Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 339/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 1 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2167
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 106 §  3, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 58 § 1, art. 44 § 4, art. 77 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 kwietnia 2020r. sprawy ze skargi A. N. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 9 maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego A. N. kwotę 100 zł. (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 maja 2019 r. nr [...], działając m.in. na podstawie art. 59 § 2 i art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "K.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku A. N. z dnia 21 marca 2019 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] nr [...] z dnia 24 stycznia 2019 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia powołano następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W dniu 25 kwietnia 2018 r. A. N. za pośrednictwem formularza geoprzestrzennego (aplikacji eWniosekPIus) zwrócił się do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności redystrybucyjnej (dodatkowej). Do wniosku strona załączyła materiał graficzny, na którym zaznaczyła położenie działek rolnych zadeklarowanych we wniosku. Strona zadeklarowała do płatności dwie działki rolne o łącznej powierzchni 15,12 ha.

Pismem z dnia 6 grudnia 2018 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] wezwał stronę do osobistego stawiennictwa lub złożenia wyjaśnień na piśmie wskazując, że u producenta zachodzi podejrzenie tworzenia sztucznych warunków dla uzyskania płatności na 2018 r. Organ wezwał stronę do przedstawienia dokumentów wskazujących na samodzielne prowadzenie gospodarstwa rolnego. Pismo zostało wysłane do Z. K. – reprezentującego stronę na adres ul. [...], [...] R. Nieodebraną przesyłkę zawierającą wezwanie zwrócono nadawcy po dwukrotnym awizowaniu.

Decyzją z dnia 24 stycznia 2019 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] odmówił A. N. przyznania jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności dodatkowej na rok 2018.

Decyzję wysłano do Z. K. na wskazany powyżej adres. Nieodebraną przesyłkę zawierającą wezwanie zwrócono nadawcy po dwukrotnym awizowaniu.

W dniu 22 marca 2019 r. A. N. złożył odwołanie od decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Wskazał, że decyzja skierowana była bezpośrednio do niego jako dzierżawcy, ale wysłano ją na adres korespondencyjny pełnomocnika i jest dla niego oczywiste, że w przypadku kiedy organ nie otrzymał odpowiedzi na wezwanie od pełnomocnika, powinien powiadomić stronę bezpośrednio. A. N. oświadczył, że korespondencja została nieodebrana z przyczyn niezależnych od pełnomocnika, gdy u córki pełnomocnika stwierdzono guza mózgu, na skutek czego jego plany życiowe uległy nagłej zmianie, a adres korespondencyjny stał się nieaktualny.

W kolejnym piśmie Z. K. oświadczył, że zawiadomienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] nie zostało przez niego odebrane, gdyż w tym czasie w innym miejscu walczył o życie swojej córki po operacji guza mózgu.

Podniósł, że natychmiast wysłana została na ten sam adres decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] całkowicie pozbawiająca dzierżawcę dopłat, która z oczywistych względów znowu nie mogła być odebrana bo adresata korespondencji tam nie było. Oświadczył, że organ posiada adres zamieszkania A. N. i w przypadku kiedy korespondencji nie odbierał pełnomocnik, decyzję należało kierować już bezpośrednio do dzierżawcy, który składał wniosek o dopłaty bezpośrednie, lub skierować wniosek do drugiej instancji odwoławczej co często jest praktykowane i zgodne z prawem.

Pełnomocnik podniósł, że ARiMR nie informuje też, że bezwzględnie powinno się dokonać zmian adresowych w systemie komputerowym ARiMR w [...] poprzez wypełnienie nowego "wniosku pełnomocnictwa" z nowym adresem korespondencyjnym pełnomocnika.

Z. K. oświadczył, że nie rozumie takiego postępowania i odbiera je jako działanie na szkodę obywatela i wykazanie złej woli Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...], który nie przyjmuje logicznych wyjaśnień, że obywatela może nie być w miejscu swojego zamieszkania i ma do tego prawo, gdyż zdarza się, że z przyczyn życiowych i tragicznych człowiek nie może odebrać adresowanej przesyłki.

Wyjaśnił, że nie ma tu żadnej złej woli adresata i próby obejścia przepisów i uchylenia się od odpowiedzialności a jest po prostu nieszczęście, które powoduje, że nie ma go pod podanym adresem, wskazał również, że to pełnomocnik skontaktował się natychmiastowo z Biurem Powiatowym ARiMR w [...] kiedy dowiedział się o zaistniałej sytuacji w dniu 19 marca 2019 r. będąc w Biurze Powiatowym ARiMR w [...], w miejscu gdzie składany był wniosek o dopłaty bezpośrednie.

Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że przepis art. 58 K.p.a. nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. To zaś oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (przy rozumieniu umyślności jako zamierzonego działania sprzecznego z regułą lub regułami postępowania bądź na powstrzymaniu się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania), ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa (rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy). Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga zatem wykazania, że mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody, uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym.

Rozpatrując wniosek w pierwszej kolejności organ odwoławczy zbadał skuteczność doręczenia przedmiotowej decyzji. Wskazał, że w dniu 23 kwietnia 2018 r. A. N. złożył wniosek o wpis do ewidencji producentów załączając dokument pełnomocnictwa udzielonego Z. K., wskazując do korespondencji adres pełnomocnika, tj. ul. [...], [...] R., województwo pomorskie. Przy czym wnioskodawca oświadczył, że adres zamieszkania pełnomocnika to ul. [...], [...] K., województwo pomorskie.

Strona podpisała w ww. wniosku oświadczenie, że znane jej są zasady wpisu do ewidencji oraz znany jest jej obowiązek zgłaszania Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR każdej zmiany danych zawartych w ww. wniosku o wpis do ewidencji producentów w terminie 14 dni od dnia zaistnienia zmiany. W dniu 10 kwietnia 2019 r. A. N. złożył zmianę do wniosku wskazują swój nowy adres oraz adres korespondencyjny pełnomocnika, który jest tożsamy z jego adresem zamieszkania.

Organ podkreślił, że obowiązek doręczenia wszelkich pism w postępowaniu administracyjnym pełnomocnikowi (art. 40 § 2 K.p.a.) powstaje od chwili złożenia pełnomocnictwa do akt. Prawidłowo zatem organ I instancji kierował pisma w sprawie do pełnomocnika na adres wskazany do doręczeń.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ nie miał obowiązku wysyłać powtórnie prawidłowo zaadresowanego, awizowanego i zwróconego do organu pisma do strony

i żaden przepis prawa nie stanowi o takim obowiązku, jak również brak jest podstaw,

by takie pismo przekazywać do organu wyższej instancji.

W toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, a w razie zaniedbania tego obowiązku, doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Organ administracji nie ma zatem obowiązku badania w toku postępowania, czy znany mu adres strony (pełnomocnika) jest w dalszym ciągu adresem aktualnym. Strona (przedstawiciel, pełnomocnik) powinna należycie zadbać o swoje interesy i wskazać organowi nowy adres. W przeciwnym razie organ skorzysta z domniemania prawidłowości doręczenia pod dotychczasowym adresem.

Strona we wniosku z dnia 18 kwietnia 2018 r. oświadczyła, że znany jest jej obowiązek zgłaszania Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR każdej zmiany danych zawartych w ww. wniosku o wpis do ewidencji producentów w terminie 14 dni od dnia zaistnienia zmiany. Takie same zasady obowiązują również pełnomocnika, który zdecydował się reprezentować stronę przed organami ARiMR.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przyjmuje się, że strona reprezentowana

w postępowaniu przez pełnomocnika ponosi odpowiedzialność za jego działania i jest obciążana w pełni skutkami jego zaniedbań, przy czym nieuwaga i zaniedbanie pełnomocnika traktowane być muszą tak samo jak gdyby dopuścił się ich mocodawca. Zdaniem organu odwoławczego, na gruncie niniejszej sprawy nie można było przyjąć, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy skarżącego, skoro pełnomocnik – mimo dwukrotnej próby doręczenia przesyłki – nie odebrał korespondencji.

W ocenie organu odwoławczego wskazanie adresu do doręczeń, pod którym zapewniona będzie możliwość swobodnego odbioru korespondencji jest okolicznością subiektywną, na którą strona (pełnomocnik) niewątpliwie ma wpływ. Mając świadomość, że pełnomocnik nie mieszka pod wskazanym adresem, jest on zobowiązany do daleko posuniętej ostrożności przy podawaniu innego adresu niż adresu zamieszkania jako adresu do korespondencji. Pełnomocnik powinien zapewnić możliwość prawidłowego prowadzenia w pełnym zakresie korespondencji z organem. Wstępując do sprawy w charakterze pełnomocnika A. N., Z. K. winien był liczyć się z możliwością otrzymania korespondencji wymagającej podjęcia środków w celu ochrony praw swego mocodawcy.

Wskazana przez pełnomocnika okoliczność choroby córki, jakkolwiek jest trudną sytuacją życiową, nie umożliwiła mu zabezpieczenia interesów mocodawcy. Wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że choroba córki oraz operacja była nagła.

Nie można również uznać, że to pełnomocnik strony był osobą, która doświadczyła nagłej lub obłożnej choroby, a zatem mógł nadać pismo w placówce pocztowej lub choćby zawiadomić telefonicznie mocodawcę o niemożności dalszego reprezentowania go. Podniesiona przez pełnomocnika okoliczność nie zwalnia go od odpowiedzialności za jego działania i nie pozwala przyjąć, że pełnomocnik podjął wszystkie działania, które miałyby zmierzać do uniknięcia uchybienia terminu. Jak wynika z akt sprawy, Z. K. nie podjął próby wykonania powyższych działań, gdyż tkwił w nieusprawiedliwionym przekonaniu, że organ winien był kierować nieodebraną przez niego korespondencję bezpośrednio do strony lub organu wyższej instancji.

Organ podkreślił, że Z. K. również uzyskał numer producenta na skutek złożenia własnego wniosku o wpis do ewidencji producentów, swoim podpisem na ww. wniosku potwierdzając znajomość takich samych zobowiązań, które podjął i potwierdził ich znajomość swoim podpisem A. N., toteż nawet gdyby przyjąć, że mocodawca nie poinformował pełnomocnika o obowiązkach wobec ARiMR powstałych na skutek złożenia wniosku o wpis do ewidencji i uzyskania numeru producenta, obowiązki producenta (a zatem co oczywiste i pełnomocnika, który reprezentuje producenta) dotyczące aktualizacji danych są znane pełnomocnikowi strony z własnego postępowania administracyjnego.

Organ stwierdził zatem, że A. N., składając poprzez swojego pełnomocnika wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania dopełnił czynności, dla której termin był ustalony, a więc złożył odwołanie od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...]. Jednakże nie spełnił warunku określonego w art. 58 § 1 K.p.a., a więc nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu.

W skardze na powyższe postanowienie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego aktu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, A. N. zarzucił naruszenie przepisów art. 58 § 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez:

– błędne ustalenie, że choroba córki pełnomocnika nie uniemożliwiła zabezpieczenia interesów skarżącego, a pełnomocnik skarżącego miał możliwość podjęcia czynności zmierzających do zapobieżenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania;

– błędne uznanie, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania;

– błędne ustalenie, że Z. K. złożył w dniu 18 marca 2019 r. we własnym imieniu wniosek o przyznanie płatności w ramach wsparcia bezpośredniego

na rok 2019, podczas gdy w tym dniu Z. K. odwiedził jedynie ARiMR w [...], celem dopilnowania interesów swojego mocodawcy.

W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że w realiach przedmiotowej sprawy stwierdzenie choroby nowotworowej u córki pełnomocnika spowodowało nagłą zmianę adresu. Nie można zgodzić się z organem administracji, że nagła konieczność udzielenia pomocy dziecku z guzem mózgu nie stanowi okoliczności usprawiedliwiającej brak powiadomienia o zmianie adresu do korespondencji. Każdy rodzic w takiej sytuacji skoncentrowany byłby na ratowaniu swojego dziecka. Dotyczy

to zwłaszcza pełnomocnika, który nie jest pełnomocnikiem zawodowym. Nie bez znaczenia jest fakt, że dopłaty bezpośrednie wpłynęły już częściowo na konto skarżącego, zatem skarżący i jego pełnomocnik mogli pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że postępowanie administracyjne w przedmiocie dopłat bezpośrednich za 2018 r. nie toczy się lub toczyć się nie będzie. Strona zauważyła również, że we wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że jego pełnomocnik może złożyć stosowne oświadczenie w zakresie okoliczności w tym odwołaniu wskazywanych. Organ administracji zignorował możliwość odebrania stosownego wyjaśnienia jako środka uprawdopodobniającego brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, czym naruszył określony w art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. obowiązek orzekania na podstawie całokształtu dostępnych i zgromadzonych dowodów

(tym bardziej środków uprawdopodobniających).

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2019 poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 133 §1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Brak w aktach sprawy dokumentów potwierdzających okoliczności na które powołuje się organ uniemożliwia uznanie zaskarżonego aktu za zgodny z prawem.

Art. 58 § 1 k.p.a. stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

Zatem podstawową przesłanką zastosowania art. 58§1 k.p.a. i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu jest stwierdzenie, że doszło do uchybienia terminu do dokonania czynności procesowej.

Stwierdzić należy, że wbrew stanowisku organu, nadesłane akta administracyjne nie pozwalają na jednoznaczną odpowiedź na pytanie, czy do uchybienia terminu w istocie doszło.

Organ uznał za prawidłowe doręczenia korespondencji kierowane do Z. K. jako pełnomocnika skarżącego A. N. dokonywane zastępczo na podstawie art. 44 §4 k.p.a. po uprzednim awizowaniu pod adresem ul. [...], [...] R. W aktach administracyjnych znajduje się natomiast jedynie pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego Z. K. datowane 18 kwietnia 2018r., w którym widnieje adres K., ul.[...]. Na ten adres próby doręczenia nie dokonywano, a przynajmniej nie ma o tym wiadomości w aktach administracyjnych.

Nie budzi żadnych wątpliwości to, że ze skutecznym doręczeniem zastępczym można mieć do czynienia tylko wówczas, gdy korespondencja została skierowana na właściwy adres. W aktach administracyjnych brak jest śladu wskazania przez pełnomocnika strony skarżącej adresu dla korespondencji, na który kierowano przesyłki w postępowaniu.

Skuteczność dokonanego doręczenia decyzji organu I instancji należy oceniać, uwzględniając treść zasad postępowania administracyjnego zawartych w art. 8 §1 k.p.a. zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania oraz w art. 9 k.p.a., który stanowi, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

W świetle powołanych powyżej zasad strona i jej pełnomocnik (nie będący adwokatem lub radcą prawnym) powinni być przez organ administracji, przy pierwszej dokonywanej czynności procesowej pouczeni o obowiązku poinformowania organu o każdej, czasowej nawet, zmianie miejsca zamieszkania. Dopiero uzyskanie przez stronę lub jej pełnomocnika wiedzy o takim obowiązku i jego zaniedbanie może skutkować negatywnymi dla nich konsekwencjami.

W obszernym formularzu, którego wypełnienie zainicjowało postępowanie w sprawie, wśród wielu pouczeń i informacji nie sposób odnaleźć pouczenia o konieczności informowania o zmianie miejsca pobytu. Jest natomiast w pkt VIII formularza zobowiązanie do "niezwłocznego informowania ... o każdej zmianie, która nastąpi w okresie od dnia złożenia niniejszego wniosku do dnia przyznania płatności..., w szczególności gdy zmiana dotyczy wykorzystania gruntów rolnych, wielkości powierzchni upraw, przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego". Z tego zobowiązania, przyjętego przez skarżącego, nie można wyprowadzić wniosku, że jego pełnomocnik został skutecznie pouczony o obowiązku informowania o zmianie miejsca pobytu.

W złożonym wniosku brak jest jakichkolwiek danych dotyczących pełnomocnika. Zatem powołane powyżej zobowiązanie nie obejmuje zmiany miejsca pobytu pełnomocnika. Okoliczności te wskazują na to, że dokonane przez organ administracji rozstrzygnięcie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania było przedwczesne, gdyż nie została wyjaśniona wystarczająco podstawowa kwestia skuteczności doręczenia decyzji I instancji. W przypadku bowiem niedokonania skutecznego doręczenia tej decyzji wniosek o przywrócenie terminu musiałby zostać uznany za bezprzedmiotowy.

Powyższe okoliczności pozwalają przyjąć, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 7 i 77§1 k.p.a., gdyż nie została wyjaśniona należycie kwestia skuteczności doręczenia skarżącemu decyzji I instancji. Naruszono tym samym art. 58§1 k.p.a. – gdyż nie zostało ustalone jednoznacznie, czy doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Zgodnie z art. 106§3 p.p.s.a sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Prowadzenie przez sąd ewentualnego postępowania dowodowego, co do udzielanych przez organ stronie i jej pełnomocnikowi przez organ pouczeń i oświadczeń składanych przez strony w zakresie istotnym dla oceny prawidłowości dokonanych doręczeń prowadziłoby do nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie – zwłaszcza biorąc pod uwagę szczególne zasady postepowania związane ze stanem epidemii obowiązującym na terenie kraju.

Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji rozważy zatem w oparciu o uzupełnione (jeśli będzie to możliwe) akta administracyjne, czy decyzja organu I instancji kierowana była na właściwy adres pełnomocnika i czy dochowane zostały wymogi związane z zasadami zawartymi w art. 8§1 i 9 k.p.a. Dopiero taka ocena umożliwi stwierdzenie, czy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie jest bezprzedmiotowy.

Rozpatrując zaś merytorycznie wniosek o przywrócenie terminu, jeśli okaże się to konieczne, organ administracji rozważy, czy zaniechanie poinformowania organu o zmianie adresu korespondencyjnego, związanego ze wskazanymi przez pełnomocnika okolicznościami, może być uznane za związane z jego winą, przy uwzględnieniu treści udzielanych mu przez organ pouczeń.

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sąd uchylił zaskarżone postanowienie.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. wobec uwzględnienia skargi.