Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 193/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33, art. 34
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 2, art. 7
journal: Dz.U. 2019 poz 1801
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - t.j.
article: art. 135, art. 145, art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 16 czerwca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Marek Sachajko (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 czerwca 2021 roku sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznanie zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za nieuzasadniony I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] listopada 2020r. nr [...] I. uchyla postanowienie Poczty Polskiej z dnia [...] marca 2020 roku o nr [...] oraz postanowienie Poczty Polskiej z dnia [...] października 2019 roku o nr [...] II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę [...]- zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej (dalej DIAS) postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r., działając na podstawie m. in. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej k.p.a.), oraz art. 18, art. 33 § 1 pkt 1 oraz art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, dalej u.p.e.a.) - po rozpatrzeniu zażalenia M. K. (dalej jako strona lub skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika U. S. w T. z dnia [...] listopada 2020 r. w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2019 r. wystawionego przez Dyrektora Centrum O.

Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2019 r. obejmującego zaległości z tytułu opłaty abonamentowej RTV za okres od stycznia 2014 r. do stycznia 2019 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia świadczeń z tytułu zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej.

Pismem z dnia [...] września 2019 r. skarżąca złożyła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, powołując nieistnienie obowiązku. Wobec niej nie spełniono procedury zarejestrowania odbiornika. Zobowiązana nie otrzymała zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika. Od 2008 r. przysługiwało jej ponadto zwolnienie z opłaty abonamentowej, albowiem jej emerytura nie przekraczała 50 % przeciętnego wynagrodzenia. Strona zażądała umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Poczta Polska S.A. postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. – utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. – oceniła zarzut nieistnienia obowiązku jako nieuzasadniony.

Organ I instancji uwzględnił stanowisko wierzyciela i postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. uznał zarzuty za nieuzasadnione.

Organ II instancji postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. uchylił postanowienie organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania.

Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. ponownie uznał zarzuty za nieuzasadnione.

W zażaleniu strona podtrzymała zarzut nieistnienia obowiązku.

Organ II instancji uznał zażalenie za niezasadne.

W uzasadnieniu swojego postanowienia organ stwierdził, że jest związany stanowiskiem wierzyciela w sprawie zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym.

Organ wskazał, że zdaniem wierzyciela stronie wystawiono książeczkę opłat RTV nr [...] Do akt sprawy załączono kserokopię duplikatu zawiadomienia z dnia [...] lipca 2008 r. o nadaniu M. K. indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...]

Zobowiązana nie złożyła reklamacji dotyczącej nieotrzymania powyższego zawiadomienia czy wniosku o wydanie duplikatu tego zawiadomienia. W aktach sprawy znajduje się ponadto kserokopia złożonego przez skarżącą formularza "Zgłoszenia rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albo zmiany danych" oraz "Oświadczenia o spełnianiu warunków do korzystania ze zwolnień od opłat abonamentowych" z dnia [...] października 2019 r.

Organ podkreślił, że wierzyciel nie wskazał, kiedy skarżąca zarejestrowała odbiorniki RTV. Nie dołączył do akt sprawy wniosku o rejestrację odbiorników RTV złożonego przez zobowiązaną. W takiej sytuacji nie ma możliwości zweryfikowania danych wskazanych w zawiadomieniu z dnia [...] lipca 2008 r. o nadaniu M. K., adres – [...] k. T. , D. k. D., indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych – [...]. Wierzyciel nie wyjaśnił, dlaczego w zawiadomieniu wpisano M. K., podczas gdy tytuł wykonawczy został skierowany do M. K.. Nie wiadomo również, jaki adres został podany we wniosku o rejestrację odbiorników.

W skardze do WSA strona – działająca przez pełnomocnika - zaskarżyła postanowienie, podtrzymując zarzut nieistnienia obowiązku, czyli braku podstaw do wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego.

Wniosła o zmianę postanowienia, uznanie zarzutów za zasadne i o umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono m. in., że wydruki i zapisy powoływane przez wierzyciela dotyczą danych osoby (M. K., D. k. D.), które nie dotyczą skarżącej. Skarżąca to M. K., a jej adres to – D.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się wspomnianym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana zasadniczo według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie zaś do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie o żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując kontroli w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, że wywiedziona skarga zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie, przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, który utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika U. S. w T. z dnia [...] listopada 2020 r. w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2019 r. wystawionego przez Dyrektora C.

Skarżąca zakwestionowała istnienie obowiązku co do należności z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej RTV za przedmiotowy okres.

W uzasadnieniu swojego postanowienia organ II instancji stwierdził, że jest związany stanowiskiem wierzyciela w sprawie zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym.

Organ II instancji wskazał, że zdaniem wierzyciela stronie wystawiono książeczkę opłat RTV nr [...] Do akt sprawy załączono kserokopię duplikatu zawiadomienia z dnia [...] lipca 2008 r. o nadaniu M. K. indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...].

Organ II instancji podkreślił jednocześnie, że wierzyciel nie wskazał, kiedy skarżąca zarejestrowała odbiorniki RTV. Nie dołączył do akt sprawy wniosku o rejestrację odbiorników RTV złożonego przez zobowiązaną. W takiej sytuacji nie ma możliwości zweryfikowania danych wskazanych w zawiadomieniu z dnia [...] lipca 2008 r. o nadaniu M. K., adres – [...] k. T. , D. k. D., indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych – [...]. Wierzyciel nie wyjaśnił, dlaczego w zawiadomieniu wpisano M. K., podczas gdy tytuł wykonawczy został skierowany do M. K.. Nie wiadomo również, jaki adres został podany we wniosku o rejestrację odbiorników.

Wskazać należy, że zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej to sformalizowany środek obrony zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27,

a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Skarżąca zgłosiła zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

W myśl art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4).

W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny nie był wierzycielem, a więc stosownie do treści wyżej wskazanych przepisów był zobowiązany do uzyskania stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonego zarzutu i tym stanowiskiem był związany. Jak wskazano już wyżej, wierzyciel uznał zgłoszony przez skarżącą zarzut - co do nieistnienia obowiązku - za niezasadny. Zajęte przez wierzyciela stanowisko, jako wiążące, stało się podstawą do wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie niezasadności zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym, a następnie postanowienia organu odwoławczego, którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji.

Wskazać przy tym należy, że o ile stanowisko wierzyciela wiązało organy egzekucyjne obu instancji co do treści ich rozstrzygnięcia, to Sąd, rozpoznając skargę na postanowienia tych organów, w ramach swojej kognicji, dokonuje samodzielnej oceny zgłoszonego przez skarżącą zarzutu, a więc winien zbadać, czy wierzyciel prawidłowo uznał, że będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego zobowiązanie istniało, a następnie przejść do oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów egzekucyjnych. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., II GSK 1490/10, Lex nr 1113723; wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r., II FSK 1904/09, Lex nr 992243; wyrok NSA z dnia 28 października 2008 r., II FSK 1006/07, Lex nr 515958; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2011 r., II GSK 216/10, Lex nr 992340; postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2011 r., Lex nr 952777; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r., II FSK 466/08, Lex nr 549018, co zostało wyrażone w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 17 września 2014 r., II GSK 1140/13; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2015 r., I SA/Gl 1274/14, Lex nr 1643312).

Uprawnienia Poczty Polskiej S.A. do wystawiania tytułów wykonawczych i egzekwowania realizacji obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych, wynikają obecnie wprost z przepisu art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1801 ze zm., dalej: "u.o.a."). Wskazać należy w tym zakresie także na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w uzasadnieniu wyroku z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 (opubl. OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22), stwierdził, że pomimo, iż obowiązek uiszczania abonamentu nie należy do zakresu administracji rządowej, przepis art. 3 u.p.e.a. nie stanowi przeszkody prowadzenia egzekucji administracyjnej opłat abonamentowych. Poczta Polska S.A. jest wierzycielem i egzekucja nieuiszczonego abonamentu jest prawnie możliwa, gdyż ustawa o opłatach abonamentowych z dnia 21 kwietnia 2005 r. jako lex specialis ma pierwszeństwo przed przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Poczta Polska S.A. nie ustala wysokości należności z tytułu niezapłaconego abonamentu, bo wysokość ta i obowiązek zapłaty wynikają wprost z przepisów ustawy.

Odnosząc się do podnoszonego w treści skargi zarzutu co do nieistnienia obowiązku skarżącej z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej RTV za wskazany okres (zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), konieczne było odwołanie się do przepisów u.o.a., które mają znaczenie dla oceny merytorycznej podniesionego w skardze zarzutu nieistnienia obowiązku z tytułu opłaty abonamentowej RTV.

Stosownie do art. 2 ust. 1 u.o.a., za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Z kolei, jak stanowi art. 5 ust. 1 u.o.a., odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe.

Po zarejestrowaniu odbiornika RTV, uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej – ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08, pkt 3.3.4. uzasadnienia).

Organ II instancji wskazał, że zdaniem wierzyciela stronie wystawiono książeczkę opłat RTV nr [...] Do akt sprawy załączono kserokopię duplikatu zawiadomienia z dnia [...] lipca 2008 r. o nadaniu M. K. indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...]. W aktach sprawy znajduje się ponadto kserokopia złożonego przez skarżącą formularza "Zgłoszenia rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albo zmiany danych" oraz "Oświadczenia o spełnianiu warunków do korzystania ze zwolnień od opłat abonamentowych" z dnia [...] października 2019 r.

Jak słusznie wskazał organ II instancji w uzasadnieniu swojego postanowienia zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2017 r. nr 187 poz. 1342) Poczta Polska S.A. z urzędu została zobowiązana do nadania posiadaczom imiennych książeczek RTV indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia ich o nadanych numerach w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia, czyli do dnia 13 grudnia 2008 r.

W § 3 powyższego rozporządzenia wskazano, że dowodem zarejestrowania odbiorników (z zastrzeżeniem § 5) jest:

1) wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 2, lub

2) zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 4.

Wierzyciel nie posiada normatywnego obowiązku przesłania abonentowi takiego zawiadomienia listem poleconym lub za zwrotnym potwierdzeniem odbioru (§ 5 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia) ale – w aspekcie proceduralnym - powinien przedstawić jakikolwiek dowód świadczący o nadaniu tego pisma, gdyż w przeciwnym razie nie można uznać, że pismo to zostało wysłane.

Jak już wyżej zostało wskazane, wierzyciel nie przedstawił dowodu, iż poza wygenerowaniem przedmiotowego pisma z systemu informatycznego w istocie doszło do wysłania tego dokumentu stronie skarżącej. Nie wynika z akt administracyjnych, że wierzyciel dysponuje jakimkolwiek dowodem nadania przesyłki zawierającej powyższy dokument skarżącej, a przynajmniej w toku postępowania administracyjnego dowodu tego wierzyciel nie przedstawił.

Sąd w pełni akceptuje stanowisko zawarte m.in. w uzasadnieniu prawomocnego wyroku WSA w Poznaniu z dnia 15 marca 2018 r. (sygn. akt III SA/Po 85/18), wskazujące, że żaden przepis ustawy abonamentowej nie wymaga aby obowiązek informacyjny był realizowany przy pomocy przesyłek rejestrowanych – listów poleconych. Podkreślić jednak należy, iż w przypadku sporu w tym zakresie ciężar dowodu doręczenia pisma spoczywa na stronie spełniającej obowiązek informacyjny. W niniejszej sprawie wierzyciel nie wykazał, że spełnił wobec skarżącej ww. obowiązek informacyjny polegający na tym, iż wysłał, a nie tylko wygenerował ww. pismo z systemu komputerowego.

W omawianej sprawie wierzyciel ograniczył się jedynie do twierdzeń, że wydana została skarżącej książeczka radiofoniczna stanowiąca dowód zarejestrowania odbiorników.

W ocenie Sądu, wierzyciel przedwcześnie przyjął, nie dysponując wystarczającym materiałem dowodowym, że doręczono stronie skarżącej pismo zwierające zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego lub też wierzyciel nie dołożył wymaganej w tych okolicznościach staranności, aby adresat pisma informacyjnego mógł zaznajomić się z jego treścią. Zauważyć należy, że nie jest zadaniem Sądu oceniać sposób rozwiązania spornej kwestii w przepisach mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Tym niemniej nie ma żadnych podstaw, aby niedoskonałości przyjętych rozwiązań prawnych interpretować na niekorzyść strony skarżącej i nadawać oświadczeniu wierzyciela wyższą wartość dowodową niż oświadczeniu dłużnika. Dlatego oświadczenie strony skarżącej, że nie otrzymała przesyłki ma w ocenie Sądu taką samą wartość jak oświadczenie wierzyciela o jej wysłaniu (nie: doręczeniu) (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Po 85/18). Sąd stwierdza, że wierzyciel nie wykazał – w kategoriach dowodowych - że spełnił wobec skarżącej ww. obowiązek informacyjny polegający na tym, że wysłał, a nie tylko wygenerował ww. pismo z systemu komputerowego. W ocenie Sądu, wierzyciel przedwcześnie przyjął, nie dysponując wystarczającym materiałem dowodowym w tym zakresie, że doręczono skarżącemu ww. sporne pismo (por. prawomocny wyrok WSA w Szczecinie z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 57/18).

Wskazać należy ponadto, że sam organ II instancji podkreślił, że wierzyciel nie wskazał, kiedy skarżąca zarejestrowała odbiorniki RTV. Nie dołączył do akt sprawy wniosku o rejestrację odbiorników RTV złożonego przez zobowiązaną. W takiej sytuacji nie ma możliwości zweryfikowania danych wskazanych w zawiadomieniu z dnia [...] lipca 2008 r. o nadaniu M. K., adres – [...] k. T. , D. k. D., indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych – [...]. Wierzyciel nie wyjaśnił, dlaczego w zawiadomieniu wpisano M. K., podczas gdy tytuł wykonawczy został skierowany do M. K.. Nie wiadomo również, jaki adres został podany we wniosku o rejestrację odbiorników.

Te dodatkowe istotne okoliczności faktyczne sprawy również winny być wyjaśnione.

Sąd wskazuje, że pomimo, iż nie można organom egzekucyjnym zarzucić naruszenia prawa, gdyż podporządkowały się treści art. 34 § 1 u.p.e.a. to jednak wobec normatywnych możliwości kontrolowania prawidłowości stanowiska wierzyciela w ramach skargi na postanowienie organu egzekucyjnego, uchylenie wydanych postanowień organów egzekucyjnych obu instancji było konieczne, a to w trybie art. 135 p.p.s.a.

Z tego też powodu Sąd uchylił zarówno postanowienia organów egzekucyjnych z dnia [...] grudnia 2020 r. oraz z dnia [...] listopada 2020 r., jak również postanowienia wierzyciela - Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] marca 2020 r. oraz [...] października 2019 r., uznając, iż wierzyciel swoje rozstrzygnięcia wydał niezgodnie z prawem, naruszając podstawowe zasady prowadzenia postępowania przewidziane w przepisach ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, a zatem doszło do naruszenia zarówno zasady ogólnej unormowanej w art. 7, jak również zasad dowodowych wskazanych art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł o uchyleniu wskazanych powyżej postanowień na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.