Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 422/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. art. 1 par 1 1 i par 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 art. 134 par 1  i 135
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 26 par 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk Meder /spr./, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 września 2009 r. sprawy ze skargi W. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego W. B. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia

[...] r., nr [..] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1

w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 33 i 34 § 4 ustawy

z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U.

z 2005r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.) oraz § 7, § 11 uchwały Nr XIII/269/03 Rady Miasta [...] z dnia 1 grudnia 2003r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta [...] oraz sposobu ich pobierania (Dz.Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 113, poz. 1932) zmienionej uchwałą Rady Miasta [...] Nr XXIX/576/04 z dnia 22 listopada 2004r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 49, poz. 2168),po rozpatrzeniu zażalenia W. B. z dnia[...] . na postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [....]

nr [...] w sprawie uznania za nieuzasadnione zarzutów

w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym, w oparciu o tytuł wykonawczy

Nr [...] i odmowie umorzenia postępowania utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji

W uzasadnieniu organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania

w przedmiotowej sprawie, z którego wynikało, że Prezydent Miasta [...] występując w ww. sprawie w roli wierzyciela wystawił tytuł wykonawczy

z dnia [...] r. nr [...] obejmujący należności z tytułu opłat dodatkowych za nieopłacony postój pojazdu marki [...] nr rej. [...]

w strefie płatnego parkowania w łącznej kwocie [...] zł wraz z kosztami upomnienia w kwocie [...] zł. Jako podstawę prawną egzekwowanej należności wierzyciel wskazał ustawę z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych oraz uchwałę nr XIII/269/03 Rady Miasta [...] z dnia 1 grudnia 2003r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta [..] oraz sposobu ich pobierania oraz uchwałę Nr XXXIX/576/04 Rady Miasta [...] z dnia [...] r.

Odpis tytułu wykonawczego został doręczony zobowiązanemu W. B. w dniu [....] r.

Pismem z dnia [...] r. W. B. wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne i wniósł o jego umorzenie.

W dniu[...] . zostało wydane postanowienie, na mocy którego Prezydent Miasta [...] uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione i odmówił umorzenia postępowania.

Pismem z dnia [...] r. zobowiązany wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, które to postanowienie zostało w dniu [...]r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchylone,

a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium zarzuciło organowi I instancji, że pomimo trwającego ponad rok postępowania nie ustalił, kto faktycznie jest właścicielem pojazdu. W tym celu winien wystąpić do Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w [...] , by następnie zweryfikować twierdzenia W. B. w tym zakresie.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] . uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione i odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że fakt obecności pojazdu należącego do zobowiązanego został stwierdzony

w strefie płatnego parkowania przez wykonujących swoje obowiązki inspektorów Strefy Płatnego Parkowania i zapisany na blankietach zawiadomień. Organ podał również, że obowiązek zapłaty opłaty parkingowej, co do zasady, obciąża właściciela pojazdu, który pomimo, że został wezwany przez organ do wskazania użytkowników pojazdu nie dokonał takiego wskazania. W związku z tym, za osobę zobowiązaną należało uznać właściciela pojazdu i stąd też nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. Nadto organ wskazał, że skoro zobowiązany powołuje się na zarzut nieistnienia obowiązku winien wskazać dowody, że obowiązek nie istnieje, gdyż nigdy nie powstał albo powstał lecz wygasł z powodu zaistnienia określonych okoliczności.

W postanowieniu podano również, że tytuł wykonawczy zawiera wszystkie prawem wymagane elementy, w tym prawidłowo określoną podstawę prawną egzekwowanego obowiązku.

Pismem z dnia [...] r. zobowiązany W. B. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, w którym domagał się jego uchylenia

w całości oraz umorzenia postępowania egzekucyjnego zarzucając naruszenie art. 33 pkt 4 oraz art. 33 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W uzasadnieniu W. B. wskazał, że postępowanie dotknięte jest błędem co do osoby zobowiązanego, nadto tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 27 § 1 pkt 3 ustawy egzekucyjnej. Wskazał również, że jest współwłaścicielem pojazdu, który służy zarówno jemu, pracownikom zatrudnionym

w jego firmie do wykonywania działalności gospodarczej jak i osobom współpracującym gospodarczo ze spółką. Związku z tym nie jest w stanie podać, kto i w jakich okolicznościach użytkował pojazd, natomiast w zarzutach wskazał okoliczności pozwalające stwierdzić, że nie jest zobowiązanym do uiszczenia należności objętej tytułem wykonawczym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w wyniku rozpoznania zażalenia stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13b ust. 1, 2, 3, 4 i 5 oraz art. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz uchwała Nr XIII/269/03 Rady Miasta [...] z dnia

[...] . w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta [...] oraz sposobu ich pobierania oraz uchwała Rady Miasta [...] Nr XXIX/576/04

z dnia 22 listopada 2004r.

Kolegium podało, że zgodnie z § 7 ust. 1 w/w uchwały opłatę za parkowanie uiszcza się przed rozpoczęciem parkowania bez uprzedniego wezwania poprzez:

1) wykupienie biletu oraz czytelne, jednoznaczne i trwałe jego skasowanie przez zakreślenie znakami "X" miesiąca, dnia, godziny i minuty (z dokładnością do 5 minut) rozpoczęcia postoju; 2) wykupienie abonamentu; 3)wniesienie opłaty zryczałtowanej.

Obowiązek wniesienia opłaty za parkowanie oraz opłaty dodatkowej powstaje z mocy prawa, a nie wniesiona opłata podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W myśl § 11 powołanej uchwały, opłata dodatkowa za nie wniesienie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Strefie Płatnego Parkowania (SPP), wniesiona w terminie 7 dni od dnia nieopłaconego postoju, wynosi 20 zł, a po tym terminie 50 zł. Zatem ten, kto parkuje pojazd w strefie płatnego parkowania bez ważnego biletu parkingowego winien mieć pełną świadomość, że narusza obowiązujące prawo w tym zakresie i może otrzymać zawiadomienie, które nie nakłada obowiązku zapłaty opłaty parkingowej, ale jedynie stwierdza fakt nieuiszczenia opłaty z tytułu parkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania.

Odnośnie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego Kolegium stwierdziło, że W. B. nie kwestionuje faktu, że jest właścicielem pojazdu i w zarzutach podaje, że pojazd ten użytkowany był przez kilka osób tj. przez członków rodziny oraz osoby zatrudnione w prowadzonej przez niego firmie. Nadto zobowiązany podał, że nie jest w stanie wskazać konkretnie osób, które mogły korzystać z pojazdu

w terminach wskazanych w upomnieniu.

W ocenie organu odwoławczego, nie jest możliwa - z logicznego punktu widzenia - sytuacja, w której samochód o określonej wartość często bardzo wysokiej udostępniany jest dużej liczbie osób, które to osoby w sposób zupełnie swobodny

i dowolny i bez jakichkolwiek dokumentów potwierdzających fakt korzystania

z pojazdu, użytkują tenże pojazd. To w interesie wnoszącego zażalenie,

w szczególności dla celów podatkowych, ewentualnej odpowiedzialności za zużycie pojazdu, itp. leży wykazanie szczególnej dbałości o mienie, którego jest właścicielem. W. B. w zakresie udostępniania pojazdu pracownikom firmy nie prowadził żadnej ewidencji użytkowników pojazdu, nie podpisał umów w tym zakresie ani protokołów zdawczo - odbiorczych, zatem zupełnie samodzielnie pozbawił się środków dowodowych, które w przedmiotowej sprawie miałyby kluczowe znaczenie dla ustalenia osoby zobowiązanej. Ryzyko nie posiadania tego rodzaju dokumentów obciąża jedynie zobowiązanego. Zatem nie powinno budzić wątpliwości, że w razie nie uiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej uiszczenia obciąża, co do zasady, właściciela pojazdu. Właściciel pojazdu jest bowiem na ogól korzystającym z drogi, chyba, że udowodni, że pojazd użyczył, czy udostępnił innej osobie. Właściciel pojazdu ma w takiej sytuacji możliwość obrony swoich praw poprzez złożenie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego po otrzymaniu tytułu wykonawczego.

Organ egzekucyjny nie musi, a nawet nie może, prowadzić postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie korzystającego z dróg publicznych poprzez zaparkowanie samochodu, ponieważ nie pozwalają na to przepisy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ może w takiej sytuacji domniemywać, że korzystającym z dróg publicznych był właśnie właściciel samochodu. Obowiązek ten spoczywa na zobowiązanym, gdyż to on podnosząc ten zarzut zamierza wywołać określony skutek prawny w postaci uchylenia się od odpowiedzialności. Analogiczne stanowisko w tym zakresie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 czerwca 2006r., sygn. akt: I OSK 209/07.

W. B. nie wskazał konkretnie i w sposób nie budzący wątpliwości użytkownika pojazdu, zatem zarzut błędu co do osoby zobowiązanego, jako bardzo ogólnikowy i zupełnie nieskonkretyzowany, nie może zostać uwzględniony. Kolegium powołało się w tym zakresie na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w [...] z dnia[...] ., sygn. akt II SA/Sz 13/07.

W przedmiotowej sprawie 48 zawiadomień zostało wystawionych w różnych okresach czasu, przez różne osoby, w różnych częściach miasta, w związku z tym nie jest możliwe uznanie za prawdopodobne, że zawiadomienia były wypisywane omyłkowo lub też "dla żartu", bądź też w celu pokrzywdzenia osoby zobowiązanej.

Nie ulega wątpliwości, że samochód marki [...] o nr rej. [...] został zarejestrowany w strefie płatnego parkowania przez pełniących swoje obowiązki inspektorów i zapisany przez nich na blankiecie zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, które zostało umieszczone za wycieraczką przedniej szyby samochodu. Zatem, nie jest więc możliwe, uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, że inspektor SPP wypisał zawiadomienie o nieopłaconym postoju, wpisując w nich markę i nr rejestracyjny samochodu zobowiązanego, mimo że tego dnia, o wskazanej godzinie, w tej części miasta nie widział takiego pojazdu na terenie strefy, bądź też wystawił takie wezwanie, widząc prawidłowo wypełniony i ważny blankiet opłaty za postój.

W ocenie Kolegium, wskazana w tytule wykonawczym podstawa prawna jest prawidłowa, gdyż wierzyciel, jak wynika treści pozycji 29 tytułu, ma obowiązek wskazać akt normatywny stanowiący podstawę, że należność powstała z mocy prawa. Wierzyciel nie ma natomiast obowiązku podania konkretnego przepisu prawa.

Kwestionując rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego W. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w [...] zarzucając mu oraz poprzedzającemu je postanowieniu Prezydenta Miasta [...] naruszenie art. 33 pkt. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wniósł o uchylenie zaskarżonych postanowień

i przekazanie sprawy organowi administracyjnemu I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że z rozstrzygnięciem zawartym

w zaskarżonych postanowieniach nie sposób się zgodzić, albowiem nie usuwa podnoszonej we wcześniejszych pismach wadliwości postępowania, a nadto stanowi naruszenie art. 33 pkt. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez jego błędną wykładnię.

Należy podkreślić, iż przywołane w postanowieniu Prezydenta Miasta [...] orzeczenie NSA w Poznaniu z dnia 12.02.1998r., wyrażające pogląd zaakceptowany następnie przez Kolegium, nie ustanawia ścisłego obowiązku wskazania osoby, która kierowała pojazdem, tj. jak zdaje się sugerować organ egzekucyjny, jego dokładnych danych osobowych oraz udokumentowanych okoliczności korzystania z pojazdu. W opinii doktryny, we wskazanym wyroku Sąd przyjął raczej domniemanie, że jeśli z okoliczności sprawy nie wynika co innego, właściciel pojazdu jest zobowiązanym. /Zbigniew Leoński, komentarz do art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji [w:]Roman Hauser, Zbigniew Leoński, Andrzej Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, publikacja systemu informacji prawnej LEGALIS/. Powyższe zastrzeżenie komentatorów należy uznać za logiczne i rozsądne, co jak się wydaje, pozwala je odnieść także do innych orzeczeń określających, w podobnych sprawach, sposób rozumienia błędu co do zobowiązanego, a także okoliczności pozwalających go ustalić. W przedmiotowym postępowaniu, zostało dostatecznie wykazane, iż skarżący, pomimo iż jest właścicielem pojazdu, nie mógł parkować nim w dniach

i miejscach wskazanych w upomnieniu. Wskazano bowiem, iż samochód o podanym numerze rejestracyjnym nie jest wykorzystywany przez skarżącego, lecz służy pracownikom zatrudnionym zarówno w jego firmie, jak i osobom współpracującym gospodarczo ze Spółką. Krąg podmiotów korzystających z pojazdu obejmuje zatem wiele osób, a tym samym nie jest nawet możliwe, by dokładnie wskazać, kto

i w jakich godzinach użytkował wymieniony samochód. Nie zmienia to jednak faktu, iż wobec podania konkretnych okoliczności i argumentów, nie może on zostać uznanym za zobowiązanego. Postępowanie organu w tym zakresie, przy założeniu prawidłowego rozumienia kategorii określonej w art. 33 pkt. 4 wskazanej ustawy, winno ograniczyć się do badania czy zaistniał błąd, nie zaś jak w niniejszym przypadku koncentrować się na żądaniu określenia faktycznie zobowiązanych wraz

z dostarczeniem dokumentacji pozwalającej wyznaczyć okoliczności powstania zaległości. Tym samym, w ocenie skarżącego, istotą zaistnienia błędu, o którym mowa w wymienionej normie, jest stwierdzenie takiego zespołu okoliczności, które wykluczają z kręgu osób zobowiązanych dany podmiot. Kwestią drugorzędną jest zatem ewentualne "niezadowolenie" organu z zakresu dodatkowych informacji, które podał skarżący wykazując, w zarzutach co do tytułu wykonawczego, powyższą okoliczność.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

W art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/, formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji /innego aktu lub czynności/

z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz

z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności, Sąd po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, stwierdził konieczność uwzględnienia skargi poprzez zastosowanie przy orzekaniu przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przy jednoczesnym skorzystaniu z dyspozycji art. 134 § 1 i art. 135 tej ustawy.

Sąd uznał przy tym za celowe wyjaśnić, że w sprawowanej w toku tego postępowania kontroli, związany jest granicą sprawy, wyznaczoną przez przedmiot zaskarżonego postanowienia.

Z akt sprawy będącej przedmiotem rozpoznania wynika, że Prezydent Miasta [...] będący w tej sprawie wierzycielem oraz organem egzekucyjnym dochodzi od skarżącego W. B. należności pieniężnej w kwocie [...] złotych obejmujących należność główną koszty egzekucyjne oraz koszty upomnienia z tytułu nie uiszczonej opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w Strefie Płatnego Parkowania w [...] pojazdu [...] o nr rej[...] .

Zauważyć należy, co ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, iż obowiązek ponoszenia opłat za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania wynika z przepisów prawa – bez potrzeby jego konkretyzacji w drodze aktu indywidualnego np. decyzji (podobnie: wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005r.

sygn. akt FSK 2580/04, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26 lipca 2006r. sygn.

II SA/Sz 534/06 nie publikowane).

Zdaniem Sądu, nie powinno też budzić wątpliwości, że w razie nie uiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej uiszczenia obciąża – co do zasady – właściciela pojazdu. Właściciel jest bowiem na ogół korzystającym z drogi, chyba że udowodni, że pojazd użyczył innej osobie, a taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie.

Powyższa okoliczność nie zwalnia jednak wierzyciela od ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości osoby lub podmiotu, który w prowadzonych przez służby wierzyciela rejestrach jest właścicielem pojazdu oraz wystawienia w oparciu

o dokonane ustalenia tytułu wykonawczego. Wadliwe ustalenie zobowiązanego może stanowić podstawę zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego.

Zarzut ten w kontrolowanym przez Sąd postępowaniu skarżący podnosił i był on przedmiotem dodatkowych ustaleń, które poczynił organ I instancji wykonujący zalecenia organu odwoławczego zawarte w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 20 października 2008 r. Z ustaleń tych wynikało, że współwłaścicielami pojazdu [...] o nr rej. [...] C są W. B. i M.

Organ odwoławczy uchylając postanowienie organu I instancji na podstawie art. 138 § 2 Kpa może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zalecenia organu II instancji wiążą organ pierwszej instancji jedynie co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych, zaś sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia tych okoliczności i ocena dowodów w tym celu uzyskanych należy do wyłącznej kompetencji organu pierwszej instancji. Zauważyć jednak należy, że organ I instancji jakkolwiek wyjaśnił wątpliwości co do osoby właściciela pojazdu, to jednak

w postanowieniu z dnia 4 grudnia 2998 r. do nowych okoliczności sprawy się nie odniósł. Również organ odwoławczy, który uchylił postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. tylko z powodu nie wyjaśnienia kto w istocie jest właścicielem pojazdu, do nowych ustaleń się nie odniósł.

Zgodnie z art. 26 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji( Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego sporządzonego według ustalonego wzoru.

Skoro Prezydent Miasta [...] posiadający w kontrolowanym przez Sąd postępowaniu przymiot wierzyciela i organu egzekucyjnego wystawia w oparciu

o posiadane rejestry pojazdów tytuł wykonawczy zawierający niekompletne dane dotyczące osoby zobowiązanej, to egzekucja należności pieniężnej w oparciu

o wadliwy (niezgodny z treścią art. 27 ustawy egzekucyjnej) nie powinna być prowadzona, zaś zgłoszony zarzut błędu co do osoby zobowiązanej rozpoznany

w oparciu o dane, którymi wierzyciel będący równocześnie organem egzekucyjnym dysponuje z urzędu.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.

W kwestii wykonalności wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej wyżej ustawy, natomiast o kosztach w oparciu o art. 200 tego aktu prawnego.