Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 272/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 1,2, 5, 13 i 15
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA ( Janusz Walawski Sędzia WSA ( Adam Lipiński Sędzia WSA ( Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant ( starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie wniosku z dnia [...] maja 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej ( zobowiązuje Wójta Gminy K. do rozpatrzenia wniosku J. S. z dnia [...] maja 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, ( zasądza od Wójta Gminy K. na rzecz skarżącego J. S. kwotę 100,- (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] maja 2010 r. skarżący J. S. zwrócił się o udostępnienie mu informacji publicznej poprzez poinformowanie o:

1. co się stało z decyzją Wójta Gminy K. zatwierdzającą podział działki należącej do majątku W., będącej własnością jego ojca M. S. (wcześniej do dziadków E. i W. S.) na mocy aktu notarialnego z dnia [...] listopada 1934 r. repertorium nr [...] notariusza W. G. z R.,

2. podanie szczegółów ww. decyzji: daty wydania, numeru/sygnatury, kto podpisał,

3. na czyj wniosek doszło do tego podziału, a jeśli nie na wniosek, to czy podziału dokonano z urzędu.

Wójt Gminy K. pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie wniosku i jednocześnie poinformował, że z uwagi na nieprecyzyjne określenie żądanej informacji, nie można jej odnaleźć.

W odpowiedzi na powyższe, skarżący pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. stwierdził, że niniejsza sprawa była już przedmiotem licznej korespondencji i została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lutego 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 139/09.

Wójt Gminy K. z kolei pismem z dnia [...] lipca 2010 r. poinformował skarżącego, że w wykonaniu powyższego wyroku dokonano stosownej czynności materialno – technicznej na wniosek z dnia [...] sierpnia 2009 r. zgodnie z powyższym wyrokiem poprzez udzielenie informacji, że organ nie znajduje się w posiadaniu żądanego dokumentu.

Natomiast pismem z dnia [...] lipca 2010 r. skarżący sprecyzował, że chodzi mu o [...] morgową działkę położoną w W. gm. K., z której powstały w wyniku podziału dokonanego w nieustalonym czasie działki o nr ew. [...] i [...], później oznaczone numerami [...] i [...].

W tej sytuacji Wójt Gminy K. pismem z dnia [...] lipca 2010 r. odpowiedział skarżącemu, że sprawa była już rozpatrywana przez Sąd pod wskazaną już wyżej sygnaturą i organ wykonał orzeczenie udzielając już odpowiedzi i w tej sytuacji dalsza korespondencja w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowa.

W skardze z dnia [...] sierpnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący J. S. przedstawił opisany już powyżej stan faktyczny i wniósł o zobowiązanie Wójta Gminy K. do rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2010 r. oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wniósł o oddalenie skargi i o umorzenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie oraz o odrzucenie skargi, a wskazując na opisany powyżej stan faktyczny podał, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozważań przed Sądem pod sygnaturą akt II SAB/Wa 139/09.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego;

8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.

Przechodząc natomiast do dostępu informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3).

Konkretyzacją tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.), oraz partie polityczne (ust. 2).

Skoro zaś zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej jest m.in. organ władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1), to w myśl art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. z 2001 r. Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), organami gminy są rada gminy oraz wójt (burmistrz, prezydent miasta). Dodać jednocześnie należy, że przepis ten ma charakter normy bezwzględnie wiążącej.

Przenosząc zatem powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy bezspornym jest, że Wójt Gminy K. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Nie budzi ponadto – w ocenie Sądu – wątpliwości fakt, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest treść wnioskowana w piśmie z dnia [...] maja 2010 r., o czym przesądzono już zresztą w wyroku o sygn. II SAB/Wa 139/09 i z tego mianowicie powodu, że jest nią każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organ pismami z dnia [...] lipca 2010 r. i z dnia [...] lipca 2010 r. poinformował skarżącego, że w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 139/09, udzielono już stosownej czynności materialno – technicznej w postaci odpowiedzi na wniosek z dnia [...] sierpnia 2009 r. o treści, że takiej decyzji organ nie posiada.

W tym miejscu jednakże wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy i udzielenie informacji publicznej powinno być udzielone zgodnie z treścią wniosku. Natomiast treść wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2010 r. jest – w ocenie Sądu – jednoznaczna i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Mianowicie nie jest on tożsamy z wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2009 r., bowiem wówczas zwrócił się on o wydanie odpisu decyzji Wójta Gminy K. zatwierdzającej podział działki należącej do majątku W., będącej własnością M. S. na mocy aktu notarialnego z dnia [...] listopada 1934 r. repertorium nr [...] notariusza W. G. z R., na działki o numerach [...] i [...], gdy tymczasem wnioskiem z niniejszej sprawy zwraca się on o odpowiedź, co się stało z tą decyzją, podanie jej szczegółów identyfikacyjnych oraz o podanie na czyj wniosek doszło do tego podziału, a jeśli nie na wniosek, to czy podziału dokonano z urzędu. Zatem proste zestawienie powyższych wniosków pozwala ocenić, że w swej istocie żądania w nich zawarte, dotyczą całkowicie innej informacji publicznej.

Tym samym organ nie udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej i wobec takiego stanu rzeczy, należało Wójta Gminy K. zobowiązać do wykonania wniosku skarżącego.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.