Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 255/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2011-07-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 , art. 252 par. 2, art. 246par. 1pkt2, art. 245 par. 3, art. 211, art. 255,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 21 lipca 2011 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za sierpień 2005r. p o s t a n a w i a oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów.


UZASADNIENIE

W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]. w przedmiocie podatku akcyzowego skarżący R. W.reprezentowany przez radcę prawnego M. S. złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.

Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ustawą P.p.s.a. wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżąca nie dopełniła tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 23 maja 2011r. Sąd przesłał pełnomocnikowi skarżącego urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Skarżący w zakreślonym w wezwaniu terminie złożył sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.

W złożonym wniosku skarżący wykazał, że uzyskuje dochód z tytułu zasiłku chorobowego w wysokości 1900zł miesięcznie, M. W. uzyskuje dochód z działalności gospodarczej w wysokości 3200zł miesięcznie. Jako majątek osób pozostających ze skarżącym we wspólnym gospodarstwie domowym skarżący wykazał dom jednorodzinny o pow. 140 m² nieruchomość rolną o pow. 1,6ha oraz samochód osobowy Opel Astra i VW Transporter. Skarżący nie wypełnił rubryk 6, 7 formularza PPF dotyczących stanu rodzinnego oraz posiadanego majątku.

Po dokonaniu wstępnej analizy wniosku, co do jego treści, pismem z dnia 21 czerwca 2011 r., referendarz sądowy wezwał skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma sądowego, wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych poprzez wypełnienie rubryk 6, 7 urzędowego formularza PPF oraz przedłożenia odpisu (kserokopii) zeznania podatkowego za 2010r. zarówno swojego jak i żony oraz przedłożenia wyciągu lub wykazu z posiadanych przez siebie i żonę rachunków bankowych, w tym lokat dewizowych obejmujących operacje z ostatnich 3 miesięcy pod rygorem oddalenia w/w wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 27 czerwca 2011r.

W wyznaczonym terminie skarżący nie uzupełnił braków złożonego wniosku.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy P.p.s.a. przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym - czyli w myśl art. 245 § 3 w zw. z art. 211 P.p.s.a. obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych - następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Z treści przywołanego przepisu wynika, że ustawodawca przez użycie sformułowania "wykaże" przesunął ciężar udowodnienia okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy na stronę. Zatem to na skutek wskazanych przez wnioskującego dowodów musi zostać osiągnięty stan pewności co do tego, iż nie jest on w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania. Rola Sądu (referendarza sądowego) sprowadza się zaś do oceny informacji dostarczonych przez stronę w kontekście przesłanki określonej w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., która - co trzeba podkreślić - ma charakter ekonomiczny. Przepis ten nakłada na Sąd (referendarza sądowego) obowiązek zbadania zasadności wniosku strony w dwóch aspektach: przy uwzględnieniu wysokości obciążeń finansowych spoczywających na stronie w ramach jej udziału w postępowaniu oraz jej (rzeczywistych) możliwości finansowych.

Z kolei w myśl art. 255 P.p.s.a., "jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252 P.p.s.a. [druk PPF], okaże się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego." Przepis ten, który dodatkowo miał w tej sprawie zastosowanie, nakłada zatem na stronę obowiązek współdziałania z Sądem w zakresie gromadzenia dowodów źródłowych i wyjaśnienia wszystkich okoliczności w celu ustalenia jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego akcentuje się, iż to na stronie ciąży obowiązek udowodnienia, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy (por. postanowienia NSA: z dnia 5 września 2005 r., sygn. akt II FZ 414/05, z dnia 18 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1510/04, z dnia 14 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 760/04, z dnia 31 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 146/04, z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt II FZ 344/08, niepubl.).

W toku rozpoznawania wniosku skarżący wykazał brak współpracy z Sądem w zakresie wyjaśnienia wątpliwości dotyczących jego sytuacji materialnej. Skarżący w zakreślonym terminie nie wypełnił wszystkich rubryk urzędowego formularz PPF i nie przedłożył dokumentów, które były niezbędne do oceny jego rzeczywistej sytuacji finansowej.

Reasumując, skarżący nie uczynił zadość obowiązkowi współpracy z Sądem w ramach toczącego się postępowania z wniosku o przyznanie praw pomocy. Fakt ten uniemożliwia weryfikację oświadczeń skarżącego, co więcej wzmacnia wątpliwości co do ich wiarygodności, a co za tym idzie wyłącza wolną od wątpliwości ocenę jego możliwości płatniczych.

Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że przedstawiona wyżej postawa skarżącego nie pozwala w konsekwencji uwzględnić wniosku.

W związku z powyższym na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.