Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 234/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek leśny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 6c ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1892
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym.
article: art. 21
journal: Dz.U. 2016 poz 1629
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: art. 3 ust. 1 , art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2018 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] 2018 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta S.

z [...] 2018 r. nr [...] w sprawie ustalenia J. W., K. L. i B. B. zobowiązania podatkowego w podatku rolnym, podatku leśnym i podatku od nieruchomości na rok 2018 pobieranego

w formie łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie [...] zł od nieruchomości położonych w miejscowości G..

W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotem niniejszej sprawy jest opodatkowanie gruntów oznaczonych jako działki o numerach 224, 237/1, 539/1, 539/2, 539/3, 636/1, 636/2 i 696, jednostka ewidencyjna: S. - obszar wiejski, obręb: 8 – G., jednostka rejestrowa: [...]- o łącznej powierzchni 3,70 ha.

Właścicielami powyższych działek są J. W., K. L. i B. B. (udziały 1/3).

Jak wynika z wypisu z rejestru gruntów z dnia 15 marca 2018r. w/w właściciele posiadają: łąki w klasie IV o pow. 0,33 ha, rowy o pow. 0,02 ha, grunty rolne zabudowane o pow. 0,15 ha, użytki rolne o powierzchni 0,76 ha, sady o pow. 0,36 ha, lasy o powierzchni 2,07 ha, pastwiska o pow. 0,01 ha.

Burmistrz S. przyjął do opodatkowania: użytki rolne o powierzchni podlegającej opodatkowaniu 0,48 ha, opodatkowane podatkiem rolnym w wysokości 47 zł (), lasy o powierzchni podlegającej opodatkowaniu 2,07 ha, opodatkowane podatkiem leśnym w wysokości [...]zł, budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 20,00 m2, opodatkowany podatkiem od nieruchomości w wysokości [..] zł. Użytki rolne o pow. 1,15 ha zostały zwolnione z opodatkowania.

Powyższe dane potwierdzają złożone przez K. L. i B. B. informacje w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego na rok 2017.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, dotyczącego ustalenia nieprawidłowej powierzchni łąki Kolegium stwierdziło, iż nie jest on zasadny. Opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Do wymiaru podatku przyjęto dane z ewidencji gruntów, która jest podstawą wymiaru podatków. Wynika z niej, że współwłaściciele nieruchomości położonej w G. posiadają łąki trwałe o powierzchni 0,33 ha (oznaczenie Ł – IV klasa). Łąki trwałe, jako że zaliczają się do użytków rolnych zostały opodatkowane podatkiem rolnym.

Kolegium wskazało na art. 6c ust 1 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U.2017.1892 ze zm.) oraz art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2016.1629). Podniosło, że podstawą wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostwa powiatowe. W świetle powyższego dane z ewidencji gruntów i budynków wiążą organ podatkowy. Dopóki te dane nie ulegną zmianie nie będzie możliwe inne opodatkowanie przedmiotowych gruntów. Jeżeli strona nie zgadza się z zapisami w ewidencji gruntów, które są podstawą wymiaru podatków, winna zgłosić swoje wątpliwości do organu prowadzącego ewidencję.

W ocenie Kolegium organ I instancji przyjął do opodatkowania prawidłowe powierzchnie nieruchomości, właściwie uznając, iż stanowią one własność J. W., K. L. i B. B..

Na powyższą decyzję J. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Według skarżącego decyzja ta narusza wszystkie procedury naszego prawa, a organ odwoławczy oparł się na błędnej decyzji Burmistrza Sędziszowa.

W uzasadnieniu skargi J. W. podnosi kwestie związane z niewłaściwym jego zdaniem funkcjonowaniem urzędu gminy oraz postępowaniem Burmistrza jako funkcjonariusza publicznego, żądając jednocześnie weryfikacji całego urzędu. Nieprawidłowe zdaniem strony jest zwolnienie powierzchni 1,15 ha, uważa również, że lasy chłopskie są zwolnione z podatku.

W dniu 7 sierpnia 2018r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wpłynęło pismo procesowe skarżącego. W jego treści skarżący ponownie wyraża swoje krytyczne stanowisko w zakresie funkcjonowania urzędu gminy w S.. Podnosi, iż wystąpienie przez Sąd z urzędu z wnioskiem o ukaranie i ściganie przestępców jest zgodne z prawem i art. 32 Konstytucji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2017.2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl zaś art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2017.1369 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. z [...]2018 r. nr [....] w sprawie ustalenia J.W., K. L. i B. B. zobowiązania podatkowego w podatku rolnym, podatku leśnym i podatku od nieruchomości na rok 2018 pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie [...] zł od nieruchomości położonych w miejscowości G..

Na wstępie rozważań zauważyć należy, że w świetle przywołanych powyżej przepisów granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny wyznaczone są przez granice sprawy administracyjnej, która powinna być rozumiana w znaczeniu materialnoprawnym. Zakresem rozpoznania sądu stają się więc wszystkie czynności i akty wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego, w jakim stadium postępowania i w jakim trybie zostały podjęte. Rozstrzyganie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem innej sprawy administracyjnej niż ta w której wniesiono skargę.

Z tych względów zarzuty dotyczące nieprawidłowości w działaniu urzędu gminy i burmistrza, w ocenie skarżącego, o charakterze wręcz przestępczym, nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Nie dotyczą bowiem postępowania podatkowego zakończonego zaskarżoną decyzją. Wymaga ponadto wyjaśnienia, że do zakresu kognicji sądów wojewódzkich nie należy ściganie

i rozpoznawanie spraw o przestępstwa. Kompetencje takie ustawodawca powierzył innym organom jak policja, prokuratura czy sądy karne.

Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie

w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią prawidłowo powołane przez organy przepisy ustawy o podatku rolnym, ustawy z 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U.2017.1821 ze zm), ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2017.1785 ze zm.) dalej "u.p.o.l.".

Zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie

w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Podatnikami podatku rolnego są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami gruntów. Podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi natomiast dla gruntów gospodarstw rolnych liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów

i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego, a dla pozostałych gruntów liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 ustawy o podatku rolnym).

Podatnikami podatku od nieruchomości są z kolei m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. (art. 3 ust. 1 u.p.o.l.). Podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości stanowi dla gruntów – powierzchnia, dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych (...) - art. 4 ust. 1 u.p.o.l.

Podatnicy podatku leśnego to osoby fizyczne będące właścicielami lasów. Na mocy art. 3 ustawy o podatku leśnym podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i

budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego.

W niniejszej sprawie organy wymierzając skarżącemu omawiane zobowiązanie podatkowe ustaliły, że skarżący jest właścicielem wraz z K. L. i B. B. działek o numerach 224, 237/1, 539/1, 539/2, 539/3, 636/1, 636/2 i 696 o łącznej powierzchni 3.70 ha.

Ustaleń w zakresie powierzchni gruntów należących do skarżącego organy prawidłowo dokonały w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów. W aktach sprawy znajduje się potwierdzony przez pracownika urzędu gminy wypis z rejestru gruntów z 15 marca 2018 r. Dane te są tożsame z wykazanymi przez K. L. i B. B. w informacjach podatkowych za 2017 rok.

W kontekście powyższych ustaleń w sprawie istotne znaczenie ma także treść

art. 21 prawa geodezyjnego i kartograficznego, na co prawidłowo zwróciło uwagę Kolegium. Zgodnie z powołanym przepisem podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te dotyczą m.in. rodzajów, powierzchni gruntów, czyli wskazują na przedmiot opodatkowania. Ewidencja zawiera także dane wskazujące na podmiot zobowiązany do zapłaty podatku. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując ustaleń w sprawie organ jest związany zarówno zakresem przedmiotowym jak i podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie

z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ewidencja gruntów

i budynków jest niewątpliwie urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne

z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Wyjątkowo tylko organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów. Sytuacja taka może mieć miejsce tylko wówczas, gdy moc dowodowa ewidencji (dokumentu urzędowego) zostanie podważona w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, więc zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, świadczącego o wadliwości zapisów

w ewidencji (zob. wyroki NSA z 26 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 309/10,

z 10 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 226/10, z 14 września 2010 r. sygn. akt

II FSK 690/09 i II FSK 1014/10 oraz z 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie skarżący podnosi, że lasy chłopskie są zwolnione z podatku. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy o podatku leśnym opodatkowaniu tym podatkiem podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Stosownie zaś do art. 7 tej ustawy zwalnia się od podatku leśnego: lasy z drzewostanem w wieku do 40 lat; lasy wpisane indywidualnie do rejestru zabytków; użytki ekologiczne. Zarówno z informacji złożonych przez podatników, jak i treści wypisu z rejestru gruntów nie wynika, iż w przedmiotowej sprawie zaistniał którykolwiek z przypadków wskazanych w powyższym przepisie. Brak zatem przesłanek zwolnienia gruntów leśnych z opodatkowania.

Odnosząc się natomiast do uwag skarżącego dotyczących powierzchni zwolnionej z opodatkowania – 1,15 ha należy wskazać, że stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym zwalnia się od podatku rolnego m.in. użytki rolne klasy V, VI i VIz. Przy czym wskazane klasy oznaczają gleby orne słabe, gleby kamieniste i piaszczyste o niskim poziomie próchnic.

Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, zawierającego szczegółowe wyliczenie podatku wynika natomiast, że użytki rolne należące do skarżącego pod adresem G., o powierzchni 1,15 ha zostały zwolnione od opodatkowania. Powierzchnia ta pokrywa się natomiast z tą wykazaną w ewidencji, dotyczącą klasy

V i VI. Powyższe oznacza, że skarżący nie jest zobowiązany do zapłaty podatku w tym zakresie, tj. od powierzchni działek o słabej klasie gleby.

Zdaniem Sądu, zarówno opodatkowanie lasów o pow. 2,07 ha, jak również zwolnienie z opodatkowania pow. 1,15 użytków rolnych było prawidłowe.

Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień w zakresie zastosowanego przez organy prawa materialnego. Zarówno podmiot jak i przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie zostały ustalone prawidłowo w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów. Organ zastosował także właściwe stawki podatkowe i przyjął poprawną wielkość podstawy opodatkowania. Spowodowało to ustalenie wobec skarżącego prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.