowej przez osobę, którą przewiózł. Kierowca wylegitymował się wobec kontrolujących m.in. oryginałem wypisu nr [...] z ważnej licencji nr [...] udzielonej skarżącemu na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, jednakże kontrolowany pojazd nie został do niej zgłoszony. Ustalono, że przewóz został zamówiony przez pasażera za pomocą aplikacji [...] (vide: notatka urzędowa funkcjonariusza Policji znajdująca się w aktach administracyjnych).

Powyższe okoliczności faktyczne zostały stwierdzone w sposób nie budzący wątpliwości zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, który nie został przez skarżącego skutecznie podważony. Za dowód przeciwny nie można uznać wyjaśnień skarżącego i oświadczenia kierowcy (k. -[...], [...] akt adm.) złożonych w toku postępowania przed organami Inspekcji Transportu Drogowego, a zmierzających do uniknięcia przez przedsiębiorcę sankcji administracyjnej. Trudno bowiem przyjąć, że użyczenie samochodu przez przedsiębiorcę wraz ze znajdującym się w nim oryginałem wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym odbyło się niejako "przypadkiem", zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę, że z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że skarżący zatrudniał legalnie do [...] marca 2019 r. kontrolowanego kierowcę-obcokrajowca, który złożył do właściwego organu (Marszała Województwa) kolejny wniosek o zgodę na pobyt na terenie RP. Brak jest również notarialnie poświadczonych dokumentów potwierdzających fakt zakończenia współpracy pomiędzy skarżącym a kontrolowanym kierowcą, do czego O. A. był wzywany na etapie postępowania administracyjnego, a czego nie dopełnił.

Skarżący nie przeciwstawił dowodów, które przede wszystkim obaliłyby ustalenia kontroli zawarte w protokole kontroli i potwierdzone innymi dowodami: dokumentacją fotograficzną i notatką urzędową. Wyjaśnić , że protokół kontroli drogowej, o którym mowa w art. 74 u.t.d., sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego kierowcy, jest - w rozumieniu k.p.a. - dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ, w zakresie jego działania, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Utrwalone protokołem czynności kontrolne mają charakter materialno-techniczny i odzwierciedlają ich przebieg oraz poczynione w ten sposób ustalenia. Dodatkowo protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, a zasadniczo niemożliwy do odtworzenia. Z tego powodu uznaje się go za dokument mający szczególną moc dowodową. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, tj. inspektorów i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Dowód z dokumentu urzędowego - jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli - ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, to jest inspektorów i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (vide wyroki NSA z: 7 grudnia 2010r. sygn. akt II GSK 1069/09; 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1944/17, opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie protokół z kontroli został podpisany przez kierowcę bez żadnych uwag co do jego treści (k. [...]-[...] akt adm.).

Tym samym organy zasadnie uznały, że zebrany w sprawie w sposób wyczerpujący materiał dowodowy dawał podstawy do stwierdzenia, że skarżący naruszył zasady wykonywania transportu drogowego. Wymaga także zwrócenia uwagi, że odpowiedzialność administracyjna za dopuszczenie się naruszeń wynikających z art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter całkowicie obiektywny, gdyż jest niezależna od winy, czy też stopnia zagrożenia wobec osób trzecich, a do jej powstania wystarcza stwierdzenie naruszenia określonych przepisów o transporcie drogowym. Skarżący, jako podmiot wykonujący w dniu kontroli inne czynności związane z przewozem drogowym (przewóz okazjonalny osób) był bezwzględnie zobowiązany do przestrzegania przepisów o transporcie drogowym, w tym posiadania odpowiednich (aktualnych) dokumentów. Ich brak uzasadniał zaś nałożenie na wykonującego przewóz przewidzianych prawem administracyjnych kar pieniężnych. Organy prawidłowo, to jest w zgodzie z przepisami prawa materialnego zakwalifikowały udokumentowane protokołem kontroli zdarzenie, jako wykonywanie przez skarżącego okazjonalnego przewozu osób, w sposób naruszający przepisy ustawy o transporcie drogowym.

W przedmiotowej sprawie nie było również podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego. Zgodnie z regulacją art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące przewóz okazjonalny przez przepisy prawa wspólnotowego. Jak wynika z art. 2 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. U. UE. L z 2009 r.; 300. s. 8; dalej: rozporządzenie nr 1073/2009), za usługi okazjonalne uznaje "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika". Wskazać ponadto należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach dotyczących transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako "odnoszący się do określonej okazji - okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej" (Słownik języka polskiego, pod redakcją prof. dr Mieczysława Szymczaka, t. II, Warszawa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (wyrok NSA z 20 września 2007 r.; sygn. akt I OSK 1361/06, wyrok WSA w Gdańsku III SA/Gd 149/19 z 30 maja 2019 r, wyrok WSA w Lublinie III SA/Lu 271/19 z 7 listopada 2019 r., WSA w Łodzi III SA/Łd 900/17 z 8 lutego 2018 r.; opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi (będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy) niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a: prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę (a), na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa (b), po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przez rozpoczęciem przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa (C).

Przenosząc powyższą regulację na ustalenia faktyczne wraz z definicją przewozu okazjonalnego wywiedzioną na podstawie powołanych wyżej przepisów art. 4 pkt 11 u.t.d. oraz art. 2 pkt 4 rozporządzenia nr 1073/2009 nie ma wątpliwości, że skarżący wykonywał [...] kwietnia 2019 r. przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa. Poza sporem pozostaje, że w chwili przeprowadzenia kontroli drogowej kierowca, kierując udostępnionym przez skarżącego samochodem marki [...] o nr rej. [...] wykonywał przewóz na zamówionej przez pasażera trasie [...]- ul. [...] w W.. Przewóz wykonywany był samochodem, który nie był objęty posiadaną przez skarżącego licencją. Pasażer zamówił kurs za pomocą aplikacji [...], która skojarzyła go z kierującym. W sprawie nie budzi wątpliwości, że usługa nie została wykonana na postawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa skarżącego oraz zapłata za usługę nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Kierowca nie prowadził własnej działalności i nie działał samodzielnie.

Z poczynionych przez organy ustaleń wynika, że skarżący naruszył lp.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., a to poprzez niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie. Okoliczność ta została potwierdzona przez organ wydający licencję (vide: pismo Urzędu Miasta [...] W. z [...] czerwca 2019 r. w aktach administracyjnych). Poza sporem jest również okoliczność, że kontrolowany pojazd nie był ujęty w licencji, a był to samochód pięcioosobowy. Zatem organy ITD zasadnie przypisały skarżącemu odpowiedzialność za naruszenie z lp. 2.11 zał. nr 3 do u.t.d., tj. wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Ustawodawca umożliwił bowiem wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Bezsprzeczne jest natomiast, że kontrolowany pojazd nie był przeznaczony do przewozu takiej liczby osób. Aby więc wykonać legalnie przewóz okazjonalny pięcioosobowym samochodem osobowym, niezgłoszonym do licencji skarżący winien zadbać o łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 18 ust. 4b u.t.d. Natomiast przedsiębiorca nie wywiązał się z tego obowiązku, o czym świadczy chociażby sama forma, w jakiej zamówiono przejazd. Tak więc nałożona kara na podstawie lp. 2.11 zał. nr 3 do u.t.d. była zasadna.

Reasumując, skarżący nie wykazał, że kontrolowany przejazd odbywał się na innych zasadach, niż to wynika z ustaleń organów Inspekcji Transportu Drogowego.

Tym samym, w ocenie Sądu, zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego są niezasadne. Wymierzenie skarżącemu kary za naruszenie zasad dotyczących transportu drogowego nastąpiło przy prawidłowym zastosowaniu ww. przepisów do ustalonego w sposób prawidłowy stanu faktycznego.

Sąd zauważa, że prawidłowe jest stanowisko GITD, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy obojętnym jest fakt, czy w chwili kontroli skarżący prowadził lub nie prowadził zarejestrowanej działalności gospodarczej. Obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 3 u.t.d., nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona, jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Podkreślić należy, że wykonywanie transportu drogowego musi być traktowane jako działanie faktycznie, polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowaniu transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (vide: wyrok NSA z 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 670/08; Legalis nr 219202). Co więcej, wykonywaniem transportu jest nawet nie tylko samo przemieszczanie się pojazdu wraz z kierowcą na określonej trasie, ale już złożenie przez przewoźnika oferty na przewóz skierowanej do potencjalnych klientów, czego wyrazem może być choćby oczekiwanie na klienta w pojeździe gotowym do wykonywania usługi przewozowej (vide: wyrok NSA z 13 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1059/10; opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto, jak podkreśla się w orzecznictwie, wykonywanie transportu drogowego podlegającego sankcji traktowane być musi jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej (vide: wyrok NSA z 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 701/17; opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o jednoznacznie ustalony stan faktyczny i prawny, który nie budzi wątpliwości Sądu. Organy należycie rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a organ odwoławczy również odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie zarówno faktyczne, jak i prawne. Organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji.

Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić na mocy art. 151 p.p.s.a.