Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 805/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 72 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 155
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami
article: art. 112 ust. 2  pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant Referent Ewa Pąsiek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. sprawy skargi Z.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia egzaminu praktycznego na prawo jazdy kat. B I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] (słownie: [...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Marszałek Województwa D. decyzją z dnia [...]r. Nr [...]unieważnił egzamin praktyczny na prawo jazdy kategorii B, przeprowadzony w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w J.(oddział terenowy w G.) z dnia [...]r. z udziałem Pani K.N..

Organ I instancji ustalił, na podstawie obiektywnego zapisu z przebiegu egzaminu, że egzaminowana w sposób nieprawidłowy wykonała manewr parkowania prostopadłego, tj uderzyła kołami pojazdu egzaminacyjnego w krawężnik. Egzaminator był zobligowany na mocy § 27 pkt 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz.U. z 2012r., poz.995 ze zm.) do poinformowania osoby egzaminowanej o nieprawidłowym wykonaniu zadania egzaminacyjnego. Po powtórnym nieprawidłowym wykonaniu parkowania winien poinformować osobę egzaminowaną o popełnionym błędzie oraz o negatywnym wyniku części praktycznej egzaminu państwowego. Egzaminator nie dokonał tego, przez co w ocenie organu I instancji, osoba nie była świadoma, iż nieprawidłowo wykonała pierwszą próbę i została pozbawiona możliwości wyeliminowania popełnionych przez nią błędów, a w konsekwencji uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu.

W odwołaniu od powyższej decyzji Z. B. (egzaminator) wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Wskazał, że w trakcie egzaminu K. N.na prawo jazdy kat. B wymieniona dwukrotnie nieprawidłowo wykonała zadanie – parkowanie prostopadłe. Pierwsza próba parkowania była wykonana o godz. 12 ¹⁵. Oceniając jej zadanie egzaminator powiedział cyt. "Pani K. nie można tak wjeżdżać", na co egzaminowana odpowiedziała "wiem", po czym egzaminator dalej kontynuował cyt. "przecież uszkodzimy samochód". Druga próba parkowania była wykonana o godz. 12²⁶ – również w tym wypadku pojazd uderzył w krawężnik. Parę minut później Z.B. omówił z egzaminowaną przebieg egzaminu i podał wynik negatywny uzasadniając go dwoma nieprawidłowo wykonanymi parkowaniami. W jego ocenie zachowanie K.N. potwierdziło zrozumienie podanego wyniku i uzasadnienia.

W ocenie odwołującego z zarejestrowanego przebiegu egzaminu jasno wynika zrozumienie przez egzaminowaną popełnienia pierwszego błędu przy parkowaniu prostopadłym.

To nie brak świadomości ale brak umiejętności wykonania jednego z obowiązujących zadań był przyczyną uzyskania przez nią oceny negatywnej egzaminu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W.decyzją z dnia [...]r. Nr [...]utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Marszałka Województwa D.

W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że po analizie stanu faktycznego sprawy w kontekście omówionych wcześniej w decyzji uwarunkowań prawnych, doszło do podobnych ustaleń w ramach rozpatrywania i załatwienia sprawy jak organ I instancji.

Analizując przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r., które szczegółowo określa m.in. warunki i tryb przeprowadzania egzaminu państwowego, jak również szczegółowe warunki i zakres egzaminu praktycznego, Kolegium nie miało wątpliwości, że obowiązkiem egzaminatora w trakcie prowadzonego egzaminu praktycznego na prawo jazdy jest informowanie w stosownym czasie i w stosownym zakresie osoby egzaminowanej o nieprawidłowym wykonaniu zadania i popełnionych błędach, a w przypadku dwukrotnego nieprawidłowego wykonania tego samego zadania egzaminacyjnego poinformowania osoby egzaminowanej o negatywnym wyniku części praktycznej egzaminu.

Organ odwoławczy również stwierdził, iż bezsporne jest, że K. N. nieprawidłowo wykonała manewr parkowania zarówno przy pierwszej próbie jak i przy drugiej próbie parkowania prostopadłego. Według Kolegium do rozstrzygnięcia pozostał jedynie problem, czy egzaminator należycie wykonał obowiązki informacyjne co do zakresu popełnionych przez egzaminowaną błędów. Kolegium w tym wypadku oceniło negatywnie zakres udzielonych informacji przez egzaminatora wskazując, że po wykonaniu nieprawidłowego manewru parkowania , egzaminowana powinna być szczegółowo poinformowana o popełnionych błędach celem ich wyeliminowania podczas drugiej próby wykonania zadania egzaminacyjnego. Choć przepisy rozporządzenia nie określają zakresu informacji o popełnionym błędzie i czasu w jakim powinna być ona przekazana egzaminowanej, to z istoty tego rodzaju egzaminu i całego procesu egzaminowania wynika, iż nie może to być informacja lakoniczna ("Pani K. nie można tak wjeżdżać") ale informacja wskazująca na istotę popełnionego błędu po to, by egzaminowana zrozumiała że "tak nie można..." ale również dlaczego tak nie można i co było przyczyną błędnego manewru. Kolegium uznało zatem, że tak zdawkowa informacja nie uświadomiła egzaminowanej z czego ów błąd wynikał, a to uniemożliwiło jej skorygowanie popełnionych błędów. Z oczywistych względów tego rodzaju informacje powinny być przekazywane osobie egzaminowanej natychmiast po wykonaniu zadania. Zdaniem organu egzaminator nie wykonał należycie swoich obowiązków także po zakończeniu drugiej próby parkowania.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Z. B. zarzucając organowi naruszenie :

I. przepisów prawa materialnego, tj.

a) art. 72 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, poprzez błędne zastosowanie, gdy nie istniały przesłanki do unieważnienia egzaminu;

b) § 27 pkt 6 rozporządzenia Min. Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się (...) poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy zdająca egzamin została poinformowana o błędzie po pierwszym wykonaniu zadania – parkowanie prostopadłe;

c) § 28 pkt 2 ww. rozporządzenia, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zgodnie z brzmieniem powołanego przepisu egzaminator informuje zdającą w pełnym zakresie o popełnionym błędzie po zakończeniu przebiegu egzaminu na prawo jazdy;

II. przepisów postępowania, tj.:

a) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez pobieżne, częściowe a przez to niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy a także poprzez oparcie rozstrzygnięcia na faktach rzekomo potwierdzających tezę postawioną na początku postępowania przez organ I instancji, a następnie popartą w pełni przez organ II instancji;

b) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób chaotyczny, niedokładny, pobieżny, budzący oczywiste wątpliwości co do rzetelności i bezstronności postępowania organów obu instancji, a także prowadzenie postępowania w sposób sugerujący chęć wykazania z góry założonej tezy;

c) art. 11 k.p.a. poprzez pobeżne i niedokładne wyjaśnienie przez organy orzekające przesłanek, którymi kierowały się przy wydawaniu rozstrzygnięcia;

d) art. 15 k.p.a. poprzez nierozpoznanie merytorycznie w całości od początku sprawy przez organ odwoławczy, a jedynie oparcie się na zarzutach odwołania;

e) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu decyzji uzasadnienia prawnego wraz z wyjaśnieniami podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji,

2. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

Według skarżącego nie istniały przesłanki do unieważnienia egzaminu na prawo jazdy w niniejszej sprawie, bowiem osoba egzaminowana została poinformowana o popełnionym pierwszym błędzie, jak i skutkach popełnionego błędu, tj. nieprawidłowego parkowania. Organ I instancji stwierdził, że zdająca nie została poinformowana o popełnionym pierwszym błędzie, co nie jest zgodne z materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie (dowód: zapis z nagrania egzaminu).

Organ odwoławczy nie zważając na materiał dowodowy, powtórzył za organem I instancji postawioną tezę, co nie jest zgodne z materiałem dowodowym sprawy. Ustalenia organu II instancji są wybiórcze, bowiem zdająca została poinformowana o skutkach popełnionego błędu, tj. uszkodzeniu pojazdu, co potwierdza materiał dowodowy.

Skarżący nie zgadza się także z organem odwoławczym, że obowiązkiem egzaminatora jest niezwłoczne udzielenie informacji zdającemu o popełnionym błędzie. Egzamin na prawo jazdy nie posiada charakteru szkoleniowego, ze względu właśnie na swój charakter, na którym na pierwszym miejscu jest bezpieczeństwo zdającego, egzaminatora oraz innych uczestników ruchu, co potwierdza załącznik II do Dyrektywy 2006/126/WEW Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006, w którym pkt 9 wskazuje W każdej z powyższych sytuacji w ruchu ocena musi uwzględniać stopień swobody, z jaką ubiegający się o prawo jazdy obsługuje urządzenia sterujące pojazdu, oraz wykazaną przez niego zdolność do jazdy w ruchu, z zachowaniem pełnego bezpieczeństwa. Przez cały czas egzaminu egzaminator musi czuć się bezpieczny. Błędy w ruchu lub niebezpieczne zachowanie bezpośrednio wpływające na bezpieczeństwo pojazdu egzaminacyjnego, jego pasażerów lub innych użytkowników dróg jest karane niezdaniem egzaminu, niezależnie od tego czy egzaminujący lub osoba towarzysząca musi interweniować.

Wyraz tych wytycznych znalazł zastosowanie w § 28 pkt 2 ist. 1 powołanego rozporządzenia, że po zakończeniu części praktycznej egzaminu egzaminator szczegółowo omawia z osoba egzaminowaną oraz odpowiednio tłumaczem obecnym na egzaminie wynik części praktycznej egzaminu państwowego, a jeżeli wynik jest negatywny – podaje przyczyny jego uzyskania. Zgodnie z tym przepisem, egzaminator podaje zdającemu pełną informację o popełnionych błędach po zakończeniu egzaminu, a więc kiedy jest ku temu czas.

Przeprowadzenie egzaminu wskazane przez organy orzekające (chodzi o "bezzwłoczne" podanie informacji o błędzie) można uznać za niezgodne z zasadami bezpieczeństwa w ruchu, gdyż na pierwszym miejscu organy stawiają informację o błędzie.

Skarżący nie zgadza się się również, że podstawowym celem informowania zdającego o błędzie jest wyeliminowanie popełnionych błędów przez zdających. Potwierdzeniem znajomości zasad w ruchu stanowi ukończenie przez zdającego kursu szkoleniowego oraz wydanie zaświadczenia o możliwości przystąpienia do egzaminu państwowego. Ponadto zdający przed przystąpieniem do egzaminu składa oświadczenie, iż posiada wiedzę o zasadach i regułach przeprowadzania egzaminu (§ 23 ust. 3 rozp.). Tak więc poinformowanie o błędzie nie ma kluczowego znaczenia dla zdania egzaminu, ponieważ zdający powinien posiadać wiedzę o zasadach w ruchu w momencie przystąpienia do części praktycznej, a poinformowanie o błędzie ma jedynie charakter informacyjny.

Brak zasadności stanowiska organu II instancji, iż informowanie o błędzie ma wyeliminować popełnianie błędów przez zdającego i możliwość uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu potwierdza również - według skarżącego - określenie błędów w załączniku nr 2 cyt. rozporządzenia, których jednokrotne popełnienie powoduje definitywne przerwanie egzaminu. Nie sposób zatem się zgodzić z organem o celu informowania o błędzie.

Nie jest tez słuszna interpretacja przez organ przepisu § 27 pkt 6 rozporządzenia. Przepis ten nie nakłada na egzaminatora po ponownym popełnieniu błędu obowiązku poinformowania o błędzie, jak również oceny błędu, lecz jedynie o poinformowaniu o negatywnym wyniku części praktycznej.

Charakter popełnionego błędu przez zdającą, tj, uderzenie w krawężnik przy parkowaniu w sposób mogący doprowadzić do uszkodzenia samochodu stanowi jeden z prostych i oczywistych błędów nie stanowiących złożonej sytuacji w ruchu, wobec czego nie wymaga szczegółowego omówienia.

Decyzje obu instancji nie zawierają uzasadnienia prawnego z wyjaśnieniami podstawy prawnej, a wręcz organy nie podają przepisów rozporządzenia, które mają istotne znaczenie w badanej sprawie.

Organ I instancji nie wykazał żadnego związku między rzekomym błędem egzaminatora a wynikiem egzaminu, gdyż przyczyną błędu w wykonywaniu dwukrotnego wykonywania tego samego zadania nie był brak świadomości zdającej lecz brak jej umiejętności w zatrzymaniu pojazdu w określonym miejscu.

Natomiast organ II instancji nie kwestionuje faktu przekazania zdającej informacji o popełnionym błędzie, jednak nie przytacza w całości istotnej w tej części stanu faktycznego sprawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazało, że jest ono dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem zarówno przepisy prawa materialnego jak i przepisy postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c) p.p.s.a. skutkuje uchyleniem decyzji obu instancji.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U.2011 nr 30, poz. 151 ze zm.).

Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy marszałek województwa, w drodze decyzji administracyjnej, unieważnia egzamin państwowy, jeżeli był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik. Jak wskazuje treść powyższego przepisu możliwość unieważnienia egzaminu poprzedzić musi stwierdzenie, że: po pierwsze, egzamin ten prowadzony był niezgodnie z przepisami, a po drugie, wykazanie, że ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik.

Zauważyć też należy, że ustawodawca w art. 72 ust. 1 pkt 2 wyraźnie rozszerzył przesłanki dające podstawę marszałkowi województwa unieważnienia egzaminu państwowego. W poprzednio obowiązującym art. 112 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 ze zm.) - marszałek województwa sprawujący nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych mógł unieważnić egzamin państwowy prowadzony niezgodnie z przepisami. Obecnie zaś ( tj. w dacie wydania orzeczenia) obowiązkiem organu jest dodatkowo wykazanie, że ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na wynik egzaminu. Zadaniem organu administracji publicznej w takim postępowaniu jest zatem ocena, czy w trakcie czynności egzaminacyjnych zostały naruszone przepisy prawa oraz wykazanie, że te nieprawidłowości miały wpływ na wynik egzaminu. Dopiero łącznie spełnione ww. przesłanki mogą stanowić podstawę do oceny, iż egzamin winien zostać unieważniony.

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy - w ocenie Sądu - organy obu instancji orzekając na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2015r., poz. 155), nie wyjaśniły w sposób nie budzący wątpliwości, że egzamin praktyczny został przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na wynik egzaminu K. N.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 k.p.a.).

Z kolei obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego ( art. 77 § 1 k.p.a.) jest związany ściśle z przyjętą w Kodeksie zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Zarówno w nauce, jak i w praktyce orzeczniczej, podkreśla się, iż swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj.:

- po pierwsze - opierać się należy na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa,

- po drugie - ocena, powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego,

- po trzecie - organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny,

- po czwarte - rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z prawidłami logiki.

Badając niniejszą sprawę, w pierwszej kolejności należy wskazać, że postępowanie administracyjne nie zostało przeprowadzone z zachowaniem reguł procedury administracyjnej, organ I instancji nie rozpoznał bowiem sprawy w sposób wyczerpujący. Organ ten zarzucając egzaminatorowi popełnienie błędu w trakcie egzaminu przy pierwszej próbie parkowania przez egzaminowaną poprzez nie poinformowanie jej o popełnionym błędzie, przez co nie była świadoma, iż nieprawidłowo wykonała zadanie – w ocenie Sądu - nie był uprawniony do tak jednoznacznego stwierdzenia bez uprzedniego poddania szczegółowej analizie treści zapisu wypowiedzi egzaminatora i egzaminowanej w tej fazie egzaminu. W tym zakresie stwierdzenie organu o braku podania informacji jest gołosłowne, dowolne i nie oparte na materiale dowodowym sprawy. Skarżący podnosi bowiem konsekwentnie najpierw w odwołaniu a następnie w skardze, że po pierwszym błędzie poinformował K. N. słowami "Pani K. nie można tak wjeżdżać", na co odpowiedziała twierdząco "Wiem", po czym dodał "przecież uszkodzimy samochód". Z lakonicznego uzasadnienia decyzji Marszałka Województwa D. nie wynika aby organ zapoznał się wnikliwie z całością materiału dowodowego, w szczególności dotyczącego fazy parkowania a następnie dokonał jego analizy i wyprowadził z tego stosowne wnioski. Oznacza to, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem art. art. 7, 8, 12, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Organ odwoławczy podjął co prawda próbę wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, jednak i on nie dostrzegł wadliwości decyzji, którą utrzymał w mocy, przez co należy uznać i jego decyzję za nieodpowiadającą prawu. Dodatkową wadliwością decyzji organu odwoławczego było wybiórcze odniesienie się do stanu faktycznego sprawy poprzez pominiecie poddaniu analizie wypowiedzi egzaminatora wyjaśniającego egzaminowanej skutku błędnego wykonania pierwszego zadania parkowania prostopadłego, tj. możliwości uszkodzenia samochodu poprzez uderzenie kołami samochodu o krawężnik chodnika.

Kolegium dokonując oceny okoliczności faktycznych - odnoszących się do przekazania K. N. przez egzaminatora informacji po popełnieniu pierwszego błędu parkowania - naruszyło zasady prawidłowej logiki, poprzez przyjęcie, że udzielenie odpowiedzi "Wiem" na informację "Pani K. nie można tak wjeżdżać" nie oznacza zrozumienia przekazanej informacji. Otóż formułowanie przez egzaminatora ocen co do wykonywanych w trakcie egzaminu – przez egzaminowaną – zadań odbywa się na bazie wymogów obowiązującego w tym zakresie prawa. Egzaminowana przystępując do państwowego egzaminu praktycznego zna przepisy prawa o ruchu drogowym i przepisy o kierujących pojazdami, co oznacza, że wie jak prawidłowo należy wykonywać manewry i jak prawidłowo winna przebiegać jazda samochodem. Zatem takie informacje (komunikaty wartościujące) przekazywane przez egzaminatora typu: "tak nie wolno", "tak nie można", "tak jest dobrze" - są krótkie, jasne, proste i jednoznaczne w odbiorze dla każdego, tym bardziej dla osoby zdającej egzamin. Nie wymagają żadnej interpretacji i głębszych wyjaśnień w tej fazie egzaminu. Komunikat-informacja w postaci: " Pani K. nie można tak wjeżdżać" musi oznaczać dla zdającej (znającej bowiem przepisy o ruchu drogowym), że zadanie wykonała nienależycie, niepoprawnie, błędnie. Egzaminowana odpowiedziała niezwłocznie "Wiem", a więc zrozumiała swój błąd w wykonywaniu zadania parkowania.

Podkreślenia wymaga, że z żadnego przepisu nie wynika, iż egzaminator winien szczegółowo – jak twierdzi Kolegium – poinformować zdającą o popełnionym błędzie celem wyeliminowania go podczas drugiej próby parkowania. Obowiązkiem egzaminatora wynikającym z § 27 pkt 6 rozporządzenia, jest tylko i wyłącznie podanie informacji (przepis nie stawia wymogu uzasadnienia) o nieprawidłowym wykonaniu zadania przy pierwszej próbie. Ponowne wadliwe wykonanie tego samego zadania nie obliguje egzaminatora do ponowienia informacji o popełnionym błędzie – jak przyjmują to organy - lecz tylko zobowiązują do poinformowania zdającego, o negatywnym wyniku egzaminu praktycznego. Słusznie zarzuca skarżący, że przepis § 27 pkt 6 rozporządzenia nie określa, iż podanie informacji o negatywnym wyniku egzaminu ma nastąpić niezwłocznie po wadliwie wykonanej drugiej próbie zadania. Przy tak zredagowanym przepisie podanie negatywnego wyniku egzaminu tuż po zakończeniu części praktycznej egzaminu państwowego wraz z omówieniem wyniku egzaminu i podaniem przyczyny uzyskania wyniku negatywnego – jak miało to miejsce w badanej sprawie - nie narusza przepisów wymienionego rozporządzenia.

Tak więc wydana przez Kolegium decyzja zawiera podobnie jak decyzja organu I instancji cechy dowolności. Skoro po pierwszym parkowaniu K. N. została poinformowana o popełnionym błędzie, to nawet brak niezwłocznego poinformowania przez egzaminatora po drugim nieprawidłowym parkowaniu o wyniku negatywnym egzaminu, nie miał już wpływu na ocenę końcową egzaminu. Dwukrotne nieprawidłowe parkowanie prostopadłe zawsze musi kończyć się wynikiem negatywnym egzaminu.

Wszystkie te uchybienia przepisom postępowania doprowadziły organy do błędnych wniosków co do przeprowadzenia egzaminu w sposób niezgodny z przepisami ustawy, które to nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik.

Stwierdzone przez Sąd naruszenia prawa stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) i lit.c) p.p.s.a. Stan faktyczny nie został bowiem prawidłowo ustalony, a kontrola zastosowania prawa materialnego następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu. Zatem kontrola przestrzegania przez organy administracyjne norm prawa materialnego może być przeprowadzona dopiero w ostatniej kolejności (zob. wyrok NSA z 10 lutego 1981 r., sygn. SA 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7; T. Woś [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 757 – 757).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny mieć na uwadze powyższe oceny Sądu, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by decyzje odpowiadały prawu materialnemu.

W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi, Sąd wydał rozstrzygnięcie w oparciu o art. 200 p.p.s.a.