Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 354/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 6,5
journal: Dz.U. 2005 nr 169 poz 1418
law: Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej   Polskiej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Jolanta Dargas (spr.) Protokolant referent stażysta Aleksandra Cymerska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2019 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Wnioskiem z dnia [...] listopada 1988 r. J. L. wystąpiła do Urzędu Miejskiego w L. o przyznanie prawa własności do zajmowanego przez nią mieszkania przy Al. [...] w L., z zaliczeniem na poczet ceny jego nabycia, wartości nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Do wniosku dołączono oświadczenia z podpisem poświadczonym notarialnie z dnia [...] listopada 1988 r. Z. L. i E. D., w których wyżej wymienieni stwierdzili, że J. L. pozostawiła w miejscowości [...], poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej: dom jednorodzinny kryty blachą ocynkowaną ([...] pokoje, kuchnia, spiżarnia, duży korytarz i weranda), stodołę, oborę, przydomowy ogród warzywny o powierzchni [...] arów, [...] ha ziemi ornej (czarnoziemu) i [...] ha sadu owocowego. Z oświadczeń tych wynika, że świadkowie byli sąsiadami J. L. oraz że mieszkali od urodzenia do 1943 r. w miejscowości [...].

Decyzjami Kierownika Wydziału Rolnictwa, Geodezji, Gospodarki Gruntami i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w L. z dnia [...] sierpnia 1989 r., Nr [...] i z dnia [...] września 1989 r. Nr [...] orzeczono o sprzedaży J. L. lokalu mieszkalnego Nr [...] o powierzchni [...] m2 w domu wielomieszkaniowym przy Al. [...] oraz o oddaniu jej w wieczyste użytkowanie [...] części udziału w działce, na której wzniesiono budynek mieszkalny. Na poczet ceny nabycia tych praw zaliczono wartość nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Aktem notarialnym z dnia [...] grudnia 1989 r., Rep. A Nr [...], ww. prawo własności i użytkowania wieczystego zostało przeniesione na J. i S. L..

Wnioskiem z dnia [...] listopada 1996 r. J. L. zwróciła się do Burmistrza [...] o rekompensatę uzupełniającą podnosząc, że wartość nabytego przez nią w ramach realizacji prawa do rekompensaty mieszkania została oszacowana na kwotę [...] zł podczas, gdy wartość nieruchomości zabużańskiej obliczono na kwotę [...] zł (kwoty przed denominacją).

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2008 r. K. B. zwróciła się do Wojewody [...] o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...], odmówił K. B. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. L. nieruchomości w miejscowości [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...].

Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] uchylił w całości ww. decyzję Wojewody [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] ponownie odmówił K. B. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. L. nieruchomości w miejscowości [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...].

Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] uchylił w całości ww. decyzję Wojewody [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] po raz kolejny odmówił K. B. i M. S. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. L. nieruchomości w miejscowości [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...], poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że nie udowodniono pozostawienia przez J. L. przedmiotowej nieruchomości.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K. B..

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozpatrując sprawę stwierdził, że kwestie rekompensat za "mienie zabużańskie" reguluje obecnie ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. W niniejszej sprawie jedynymi dowodami, które dotyczą pozostawienia przez J. L. przedmiotowej nieruchomości są oświadczenia z dnia [...] listopada 1988 r. świadków Z. L. i E. D.. Po analizie ww. oświadczeń świadków Minister stwierdził, iż nie mogą one stanowić dowodów na pozostawienie przez J. L. nieruchomości w miejscowości [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...]. Niniejsze oświadczenia nie spełniają bowiem wymogów określonych w art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., gdyż zostały złożone z podpisem notarialnie poświadczonym, zamiast przed notariuszem, organem prowadzącym postępowanie bądź w polskiej placówce konsularnej w kraju zamieszkania świadka. Notariusz potwierdził jedynie własnoręczność podpisów tych świadków. Aby oświadczenia świadków spełniły ustawowo określone wymogi, świadkowie winni w obecności notariusza wskazać, jakie posiadają informacje na temat nieruchomości położonej w miejscowości [...], a następnie notariusz winien sam spisać słowa świadków i potwierdzić, że oświadczenia faktycznie złożono przed nim. Ponadto oświadczenia nie zostały złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składnie fałszywych zeznań, co również narusza art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Z oświadczeń świadków nie wynika również czy świadkowie nie są osobami bliskimi - w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 i Nr 281, poz. 2782) - właścicieli lub spadkobierców ubiegających się o potwierdzenie prawa do rekompensaty, co również narusza art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Minister wskazał, że w przypadku ustalania za pomocą oświadczeń świadków faktu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz rodzaju i powierzchni takiej nieruchomości wymogi dotyczące tych świadków określone w art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. muszą zostać spełnione. Oświadczenia niespełniające ustawowych wymagań mogą stanowić dowód w sprawie, gdyż ustawa zabużańska nie wyłącza zastosowania Kodeksu postępowania administracyjnego, ale oświadczenia te, w sytuacji gdy mają na celu wykazanie pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, rodzaj i powierzchnię tych nieruchomości, mogą zostać potraktowane jedynie jako dowód uzupełniający. Nie mogą zaś one stanowić jedynego dowodu na tę okoliczność.

Organ II instancji podniósł, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, że Wojewoda podjął szereg czynności mających na celu zgromadzenie całości materiału dowodowego, a w szczególności odszukanie dokumentów potwierdzających pozostawienie przez J. L. nieruchomości w miejscowości [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...], poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jednak bezskutecznie. W sprawie nie udowodniono podstawowej przesłanki potwierdzenia prawa do rekompensaty, tj. pozostawienia przez J. L. nieruchomości w miejscowości [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...], poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Biorąc pod uwagę powyższe, Minister stwierdził, że Wojewoda [...] zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym prawidłowo odmówił K. B. i M. S. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. L. nieruchomości w miejscowości [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...], poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła K. B. zarzucając jej:

naruszenie art. 2, art. 3, art. 5 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 2097 z późn. zm.} przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że nie zostały spełnione przesłanki do potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczególności, że J. L. (spadkodawca) nie posiadała nieruchomości poza granicami kraju;

art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że nie zostało udowodnione, że J. L. posiadała nieruchomość poza granicami kraju, a oświadczenia świadków złożone do akt sprawy oraz potwierdzenie zawarcia umowy ubezpieczenia są w tym zakresie niewystarczające;

art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że nie zostały przez stronę spełnione przesłanki umożliwiające wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty;

naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, oraz wydanie jej z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego - w szczególności w zakresie ustaleń dotyczących nieruchomości J. L. położonych poza granicami kraju;

art. 86 k.p.a. w zw. z art. 79 k.p.a. poprzez zaniechanie przesłuchania strony (M. S.) pomimo wyczerpania środków dowodowych oraz istnienia niewyjaśnionych faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy;

art. 82 k.p.a. w zw. z art. 86 k.p.a. i art. 79 k.p.a. poprzez przesłuchanie strony (K. B.) w charakterze świadka i niezawiadomienie o tej czynności pełnomocnika wnioskodawczyni;

naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez brak działania organu w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej;

naruszenie art. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy przez potwierdzenie stronom prawa do rekompensaty z tytułu po zostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w miejscowości [...], gmina [...], powiatu [...], dawnego województwa [...] w związku z wojną rozpoczętą 1 września 1939 roku, w sytuacji, gdy odwołanie zasługuje na uwzględnienie.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...] i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto zarzuty w niej podniesione.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał skargę za niezasadną.

W niniejszej sprawie skarżąca nie przedstawiła stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej dowodów z dokumentów, które świadczyłyby o pozostawieniu przez J. L. nieruchomości poza obecnymi granicami RP. Złożyła na tą okoliczność jedynie oświadczenia dwóch świadków. Jednak oświadczenia te nie spełniały wymogów z art. 6 ust. 5 tej ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., bowiem nie były złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, a ponadto zostały złożone z podpisem notarialnie poświadczonym, a nie przed notariuszem, organem prowadzącym postępowanie bądź w polskiej placówce konsularnej kraju zamieszkania świadków. Aktualnie nie istnieje możliwość konwalidacji tych oświadczeń wobec śmierci świadków. Jak zasadnie podniósł Minister oświadczenia niespełniające ustawowych wymagań mogą stanowić dowód w sprawie, ale oświadczenia te, w sytuacji gdy mają na celu wykazanie pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP, jej rodzaj i powierzchnię, mogą być potraktowane jako dowód uzupełniający. Nie mogą natomiast, jak w niniejszej sprawie stanowić jedynego dowodu na tę okoliczność.

W tym miejscu trzeba przypomnieć, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzanie tego prawa, złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r. Przepis art. 6 ww. ustawy wskazuje natomiast niezbędne dokumenty, które należy dołączyć do przedmiotowego wniosku. Do wniosku, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, należy dołączyć dowody, które świadczą o pozostawieniu nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej z przyczyn, o których mowa w art. 1, oraz o rodzaju i powierzchni tych nieruchomości. W sytuacji natomiast jeżeli złożony wniosek zawiera braki w tym zakresie, Wojewoda, jako organ właściwy do rozpoznania sprawy, zgodnie z przepisem art. 5 ust. 6 wzywa wnioskodawcę do ich usunięcia w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia wezwania i dopiero wówczas, zgodnie z art. 7 przedmiotowej ustawy, dokonuje oceny spełnienia wymogów o których mowa kolejno w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej jest ustawą szczególną i z tej racji, zawarte w niej przepisy proceduralne mają pierwszeństwo, przed przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym, choć omawiana ustawa nie ogranicza obowiązków, które – na zasadzie kodeksu postępowania administracyjnego - obciążają organ, tym niemniej wprowadza ona również ustawowe obowiązki zobowiązujące wnioskodawcę do określonego postępowania. Do takich obowiązków należy zaś dołączenie do wniosku stosownej dokumentacji, na której oparte jest dochodzone uprawnienie (art. 6 ustawy). Należy zatem przyjąć, że z przytoczonych regulacji prawnych wynika jednoznacznie, że to na osobie ubiegającej się o przyznanie prawa do rekompensaty ciąży obowiązek udowodnienia okoliczności pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo stwierdziły w niniejszej sprawie, że brak jest podstaw do potwierdzenia skarżącej prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. L. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W sprawie tej strona nie przedstawiła dowodów potwierdzających pozostawienie przez J. L. wskazywanej przez nią nieruchomości oraz rodzaju i powierzchni tej nieruchomości. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że organom administracji publicznej nie można w tej sprawie zarzucić naruszenia prawa, w tym przepisów postępowania, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 8 k.p.a. W sprawie tej jest bezsporne, że organ dopełnił obowiązku określonego w przepisie art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.), zgodnie z którym, jeżeli wniosek nie spełnia wymogów określonych w ust. 1-3, wojewoda wzywa wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia wezwania.

Z całości akt postępowania administracyjnego wynika, że organ administracji publicznej wielokrotnie i to zarówno skarżącą jak i M. S. informował o wymogach, jakie muszą być spełnione, aby można było przyznać prawo do rekompensaty, wzywał wyznaczając jednocześnie kolejne terminy do złożenia wymaganych prawem dokumentów. W żadnym razie, w świetle akt sprawy, organom nie można zarzucić więc, że nie podjęły działań wymaganych przepisami prawa mających na celu należyte rozpoznanie wniosku strony i to w zakresie wezwań stron do uzupełnienia materiału dowodowego, jak i w zakresie podejmowania działań z urzędu w celu ustalenia istotnych okoliczności niniejszej sprawy

Nieuzasadnione jest, w tym stanie faktycznym, przerzucanie przez stronę wnioskującą o przyznanie uprawnienia, odpowiedzialności za brak materiału dowodowego na organ administracji publicznej. To strona dochodząca prawa do rekompensaty powinna udowodnić, że istniało mienie, które było własnością J. L. i zostało przez nią pozostawione poza obecnymi granicami RP, a także, jaka była powierzchnia i rodzaj tej nieruchomości. Nie jest rolą organu administracji publicznej udowadnianie faktu pozostawienia przez wnioskodawcę nieruchomości poza obecnymi granicami RP i poszukiwanie tytułu własności, gdy brak jest choćby jednego dokumentu ten stan poświadczającego, a sama wnioskująca strona nie dokłada żadnych starań, aby sprawa pozytywnie się dla niej zakończyła.

Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej. Akta sprawy wskazują jednoznacznie, iż o naruszeniu tych zasad nie może być w tym przypadku mowy. Wielokrotne informowanie strony o wymogach, jakie muszą być spełnione, aby można było przyznać uprawnienie i wyznaczanie stronie kolejnych 6-miesięcznych terminów na uzupełnienie wniosku – w sytuacji, gdy ustawa wymaga jednokrotnego wezwania w tym zakresie – nie może być uznane za naruszenie przepisów prawa. W toku postępowania organy administracji wzywały wnioskodawcę do przedstawienia dowodów na pozostawienie mienia w związku z wojną, informowały o możliwości złożenia zeznań przez świadków i warunkach, jakim te zeznania mają odpowiadać, aby mogły być uznane za dowód w sprawie.

Sama skarżąca nie doprowadziła – mimo kilku prawidłowych wezwań organu – do tego, aby wykazać pozostawienie przez jej matkę nieruchomości poza obecnymi granicami RP . Jeszcze w 2014 r. organ po raz kolejny (pismo z dnia [...] stycznia 2014 r.) informował stronę jakie dowody należy przedstawić w tym zakresie. W piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. organ poinformował skarżącą, że nie przedstawiła ona żadnego dowodu potwierdzającego pozostawienie przez J. L. nieruchomości w miejscowości [...], jednocześnie informując ją, że organ uzyskał dokumenty potwierdzające pozostawienie nieruchomości przez W. S.. Jednak skarżąca w piśmie z dnia [...] września 2015 r. stwierdziła, że ubiega się o rekompensatę za nieruchomość pozostawioną przez J. L.. Kolejne pismo wzywające skarżącą do uzupełnienia materiału dowodowego organ skierował do niej w dniu [...] października 2015 r.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. M. S. oświadczyła, że nie posiada żadnych dokumentów związanych z prowadzonym postępowaniem.

Z kolejnymi pismami organ wystąpił w dniu [...] lutego 2017 r., [...] czerwca 2017 r. , jednak bezskutecznie.

W dniu [...] lutego 2017 r. w Urzędzie Miejskim w L. odbyło się przesłuchanie K. B., która oświadczyła, że właścicielką przedmiotowej nieruchomości była J. L..

Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 22 marca 2011 r. (sygn. akt I OSK 742/10), zgodnie z którym, z ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. wynika jednoznacznie, że to na osobie ubiegającej się o przyznanie prawa do rekompensaty ciąży obowiązek udowodnienia okoliczności pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

W świetle powyższego uznać należało, iż organ prawidłowo przyjął, że osoba ubiegająca się o potwierdzenie prawa do rekompensaty nie udowodniła pozostawienia przez poprzedniczkę prawną nieruchomości poza obecnymi granicami RP.

Sąd stwierdził jednocześnie, że organ we własnym zakresie dokonywał w niniejszym postępowaniu ustaleń, czy poprzednicy prawni strony pozostawili mienie poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W archiwach nie odnaleziono jakichkolwiek dokumentów potwierdzających posiadanie przez J. L. mienia, którego dotyczy wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty.

Nie można w świetle powyższego zarzucić organowi administracji publicznej naruszenia przepisu art. 7 k.p.a., albowiem czynił on starania mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy z uwzględnieniem interesu strony.

W tym stanie sprawy, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne. Obowiązki, w toku postępowania administracyjnego, wynikające z zasad ogólnych k.p.a. oraz z ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, zostały przez organ należycie wypełnione. Organ udzielał wnioskodawcy niezbędnych wyjaśnień i informacji o okolicznościach mających wpływ na ustalenie praw.

W związku z tym, że niespełnienie choćby jednej z przesłanek warunkujących potwierdzenie prawa do rekompensaty powoduje brak możliwości pozytywnego załatwienia sprawy, w ocenie Sądu, zarówno decyzja organu I, jak i II instancji odpowiadają prawu.

Odnosząc się do zarzutu , że organy orzekające winny wziąć pod uwagę okoliczność, że J. L. częściową rekompensatę uzyskała w trybie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości na podstawie tych samych dowodów tj. oświadczeń świadków i dowodu zawarcia umowy ubezpieczenia, należy wskazać, że jest on chybiony. Postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było bowiem na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. i przesłanki w nie określone musiały się ziścić by organ mógł wydać decyzję pozytywną, co jak wykazano wyżej nie miało miejsca. Jeśli chodzi o dowód w postaci zawarcia umowy ubezpieczenia, nie wynika z niego by J. L. była właścicielką wskazywanej przez stronę nieruchomości, w związku z czym organy nie były uprawnione w świetle przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. uznać tego dokumentu za dowód pozostawienia przez nią przedmiotowej nieruchomości.

Wbrew zarzutom skargi nie zachodziła też konieczność przesłuchania strony – M. S.. W piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. zawarła ona bowiem oświadczenie, że nie posiada żadnych dokumentów związanych z prowadzonym postępowaniem.

Trzeba przypomnieć, że art. 86 k.p.a. stanowi o możliwości przeprowadzenia tego dowodu, a to wówczas gdy po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Przeprowadzenie tego dowodu (z natury rzeczy posiłkowego) jest więc pozostawione uznaniu organu i w tej sprawie było zbędne. Tego rodzaju dowód – w sytuacji, gdy możliwe jest złożenie stosownych dokumentów - nie może mieć przesądzającego znaczenia dla sprawy. Oświadczenie strony nie może zastępować dowodów z dokumentów, ponieważ ten środek dowodowy nie jest w pełni obiektywny (oświadczenie składa strona zainteresowana uzyskaniem korzystnego rozstrzygnięcia). Ponadto M. S. , jak wynika z akt sprawy miała możliwość czynnego udziału w postępowaniu, składania wyjaśnień, czego poza jednym oświadczeniem, powołanym wyżej nie uczyniła. W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 86 k.p.a. jest niezasadny.

Również zarzut przesłuchania skarżącej w charakterze świadka bez powiadomienia o tej czynności jej pełnomocnika jest niezasadny. Jak wynika bowiem z treści art. 86 k.p.a. do przesłuchania stron stosuje się przepisy dotyczące świadków, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu. Ponadto zaś podniesione uchybienie pozostaje bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Wskazać bowiem należy, że skarżąca , jak również jej pełnomocnik w trakcie całego postępowania podnosili, że dowody przedstawione dotychczas są wystarczające do uzyskania przez skarżącą potwierdzenia prawa do rekompensaty.

Reasumując, Sąd uznał, że Minister wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzył stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśnił motywy, jakimi się kierował przy jej rozstrzyganiu. Uzasadnił przy tym przekonująco swoje stanowisko - zyskując całkowitą aprobatę Sądu - zaś wydana decyzja zawiera niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.