Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 1541/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 153 i art. 170
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie Sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 970/18 w sprawie ze skargi W. K. na rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia 11 kwietnia 2018 r., nr 8/S w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 16 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 970/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. K. na rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia 11 kwietnia 2018 r. nr 8/S w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Rozkazem personalnym z 4 kwietnia 2014 r. nr 63/14 Komendant Powiatowy Policji Powiatu Warszawskiego Zachodniego z siedzibą w S. (dalej również KPP), powołując w podstawie prawnej art. 6e ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 38 ust. 2 pkt 5, art. 101 ust. 1, art. 104 ust. 3 i 4, art. 106 ust. 2 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.; dalej: "u.P." lub "ustawą o Policji") i § 1 ust. 1, § 9 ust. 1 i 2 oraz art. 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm.; dalej: "rozporządzeniem z 2001 r.") mianował skarżącego z urzędu, 9 kwietnia 2014 r. na stanowisko kierownika (J 06 H) Ogniwa Patrolowo-interwencyjnego Komisariatu Policji w B. z uposażeniem zasadniczym w 6 (szóstej) grupie - 2.670 zł, z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym 1.000 zł i dodatkiem stołecznym. Na mocy art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a."), nadał ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu wskazał, że KPP odwołał skarżącego z zajmowanego stanowiska - Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w O. - rozkazem personalnym nr 258/13 i przeniósł do swojej dyspozycji od 9 października 2013 r., co podyktowane było potrzebami służby polegającymi na uaktywnieniu i zdynamizowaniu realizowanych czynności przez policjantów ww. Komisariatu. Skarżącemu, mając na względzie art. 6e ust. 3 u.P., wyznaczono termin rozmowy kadrowej na 3 kwietnia 2014 r., w czasie której wyraził on zgodę na mianowanie na stanowisko kierownika ww. Ogniwa.

Rozkazem personalnym z 30 maja 2014 r. nr 31/S Komendant Stołeczny Policji (dalej także KSP), powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania skarżącego utrzymał w mocy ww. rozkaz personalny.

W uzasadnieniu wskazał, że KPP postanowieniem z 29 kwietnia 2014 r. nr 8 sprostował oczywistą omyłkę w zakresie przyznania skarżącemu, na podstawie § 8 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 2001 r., dodatku funkcyjnego nie zaś dodatku służbowego - 1.000 zł. KSP wskazał, że skarżący przed powołaniem na stanowisko służbowe Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w O. zajmował stanowisko Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji KPP dla Powiatu Warszawskiego Zachodniego w S., zaszeregowane w 8 grupie uposażenia zasadniczego 2.980 zł, z mnożnikiem 1,95 kwoty bazowej, z dodatkiem funkcyjnym - 1.300 zł i dodatkiem stołecznym, a także stopniem etatowym podinspektora. W związku z upływem 6 miesięcy od dnia odwołania, właściwy przełożony zobowiązany był mianować skarżącego na stanowisko służbowe, równorzędne z poprzednio zajmowanym, zgodnie z przygotowaniem zawodowym i potrzebami służby. Na stanowisko dotychczas zajmowane przez skarżącego mianowano jednak innego policjanta, więc po dokonaniu przeglądu stanowisk służbowych, wobec braku możliwości mianowania na stanowisko zaszeregowane w 8 grupie uposażenia zasadniczego, skarżącego zawiadomiono pismem z 26 marca 2014 r. o wszczęciu procedury administracyjnej w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe.

Zażalenie na postanowienie KPP z 29 kwietnia 2014 r. nr 8 o sprostowaniu w rozkazie personalnym z 4 kwietnia 2014 r. oczywistych omyłek pisarskich wniósł skarżący. Postanowieniem z 14 lipca 2014 r. nr 119 KSP utrzymał ww. postanowienie w mocy. W uzasadnieniu wskazał, iż KPP prawidłowo zastosował art. 113 § 1 k.p.a. Sprostowaniem objął elementy decyzji omyłkowo wpisane, nie zaś, jak twierdzi strona, mylne ustalenia faktyczne lub błędne zastosowanie przepisu prawnego. Same elementy sprostowania pozostają bez wpływu na wynik sprawy, bo ich zamieszczenie w decyzji było wynikiem niedokładności redakcyjnej organu, mieszczącym się w pojęciu "innych oczywistych omyłek", o którym mowa w ww. przepisie.

Wyrokiem z 26 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1491/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ww. rozkazy personalne: KSP z 30 maja 2014 r. i KPP z 4 kwietnia 2014 r. Z uzasadnienia wynika, że sprawę rozpoznano wspólnie ze sprawą o sygn. akt II SA/Wa 1576/14, w której WSA w Warszawie wyrokiem z 26 maja 2015 r. uchylił postanowienie KSP z 14 lipca 2014 r. oraz postanowienie KPP z 29 kwietnia 2014 r., uznając, że doszło do merytorycznej zmiany podstawy rozstrzygnięcia rozkazu o mianowaniu w trybie sprostowania, co było niedopuszczalne.

Wyrokiem z 11 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2576/15, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. NSA wskazał, iż Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest wyrazu dokonania jakiejkolwiek oceny zaskarżonego rozkazu, w tym odniesienia się do ustaleń poszczególnych faktów dokonanych na podstawie konkretnych dowodów, na podstawie których organ zrekonstruował stan faktyczny sprawy.

Prawomocnym wyrokiem z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1630/17, WSA w Warszawie uchylił rozkaz personalny KSP z 30 maja 2014 r. nr 31/S. Wskazał, że KSP, utrzymując w mocy ww. rozkaz personalny z 4 kwietnia 2014 r., wadliwie zaakceptował błędy zaistniałe w podjętym rozstrzygnięciu obejmującym w szczególności określenie składników uposażenia na stanowisku, na które został mianowany skarżący. Z materiału dowodowego wynika, że organ mianował skarżącego na opisane wyżej stanowisko w następstwie wyrażenia przez niego zgody (art. 38 ust. 4 u.P.), co zostało uwidocznione w treści protokołu z przeprowadzonej rozmowy z przełożonym z 3 kwietnia 2014 r. W ocenie Sądu organ pierwszej instancji nieprawidłowo orzekł, że mianuje wymienionego "z urzędu" 9 kwietnia 2014 r. na wskazane wyżej stanowisko. Określając mnożnik kwoty bazowej organ wskazał wartość 1,75, zaś słownie jeden i "trzydzieści pięć setnych", wadliwie również uznał, że na stanowisku kierownika ogniwa przysługuje dodatek służbowy, gdy na tym stanowisku przysługuje dodatek funkcyjny, o czym stanowi załącznik nr 4 do rozporządzenia z 2001 r. Sąd wskazał ponadto, że wadliwości rozkazu personalnego nr 63/14 dostrzegł organ pierwszej instancji, jednak błędnie uznał, że podlega on sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. i wydał postanowienie z 29 kwietnia 2014 r., utrzymane w mocy przez KSP postanowieniem z 14 lipca 2014 r. Sąd stwierdził, że na ww. postanowienie z 29 kwietnia 2014 r., wyeliminowane z obrotu prawnego, powołał się KSP w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego z 30 maja 2014 r. W tym stanie rzeczy zaskarżony rozkaz personalny KSP podlegał uchyleniu jako wydany z naruszeniem przepisów procesowych, a w konsekwencji przepisów prawa materialnego. Sąd zaznaczył przy tym, że u podstaw takiego rozstrzygnięcia legły przede wszystkim błędy o charakterze merytorycznym, nie zaś sam fakt powołania wadliwej podstawy w rozkazie personalnym organu pierwszej instancji.

Rozkazem personalnym z 11 kwietnia 2018 r. nr 8/s Komendant Stołeczny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji Powiatu Warszawskiego Zachodniego z siedzibą w S. z 4 kwietnia 2014r. nr 63/14, w części dotyczącej składników uposażenia, w związku z mianowaniem W. K. na stanowisko Kierownika Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Komisariatu Policji w B. i od dnia mianowania - 9 kwietnia 2014 r. ustalił 6 grupę uposażenia zasadniczego - 2.670 zł, z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej, z dodatkiem funkcyjnym 1.000 zł i dodatkiem stołecznym; w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

KSP wskazał, że skarżący rozkazem personalnym KPP z 8 października 2013 r. nr 258/13 został odwołany z zajmowanego stanowiska Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w O. i 9 października 2013 r. przeniesiony do dyspozycji przełożonego, uprawnionego do odwołania. Zgodnie z decyzją policjantowi na podstawie art. 6e ust. 3 u.P. przysługiwało przez okres 6 miesięcy prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Policjant nie skorzystał z prawa odwołania, wskutek czego decyzja stała się ostateczna. Przed powołaniem na ww. stanowisko służbowe skarżący zajmował stanowisko Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji dla Powiatu Warszawskiego Zachodniego z siedzibą w S., zaszeregowane w 8 grupie uposażenia zasadniczego 2.980 zł, z mnożnikiem 1,95 kwoty bazowej, z dodatkiem funkcyjnym 1.300 zł i dodatkiem stołecznym, a także stopniem etatowym podinspektora. KPP w związku z upływem 6 miesięcy od dnia odwołania, zobowiązany był mianować skarżącego na stanowisko służbowe, równorzędne z poprzednio zajmowanym, zgodnie z przygotowaniem zawodowym i potrzebami służby. Na stanowisko, na które skarżący był poprzednio mianowany, został mianowany inny policjant. KPP po przeglądzie stanowisk służbowych, wobec braku możliwości mianowania na stanowisko zaszeregowane w 8 grupie uposażenia zasadniczego, wystosował do skarżącego pismo z 26 marca 2014r., którym zawiadomił o wszczęciu procedury administracyjnej w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe.

Wobec braku wolnego stanowiska etatowego Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji, a także stanowiska równorzędnego - zaszeregowanego w tej samej grupie uposażenia zasadniczego, KPP zobowiązany był do mianowania skarżącego na najwyższe względem zajmowanego przed powołaniem, wolne stanowisko służbowe. Z przeglądu kadrowego, zawartego w protokołach, o których mowa wyżej, wynika, że najwyższym wolnym stanowiskiem etatowym w stosunku do zajmowanego przed powołaniem, było wolne stanowisko również o charakterze kierowniczym - Kierownika ww. Ogniwa, zaszeregowane w 6 grupie uposażenia zasadniczego. Skarżący spełniał wymagania do mianowania na wskazane stanowisko służbowe. KPP, mianując skarżącego pozostającego w jego dyspozycji po odwołaniu 9 kwietnia 2014 r. na stanowisko Kierownika ww. Ogniwa, działał w ramach posiadanych kompetencji, wynikających z art. 32 ust. 1 u.P.

KPP, jako organ administracji rządowej, jest odpowiedzialny za ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie podległego mu rejonu służbowego, a jednocześnie zobowiązany jest do prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji, uwzględniającej interes społeczny, tożsamy z interesem służby. Organ wziął przy tym pod uwagę kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe strony, które predestynują skarżącego do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku kierowniczym Komisariatu Policji w B. Zaskarżony rozkaz personalny stanowi element realizacji prerogatyw przełożonego, polegających na kształtowaniu struktur podległej jednostki oraz prowadzeniu polityki kadrowej w sposób najbardziej odpowiadający efektywnej realizacji ustawowych zadań i obowiązków Policji. Ma on także na celu jak najlepsze wykonywanie zadań nałożonych na Policję przez ustawę, tj. zapewnienie ochrony, bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Realizacja bowiem tych celów następuje także poprzez kształtowanie struktur Policji oraz sytuacji kadrowej w sposób najbardziej, według założeń kierownictwa, odpowiadający potrzebom realizacji zadań Obowiązków służbowych.

KSP, uwzględniając powyższe stwierdził, iż argumenty strony zawarte w odwołaniu, w szczególności odnoszące się do braku zgody strony na mianowanie, posiadanych kwalifikacji oraz doświadczenia zawodowego, czy też naruszenia zasady ogólnej - czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, nie zasługują na uwzględnienie. Trudno przyjąć, aby wyższy oficer Policji, posiadający wieloletni staż służby, piastujący w przeszłości tak odpowiedzialne stanowiska kierownicze, jako zastępca naczelnika wydziału komendy powiatowej Policji czy zastępca komendanta komisariatu Policji, podczas rozmowy kadrowej, podpisując własnoręcznie protokół sporządzony z czynności, nie zdawał sobie sprawy z tego, jakie nowe stanowisko służbowe zostało mu zaproponowane. Tym bardziej, że na prośbę strony decyzję w przedmiocie przyjęcia stanowiska odłożono do dnia następnego. Ponadto, w związku z posiadanymi przez stronę kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym, za niewiarygodne uznać należy, aby wymieniony wiedząc, że propozycja dotyczy mianowania na niższe stanowisko służbowe, nie był świadomy konsekwencji w postaci obniżenia uposażenia.

KSP, odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii istnienia wakatu na uprzednio zajmowanym stanowisku służbowym od 1 października 2013 r. oraz w trakcie przeniesienia do dyspozycji, stwierdził należy, że KPP zobowiązany był uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Stąd zarzuty odnoszące się do istnienia wolnych stanowisk w datach wcześniejszych niż data wydania zaskarżonej decyzji nie mogą zostać uwzględnione. Odnosząc się do kwestii pozbawienia strony możliwości awansu w stopniu służbowym, wskazał, iż skarżący posiada stopień służbowy podinspektora Policji, który jest stopniem etatowym, a zatem docelowym - najwyższym przewidywanym przez ustawę na stanowiskach, które uprzednio zajmował. Odnosząc się do zarzutu nieuzasadnionego nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, stwierdził, za orzeczeniami sądów administracyjnych, że co do zasady ważnym interesem społecznym uprawniającym do zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności jest potrzeba zapewnienia jednostkom organizacyjnym Policji odpowiedniej obsady kadrowej w celu zapewnienia właściwej realizacji ustawowych zadań Policji. Oznacza to, że zastosowanie w rozkazie personalnym o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe, zwłaszcza kierownicze, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji i funkcjonowania jednostki Policji, rygoru natychmiastowej wykonalności jest dopuszczalne i mieści się w przesłance ważnego interesu społecznego, o którym mowa wart. 108 § 1 k.p.a.

KSP stwierdził, że skarżącemu mianowanemu na podstawie art. 32 ust. 1 u.P. na stanowisko służbowe Kierownika ww. Ogniwa przysługiwały następujące składniki uposażenia: 6 (szósta) grupa uposażenia zasadniczego - 2.670 zł, z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej, dodatek funkcyjny - 1.000 zł, przyznany na podstawie § 8 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 2001 r. oraz dodatek stołeczny. KPP w rozkazie personalnym błędnie wskazał jako podstawę prawną art. 38 ust, 2 pkt 5 u.P. oraz § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 2001 r., ale, jak wskazał WSA w Warszawie, samo błędne powołanie podstawy prawnej w decyzji nie czyni tej decyzji wadliwą w stopniu kwalifikującym do eliminacji z obrotu prawnego.

Skargę na powyższy rozkaz personalny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji w pierwszej kolejności przytoczył art. 153 i 170 p.p.s.a. Stwierdził, że sytuacja zmiany stanu faktycznego czy też stanu prawnego w stopniu opisanym w ww. przepisach nie występuje w sprawie. Zdaniem tego Sądu zaskarżony rozkaz personalny odpowiada prawu. Następnie Sąd przytoczył fragmenty wyroku WSA w Warszawie z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1630/17.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji KSP w zaskarżonym rozkazie personalnym z 11 kwietnia 2018 r., mając na względzie zarówno ocenę prawną, jak i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1630/17, rozpatrzył sprawę ponownie i zasadnie zastosował wskazane przez Sąd przepisy prawa. Tym samym skarga z 15 maja 2018 r. i zarzuty w niej podniesione, jak i argumentacja zawarta w uzasadnieniu zdaje się pomijać prawomocne orzeczenie, które wiąże zgodnie z art. 153 i art. 170 p.p.s.a. w sprawie. Sąd, mając powyższe na względzie, uznał, że zarówno zarzuty natury procesowej, jak i zarzuty materialnoprawne podniesione w skardze, nie mogły być brane pod rozwagę z uwagi na wiążące w sprawie prawomocne orzeczenie WSA.

WSA w Warszawie przyjął w tymże wyroku, że prawidłowa była podstawa materialnoprawna ww. decyzji i uznał, że organ działał w ramach posiadanych kompetencji, wynikających z art. 32 ust. 1 u.P. Sąd uznał również, że organ wziął przy tym pod uwagę fakt braku stanowiska równorzędnego do stanowiska zastępcy naczelnika wydziału komendy powiatowej Policji, zajmowanego przez skarżącego przed powołaniem na stanowisko zastępcy komendanta komisariatu, a także wakujące aktualnie stanowiska w strukturze KPP dla Powiatu Warszawskiego Zachodniego. Organ uwzględnił również wykształcenie, przeszkolenie zawodowe oraz staż służby skarżącego i zasadnie stwierdził, że są one adekwatne do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku kierowniczym. Dodatkowo z materiału dowodowego, który w rozpoznawanej sprawie nie uległ w tym zakresie zmianie, wynikało, że organ mianował skarżącego na opisane powyżej stanowisko w następstwie wyrażenia zgody przez skarżącego (art. 38 ust. 4 u.P.), co zostało uwidocznione w treści protokołu z przeprowadzonej rozmowy z przełożonym z 3 kwietnia 2014 r. Nieuzasadniony jest więc zarzut skargi o naruszeniu 38 ust. 2 pkt 5 u.P.

Bezzasadne - wobec stanowiska WSA w Warszawie zawartego w ww., prawomocnym wyroku - są też zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności zaniechanie wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, dotyczących tego czy skarżący zdawał sobie sprawę, że zaproponowane mu stanowisko wiąże się z wypłatą niższego uposażenia i dotyczących tego, w jakich okolicznościach wszczęto i prowadzono postępowanie administracyjne i dlaczego skarżącego mianowano na stanowisko kierownika ww. Ogniwa, choć posiadał stopień podinspektora. WSA w prawomocnym wyroku, oceniając prawidłowość ustaleń organów obu instancji, przyjął bowiem, że KSP nie naruszył ani art. 7 ani art. 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego, niezbędnego do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd przyjął też, że organ odwoławczy oparł się na materiale dowodowym zgromadzonym w sposób wyczerpujący przed organem pierwszej instancji, który obejmuje w szczególności ww. protokoły z rozmów przeprowadzonych przez właściwego przełożonego odpowiednio 2 i 3 kwietnia 2014 r., zawierające propozycje wakujących stanowisk w strukturze wymienionej jednostki Policji. Z treści protokołu z 3 kwietnia 2014r. wynika, że skarżący zaakceptował propozycję mianowania na stanowisko służbowe kierownika ww. Ogniwa, zaszeregowane w 6 grupie uposażenia i stopniem etatowym aspiranta sztabowego. Treść protokołu została odczytana i wobec niewniesienia zastrzeżeń podpisana przez skarżącego.

Sąd w ww. prawomocnym orzeczeniu przyjął, że organ odwoławczy wadliwie zaakceptował błędy w podjętym rozstrzygnięciu obejmującym w szczególności określenie składników uposażenia na stanowisku, na które został mianowany skarżący i na tej podstawie wyraził stanowisko, że w zakresie wyżej wskazanym rozkaz personalny KSP podlegał uchyleniu, jako wydany z naruszeniem przepisów procesowych, a w konsekwencji przepisów prawa materialnego, tj. ustawy o Policji oraz rozporządzenia z 2001 r. Podnoszenie zatem w rozpoznawanej sprawie ponownie zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, analogicznych do już ocenionych przez Sąd, nie mogło przynieść przy niezmienionym stanie faktycznym zamierzonego skutku, tym bardziej, że skarżący nie wniósł skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Skoro w ww. zakresie ocena prawna i wskazania WSA w Warszawie co do dalszego postępowania były jednoznaczne, nie można uznać, że organ, będąc związany ww. ocenami, naruszył przepisy art. 7 ani art. 77 § 1 k.p.a., wykonując jedynie zalecenia Sądu i dokonując prawidłowego określenia składników uposażenia na stanowisku, na które został mianowany skarżący.

Sąd pierwszej instancji stwierdził też, że w sprawie KSP, wydając zaskarżony rozkaz, mając na względzie całokształt materiału dowodowego, jak również ocenę prawną i wskazania WSA w Warszawie co do dalszego postępowania, nie naruszył powołanego w skardze art. 80 k.p.a. Wyrażone bowiem przez organ odwoławczy stanowisko co do składników uposażenia na stanowisku, na które został mianowany skarżący było prawidłowe, racjonalnie i co więcej uwzględniało wskazane przez Sąd przepisy prawa, jako podstawę rozstrzygnięcia. Tym samym niezasadne są również zarzuty naruszenia art. 104 ust. 3 u.P. i § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 2001 r. - przez ich zastosowanie. KSP, wydając zaskarżoną decyzję, mając na względzie przepisy art. 153 i art. 170 p.p.s.a., wskazał podstawę prawną zaaprobowaną przez Sąd w prawomocnym i wiążącym w sprawie orzeczeniu WSA w Warszawie z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1630/17.

Sąd ten stwierdził ponadto, że WSA w Warszawie w prawomocnym orzeczeniu, dysponując pełnym materiałem dowodowym, który ocenił, jako niewymagający uzupełnienia, nie kwestionował ponadto prawidłowości wszczęcia postępowania wobec skarżącego, ani braku możliwości zapoznania się przez skarżącego z materiałem dowodowym, tym samym zarzuty o naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. nie mogły być uznane za zasadne. To, że skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim od 25 marca do 8 kwietnia 2014r., nie oznacza, że nie mógł chodzić, tym bardziej, że odbył rozmowy dotyczące mianowania go na stanowisko służbowe, jak również przybył do miejsca pracy. WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku podniósł, że protokoły z rozmów przeprowadzonych przez właściwego przełożonego odpowiednio w dniach 2 i 3 kwietnia 2014 r., zawierały propozycje wakujących stanowisk w strukturze wymienionej jednostki Policji. Dodatkowo WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku wskazał, że z treści protokołu z 3 kwietnia 2014 r. wynika, że skarżący zaakceptował propozycję mianowania na stanowisko służbowe kierownika ww. Ogniwa, zaszeregowane w 6 grupie uposażenia i stopniem etatowym aspiranta sztabowego. Treść protokołu została odczytana i wobec niewniesienia zastrzeżeń podpisana przez skarżącego. Niemożliwe było zatem dokonanie innych ocen niż zaprezentowane przez Sąd w ww. orzeczeniu. Tym samym brak odniesienia się przez KSP do wszystkich argumentów podniesionych w odwołaniu, w tym do zarzutu naruszenia zasady czynnego udział strony w postępowaniu administracyjnym, przy wzięciu pod rozwagę przez organ odwoławczy wskazań i ocen prawnych zawartych w prawomocnym wyroku WSA, nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd pierwszej instancji, rozpoznając skargę na rozkaz personalny KSP z 11 kwietnia 2018 r., dodatkowo stwierdził, że jakkolwiek nieprawidłowo organ odwoławczy skierował zaskarżoną w rozpoznawanej sprawie decyzję do skarżącego, a nie do ustanowionego w sprawie pełnomocnika, tym niemniej skarżący w terminie wniósł skargę, a więc nie można uznać, że w wyniku ww. działania KSP poniósł jakiekolwiek konsekwencje prawne. Tym samym ww. wadliwość proceduralną należało ocenić, jako niemającą decydującego wpływu na wynik sprawy oraz nieuzasadniającą wyeliminowania z obrotu prawnego ww. rozkazu personalnego KSP z 11 kwietnia 2018 r.

Zdaniem Sądu niezasadny był również podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 103 § 1 u.P., gdyż WSA w prawomocnym wyroku wskazał, że prawidłowo organ odwoławczy zauważył, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 103 ust. 1 u.P., w myśl którego policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki według stanowiska służbowego. Powołany przepis dotyczy bowiem funkcjonariuszy Policji przenoszonych na inne stanowiska służbowe, zaszeregowane do niższej grupy uposażenia po uprzednim zwolnieniu ich

z zajmowanego stanowiska z mianowania, a nie mianowania funkcjonariuszy, którzy zostali uprzednio odwołani ze stanowiska zastępcy komendanta, a zatem ze stanowiska z powołania, a następnie przeniesieni do dyspozycji przełożonego, uprawnionego do odwołania ze stanowiska.

Sąd pierwszej instancji, mając powyższe na względzie, uznał, że zasadne było oddalenie skargi, na mocy art. 151, art. 153 i art. 170 p.p.s.a

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący reprezentowany przez radcę prawnego. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

I. przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:

1. art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie za organami Policji obu instancji, że policjant po odwołaniu ze stanowiska kierowniczego nie korzysta

z podobnej ochrony wysokości uposażenia służbowego, jaką przewiduje art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2019 r., poz. 161), tyle że z racji pozostawania w dyspozycji przełożonego, ochronę tę czerpie głównie z przepisów prawa procesowego w postaci art. 7 k.p.a. w zw. z § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2013 r., poz. 644 z późn. zm.); nieuwzględnienie naruszenia tych przepisów w tym kontekście przez orzekające organy, obarczyło wyrok wadliwością polegającą na oddaleniu skargi, pomimo tego, że zachodziły przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.;

2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do roli, jaką w ochronie uposażenia służbowego funkcjonariusza Policji odwołanego ze stanowiska pełni art. 7 k.p.a. w celu zapewnienia mu uposażenia na poziomie odpowiadającym co najmniej uposażeniu sprzed dnia powołania, tzn. na ostatnio zajmowanym stanowisku na podstawie mianowania;

3. art. 153 p.p.s.a. (w zakresie, w jakim ocena zawarta w wyroku wiąże sąd) poprzez pominięcie, że z mocy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2576/15 rolą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie ze skargi na rozkaz personalny

w przedmiocie mianowania po odwołaniu i ustalenia nowych składników uposażenia, było "dokonanie oceny poprawności zastosowanych przepisów prawa materialnego" i "odniesienie się do wszystkich zarzutów skargi", w tych również tego wskazującego na naruszenie art. 7 k.p.a. przez organy;

4. art. 153 p.p.s.a. (w zakresie, w jakim ocena zawarta w wyroku wiąże organ) poprzez pominięcie, że wskutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2017 r, sygn. akt il SA/Wa 1630/17 Komendant Stołeczny Policji ponownie rozpatrując odwołanie obowiązany był wziąć pod rozwagę to, że poprzednio "zaakceptował błędy zaistniałe w podjętym rozstrzygnięciu obejmującym (...) określenie składników uposażenia na stanowisku, na które został mianowany". Taka zaś ocena wyrażona na podstawie art. 153 p.p.s.a. wymagała odniesienia się m.in. do mechanizmu ochronnego co do wysokości uposażenia, wywodzonego dla takiego funkcjonariusza z art. 7 k.p.a.; aprobata pominięcia w swoich rozważaniach tego mechanizmu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie w zaskarżonym aktualnie wyroku sprowadziła oddalenie skargi, pomimo tego, że decyzja z oceny zawartej w poprzednim wyroku się nie wywiązywała;

II. przepisu prawa materialnego w postaci:

1. art. 32 ust. 1 u.P. poprzez jego błędną wykładnię i nieuprawnione przyjęcie za organami, iż miarodajna dla ustalenia optymalnego stanowiska służbowego mianowanego funkcjonariusza (i związanego z nim uposażenia) jest chwila składania propozycji mianowania przez organ pierwszej instancji, który orzekał o mianowaniu na datę 4 kwietnia 2014 r., podczas gdy na datę orzekania w drugiej instancji - oddalonej od niej o 4 lata - tzn. w dniu 11 kwietnia 2018 r., stan wakujących stanowisk uległ zmianie i pozwalał na mianowanie na stanowisko i ustalenie uposażenia bliższego co do wysokości temu, jakie służyło skarżącemu przed powołaniem. Gdyby bowiem Sąd nie zezwolił na aktualizowanie stanu wakujących stanowisk na datę orzekania w ponownie prowadzonym postępowaniu odwoławczym, uchyliłby w poprzednio wydanym wyroku z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1630/17 zaskarżoną decyzję wyłącznie w części dotyczącej uposażenia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 zd. wstępne p.p.s.a., a w pozostałej części skargę by oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. Tak jednak nie było, gdyż poprzednią decyzję jako wadliwą uchylono w całości, tzn. również co do aktu mianowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący odniósł się do powyższych zarzutów.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Zarządzeniem z 5 maja 2022 r. Przewodnicząca Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej, w związku z art. 15zzs4 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t.: Dz. U. z 2020, poz. 1842), zwróciła się do stron postępowania o udzielenie informacji czy wyrażają zgodę na rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym. Żadna ze stron nie udzieliła odpowiedzi na korespondencję sądową.

Zarządzeniem z 7 lipca 2022 r. Przewodnicząca Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej NSA, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 1 i 3 ww. ustawy z 2 marca 2020 r., skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, z uwagi na to, że przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku nie jest możliwe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Nie zachodzi także żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Merytoryczne odniesienie się do poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej wymaga wskazania istotnych okoliczności faktycznych sprawy, dokonanej w związku z nimi wykładni przepisów prawa oraz zakresem związania z mocy art. 170 p.p.s.a. aktualnie orzekającego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1630/17.

Rozkazem personalnym z 4 kwietnia 2014 r. Komendant Powiatowy Policji mianował skarżącego z urzędu, 9 kwietnia 2014 r. na stanowisko kierownika (J 06 H) Ogniwa Patrolowo-interwencyjnego Komisariatu Policji w B. z uposażeniem zasadniczym w 6 (szóstej) grupie - 2.670 zł, z mnożnikiem 1,75 (słownie jeden i trzydzieści pięć setnych) kwoty bazowej, dodatkiem służbowym 1.000 zł i dodatkiem stołecznym. Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie prowadzonego pod sygn. akt II SA/Wa 1630/17 było zaś orzeczenie organu drugiej instancji (tj. rozkaz personalny KSP z 30 maja 2014 r. nr 31/S) utrzymujące w mocy orzeczenie KPP z 9 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 grudnia 2017 r. uchylił wyłącznie orzeczenie organu drugiej instancji, wskazując na naruszenie przez ten organ przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 i art. 8 k.p.a. Utrzymując bowiem w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z 4 kwietnia 2014 r. nr 63/14, organ odwoławczy wadliwie zaakceptował błędy zaistniałe w podjętym rozstrzygnięciu obejmujące trzy kwestie: po pierwsze, nieprawidłowo organ pierwszej instancji orzekł, że mianuje skarżącego "z urzędu" , gdyż z protokołu z 3 kwietnia 2014 r. wynika, iż skarżący przyjął przedłożoną mu propozycję; po drugie, określając mnożnik kwoty bazowej, organ wskazał wartość 1,75, zaś słownie jeden i trzydzieści pięć setnych; po trzecie, organ drugiej instancji wadliwie również uznał, że na stanowisku kierownika ogniwa przysługuje dodatek służbowy, podczas gdy na tym stanowisku przysługuje funkcjonariuszowi dodatek funkcyjny, o czym stanowi załącznik nr 4 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

Istotne jest także, że Sąd ten prawomocnie uznał, iż nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ drugiej instancji art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego, niezbędnego do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Według WSA organ odwoławczy oparł się na materiale dowodowym zgromadzonym w sposób wyczerpujący przed organem pierwszej instancji, który obejmuje w szczególności protokoły z rozmów ze skarżącym przeprowadzonych przez właściwego przełożonego odpowiednio w dniach 2 i 3 kwietnia 2014 r., zawierające propozycje wakujących stanowisk w strukturze wymienionej jednostki Policji i akceptację przez skarżącego propozycji mianowania na stanowisko służbowe kierownika ogniwa. Dalej Sąd uznał, że "w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, w myśl którego policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki według stanowiska służbowego. Powołany przepis dotyczy bowiem funkcjonariuszy Policji przenoszonych na inne stanowiska służbowe, zaszeregowane do niższej grupy uposażenia po uprzednim zwolnieniu ich z zajmowanego stanowiska z mianowania, a nie mianowania funkcjonariuszy, którzy zostali uprzednio odwołani ze stanowiska z powołania, a następnie przeniesieni do dyspozycji przełożonego, uprawnionego do odwołania ze stanowiska. W świetle powyższego uzasadnione jest stanowisko Komendanta Stołecznego Policji, który stwierdził, iż właściwy przełożony, mianując skarżącego na stanowisko kierownika Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Komisariatu Policji w B., działał w ramach posiadanych kompetencji, wynikających z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Organ wziął przy tym pod uwagę fakt braku stanowiska równorzędnego do stanowiska zastępcy wydziału komendy powiatowej Policji, zajmowanego przez skarżącego przed powołaniem na stanowisko komendanta komisariatu, a także wakujące aktualnie stanowiska w strukturze KPP dla Powiatu Warszawskiego Zachodniego. Uwzględnił również wykształcenie, przeszkolenie zawodowe oraz staż służby skarżącego i zasadnie stwierdził, że są one adekwatne do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku kierowniczym".

Powyższą oceną prawną oraz wskazaniami był z mocy art. 153 p.p.s.a. związany organ drugiej instancji, który wydał poddany aktualnie ocenie rozkaz personalny nr 8/S z 11 kwietnia 2018 r. Analiza wyroku WSA z 19 grudnia 2017 r. prowadzi do wniosku, iż kwestia poprawności ustaleń faktycznych dokonanych w toku postępowania jurysdykcyjnego została już prawomocnie przesądzona. Sąd uznał, iż materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący przed organem pierwszej instancji. Organ ten wówczas, tj. w dniach 2 i 3 kwietnia 2014 r. przedstawił skarżącemu propozycje w ten czas wakujących stanowisk w strukturze jednostki, a skarżący zaakceptował propozycję mianowania na jedno z wolnych stanowisk (tj. kierownika ogniwa). WSA w Warszawie, wydając wyrok w dniu 19 grudnia 2017 r., uznał, iż mianowanie na to stanowisko odpowiadało prawu, a błąd organu drugiej instancji dotyczył wyłącznie prawidłowego określenia składników uposażenia – odpowiednich do stanowiska na jakie skarżący został mianowany. Kwestia legalności mianowania skarżącego została tym samym prawomocnie przesądzona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 19 grudnia 2017 r. wydanym w sprawie II SA/Wa 1630/17.

Ponownie należy podkreślić, iż wyrok ten jest prawomocny. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Oznacza to, iż Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tej sprawie jest związany tym wyrokiem oraz oceną prawną przyjętą w uzasadnieniu wyroku, gdyż przedmiotem żądania jest kontrola legalności orzeczenia organu drugiej instancji (tj. rozkazu personalnego nr 8/S z 11 kwietnia 2018 r.), które zostało wydane w związku z uchyleniem przez WSA w Warszawie wyrokiem z 19 grudnia 2017 r. poprzednio wydanego orzeczenia organu drugiej instancji. Musi to prowadzić do wniosku, że zarzut oparty na podstawie wynikającej z przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. jest nieuzasadniony.

W swej istocie zarzut ten sprowadza się do zakwestionowania mianowania skarżącego na stanowisko kierownika ogniwa szczegółowo opisanego w rozkazie personalnym z 4 kwietnia 2014 r. nr 63/14. Autor skargi kasacyjnej uznał bowiem, iż organ drugiej instancji na etapie wydawania rozkazu personalnego z 11 kwietnia 2018 r. nr 8/S powinien wziąć pod rozwagę stan wakujących właśnie w tym momencie stanowisk. Pogląd ten jest błędny. Legalność mianowania skarżącego na dzień 11 kwietnia 2018 r. była już prawomocnie przesądzona i nie mogła podlegać ponownej ocenie. W wyroku z 19 grudnia 2017 r. wskazane zostały uchybienia dotyczące merytorycznej treści rozkazu personalnego, które wymagały ponownego rozstrzygnięcia, z zaznaczeniem, iż korekta tych uchybień nie mogła odbyć się w trybie sprostowania wynikającym z art. 113 § 1 k.p.a., jak próbował to uczynić organ. Uchybienia te dotyczyły wyłącznie poprawnego określenia składników wynagrodzenia skarżącego. Mianowanie na stanowisko kierownika ogniwa zostało uznane za legalne. Tym samym nie mógł okazać się uzasadniony zarzut naruszenia prawa materialnego.

Zarzuty oparte na podstawie wynikającej z przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. są pozbawione podstaw. Istota pierwszego zarzutu sprowadza się do twierdzenia, iż organy Policji obu instancji nie zapewniły skarżącemu przywileju wynikającego z art. 103 ust. 1 ustawy o Policji. Brak zastosowania tego przepisu względem skarżącego przesądził prawomocnie WSA w wyroku z 19 grudnia 2019 r., wskazując jednoznacznie, że skarżący, ze względu na okoliczności faktyczne związane z jego przypadkiem, nie był objęty zakresem normowania wynikającym z tego przepisu, gdyż powołany przepis dotyczy funkcjonariuszy Policji przenoszonych na inne stanowiska służbowe, zaszeregowane do niższej grupy uposażenia po uprzednim zwolnieniu ich z zajmowanego stanowiska z mianowania, a nie znajduje zastosowania do mianowania funkcjonariuszy, którzy zostali uprzednio odwołani ze stanowiska z powołania, a następnie przeniesieni do dyspozycji przełożonego, uprawnionego do odwołania ze stanowiska.

Ponadto zauważyć należy, że źródłem gwarancji uprawnień materialnych może być przepis prawa materialnego. Jeśli dana norma materialna rangi ustawy nie jest adresowana do skarżącego, to nie można wywodzić z przepisu procesowego (art. 7 k.p.a.) lub przepisu rozporządzenia (§ 19 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z 14 maja 2013 r.), że skarżącemu przysługuje ochrona prawna wynikająca z materialnej normy ustawowej, tj. z art. 103 ust. 1 ustawy o Policji. Przepis procesowy może być źródłem praw i gwarancji procesowych, zaś norma prawna rozporządzenia nie może przyznawać policjantowi uprawnienia, którego wyraźnie odmawia mu ustawa. Przyjęty w zarzucie pogląd nie znajduje tym samym żadnych podstaw prawnych, co oznacza, iż nie doszło do naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a., a oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. było uzasadnione.

Zarzut drugi jest nieuzasadniony. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., II OSK 986/09; z dnia 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13, publik. CBOSA).

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze, w tym przepisu art. 7 k.p.a., następnie jaki stan faktyczny i prawny przyjął Sąd za podstawę orzekania. Sąd pierwszej instancji w dostateczny sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Za pomocą zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego lub procesowego stosowanego przez organ.

Istota zarzutu drugiego sprowadza się zaś do zakwestionowania poglądu prawnego wyrażanego przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd ten uznał, iż skarżący nie korzysta z ochrony prawnej wynikającej z art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, gdyż kwestia ta została przesądzona prawomocnie wyrokiem z 19 grudnia 2017 r. Autor skargi kasacyjnej próbuje obejść związanie sądu i organu wynikające z przepisu art. 170 p.p.s.a. upatrując źródła tego przywileju w przepisie art. 7 k.p.a. Tak jak wskazano wyżej, przepis art. 7 k.p.a., ze względu na swój procesowy charakter, nie może być źródłem praw materialnych. Z tej przyczyny Sąd pierwszej instancji nie mógł prowadzić tego rodzaju rozważań w uzasadnieniu. Dodatkowo zauważyć należy, iż zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. posłużył do polemiki ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji co do wykładni i zastosowania prawa materialnego, jakim jest przepis art. 103 ust. 1 ustawy o Policji (choć uczyniono to przewrotnie przez zarzut naruszenia art. 7 k.p.a.) oraz przepisu art. 170 p.p.s.a. i zakresem związania wynikającym z tego przepisu, co jak już wskazano nie mogło okazać się skuteczne, gdyż nie jest to możliwe w drodze podniesienia zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zarzut czwarty jest nieuzasadniony. Zauważyć należy, iż zarzut ten daleki jest od precyzji w wyrażaniu myśli. Nie wynika z niego, kto miał dopuścić się naruszenia przepisu art. 153 p.p.s.a., w jakiej formie miało do tego dojść (tj. czy przez błędną jego wykładnię, czy niewłaściwe zastosowanie). Uchybienia te pozwala wyeliminować dopiero analiza uzasadnienia środka odwoławczego. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż naruszenia tego przepisu miał dopuścić się Sąd pierwszej instancji, a naruszenie tego przepisu polegać miało na niewłaściwym jego zastosowaniu, tj. "zbadaniu, czy uwzględnił wcześniej doń kierowaną ocenę prawną i wskazania z wyroku w sprawie II SA/Wa 1630/17" (vide k. 9 skargi kasacyjnej).

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisu art. 153 p.p.s.a., gdyż dokonując kontroli rozkazu personalnego z 11 kwietnia 2018 r. 8/S słusznie uznał, że organ zastosował się do wszystkich ocen prawnych i wskazań jakie udzielił mu WSA w Warszawie w wyroku z 19 grudnia 2017 r. Zakres zakwestionowanego rozkazu personalnego, tj. wadliwości w zakresie określenia składników wynagrodzenia policjanta zostały wskazane w uzasadnieniu wyroku, a organ ponownie orzekając w pełni uwzględnił ocenę prawną i wskazania Sądu pierwszej instancji. Zagadnienia te zostały szeroko omówione we wcześniejszych rozważaniach. Z tej przyczyny zarzut ten nie mógł okazać się skuteczny.

Zarzut trzeci jest nieuzasadniony. Przypomnieć należy, iż wyrokiem z 11 lipca 2017 r. wydanym w sprawie I OSK 2576/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2014 r. sygn. II SA/Wa 1491/14 i przekazał sprawę WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, uznając że sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę WSA w Warszawie wydał prawomocny wyrok w dniu 19 grudnia 2017 r. w sprawie sygn. II SA/Wa 1630/17. W pierwszym rzędzie zauważyć należy, że organ, wydając rozkaz personalny z 11 kwietnia 2018 r., związany był oceną prawną

i wskazaniami wynikającymi z wyroku z 19 grudnia 2017 r., gdyż tylko takie w trybie art. 153 p.p.s.a. zostały skierowane do organu i miały one charakter merytoryczny. Wyrok NSA z 11 lipca 2017 r. stwierdzał naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez Sąd orzekający w pierwszej instancji i nie zawierał żadnych wskazań do organów wydanych w trybie art. 153 p.p.s.a., gdyż był adresowany do WSA, który zobowiązany był sprawą zająć się ponownie. Nie jest tym samym możliwe naruszenie przepisu art. 153 p.p.s.a. przez ich pominięcie, w wyroku poddanym aktualnie kontroli, gdyż wyrok NSA z 11 lipca 2017 r., sygn. I OSK 2576/15, nie zawierał oceny prawnej i wskazań, o których mowa w art. 153 p.p.s.a. Z tych względów zarzut ten jest nieuzasadniony.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.