Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SAB/Wa 14/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-07-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1271
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi R. P. na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie wniosków o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. P. na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej.

Wnioskiem z dnia [...] 2014 r. skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Wskazał, iż gospodarstwo domowe prowadzi z żoną i teściową, teściowa posiada mieszkanie o pow. 83 m2, natomiast rodzina wnioskodawcy nie posiada innych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce nr 10 wniosku oświadczył, iż otrzymuje wynagrodzenie za pracę na ¼ etatu w wysokości 420 zł brutto miesięcznie, teściowa otrzymuje rentę rodzinną w wysokości 1.967,74 zł brutto miesięcznie, zaś żona nie pracuje i nie osiąga dochodów. Wnioskodawca wskazał nadto, iż posiada samochód osobowy z 1992 r., przedstawił również wydatki rodziny związane z mieszkaniem.

W dodatkowym oświadczeniu z dnia [...] 2014 r. wskazał, iż miesięczne wydatki jego rodziny związane z niezbędnym utrzymaniem wynoszą około 800 zł, zakup leków dla teściowej – około 100 zł, ponadto dodatkowe środki przeznaczane są na zakup węgla na zimę. Członkowie rodziny skarżącego nie posiadają rachunków bankowych, lokat ani oszczędności pieniężnych. Do pisma załączył m. in. zaświadczenia o wysokości renty rodzinnej teściowej oraz zaświadczenie o swoich zarobkach.

Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:

Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a."). Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę opisaną przez skarżącego sytuację majątkową oraz porównując ją z obciążeniem wynikającym z zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika uznać należało, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. W szczególności stwierdzić trzeba, iż dochody jakie uzyskuje trzyosobowa rodzina skarżącego wystarczają na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych, a nadto wnioskodawca nie posiada oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.

Natomiast wniosek skarżącego w części zwolnienia od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy. Zauważyć bowiem należy, iż skargi wnoszone w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych są wolne od kosztów sądowych z mocy samego prawa (art. 239 pkt 1 lit. e p.p.s.a.), zatem skarżący nie ma obowiązku ich uiszczania w całym postępowaniu. Wobec tego, wniosek w tym zakresie należało pozostawić bez rozpatrzenia.

Z wyłożonych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.