Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 773/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 29 ust 4, art 31 ust 1, art 37
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt II GSK 773 /14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 kwietnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia NSA Barbara Stukan-Pytlowany Sędzia del. WSA Lidia Ciechomska-Florek Protokolant Sylwia Nerkowska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. Spółki z o.o. w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2747/13 w sprawie ze skargi T. Spółki z o.o. w O. na informację zawartą w piśmie Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w wyrokiem z 15 stycznia 2014 r. oddalił skargę T. Sp. z o.o. w O. na informację zawartą w piśmie Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Skarżąca złożyła [...] maja 2012 r. wniosek o dofinansowanie projektu "Innowacyjna technologia zautomatyzowanej detekcji, klasyfikacji i lokalizacji uszkodzeń nawierzchni drogowych" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, Oś priorytetowa 1 – Badania i rozwój nowoczesnych technologii, Działanie 1.4 - Wsparcie projektów celowych.

Po dokonaniu merytorycznej oceny wniosku Narodowe Centrum Badań i Rozwoju (dalej: NCBiR) pismem z [...] października 2012 r. poinformowało spółkę, że złożony wniosek o udzielenie wsparcia został umieszczony na liście projektów nierekomendowanych do wsparcia ze względu na niespełnienie wymaganych kryteriów.

Spółka złożyła protest, który nie został uwzględniony. NCBiR uznała co prawda za zasadne zarzuty zakresie kryterium merytorycznego dostępu nr 1 i kryterium merytorycznego fakultatywnego nr 1, lecz oceniła jako prawidłową ocenę wniosku w zakresie kryterium dostępu nr 10 i kryterium merytorycznego fakultatywnego nr 3 – Poziom gotowości technologii będącej przedmiotem projektu przed rozpoczęciem projektu. Odnośnie kryterium dostępu nr 10 Instytucja Pośrednicząca, wbrew zarzutom recenzentów, uznała przedstawione we wniosku kwoty wynagrodzeń kierownika projektu i osoby zatrudnionej na stanowisku obsługi projektu za uzasadnione i podane poprawnie. Wskutek rozpoznania protestu nie uwzględniono jednak zasadności wskazanych we wniosku kosztów zakupu badań ze względu na brak możliwości sprawdzenia czy podane kwoty są zasadne wobec braku wyszczególnionych części składowych, co jak wskazano stanowi poważne uchybienie projektu. Zarzucono ponadto, że brak jest danych ile osób i w jakim wymiarze godzinowym będzie pracowało nad projektem oraz jaki sprzęt będzie potrzebny do jego realizacji.

W wyniku rozpatrzenia protestu projekt uzyskał 84 pkt., jednak z uwagi na brak spełnienia kryterium dostępu nr 10 umieszczony został na liście projektów nierekomendowanych do dofinansowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wyrokiem z 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 874/13 uwzględnił skargę Spółki T., stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem prawa, a w szczególności § 9 ust. 10 Załącznika 4.4.

Ponadto Sąd uznał, że NCBiR uchybiło art. 30 ust 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm. – dalej: u.z.p.p.r.), zgodnie z którym pisemna informacja o negatywnej ocenie projektu winna zawierać uzasadnienie wyników. Natomiast w piśmie NCBiR z 23 października 2012 r., informującym o negatywnej ocenie nie występował element "uzasadnienia". Zdaniem WSA, Instytucja Pośrednicząca winna odnieść się do zarzutu, w przypadku uznania kryterium dostępu nr 10 za niespełnione w oparciu o brak wyszczególnienia kosztów poszczególnych prac w ramach zadań, czy i na jakiej podstawie wnioskodawca był zobowiązany do określonej szczegółowości przy przedstawianiu kosztów projektu, bądź rzeczowo uzasadnić stanowisko dlaczego wykazane we wniosku koszty zakupu usługi badawczej nie mogą być uznane za racjonalne i adekwatne.

NCBiR wniosło skargę kasacyjną od powyższego wyroku, którą Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 11 lipca 2013 r. sygn. akt II GSK 1113/13 oddalił.

Następnie, po ponownym rozpoznaniu protestu NCBiR pismem z [...] listopada 2013 r. poinformowało wnioskodawcę, że jego zarzuty nie zostały uwzględnione w odniesieniu do:

1/ Kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 1: "Projekt ma charakter innowacyjny co najmniej w skali kraju",

2/ Kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 10: "Wydatki są uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu",

3/ Kryterium merytorycznego fakultatywnego nr 1: "Poziom innowacyjności rezultatów prac badawczo-rozwojowych" – utrzymano pierwotną ocenę , tj. 16,67 pkt,

4/ Kryterium merytorycznego fakultatywnego nr 3: "Poziom gotowości technologii będącej przedmiotem projektu przed rozpoczęciem projektu" – utrzymano pierwotną ocenę , tj.10 pkt.

W uzasadnieniu dotyczącym kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 10 NCBiR wskazało, że wnioskodawca planuje wydać ponad 95% budżetu projektu na zakup badań od jednego podwykonawcy, tj. od firmy B. Sp.j. A., która [...] maja 2012 r. została wykreślona z rejestru przedsiębiorców (wpis prawomocny od [...] maja 2012 r.). Instytucja Pośrednicząca podniosła, że wnioskodawca [...] czerwca 2012r. złożył poprawiony wniosek, a wraz z nim oświadczenie stwierdzające, między innymi, zgodność podanych we wniosku informacji ze stanem faktycznym i prawnym. W dniu złożenia uzupełnień B. Sp.j. A. nie istniała na rynku, a zatem wnioskodawca przedstawił nieprawdziwą informację. Zakwestionowano również oświadczenie, o posiadaniu przez podwykonawcę sześcioletniego doświadczenia, ponieważ spółka B. Sp.j. A. rozpoczęła działalność [...] maja 2008 r., a więc w dacie składania wniosku istniała na rynku 4 lata i 7 dni. W konkluzji NCBiR stwierdziło, że przedstawionego planu budżetu nie można uznać za racjonalny i uzasadniony, ponieważ z dokumentacji aplikacyjnej wynika, że cały projekt miał być kupiony od spółki, która w dacie składania wniosku nie istniała.

T. sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na informację w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 stycznia 2014 r. oddalił skargę podnosząc, że nieuzasadnione jest uwzględnienie skargi jeżeli naprawienie stwierdzonego naruszenia prawa pozostawałoby bez wpływu na wynik postępowania w przedmiocie oceny projektu. Zdaniem Sądu taka sytuacja miała miejsce w rozpoznanej sprawie.

WSA podniósł, że zgodnie z Regulaminem Przeprowadzania Konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, w zakresie działania 1.4, procedura wyboru dokonywana jest dwuetapowo. W pierwszej kolejności badane jest spełnienie kryteriów formalnych a następnie merytorycznych, które dzielą się na kryteria merytoryczne dostępu i kryteria merytoryczne punktowane. Ocena merytoryczna spełnienia kryteriów dostępu dokonywana jest w systemie "zero-jedynkowym", zaś kryteriów merytorycznych punktowanych w systemie punktowym, według przypisanej dla danego kryterium skali. Wniosek może być oceniony pozytywnie tylko wówczas gdy spełnia wszystkie kryteria dostępu, a ponadto uzyska w ocenie merytorycznej punktowanej co najmniej 60 punktów na 100 możliwych.

Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko Instytucji Pośredniczącej, że nie zostało spełnione kryterium merytoryczne dostępu nr 10. W ocenie Sądu, NCBiR rozpoznając ponownie protest, w zakresie oceny kryterium dostępu nr 10, zastosowało się do zaleceń WSA sformułowanych w wyroku z 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 874/13. W związku z tym nie doszło do zarzucanego przez skarżącą naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Instytucja pośrednicząca rozpoznając ponownie protest uznała bowiem, że wykazane we wniosku koszty nie mogą zostać uznane za racjonalne i adekwatne z przyczyn innych, niż brak szczegółowości przy ich przedstawianiu i uzasadniła swoje stanowisko w sposób, który Sąd uznał za prawidłowy.

WSA podzielił ustalenia NCBiR, że podmiot, od którego wnioskodawca miał zamiar zakupić wyniki badań, przeznaczając na ten cel 95% budżetu projektu (B. Sp.j. A.), został [...] maja 2012 r. wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego i nie istnieje, w związku z czym przedstawionego planu budżetu nie można było uznać za racjonalny i uzasadniony. Ustalenie to jest wystarczającym powodem do stwierdzenia, że kryterium merytoryczne dostępu nr 10 nie zostało spełnione i w konsekwencji do odmówienia przyznania dofinansowania.

Sąd przypomniał, że [...] czerwca 2012 r. skarżąca złożyła uzupełnienie wniosku, a wraz z uzupełnionym wnioskiem złożyła także oświadczenie potwierdzając między innymi zgodność podanych we wniosku informacji ze stanem faktycznym i prawnym. Ponieważ w dniu złożenia uzupełnionego wniosku spółka B. Sp.j. A. nie istniała, to należało uznać, że wnioskodawca przedstawił we wniosku nieprawdziwą informację. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że istotą odmowy uznania kryterium nr 10 za spełnione nie było jednak złożenie nieprawdziwego oświadczenia, ale ustalenie, że 95% wydatków nie mogło być uznane za uzasadnione, racjonalne i adekwatne, wobec przeznaczenia ich na zakup wyników badań od nieistniejącego podmiotu.

Zdaniem Sądu, nie mogą mieć wpływu na ocenę projektu złożone na etapie skargi wyjaśnienia, że spółka B. Sp.j. A. została przekształcona w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, w konsekwencji czego przejęła wszystkie prawa i obowiązku spółki przekształcanej. Sąd podkreślił, że ocena projektu jest dokonywana na podstawie wniosku złożonego przez wnioskodawcę i to na wnioskodawcy ciąży obowiązek przedstawienia we wniosku wszystkich informacji niezbędnych do oceny projektu.

Sąd pierwszej instancji przypomniał, że wyłonienie projektów do dofinansowania odbywa się w drodze konkursu, w którym obowiązuje sformalizowana procedura. Poprawianie i uzupełnianie wniosków jest możliwe w ograniczonym zakresie i dotyczy tylko uchybień formalnych. Zdaniem Sądu nie można zaliczyć do uchybień formalnych wniosku wskazania nieistniejącej spółki jako podmiotu, którego wynagrodzenie stanowi 95% budżetu projektu.

WSA zauważył, że zgodnie z art. 37 u.z.p.p.r. do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. W związku z tym organ oceniający wniosek nie ma ani obowiązku ani prawa do prowadzenia postępowania wyjaśniającego tak jak ma to miejsce w postępowaniu administracyjnym. Sąd uznał więc za nieuzasadnione zarzuty dotyczące niezwrócenia się do skarżącej o złożenie wyjaśnień co do przyczyn wykreślenia z KRS spółki B. Sp.j. A., a tym bardziej prowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy spółka ta nie przekształciła się w inny podmiot.

Sąd pierwszej instancji nie stwierdził też by w konkursie doszło do naruszenia art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. Potencjalni beneficjenci do których skierowany był konkurs mieli do niego równy dostęp, a z dokumentów regulujących zasady oceny projektów nie wynikało, aby kryteria ocen były niejasne. Brak było również podstaw do stwierdzenia, że przyczyną umieszczenia projektu na liście projektów nierekomendowanych do wsparcia było nałożenie na skarżącą dodatkowych obowiązków w ramach niespełnionego kryterium dostępu nr 10.

Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do oceny pozostałych kryteriów, ponieważ wobec ustalenia, że nie zostało spełnione kryterium dostępu nr 10, ich ocena nie mogła mieć wpływu na wynik rozpatrzenia protestu.

T. sp. z o.o. zaskarżonemu powyższy wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i uwzględnienie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.. Ponadto spółka wniosła o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu:

a) następujących postanowień dokumentacji Konkursu w ramach Programu Operacyjnego innowacyjna Gospodarka 2007-2013 (dalej: POIG), Oś priorytetowa 1 – Badania i rozwój nowoczesnych technologii, Działanie 1.4 – Wsparcie projektów celowych, która to dokumentacja składa się na system realizacji POIG (w rozumieniu art. 26 ust. 1 pkt 8 u.z.p.p.r.):

i. § 6 ust. 9 lit. a) w związku z § 6 ust. 6 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Priorytet 1: Badania i rozwój nowoczesnych technologii, Działanie 1.4: Wsparcie Projektów Celowych (dalej: RPK) poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżąca podała we wniosku o dofinansowanie nieprawdziwe informacje i w konsekwencji wskazała jako podwykonawcę nieistniejącą spółkę, podczas gdy wszelkie informacje zawarte w złożonym przez skarżącą wniosku na dzień jego złożenia były prawdziwe, a po dniu [...] maja 2012 r. żadne informacje podane we wniosku nie mogły być zmieniane lub uzupełniane poza szczegółowo uregulowaną procedurą;

ii. § 7 ust. 6 RPK poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że składając uzupełnienie wniosku 18 czerwca 2012 r., wnioskodawca miał możliwość odniesienia się w jakikolwiek sposób co do formy prawnej prowadzenia działalności gospodarczej przez podwykonawcę spółkę B. Sp.j. A., podczas gdy z postanowienia RPK jednoznacznie wynika, że uzupełnieniu mogą podlegać wyłącznie elementy wskazane przez Instytucję Pośredniczącą (IP) do uzupełnienia, a pośród tych elementów nie znajdowała się w żadnym zakresie informacja na temat sytuacji prawnej spółki B. Sp.j. A.;

iii. § 7 ust. 10 RPK poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że Oświadczenie, o którym mowa w tym przepisie, rozciąga się na wszystkie informacje podawane we wniosku o dofinansowanie, w tym podane w pierwotnie złożonym Wniosku (a w stosunku do których stosowne Oświadczenie zostało złożone na podstawie § 6 ust. 9 lit. a RPK), a nie wyłącznie wobec tych informacji, które podawane są przez Wnioskodawcę uzupełniająco w ramach poprawionego wniosku, w trybie przewidzianym przez § 7 ust. 6 i n. RPK;

iv. § 7 ust. 13 RPK poprzez jego niezastosowanie i nie uwzględnienie, że wskazanie przez wnioskodawcę w złożonym uzupełnieniu wniosku z 18 czerwca 2012 r. informacji na temat aktualnej sytuacji prawnej spółki B. Sp.j. A. w sytuacji, gdy kwestia ta nie była przedmiotem wezwania Instytucji Pośredniczącej w celu dokonania uzupełnienia wniosku, skutkowałoby dokonaniem poprawki wykraczającej poza poprawki postulowane przez Instytucję Pośredniczącą, a w konsekwencji cały wniosek skarżącej podlegałby odrzuceniu;

Ponadto "z ostrożności procesowej" spółka T. zarzuciła:

v. naruszenie § 9 pkt 2 w związku z § 5 ust. 2 Załącznika nr 4.4 "Procedura odwoławcza w ramach PO IG" do "Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013, Narodowe Strategiczne Ramy Odniesienia na lata 2007- 2013", poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, co sprowadza się do tego, że Sąd pierwszej instancji uznał za prawidłowe takie stanowisko Instytucji Pośredniczącej w zakresie kryterium merytorycznego dostępu nr 10, które nie było objęte zakresem zgłoszonych przez skarżącą zarzutów w proteście, wobec czego argumentacja jakoby spółka wskazana przez wnioskodawcę nie istniała powinna być przez Sąd pierwszej instancji uznana za niedopuszczalną, ponieważ Instytucja Pośrednicząca rozpatrzyła w tym zakresie protest poza granicami zarzutów w nim zawartych;

b) naruszenie art. 29 ust. 4 u.z.p.p.r. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy kreowany w stosunku do skarżącej obowiązek informowania Instytucji Pośródniczącej o zmianie formy prawnej prowadzonej działalności gospodarczej przez spółkę B. Sp.j. A., która następnie została przekształcona w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, nie znajduje uzasadnienia w procedurach regulowanych przez dokumentację składającą się na system realizacji POIG i nie znajduje podstawy prawnej, co stanowi w istocie o nakładaniu na skarżącą dodatkowych obowiązków w trakcie trwania naboru konkursowego w sposób bezprawny;

c) naruszenie art. 553 §1 ustawy z dnia z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1030 – dalej zwana: k.s.h.), w związku z art. 28 ust. 2 u.z.p.p.r. w związku z art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. oraz w związku z §10 ust. 1 RPK poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, w wyniku czego Sąd pierwszej instancji przyjął, że wnioskodawca wskazał nieprawdziwe informacje na temat istnienia spółki B. Sp.j. A. i w konsekwencji zważył, że 95 % wydatków nie może być uznane za uzasadnione, racjonalne i adekwatne, wobec przeznaczenia ich na zakup wyników badań spółki nieistniejącej, podczas gdy ocena projektów powinna zostać dokonana przy zastosowaniu przejrzystych i rzetelnych reguł, w tym także powszechnie obowiązujących przepisów prawnych, w tym też art. 553 § 1 k.s.h., co wskazuje na to, że spółka wskazana przez wnioskodawcę istnieje, ponieważ po złożeniu wniosku doszło do jej przekształcenia w trybie k.s.h., a zatem tożsamy podmiot istnieje pod nazwą B. sp. z o.o., jest to ta sama spółka oraz przysługują jej wszystkie prawa i obowiązki spółki B. Sp.j. A.;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez:

a) wynikające z wyżej przytoczonych naruszeń prawa materialnego pominięcie wszystkich pozostałych zarzutów skarżącej;

b) wynikające z wyżej przytoczonych naruszeń prawa materialnego i procesowego naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 2 u.z.p.p.r., polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi.

Instytucja Pośrednicząca – NCBiR wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do wykazania, że Sąd pierwszej instancji, niesłusznie podzielił pogląd Instytucji Pośredniczącej, która wobec planowanego zakupu całego projektu od nieistniejącego podmiotu uznała, że wniosek skarżącej nie spełniał kryterium merytorycznego dostępu nr 10 - "Wydatki są uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu".

Według skarżącej nie jest trafne stanowisko Instytucji Pośredniczącej, zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, że oświadczenie potwierdzające, że dane zawarte we wniosku są zgodne z prawdą zawiera nieprawdziwe informacje. Wspomniane oświadczenie, zgodnie z § 6 ust. 9 lit. a) RPK , odnosi się do danych zawartych we wniosku złożonym w wersji elektronicznej. W dacie składania tego wniosku tj. [...] maja 2012 r. B. Sp.j. A. była podmiotem istniejącym, a w związku z tym oświadczenie nie było nieprawdziwe. Skarżącą podniosła, że po złożeniu wniosku w formie elektronicznej nie miała żadnej możliwości jego zmiany lub uzupełnienia poza zakresem wskazanym przez Instytucję Pośredniczącą. Oznacza to, że nie został stworzony mechanizm pozwalający wnioskodawcy na uaktualnianie danych podanych we wniosku. Ponadto kontrahent skarżącej, po zmianie formy prawnej działalności – przekształceniu spółki jawnej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, nadal funkcjonuje w obrocie gospodarczym, a zatem zarzuty o zamiarze nabycia badań od nieistniejącego podmiotu i przeznaczenie na ten cel 95% budżetu projektu są niezasadne.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej nawiązujące do przedstawionego stanowiska skarżącej są chybione.

Na wstępie należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.). W związku z tym tylko zarzuty podniesione w wymienionym środku odwoławczym wyznaczają zakres kontroli zaskarżonego wyroku. Z tej przyczyny odwołanie się przez skarżącą do wniosków i zarzutów zawartych w skardze do WSA (s. 7 skargi kasacyjnej), nie jest skuteczne i nie rodzi po stronie Naczelnego Sądu Administracyjnego obowiązku odniesienia się do zarzutów, które nie zostały wyraźnie sformułowane w skardze kasacyjnej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 6 ust. 9 lit. a) w związku z § 6 ust. 6 RPK przez ich błędną wykładnię, należy zauważyć, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie dokonywał wykładni wymienionych postanowień RPK, a zatem już z tej przyczyny zarzut ten jest nietrafny.

WSA uznał, że Instytucja Pośrednicząca zasadnie stwierdziła, że oświadczenie złożone przez skarżącą [...] czerwca 2012 r. nie były zgodne z prawdą, lecz jednocześnie zaznaczył, że nie było to powodem przyjęcia, że wniosek skarżącej nie spełnia kryterium merytorycznego dostępu nr 10. Podkreślenia wymaga, że oświadczenie, o którym mowa w § 6 ust. 9 lit. a) RPK nie zostało złożone przez skarżącą (z przyczyn od niej niezależnych) w terminie 5 dni roboczych od dnia złożenia wniosku w formie elektronicznej. Skarżąca była wzywana przez Instytucję Pośredniczącą do poprawienia wniosku i łącznie z poprawionym wnioskiem złożyła wymagane oświadczenie. W związku z tym należało uznać, że wspomniane oświadczenie dotyczyło całego wniosku, a nie jak twierdzi skarżąca, tylko tych jego elementów, które były poprawiane. Oświadczając [...] czerwca 2012 r., że dane zawarte we wniosku są prawdziwe, skarżąca złożyła także zapewnienie dotyczące podmiotu, od którego zamierzała nabyć badania tj. B. Sp.j. A.. Nie ulega wątpliwości, że wówczas taki podmiot już nie istniał, gdyż [...] maja 2012 r. został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego. Powyższe prowadzi do wniosku, że ustalenie dotyczące podania nieprawdziwych danych odnośnie do podmiotu, który miał być kontrahentem skarżącej było prawidłowe. Z podanych przyczyn chybiony jest także zarzut błędnej wykładni § 7 ust. 10 RPK. Podkreślić trzeba, że dopiero po uzupełnieniu braków formalnych wniosek skarżącej mógł być uznany za kompletny. Ponadto w sytuacji, gdy skarżąca wcześniej nie składała oświadczenia potwierdzającego prawdziwość danych zawartych we wniosku, to oczywiste jest, że oświadczenie złożone łącznie z uzupełnionym (poprawionym) wnioskiem musiało dotyczyć wszystkich danych w nim podanych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafny jest także zarzut naruszenia § 7 ust. 6 RPK poprzez jego błędną wykładnię. Sąd pierwszej instancji nie przyjął przypisywanej mu przez skarżącą wykładni powołanego przepisu. Wbrew twierdzeniom skarżącej Sąd nie uznał, że "składając uzupełnienie wniosku w dniu [...] czerwca 2012 r. Wnioskodawca miał możliwość odniesienia się w jakikolwiek sposób co do formy prawnej prowadzenia działalności gospodarczej przez podwykonawcę spółkę B. Sp.j. A.".

Kolejny zarzut dotyczył niezastosowania § 7 ust. 13 RPK, zgodnie z którym "Wnioski, które nie zostaną poprawione lub uzupełnione zgodnie z wezwaniem do uzupełnienia/poprawy w wyznaczonym terminie, podlegają odrzuceniu. Gdy Wnioskodawca wprowadzi do wniosku o dofinansowanie poprawki wykraczające poza postulowane przez IP w doręczonym wezwaniu, wniosek również podlega odrzuceniu". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jest niesłuszny. Przede wszystkim należy zauważyć, że Sąd pierwszej instancji nie stwierdził, że skarżąca powinna uzupełnić wniosek o informację o przekształceniu B. Sp.j. A., przeciwnie Sąd uznał, że nie można zaliczyć do braków formalnych wniosku (a tylko takie mogły być uzupełniane), wskazania w nim jako kontrahenta wnioskodawcy nieistniejącej spółki. Wobec takiego stanowiska WSA, nie można uznać, że miał on obowiązek zastosowania § 7 ust. 13 RPK, który ma zastosowanie wyłącznie do braków (błędów) nie mających zasadniczego znaczenia.

Skarżąca zarzuciła również błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie § 9 pkt 2 w związku z § 5 ust. 2 Załącznika nr 4.4 "Procedura odwoławcza w ramach PO IG" do "Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013, Narodowe Strategiczne Ramy Odniesienia na lata 2007- 2013" polegające na rozpatrzeniu protestu poza granicami zarzutów w nim podniesionych. W związku z tak sformułowanym zarzutem należy zauważyć, że w proteście skarżąca sformułowała zarzut dotyczący kryterium merytorycznego dostępu nr 10. Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniając skargę T. sp. z o.o. wyrokiem z 25 kwietnia 2013 r., w sprawie sygn. akt V SA/Wa 874/13 uznał, że nie można zgodzić się z wynikami rozpatrzenia przez Instytucję Pośredniczącą protestu w zakresie kryterium merytorycznego dostępu nr 10. W związku z tym Sąd sformułował następujące wskazania co do dalszego postępowania "IP winna odnieść się do zarzutu, w przypadku uznania kryterium dostępu nr 10 za niespełnione w oparciu o brak wyszczególnienia kosztów poszczególnych prac w ramach zadań, czy i na podstawie czego wnioskodawca zobowiązany był do takiej, a nie innej szczegółowości przy przedstawianiu kosztów Projektu, bądź rzeczowo uzasadnić stanowisko dlaczego wskazane we wniosku koszty zakupu usługi badawczej nie mogą zostać uznane za racjonalne i adekwatne, o ile IP tak uznaje.". Instytucja Pośrednicząca oraz Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 153 p.p.s.a., byli tym wskazaniami związani. Dodać należy, że w proteście skarżąca zarzucała dokonanie oceny wniosku o dofinansowanie na podstawie "nieprawdziwych faktów" oraz wyjaśniała rolę B. Sp.j. A. w realizacji projektu. W wyniku ponownego rozpatrzenia protestu Instytucja Pośrednicząca miała obowiązek odnieść się do zarzutów postawionych w proteście, oraz wykonać zalecenia zawarte w wyroku z 25 kwietnia 2013 r. W tak określonym zakresie działania Instytucja Pośrednicząca była uprawniona do ponownego zbadania poprawności oceny spełnienia kryterium dostępu nr 10 w jego całokształcie. Badanie statusu podmiotu, który miał zrealizować 95% badawczego budżetu projektu niewątpliwie mieści się w ocenie spełnienia kryterium "Wydatki są uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu". Skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniosła, że zalecenia WSA zawarte w wyroku z 25 kwietnia 2013 r., wyraźnie wskazywały, ze ocena spełnienia omawianego kryterium musi nawiązywać do zarzutów podniesionych w proteście, przytaczając na tę okoliczność fragment uzasadnienia wyroku w sprawie sygn. akt V SA/Wa 874/13. W związku z tym stwierdzić należy, że stwierdzona przez Instytucję Pośredniczącą przyczyna niespełnienia kryterium merytorycznego dostępu nr 10 miała zasadnicze znaczenie. Ustalenie, że podmiot, który miał realizować 95% badawczego budżetu projektu nie istnieje, przesądza o niespełnieniu omawianego kryterium i to niezależnie od wagi argumentów podniesionych przez wnoszącego protest.

W tym miejscu należy zauważyć, że obowiązkiem Instytucji Pośredniczącej jest racjonalne dysponowanie środkami przeznaczonymi na dofinansowanie projektów. Niemożliwa do zaakceptowania byłaby więc sytuacja, gdy ustalenie na którymkolwiek etapie oceny wniosku o dofinansowanie, że nie spełnia on wymaganych kryteriów obowiązkowych (formalnych, dostępu) nie jest równoznaczne z jego negatywną oceną.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 29 ust. 4 u.z.p.p.r. Wbrew twierdzeniom skarżącej na żadnym etapie oceny wniosku i postępowania sądowoadministracyjnego nie był kreowany wobec skarżącej obowiązek informowania Instytucji Pośredniczącej o zmianie prawnej formy prowadzenia działalności przez B. Sp.j. A. Przeciwnie, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że dane zawarte we wniosku nie mogą być zmieniane i są wiążące przy jego ocenie.

Strona skarżąca zarzuciła także błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 553 k.s.h. w związku z art. 26 ust. 2 i art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. oraz w związku z § 10 ust. 1 RPK. Według skarżącej ocena wniosku o dofinansowanie powinna zostać dokonana przy zastosowaniu przejrzystych i rzetelnych reguł, w tym także powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Zastosowanie przy ocenie wniosku skarżącej art. 553 § 1 k.s.h. pozwoliłoby na jednoznaczne ustalenie, że podmiot, który miał zrealizować 95% badawczego budżetu projektu, został przekształcony i istnieje pod nazwą B. sp. z o.o.

Odniesienie się do powyższego zarzutu wymaga przypomnienia, że zgodnie z art. 37 u.z.p.p.r. do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to między innymi, że we wspomnianym postępowaniu nie prowadzi się postępowania wyjaśniającego. Tymczasem sugerowane przez skarżącą badanie następstwa prawnego podmiotu wskazanego we wniosku jako kontrahent wiązałoby się właśnie z prowadzeniem postępowania wyjaśniającego. Należy także dodać, że Instytucja Pośrednicząca była związana treścią wniosku o dofinansowanie. Z tych przyczyn należało uznać, że ocena wniosku nie nastąpiła z naruszeniem przepisów powołanych w omawianym zarzucie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia przepisów postępowania nie poddaje się ocenie z przyczyn formalnych. Skarżąca nie wskazała bowiem żadnego konkretnego przepisu postępowania naruszonego przez Sąd pierwszej instancji. Opisowe przedstawienie zarzutu ("wynikające z wyżej przytoczonych naruszeń prawa materialnego pominięcie wszystkich pozostałych zarzutów Skarżącej"), bez dokładnego określenia przepisu, który został naruszony nie spełnia, określonego w art. 176 p.p.s.a., warunku przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.

Z kolei podniesiony w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 2 u.z.p.p.r. nie poddaje się ocenie z tego powodu, że w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie występuje jednostka redakcyjna powołana przez skarżącą.

Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.