Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 38/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 252 § 2, art 257
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. O. na zarządzenie Przewodniczącego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 413/14 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku R. O. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 27 listopada 2014 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek R. O. o przyznanie prawa pomocy.

W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że z uwagi na złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy, w dniu 22 lipca 2014 r. do skarżącej skierowano wezwanie do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wraz z wezwaniem skarżącej został doręczony stosowny formularz. Wobec niewykonania powyższego wezwania referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 3 września 2014 r. pozostawił wniosek bez rozpoznania. Na skutek złożonego sprzeciwu skarżąca zarządzeniem z dnia 23 października 2014 r. została ponownie wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Mimo upływu zakreślonego terminu skarżąca nie wykonała wezwania Sądu, co skutkowało wydaniem wskazanego na wstępie zarządzenia o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku R. O. o przyznanie prawa pomocy, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: P.p.s.a.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zakwestionowała go, wskazując iż z uwagi na swój wiek i stan zdrowia nie jest w stanie wypełnić oraz dostarczyć formularza wniosku w przewidzianym terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią przepisu art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezachowanie powyższego wymogu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 P.p.s.a., który podlega usunięciu przez zastosowanie właściwego druku, po wezwaniu strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (p. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21

kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, opubl. ONSAiWSA z 2008 r. nr 5, poz. 74). Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie z uwagi na to, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu, skarżąca została wezwana do uzupełnienia powyższego braku w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Pomimo precyzyjnego wezwania Sądu, skarżąca w zakreślonym terminie nie naprawiła wskazanego braku formalnego. Postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. Zarówno jego treść, jak i czas przeznaczony na jego wypełnienie, są w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego dostosowane do możliwości każdej strony. Przy czym złożenie wniosku o prawo pomocy nie jest obligatoryjne, a składa go strona domagająca się skorzystania z nadzwyczajnej instytucji procesowej, która winna poddać się stosownym rygorom. Wskazać również należy, iż skarżąca nie wykazała, aby cokolwiek stało na przeszkodzie uzupełnieniu urzędowego formularza o przyznanie prawa pomocy przez inną osobę, w tym przykładowo członka najbliższej rodziny, tak jak to już uczyniła w tej sprawie dołączając sporządzone komputerowo pisma (k. 21, 23, 24, 26, 28, 33, 54).

W sytuacji niewykonania nałożonego obowiązku sporządzenia wniosku na urzędowym formularzu, Sąd I instancji nie miał innej możliwości, jak tylko pozostawić wniosek ten bez rozpoznania, bowiem skutek taki określony został w powołanym wyżej przepisie art. 257 P.p.s.a. Wypada wskazać również, że strona może wnieść o przyznanie prawa pomocy na każdym etapie postępowania, w tym także złożyć kolejny wniosek w tym przedmiocie, dochowując wymogów formalnych, co wynika z treści art. 243 § 1 P.p.s.a.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 P.p.s.a.