Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 237/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
658
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 §i art. 36 §1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 207 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2183
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 marca 2020 r. sprawy ze skargi P. T. na bezczynność Rektora A we W. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie w roku akademickim 2018/2019 oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

W dniu 12 listopada 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga P. T. (dalej jako strona lub skarżący) na bezczynność Rektora A we W. (dalej jako organ lub Rektor) w przedmiocie wydania decyzji w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie w roku akademickim 2018/2019.

Skarżący wskazał, że pomimo zastosowania środków zwalczania bezczynności, do chwili obecnej nie została wydana przez organ decyzja rozpatrująca wniesione przez niego odwołanie w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie w roku akademickim 2018/2019.

W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o jej oddalenie z uwagi na fakt, że postępowanie odwoławcze w sprawie przyjęcia skarżącego na studia doktoranckie w B oraz w C zostało zakończone ostatecznymi decyzjami odpowiednio z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] oraz z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], doręczonymi stronie w dniu 10 września 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Dodatkowo trzeba podkreślić, że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami skargi i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, o czym stanowi art. 134 § 1 u.p.p.s.a. Podstawą oceny zasadności skargi na bezczynność zawsze zaś będzie stan faktyczny istniejący w dacie orzekania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1591/13 oraz z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2331/13, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia powołane w treści uzasadnienia niniejszego wyroku).

W przedmiotowym postępowaniu zaskarżeniu podlegała bezczynność Rektora związana z rozpatrzeniem odwołania skarżącego w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie realizowane w roku akademickim 2018/2019 w B oraz w C.

Na wstępie należy zauważyć, że sąd administracyjny rozpoznaje skargi na bezczynność organów administracji publicznej, gdy organ w przewidzianym przepisami terminie, nie wyda któregokolwiek z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a u.p.p.s.a. aktów administracyjnych. Jego bezczynność następuje bowiem wówczas, jeżeli organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy z różnych względów nie wydaje rozstrzygnięcia w przewidzianym przepisami terminie, a zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona. Innymi słowy, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej k.p.a.), jeżeli organ nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 2936/16 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt III SAB/Po 41/18). Celem skargi na bezczynność jest zatem doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę na bezczynność bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności. Dla uznania bezczynności konieczne jest ustalenie w pierwszej kolejności, czy w określonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie, a następnie czy uczyniono to w przepisanym terminie, a dalej czy ewentualne opóźnienie jest usprawiedliwione (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1296/17).

Przedmiotem kontroli w postępowaniu zainicjowanym złożeniem skargi na bezczynność jest zatem ocena stanu faktycznego sprawy pod kątem stwierdzenia, czy organ załatwił tę sprawę w terminie określonym w art. 35 k.p.a., względnie w terminie wynikającym z art. 36 § 1 k.p.a. Przy czym należy wskazać, że powyższe przepisy znajdują w niniejszej sprawie odpowiednie zastosowanie z uwagi na treść art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t. jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2183 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym w okresie przeprowadzenia rekrutacji.

Zgodnie z art. 35 § 3 in fine k.p.a., załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Jak wynika zaś z art. 36 § 1 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia.

Dokonując oceny zasadności wywiedzionej skargi w tak zakreślonych ramach prawnych Sąd doszedł do przekonania, że brak było podstaw do stwierdzenia, że Rektor pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania odwołania skarżącego od decyzji odmawiających przyjęcia go na studia doktoranckie.

Należy bowiem zauważyć, że odwołanie wniesione od decyzji Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] dotyczącej studiów doktoranckich w B zostało rozpoznane przez Rektora decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...]. Podobnie odwołanie złożone od decyzji Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] dotyczącej studiów doktoranckich w C zostało przez Rektora rozpoznane decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...]. Obie zaś decyzje odwoławcze doręczono skarżącemu przesyłką pocztową w dniu 10 września 2018 r., której przyjęcie pokwitował on osobiście.

Skoro zatem postępowanie odwoławcze zostało w niniejszej sprawie zakończone w dniu [...] sierpnia 2018 r., to wniesiona skarga na bezczynność organu nie zasługiwała na uwzględnienie. Wpływu na powyższe stwierdzenie nie mogła mieć przy tym okoliczność, że decyzje organu drugiej instancji wydane zostały z nieznacznym, kilkudniowym opóźnieniem. Istotny bowiem był fakt, że zapadły one na długo przed wniesieniem przedmiotowej skargi, w związku z czym organ nie pozostawał już w zarzucanej mu bezczynności.

Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., należało w całości oddalić wniesioną skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.