Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 709/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37h
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2571
law: Ustawa z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym - tekst jednolity
article: art. 2 pkt 31
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 76 poz 1 art. 3 ust. 2
law: Dyrektywa Rady Nr 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich  przechowywania, przepływu oraz kontrolowania
article: art. 14b par 2 w zw. z art. 14b par 1 w brzmieniu obow. od 1 stycznia 2005 r. do 30 czerwca 2007 r.
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca),, WSA Halina Chitrosz, Protokolant Stażysta Małgorzata Siwiec, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 lutego 2010 r. sprawy ze skargi A. SA w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej - oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Lu 709/09

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją, po rozpatrzeniu odwołania "A" w W./ Spółka /, Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] w przedmiocie opłaty paliwowej.

Jak wynika z uzasadnienia powyższej decyzji, w dniu 28 grudnia 2006r. na podstawie dokumentu SAD [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu sprowadzony z Białorusi olej napędowy do silników, klasyfikowany do kodu TARIC 2710 19 41 00. W zgłoszeniu celnym nie zadeklarowano opłaty paliwowej, załączono natomiast do niego, między innymi, fakturę z 19 grudnia 2006r. oraz oświadczenie wskazujące, iż olej napędowy określony kodem CN 2710 19 41 będzie przeznaczony na cele trakcyjne oraz do urządzeń niewymienionych w art. 2 pkt 31 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Uznając, że import towaru, o którym mowa, podlegał opłacie paliwowej, wymienioną wyżej decyzją, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, Naczelnik Urzędu Celnego określił "A" kwotę opłaty paliwowej przy uwzględnieniu stawki opłaty w kwocie zł 107,63 za tonę.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania zarzucając naruszenie art. 37h ust. 1 w związku z ust. 2 i 3 ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym w związku z art. 2 pkt 31 ustawy Prawo o ruchu drogowym ( przez uznanie, iż importowane paliwo, wykorzystane do celów trakcyjnych oraz do urządzeń niewymienionych w art. 2 pkt 31 ustawy Prawo o ruchu drogowym, podlega opłacie paliwowej ), art.14b § 2 w związku z art.14b § 1 ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2005r. do 30 czerwca 2007r. w związku z art. 37h ust. 1 ustawy o autostradach płatnych... ( przez niezastosowanie się do wiążącej interpretacji prawa podatkowego wydanej na rzecz Spółki przez Naczelnika Urzędu Celnego I w W. ), art. 65 ustawy Prawo celne w związku z art. 37o ust. 1 pkt 2 i w związku z art.37q ustawy o autostradach płatnych ... oraz w związku z art. 239a ordynacji podatkowej ( przez uznanie, iż decyzja podlega wykonaniu oraz wezwanie Spółki do uiszczenia opłaty paliwowej w terminie 10 dni od dnia otrzymania decyzji ). Wyraziła pogląd, iż z językowej, celowościowej i systemowej wykładni art. 37h ustawy o autostradach płatnych... wynika, że import olejów napędowych wykorzystywanych do celów trakcyjnych nie podlega opłacie paliwowej, której podlega tylko i wyłącznie paliwo, które zostanie faktycznie wykorzystane do napędu pojazdów w rozumieniu art. 2 pkt 31 Prawa o ruchu drogowym. Wskazała na związanie organów podatkowych w B., zgodnie z art.14b § 2 ordynacji podatkowej, interpretacją wydaną na rzecz Spółki przez Naczelnika Urzędu Celnego w W. w przedmiocie braku obowiązku uiszczenia opłaty paliwowej od paliwa wykorzystywanego do celów trakcyjnych. Nadto podniosła, iż decyzja Naczelnika Urzędu Celnego nie podlega wykonaniu zgodnie z art. 239a ordynacji podatkowej i dodała, że w przepisach ustawy o autostradach płatnych... brak jest przepisu regulującego termin uiszczenia różnicy pomiędzy opłatą paliwową określoną w decyzji a uiszczoną przez podatnika.

Rozpatrując sprawę Dyrektor Izby Celnej wskazał, że stosownie do art. 37h ust. 1 ustawy o autostradach płatnych..., w brzmieniu obowiązującym w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego, wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu wykorzystywanych do napędu pojazdów w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy Prawo o ruchu drogowym podlega opłacie, zwanej "opłatą paliwową". Przy tym zgodnie z art. 37h ust. 2 ustawy o autostradach płatnych... przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w ust. 1, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz, natomiast w art. 37h ust. 3 tej ustawy wymieniono paliwa silnikowe, które podlegają opłacie paliwowej zaklasyfikowane do odpowiednich symboli PKWiU i są to:

1/ bez względu na symbol PKWiU - gaz płynny - propan, butan, mieszaniny propan-butan oraz inne gazy służące do napędu pojazdów samochodowych,

2/ symbol PKWiU 23.20.11-00.1, 23.20.11-00.2 - paliwa silnikowe benzynowe,

3/ symbol PKWiU 23.20.15 - oleje napędowe,

4/ bez względu na symbol PKWiU - wyroby przeznaczone do użycia jako paliwa do silników samochodowych.

Organ odwoławczy podkreślił, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych ciąży między innymi na importerze paliw silnikowych (art.37j ust.1 pkt 2 ustawy o autostradach płatnych...), który obowiązany jest składać informację o opłacie paliwowej właściwemu naczelnikowi urzędu celnego oraz obliczać i wpłacać opłatę paliwową w terminie określonym dla należności celnych na wyodrębniony rachunek izby celnej. Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem, w którym podmioty są obowiązane do zapłaty podatku akcyzowego od paliw silnikowych (art. 37k ustawy o autostradach płatnych...), tj. w terminie 10 dni od dnia powiadomienia przez organ celny. W przypadku poddania ilości paliwa silnikowego, od której zapłacono opłatę paliwową, dalszym procesom, w wyniku których nastąpiło zwiększenie ilości tego paliwa, opłacie paliwowej podlega uzyskana nadwyżka tego paliwa.

Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż w przypadku importu towaru organem właściwym w sprawie opłaty paliwowej jest naczelnik urzędu celnego właściwy ze względu na miejsce powstania długu celnego oraz dyrektor izby celnej właściwy dla naczelnika tego urzędu (art. 37n ust. 2 pkt 2 ustawy o autostradach płatnych...; w niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego w B.i Dyrektor Izby Celnej w B.) oraz że dyrektor izby celnej przekazuje kwoty pobranej opłaty paliwowej na wyodrębniony rachunek w Banku Gospodarstwa Krajowego w terminie 14 dni od dnia jej pobrania.

Dokonując wykładni art. 37h ustawy o autostradach płatnych... organ odwoławczy stwierdził, iż skoro opłacie paliwowej podlegają paliwa silnikowe wykorzystywane do napędu pojazdów, to chodzi o zwyczajowe wykorzystywanie paliwa do napędu pojazdów poruszających się po drodze, a nie o faktyczne wykorzystanie wprowadzonego paliwa do tych pojazdów, tym bardziej, że olej napędowy zasadniczo wykorzystywany jest do napędu pojazdów i do takich celów jest też produkowany. Zauważył, iż z konstrukcji przepisów regulujących pobór opłaty wynika, że ustawodawca nałożył obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej na pierwszym szczeblu obrotu, na którym zostanie ono wprowadzone na rynek krajowy. Ilość paliwa, od której zapłacono opłatę paliwową, nie podlega ponownemu obciążeniu tą opłatą niezależnie od tego, czy zostanie ono poddane dalszemu procesowi produkcji. W przypadku, gdy w wyniku dodania komponentów zostanie zwiększona ilość paliwa opłacie paliwowej będzie podlegała nadwyżka, która nie była objęta opłatą we wcześniejszej fazie obrotu. Podniósł wreszcie, że ustawa o autostradach płatnych... nie przewiduje zwrotu opłaty paliwowej, jak też zwolnienia z opłaty w przypadku wykorzystania oleju na inne cele niż do napędu pojazdów, gdyby zaś istniała możliwość zastosowania zwolnienia w opłacie paliwowej lub jej zwrotu z uwagi na przeznaczenie towaru, ustawodawca wprowadziłby obowiązek dołączenia stosownego oświadczenia, że zakupiony towar zostanie zużyty lub wykorzystany do innych celów niż napęd pojazdów, analogicznie jak to jest w przypadku podatku akcyzowego od niektórych towarów akcyzowych wykorzystywanych do określonych celów. Przepisy podatkowe wyraźnie stanowią, w jakich przypadkach możliwe jest przyjęcie oświadczenia o przeznaczeniu towaru uprawniającego do zwolnienia i jakie dodatkowe warunki musi spełnić podmiot, aby uzyskać zwolnienie z podatku akcyzowego. Organy celne i podatkowe mogą przyjmować stosowne oświadczenia tylko wtedy, gdy przepis tak stanowi. Jeśli nie ma stosownej podstawy prawnej, przyjmowanie przez organy celne oświadczeń i zwolnienie lub zwrot opłaty paliwowej z uwagi na przeznaczenie towaru, byłoby nadinterpretacją przepisu. Organ zwrócił uwagę, iż przedstawione stanowisko znajduje potwierdzenie w wydanej przez Ministra Finansów na podstawie art. 14 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej interpretacji prawa podatkowego z dnia 17 marca 2004r.,[...], której stosowny fragment przytoczył.

Organ odwoławczy podkreślił, że obciążenie opłatą paliwową oleju napędowego faktycznie wykorzystanego do celów trakcyjnych zgodne jest z ustawowym celem poboru opłaty, gdyż jest ona przeznaczona na finansowanie budowy i remontów dróg oraz linii kolejowych, stanowiąc przychód Krajowego Funduszu Drogowego i Funduszu Kolejowego (art. 37i ustawy o autostradach płatnych...). Wyraził przy tym pogląd, że w tej sytuacji nie ulega wątpliwości, iż opłata paliwowa przeznaczona jest do "szczególnych" celów określonych w ustawie i nie ma ona charakteru fiskalnego, gdyż nie zasila budżetu państwa. Bank Gospodarstwa Krajowego przekazuje środki otrzymane z tytułu opłaty paliwowej, w terminie 7 dni od dnia ich wpływu, na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego oraz na rachunek Funduszu Kolejowego (art. 37p powołanej ustawy). Krajowy Fundusz Drogowy gromadzi środki finansowe na przygotowanie, budowę, przebudowę, remonty, utrzymanie i ochronę autostrad, dróg ekspresowych, a także innych dróg krajowych oraz wykup nieruchomości pod drogi, natomiast Fundusz Kolejowy gromadzi środki finansowe na przygotowanie oraz realizację budowy i przebudowy linii kolejowych, remonty i utrzymanie linii kolejowych, likwidację zbędnych linii kolejowych (art. 3 ust.1 pkt 1 ustawy o Funduszu Kolejowym).

Uwzględniając powyższe Dyrektor Izby Celnej wyraził pogląd, iż pobór opłaty paliwowej nie narusza art. 3 ust. 2 Dyrektywy Rady 92/12/EWG w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, zgodnie z którym wyroby objęte podatkiem akcyzowym (w tym paliwa) mogą podlegać innym podatkom pośrednim do szczególnych celów pod warunkiem, że podatki te są zgodne z przepisami podatkowymi stosowanymi odnośnie do podatku akcyzowego oraz VAT, jeżeli chodzi o określenie podstawy opodatkowania, obliczenie podatku, ściągalność i kontrolowanie podatku. Z przepisu tego wynika, iż jakkolwiek zgodnie z prawem wspólnotowym państwa członkowskie mogą nakładać na wyroby akcyzowe inne podatki pośrednie niż akcyza, to jednak mogą czynić to jedynie w przypadku, gdy podatki te mają charakter szczególny. Chodzi zwłaszcza o tzw. podatki specyficzne na budowę dróg, podatki ekologiczne, etc. Za zgodną z prawem wspólnotowym uznana więc może być tylko taka wykładnia przepisów ustawy o autostradach płatnych ..., która łączy powstanie obowiązku zapłaty opłaty paliwowej z wprowadzeniem na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu "wykorzystywanych" do napędu pojazdów poruszających się po drogach oraz maszyn i urządzeń do tego przystosowanych.

Nie ma także podstaw do twierdzenia, iż organy podatkowe właściwe w sprawie niniejszej są związane interpretacją wydaną na rzecz Spółki przez Naczelnika Urzędu Celnego w W.. Zgodnie z art.14b § 2 ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w dacie objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu towaru, interpretacja, o której mowa w art.14a § 1 ordynacji podatkowej, jest wiążąca dla organów podatkowych i organów kontroli właściwych dla wnioskodawcy. W przepisie tym chodzi o organy prowadzące postępowanie, w którym w charakterze strony występuje podmiot będący adresatem postanowienia wymienionego w art.14a § 4 powołanej ustawy. Będą to zarówno organy prowadzące postępowanie w I instancji, jak i organy właściwe do rozpoznania odwołania lub zażalenia od decyzji lub postanowienia wydanego przez organy I instancji. W analizowanej interpretacji stroną jest Spółka i Naczelnik Urzędu Celnego w W., tak więc tylko ten organ jest nią związany. Organ odwoławczy zauważył przy tym, że pytanie zawarte we wniosku Spółki zostało sformułowane w sposób ogólny i abstrakcyjny i nie dotyczyło konkretnego zamierzenia gospodarczego, stąd nie można stwierdzić, że było ono skierowane do organu niewłaściwego. Jeśli miałoby ono dotyczyć opłaty paliwowej w związku z zamiarem dokonania transakcji zakupu oleju napędowego zgłaszanego do procedury dopuszczenia do obrotu w Oddziale Celnym w M., właściwym w sprawie organem byłby Naczelnik Urzędu Celnego w B.zgodnie z art. 37n ust. 2 pkt 2 ustawy o autostradach płatnych... .

Organ odwoławczy wskazał na zbieżność przedstawionych argumentów z poglądami wyrażonymi w wyroku w sprawie I FSK 125/08. Również w kontekście argumentacji Spółki odwołującej się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 36/05, wskazał na stanowisko w sprawie I SA/Lu 190/07, w świetle którego, jakkolwiek faktem jest, że instytucja interpretacji przepisów prawa podatkowego jest instrumentem realizacji zasady pewności prawa, co znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, to jednak prezentowana przez Spółkę teza o powszechnie obowiązującym walorze tejże interpretacji nie jest trafna, bo zasady, tryb oraz skutek wiążących interpretacji podatkowych określają przepisy ordynacji podatkowej.

Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę. Zarzuciła naruszenie:

- art.37h ust. 1 w związku z ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz.U. Nr 256 z 2004r., poz. 2571 ze zm.) w związku z art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 108 z 2005r., poz.908 ze zm.) przez uznanie, iż paliwo importowane przez Spółkę do Polski i wykorzystane do celów trakcyjnych oraz do urządzeń niewymienionych w art. 2 pkt 31 ustawy Prawo o ruchu drogowym podlega opłacie paliwowej,

- art.3 ust.2 Dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992r w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.Urz.UE.L. 76. 1) w związku z art.91 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu zakresu czynności podlegających opłacie paliwowej w sposób sprzeczny z celem ustanowionym przez ten przepis,

- art.14b § 2 w związku z art.14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 8 z 2005r., poz.60 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2005r. do 30 czerwca 2007r. w związku z art.37h ust.1 ustawy o autostradach płatnych... przez niezastosowanie wiążącej interpretacji prawa podatkowego wydanej na rzecz Spółki przez Naczelnika Urzędu Celnego w W.,

- art.2 Konstytucji RP przez niezastosowanie zasady in dubio pro tributario w przypadku dokonywania interpretacji art.37h ust.1 w związku z ust.2 i 3 ustawy o autostradach płatnych... oraz art.14b § 2 ordynacji podatkowej.

Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania z kosztami zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

W obszernym uzasadnieniu skargi podkreślono, że wykładnia art.37h ust.1 w związku z ust.2 i 3 ustawy o autostradach płatnych... i w związku z art.2 pkt 31 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazuje, iż sporną opłatą nie są objęte paliwa silnikowe wykorzystywane przez przewoźnika kolejowego do celów trakcyjnych, gdyż nie są to pojazdy w rozumieniu art.2 pkt 31 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Za takim stanowiskiem przemawiają też zasady interpretacji i stosowania prawa, zwłaszcza zaś rola, którą odgrywa w interpretacji definicja legalna zamieszczona w tekście poszczególnych ustaw, w tym przypadku w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Wykładnia przepisów ustawy o autostradach płatnych... powinna więc dawać rezultat, zgodnie z którym opłatą paliwową mogą być objęci producenci, importerzy, podmioty dokonujące wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz inne podmioty podlegające podatkowi akcyzowemu od paliw silnikowych oraz gazu, ale jedynie wtedy, gdy paliwa silnikowe oraz gaz objęte są podatkiem akcyzowym i stanowią paliwa wykorzystywane (faktycznie) do napędu pojazdów w rozumieniu art.2 pkt 31 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Inne rozumienie tego przepisu narusza zasadę wykładni językowej w prawie podatkowym, zasadę racjonalnego prawodawcy, zasadę rozdzielenia stosowania i stanowienia prawa w prawie ingerencyjnym, którym jest prawo podatkowe. Gdyby ustawodawcy chodziło o objęcie opłatą paliwową wszystkich paliw oraz gazu "zwyczajowo" wykorzystywanych przez pojazdy w rozumieniu art.2 pkt 31 ustawy Prawo o ruchu drogowym, to nie musiałby on dodawać w ust.1 art.37h ustawy o autostradach płatnych... określenia "wykorzystywane przez pojazdy w rozumieniu art. 2 pkt 31 Prawa o ruchu drogowym", gdyż taki sam rezultat osiągnąłby bez użycia tego stwierdzenia, jedynie za pomocą określenia zakresu paliw i gazu, tak jak jest to dokonane w ust.3 art.37h tej ustawy. Ustawodawca nie mógł posłużyć się terminem "wykorzystane", gdyż wówczas mogłoby to mieć wpływ na określenie momentu powstania obowiązku podatkowego w opłacie paliwowej i sugerowałoby, że obowiązek podatkowy w opłacie paliwowej powstanie dopiero po wykorzystaniu paliwa silnikowego/gazu przez określony pojazd. Ustawodawca nie mógł zaś w ten sposób określić momentu powstania obowiązku podatkowego, gdyż był on obowiązany do zaimplementowania przepisów wspólnotowych, które w sposób jednoznaczny określiły, jak powinny być ukształtowane zasady poboru opłaty paliwowej / art.3 ust.2 Dyrektywy Rady 92/12/EWG /.

Konstrukcja podatku, którego zakres opodatkowania danego wyrobu zależy od jego przeznaczenia, jest znana w prawie podatkowym, a w szczególności jest stosowana w przypadku podatku akcyzowego, a tym samym, konstrukcja opłaty paliwowej opartej na założeniu, iż podatkowi temu podlegają produkty, tylko jeśli zostaną zużyte w określony sposób (tj. do silników pojazdów poruszających się po drogach), nie czyni jej podatkiem niemożliwym do nałożenia. Wyrażono pogląd, że w sytuacji, gdy sprowadzając paliwa silnikowe/gaz na terytorium kraju importer zna dokładnie ostateczne przeznaczenie towaru, na potwierdzenie czego posiada oświadczenie otrzymane od kontrahenta, to może odstąpić od regulowania opłaty paliwowej w momencie sprowadzenia towaru. Jednocześnie zakwestionowano zasadność stanowiska organu odwoławczego, iż ustawa o autostradach płatnych ... nie przewiduje zwrotu opłaty paliwowej, jak również zwolnienia z opłaty w przypadku wykorzystania oleju na inne cele niż do napędu pojazdów, albowiem wówczas ustawodawca wprowadziłby, analogicznie jak w przypadku podatku akcyzowego obowiązek dołączania oświadczeń, że zakupiony towar zostanie zużyty do innych celów niż napęd pojazdów. Ustawodawca nie zawarł takiego wymogu, gdyż paliwa silnikowe/gaz wykorzystane przez pojazd inny niż w rozumieniu art.2 pkt 31 ustawy Prawo o ruchu drogowym w ogóle nie podlegają obowiązkowi zapłaty opłaty paliwowej, są poza jej zakresem. Natomiast o zwolnieniu z podatku możemy mówić jedynie wtedy, gdy dany towar/czynność podlega opodatkowaniu, znajduje się w zakresie przedmiotowym danego podatku, lecz w drodze pewnego wyjątku od ogólnej zasady zostaje zwolniony z obowiązku uiszczenia podatku.

W odniesieniu do stanowiska zaprezentowanego w wyroku w sprawie I FSK 125/08, zdaniem Spółki oparte jest ono na błędnej wykładni przepisów prawa, gdyż w przypadku, gdy istnieją wątpliwości interpretacyjne, zarówno organy podatkowe, jak i sądy są zobowiązane do zastosowania wykładni korzystniejszej dla podatnika, w myśl zasady "in dubio pro tributario". Zasada ta oraz zakres jej stosowania nie budzi wątpliwości i jest również powszechnie, jednolicie akceptowana w orzecznictwie.

Organy w sprawie niniejszej związane były interpretacją wydaną przez Naczelnika Urzędu Celnego w W., gdyż uzyskana interpretacja obejmuje swym zakresem również transakcje importu paliwa silnikowego zgłoszone w Urzędzie Celnym w B.. Interpretacja ta potwierdza brak obowiązku uiszczania opłaty paliwowej w przypadku sprzedaży oleju napędowego wykorzystywanego przez kupującego do celów trakcyjnych, a została wydana w styczniu 2006r. na podstawie art.14a § 4 ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2005r. do 30 czerwca 2007r. Spółka dążyła do uzyskania pewności, co do konieczności zapłaty opłaty paliwowej w przypadku, gdy produkuje, importuje lub nabywa wewnątrzwspólnotowo olej napędowy, a następnie sprzedaje go kontrahentowi, który wykorzystuje taki olej napędowy do celów trakcyjnych oraz do innych urządzeń, niewymienionych w art.2 pkt 31 Prawa o ruchu drogowym i w tym celu wystąpiła z wnioskiem o wydanie wiążącej interpretacji podatkowej. Abstrakcyjne sformułowanie pytania było podyktowane zamiarem objęcia nim wszystkich transakcji importu oleju napędowego do Polski, niezależnie od miejsca powstania długu celnego z tego tytułu. Stwierdzono, że podejście organów nieuznające mocy wiążącej interpretacji narusza konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz wywodzoną z niej zasadę zaufania jednostki do państwa. W kontekście tego zarzutu odwołano się do szeregu orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego wywodząc, że zaprezentowane przez organy podatkowe rozumienie art.14b § 2 ordynacji podatkowej jest kolejnym przykładem niezastosowania wnioskowania in dubio pro tributario, gdyż z użycia liczby mnogiej w tym przepisie można wywnioskować, iż dotyczy on wszystkich organów podatkowych i organów kontroli skarbowej właściwych dla Spółki. Powołano się również na wyrok w sprawie I SA/Rz 593/08.

Wyrażono również pogląd, że zaakceptowanie podejścia zaprezentowanego przez organy rozstrzygające sprawę spowodowałoby, iż zasady opodatkowania opłatą paliwową w Polsce byłyby sprzeczne z przepisami Dyrektywy Rady 92/12/EWG, w szczególności z jej art.3 ust.2. Zgodnie z tym przepisem państwa członkowskie mogą nakładać podatki specyficzne inne niż VAT i akcyza pod warunkiem, że ich konstrukcja jest zgodna z zasadami opodatkowania akcyzą lub VAT, to jest jeśli opłata paliwowa jest skonstruowana w oparciu o akcyzę to oznacza to, iż tylko produkty opodatkowane akcyzą mogą być dodatkowo opodatkowane opłatą paliwową.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i nie podzielił zarzutów naruszenia zasady "in dubio pro tributario", art.2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Spółka w piśmie z dnia 9 lutego 2010r. wniosła o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytań prejudycjalnych zmierzających do wyjaśnienia treści art.3 ust.2 Dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania w związku z art.12 ust.1 Dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.Urz.UE.L. 283.51 ze zm.) oraz zasady proporcjonalności w kontekście regulacji krajowej mającej za przedmiot opłatę paliwową, jak sporna w niniejszej sprawie. Wyraziła pogląd, że powołane przepisy i zasada stają na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie takiej opłaty, w szczególności jeśli się weźmie pod uwagę sposób ustalania wysokości tej opłaty i jej cel.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem (art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm. oraz art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zauważyć należy, że spór w sprawie sprowadza się do wykładni art.37h ust.1 ustawy o autostradach płatnych..., również w kontekście jego relacji do art.3 ust.2 Dyrektywy Rady 92/12/EWG. W myśl pierwszego z powołanych przepisów wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu wykorzystywanych do napędu pojazdów w rozumieniu art.2 pkt 31 Prawa o ruchu drogowym podlega opłacie, zwanej "opłatą paliwową", zgodnie z art.37h ust.2 ustawy o autostradach płatnych... przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w ust.1, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz, stosownie do ust.3 tego artykułu paliwami silnikowymi oraz gazem, o których mowa w ust.1, są produkty o następujących symbolach PKWiU i odpowiadających im kodach CN:

• bez względu na symbol PKWiU gaz płynny - propan, butan, mieszaniny propan-butan oraz inne gazy służące do napędu pojazdów samochodowych;

• 23.20.11-00.1 i 23.20.11-00.2 - paliwa silnikowe benzynowe;

• 23.20.15 - oleje napędowe;

• bez względu na symbol PKWiU - wyroby przeznaczone do użycia jako paliwa do silników samochodowych.

Na kanwie tych przepisów pomiędzy stronami zarysowała się rozbieżność co do znaczenia pojęcia "wykorzystywane" użytego w art.37h ust.1 ustawy. W ocenie bowiem skarżącej pojęcie "wykorzystywane" oznacza, że ustawodawca uzależnił pobór opłaty paliwowej od faktycznego zużycia oleju napędowego do napędu pojazdów. Także w obszernym uzasadnieniu skargi zmierzała ona do wykazania, iż paliwo importowane przez nią do Polski i wykorzystane do celów trakcyjnych oraz do urządzeń niewymienionych w art.2 pkt 31 Prawa o ruchu drogowym nie podlega opłacie paliwowej.

Zdaniem sądu pogląd ten nie jest trafny.

Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 marca 2009r., sygn.akt I FSK 125/08, a sąd w składzie orzekającym w sprawie niniejszej poglądy tam wyrażone i ich argumentację w pełni podziela, analiza językowa ust.1 art.37h ustawy o autostradach płatnych ..., w szczególności w związku z użyciem w nim pojęcia "wykorzystywanych", nie prowadzi do jednoznacznego wniosku. Uwzględniając bowiem wyłącznie literalne brzmienie wskazanego przepisu można bronić zarówno poglądu, że chodzi w nim o paliwa, które mają być faktycznie wykorzystywane do napędu pojazdów w rozumieniu art.2 pkt 31 Prawa o ruchu drogowym, jak i poglądu, że mowa jest o paliwach, które ze względu na swoje właściwości wykorzystywane są do napędu takich pojazdów. Wobec tego do ustalenia treści zawartej w tym przepisie normy prawnej wykładnia językowa nie jest wystarczająca. Należy jednak zauważyć, iż powołany przepis nie pozostawia wątpliwości, że obowiązek podatkowy w opłacie paliwowej powstaje z tytułu wprowadzenia na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, zaś art.37h ust.3 ustawy o autostradach płatnych... wyjaśnia jedynie pojęcie paliw silnikowych i gazu. Tylko bowiem paliwa silnikowe oraz gaz określone w ostatnio wymienionym przepisie podlegają opłacie paliwowej.

Analizując znaczenie art.37h ust.1 ustawy o autostradach płatnych... w kontekście innych przepisów tej ustawy dotyczących opłaty paliwowej podkreślić należy, iż obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem, w którym podmioty są obowiązane do zapłaty podatku akcyzowego od paliw silnikowych oraz gazu (art.37k ust.1), a podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu, od jakich podmioty są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy (art.37l), przy czym podmioty są obowiązane składać informację o opłacie paliwowej właściwemu naczelnikowi urzędu celnego oraz obliczać i wpłacać opłatę paliwową w terminie:

1) do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek zapłaty - w przypadkach, o których mowa w art.37j ust.1 pkt 1, 3 i 4,

2) określonym dla należności celnych - w przypadku, o którym mowa w art.37j ust.1 pkt 2

- na wyodrębniony rachunek bankowy izby celnej, którą kieruje dyrektor właściwy dla naczelnika tego urzędu celnego (art.37o).

Z przepisów tych wynika zatem, że opłata paliwowa obliczana jest przez samego podatnika, a z uwagi na określony moment powstania obowiązku podatkowego oraz termin jej zapłaty nie uwzględnia faktycznego wykorzystania paliw silnikowych oraz gazu. Innymi słowy podatnik jest zobowiązany do zapłaty opłaty paliwowej, jeżeli wprowadza na rynek krajowy paliwa silnikowe oraz gaz wymienione w art.37h ust.3 ustawy.

Zauważyć należy, że z przepisu art.37q ustawy o autostradach płatnych... wynika, iż do opłaty paliwowej stosuje się odpowiednio przepisy ordynacji podatkowej, co wskazuje na to, iż opłata paliwowa jest podatkiem, swego rodzaju dodatkiem do podatku akcyzowego. Porównanie uregulowań dotyczących opłaty paliwowej i podatku akcyzowego prowadzi do wniosku, że ustawa z dnia 23 stycznia 2004r o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz.257 ze zm.) oraz wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze zawierały zwolnienia przedmiotowe uzależnione od konkretnego zastosowania paliw silnikowych i olejów opałowych. Jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w przepisach o akcyzie wypracowano mechanizmy, które miały zagwarantować brak jej poboru w przypadkach, gdy zastosowanie paliw silnikowych i olejów opałowych w przyszłości deklarowane na moment powstania obowiązku podatkowego uprawniało do zastosowania zwolnienia w momencie powstania obowiązku podatkowego, co najczęściej sprowadzało się do właściwego udokumentowania przeznaczenia wyrobów oświadczeniem składanym przez nabywcę/importera/podmiot dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia. Ustawa o autostradach płatnych... tego rodzaju przepisów nie zawiera. Brak jest też jakichkolwiek uregulowań dotyczących mechanizmu zwrotu pobranej opłaty paliwowej w sytuacji wykorzystania paliw silnikowych i gazu określonych w jej art.37h ust.3 na inne cele niż do napędu pojazdów w rozumieniu Prawa o ruchu drogowym. Szczególnego podkreślenia wymaga, iż ustawa o autostradach płatnych... nie zawiera żadnych regulacji umożliwiających weryfikację faktycznego zużycia paliw silnikowych i gazu.

Opłata paliwowa jest przy tym podatkiem, za pomocą którego Państwo realizuje określony cel, stanowi ona bowiem przychód Krajowego Funduszu Drogowego oraz Funduszu Kolejowego, służąc finansowaniu inwestycji drogowych i kolejowych (art.37i ustawy o autostradach płatnych...). Również zatem wykładnia celowościowa, przy założeniu racjonalności ustawodawcy, który uwzględnia adekwatny związek między celem a środkiem wybranym do jego realizacji, nie może uzasadniać wniosku Spółki, że opłatą paliwową winny być objęte tylko te paliwa, które faktycznie wykorzystywane są do napędu pojazdów w rozumieniu art.2 pkt 31 Prawa o ruchu drogowym. Przeciwnie, zdaniem sądu racjonalny i logiczny jest wniosek organów podatkowych, że wszystkie paliwa silnikowe oraz gaz, które potencjalnie mogą zostać wykorzystane do napędu pojazdów, powinny podlegać opłacie paliwowej z uwagi na cel jej wprowadzenia.

Przedstawione wyżej regulacje w przedmiocie sposobu poboru opłaty paliwowej i jej celu, a także brak mechanizmów jej zwrotu w przypadku wykorzystania paliw silnikowych na inne cele niż do napędu pojazdów w rozumieniu art.2 pkt 31 Prawa o ruchu drogowym, prowadzą do wniosku, że argumentacja Spółki nie może znaleźć uzasadnienia. Redakcja i relacje powołanych wyżej przepisów w żadnym razie nie wskazują, aby ustawodawca uzależnił pobór opłaty paliwowej od faktycznego zużycia oleju napędowego do napędu pojazdów. Do takich wniosków prowadzi nie tylko ich wykładnia gramatyczna, ale także celowościowa oraz systemowa wewnętrzna i zewnętrzna. Biorąc pod uwagę rezultaty wykładni systemowej i celowościowej art.37h ust.1 ustawy o autostradach płatnych... w powiązaniu z jego wykładnią językową należy stwierdzić, że opłacie paliwowej podlega wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, które z uwagi na swoje właściwości mogą zostać wykorzystane do napędu pojazdów w rozumieniu art.2 pkt 31 Prawa o ruchu drogowym.

Skoro, jak wskazano wyżej, na podstawie art.37h ust.1 ustawy o autostradach płatnych... opłacie paliwowej podlega wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, które z uwagi na swoje właściwości mogą zostać wykorzystane do napędu pojazdów, to rozważyć należy zasadność wątpliwości Spółki co do zgodności tej regulacji z art.3 ust.2 Dyrektywy Rady 92/12/EWG.

Art.3 ust.2 Dyrektywy Rady 92/12/EWG stanowi, iż wyroby wymienione w ust.1, w tym oleje mineralne, mogą podlegać innym podatkom pośrednim do szczególnych celów pod warunkiem, że podatki te są zgodne z przepisami podatkowymi stosowanymi odnośnie do podatku akcyzowego oraz VAT, jeżeli chodzi o określenie podstawy opodatkowania, obliczenie podatku, ściągalność i kontrolowanie podatku. Z przepisu tego wynika zatem, że zgodnie z prawem wspólnotowym państwa członkowskie mogą nakładać na wyroby akcyzowe inne podatki pośrednie niż akcyza, jednak mogą czynić to jedynie w przypadku, gdy mają one charakter celowy. Takim celem może być, zdaniem sądu, budowa dróg lub linii kolejowych, który realizowany jest stosownie do art.37h ust.1 w związku z art.37i ustawy o autostradach płatnych... . W konsekwencji za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia art.3 ust.2 Dyrektywy Rady 92/12/EWG w związku z art.91 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, co polegać miało na przyjęciu przez organy podatkowe zakresu czynności podlegających opłacie paliwowej w sposób sprzeczny z celem ustanowionym przez ten przepis.

Ze wstępu do Dyrektywy Rady 2003/96/WE wynika, że cel jej podjęcia zdeterminowany był, między innymi: brakiem przepisów wspólnotowych wyznaczających minimalną stawkę podatków od energii elektrycznej i produktów energetycznych innych niż oleje mineralne, co mogło negatywnie wpływać na prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego (pkt 2); umożliwieniem zredukowania istniejących różnic w krajowych poziomach opodatkowania, poprzez ustalenie właściwych wspólnotowych minimalnych poziomów opodatkowania (pkt 5) przy jednoczesnym przyznaniu państwom członkowskim elastyczności potrzebnej do określania i wykonywania polityk właściwych do ich okoliczności krajowych (pkt 9) oraz założeniu, że zakres Dyrektywy 92/12/EWG powinien zostać rozszerzony, w odpowiednim przypadku, na produkty i podatki pośrednie objęte Dyrektywą 2003/96/WE. W tym kontekście nie można uznać, że regulacja krajowa, ustawa o autostradach płatnych..., nie jest zgodna z art.12 ust.1 Dyrektywy Rady 2003/96/WE, z którego wynika, że państwa członkowskie mogą wyrażać swoje krajowe poziomy opodatkowania w jednostkach innych niż te określone w art.7-10 pod warunkiem, że odpowiednie poziomy opodatkowania, po ich przeliczeniu na te jednostki, nie znajdują się poniżej minimalnych poziomów opodatkowania określonych tą dyrektywą. Zdaniem sądu, art.12 ust.1 Dyrektywy Rady 2003/96/WE, zważywszy na cele tego aktu, nie ingeruje w zasadę określoną w art.3 ust.2 Dyrektywy Rady 92/12/EWG.

Odnosząc się do kwestii podstawy obliczenia wysokości opłaty paliwowej, z którą skarżąca wiąże tezę, że państwa członkowskie nie są uprawnione do tworzenia podatków będących swoistymi hybrydami podatku VAT i podatku akcyzowego, a konstrukcja innego podatku pośredniego powinna zapewniać, aby podstawa opodatkowania, sposób obliczania należnego podatku (zwolnienia, odliczenia, ulgi), moment wymagalności (zapłaty) oraz zasady dotyczące kontroli były takie, jak dla podatku VAT bądź zharmonizowanego podatku akcyzowego, należy podnieść, że zgodnie z art.37l ust.1 ustawy o autostradach płatnych... podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu, o których mowa w art.37h, od jakich podmioty, o których mowa w art.37j ust.1, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy, przy czym opłata ta nie zwiększa podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym z tytułu importu wyrobów akcyzowych (ust.2). Stawki opłaty ustalone w art.37m powołanej ustawy (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2009r., mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie) odnosiły się do jednostek wyrażonych w tonach. Z kolei w myśl art.88 ust.1 ustawy o podatku akcyzowym podstawą opodatkowania podatkiem akcyzowym olejów napędowych jest ich ilość, wyrażona w litrach gotowego wyrobu. Istotnie zatem "jednostki miary" były odmienne, jednakże podstawa opodatkowania w istocie rzeczy była taka sama, albowiem tak przy opłacie paliwowej, jak i podatku akcyzowym była nią ilość paliw. Wyrażenie tej ilości w różnych jednostkach pomiarowych poprzez regulacje w zakresie stawek opłaty paliwowej i stawek podatku akcyzowego nie narusza, w ocenie sądu, art.3 ust.2 Dyrektywy Rady 92/12/EWG w związku z art.12 ust.1 Dyrektywy Rady 2003/96/WE.

W świetle powyższego za nieuzasadniony uznać należało także zarzut naruszenia art.3 ust.2 Dyrektywy Rady 92/12/EWG w związku z art.91 ust.1 Konstytucji RP w związku z art.12 ust.1 Dyrektywy Rady 2003/96/WE oraz w związku z art.37h ust.1-3 ustawy o autostradach płatnych..., co polegać miało na uznaniu opłaty paliwowej za nakładaną zgodnie z art.3 ust.2 Dyrektywy Rady 92/12/EWG.

Zdaniem sądu, omawiana regulacja krajowa wprowadzająca do porządku prawnego obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej nie narusza także zasady proporcjonalności, w szczególności przez to, że opłata paliwowa została wyodrębniona z mechanizmu opodatkowania akcyzą. Fakt, że cel opłaty paliwowej mógłby być zrealizowany przez podniesienie stawki podatku akcyzowego, na co wskazuje Spółka, nie świadczy o naruszeniu obowiązującą regulacją krajową zasady proporcjonalności.

Wobec braku wątpliwości odnośnie treści wskazanych przepisów prawa wspólnotowego, odwołując się do doktryny acte clair, sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie uwzględnił wniosku strony o wystąpienie z pytaniami prejudycjalnymi do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Za nieuzasadniony uznać należy również zarzut naruszenia art.14b § 2 w związku z art.14b § 1 ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2005r. do 30 czerwca 2007r. w związku z art.37h ust.1 ustawy o autostradach płatnych... przez nieuwzględnienie treści interpretacji prawa podatkowego wydanej przez Naczelnika Urzędu Celnego w W. na wniosek skarżącej, jak też i sformułowany w tym kontekście zarzut naruszenia art.2 Konstytucji RP przez niezastosowanie zasady in dubio pro tributario w zakresie odnoszącym się do interpretacji art.37h ust.1 w związku z ust.2 i 3 ustawy o autostradach płatnych... i art.14b § 2 ordynacji podatkowej. W tym zakresie stwierdzić należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej w B.trafnie podkreślił brak związania interpretacją prawa podatkowego udzieloną Spółce, na jej wniosek, przez Naczelnika Urzędu Celnego w W. Trzeba mieć na uwadze, że z przepisu art.14a § 1 ordynacji podatkowej wynika uprawnienie podatnika, płatnika lub inkasenta do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, a wniosek ten winien być adresowany do organu podatkowego właściwego miejscowo i rzeczowo w rozumieniu art.15 tej ustawy. Korelatem tego uprawnienia jest obowiązek udzielenia tejże interpretacji. Interpretacja ta, zawierając ocenę stanowiska wnioskodawcy z przytoczeniem przepisów prawa (art.14a § 3 ordynacji podatkowej) jest wiążąca dla organów podatkowych i organów kontroli skarbowej właściwych dla wnioskodawcy (§ 2 art.14b ordynacji podatkowej). Istota rzeczy sprowadza się do tego, że - jak wynika z przywołanych przepisów - organem podatkowym uprawnionym (zobowiązanym) do udzielenia interpretacji podatkowej, tym samym organem związanym udzieloną interpretacją jest organ właściwy. Brzmienie art.14a § 1 i 2 oraz art.14b § 1 i 2 ordynacji podatkowej, w szczególności zawarte w art.14b § 2 odesłanie do § 1 tego przepisu, wskazuje na tożsamość organu udzielającego interpretacji i następnie prowadzącego postępowanie w przedmiocie, którego interpretacja dotyczyła.

Podzielenie poglądu skarżącej w omawianym zakresie, przy uwzględnieniu możliwości zmiany siedziby przez podatnika, jak również wielości właściwych miejscowo organów oznaczałoby, iż interpretacja wiąże wszystkie organy celne bądź podatkowe w Polsce, a w takiej sytuacji zbędne byłoby odwoływanie się w art.14b § 2 ordynacji podatkowej do organów właściwych.

Z art.15 ordynacji podatkowej wynika, iż organy podatkowe zobowiązane są do przestrzegania z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. W zakresie odnoszącym się do zagadnienia właściwości rzeczowej organów art.16 tej ustawy ustanawia ogólną zasadę, z której wynika, iż właściwość rzeczową organów podatkowych ustala się według przepisów określających zakres ich działania. Ustawa o autostradach płatnych... nie dość, że odsyła do odpowiedniego stosowania do opłaty paliwowej przepisów ordynacji podatkowej (art.37q) to również stanowi, że organami właściwymi w sprawie opłaty paliwowej są: naczelnik urzędu celnego właściwy miejscowo w sprawach podatku akcyzowego oraz dyrektor izby celnej właściwy dla naczelnika tego urzędu oraz naczelnik urzędu celnego właściwy ze względu na miejsce powstania długu celnego oraz dyrektor izby celnej właściwy dla naczelnika tego urzędu (art.37n).

Skoro organem właściwym jest Naczelnik Urzędu Celnego w B., jako organ I instancji, oraz Dyrektor Izby Celnej w B., jako organ wyższego stopnia, zaś interpretacji udzielał Naczelnik Urzędu Celnego w W., który nie jest organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie opłaty paliwowej będącej przedmiotem sprawy niniejszej, to brak jest podstaw, aby uznać, że organy rozstrzygające sprawę niniejszą związane były interpretacją podatkową, na którą powołała się Spółka (art.14b § 2 w związku z art.14a § 1 ordynacji podatkowej).

Nie ma sporu co do tego, że pytanie Spółki zawarte we wniosku o udzielenie interpretacji skierowanym do Naczelnika Urzędu Celnego w W. zostało sformułowane w sposób ogólny i abstrakcyjny, nie dotyczyło konkretnego zamierzenia gospodarczego, a zatem nie ma podstaw do stwierdzenia, iż było ono skierowane do organu niewłaściwego. Jeżeli miałoby ono natomiast dotyczyć opłaty paliwowej w związku z zamiarem dokonania transakcji zakupu oleju napędowego zgłaszanego do procedury dopuszczenia do obrotu w Oddziale Celnym w M., właściwym w sprawie organem byłby Naczelnik Urzędu Celnego w B.zgodnie z art.37n ust.2 pkt 2 ustawy o autostradach płatnych... . Organ ten nie udzielał pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie w rozumieniu art.14a § 1 ordynacji podatkowej.

W świetle powyższego brak jest podstaw, aby za zasadny uznać zarzut naruszenia art.2 Konstytucji RP przez niezastosowanie zasady in dubio pro tributario w zakresie odnoszącym się do interpretacji art.37h ust.1-3 ustawy o autostradach płatnych... oraz art.14b § 2 ordynacji podatkowej. Ponadto, odnosząc się do zarzutu naruszenia art.2 Konstytucji RP postawionego przez skarżącą w kontekście niezastosowania zasady in dubio pro tributario rozumianej jako dyrektywa kierunkowa rozstrzygania wątpliwości odnoszących się zarówno do sfery faktów, jak i do sfery praw to stwierdzić należy, że tego rodzaju wątpliwości, zwłaszcza odnoszące się do wykładni przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę orzekania, nie wystąpiły, niezależnie od subiektywnego i odmiennego przekonania strony skarżącej w tym przedmiocie.

Ze względów wyżej przytoczonych, na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.