Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Ka 1513/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie NSA Anna Apollo as. WSA Iwona Bogucka (spr.) Protokolant sekr. sąd. Beata Jacek po rozpoznaniu w dniu 19 października 2004 r. sprawy ze skargi Z. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dopuszczenie towaru do obrotu na polskim obszarze celnym oraz wymiaru cła oddala skargę;


UZASADNIENIE

Jak wynika z akt sprawy, Z. O. przebywał w Niemczech w okresie od [...] r. do [...] r. w związku z wykonywana tam pracą. Dnia [...] r. nabył samochód osobowy marki [...], który został zarejestrowany i ubezpieczony na jego nazwisko dnia [...] r. W okresie od [...] do [...] r. Z. O. przebywał w kraju w związku z leczeniem, a następnie [...] sprowadził z Niemiec do Polski zakupiony samochód, na podstawie zaświadczenia celnego nr [...], wydanego przez Wydział Konsularny Ambasady RP – Przedstawicielstwo w K. w dniu [...] r., zwracając się jednocześnie o uznanie sprowadzanego samochodu za wolny od cła. Składając w dniu [...] r. listę rzeczy mienie przesiedlenia, Z. O. wymienił na niej samochód osobowy marki [...] i oświadczył, że służył mu on podczas pobytu w Niemczech.

Dyrektor Urzędu Celnego w K., stwierdzając brak przesłanek z art. 14 ust. 1 pkt 7 lit. a) ustawy z dnia Prawo celne, decyzją z dnia [...] r., zawartą w dowodzie odprawy celnej przywozowej nr [...] dopuścił samochód do obrotu na polskim obszarze celnym i wymierzył cło w kwocie [...] zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie rozstrzygnięciem z dnia [...] r., który podkreślił, że samochód został ubezpieczony i zarejestrowany na rzecz skarżącego po zakończeniu jego pobytu za granicą i nie mógł mu służyć do użytku w Niemczech, choroba skarżącego miała miejsce już po zakończeniu pobytu w Niemczech, zaś występując o wydanie zaświadczenia do Wydziału Konsularnego Ambasady, skarżący sam określił daty graniczne pobytu za granicą. Na skutek wniesionej skargi do sądu, wyrokiem z dnia 8 lipca 1998 r. w sprawie o sygn. I SA/Ka 2116/96 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję organu II instancji. W uzasadnieniu wskazano na konieczność wyjaśnienia przez organy celne, czy w rozpoznawanym przypadku zachodzi sytuacja przywozu samochodu w ramach tzw. podróży powrotnej, w sytuacji gdy skarżący z uwagi na brak zaświadczenia oraz chorobę nie mógł mienia przywieźć we wcześniejszym terminie.

Dnia [...] r. Prezes Głównego Urzędu Ceł wydał w sprawie decyzję nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. W uzasadnieniu przyjęto, że brak jest podstaw do uznania, że pojazd został sprowadzony w ramach podróży powrotnej, albowiem nie został przywieziony przez skarżącego w czasie pierwszej podróży do kraju po zakończeniu pobytu w Niemczech, o czym świadczy porównanie dat pobytu i podróży. Decyzja ta została ponownie uchylona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie o sygn. I SA/Ka 1846/98. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że decyzja została wydana przez organ po wyroku Sądu, który zawierał zalecenia w zakresie konieczności poczynienia ustaleń faktycznych co do okoliczności sprowadzenia samochodu w określonej dacie, w szczególności wyjaśnienia wątpliwości, czy w przypadku skarżącego można mówić o podróży powrotnej, w sytuacji gdy z uwagi na brak wymaganego zaświadczenia oraz chorobę, nie mógł mienia przywieźć we wcześniejszym terminie. Organ administracji był związany ocena prawną wyrażoną w orzeczeniu Sądu, zaniechał jednak dokonania jakichkolwiek ustaleń, które mogły wyjaśnić wątpliwości związane z wymiarem cła.

Rozstrzygając po raz trzeci w sprawie Prezes Głównego Urzędu Ceł przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w ramach którego zwrócono się do Wydziału Konsularnego Ambasady RP w K. o nadesłanie dokumentacji, na podstawie której wydano Z. O. zaświadczenie celne nr [...]. Wśród tych dokumentów nadesłano m. in. wniosek złożony przez skarżącego o wydanie zaświadczenia celnego, w którym określił on daty swego pobytu w Niemczech. Decyzją z dnia [...] r. organ odwoławczy ponownie utrzymał w mocy Decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r., uznając iż brak jest przesłanek uzasadniających objęcie przedmiotowego pojazdu zwolnieniem celnym. Samochód zakupiony [...] r., został zarejestrowany i ubezpieczony dla celów wywozu [...] r. Poprzedni właściciel wyrejestrował pojazd [...] r., wobec czego nie mógł on służyć skarżącemu w czasie pobytu w Niemczech. Zanegowano również, aby samochód został sprowadzony do kraju w czasie podróży powrotnej, uznając iż pobyt za granicą skarżący zakończył [...] r. i wrócił do Polski. W okresie od [...] do [...] r., po zakończeniu pobytu za granicą, przebywał na zwolnieniu lekarskim, a następnie udał się do Niemiec i zarejestrował oraz ubezpieczył samochód, oraz uzyskał zaświadczenie celne, po czym sprowadził pojazd do kraju. Lista mienia zgłoszonego do przesiedlenia nie zawierała innych, poza samochodem rzeczy, zatem również z tego powodu uznano, że pojazd nie był sprowadzony przy pierwszym przyjeździe do kraju i nie służył dla celów przesiedlenia.

Również ta decyzja organu odwoławczego została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie o sygn. I SA/Ka 273/01 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniesiono, że po raz kolejny, mimo związania zaleceniami zawartymi w poprzednich wyrokach wydanych w sprawie, organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie pozwalającym na wyjaśnienie okoliczności, uznanych za relewantne w sprawie, towarzyszących nagłemu wyjazdowi skarżącego z Niemiec i uzasadniających uzyskanie przez niego zaświadczenia celnego po wskazanej w nim dacie zakończenia pobytu. Kwestie te nie zostały w ocenie Sądu zbadane w sposób wystarczający, nie ustalono przyczyn uzyskania tego zaświadczenia po wskazanej w nim dacie zakończenia pobytu i nie ustalono czy i jak przywoływana przez skarżącego choroba uzasadniała jego wyjazd do kraju i jakie miał on znaczenie dla możliwości potraktowania przywozu samochodu jako dokonanego w ramach podróży powrotnej. Nadto podkreślono, że w zakresie w jakim organ przeprowadził postępowanie dowodowe, nastąpiło ono z naruszeniem przepisów procedury, strona nie została bowiem powiadomiona ani o prowadzeniu postępowania dowodowego, ani o możliwości zapoznania się z jego efektami przed wydaniem decyzji, czym naruszono zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu.

Pismem z dnia [...] r., odebranym przez pełnomocnika skarżącego dnia [...] r., Dyrektor izby Celnej w K., w związku z prowadzonym postępowaniem, wezwał stronę do przedłożenia dokumentów poświadczających, że zakończenie pobytu w Niemczech odbyło się w sposób niezależny od strony. W szczególności, wobec przywoływanego i akcentowanego w sprawie faktu choroby, wezwano skarżącego do przedłożenia dokumentów, takich jak warunki kontraktu, lista obecności z dnia [...] r., oświadczenie kierownika budowy o przyczynach niedopuszczenia do pracy w dniu [...] r. i.t.p. Pismo to pozostało bez odpowiedzi.

Po zawiadomieniu strony o możliwości zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie, zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. W decyzji przyjęto, że ze względu na fakt zarejestrowania pojazdu [...] r. nie mógł on służyć skarżącemu w czasie pobytu za granicą. Odnośnie możliwości uznania, że pojazd został sprowadzony w ramach podróży powrotnej do kraju, organ przyjął, że w tym zakresie, ze względu na charakter regulacji, dotyczyć ono może wyłącznie pojazdów sprowadzonych podczas pierwszej podróży do kraju. W sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, albowiem po zakończeniu pobytu w Niemczech ([...] r.), miał miejsce pobyt skarżącego w kraju w okresie od [...] do [...] r., po czym ponownie wyjechał on za granicę w celu sprowadzenia zakupionego wcześniej samochodu. Jak wynika z zeznań złożonych do protokołu przesłuchania z dnia [...] r., Z. O. [...]r. rozchorował się i [...] r. (piątek) nie był w stanie iść do pracy. Jednocześnie jednak przyjechał do kraju w celu udania się do lekarza, gdzie otrzymał zwolnienie lekarskie od dnia [...] do [...] r. Po powrocie do Niemiec dowiedział się, że kierownik budowy nie dopuścił go do pracy i bez jego zgody wymeldował. Wskazując na konieczność wszechstronnego wyjaśnienia tych okoliczności, organ odwoławczy powołał się na wykazaną inicjatywę i wezwanie skierowane do strony, z wnioskiem o dostarczenie dokumentów potwierdzających podnoszone okoliczności. Wobec bierności strony organ uznał, że w ustalonym stanie sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że choroba strony była okolicznością uniemożliwiającą wcześniejsze zarejestrowanie samochodu.

W skardze do Sądu pełnomocnik Z. O. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 190 § 1 pkt 6 ustawy kodeks celny oraz § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Współpracy z Zagranicą z dnia 4 sierpnia 1995 r. w sprawie trybu, warunków, okresu zwolnienia od cła, norm ilościowych, określenia rzeczy podlegających zastrzeżeniu nie odstępowania oraz dokumentów wymaganych do stwierdzenia podstawy stosowania zwolnienia od cła rzeczy stanowiących mienie niektórych krajowych i zagranicznych osób fizycznych, oraz przepisów postępowania, art. 120,121,122,123,124,180 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący nabył samochód w czasie pobytu za granicą i użytkował go w zakresie dozwolonym przez prawo w odniesieniu do samochodów jeszcze nie zarejestrowanych, tj. jeździł nim z miejsca zakupu do miejsca zamieszkania i na przegląd techniczny. Nagła choroba uniemożliwiła skarżącemu zarejestrowanie pojazdu, co jednak uczynił w najbliższym możliwym terminie. Fakt choroby został w ocenie pełnomocnika skarżącego wykazany a "żądanie nadesłania dokumentów potwierdzających fakt, że przyczyną niedopuszczenia skarżącego do pracy, wymeldowania i wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia konsularnego była przebyta choroba, należy uznać za przejaw zbędnego formalizmu, który nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej kwestii".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie. Opisując przebieg dotychczasowego postępowania organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i dodał, że ewentualne korzystanie z pojazdu wbrew przepisom prawa państwa pobytu nie może być uważane za jego używanie, w rozumieniu przepisu art. 14 ust. 1 pkt 7 lit. a) ustawy Prawo celne. Rozważając możliwość uznania pojazdu za sprowadzany przy okazji pierwszego przyjazdu do kraju przy powrocie z zagranicy, organ uznał, że pierwszy przyjazd Z. O. do kraju miał miejsce [...] r w celu udania się do lekarza, a wówczas nie korzystał on z samochodu. Przyjazd [...] r. był zatem przyjazdem powtórnym, i nie może być oceniany jako "przyjazd powrotny". Wobec braku udokumentowania przez skarżącego, że okoliczności ustania pobytu za granicą były od niego niezależne, organ nie mógł przyjąć iż choroba była przeszkodą zarejestrowania samochodu, jak również, że korzysta on ze zwolnienia od cła.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje:

Jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji podane zostały art. 4 ust. 1 oraz 14 ust. 1 pkt 7 lit a) ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. Prawo celne (tekst jedn. Dz. U. z 1994r., nr 71, poz. 312 ze zm.) oraz art. 289 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., nr 23, poz. 75 i 802 ze zm.). Zgodnie z art. 289 ustawy Kodeks celny, postępowania wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie Kodeksu, tj. przed dniem 1 stycznia 1998 r., podlegają rozpoznaniu według przepisów dotychczasowych, z wyjątkiem postępowań dotyczących wydawania koncesji na prowadzenie agencji celnych i pozwoleń na prowadzenie składów celnych. Wobec wszczęcia postępowania w sprawie w dniu [...] r., podlegała ona zatem rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. Prawo celne. Przepis art. 14 ust 1 pkt 7 lit a) tej ustawy stanowił, że przywóz towarów z zagranicy w ramach ustanowionych norm zwolniony jest od cła, jeżeli przedmiotem przywozu są rzeczy stanowiące mienie osoby fizycznej, będącej w rozumieniu przepisów prawa dewizowego osobą krajową, przebywającej czasowo za granicą za zgodą władz kraju pobytu przez co najmniej 12 miesięcy, które służyły tej osobie do użytku osobistego lub domowego z zastrzeżeniem ich nieodstępowania przez okres 2 lat, licząc od dnia dokonania odprawy celnej. Cytowany przepis ustanawiał wyjątek od reguły zawartej w art. 4 ust. 1 ustawy, ustanawiającej zasadę powszechności cła. Ze względu na fakt zwolnienia od cła mienia osoby przesiedlającej się, za dopuszczalne należy uznać zbadanie przez organy celne zgłoszonego do odprawy samochodu pod kątem jego przynależności do tego rodzaju mienia. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie organy celne prawidłowo przyjęły, że przedmiotowy samochód nie był i nie mógł być wykorzystywany przez skarżącego w czasie pobytu za granicą, jakkolwiek został przez niego zakupiony w czasie trwania pobytu w Niemczech. Za przyjęciem takich wniosków przemawia fakt niezarejestrowania i nieubezpieczenia samochodu na nazwisko skarżącego w czasie pobytu w Niemczech (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29.05. 1996 r., sygn. III ARN 97/95, opublikowany [w:] Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Zbiór Urzędowy. Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 1997 r. Nr 1, poz. 3). Skutki z tym związane na gruncie prawa niemieckiego zostały wyjaśnione pismami Wydziału Konsularnego Ambasady RP w K. z dnia 5 sierpnia 1996 r. i 10 lutego 1998 r. W pismach tych wyjaśniono, że zgodnie z prawem niemieckim, po zakupie samochodu istnieje wymóg niezwłocznego przerejestrowania samochodu. Natomiast ubezpieczenie jest umową konkretnej osoby z firmą ubezpieczeniową, która nie może być przeniesiona na inną osobę przy zbyciu auta. Ubezpieczenie OC musi być każdorazowo udokumentowane przy składaniu wniosku o rejestrację. Należy przyjąć, że pojazd niezarejestrowany i nieubezpieczony nie mógł być zatem użytkowany w okresie pobytu skarżącego w Niemczech zgodnie z jego przeznaczeniem, tj. do poruszania się po drogach publicznych (por. wyroki NSA: z dnia 03.06. 1996 r., sygn. SA/Kr 2903/95; z dnia 23.12. 1997 r., sygn. akt I SA/Ka 966/96; z dnia 05.06. 1998 r., sygn. akt I SA/Ka 1863/96; z dnia 28.10. 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 524/98; z dnia 14.04. 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 1860/98; z dnia 14.06. 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 2459/98). Samo posiadanie pojazdu nie wyczerpuje zaś przesłanki użytkowania.

Ze względu na redakcję przepisu art. 14 ust. 1 pkt 7 lit a) prawa celnego, w orzecznictwie zwrócono również uwagę, że zwolnieniu od cła mogą podlegać także pojazdy, które jakkolwiek nabyte przed zakończeniem pobytu, nie były użytkowane w czasie pobytu za granicą, lecz po jego zakończeniu, służyły osobie przesiedlającej się do podróży powrotnej do kraju ( por. wyrok SN z dnia 25 listopada 1993 r., sygn III ARN 65/93). W związku z tą kwestią, w kolejnych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydawanych w sprawie, wskazywano na konieczność wyjaśnienia, jak podnoszony przez skarżącego fakt choroby i przyjazdu na leczenie do Polski, wpłynął na ustalenie daty podróży powrotnej. W szczególności w wyroku z dnia 25 marca 2002 r. sygn. I SA/Ka 273/01, którym związany był organ odwoławczy w niniejszej sprawie, wskazano na zarówno uchybienia proceduralne, związane z naruszeniem zasady udziału strony w postępowaniu, jak i na braki w zakresie dowodowym. Za kwestię wymagającą wyjaśnienia konsekwentnie Sąd uznał ustalenie, w jakich okolicznościach odbyło się ustanie pobytu skarżącego w Niemczech, z jakich powodów uzyskał on zaświadczenie konsularne po dacie ustania pobytu, jakie znaczenie w tym zakresie miał zgłaszany fakt choroby. Należy przy tym podkreślić, że ustalenia co do przyczyn i okoliczności ustania pobytu w Niemczech nie miały na celu wykazania istnienia bądź braku możliwości zarejestrowania przez skarżącego samochodu przed wyjazdem z Niemiec, jak argumentuje się w skardze, lecz ustalenia momentu podróży powrotnej do kraju. Okolicznością bezsporną w sprawie jest, że skarżący mieszkał w Niemczech w związku w z wykonywaną pracą od [...] r. do [...] r. oraz że przebywał na zwolnieniu lekarskim od [...] do [...] r. , które uzyskał po uprzednim przyjeździe do Polski. Skarżący wyjaśnił również, że ustanie zatrudnienia i wymeldowanie nastąpiło jednostronną decyzją pracodawcy [...] r. Ustalenia zatem wymagało, czy ze względu na okoliczności i warunki kontraktu, wyjeżdżając do Polski po dniu [...] r., skarżący winien był liczyć się z koniecznością opuszczenia Niemiec i mieć świadomość zakończenia pobytu i zatrudnienia, czy też wyjazd ten nie miał charakteru wyjazdu powrotnego do kraju. Ustalenie tych okoliczności nie było jednak dla organu możliwe bez uzyskania odpowiednich informacji od strony postępowania, w dużej części bowiem informacje te (warunki kontraktu, świadectwo pracy i inne związane z warunkami zatrudnienia i przyczynami ustania stosunku pracy), ze względu na ich treść i charakter były w dyspozycji strony, a organ z urzędu nie mógł domagać się ich ujawnienia. Niewątpliwie zasadnie czyniono na poprzednich etapach postępowania zarzut organom prowadzącym postępowanie, że zaniechały prowadzenia postępowania w zakresie okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zarzutu takiego nie można jednak ponowić w sytuacji, gdy organ wykazał inicjatywę przeprowadzenia dowodu i podjął próbę wyjaśnienia wskazanych wątpliwości, jednakże nie uzyskał dostępu do żądanych materiałów i nie mógł poddać ich ocenie. Nieskuteczność postępowania wyjaśniającego nie stanowi bowiem o naruszeniu przez organ zasady z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego, mającego zastosowanie w sprawie na podstawie art. 1 ust. 2 ustawy Prawo celne. Zasada ta nakłada bowiem na organy obowiązek podejmowania wszelkich kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie tworzy natomiast obowiązku przeprowadzenia określonych dowodów, gdy z różnych względów organ uczynić tego nie jest w stanie. W ocenie Sądu organ odwoławczy nie uchybił zatem zaleceniom zawartym w wyroku NSA z dnia 25 marca 2002 r., skoro zainicjowane postępowanie wyjaśniające nie przyniosło rezultatów, wydając decyzję po dokonaniu oceny posiadanych dowodów.

Odnosząc się do kwestii zakwalifikowania przywozu samochodu jako dokonanego w ramach podróży powrotnej, należy podzielić stanowisko organu, iż regulacja dotycząca zwolnienia od cła, jako wyjątek od zasady powszechności cła, nie może podlegać wykładni rozszerzającej i w świetle art. 14 ust. 1 pkt 7 lit a) Prawa celnego oraz stanowiska judykatury może mieć zastosowanie do tych pojazdów, których przywóz z zagranicy nastąpił podczas pierwszego przyjazdu osoby powracającej do kraju. Za uprawnione w świetle zebranego materiału, należy uznać stanowisko organu odwoławczego, że przywóz pojazdu nie nastąpił przy okazji pierwszego przyjazdu skarżącego do kraju po ustaniu pobytu w Niemczech. Nie służył on też do powracającemu do przewiezienia do kraju mienia, albowiem przy jego przewozie mienia takiego nie zgłoszono. Z. O. przyznał, określając tę datę we wniosku o wydanie zaświadczenia konsularnego, że jego pobyt w Niemczech zakończył się [...] r. Faktem jest również, że po tej dacie wyjechał on z Niemiec i przyjechał do Polski. Skarżący nie poparł jednak, mimo wezwania organu, żadnymi dowodami, swych twierdzeń o tym, że wyjeżdżając do kraju nie wiedział o ustaniu zatrudnienia i zakończeniu pobytu. W tym zakresie zatem zgłoszone przez niego twierdzenia o przyczynach ustania pobytu za granicą i powodach wyjazdu do Polski, należy uznać za niemiarodajne i mało wiarygodne. W takim stanie sprawy, organ odwoławczy w uprawniony sposób przyjął, iż przyjazd w dniu [...] r., jako kolejny przyjazd do kraju, nie miał cech przyjazdu powrotnego, a łączył się wyłącznie ze sprowadzeniem przedmiotowego samochodu.

Uwzględniając przytoczoną argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30. 08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji.