Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 703/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 138 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Dnia 23 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2011 r. sprawy ze skargi H.R., K.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2009r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania H. i K.R. z dnia [...] lipca 2009r. od decyzji Wójta Gminy Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...] w przedmiocie kolejnej (piątej) odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 10 domów mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej na nieruchomości składającej się z działek oznaczonych numerami [...] położonych na terenie Gminy [...], uchyliło w/w decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Powyższą decyzję Kolegium skarżący H. i K.R. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Go 918/09, skargę oddalił. Na skutek wniesionej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 775/10, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2009 r.

W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przedmiotowej sprawie istniały warunki do wydania przez organ odwoławczy decyzji uchylającej w całości decyzję organu pierwszej instancji i podjęcia rozstrzygnięcia merytorycznego, "co do istoty sprawy" (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), zamiast decyzji kasacyjnej po raz kolejny. Z analizy uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO jednoznacznie wynika, że oba wyżej wymienione organy negatywnie oceniły decyzję organu pierwszej instancji pod względem ustaleń i dokonanej w niej oceny stanu faktycznego w sprawie oraz niewłaściwego zastosowania przez ten organ przepisów prawa materialnego. Natomiast nie dostrzeżono braków w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ pierwszej instancji, w takim zakresie, żeby nie można uzupełnić tych braków na podstawie art. 136 k.p.a., tym samym zbyt pochopnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku i Kolegium w decyzji uznały, że zachodzą podstawy do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. NSA podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpatrując odwołanie H. i K.R. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], powinno w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, ewentualnie uzupełniając go w trybie art. 136 k.p.a., wyznaczyć prawidłowo obszar analizowany i przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z postanowieniami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ) i wydać decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Akta sprawy wraz z wyrokiem NSA z 29 kwietnia 2011 r. wpłynęły do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu [...] czerwca 2011 r.

Po decyzji kasacyjnej SKO z dnia [...] września 2009 r. (uchylonej wyrokiem NSA) Wójt Gminy decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], ponownie (po raz szósty) odmówił wnioskodawcom ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 10 domów mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej na nieruchomości składającej się z działek nr ewid. [...], położonych na terenie Gminy.

Na skutek odwołania H. i K.R. z dnia [...] listopada 2009 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2009 r. i umorzyło postępowanie w przedmiotowej sprawie. Podstawą takiego rozstrzygnięcia były ustalenia w toku instancji, iż dla gruntów wnioskodawców Rada Gminy uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr XXIX/177/2009 z dnia [...] grudnia 2009 r. ogłoszona w Dz. Urz. Województwa z 2010 r. Nr 18, poz. 291).

Kolejną decyzją z dnia [...] lipca 2011r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wykonując zalecenie zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 kwietnia 2011r., II OSK 775/10 co do ponownego rozpoznania odwołania H. i K.R. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2009r., znak: [...], uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Wójta Gminy i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło (mając na względzie przedstawiony wyżej stan sprawy ukształtowany po wyroku NSA oraz z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego na dzień podejmowania decyzji), iż brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W tej rozpatrywanej ponownie sprawie zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego z przyczyn przedmiotowych, ponieważ sprawa ta została już rozstrzygnięta przywołaną wyżej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego Nr [...] z dnia [...] maja 2010r. (w trybie autokontroli). W sytuacji zatem gdy sprawa nie ma charakteru "otwartego" w tym znaczeniu, że nie może być rozstrzygnięta orzeczeniem ostatecznym (res iudicata - art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.) postępowanie stało się bezprzedmiotowe w całości (w obu instancjach administracyjnych), co prowadzi do uchylenia w całości zaskarżonej decyzji Wójta Gminy Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. i umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a. Tym samym zdaniem Kolegium utraciła moc wiążącą ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2011 r., II OSK 775/10.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2011 r. H. i K.R. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:

1. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w części dotyczącej umorzeniapostępowania przed organem pierwszej instancji pomimo braku do tego stosownych przesłanek,

2. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której nie było podstaw do umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji w oparciu o przesłankę bezprzedmiotowości,

3. art. 153 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie przez organ drugiej instancji wskazań oceny prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 775/10.

W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż nie było podstaw do wydania przez Wójta Gminy decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. ([...]-szósta decyzja odmowna), bowiem Wójt wydał tę decyzję w sytuacji, gdy w przedmiocie (piątej) decyzji z dniał6 lipca 2009 r. toczyło się postępowanie przed sądem administracyjnym na skutek skargi wniesionej przez skarżących. Mimo tylu orzeczeń kasatoryjnych organ pierwszej instancji nigdy nie wykonał zaleceń organu drugiej instancji

1. za każdym razem wydawał decyzje z naruszeniem przepisów postępowania (dalej wskazane w skardze). W związku z taką sytuacją skarżący zaskarżyli decyzję SKO z dnia [...] września 2009 r. Nr [...], która była pozornie "korzystna" dla skarżących, bowiem uchylała niekorzystną decyzję organu pierwszej instancji i przekazywała sprawę do ponownego rozpoznania; wobec czego przez 5 lat nie doszło do wydania decyzji merytorycznej w przedmiocie warunków zabudowy.

W związku z tym, iż w przedmiocie postępowania dotyczącego piątej decyzji odmownej Wójta Gminy z [...] lipca 2009 r. ([...]) toczyło się postępowanie sądowoadministracyjne przed WSA, Wójt Gminy nie mógł w tym samym czasie wydawać kolejnej szóstej decyzji w tej samej sprawie, tj. decyzji [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Konsekwentnie też nie mogło zdaniem skarżących zostać wydane rozstrzygnięcie SKO w tej sprawie, tj. decyzja z dnia [...] maja 2010r., nr [...] na skutek odwołania od szóstej decyzji Wójta. Zdaniem skarżących ww. decyzja była drugą obok decyzji Kolegium z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] decyzją organu drugiej instancji w tej samej sprawie, co ze względu na zasadę powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) nie może mieć miejsca. Tym samym w związku z istnieniem w obrocie prawnym dwóch tożsamych podmiotowo i przedmiotowo decyzji druga z nich (decyzja SKO z dnia [...] maja 2010 r.) obarczona jest wadą nieważności. Zgodnie bowiem z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inna decyzją ostateczną, zaś każda decyzja organu drugiej instancji jest zasadniczo decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji. W konkluzji, zdaniem skarżących, wobec zarzucanej nieważności ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie mogło powoływać się na przesłankę bezprzedmiotowości postępowania (art. 105 § 1 k.p.a.) i umarzać postępowania przed organem pierwszej instancji a powinno rozpoznać sprawę zgodnie ze wskazaniami NSA zawartymi w wyroku z dnia 29 kwietnia 2011 r. i wydać orzeczenie merytoryczne. W tym kontekście zdaniem skarżących doszło do naruszenia zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2011 r. przepisu art. 153 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podnosząc, iż na gruncie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne (art. 15 k.p.a.), co oznacza możliwość dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej co do jej istoty przez organy administracji publicznej. Do kompetencji organu odwoławczego należy między innymi uchylenie zaskarżonej odwołaniem decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji (art. 138 § 2 k.p.a.). Uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oznacza, że traci ona byt prawny, zatem dla rozstrzygnięcia sprawy niezbędne jest ponowne przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji administracyjnej. Organ l instancji obowiązany jest załatwić sprawę najpóźniej w terminie ustawowym (maksymalnym) określonym w art. 35 § 3 k.p.a., liczonym od otrzymania decyzji ostatecznej (odwoławczej) wraz ze zwrotem akt administracyjnych..

Ewentualne zaskarżenie decyzji organu drugiej instancji, uruchamia postępowanie sądowoadministracyjne ze wszystkimi tego następstwami prawnymi, przy czym wniesienie skargi, samo przez się nie wstrzymuje wykonania skarżonej decyzji (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Ponadto w postępowaniu odwoławczym, zgodnie z omówioną wyżej zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, organ odwoławczy rozpoznaje ponownie sprawę w jej całokształcie w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej, uwzględniając powyższe reguły postępowania administracyjnego, stwierdzić należy w ocenie organu, iż wbrew zarzutom skarżących, uprawnione były działania, zarówno Wójta Gminy wydającego decyzję z dnia [...] listopada 2009 r. (znak [...]) jak i organu odwoławczego, podejmującego decyzję z dnia [...] maja 2010r., nr [...]. Co znamienne, a pomijane w przedmiotowej skardze, decyzja Kolegium z [...] maja 2010 r., wydana została w trybie autokontroli, na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, w związku ze skargą Państwa R. z dnia [...] lutego 2010 r. na zarzucaną bezczynność tut. Kolegium, polegającą na nierozpatrzeniu ich odwołania z dnia [...] listopada 2009 r. wniesionego od ww. decyzji Wójta Gminy Nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. i w związku z wyrokiem WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 14 stycznia 2010 r. (wówczas nieprawomocnym) oddalającym skargę stron na decyzję kasacyjną Kolegium Nr [...] z dnia [...] września 2009 r. (uchylającą wcześniejszą, poprzedzającą ją decyzję Wójta Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r). U podstaw podjęcia czynności i uwzględnienia skargi na bezczynność, były ustalenia (na dzień 5 maja 2010 r.), iż dla gruntów wnioskodawców uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co czyniło bezprzedmiotowym postępowanie w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Postępowanie w sprawie bezczynności zakończone zostało postanowieniem WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt II SAB/Go 11/10, umarzającym postępowanie sądowoadministracyjne. W świetle powyższych rozważań i w stanie sprawy na dzień 5 maja 2010r., nie do przyjęcia jest założenie, jakoby decyzja Kolegium z tej daty była drugą z kolei, obok wcześniej wydanej decyzji Kolegium z dnia [...] września 2009r. - w sensie stanu "powagi rzeczy osądzonej" (res iudicata) a w konsekwencji uznanie jej (traktowanie) za nieważną. Nawet gdy decyzja administracyjna jest obarczona wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a., to istnieje w obrocie prawnym tak długo, dopóki nie zostanie objęta decyzją deklaratoryjną, stwierdzającą jej nieważność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy te sprawują kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z prawem. W związku z powyższym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub przepisy postępowania określone art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.". Sąd nie może opierać kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Dokonując oceny zasadności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności uznać należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu.

W rozpoznawanej sprawie przedmiot zaskarżenia stanowiła decyzja SKO z dnia [...] lipca 2011 r., uchylająca decyzję Wójta Gminy Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 10 domów mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej na nieruchomości składającej się z działek oznaczonych numerami [...] położonych na terenie Gminy i umarzająca postępowanie l instancji w całości.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie był etap postępowania administracyjnego poprzedzający wydanie decyzji SKO z dnia [...] maja 2010 r.

Podstawę wniosku skarżących o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. stanowiła okoliczność, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 11 października 2010 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Go 465/10 stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy Nr XXIX/ 177/09 z dnia [...] grudnia 2009 r. tj. aktu w wyniku którego doszło do uchwalenia planu miejscowego dla terenu na którym znajdują się działki skarżących będące przedmiotem ich wniosku o ustalenia warunków zabudowy i którego uchwalenie było podstawą podjęcia rozstrzygnięcia zawartego w decyzji SKO z dnia [...] maja 2010 r. znak [...].

Pozostaje poza sporem, iż stwierdzenie nieważności uchwały z dnia [...] grudnia 2009 r. nastąpiło na podstawie przepisu art. 147 § 1 p.p.s.a. Decyzja SKO z dnia [...] maja 2010 r. znak [...] jest natomiast rozstrzygnięciem podjętym w sprawie indywidualnej w oparciu o uchwałę o jakiej mowa w § 1 art. 147 p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutu skarżących braku przesłanek do umorzenia postępowania przez organ II instancji, wskazać należy, że zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy rozpoznając odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji ma m.in. uprawnienie do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości albo w części i w tym zakresie może orzec co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Artykuł 138 § 1 pkt 2 k.p.a. in fine wprowadza wyjątek od zasady obowiązku rozstrzygnięcia istoty sprawy, pozwalając organowi odwoławczemu na ograniczenie się tylko do wyeliminowania decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy może wydać orzeczenie umarzające postępowanie przed organem pierwszej instancji jedynie wówczas, gdy postępowanie to było bezprzedmiotowe. Przesłanka bezprzedmiotowości wystąpi, gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed organem pierwszej instancji. Przykładowo będzie chodziło o sytuacje, gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana bez podstawy prawnej, gdy dotyczy sprawy rozstrzygniętej już decyzją ostateczną, jeżeli skierowano ją do osoby, która nie jest stroną lub gdy wydano ją z naruszeniem przepisów o właściwości (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2008, s. 623-625). W wyroku z dnia 8 sierpnia 1995 r. SA/Wr 96/95 Naczelny Sąd Administracyjny, analizując treść art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdził, iż organ odwoławczy może umorzyć postępowanie co do istoty tylko wówczas, gdy w wyniku rozpoznania odwołania uchylił decyzję pierwszej instancji i stwierdził, że postępowanie przed tym organem jest bezprzedmiotowe.

Zaistniała w niniejszej sprawie przesłanka bezprzedmiotowości wynika z faktu, że została ona już rozstrzygnięta wydaną wcześniej decyzją ostateczną. Chodzi o decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2010r. nr [...] uchylająca w całości decyzję Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2009r. i umarzającej postępowanie w przedmiotowej sprawie, z uwagi na uchwalenie w dniu [...] grudnia 2009r. przez Radę Gminy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja SKO z dnia [...] maja 2010r. nie została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jednakże wniesiono podanie o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego tym rozstrzygnięciem. Decyzjami z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...] oraz z dnia [...] marca 2011r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło uchylenia własnego rozstrzygnięcia z dnia [...] maja 2010r., wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 6 października 2011r., II SA/Go 446/11, decyzje te zostały uchylone. Zatem zarówno na dzień orzekania w sprawie przez organ odwoławczy ([...] lipca 2011r.) jak i na dzień wyrokowania w niniejszej sprawie przez Sąd (23 listopada 2011r.) w obrocie prawnym funkcjonowała ostateczna decyzja Kolegium z dnia [...] maja 2010 r. kończąca postępowanie w sprawie z wniosku skarżących o ustalenie warunków zabudowy, co obligowało ten organ do uchylenia decyzji Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2009 r. i umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji.

Wprawdzie w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 kwietnia 2010 r., II OSK 775/10 Naczelny Sąd Administracyjny nakazał rozpoznanie odwołania od decyzji Wójta z dnia [...] lipca 2009 r., jednakże decyzja Kolegium z dnia [...] maja 2010 r. została wydana już po wspomnianym wyżej wyroku NSA, a nadto wyrokując w sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie posiadał informacji, że po wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] września 2009r. pierwszej decyzji kasacyjnej uchylającej orzeczenie Wójta z dnia [...] lipca 2009r., na skutek działań procesowych skarżących (polegających na wniesieniu skargi od tej decyzji Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego) sprawa potoczyła się dalej dwoma odrębnymi, niezależnymi od siebie torami. Z jednej strony Wójt Gminy, realizując zalecenie zawarte w ostatecznej decyzji Kolegium z dnia [...] września 2009 r., wydał bowiem powtórną decyzję z [...] listopada 2009 r. (uchyloną następnie kolejną decyzją SKO z dnia [...] maja 2010 r.). Ponadto na skutek wniesienia przez skarżących wspomnianej wyżej skargi na decyzję SKO z [...] września 2009 r., wyrokiem z dnia 14 stycznia 2010r., II SA/Go 918/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił tę skargę, następnie H. i K.R. wnieśli od tego wyroku skargę kasacyjną, rozpoznaną właśnie wyrokiem NSA z dnia 29 kwietnia 2010r., II OSK 775/10, uchylającym zaskarżone orzeczenie WSA w Gorzowie Wlkp. oraz decyzję SKO z [...] września 2009r. Zobligowało to Samorządowe Kolegium Odwoławcze do wydania kolejnego orzeczenia w sprawie (zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji z [...] lipca 2011r), jednakże z uwagi na istnienie w obrocie prawnym wcześniejszej decyzji z dnia [...] maja 2010r. treść zaskarżonego orzeczenia Kolegium nie mogła być inna niż uchylenie decyzji Wójta Gminy z [...] lipca 2009 r. oraz umorzenie w całości postępowania pierwszej instancji.

Mając na podstawie powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) oddalił skargę