Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 333/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2013-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Zasądzono zwrot wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2, art. 53 par. 1, art. 54 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 23 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Spółka z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 14 maja 2013 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącej kwotę 400 (czterysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w [...], zwana dalej Spółką lub skarżącą, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w dniu 20 czerwca 2013 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej), skargę, zawartą w piśmie z dnia 19 czerwca 2013 r., na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 14 maja 2013 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W skardze, podpisanej przez Prokurenta Spółki S. S., wskazano, że skarżoną decyzję "doręczono prawidłowo w dniu 21 maja 2013 r.", przy czym skarżąca nie wyjaśniła dlaczego twierdzi, iż w tej właśnie dacie, nastąpiło prawidłowe doręczenia jej decyzji.

W aktach administracyjnych sprawy znajduje się zwrotne pocztowe potwierdzanie odbioru przez Spółkę skarżonej decyzji przez Spółkę, wynika z niego, że została ona odebrana w dniu 20 maja 2013 r. przez osobę podpisującą się, jako kierownik J. B. i posługującą się pieczęcią firmową Spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a, zasadą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest wnoszenie skargi za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.

Doręczenia skarżonej decyzji dokonano w trybie art. 45 K.p.a., do rąk osoby, która posługiwała się pieczątką Spółki i podjęła się oddania pisma adresatowi. Potwierdza to podpis odbierającego i adnotacja listonosza na zwrotnym potwierdzeniu odebrania wezwania w pkt 1 b. Zgodnie natomiast z aktualnym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, którego poglądy podziela tut. Sąd; "Doręczenie pisma osobie prawnej jest skuteczne, jeżeli pismo odebrał jej pracownik poświadczając odbiór własnoręcznym podpisem i pieczątką firmową. Nie jest istotne, czy pracownik miał do tego pełnomocnictwo. To strona odpowiada za winę osób, którymi się posługuje." (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 346/10). Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 741/09, teza 1, stwierdzając, że "Jeżeli osoba odbierająca pismo w siedzibie spółki, dysponuje pieczęcią firmową adresata pisma, należy domniemać, że jest uprawnioną do odbioru pism w rozumieniu art. 45 K.p.a." Z kolei w postanowieniu z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt I OZ 474/11, Naczelny Sąd Administracyjny, wypowiedział się, że "Nie do przyjęcia jest nałożenie na organ doręczający obowiązku sprawdzania "za każdym razem", czy kwitujący odbiór przesyłki posiada formalne uprawnienia do odbioru pism. Zapewnienie prawidłowego funkcjonowania jednostek, o których mowa w przepisie art. 45 K.p.a., nakłada na kierujących nimi obowiązek podjęcia takich działań organizacyjnych, ażeby wykluczyć możliwość odbioru przesyłek przez osoby nieuprawnione." Wszystkie powołane wyżej orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl. W świetle powyższych poglądów, tut. Sąd nie miał wątpliwości, że doręczenie Spółce decyzji w dniu 20 maja 2013 r., odbyło się zgodnie zobowiązującymi przepisami i było prawidłowe.

Termin wniesienia skargi został określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. i wynosi on trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, zaś w myśl art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Termin do wniesienia skargi określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. jest terminem procesowym. Do jego zachowania wymagane jest więc nadanie skargi do właściwego organu. Jedynie łączne uwzględnienie art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a. gwarantuje prawidłową ocenę, czy skarga została wniesiona we właściwym trybie. Ustawowy termin do wniesienia skargi jest liczony od dnia doręczenia stronie odpisu rozstrzygnięcia w sprawie, bądź od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W kontrolowanej sprawie skarżąca otrzymała zaskarżoną decyzję w dniu 20 maja 2013 r., stąd termin do wniesienia skargi rozpoczął się w dniu 21 maja 2013 r., a upłynął w dniu 19 czerwca 2013 r. Tymczasem skarżąca wysłała skargę do organu listem poleconym w dniu 20 czerwca 2013 r. Wobec tego skarga została wniesiona przez skarżącą jeden dzień po upływie ustawowego terminu do jej złożenia, który mijał 19 czerwca 2013 r. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

W tym stanie rzeczy skargę należało odrzucić, jako spóźnioną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Rozstrzygnięcie Sądu, o zwrocie uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi, uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

W związku z tym, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.