Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2362/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt. 1, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 18 ust. 5 lit. c.
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2012 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

W wyniku kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2011 roku, nr [...] nałożył na M. A. (skarżącego) karę pieniężną w wysokości 13.500,00 złotych.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło: wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek; wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne; wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowca naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Strona pismem z dnia 5 czerwca 2011 roku wniosła od powyższej decyzji odwołanie.

W odwołaniu skarżący podniósł, że kontrola miała miejsce na drodze wewnętrznej, na której nie obowiązują przepisy ruchu drogowego. Skarżący twierdzi, że w dniu kontroli nie wykonywał usług przewozu, dlatego nie miał obowiązku okazania do kontroli zarówno licencji jak i badań lekarskich oraz psychologicznych. Strona podnosi także, iż decyzja o cofnięciu licencji nr [...] została wydana przez Prezydenta W. w dniu [...] marca 2010 r. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Natomiast w dniu 29 listopada 2010 roku skarżący odwołał się od tej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i jednocześnie złożył wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji. W odniesieniu do naruszenia z lp. 2.9 pkt 3 strona wskazuje, że ustawa o transporcie drogowym nie zakazuje umieszczania na pojeździe wszelkich urządzeń technicznych tak, aby nie wystawały ponad płaszczyznę dachu. Zdaniem skarżącego kontrolujący dokonał nadinterpretacji przepisu art. 18 ust. 5 lit. c ustawy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2011 roku nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał m.in., że:

Stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmioty, które wykonują przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wymienionych w pkt 1-8 podlegają karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 złotych. Suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty 15000 złotych - w odniesieniu do kontroli drogowej (art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92 ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy (art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym).

W myśl lp. 2.9 pkt 3 załącznika do ustawy o transporcie drogowego wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych.

Zgodnie z lp. 1.1 za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych.

Według lp. 1.8.1 wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 (pięćset) złotych.

Odnośnie naruszenia lp. 1.1 organ odwoławczy stwierdził, że podczas kontroli drogowej kierowca M. A. nie okazał licencji lub wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego osób. Wskazał, iż w toku postępowania ustalono, na podstawie informacji uzyskanych z Urzędu W. (pismo z dnia 21 kwietnia 2011 roku), że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o cofnięciu przedsiębiorcy licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób została doręczona stronie 5 listopada 2010 roku i stała się z tym dniem ostateczna.

W tym stanie rzeczy, zdaniem organu odwoławczego, należy uznać, że na dzień kontroli skarżący nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Organ podniósł, że złożenie wniosku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie wyłącza odpowiedzialności strony za stwierdzone naruszenie w sytuacji, gdy decyzja uprawomocniła się w dniu 5 listopada 2010 roku, tj. przed dniem złożenia wniosku. W ocenie organu brak odpowiedzi ze strony Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie oznacza, iż wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji został rozpatrzony pozytywnie. Zdaniem organu odwoławczego, wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie został rozpatrzony, gdyż był bezprzedmiotowy ze względu na uprawomocnienie się decyzji SKO.

W oparciu o powyższe organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych tytułem lp. 1.1 jest prawidłowa.

Odnośnie naruszenia l.p. 1.81. załącznika do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wskazał, że podczas kontroli drogowej kierowca nie okazał oświadczenia o spełnieniu wymogów ustawowych oraz orzeczeń lekarskiego i psychologicznego stwierdzających brak przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W toku postępowania organ I instancji wezwał stronę do przedłożenia dokumentów w postaci orzeczeń lekarskiego i psychologicznego stwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy ważnych na dzień kontroli. Do dnia wydania niniejszej decyzji strona nie przedłożyła wymaganych dokumentów.

Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy uznał, iż decyzja organu I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 złotych jest zgodna z prawem.

W zakresie naruszenia lp. 2.9. pkt 3 GITD podniósł, iż w czasie kontroli stwierdzono, że na przedniej szybie zatrzymanego pojazdu umieszczone jest urządzenie techniczne - plafon reklamowy z napisem: "[...]". Powyższe udokumentowano zdjęciem.

Urządzenie było przymocowane za pomocą magnesu do przedniej szyby pojazdu i wystawało ponad płaszczyznę dachu. Tymczasem przepis art. 18 ust. 5 lit. c) stanowi jednoznacznie, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczenia na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Organ wskazał, że przepisy nie definiują pojęcia urządzenia technicznego. Konieczne jest zatem posłużenie się wykładnią językową a także celowościowo - funkcjonalną tego terminu. W opinii organu odwoławczego, czynnikiem decydującym o uznaniu umieszczonego na dachu pojazdu urządzenia za urządzenie techniczne, w myśl w/w przepisu jest to, aby w odbiorze skierowanym do nieograniczonej liczby osób tego rodzaju oznaczenie wywarło lub mogło wywrzeć wrażenie, że pojazd może zatrzymać się w celu zawarcia umowy przewozu. Takie urządzenie pełni bowiem rolę znaku identyfikującego podmiotu wykonującego okazjonalny transport drogowy osób. Celem zaś regulacji z art. 18 ust. 5 lit. c) jest, aby pojazdy te nie wyróżniały się względem pozostałych a także, aby sposób oznakowania pojazdu nie wpływał na możliwość jego zatrzymania, w celu zawarcia umowy przewozu.

Organ podkreślił, że dla skutecznej ochrony przewoźników taksówkowych, a także pasażerów korzystających z ich usług, ustawodawca wprowadził takie rozwiązanie legislacyjne, które nie pozwala podmiotom wykonującym przewozy okazjonalne wprowadzać w błąd potencjalnych klientów, co do rodzaju przewozu. Nie ulega wątpliwości, że jedną z najbardziej charakterystycznych cech odróżniających taksówkę od innych pojazdów, dla przeciętnego pasażera, jest właśnie umieszczenie na dachu pojazdu dodatkowego podświetlenia napisu "[...]".

W opinii organu odwoławczego nie budzi wątpliwości fakt, że strona wykonywała działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego osób (przewóz okazjonalny) pomimo, iż w chwili kontroli w zatrzymanym pojeździe nie znajdował się żaden pasażer. W myśl art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.

Zdaniem GITD, do uznania za działalność gospodarczą nie jest konieczne faktyczne wykonanie usługi przewozu, ale sam fakt, iż jest ona oferowana i możliwa do realizacji. Każda działalność gospodarcza ukierunkowana jest bowiem na osiągnięcie zysku, ale nieuzyskanie go nie świadczy o tym, że przedsiębiorca działalności takiej nie wykonuje. Każda działalność gospodarcza związana jest z ryzykiem straty. Zatem okoliczność, że w pojeździe nie znajdowała się poza kierowcą żadna inna osoba, która skorzystałaby odpłatnie z usługi przewozu, nie może stanowić o tym, że przedsiębiorca nie wykonywał działalności gospodarczej. W przypadku przewozu osób normalną sytuacją jest oczekiwanie w wyznaczonym w tym celu miejscu postojowym na klienta i jest to również forma działalności ukierunkowana na osiągnięcie zysku.

W odpowiedzi na argument dotyczący przeprowadzenia kontroli na drodze wewnętrznej niebędącej drogą publicznej organ odwoławczy stwierdził, że jest on bezzasadny. Z protokołu kontroli nr [...] wynika, że kontrola miała miejsce przy Dworcu [...] w [...], na drodze lokalnej będącej drogą publiczną według podziału wprowadzonego przez rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430).

W skardze do Sądu na powyższą decyzję M. A. zarzucił naruszenie: art. 7 Konstytucji RP poprzez całkowite nieuprawnione przyjęcie rozszerzającej wykładni art. 18 ust. 5 lit. c) ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym; art. 18 ust. 5 w/w ustawy poprzez przyjęcie, że umieszczanie baneru reklamowego na przedniej szybie pojazdu jest równoznaczne z umieszczeniem lamp lub innych urządzeń technicznych na dachu pojazdu; art. 6 k.p.a. poprzez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej z powołaniem się na przyczyny nie znajdujące oparcia w konkretnych przepisach prawa; art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia kroków w celu wyczerpującego zbadania wszystkich czynności faktycznych sprawy; art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie obywateli do organów państwa; art. 9 k.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego poinformowania strony okolicznościach prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania oraz brak udzielenia stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek w tym zakresie; art. 11 k.p.a. poprzez istotny dla sprawy brak rzetelnego wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy; art. 77 k.p.a. poprzez brak podjęcia kroków w celu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie; art. 80 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnione okoliczności, które nie znajdują oparcia w całokształcie materiału dowodowego, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak zawarcia w treści zaskarżonej decyzji kompletnego i jednoznacznego uzasadnienia prawnego; art. 108 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie zachodzą przesłanki do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności; art. 56 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 prawo o ruchu drogowym przez dokonanie kontroli z nałożeniem kary pieniężnej na drodze wewnętrznej.

W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga M. A. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu, nakładając karę pieniężną w wysokości 13500 zł Główny Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na zebrane dowody, prawidłowo uznał, iż w dniu kontroli skarżący wykonywał okazjonalny przewóz osób bez licencji, z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych a także wykonywał przedmiotowy przewóz okazjonalny bez wymaganych dokumentów stwierdzających brak przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że skarżącemu została cofnięta licencja na wykonywanie transportu drogowego osób. W toku postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie cofnięcia tejże licencji a także w trakcie postępowania przed tutejszym Sądem w sprawie sygn. akt VISA/Wa 2604/10 nie wstrzymywano wykonania decyzji o cofnięciu licencji. Prawomocnym wyrokiem z dnia 5 maja 2011 r. wydanym w sprawie VI SA/Wa 2604/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. A. na decyzję organu o cofnięciu stronie licencji na wykonywanie transportu drogowego osób. Wskazać przy tym należy, iż przedmiotowa licencja uprawniała skarżącego wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych, gdyż nie spełniała warunków określonych w art. 6 utd dla wykonywania transportu drogowego taksówką.

Należy przy tym podkreślić, że na dzień wszczęcia niniejszego postępowania administracyjnego decyzja o cofnięciu skarżącemu ww. licencji była ostateczna. Dlatego organ słusznie uznał, że w chwili kontroli skarżący licencji nie posiadał.

W myśl art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d., wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.t.d., wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga odpowiedniej licencji, której udziela się przedsiębiorcy, po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja ta udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto W. - związek komunalny (art. 6 ust. 4 u.t.d.).

W art. 5 ust. 1 u.t.d. ustawodawca wyraźnie wskazał, iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 u.t.d.). W następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej", co znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1 u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.

Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a) - c), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,

b) umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także,

c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

W ten sposób ustawodawca opowiedział się za potrzebą wyraźnego odróżnienia pojazdów nie będących taksówką od taksówek, a zarazem potrzebą stosownej ochrony licencjonowanych przewoźników taksówkowych, działających w oparciu o licencje wydane na podstawie art. 6 ust. 1 u.t.d., przed nieuczciwą konkurencją ze strony podmiotów działających bez licencji "taksówkowej" i wykonujących przewozy osób w sposób okazjonalny na podstawie posiadanych ogólnych licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, wydanych na podstawie art. 5 ust. 1 u.t.d.

Na gruncie powołanych przepisów, umieszczanie w pojeździe taksometru i umieszczanie na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, a także umieszczanie na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy to cechy charakterystyczne dla pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji "taksówkowej". W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji "taksówkowej", nie mogą - zgodnie z powołanym przepisem ustawy - wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami przypomina, czy też sugeruje, transport drogowy osób taksówką.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach administracyjnych a także protokołu kontroli wynika, iż na samochodzie marki [...] nr rejestracyjny [...], którym był wykonywany w chwili kontroli przewóz okazjonalny, był zamontowany plafon z napisem [...]. Urządzenie było przymocowane do przedniej szyby pojazdu i wystawało poza płaszczyznę dachu.

W ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, że w/w urządzenie spełniało kryteria zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 lit. c) utd.

Ze względu na to, że w ustawie o transporcie drogowym brak jest legalnej definicji pojęcia "urządzenie techniczne" konieczne jest dokonanie wykładni tego określenia. Zdaniem Sądu, wykładnia musi być dokonana z uwzględnieniem celu i funkcji jakim powyższa regulacja ma służyć. Chodzi bowiem o to, aby w odbiorze skierowanym do nieograniczonego grona adresatów urządzenie umieszczone na dachu pojazdu co najmniej mogło wywrzeć wrażenie, że pojazd może się zatrzymać w celu zawarcia umowy przewozu. W ocenie Sądu, każde urządzenie umieszczone na dachu pojazdu wykonującego przewóz drogowy, które upodabnia ten pojazd do pojazdów wykonujących transport drogowy taksówką jest urządzaniem technicznym, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. c) utd. Z tego też względu nie ma istotnego znaczenia czy urządzenie to jest np. podłączone do instalacji elektrycznej, czy też mocowanie tego urządzenia znajduje się wprost na dachu czy na przedniej szybie pojazdu - jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Plafon z napisem [...] wystawał ponad płaszczyznę dachu pojazdu poddanego kontroli oraz upodabniał ten pojazd do taksówki, co wynika z dowodu w postaci dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach sprawy. Powyższego dowodu skarżący nie zakwestionował.

Rację ma organ twierdząc, że brak w pojeździe pasażera nie niweczy ustalenia, iż w chwili kontroli był wykonywany przewóz okazjonalny osób. Wykonywaniem transportu drogowego osób jest bowiem nie tylko samo przemieszczenie się pojazdu wraz z kierowcą na określonej trasie, ale także złożenie przez przewoźnika oferty na przewóz, skierowanej do potencjalnych klientów, czego wyrazem może być oczekiwanie na klienta w pojeździe gotowym do wykonania usługi przewozowej. Taka zaś sytuacja miała miejsce w trakcie omawianej kontroli.

Odnosząc się do powoływanych przez skarżącego wyroków sądów administracyjnych, to pomijając nawet, że wyrok w sprawie sygn. akt VISA/Wa 781/10 dotyczy innej osoby, to powyższe wyroki są nieprawomocne (wniesiono skargi kasacyjne). Podkreślenia także wymaga, że w/w rozstrzygnięcia nie mogą być oceniane na gruncie niniejszej sprawy, gdyż wykraczałoby to poza jej granice (art. 134 § 1 i 135 ppsa).

Ze względu na to, że w chwili kontroli skarżący faktycznie wykonywał transport drogowy osób (przewóz okazjonalny) nie posiadając licencji na jego wykonywanie, organ słusznie nałożył na M. A. karę pieniężną w wysokości 8000 złotych (l.p. 1.1. załącznika do utd). Nie można przy tym podzielić poglądu strony, że dokonanie kontroli na drodze lokalnej, nazywanej przez skarżącego w sposób nieuprawniony "drogę wewnętrzną", nie mogło stanowić podstawy do nałożenia kary. Droga lokalna jest bowiem drogą publiczną zgodnie z podziałem wprowadzonym przez rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej (Dz. U. z 1999 r., Nr 43; poz. 430).

Skarżący nie wykazał, że miejsce kontroli było objęte oznaczeniem D-46 "droga wewnętrzna", której definicja znajduje się w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19 poz. 115).

Organ prawidłowo też uczynił nakładając na stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł za wykonywanie przewozu okazjonalnego bez wymaganych dokumentów stwierdzających brak przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Odnosząc się w tym miejscu do przepisów wskazanych w decyzji podnieść należy, że zgodnie z art. 39 m) utd wymagania o których mowa w art. 39 a- 39 l) utd stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. Ze względu na to, że M. A. faktycznie wykonywał działalność gospodarczą polegającą na przewozie okazjonalnym osób, jako kierowca pojazdu poddanego kontroli winien dysponować stosownymi orzeczeniami: lekarskim oraz psychologicznym, z których wynikałby brak przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Tymczasem nie tylko w czasie kontroli skarżący nie okazał wymaganych dokumentów, ale również w toku wszczętego w wyniku kontroli postępowania administracyjnego nie przedstawił przedmiotowych orzeczeń pomimo wezwania do ich nadesłania (vide k. 50 akt adm., k. 57 akt adm.). Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 108 kpa stwierdzić należy, iż zarzut ten jest bezzasadny, gdyż zgodnie z art. 93 ust. 3 utd w brzmieniu obowiązującym na dzień kontroli (Dz. U. 2010, Nr 225 poz. 1466) decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 92 utd nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, co oznaczało, że przepis art. 108 kpa nie miał zastosowania.

Reasumując powyższe stwierdzić należy, iż decyzje organów obu instancji nie naruszają unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3, k.p.a., a także przepisów prawa materialnego. Wskazane przepisy ustawy o transporcie drogowym i aktów wykonawczych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w razie stwierdzenia naruszenia tych przepisów, uprawniony organ obowiązany jest do nałożenia na podmiot wykonujący transport lub przewóz odpowiedniej kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej.

Ustalona sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały nałożenie na skarżącego kar, których wysokość została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów załącznika do ustawy o transporcie drogowym, obowiązującego w dniu wydania decyzji przez organ.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa.