Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 590/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 1a
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska,, Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca), Protokolant starszy specjalista Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi E. P. (dalej: strona, skarżąca) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej: organ drugiej instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...]

odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 30 października 2018 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek skarżącej o zwrot nienależnie wyegzekwowanych kwot podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2006 r. wraz z odsetkami za zwłokę.

W uzasadnieniu wniosku wskazała, że organ pierwszej instancji prowadził wobec skarżącej egzekucję na podstawie trzech tytułów wykonawczych: jednego z 24 sierpnia 2007 r. oraz dwóch z 3 grudnia 2007 r. W trakcie egzekucji organ w 2008 r. zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego. Zobowiązanie podatkowe skarżącej za 2006 r. przedawniło się po pięciu latach od tej czynności egzekucyjnej, tj. w 2013 r.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. organ pierwszej instancji odmówił skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r.

W uzasadnieniu wskazał, że ostatni środek egzekucyjny został zastosowany wobec skarżącej w dniu 28 stycznia 2013 r., kiedy to poborca podatkowy pobrał od skarżącej kwotę 500 zł w gotówce. W tym też dniu uległ przerwaniu bieg 5-letniego terminu przedawnienia zobowiązania i jednocześnie rozpoczął bieg na nowo. Zobowiązanie skarżącej uległo zatem przedawnieniu 29 stycznia 2018 r.

Po tym dniu zobowiązanie mogło być, zdaniem organu pierwszej instancji, egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki. W związku z powyższym organ egzekucyjny w dniu 10 października 2018 r. zwrócił na konto skarżącej kwotę 5954,40 zł stanowiącą sumę wyegzekwowanych kwot po dniu 29 stycznia 2018 r.

Zauważył także organ pierwszej instancji, że stosownie do art. 79 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej: O.p.) prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz wniosku zwrot nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy przewidują inny tryb zwrotu podatku.

W sprawie, termin przedawnienia zobowiązania przypadał na dzień 29 stycznia 2018 r. Wniosek o stwierdzenie nadpłaty strona złożyła w dniu 30 października 2018 r. Jednakże biorąc pod uwagę fakt, iż zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym za 2006 rok zostało zabezpieczone hipoteką na nieruchomości należącej do skarżącej, stosownie do art. 70 § 8 O.p., nie uległo ono przedawnieniu.

Z tego powodu wniosek skarżącej złożony 30 października 2018 r. w przedmiocie zwrotu nienależnie wyegzekwowanych kwot podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 rok podlegał rozpatrzeniu.

W odwołaniu skarżąca zarzuciła, że wystawienie w 2007 r. odrębnie dwóch tytułów wykonawczych odnośnie kwot niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy z listopad i grudzień 2006 r. oraz odrębnie trzeciego tytułu wykonawczego na pozostałą należność – było nieprawidłowe. Podniosła nadto, że środek egzekucyjny w postaci zajęcia środków pieniężnych zastosowano wobec niej dwukrotnie: 15 czerwca 2010 r. i 28 stycznia 2013 r. Tylko pierwsze zajęcie przerwało bieg terminu przedawnienia i tym samym rozpoczęło jego bieg od początku. Do ponownego przerwania biegu przedawnienia konieczne jest zastosowanie kolejnego środka egzekucyjnego, skierowanego do innego składnika majątkowego dłużnika. Zatem w ocenie strony bieg terminu przedawnienia najpóźniej rozpoczął bieg w dniu 15 czerwca 2010 r. kiedy miała miejsce po raz pierwszy egzekucja z pieniędzy i ukończył bieg w dniu 15 czerwca 2015 r.

Po rozpatrzeniu zarzutów odwołania decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu po przytoczeniu treści art. 72 § 1 pkt 1 O.p., art. 75 § 2 i § 3 O.p. oraz art. 70 § 1 i § 4 O.p. uznał, że w sprawie nadpłata nie występuje.

Wyjaśnił organ odwoławczy, że wystawienie trzech tytułów wykonawczych było jedynie kwestią techniczną, umożliwiającą pobranie odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy za listopad i grudzień 2006 r. Twierdzenie zatem strony, iż organ podatkowy wskazał w decyzji, że postępowanie egzekucyjne obejmowało odrębnie zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych i odrębnie zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego za 2006 rok jest nieprawdziwe.

Organ odwoławczy wyliczył, że w toku prowadzonego wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego dokonano: 1) zajęcia wynagrodzenia za pracę, a zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone skarżącej w dniu 5 września 2007 r., 2) w dniu 27 sierpnia 2007 r. dokonano zajęcia rachunku bankowego, a zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone skarżącej w dniu 5 września 2007 r. 3) w dniu 7 grudnia 2007 r. dokonano zajęcia rachunku bankowego, a zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone skarżącej w dniu 17 grudnia 2007 r., 4) w dniu 24 czerwca 2008 r. dokonano zajęcia świadczenia z ubezpieczenia społecznego w ZUS, a zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone skarżącej w dniu 14 lipca 2008 r., 5) w dniu 28 stycznia 2013 r. zastosowano środek egzekucyjny przez zajęcie pieniędzy, kiedy to poborca podatkowy pobrał od skarżącej kwotę 500 zł w gotówce.

Wskazane środki egzekucyjne każdorazowo powodowały rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia na nowo. Ostatni z nich spowodował, że zobowiązanie skarżącej przedawniło się 29 stycznia 2018 r.

Natomiast podnoszone przez skarżącą w odwołaniu zajęcie pieniędzy w dniu 15 czerwca 2010 r. - nie miało miejsca.

Wyjaśnił organ, że skarżąca dokonała w tym dniu dobrowolnej wpłaty na rachunek urzędu skarbowego. Nie zastosowano więc wobec niej środka egzekucyjnego, który mógłby przerwać bieg terminu przedawnienia.

W skardze do tut. Sądu skarżąca wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie:

1) art. 72 § 1 pkt 1 O.p. i art. 75 § 2 O.p. w związku z art. 120 O.p. oraz art. 121 O.p. i 124 O.p. poprzez nieuzasadnione uznanie, że w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym nie powstała nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r., bowiem środek egzekucyjny, który przerwał bieg przedawnienia został zastosowany 28 stycznia 2013 r., podczas gdy środek egzekucyjny z pieniędzy był już wcześniej stosowany,

2) art. 120 O.p. w związku z art. 121 § 1 O.p. oraz art. 124 O.p. poprzez nierozpatrzenie pełnego materiału dowodowego jakim dysponuje organ podatkowy, wybiórcze przywołanie zastosowanych środków egzekucyjnych, które przerwały bieg przedawnienia, pominięcie faktu, że egzekucja administracyjna była prowadzona do jednego zobowiązania w podatku dochodowym, a nie jak przyjął organ z trzech różnych tytułów, czym organ uchybił obowiązkom wynikającym z art. 120 O.p. w związku z art. 121 § 1 O.p. i art. 124 O.p., który ustanawia zasadę zaufania do organów podatkowych, przekonywania oraz pogłębiania zaufania do organów podatkowych,

3) art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 122 O.p., art. 121 O.p. i art. 191 O.p. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na wynik sprawy w związku z zastosowaniem jednego środka egzekucyjnego.

Wywodziła skarżąca, że art. 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.; dalej: u.p.e.a.) zawiera katalog definicji legalnych. I tak, w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. ustawodawca zdefiniował, że ilekroć w ustawie jest mowa o środku egzekucyjnym - rozumie się przez to w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych, egzekucję m.in. z pieniędzy, z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, a także z renty socjalnej. Natomiast zgodnie z definicją wynikającą z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez czynność egzekucyjną - rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego.

Zdaniem skarżącej, z analizy definicji legalnych obu pojęć wynika, że "czynność egzekucyjna" nie jest tożsama z pojęciem "środka egzekucyjnego". Nie można więc obu tych pojęć utożsamiać i stosować zamiennie, w szczególności przy badaniu czy doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia w świetle art. 70 § 4 O.p. Stosownie do art. 70 § 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Do przerwania biegu przedawnienia jest więc konieczne zastosowanie środka egzekucyjnego.

Przepisy u.p.e.a. nie regulują kwestii dokonanych wierzycielowi wpłat przez zobowiązanego w toku postępowania egzekucyjnego. Niemniej wpłatę taką dokonaną po wszczęciu postępowania należy traktować jako uzyskaną w wyniku działań podjętych przez organ egzekucyjny w prowadzonym postepowaniu egzekucyjnym, tj. Działań zmierzających do zastosowania lub zrealizowania środków egzekucyjnych. Powyższe twierdzenie jest tym bardziej zasadne, że zgodnie z art. 64 § 8 u.p.e.a. zapłata egzekwowanej należności po dokonaniu czynności egzekucyjnych nie zwalnia od obowiązku uiszczenia kosztów egzekucyjnych.

Fakt przekazania należności wierzycielowi przez zobowiązanego po wszczęciu postępowania egzekucyjnego (a więc podjęciu określonych działań przez organ egzekucyjny), nie oznacza, iż wpłaty dokonane przez niego są dobrowolne. Zostały one bowiem dokonane w wyniku podjęcia próby zastosowania lub zastosowania środków przymusu. Zatem nawet wpłata, której organ egzekucyjny nie udokumentował pokwitowaniem przyjęcia pieniędzy, jest środkiem egzekucyjnym z pieniędzy.

Ponieważ zastosowany w 2010 r. środek egzekucyjny przerwał bieg przedawnienia zobowiązania za 2006 r., czynność - pobrania od zobowiązanej pieniędzy w dniu 28 stycznia 2013 r. nie może być uznana za nowy środek egzekucyjny w rozumieniu art. 67 w zw. z art. 1a pkt 12 lit.a u.p.e.a., skutkujący przerwaniem biegu terminu przedawnienia.

Skarżąca zakwestionowała nadto prawidłowość wystawienia przez organ w 2007 r. trzech tytułów egzekucyjnych, w celu dochodzenia należności za zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za jeden rok.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest bezzasadna.

W pierwszej kolejności sąd wskazuje, że pogląd organów dotyczący możliwości zastosowania w sprawie art. 70 § 8 O.p. i stwierdzenia przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na skutek obciążenia nieruchomości skarżącej hipoteką – jest błędny.

Zgodnie z art. 70 § 8 O.p. nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu.

Sąd wskazuje, że treść tego przepisu jest identyczna z treścią art. 70 § 6 O.p. w brzmieniu obowiązującym w do końca 2002 r., którego zgodność z Konstytucja RP została zakwestionowana wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 2013 r., sygn. Sk 40/12 (Dz. U. z 2013 r., poz. 1313). Sąd opowiada się za poglądem jednolicie przyjmowanym w orzecznictwie, że skutki ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt SK 40/12, dotyczącego niezgodności art. 70 § 6 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r. z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP należy rozciągnąć także na treść art. 70 § 8 O.p., który formalnie nie był przedmiotem oceny Trybunału. Zatem, zabezpieczenie zobowiązania podatkowego hipoteką nie powoduje skutku nieprzedawnienia (nie ulega przedawnieniu) tego zobowiązania (por. np. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2017 r., II FSK 3366/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia. nsa.gov.pl; dalej: CBOSA).

W przedmiotowej sprawie należy jednak dostrzec, że organ powołując art. 70 § 8 O.p. oraz mimo powołania się na fakt wpisu hipoteki, w istocie przepisu tego w sprawie nie zastosował z korzyścią dla skarżącej, bowiem ustalił i przyjął termin upływu przedawnienia w oparciu o inne zdarzenia, aniżeli zabezpieczenie hipoteką. Z drugiej zaś strony przepis ten zastosował przy ocenie prawa skarżącej do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty względem zobowiązania, które się przedawniło. Przyjął bowiem, że wniosek o stwierdzenie nadpłaty mógł być rozpatrzony, bowiem prawo do złożenia wniosku takiego wniosku nie wygasło w skutek przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 79 § 2 O.p.).

Sąd dostrzegając tę dwoistość rozumowania organu, zastosował zasadę wyrażoną w art. 134 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którą "Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności".

Przedmiotem sporu w sprawie jest ustalenie daty przedawnienia zobowiązania skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r., pomijając wskazane wyżej zagadnienie zabezpieczenia hipoteką. Wyegzekwowane po tej dacie kwoty należy bowiem uznać za pobrane nienależnie.

Organ za datę przedawnienia przyjął dzień 29 stycznia 2018 r., zwrócił skarżącej kwotę wyegzekwowaną po tym dniu i odmówił zwrócenia skarżącej wcześniej pobranych środków. Zdaniem organu, początek biegu 5-letniego terminu przedawnienia określić należy na dzień następujący po 28 stycznia 2013 r., kiedy to poborca skarbowy zastosował wobec skarżącej środek w postaci egzekucji z pieniędzy.

Skarżąca - we wniosku o stwierdzenie nadpłaty - przyjęła, że ostatni środek egzekucyjny przerywający bieg terminu przedawnienia został wobec niej zastosowany w 2008 r., a zobowiązanie podatkowe przedawniło się w 2013 r. W odwołaniu i skardze zmieniła stanowisko i podniosła, że ostatni środek egzekucyjny przerywający bieg terminu przedawnienia został wobec niej zastosowany w 2010 r., a zobowiązanie przedawniło się w 2015 r. Zdaniem skarżącej, już w 2010 r. zastosowano wobec niej środek w postaci zajęcia pieniędzy.

W sporze należy przyznać rację organowi.

Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Zgodnie z art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

W sprawie, skarżąca wskazuje na dokonaną w 2010 r. wpłatę w urzędzie pocztowym na poczet zaległości podatkowej podnosząc, że należy utożsamiać ją z zastosowaniem przerywającego bieg terminu przedawnienia środka egzekucyjnego w rozumieniu art. 70 § 4 O.p. oraz wywodzi, że kolejne zastosowanie takiego samego środka egzekucyjnego, nie może wywołać skutku w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia. Zatem, czynność dokonaną przez poborcę skarbowego w 2013 r. należy pominąć.

Sąd stwierdza, że dobrowolna wpłata dokonana przez skarżącą w 2010 r. w Urzędzie Pocztowym, nie stanowi zastosowania środka egzekucyjnego (egzekucji z pieniędzy) w rozumieniu art. 1a pkt 12 lit. a tiret 1 u.p.e.a. i art. 70 § 4 O.p., pomimo, iż została dokonana po wszczęciu postępowania egzekucyjnego. Sąd podziela w tym zakresie pogląd wyrażony w wyroku NSA z 2 lipca 2019 r. o sygn. akt II FSK 2455/17 (dostępny w CBOSA).

Zgodnie z art. 1a pkt 12 u.p.e.a. lit. a tiret 1 "Ilekroć w ustawie jest mowa o środku egzekucyjnym - rozumie się przez to w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych - egzekucję z pieniędzy".

W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a tiret 1 u.p.e.a., tj. egzekucję z pieniędzy wyłącznie w dniu 28 stycznia 2013 r.

Podstawą prawną zajęcia pieniędzy jest art. 68 § 1 u.p.e.a. stanowiący, że "jeżeli zobowiązany na wezwanie poborcy skarbowego płaci dochodzoną należność pieniężną, poborca wystawia pokwitowanie odbioru pieniędzy, które wywiera ten sam skutek prawny, co pokwitowanie wierzyciela. Za pokwitowaną należność pieniężną organ egzekucyjny ponosi odpowiedzialność wobec wierzyciela".

Zgodnie zaś z art. 68 § 2 u.p.e.a. do czynności egzekucyjnych, o których mowa w § 1, nie stosuje się przepisów art. 53.

Natomiast art. 53 u.p.e.a. stanowi, że jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, egzekutor sporządza protokół z czynności egzekucyjnych, który zawiera: 1) oznaczenie miejsca, czasu i rodzaju czynności, 2) imiona i nazwiska osób uczestniczących w czynności, 3) sprawozdanie z przebiegu czynności, 4) zgłoszone przez obecnych wnioski i oświadczenia, 5) podpisy obecnych lub wzmiankę o przyczynie braku podpisów, 6) podpis egzekutora (§ 1). Odpis protokołu, o którym mowa w § 1, doręcza się niezwłocznie zobowiązanemu (§ 2).

Zatem, dla stwierdzenia zastosowania egzekucji z pieniędzy z art. 1a pkt 12 u.p.e.a. lit. a tiret 1 u.p.e.a. wystarczające, a zarazem konieczne jest: 1) wezwanie dłużnika do zapłaty, 2) zapłata, 3) wystawienie pokwitowania.

W sprawie, nie jest pomiędzy stronami sporne, że skarżąca w 2010 r. dokonała wpłaty na poczcie, a nie do rąk poborcy skarbowego, a ten ostatni nie wystawił skarżącej pokwitowania, które stanowiłoby jednocześnie zawiadomienie dłużnika o zastosowaniu środka egzekucyjnego.

Gdy zobowiązany na wezwanie poborcy skarbowego płaci dochodzoną należność pieniężną, a poborca – w myśl art. 68 § 1 u.p.e.a. – wystawia pokwitowanie odbioru pieniędzy, z chwilą zapłaty przez zobowiązanego całości lub części dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym kwoty pieniędzy, podatnik (zobowiązany) zostaje zawiadomiony o zastosowaniu środka egzekucyjnego w rozumieniu art. 70 § 4 O.p.; w konsekwencji dochodzi do przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, będącego przedmiotem egzekucji. Powyższe wynika z istoty stosowanego środka egzekucyjnego, w ramach którego poborca skarbowy w pierwszej kolejności (po uprzednim doręczeniu tytułu wykonawczego, bądź z chwilą jego doręczenia) wzywa do uiszczenia należności pieniężnej będącej przedmiotem egzekucji i następnie kwituje (w przepisanej formie) odbiór pieniędzy przekazanych przez zobowiązanego (lub odebranych zobowiązanemu – art. 68 § 3 u.p.e.a.), który przecież uczestniczy w tej czynności egzekucyjnej (tak wyrok NSA z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt I FSK 1472/09, CBOSA).

Nie ulega wątpliwości, że powołane przez skarżącą w odwołaniu i skardze zdarzenie w postaci dobrowolnej wpłaty w 2010 r. środków za pośrednictwem urzędu pocztowego, nie wypełnia definicji "zastosowania środka egzekucyjnego", o którym mowa w art. 70 § 4 O.p. Środek w postaci zajęcia pieniędzy został wobec skarżącej zastosowany dopiero w dniu 28 stycznia 2013 r., kiedy to skarżąca na poczet zaległego podatku dochodowego za 2006 r. uiściła do rąk poborcy kwotę 500 zł i otrzymała pokwitowanie.

W sprawie, pierwotny termin przedawnienia zobowiązania skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. wypadał 31 grudnia 2012 r. Bieg terminu przedawnienia został przerwany w 2007 r. przez zajęcie wynagrodzenia za pracę oraz zajęcie rachunku bankowego; w dniu 24 czerwca 2008 r. - przez zajęcie świadczenia z ZUS; w dniu 28 stycznia 2013 r. - przez egzekucję z pieniędzy.

Prawidłowo zatem przyjęły organy, że zobowiązanie skarżącej uległo przedawnieniu dopiero po upływie 5 lat od egzekucji z pieniędzy, a więc w dniu 29 stycznia 2018 r. Skoro organ zwrócił skarżącej w dniu 10 października 2018 r. kwotę 5954,40 zł stanowiącą sumę wyegzekwowanych kwot po dniu 29 stycznia 2018 r., prawidłowo organy podatkowe odmówiły skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r.

Natomiast prawidłowość egzekwowania zaległości w podatku dochodowym za 2006 r. na podstawie 3 odrębnych tytułów wykonawczych, nie może być przedmiotem oceny w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nadpłaty.

Z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd skargę w całości oddalił.