Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 481/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 ust. 5a
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia 28 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podania do publicznej wiadomości wykazu nieruchomości przeznaczonych do oddania w dzierżawę w celu zapewnienia warunków do prawidłowego korzystania z budynków wspólnot mieszkaniowych postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

A. oraz B. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na zarządzenie Nr [..] Prezydenta Miasta z dnia 28 czerwca 2016r. w sprawie podania do publicznej wiadomości wykazu nieruchomości przeznaczonych do oddania w dzierżawę w celu zapewnienia warunków do prawidłowego korzystania z budynków wspólnot mieszkaniowych, zaskarżając ją w części odnoszącej się do załącznika nr 1 do wskazanego zarządzenia, pozycji oznaczonej liczbą porządkową 4.

Skarga wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Zarządzeniem Nr [..] z dnia 28 czerwca 2016r., wydanym na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tj.: Dz.U. z 2016r., poz. 446 ze zm.), art. 13 ust. 1 i art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami oraz § 10 ust. 2 pkt 1 i 2 uchwały Nr XIV/187/11 Rady Miasta z dnia 30 czerwca 2011r. w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami Miasta, Prezydent Miasta podał do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości będących własnością Gminy Miasta, przeznaczonych do oddania Wspólnotom Mieszkaniowym w dzierżawę, w trybie bezprzetargowym na czas nieoznaczony w celu zapewnienia warunków do prawidłowego korzystania z budynków Wspólnot Mieszkaniowych stanowiącyc załącznik nr 1 do zarządzenia. W załączniku nr 1 do powyższego zarządzenia obejmującym działki przeznaczone do oddania w dzierżawę, pod pozycją 4, umieszczono część działki nr [..] obręb [..], o powierzchni 905 m2, położoną przy ulicach [..]-[..] o oznaczonych numerach, przeznaczoną pod dzierżawę Wspólnotom Mieszkaniowym ulic: [..]-[..].

Z treści skargi wynika, że skarżące Spółki zarzuciły naruszenie § 10 ust. 3 uchwały Nr XIV/187/11 Rady Miasta z dnia 30 czerwca 2011r. w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami Miasta. Skarżący wnieśli o orzeczenie niezgodności z prawem zaskarżonego zarządzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wyjaśnili, że w odniesieniu do działki nr [..] Prezydent Miasta błędnie powołał się tylko na § 10 ust. 2 pkt 1 i 2 uchwały Nr XIV/187/11 Rady Miasta pomijając całkowicie treść § 10 ust. 3 tej uchwały, który stanowi, że w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, 2, 3 i 4, gdy o dzierżawę ubiega się więcej niż jeden podmiot zawarcie umowy nastąpi z tym, kto zaoferuje najwyższą stawkę czynszu dzierżawnego. Wówczas możliwe byłoby wydzierżawienie części działki nr [..] w trybie bezprzetargowym podmiotowi, który zaoferuje najwyższą stawkę czynszu dzierżawnego bądź w drodze przetargu publicznego. Skarżący wyjaśnili, że zabiegali u Prezydenta o nabycie bądź wydzierżawienie działki nr [..] jako terenu przyległego do działek nr [..]-[..], co świadczy o tym, że Prezydent był świadomy tego, że o dzierżawę ubiega się więcej niż jeden podmiot i to nie tylko Wspólnoty Mieszkaniowe. Skarżący zarzucili, że Prezydent dokonuje błędnej wykładni art. 209a ustawy o gospodarce nieruchomościami, z którego wcale nie wynika, że wspólnotom mieszkaniowym należy wydzierżawiać przyległe nieruchomości gruntowe bez przetargu.

A. swój interes prawny do kwestionowania zaskarżonego zarządzenia Prezydenta wywiodła z faktu, że jest właścicielem nieruchomości położonej przy ul. [..] obejmującej działki nr [..] i [..] sąsiadujące bezpośrednio z działką nr [..] przeznaczoną do wydzierżawienia. Wyjaśniła, że skargę poprzedziła wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa skierowanym do Prezydenta Miasta, które nie doczekało się odpowiedzi ze strony organu.

Natomiast B. interes prawny do zaskarżenia przedmiotowego zarządzenia upatruje w tym, że jest właścicielem nieruchomości położonej przy ul. [..] obejmującej działki nr [..] i [..] sąsiadujące bezpośrednio z działką nr [..].

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie w całości bądź ewentualnie o jej odrzucenie jako wniesionej przez podmiot nieuprawniony. Z wywodów uzasadnienia odpowiedzi na skargę wynika, że organ w pierwszej kolejności zakwestionował dopuszczalność wniesienia skargi na przedmiotowe zarządzenie z tego powodu, że nie podjęto go w sprawie z zakresu administracji publicznej. Dotyczy bowiem zawarcia umów dzierżawy, a zatem sfery stosunków cywilnoprawnych. Według Prezydenta skarżące Spółki nie wykazały, że ich interes prawny został naruszony postanowieniami zarządzenia. Fakt bycia właścicielem nieruchomości sąsiadujących z działką nr [..] nie daje im bowiem żadnych uprawnień. Również przepis art. 209a ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz § 10 ust. 3 powoływanej uchwały Rady Miasta nie rodzi po stronie Spółek żadnych roszczeń. Prezydent Miasta zaprzeczył zarzutom o naruszenie przepisów uchwały w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami Miasta. Powoływany w skardze §10 ust. 3 uchwały odnosi się wprost m.in. do ust. 2 pkt 1 tego paragrafu. Wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że konieczność zawarcia umowy z tym, który zaoferuje najwyższą stawkę czynszu dzierżawnego, dotyczy jedynie Wspólnot Mieszkaniowych, albowiem tylko one są uprawnione do zawarcia umowy dzierżawy w trybie bezprzetargowym na podstawie § 10 ust. 2 pkt 1 uchwały Rady Miasta.

Prezydent zwrócił przy tym uwagę, że skarżące Spółki nie sposób zaliczyć do grona mieszkańców miasta, co wyklucza możliwość zaskarżenia przez nie przedmiotowej uchwały. Poddał również w wątpliwość możliwość zaskarżenia przedmiotowego zarządzenia w części.

Postanowieniem z dnia 12 września 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę B. z powodu braku spełnienia warunku formalnego w postaci poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa skierowanym do organu. Postanowienie to stało się prawomocne. W konsekwencji rozpoznaniu przez sąd podlegała wyłącznie skarga A.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej z mocy art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, to znaczy zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Zakres kontroli sądu wyznacza przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a.

Przedmiotem kontroli sądu w tak zakreślonych granicach kognicji było w niniejszej sprawie zarządzenie Prezydenta Miasta Nr [..] z dnia 28 czerwca 2016r. w sprawie podania do publicznej wiadomości wykazu nieruchomości przeznaczonych do oddania w dzierżawę w celu zapewnienia warunków do prawidłowego korzystania z budynków Wspólnot Mieszkaniowych, obejmujący działkę o nr [..], obręb [..], położoną w G. Zarządzenie to wydano na podstawie przepisów art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tj.: Dz.U. z 2016r., poz. 446 ze zm.), zwanej dalej u.s.g., art. 13 ust. 1 i art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tj.: Dz.U. z 2015r., poz. 1774 ze zm.), zwanej dalej u.g.n. oraz § 10 ust. 2 pkt 1 i 2 uchwały Nr XIV/187/11 Rady Miasta z dnia 30 czerwca 2011r. w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami Miasta.

Powyższe zarządzenie skarżący zaskarżyli w części objętej załącznikiem nr 1 pozycją 4, czyli odnoszącej się do części działki nr [..] w G., przeznaczonej pod dzierżawę zindywidualizowanym Wspólnotom Mieszkaniowym. Twierdzą bowiem, że w odniesieniu do przeznaczenia pod dzierżawę działki nr [..] zarządzenie narusza ich interes prawny. W ten sposób wyznaczyli zakres kognicji sądu w niniejszej sprawie, co uznać należało za dopuszczalne. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona.

Skarga na powyższe zarządzenie Prezydenta Miasta wniesiona została w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 u.s.g., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017r., poz. 935), tj. przed dniem 1 czerwca 2017r. Zgodnie bowiem z przepisem art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej przepis art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (czyli p.p.s.a. – przypis sądu), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (u.s.g. – przypis sądu), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Skoro zatem zaskarżone zarządzenie podjęte zostało w dniu 28 czerwca 2016r., to tym samym sąd zobowiązany był rozpoznać skargę przy uwzględnieniu przepisów p.p.s.a. oraz u.s.g. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017r. Wówczas przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Wniesiona na podstawie powołanego przepisu skarga podlega merytorycznemu rozpoznaniu wyłącznie wówczas, gdy spełnia wymogi formalne tj. kwestionuje akt podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej, którego postanowienia naruszają interes prawny bądź uprawnienie skarżącego oraz gdy wyczerpano poprzedzający złożenie skargi tryb zaskarżenia polegający na złożeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

W niniejszej sprawie skarżący A. poprzedziła wniesienie skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa skierowanym do Prezydenta Miasta, czym wypełniła jeden z powołanych wyżej wymogów formalnych oraz wniosła skargę w ustawowym terminie wynikającym z art. 52 § 2 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017r.

W odniesieniu do kwestii dopuszczalności zaskarżenia tego rodzaju aktu wskazać należy, że w orzecznictwie wykształcił się pogląd o dopuszczalność zaskarżenia zarządzeń stanowiących akty z zakresu administracji publicznej dotyczące gospodarowania mieniem gminnym, uznający, iż pojęcie "sprawa z zakresu administracji publicznej", w rozumieniu art. 3 § 1 p.p.s.a., należy interpretować w sposób szeroki (por. uchwałę NSA z dnia 1 czerwca 1998 r., OPS 3/98, ONSA z 1998 r., z. 4, poz. 109; wyrok NSA z dnia 17 maja 1999 r., OSA 1/99, ONSA z 1999 r., z. 4, poz. 109; wyrok NSA z dnia 6 listopada 2000 r., OSA 2/00, ONSA z 2001 r., z. 2, poz. 48; uchwała NSA z dnia 6 listopada 2000 r., OPS 11/00, ONSA z 2001 r., z. 2, poz. 52). Działania i akty prawne podejmowane przez organy samorządu terytorialnego mogą być kwalifikowane jako działania z zakresu wykonywania administracji publicznej, mimo, że zmierzają do wywołania w przyszłości skutków cywilnoprawnych. Akt organu z zakresu administracji publicznej może zatem pozostawać w związku ze sprawą cywilną i nie wyklucza to administracyjnego charakteru sprawy. W uchwale NSA z dnia 27 lipca 2009 r. (sygn. akt I OPS 1/09, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdzono, iż "unormowania u.g.n. w zakresie dotyczącym obrotu nieruchomościami Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego, regulują czynności cywilnoprawne w sposób szczególny w stosunku do ogólnych zasad określonych w Kodeksie cywilnym. Wynika to stąd, że działalność Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do mienia stanowiącego ich własność nie opiera się wyłącznie na przepisach prawa cywilnego, ale ze względu na publicznoprawny status Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego oraz przysługującego im mienia, obrót ten regulowany jest także przepisami prawa publicznego. Publicznoprawny charakter tych podmiotów oraz przeznaczenie mienia, którym dysponują na zaspokojenie potrzeb wspólnoty stanowi uzasadnienie wprowadzenia ograniczeń w zakresie swobody dysponowania mieniem i swobody zawierania umów oraz samodzielności jednostek samorządu terytorialnego". Zbieżne w tym zakresie stanowisko zajmuje również w swym orzecznictwie Trybunał Konstytucyjny (por. uchwałę TK z dnia 27 września 1994 r. W 10/93). Stąd w orzecznictwie sądów administracyjnych za dopuszczalne uznaje się wniesienie skargi, w trybie art. 101 u.s.g. na zarządzenie w przedmiocie ogłoszenia wykazu nieruchomości przeznaczonych na sprzedaż lub do najmu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 maja 2009 r., II SA/Wr 36/09, wyrok WSA w Lublinie z dnia 18 października 2006 r., II SA/Lu 622/06, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 lipca 2014 r., IV SA/Po 395/14, wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., I OSK 159/07, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowisko powyższe podziela uznając za dopuszczalną skargę na zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia 28 czerwca 2016r.

Sąd był zobowiązany ponadto zbadać, czy akt ten naruszył interes prawny lub uprawnienie skarżącej, gdyż dopiero zaistnienie tego rodzaju naruszenia daje legitymację do wniesienia skargi na podstawie powołanego przepisu. W przeciwnym wypadku skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.

Sąd, analizując okoliczności niniejszej sprawy uznał, że skarżąca Spółka nie zdołała wykazać, że postanowienia zarządzenia w zaskarżonym zakresie naruszyły jej interes prawny lub uprawnienie.

Istotą interesu prawnego jest związek z konkretną normą prawa, którą można wskazać jako jego podstawę i z której można wywodzić swoje uprawnienia. W judykaturze podkreśla się aktualność interesu prawnego, istniejącego obiektywnie w dniu wejścia w życie zaskarżonego aktu, bądź najpóźniej w chwili złożenia skargi. Interes prawny powinien być indywidualny, własny i skonkretyzowany, wynikający z określonego przepisu prawa materialnego oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego zaskarżony akt. Interes prawny, którego istnienie umożliwia przyznanie legitymacji skargowej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., powinien bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu wnoszącego skargę. Oznacza to, że stronie skarżącej powinno przysługiwać konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym, bądź publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, a także przepisów prawa procesowego lub ustrojowego, stanowiące podstawę konkretnych uprawnień skarżącego, które najpóźniej w dniu wniesienia skargi zostało naruszone zaskarżonym aktem. Skarżący wnosząc skargę musi wykazać, że zaskarżona uchwała lub inny akt naruszając prawo jednocześnie negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, np. pozbawia go pewnych uprawnień, czy też uniemożliwia ich realizację. Naruszenie tego interesu następuje zatem wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Istotne jest również, że interes prawny musi dotyczyć indywidualnej sytuacji prawnej danego podmiotu.

W ocenie sądu, w przypadku zaskarżonego zarządzenia skarżąca Spółka nie wykazała, by przysługiwało jej oparte na przepisie prawa materialnego uprawnienie, które zostało naruszone poprzez wydanie tego aktu.

Zaskarżone zarządzenie w przedmiocie podania do publicznej wiadomości wykazu nieruchomości przeznaczonych do oddania w dzierżawę zostało wydane w trybie art. 35 ust. 1 u.g.n., który stanowi, że właściwy organ sporządza i podaje do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży, do oddania w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, najem lub dzierżawę. Celem umieszczenia nieruchomości w wykazie jest zachowanie jawności dysponowania nieruchomościami przez Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego, a także umożliwienie wszystkim zainteresowanym ubiegania się o nabycie praw do nieruchomości umieszczonych w wykazie. Wykaz ma też na celu umożliwienie składania na podstawie przepisów u.g.n. lub innych roszczeń dotyczących nieruchomości umieszczonych w wykazie, zanim zostaną one zbyte, a także umożliwienie osobom uprawnionym skorzystania z prawa pierwszeństwa w nabyciu nieruchomości. Umieszczenie nieruchomości w wykazie nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży, oddania w użytkowanie wieczyste, najem lub dzierżawę jest niezbędne do tego, aby wprowadzić nieruchomość stanowiącą własność publiczną do obrotu.

Skarżąca nie wykazała, że zaskarżone zarządzenie wpłynęło na jej własną, indywidualną sytuację prawną, doprowadziło do ograniczenia lub pozbawienia skarżącej konkretnych uprawnień albo spowodowało nałożenie na nią określonych obowiązków.

Sąd podziela bowiem pogląd, wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 października 2007r., zgodnie z którym od woli gminy, wyrażonej w stosownej formie zależy, czy i na czyją rzecz nastąpi zbycie należącej do niej nieruchomości. Zarządzenie zezwalające na zbycie nieruchomości gminnej na rzecz innej osoby nie narusza interesu prawnego właściciela nieruchomości sąsiedniej, nie wpływa ono bowiem na sferę prawną właściciela nieruchomości sąsiedniej, o ile nie jest ona chroniona przepisem prawa materialnego (sygn. akt I OSK 1338/07, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). To samo należy, w ocenie sądu, odnieść do sytuacji, w której gmina dysponuje własną nieruchomością w drodze oddania jej w dzierżawę.

Skarżąca Spółka jest właścicielem nieruchomości obejmującej działki o nr [..] i [..], które znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [..] przeznaczonej, w zaskarżonym zarządzeniu pod pozycją 4 Załącznika nr 1, do dzierżawy wskazanym Wspólnotom Mieszkaniowym. Okoliczność ta, w ocenie sądu, nie daje skarżącej legitymacji do wystąpienia ze skargą. Z faktu tego nie wynikają bowiem żadne roszczenia dotyczące nabycia praw do działki sąsiedniej, przeznaczonej do oddania w dzierżawę. Nieruchomość przeznaczona do oddania w dzierżawę ma zapewnić warunki do prawidłowego korzystania z budynków Wspólnot Mieszkaniowych znajdujących się w sąsiedztwie działki nr [..]. Zgodnie z treścią załącznika nr 1 do zarządzenia pod pozycją 4 wskazano, że wydzierżawiający zobowiązani są do udostępnienia przechodu i przejazdu na rzecz służb uprzywilejowanych oraz właścicieli sąsiednich nieruchomości, do których nie ma innej możliwości dojścia i dojazdu. Konkretny sposób zainwestowania działki nr [..] realizujący cel dzierżawy nastąpi w przyszłości i jeśli wówczas prawa skarżącej będą naruszone, np. w procesie budowlanym bądź w stosunkach sąsiedzkich, to będzie mogła praw tych dochodzić.

Skarżąca nie wykazała, by przysługiwało jej jakiekolwiek prawo do nieruchomości sąsiedniej nr [..], podlegającej oddaniu w dzierżawę, bądź by takie zadysponowanie pozbawiło ją roszczeń związanych z sąsiednią nieruchomością, których skarżąca nie będzie mogła zrealizować w przyszłości po oddaniu jej w dzierżawę. Skarżąca, w ocenie sądu, prezentuje wyłącznie okoliczności wskazujące na istnienie jej interesu faktycznego w kwestionowaniu zaskarżonego zarządzenia. Intencją skarżącej bowiem było nabycie działki nr [..] bądź pozyskanie jej do dzierżawy na własną rzecz. Jednak z faktu zabiegania przez Spółkę o nabycie tej działki na własność bądź wzięcia jej w dzierżawę nie wynika po stronie gminy (miasta) żaden obowiązek do zaspokojenia takich oczekiwań. Występowanie interesu ekonomicznego nie stanowi o wykazaniu istnienia, a tym bardziej naruszenia, interesu prawnego w opisanym wyżej znaczeniu.

Źródłem interesu prawnego skarżącej nie mogą być również postanowienia uchwały Nr XIV/187/11 Rady Miasta z dnia 30 czerwca 2011r. w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami Miasta, która w § 10 ust. 2 uprawniła Prezydenta do oddania nieruchomości w dzierżawę, m.in., jeżeli mogą poprawić warunki zagospodarowania innej nieruchomości wspólnoty mieszkaniowej, w przypadku, gdy przy wyodrębnieniu własności lokali w budynku wydzielono dla tego budynku działkę gruntu nie spełniająca wymogów działki budowlanej (pkt 1) lub jeśli mogą poprawić warunki zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej, wyłącznie do czasu podjęcia działań zmierzających do ich zagospodarowania przez Miasto (pkt 2). Zadysponowanie przez gminę nieruchomościami wchodzącymi w skład gminnego zasobu nieruchomości zależy wyłącznie od woli tej jednostki samorządowej uprawnionej do prowadzenia samodzielnej gospodarki nieruchomościami gminnymi, przy poszanowaniu praw osób trzecich. To gmina jest uprawniona do oddania nieruchomości będącej jej własnością w dzierżawę oraz do określenia jej warunków. W ten sposób realizuje swoje ustawowe obowiązki polegające na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty, m.in. w zakresie gospodarki nieruchomościami, działając przy tym na podstawie prawa. Okoliczność, że Prezydent Miasta wyjaśniając w niniejszym postępowaniu motywy podjęcia zaskarżonego zarządzenia powołał się na przepis art. 209a ust. 1 u.g.n., którego zadaniem jest ułatwienie rozwiązywania problemów związanych z niewłaściwym wydzielaniem działek dla potrzeb ustanawiania odrębnej własności lokali, nie wpływa w żaden sposób na sytuację prawną skarżącej Spółki.

W konsekwencji, sąd uznał, że wskazane przez skarżącą okoliczności nie legitymowały jej do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Sąd nie był zatem uprawniony do badania zasadności zarzutów skargi kwestionujących zgodność z prawem zaskarżonego zarządzenia. Dopiero bowiem pozytywne ustalenie istnienia legitymacji skarżącej otwierałoby drogę do kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Wobec ziszczenia się hipotezy powyższego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 ust. 5a p.p.s.a. odrzucił skargę.

Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd orzekł o zwrocie na rzecz skarżącej A. kwoty 300 zł uiszczonego wpisu sądowego od skargi.