Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 376/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5,  art. 71 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 672
law: Ustwa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity
article: art. 28 par. 2 pkt 4,  art. 45
journal: Dz.U. 2014 poz 600
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jednolity.
article: art. 134,  art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 16 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2015 roku sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako: k.p.a.), art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 155) w związku z art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. M. od decyzji działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Kierownika Referatu Obsługi Kierowców w Departamencie Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego w "[...]" z dnia "[...]", Nr "[...]", w sprawie zakazu wykonywania przez A. M. działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców pod nazwą "[...]" z siedzibą w "[...]", wpisanego do rejestru prowadzonego przez Prezydenta Miasta "[...]" pod numerem "[...]", utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja Kolegium została wydana w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia "[...]" organ I instancji orzekł wobec

A. M. zakaz wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców pod nazwą "[...]", wpisanego do rejestru prowadzonego przez Prezydenta Miasta "[...]" pod

numerem "[...]". Organ I instancji wskazał, że w związku z wszczęciem

kontroli w zakresie sprawdzenia przystosowania Przedsiębiorcy do prowadzenia

Ośrodka Szkolenia Kierowców, organ wystąpił do Krajowego Rejestru Karnego

Ministerstwa Sprawiedliwości o udzielenie informacji czy Przedsiębiorca A.

M. figuruje w Kartotece karnej w zakresie, o którym mowa w art. 28 ust.

2 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Z uzyskanej informacji wynika, że A. M. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 29 października 2013 r. (wyrok uprawomocnił

się w dniu 14 stycznia 2014 r.) za przestępstwo określone w art. 56 § 2 oraz art. 62

§ 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy. Organ podniósł, że zgodnie z treścią art. 28 ustawy o kierujących pojazdami ośrodek szkolenia kierowców może prowadzić przedsiębiorca, który posiada infrastrukturę odpowiednią do zakresu prowadzonego szkolenia, zatrudnia instruktora spełniającego odpowiednie warunki lub sam jest instruktorem, posiada w ośrodku szkolenia zbiory przepisów ruchu drogowego oraz pomoce dydaktyczne właściwe ze względu na rodzaj prowadzonego

szkolenia oraz nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu

osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko wiarygodności

dokumentów. W czasie kontroli organ stwierdził, że Przedsiębiorca – A.

M. nie spełnia warunku określonego tym przepisem, mianowicie

niekaralności w przedmiotowym zakresie. Ponadto, w trakcie kontroli stwierdzono

inne nieprawidłowości w prowadzeniu ośrodka. Podniesiono, że wobec nie spełnienia wymogu wynikającego z art. 28 ust. 2 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami organ wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zakazu prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia kierowców i skreślenia z rejestru działalności regulowanej wobec A. M. Wskazano, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej organ prowadzący rejestr działalności regulowanej wydaje decyzję o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem, gdy przedsiębiorca złoży oświadczenie o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania tej działalności niezgodne ze stanem faktycznym. Dowodami potwierdzającymi powyższy fakt, tj. złożenie oświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym, w ocenie organu I instancji, jest informacja otrzymana w dniu "[...]" z Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości. Złożenie oświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym stanowi bezpośrednią przesłankę do wydania decyzji o zakazie prowadzenia przez stronę ośrodka szkolenia kierowców i skreślenia z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik A. M. wniósł o jej uchylenie. Podniósł, że organ I instancji nie wyjaśnił dlaczego przepisy art. 56 § 2 i art. 62 § 2 Kodeksu karnego skarbowego stanowią opis znamion przestępstwa popełnionego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów. Wskazał, że działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej jest ustawowym znamieniem poszczególnych typów przestępstw, ich celu, przedmiotu czynności wykonawczej, skutku lub następstwa. Przepis art. 56 ani też art. 62 Kodeksu karnego skarbowego nie zawierają takiego znamienia. Oba bowiem te przepisy zostały zamieszone w Dziale II Części Szczególnej Rozdziału 6 zatytułowanego: Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko obowiązkom podatkowym i rozliczeniom z tytułu dotacji lub subwencji. Powyższe oznacza, że są to przestępstwa przeciwko obowiązkom podatkowym, a brak

znamienia działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej czy też przeciwko

wiarygodności dokumentów stanowi, że warunek określony wart. 28 ust. 2 pkt 4

ustawy o kierujących pojazdami nie został spełniony i w tym zakresie decyzja jest

chybiona. Pełnomocnik wskazał również, że podobnie rzecz ma się z przypisaniem

skazania za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów. Skazanie

A. M. nastąpiło za przestępstwa przeciwko obowiązkom

podatkowym. Ustawodawca w ustawie o kierujących pojazdami posłużył się

precyzyjnym sformułowaniem zaczerpniętym wprost z rozdziału XXXIV Kodeksu

karnego: Przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów od art. 270 kk do 277

kk. Oznacza to, że gdyby rzeczywiście skarżący dopuścił się przestępstwa przeciwko

wiarygodności dokumentów to niewątpliwie któryś z artykułów tego rozdziału

zostałby wraz z odpowiednim opisem zarzucony. Interpretacja rozszerzająca obowiązujących przepisów nie jest możliwa i stanowi rażące naruszenie prawa, bowiem przestępstwa przypisane A. M., tj. przeciwko obowiązkom podatkowym nie spełniają wymogu określonego art. 28 ust. 2 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami.

W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przytaczając treść mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o kierujących pojazdami i ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, wskazało, że z akt sprawy wynika, że A. M. składając w dniu "[...]" wniosek o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, w części E oświadczył, że dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców są kompletne i zgodne z prawdą oraz, że znane są mu i spełnia warunki wykonywania

działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców,

określone w ustawie o kierujących pojazdami. W trakcie prowadzonego postępowania (związanego z przeprowadzeniem kontroli w zakresie sprawdzenia przystosowania Przedsiębiorcy do prowadzenia Ośrodka Szkolenia Kierowców), organ wystąpił do Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości o udzielenie informacji o osobie A. M., wskazując przy tym, że dane dotyczą art. 28 ust. 2 pkt 4 oraz art. 43 ustawy o kierujących pojazdami. Z załączonej do akt informacji Ministerstwa Sprawiedliwości wynika, że A. M. został skazany prawomocnym wyrokiem z dnia 29 października 2013 r., Sądu Rejonowego za przestępstwa z art. 56 § 2 i art. 62 § 2 Kodeksu karnego skarbowego. Z informacji tej wynika, że zakresem danych, które były przedmiotem informacji o osobie jest art. 28 ust. 2 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. W związku z tak udzieloną informacją, nie budzi wątpliwości to, że A.M. został prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, o których mowa w art. 28 ust. 2 pkt 2 powyższej ustawy. Kolegium podkreśliło, że nie jest rolą organu odwoławczego (również organu pierwszej instancji) "analizowanie", czy przepis art. 56 i art. 62 Kodeksu karnego skarbowego charakteryzuje się znamieniem działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej czy też przeciwko wiarygodności dokumentów – na co wskazuje pełnomocnik skarżącego.

Skargę na decyzję Kolegium wywiódł do tut. Sądu reprezentowany przez pełnomocnika A. M. żądając jej uchylenia, jak też uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 28 ust. 2 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami,

poprzez błędne przyjęcie, iż użyte w tym przepisie pojęcie "przestępstwo"

oznacza również "przestępstwo skarbowe", a przez to zastosowanie w/w

przepisu w wypadku, gdy skarżący był skazany jedynie za przestępstwo skarbowe. Podniósł, że z przepisów ustawy o Krajowy Rejestrze Karnym nie wynika uprawnienie organu do opiniowania co jest przestępstwem popełnionym w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a co przeciwko wiarygodności dokumentów. Ponadto, ustawa o kierujących pojazdami nie rozróżnia przestępstw i przestępstw skarbowych. Wykładnia systemowa prowadzi jednak do wniosku, iż pojęcia "przestępstw" i "przestępstw skarbowych"

nie krzyżują się, tj. pojęcie przestępstwa nie pochłania pojęcia przestępstwa

skarbowego i na odwrót. Jeden czyn może stanowić zarówno przestępstwo,

jak i przestępstwo skarbowe, co wynika wprost z art. 8 § 1 Kodeksu karnego skarbowego – stąd też wniosek, iż art. 28 ust. 2 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami odnosi się tylko i wyłącznie do przestępstw, a nie łącznie do przestępstw i przestępstw skarbowych. Dodatkowo podniósł, że działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej jest ustawowym znamieniem poszczególnych typów przestępstw, ich celu,

przedmiotu czynności wykonawczej, skutku lub następstwa. Przepis art. 56 Kodeksu karnego skarbowego, ani też przepis art. 62 tegoż kodeksu nie zawierają takiego znamienia. Oba te przepisy zostały zamieszczone w Dziale II Części Szczególnej Rozdziału 6 zatytułowanego: Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko obowiązkom podatkowym i rozliczeniom z tytułu dotacji lub subwencji. Oznacza to, że są to przestępstwa przeciwko obowiązkom podatkowym. Dodał ponadto, iż wobec tego, że ustawa o kierujących pojazdami posługuje się

również terminologią zaczerpniętą wprost z rozdziału XXXIV Kodeksu karnego – przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów, to z pewnością ewentualne skazanie dyskwalifikujące prowadzącego ośrodek szkolenia kierowców musiałoby zawierać odwołanie się do treści art. 270-277 Kodeksu karnego

W odpowiedzi na skargę Kolegium, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1649) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję w aspekcie jej zgodności z prawem, nie podlega natomiast kontroli i ocenie tego sądu to, czy także w kryteriach słuszności, celowości bądź sprawiedliwości społecznej rozstrzygnięcie organu administracji jest właściwe.

Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Poza tym, w myśl art. 135 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy stosując przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Zdaniem Sądu, należy na wstępie stanowczo podkreślić, że obydwa orzekające w sprawie organy związane były rygorami procedury administracyjnej, określającej ich obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy.

Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organ jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84 (ONSA 1984, nr 2, poz. 117), podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Organ administracji jest ponadto, obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organy nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., a przede wszystkim art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy. Pamiętać przy tym należy, iż w kompetencjach Sądu administracyjnego nie leży czynienie jakichkolwiek ustaleń, czy też uzupełnianie uzasadnienia zaskarżonej decyzji własną oceną przedmiotu sprawy.

Istota sporu w sprawie dotyczy ustalenia, czy stwierdzone w toku postępowania kontrolnego uchybienie – złożenie oświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym, ma charakter naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i winno skutkować zastosowaniem sankcji w postaci orzeczenia o zakazie prowadzenia przez skarżącego ośrodka szkolenia kierowców i w konsekwencji skreśleniem przedsiębiorcy z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców.

Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z definicją zawartą w art. 5 pkt 5 ustawy o swobodzie działalności określenie "działalność regulowana" - oznacza działalność gospodarczą, której wykonywanie wymaga spełnienia szczególnych warunków, określonych przepisami prawa. W myśl art. 64 ww. ustawy, jeżeli przepis odrębnej ustawy stanowi, że dany rodzaj działalności jest działalnością regulowaną w rozumieniu niniejszej ustawy, przedsiębiorca może wykonywać tę działalność, jeżeli spełnia szczególne warunki określone przepisami tej odrębnej ustawy i po uzyskaniu wpisu w rejestrze działalności regulowanej. Spełnienie przez przedsiębiorcę warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej podlega kontroli, w szczególności przez organ prowadzący rejestr danej działalności. Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zatem, poza wymogiem wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, przedsiębiorca może wykonywać tę działalność jeżeli spełnia szczególne warunki określone przepisami cyt. ustawy o kierujących pojazdami. Przepisy ustawy o kierujących pojazdami regulujące warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, a w szczególności art. 45 ustawy, stanowią lex specialis wobec przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy, starosta wydaje decyzję administracyjną o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, skreślając przedsiębiorcę z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, jeżeli przedsiębiorca:

1) złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 28 ust. 5, niezgodne ze stanem faktycznym;

2) nie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców w wyznaczonym przez starostę terminie;

3) rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców.

W myśl art. 28 ust. 2 pkt 4 o kierujących pojazdami ośrodek szkolenia kierowców może prowadzić przedsiębiorca, który nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów - dotyczy to osoby fizycznej lub członków organów osoby prawnej. Natomiast ust. 5 powyższego artykułu stanowi, że do wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców przedsiębiorca jest obowiązany dołączyć oświadczenie o następującej treści:

"Oświadczam, że:

1) dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców są kompletne i zgodne z prawdą;

2) znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami".

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy podnieść, iż materiału dowodowego wynika, że we wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców złożonym przez skarżącego do Urzędu Miejskiego w "[...]" w dniu "[..]" A. M. oświadczył, że znane mu są i spełnia warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, określone w ustawie o kierujących pojazdami. Ponadto, w aktach sprawy znajduje się prawomocny wyrok Sądu Rejonowego z dnia 29 października 2013 r. uznający A. M. - oskarżonego o to, że dnia "[...]" w "[...]" w zeznaniu PIT-36 o wysokości dochodu osiągniętego za rok 2007 na podstawie nierzetelnie prowadzonej podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2007 r. przedsiębiorstwa "[...]" podał nieprawdę przez to, że zaniżył dochód za 2007 r. osiągnięty z tytułu prowadzonej działalności szkoleniowej oraz w wyniku zaniżenia kosztów uzyskania przychodów firmy poprzez niezaewidencjonowanie 27 faktur na zakup paliwa uszczuplił podatek dochodowy od osób fizycznych za 2007 r.; oraz oskarżonego o to, że dnia "[...]" w "[...]" w zeznaniu PIT-36 o wysokości dochodu osiągniętego za rok 2008 na podstawie nierzetelnie prowadzonej podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2007 r. przedsiębiorstwa "[...]" podał nieprawdę przez to, że zaniżył dochód za 2008 r. osiągnięty z tytułu prowadzonej działalności szkoleniowej oraz w wyniku zaniżenia kosztów uzyskania przychodów poprzez niezaewidencjonowanie 50 faktur na zakup paliwa uszczuplił podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r. – za winnego popełnienia przestępstw z art. 56 § 2 i art. 62 § 2 Kodeksu karnego skarbowego. Zatem skarżący został prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, przesłanka zastosowania wobec skarżącego sankcji w postaci orzeczenia o zakazie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i skreślenia przedsiębiorcy z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, została spełniona. Został on bowiem skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo z art. 56 i z art. 62 Kodeksu karnego skarbowego. Przepis art. 56 § 1 i 2 Kodeksu karnego skarbowego stanowi, że podatnik, który składając organowi podatkowemu, innemu uprawnionemu organowi lub płatnikowi deklarację lub oświadczenie, podaje nieprawdę lub zataja prawdę albo nie dopełnia obowiązku zawiadomienia o zmianie objętych nimi danych, przez co naraża podatek na uszczuplenie, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie (§ 1). Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych (§ 2). W art. 56 § 1 Kodeksu karnego skarbowego zawarte są dwa przedmioty ochrony: prawidłowość działania organów administracji oraz mienie Skarbu Państwa lub innego uprawnionego podmiotu, które zostaje narażone na uszczuplenie. Mienie to jest związane ze świadczeniami podatkowymi. Są to kwoty pieniężne, do których uzyskania uprawniony jest organ podatkowy lub inny właściwy organ z tytułu obowiązku uiszczania podatków. Przestępstwo to nazywane jest "oszustwem podatkowym". Dodatkowo należy zauważyć, że przestępstwa przeciwko mieniu, to nie tylko przestępstwa wymienione w rozdziale XXXV Kodeksu karnego. Mogą to być przestępstwa wymienione w innych rozdziałach tego kodeksu, jak też w innych ustawach. Są to nie tylko przestępstwa, których głównym przedmiotem ochrony jest mienie, ale również te przestępstwa, w których mienie jest ubocznym przedmiotem ochrony (por. wyrok NSA z dnia 12.10.2010 r., sygn. II OSK 1547/09).

Jak to zostało już wyżej wskazane art. 56 § 1 Kodeksu karnego skarbowego chroni nie tylko dobro prawne w postaci prawidłowego funkcjonowania organów podatkowych, ale również dobro prawne w postaci mienia Skarbu Państwa lub innego uprawnionego podmiotu. Popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu samo w sobie skutkuje zaistnieniem uzasadnionej obawy braku rękojmi uczciwego prowadzenia działalności szkoleniowej. Z kolei złożenie oświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym wskazuje jednoznacznie na zatajenie okoliczności określonej w art. 28 ust. 2 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. To z kolei skutkuje koniecznością wydania orzeczenia w przedmiocie wykonywania działalności gospodarczej.

Reasumując, Stan faktyczny ustalony przez organy nie budzi wątpliwości. Znajduje on potwierdzenie w zgromadzonych w aktach sprawy dowodach. W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania i przepisów materialnoprawnych. Podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.