Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 124/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2009-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 98 ust. 1 i  ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 134,  art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi Burmistrza na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", działający z upoważnienia Starosty – Dyrektor Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego ustalił na rzecz M. i J. M. odszkodowanie w wysokości "[...]" zł za działki oznaczone w ewidencji gruntów obrębu "[...]" miasta "[...]" numerami "[...]" o pow. "[...]" i "[...]" o pow. "[...]", posiadające urządzoną KW nr "[...]", które przeszły z mocy prawa na własność Gminy "[...]" jako drogi gminne na podstawie ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta "[...]" z dnia "[...]", znak "[...]", o zatwierdzeniu podziału nieruchomości, wydanej na wniosek właściciela. Do wypłaty odszkodowania zobowiązał Burmistrza "[...]". Jako podstawę prawną orzeczenia wskazał art. 129 ust. 1 i 5, art. 130, art. 132 ust. 1a i 2, art. 134 w zw. z art. 98 ust.1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 ze zm., dalej jako: ustawa o g.n.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.).

W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, iż na wniosek właściciela nieruchomości M. i J. M. w "[...]" wykonany został podział nieruchomości położonej w obrębie "[...]" miasta "[...]" oznaczonej nr działki "[...]", w wyniku którego wydzielone zostały m.in. działki oznaczone nr: "[...]" o pow. "[...]" i nr "[...]" o pow. "[...]" jako drogi dojazdowe, które z mocy prawa przeszły na własność Gminy. Podział został zatwierdzony ostateczną decyzją Burmistrza "[...]" z dnia "[...]". Na podstawie powyższej decyzji dla działek nr "[...]" i nr "[...]" została założona Kw nr "[...]" z wpisem własności na rzecz Gminy "[...]". Wskazał, że wnioskiem z dnia "[...]" M i J. M. wystąpili o ustalenie wysokości odszkodowania w drodze postępowania administracyjnego za grunty wydzielone w ramach podziału nieruchomości pod drogi gminne, w oparciu o art. 98 ust. 3 ustawy o g.n. Zgodnie z treścią powyższego przepisu za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem, a właściwym organem. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela nieruchomości odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości.

Organ podniósł, że M. i J. M. wystąpili o ustalenie odszkodowania w trybie postępowania administracyjnego, ponieważ prowadzone od "[...]" rokowania z Burmistrzem "[...]" nie doprowadziły do zawarcia zgodnego porozumienia stron odnośnie wypłaty odszkodowania. W toku postępowania, jak wskazał, Burmistrz wystąpił o jego zawieszenie w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., do czasu rozstrzygnięcia przez sąd zagadnienia wstępnego, jakim jego zdaniem była ocena skuteczności oświadczenia woli o zrzeczeniu się prawa do odszkodowania, złożona przez J. M. w dniu "[...]". Jednakże Starosta odmówił zawieszenia postępowania z powodu braku ustawowych przesłanek uznając, że argumenty wskazane przez Burmistrza nie są zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Powyższe orzeczenie zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy. Dlatego też, wobec braku porozumienia stron, podstawą wydania orzeczenia w sprawie wysokości odszkodowania była wartość rynkowa nieruchomości z uwzględnieniem w szczególności jej rodzaju, położenia, sposobu użytkowania, przeznaczenia w planie miejscowym, stopnia wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stanu zagospodarowania oraz aktualnie kształtujących się cen w obrocie nieruchomościami. Dodał, iż operat szacunkowy z dnia "[...]" sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego uwzględnia stan nieruchomości z dnia wydania decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości i uwzględnia wartość nieruchomości odpowiadającą w dniu wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania. Ponadto, ustalenia operatu szacunkowego jak również cały materiał zgromadzony w sprawie były przedmiotem rozprawy administracyjnej przeprowadzonej z udziałem stron postępowania oraz rzeczoznawcy majątkowego. Zgłoszone przez Burmistrza uwagi do sporządzonej wyceny zostały szczegółowo wyjaśnione przez rzeczoznawcę majątkowego i w części uwzględnione w skorygowanym operacie szacunkowym, co stanowi podstawę do ustalenia wysokości odszkodowania.

W odwołaniu od tej decyzji Burmistrz "[...]" wniósł o jej uchylenie w całości. Argumentował, iż pismem z dnia "[...]" J. M. złożył oświadczenie woli o nieodpłatnym przekazaniu dróg na rzecz Gminy, co Gmina zrozumiała jako rezygnację z ustalenia odszkodowania przysługującego na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy o g.n. Dopiero pismem z dnia "[...]" M. i J. M. podjęli próbę cofnięcia złożonego oświadczenia woli w kwestii odszkodowania podnosząc, że do dnia złożenia przez nich pisma nie został sporządzony akt notarialny przenoszący prawo własności działek nr "[...]" i "[...]" na Gminę oraz zażądali wypłaty odszkodowania za przedmiotowe nieruchomości. Podniósł, iż cofnięcie oświadczenia woli w kwestii nieodpłatnego przekazania drogi na rzecz Gminy, nie może wywołać skutków prawnych. Nie zostało bowiem naznaczone żadną z wad kodeksowych, a dotyczyło rezygnacji z odszkodowania przysługującego na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy o g.n. Przejście drogi nastąpiło z mocy prawa na podst. art. 98 ust. 1 ustawy o g.n., w związku z czym do skuteczności przejścia prawa na Gminę nie była konieczna forma aktu notarialnego. Dodał także, że oświadczenie zostało złożone w roku "[...]", a uchylenie się od skutków jego złożenia, zgodnie z art. 88 Kodeksu cywilnego mogło nastąpić w terminie 1 roku (próba uchylenia się od skutków złożonego oświadczenia nastąpiła w piśmie z dnia "[...]"). W związku z powyższym upłynął przewidziany w prawie cywilnym okres do uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia woli, a tym samym roszczenie M. i J. M. o wypłatę odszkodowania stało się bezprzedmiotowe. Dlatego też, jak wskazał, w świetle powyższych ustaleń kwestia odszkodowania za działki nr "[...]" i "[...]" została rozstrzygnięta już na etapie złożenia przez J. M. oświadczenia o nieodpłatnym przekazaniu dróg na rzecz Gminy tj. doszło do zawarcia pomiędzy Gminą, jako organem administracyjnym, a M. i J. M. porozumienia w rozumieniu art. 98 ust. 3 ust. o g.n. Dodał również, iż w jego ocenie kwestia skuteczności, lub nie, złożonego w dniu "[...]" oświadczenia przez J. M. jest zagadnieniem wstępnym, od którego zależeć może wynik postępowania administracyjnego i jest to zagadnienie podlegające ocenie wyłącznie z punktu widzenia Kodeksu cywilnego i oceny takiej może dokonać wyłącznie sąd powszechny, o czym stanowi art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda decyzją nr "[...]" z dnia "[...]", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Motywując rozstrzygnięcie podniósł, iż w sprawie bezsporne jest, że decyzją z dnia "[...]" Burmistrz zatwierdził projekt podziału działki nr "[...]" położonej w obrębie nr "[...]" miasta "[...]", stanowiącej własność małż. M. i J. M., w wyniku którego powstały między innymi działki nr "[...]" i nr "[...]" o łącznej pow. "[...]". Zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy o g.n. działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne gminne z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa na własność gminy, z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Za działki te, stosownie do art. 98 ust. 3 tej ustawy, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem, a właściwym organem. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Z powyższego wynika, że prawo do odszkodowania powstaje dopiero wówczas, gdy decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stanie się ostateczna. Wywiódł, iż z akt sprawy wynika, że J. M. w piśmie z dnia "[...]", a więc po uzyskaniu cech ostateczności decyzji zatwierdzającej podział oznajmił, iż przekazuje nieodpłatnie na rzecz Gminy działki oznaczone numerami "[...]" i "[...]" o łącznej powierzchni "[...]" i jednocześnie poprosił o sporządzenie stosownego aktu notarialnego przenoszącego własność nieruchomości. Następnie pismem z dnia "[...]" wycofał się z powyższego i wystąpił o odszkodowanie. Podniósł, iż oświadczenie w sprawie nieodpłatnego przekazania działek na rzecz Gminy mogłoby wywrzeć skutek prawny, gdyby sporządzone było w formie aktu notarialnego, o co prosił w piśmie J. M. oraz zawierało zgodę drugiego współwłaściciela – M. M. Gdyby tak się stało doszłoby do przeniesienia praw własności nieruchomości w drodze cywilnoprawnej. Ponadto wskazał, że w dniu "[...]" M. i J. M. nie byli już właścicielami przedmiotowej nieruchomości, gdyż na podstawie decyzji Burmistrza z dnia "[...]" stała się ona z dniem "[...]" własnością Gminy, a treść oświadczenia J. M. nie mówi wprost o zrzeczeniu się na rzecz Gminy działek ale o ich nieodpłatnym przekazaniu w sytuacji, kiedy nie stanowiły one już własności oświadczającego. Dlatego też treść oświadczenia nie jest tożsama z wolą zrzeczenia się odszkodowania. Reasumując wskazał, że Gmina nabyła na własność przedmiotowe nieruchomości z mocy prawa w trybie przepisów ustawy o g.n., a nie wyniku umowy zawartej z byłymi właścicielami. Nadto, w piśmie z dnia "[...]" J. M. nie zrzekł się odszkodowania za działki. Dodał, iż w związku z tym, że nie doszło między stronami do porozumienia odnośnie odszkodowania, należało, zgodnie z ust. 3 art. 98 ustawy o g.n., odszkodowanie ustalić.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie Burmistrz "[...]", żądając jej uchylenia w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 63 Kodeksu cywilnego poprzez jego błędną wykładnię, jak też naruszenia art. 98 ust. 3 ustawy o g.n. Wskazał, że w dniu "[...]" J. M. nie był już uprawniony do przeniesienia własności działek w formie aktu notarialnego, co nie oznacza jednak, że nie był uprawniony do rozstrzygnięcia o prawie do odszkodowania. Podniósł, iż organ odwoławczy nie wyjaśnił dlaczego brak zawarcia umowy przeniesienia własności działek w formie aktu notarialnego skutkowało dla J. M. utratą znaczenia prawnego jego oświadczenia w części dotyczącej nieodpłatności przekazania własności działek. Nie zgodził się również ze stanowiskiem Wojewody, że brak w oświadczeniu z dnia "[...]" zwrotu "zrzekam się prawa do odszkodowania" uniemożliwia uznanie, że wolą J. M. była rezygnacja z prawa do odszkodowania. Dodał, że osoby, do których wówczas oświadczenie było kierowane rozumiały je jako rezygnację z odszkodowania, co wynika z akt postępowania cywilnego toczącego się przed Sądem Okręgowym.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenia w całości podtrzymując argumentację zawartą w zakwestionowanej decyzji. Dodał, iż pismem z dnia "[...]" Starosta poinformował go o wyroku Sądu Okręgowego Wydział Cywilny oddalającym powództwo Gminy "[...]" o ustalenie ważności porozumienia w sprawie odszkodowania z dnia "[...]", jako niezasadne z uwagi na brak interesu prawnego Gminy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2000r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy o g.n., w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania zaskarżonej decyzji, działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Natomiast stosownie do art. 98 ust. 3 cytowanej ustawy za działki gruntu o których mowa w ust. 1 przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązującego przy wywłaszczaniu nieruchomości. Gdy odszkodowanie nie zostanie uzgodnione w drodze negocjacji miedzy właścicielem, a właściwym organem zgodnie z art. 130 ust. 2 ustawy o g.n. ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, w której zostaje określona wartości nieruchomość. Właściwym do wydania decyzji o odszkodowaniu jest Starosta.

Niekwestionowany przez strony stan faktyczny niniejszej sprawy przedstawia się następująco. Burmistrz "[...]", po rozpatrzeniu wniosku J. i M. M. decyzją z dnia "[...]", wydaną m.in. na podstawie art. 98 ustawy o g.n., zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w obrębie nr "[...]" miasta "[...]", oznaczonej jako działka nr "[...]". W uzasadnieniu decyzji podał, że działki nr "[...]" i nr "[...]" stanowią drogi dojazdowe, które z mocy prawa przechodzą na własność Gminy "[...]". Decyzja ta stała się ostateczna z dniem "[...]". Oświadczeniem z dnia "[...]", skierowanym do Zarządu Miasta "[...]", J. M. przekazał nieodpłatnie na rzecz Gminy "[...]" działki nr "[...]" i nr "[...]" i jednocześnie poprosił o sporządzenie aktu notarialnego przenoszącego prawo własności tych działek (k. 5 akt adm.). Na wniosek Burmistrza Miasta, powołującego się na decyzję z dnia "[...]" w dniu "[...]" dla działek "[...]" i nr "[...]" założono księgę wieczystą Nr "[...]" i ujawniono w niej prawo własności na rzecz Gminy "[...]". Pismem z dnia "[...]" M. i J. M. wycofali się z przekazania przedmiotowych działek w związku z tym, że nie został sporządzony akt notarialny i wystąpili o odszkodowanie. Wnioskiem z dnia "[...]" M. i J. M. wystąpili do Starosty o ustalenie odszkodowania za przejętą przez Gminę nieruchomość, przeznaczoną pod drogi dojazdowe i jednocześnie wyjaśnili, że jeden ze współwłaścicieli – M. M. nie wyraziła zgody na przekazanie nieodpłatnie tej nieruchomości na rzecz Gminy "[...]". W związku z powyższym, Starosta wszczął postępowanie administracyjne w celu ustalenia odszkodowania.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w przedstawionym stanie faktycznym doszło do prawnie skutecznego w świetle ustawy o g.n. zrzeczenia się odszkodowania przez właścicieli gruntu.

Treść przytoczonego wyżej przepisu art. 98 ustawy o g.n. w sposób jednoznaczny wskazuje moment przejścia własności gruntu wydzielonego pod drogę publiczną z jej dotychczasowego właściciela na gminę i związany z nim ustawowy obowiązek wypłaty odszkodowania, wiążąc go z chwilą uzyskania przez decyzję o zatwierdzeniu podziału dokonanego na wniosek właściciela nieruchomości charakteru decyzji ostatecznej. Obowiązek ten może być realizowany w drodze cywilnoprawnej poprzez uzgodnienie wysokości odszkodowania między właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym a organem, albo, gdy do takiego uzgodnienia nie dojdzie, w drodze administracyjnej przez wydanie decyzji o ustaleniu wysokości odszkodowania na zasadach i w trybie określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczenie nieruchomości.

W sprawie decyzja z dnia "[...]" zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna w dniu "[...]" i z tym dniem nastąpiło z mocy prawa przejście na Gminę własności działek "[...]" i nr "[...]" należących uprzednio do J. i M. M., a prawo to zostało następnie ujawnione w księdze wieczystej. Taki stan sprawy dał podstawę do podjęcia przez Gminę oraz poprzednich właścicieli działek uzgodnień w zakresie należnego odszkodowania. Wprawdzie pismem z dnia "[...]" J. M. oświadczył, że przekazuje nieodpłatnie na rzecz miasta "[...]" działki i w związku z powyższym prosi o sporządzenie aktu notarialnego, jednak czynność ta w ocenie Sądu nie miała wpływu na zwolnienie organu z obowiązku wypłacenia odszkodowania. Przede wszystkim należy wskazać, iż J. M. nie był już właścicielem przedmiotowych działek, bowiem w dniu w dniu "[...]" działki przeszły na własność gminy, a to oznacza, że nie mógł nimi rozporządzać. Nadto, czynność przeniesienia działek (jeżeli w tej dacie byłaby dopuszczalna), jako przekraczająca zakres zwykłego zarządu, winna być potwierdzona przez M. M. Rację ma skarżący wskazując, że po uprawomocnieniu się decyzji podziałowej, a więc gdy roszczenie o odszkodowanie stało się wymagalne, J. M. mógł swobodnie dysponować swoim prawem do odszkodowania - w kontekście niniejszej sprawy mógł się go nawet zrzec. Jednakże mogłoby to nastąpić tylko wtedy, kiedy odszkodowanie byłoby ustalone. Należy zauważyć, iż art. 98 ust. 3 ustawy o g.n. stanowi zasadę odpłatnego przejmowania przez jednostki samorządu terytorialnego bądź Skarb Państwa działek gruntu wydzielonych pod drogi. Przepis ten ma charakter normy bezwzględnie obowiązującej, co znaczy, że odmienne ustalenia stron bądź strony nie wywołują skutków prawnych lecz muszą być traktowane jako nieważne. Z artykułu tego wynika również obowiązek ustalenia odszkodowania (użycie przez ustawodawcę sformułowania "ustala się" nie pozostawia w tym zakresie organowi swobody) za wywłaszczoną bądź przejętą działkę gruntu przeznaczoną pod drogę. Z kolei odrębną kwestią jest ewentualne rozporządzenie ustalonym już odszkodowaniem. Zatem gdyby odszkodowanie byłoby już na rzecz M. i J. M. ustalone, mogliby oni zrzec się tego odszkodowania, a czynność ta byłaby prawnie skuteczna. Dlatego też zasadne są argumenty zaskarżonej decyzji wskazujące, że nie można utożsamiać zrzeczenia się odszkodowania z oświadczeniem w przedmiocie nieodpłatnego przekazania działek. Nieodpłatne przekazanie jest terminem odnoszącym się do stosunku cywilnoprawnego, a jego przeniesienie się na grunt postępowania administracyjnego, nawet przy założeniu, że odszkodowanie ustalane w tym postępowaniu na podstawie art. 98 ust. 3 ma w jakiejś mierze charakter zbliżony do świadczenia cywilnoprawnego, nie jest równoznaczne ze zrzeczeniem się. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje również okoliczność, iż w powyżej wskazanym piśmie J. M. zwraca się o zawarcie aktu notarialnego.

Niezależnie od powyższego zasadnym jest również wskazać, iż zgodnie z art. 130 ust. 2 ustawy o g.n. ustalenie odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. Sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy stanowi dowód, że opisana w nim nieruchomość ma określoną wartość, a z kolei wartość ta jest podstawą określenia ceny. O wysokości odszkodowania decyduje właściwy organ, poddając ocenie wiarygodność otrzymanej opinii. Na organie spoczywa również obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz podjęcia niezbędnych działań zmierzających do prawidłowego ustalenia wartości nieruchomości i należnego za nią odszkodowania. Jeżeli przyjęta w operacie szacunkowym wartość nieruchomości nasuwa uzasadnione wątpliwości, to organ zobowiązany jest podjąć w tym zakresie dodatkowe czynności. Może między innymi zwrócić się do innego rzeczoznawcy o dokonanie wyceny tej samej nieruchomości lub do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych o ocenę prawidłowości sporządzonego operatu.

Z kolei stosownie do art. 134 cyt. ustawy podstawą ustalenia wysokości odszkodowania (z zastrzeżeniem art. 135) stanowi wartość rynkowa nieruchomości (ust.1) przy określeniu, której uwzględnia się w szczególności aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami (ust.2). Wartość rynkową nieruchomości stanowi najbardziej prawdopodobna jej cena, możliwa do uzyskania na rynku, określona z uwzględnieniem cen transakcyjnych (art. 151 ust.1 ustawy).

Z powyższych przepisów wynika, że proces wyceny nieruchomości powinien być poprzedzony wnikliwą analizą rynku nieruchomości, w tym wszechstronną, opartą na wszelkich dostępnych danych, analizą cen występujących na tym rynku.

Organy orzekające w niniejszej sprawie powołały się na dokonaną przez rzeczoznawcę analizę i przyjętą przez niego stawkę wyjściową (średnią cenę) w wysokości "[...]" złotych za m2. Przyjmując, że taka cena gruntu odpowiada cenom w obrocie wolnorynkowym organ pierwszej instancji, po uprzednim przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej z udziałem stron niniejszego postępowania oraz rzeczoznawcy majątkowego, uznał za zasadne zarzuty Gminy "[...]" dotyczące zbyt wysokich cen przyjętych do oszacowania przedmiotowej nieruchomości. Biegły uzupełnił swoją opinię i właściwie uzasadnił swoje stanowisko. Ocena ta jest logiczna, fachowa i przekonywująca a tym samym wskazuje na prawidłowe określenie wartości działek. Należy zauważyć, że w kwestii wysokości, prawidłowości wyliczonego odszkodowania, Burmistrz "[...]" w ogóle nie wypowiedział się w swej skardze.

Reasumując, w ocenie Sądu organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz prawidłowo oceniły zaistniały w sprawie stan faktyczny. Sąd nie stwierdził również, by w rozpatrywanej sprawie naruszone zostały przepisy prawa procesowego i prawa materialnego, a w szczególności przepisy ustawy o g.n..

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

-----------------------

9