Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1758/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 5 i 7
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi D. P. C. – P. na decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru instalacji tablicy reklamowej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego D.C. – P. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent W. decyzją z dnia [...] marca 2009r. na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) i art. 92 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1592 ze zm), w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41 poz. 361 ze zm.) po rozpatrzeniu zgłoszenia D. P.C. z dnia 11 marca 2009r. dokonanego w dniu 12 marca 2009r. wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu urządzenia reklamowego w formie banera wraz z konstrukcją wsporczą na dachu budynku przy ul. P. w W. i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, poprzedzonego decyzją o warunkach zabudowy.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, iż w dniu 12 marca 2009r. wpłynęło zgłoszenie D. P. C. zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu urządzenia reklamowego w formie banera wraz z konstrukcją wsporczą na dachu budynku przy ul. P. w W..

Analiza złożonych materiałów wykazała, iż roboty budowlane polegać będą na montażu na dachu budynku rusztowania budowlanego o wysokości 8 m. W ocenie organu zakres planowanych robót budowlanych dowodzi, iż montaż elementów konstrukcyjnych rusztowania budowlanego na dachu budynku, na znacznej wysokości w miejscu publicznym, może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, Ponadto nie określono stanu technicznego dachu. Zamontowanie na dachu budynku rusztowań budowlanych, a na nich banreów reklamowych, w znaczący sposób zmienia bryłę budynku. Mając powyższe na względzie organ uznał, iż uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę należy poprzedzić uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z treścią art. 30 ust. 7 właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego

obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować:

1. zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia;

2. pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków;

3. pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych;

4. wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów

sąsiednich.

Zdaniem organu I instancji, w świetle wyżej wskazanych argumentów nałożenie obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest uzasadnione zarówno pod względem faktycznym jak i prawnym.

Wojewoda[...] decyzją z dnia [...]sierpnia 2009r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania D. P. C. . - utrzymał w mocy decyzję Prezydenta . W. nr [...] z dnia [...] marca 2009r.

Organ odwoławczy stwierdził, iż sprzeciw organu I instancji wniesiony został w ustawowym 30 dniowym terminie. Sprzeciw w niniejszej sprawie wniesiono na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga instalowanie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Zdaniem organu odwoławczego zgłoszony obiekt stanowi konstrukcyjną całość i nie ma podstaw do stosowania odrębnych trybów postępowania do robót polegających na zamontowaniu konstrukcji wsporczej na dachu budynku i do robót polegających na zainstalowaniu na tej konstrukcji tablicy reklamowej.

Po analizie akt sprawy, w szczególności załączonego do zgłoszenia projektu budowlanego urządzenia reklamowego organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja, z zasady podlegająca zgłoszeniu, winna w tym konkretnym przypadku podlegać procedurze uzyskania pozwolenia na budowę. Taką możliwość przewiduje art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego w brzmieniu: "Właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust.

1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować:

1. zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia;

2. pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków;

3. pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych;

4. wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów

sąsiednich.

Przedmiotem inwestycji jest montaż tablicy reklamowej wraz z konstrukcją podpierającą na dachu budynku. Proces montażu urządzenia reklamowego umieszczonego na znacznej wysokości w miejscu publicznym, gdzie odbywa się ciągły i wzmożony ruch pieszych oraz pojazdów, jak i samo pozostawanie takiego obiektu o wskazanych wyżej wymiarach na dachu budynku mieszkalno-usługowego w ścisłym centrum Warszawy może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, co zgodnie z cytowanym wyżej przepisem art. 30 ust. 7 pkt 1 zezwala organowi administracji architektoniczno-budowlanej na nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Taki obiekt nienależycie umocowany i zabezpieczony może spowodować znaczne szkody czy nawet zagrożenie życia w przypadku ewentualnego przemieszczania się.

Sporządzenie ekspertyz stanu technicznego elementów konstrukcyjnych budynku (dachu, stropów i ścian) sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia, projektu budowlanego oraz zapewnienie sprawdzenia tego projektu, jak również zastosowanie pozostałych zasad z bardziej rygorystycznego i sformalizowanego trybu związanego z uzyskiwaniem pozwolenia na budowę stanowić będzie większą gwarancję bezpieczeństwa i ochronę przed ewentualnymi zagrożeniami związanymi z możliwością przemieszczania się obiektu czy oderwaniem poszczególnych części konstrukcji.

Organ podał, iż w orzecznictwie administracyjnym utrwalone jest, że bezwzględnie pozwolenia na budowę wymagają urządzenia reklamowe nieprzestawne, trwale związane z gruntem, czyli posiadające wszelkie cechy budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Z zasady urządzenia reklamowe instalowane na obiektach, po spełnieniu oczywiście wszystkich ustawowych wymogów, nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Jednak w omawianej sprawie przedmiot zgłoszenia nie jest tożsamy z niewielkich rozmiarów i lekkiej konstrukcji tablicą reklamową. Wysokość obiektu stanowić będzie znaczną część wysokości całego budynku, od strony obciążonej znacznym ruchem pieszych i pojazdów ulicy P.. Sama

możliwość wystąpienia zagrożenia ludzi lub mienia, może być przesłanką uzasadniającą nałożenie przez organ na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Takie uprawnienia wynikają z przepisu art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, który przewiduje szeroką platformę możliwości kontroli reklam i urządzeń reklamowych, z uwagi m. in. na lokalizację tego typu przedsięwzięcia inwestycyjnego.

Zdaniem organu planowana reklama spowoduje istotną zmianę formy architektonicznej budynku, znajdującego się na jednej z głównych tras W.(ulica P.), co jest nie bez znaczenia dla istniejącego układu urbanistycznego, bowiem w istotny sposób wpływa na zmianę zagospodarowania terenu. Biorąc pod uwagę powyższe planowana inwestycja wymagałaby zaprojektowania z poszanowaniem gabarytów i pierwotnych rozwiązań architektonicznych, tworząc spójną całość z otoczeniem, co w sytuacji zmiany zagospodarowani terenu, zostaje skonkretyzowane w decyzji ustalającej warunki zabudowy wymaganej przy pozwoleniu na budowę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia 6 sierpnia 2009. złożył D. P. C. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "P." wnosząc o jej uchylenie.

Decyzji zarzucono:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności naruszenie przepisu art. 30 ust. 7 pkt 1 oraz art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.). naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności przepisów art. 6, art. 7, art. 11, art. 12, art. 35, art. 36, art. 77, art. 80 oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071) poprzez niedopełnienie obowiązku należytego zebrania i zbadania materiału dowodowego, jak również wyczerpującego objaśnienia stanu faktycznego w oparciu o przepisy obowiązującego prawa.

W ocenie skarżącego montaż zgłoszonego urządzenia reklamowego nie stanowi jakiegokolwiek zagrożenia, gdyż jego konstrukcja opracowana została przez osobę posiadająca stosowne uprawnienia w tym zakresie oraz w zgodzie ze sztuką projektową i na podstawie wiarygodnych wyliczeń projektowych.

Organ zarzucając inwestorowi naruszenie przepisu art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane nie wskazał, na jakiej podstawie przyjął, że zgłoszone urządzenie reklamowe może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, bądź też wprowadzić uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zarówno organ I, jak i II instancji nie

odniósł się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym do załączonego do zgłoszenia projektu oraz oświadczenia projektanta, w którym jednoznacznie zostało stwierdzone, że projekt montażu urządzenia reklamowego na dachu budynku przy ul. P. w W został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a konstrukcja nie zagraża bezpieczeństwu osób i mienia.

Wszelkie ustalenia organu w zakresie rzekomego naruszenia zasad bezpieczeństwa są dowolne i nie poparte żadnymi dowodami. Organ nie poczynił żadnych pomiarów ani obliczeń mogących świadczyć o groźbie przemieszczania się urządzenia na skutek siły wiatru, ani o tym, że konstrukcja urządzenia reklamowego ze względu na swój rozmiar stanowić może realne zagrożenie dla ludzi bądź mienia. Z obliczeń zaś zawartych w załączonym do zgłoszenia projekcie, przygotowanym w zgodzie ze sztuką projektową i Polskimi Normami, wprost wynika, że konstrukcja przedmiotowego urządzenia reklamowego opracowana została w taki sposób, by mogła stawić czoło silnym podmuchom wiatrów oraz innym czynnikom atmosferycznym, jak również, że jest należycie umocowana i zabezpieczona.

W skardze podniesiono ponadto, iż zgodnie z przepisem art. 30 pkt 5 ww. ustawy zgłoszenie powinno zostać dokonane przez inwestora przed rozpoczęciem robót budowlanych. Ww. przepis stanowi również, że do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia, właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. W wypadku zatem nie wniesienia sprzeciwu inwestor uzyskuje "milczącą zgodę" organu i może przystępować do działań budowlanych. W myśl ww. przepisów uznać należy, że skoro organ administracji w przepisanym terminie sprzeciwu nie wyraził, inwestor 31-ego dnia od zgłoszenia mógł przystąpić do rozpoczęcia robót budowlanych, zaś organ utracił uprawnienie do wydania decyzji w sprawie.

Odnosząc to do zgłoszenia dokonanego przez skarżącego wskazano, że 30-dniowy termin do zgłoszenia przez organ I instancji sprzeciwu w sprawie minął w dniu 11 kwietnia 2009 roku, wobec czego organ ten wydając, a następnie doręczając inwestorowi decyzje w dniu 28 kwietnia 2009 roku nie miał wówczas w ogóle kompetencji do działania w sprawie. Skarżący zaś zgodnie z przepisem art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane w dniu 12 kwietnia 2009 roku uzyskał zgodę na przystąpienie do wykonywania robót budowlanych.

Ponadto w ocenie skarżącego organy administracji I i II instancji w sposób

bezpodstawny i nie znajdujący uzasadnienia w przepisach prawa wskazały w konieczność uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Mające zostać zainstalowane na dachu budynku przy ul. P.w W. urządzenie reklamowe w żaden sposób nie narusza ładu przestrzennego terenów sąsiadujących, bowiem nie przesądza o jakiejkolwiek zmianie zagospodarowania terenu. Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 1 ustawy prawo o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez "ład przestrzenny" należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Wprawdzie celem regulacji zawartej w przepisie art. 61 ust. 1 ww. ustawy jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, co nie oznacza jednak, by przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dbałość o ład była realizowana przez bardzo restrykcyjne rozumienie przepisów prowadzące do wstrzymania wszelkich procesów inwestycyjnych oraz uniemożliwienia realizacji działalności gospodarczej przez inwestorów, którzy posiadają prawo do dysponowania daną nieruchomością, w tym również — stanowiące element treści tego prawa — określone w przepisie art. 6 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy prawo do zagospodarowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.).

Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym

mieć wpływ na wynik sprawy.

Decyzja zapadła w toku postępowania odwoławczego, wydana została z oczywistym naruszeniem art. 7 i 77 § 1 oraz art. 80 kpa. Postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności powoływanych przez stronę skarżącą przed organem II instancji. Niewyjaśnienie istotnych dla rozpatrzenia sprawy okoliczności stanowi takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które obliguje Sąd Administracyjny do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Skarżący, co wynika z akt sprawy, w dniu 12 marca 2009r. (data wpływu do organu) w trybie art. 30 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na realizacji urządzenia reklamowego w formie banera wraz z konstrukcją wsporczą na dachu budynku przy ul. P. w W. określając rodzaj, zakres robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia, załączając projekt budowlany oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W wyniku rozpoznania przedmiotowego zgłoszenia organ I instancji w trybie art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wniósł sprzeciw i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia.

W ocenie Sądu organ administracji orzekający w niniejszej sprawie nie ocenił okoliczności sprawy i tym samym nie odniósł się do zgromadzonego materiału dowodowego. Przede wszystkim z przedstawionych akt administracyjnych nie wynika w sposób jednoznaczny czy organ I instancji orzekając o wniesieniu sprzeciwu zachował 30 dniowy termin określony przepisami ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 30 ust. 5 tej ustawy do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. Oznacza to, że jeżeli organ do końca 30-dniowego terminu nie wniesie sprzeciwu lub nie wyda postanowienia w przedmiocie uzupełnienia braków zgłoszenia, traci z tą chwilą kompetencję do działania w sprawie. Termin, o którym mowa w cytowanym przepisie jest terminem prawa materialnego, do którego zachowania zobowiązany jest organ, a jego bieg liczony jest od dnia doręczenia zgłoszenia organowi.

Wskazać należy, że nadesłane akta sprawy nie zawierają dokumentów, z których wynikałoby, jednoznacznie kiedy decyzja z dnia [...] marca 2009r. została doręczona stronie skarżącej. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż 24 marca 2009r.

przesyłka została nadana w placówce pocztowej, natomiast skarżący pokwitował odbiór dopiero w dniu 28 kwietnia 2009r. Wątpliwości budzi fakt upływu tak długiego okresu pomiędzy nadaniem a odbiorem przesyłki, tym bardziej, iż ze zwrotnego potwierdzenia odbioru nie wynika czy przesyłka była awizowana, a jeżeli tak to czy nastąpiło to z zachowaniem terminów określonych w art. 44 kpa.

Organ ograniczył się wyłącznie do wskazania, iż sprzeciw wniesiono z zachowaniem terminu nie podając dat, które legły u podstaw takiego twierdzenia, mimo, iż zarzut ten został podniesiony przez skarżącego już w odwołaniu.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt II GPS 4/08, w której uznano, że termin 30-dniowy przewidziany na wniesienie sprzeciwu jest terminem do doręczenia sprzeciwu. Uchwała ta co prawda dotyczyła sprzeciwu wydawanego przez Ministra Sprawiedliwości na podstawie art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (j-t- Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.), a nie sprzeciwu wnoszonego przez organy budowlane w stosunku do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, jednakże zauważyć należy, że terminy te mają taki sam materialny charakter, upływ tych terminów powoduje podobne skutki.

Zgodnie z tezą powołanej uchwały "termin 30 dni do wyrażenia przez Ministra Sprawiedliwości sprzeciwu, na podstawie art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.), jest terminem do doręczenia sprzeciwu okręgowej radzie adwokackiej lub zainteresowanemu". W uzasadnieniu podjętej uchwały Sąd wskazał, że "cechą właściwą decyzji administracyjnej, będącej kwalifikowanym aktem administracyjnym, jest uzewnętrznienie oświadczenia woli kompetentnego organu administracji publicznej. Uzewnętrznienie oświadczenia woli (...) następuje przez zakomunikowanie woli jednostce, której uprawnienia lub obowiązki kształtuje decyzja administracyjna. Formę uzewnętrznienia oświadczenia woli kompetentnego organu administracji publicznej przez zakomunikowanie woli jednostce reguluje kodeks postępowania administracyjnego. Z rozwiązań przyjętych w kodeksie postępowania administracyjnego wynika, że wyłączną formą zakomunikowania oświadczenia woli jednostce jest doręczenie lub ogłoszenie decyzji. Według art. 109 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego "Decyzję doręcza się stronie na piśmie".

Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż z art. 109 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że nie można w tym zakresie zastosować rozwiązania prawnego z art. 57 § 5 kodeksu, bowiem rozdział 10 "Terminy" wprawdzie

zamieszczony jest w Dziale I "Przepisy ogólne", reguluje jednak sposób obliczania terminów procesowych czynności stron i nie ma zastosowania do terminów załatwiania spraw przez organ administracji publicznej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, "przyjmując jako podstawową cechę decyzji administracyjnej uzewnętrznienie woli organu administracji publicznej przez zakomunikowanie woli jednostce w trybie prawnym, nie można przyjąć, że nadanie decyzji przed upływem terminu w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego jest uzewnętrznieniem woli. Uzewnętrznienie woli organu administracji publicznej musi nastąpić tylko przez zakomunikowanie woli jednostce w trybie prawnym, a tym trybem jest wyłącznie doręczenie decyzji".

Przewidziany w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego trzydziestodniowy termin do wniesienia sprzeciwu w stosunku do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych będzie zatem zachowany, jeżeli przed jego upływem sprzeciw ten w formie decyzji administracyjnej zostanie doręczony inwestorowi, a nie nadany przez organ w placówce pocztowej.

Stan akt administracyjnych dostarczonych Sądowi i ogólnikowe stwierdzenia organu o zachowaniu terminu przez organ I instancji zawarte w kontrolowanym orzeczeniu, nie spełniające wymogów prawidłowego uzasadnienia decyzji, uniemożliwia Sądowi dokonanie pełnej oceny pod względem zgodności z prawem.

Tymczasem obowiązkiem organu orzekającego w sprawie jest zawarcie w uzasadnieniu decyzji wszechstronnej oceny zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, analizy argumentów wszystkich stron, a także dokonanej przez organ wykładni stosowanych przepisów oraz oceny przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nie może też organ administracji oczekiwać, że zrobi to za niego Sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję. Sąd bowiem sprawuje kontrolę zgodności z prawem zaskarżonych decyzji i nie może zastępować organu w działaniach, do których ten jest ustawowo zobowiązany i uzasadniać za organ podjętych rozstrzygnięć.

Z art. 77 § 1 kpa wynika obowiązek organu administracji zgromadzenia całego materiału dowodowego, koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza obowiązek podjęcia przez organ stosownych działań, między innymi przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy, zażądania od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń lub wystąpienia do innych organów lub instytucji o zajęcie stanowiska w sprawie (zob. np. teza pierwsza wyroku NSA OZ w Lublinie z 17 maja 1994 r., SA/Lu 1921/93; wyrok NSA z 8 stycznia 1999 r., IV SAB 198/98). Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie

potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym.

Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy mając na względzie powyższe wskazania Sądu powinien uzupełnić materiał dowodowy i dopiero wtedy będzie mógł rozważyć prawidłowość terminu do wniesieniu sprzeciwu.

Niepodjęcie przez organ administracji państwowej czynności zmierzających do należytego wyjaśnienia sprawy w przedstawionym powyżej zakresie, a mającym istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, stanowiło naruszenie przepisów prawa procesowego, co obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji z mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze.zm.)

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.

10