Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1876/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 239b § 2, art. 239b § 1 pkt 1, 2, 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Zbigniew Łoboda, Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski (spr.), po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 206/22 w sprawie ze skargi T. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 22 listopada 2021 r. nr 2401-IEW1.4253.51.2021 UNP: 2401-21-246648 w przedmiocie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od T. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok sądu I instancji i przedstawiony przez ten sąd tok postępowania przed organami podatkowymi

1.1. Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 206/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę T. K. (dalej: podatnik, skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 22 listopada 2021 r. w przedmiocie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności.

Rozstrzygnięcie zapadło w poniższym stanie faktycznym i prawnym.

1.2. Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2021 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej organu z dnia 3 lutego 2021 r. określającej podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za :

- 3/2015 r. w kwocie 183.018,00 zł

- 5/2015 r. w kwocie 117.462,00 zł

- 8/2015 r. w kwocie 200.197,00 zł

- 10/2015 r. w kwocie 218.707,00 zł

- 11/2015 r. w kwocie 159.375,00 zł

- 12/2015 r. w kwocie 31.163,00 zł

- 1/2016 r. w kwocie 109.291,00 zł

- 2/2016 r. w kwocie 189.779,00 zł

- 3/2016 r. w kwocie 265.485,00 zł

- 4/2016 r. w kwocie 243.356,00 zł.

Organ zaznaczył, iż podatnik posiada zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za okresy 1-3, 5-12/2014 w łącznej wysokości 861.525,95 zł, co do których jest prowadzone postępowanie egzekucyjne. W toku prowadzonego postępowania w okresie ostatnich trzech lat nie uzyskano żadnych kwot.

Wskazano ponadto, iż podatnik posiada majątek w postaci udziału w nieruchomości o powierzchni 700 m2. Ponieważ wartość udziału wynosi 3.150,00 zł, organ uznał, iż jest ona zbyt niska, aby mogła zabezpieczyć należności wynikające z decyzji określającej zobowiązanie. Dodatkowo organ ustalił, iż podatnik nie posiada samochodu mogącego stanowić przedmiot zabezpieczenia. Ponadto wskazano, iż dnia 11 kwietnia 2019 r. skarżący podarował osobie bliskiej lokal mieszkalny, położony w G. o wartości 140.000,00 zł. W konsekwencji organ przyjął, iż wypełniona została dyspozycja art. 239b § 1 pkt 1– 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej w skrócie: O.p.).

Dokonując analizy przesłanki wskazanej w art. 239b § 2 O.p. organ podniósł, że skarżący nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Ponadto podatnik wyzbył się majątku w postaci mieszkania, co uzasadniało obawę, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane.

1.3. Po rozpoznaniu zażalenia podatnika, DIAS postanowieniem z dnia 22 listopada 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

DIAS zaznaczył m.in., iż wydając zaskarżone postanowienie, organ I instancji był w posiadaniu potwierdzonych informacji o prowadzeniu wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności innych niż objęte decyzją, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Pomimo tego, że na dzień wydania postanowienia, postępowania egzekucyjne toczyły się nie za wszystkie wskazane w tym postanowieniu okresy, to jednak posiadanie przez organ wiedzy o prowadzeniu wobec podatnika egzekucji z tytułu innych należności pieniężnych z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec i sierpień 2014 r. w sposób oczywisty stanowi ziszczenie się przesłanki określonej w art. 239b § 1 pkt 1 O.p.

W przekonaniu DIAS okoliczności sprawy świadczą ponadto o nieregulowaniu przez podatnika dobrowolnie świadczeń publicznoprawnych w terminach ustawowych i uprawdopodabniają, że zobowiązania wynikające z decyzji organu z dnia 3 lutego 2021 r. nie zostaną wykonane. Według DIAS, skoro podatnik nie reguluje dobrowolnie w terminie płatności innych zobowiązań to logicznym jest założenie prawdopodobieństwa w świetle art. 239b § 2 O.p., że skarżący może nie uregulować również, będącej przedmiotem zaskarżonego rygoru, zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za: 3,5,8,10,11,12/2015 r. oraz za 1,2,3,4/2016 r.

DIAS zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, iż w sprawie zaistniała przesłanka z art. 239b § 1 pkt 2 O.p., gdyż podatnik nie posiada majątku w rozumieniu powyższej normy, tj.:

a) na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia oraz

b) o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, która według stanu na dzień 18.06.2021 r. wynosiła (bez odsetek) łącznie 1.614.856,00 zł, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy "Lista zaległości wraz z odsetkami obliczonymi na dzień 18.06.2021 r.". Według DIAS okoliczność ta również potwierdza zasadność nadania rygoru natychmiastowej z powodu istnienia wysokiego prawdopodobieństwa nieuregulowania zaległości.

W zakresie przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z art. 239b § 1 pkt 3 O.p., DIAS wyjaśnił, że podatnik podarował matce mieszkanie o wartości 140.000,00 zł., a zestawienie wartości mieszkania z ustalonym w postępowaniu posiadanym przez podatnika majątkiem, wskazał, iż darowana nieruchomość stanowi majątek znacznej wartości. DIAS podkreślił, iż podatnik podarował mieszkanie po doręczeniu protokołu kontroli podatkowej w dniu 29.03.2019 r. Tym samym w przekonaniu DIAS, wyzbycie się przez skarżącego w zasadzie jedynego wartościowego składnika majątkowego daje podstawy do przypuszczenia, iż zostało ono dokonane w celu utrudnienia przyszłej egzekucji. Jak podkreślono, nie bez znaczenia pozostaje tu również fakt, że podatnik darował mieszkanie najbliższemu członkowi rodziny, zapewniając sobie możliwość korzystania z tej nieruchomości.

Dokonując oceny przesłanki z art. 239b § 2 O.p., DIAS uznał, że posiadanie przez podatnika nieuregulowanych należności wynikających z decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, ale także innych zaległości, co do których na dzień 28 czerwca 2021 r. toczyło się postępowanie egzekucyjne oraz kolejnych zaległości wynikających z innej decyzji objętej rygorem natychmiastowej wykonalności, uzasadnia prawdopodobieństwo niewykonania przedmiotowego zobowiązania.

DIAS zwrócił uwagę, iż Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. decyzją z 31 grudnia 2020 r. określił obowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za: 1,2,4,6,7,9/2015 r. w wysokości należności głównej odpowiednio: 39.448,00 zł; 224.744,00 zł; 212.728,00 zł; 155.694,00 zł; 237.789,00 zł; 198.352,00 zł - której postanowieniem z 28 czerwca 2021 r. także nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

DIAS podniósł, iż dochody podatnika na przestrzeni od 2017 do 2020 roku wykazują tendencję spadkową. Uzyskany przez podatnika dochód w 2020 r. nie pozwala, zdaniem DIAS, na pokrycie zobowiązania wynikającego z decyzji nieostatecznej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, a podatnik nie posiada zdolności do uregulowania należności podatkowej.

Podatnik nie prowadzi obecnie działalności gospodarczej, gdyż 01.10.2019 r. nastąpiło zawieszenie jej wykonywania. Powyższe okoliczności również uprawdopodobniają, w przekonaniu DIAS, niewykonanie przez skarżącego zobowiązania podatkowego.

DIAS wskazał na informację wynikające z pisma Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z 20 września 2021 r., zgodnie z którym w toku postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od 1/2015 r. do 4/2016 r., zawiadomieniem z dnia 06.08.2021 r. dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego podatnika. W dniach 06.09.2021 r. i 16.09.2021 r. sporządzono protokoły stanie majątkowym, w których skarżący wskazał, że pracuje w K. Sp. z o.o., gdzie uzyskuje dochód w wysokości 2.800,00 zł. Organ poinformował, że w prowadzonym postępowaniu nie wyegzekwowano od podatnika żadnych środków pieniężnych.

Podsumowując DIAS uznał, że opisane wyżej okoliczności świadczące o spełnieniu przesłanki wynikającej z art. 239b § 2 O.p. Jak podano w decyzji DIAS, okoliczność posiadania przez podatnika nieuregulowanych zobowiązań wynikających z decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, ale także brak wystarczającego majątku na uregulowanie wymienionych należności, darowizna majątku znacznej wartości oraz brak dyscypliny płatniczej uzasadniają prawdopodobieństwo niewykonania przedmiotowego zobowiązania.

2. Skarga do sądu I instancji

2.1. W skardze zarzucono postanowieniu naruszenie art. 239b § 2 O.p. poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie, iż organ podatkowy I instancji uprawdopodobnił, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostałoby wykonane przez podatnika, co w konsekwencji spowodowało utrzymanie postanowienie organu w mocy. Podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu.

2.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

3. Wyrok sądu I instancji

3.1. Sąd wojewódzki skargę oddalił.

3.2. Sąd stwierdził, iż w dniu wydania postanowienia z dnia 28 czerwca 2021 r. organ I instancji był w posiadaniu potwierdzonych informacji o prowadzeniu wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności innych niż objęte decyzją, której nadano przedmiotowy rygor. Jak prawidłowo przyjęły organy, posiadanie przez organ wiedzy o prowadzeniu wobec podatnika egzekucji z tytułu innych należności pieniężnych z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec i sierpień 2014 r. stanowi ziszczenie się przesłanki określonej w art. 239b § 1 pkt 1 O.p.

Powyższe okoliczności, jak słusznie zauważyły organy, uprawdopodabniają, że zobowiązania wynikające z decyzji organu z dnia 3 lutego 2021 r. nie zostaną wykonane. Podatnik nie regulował dobrowolnie w terminie płatności innych zobowiązań, w stosunku do których zasadnym jest ich przymusowe dochodzenie, a zatem istnieje prawdopodobieństwo, iż skarżący nie ureguluje również będącej przedmiotem zaskarżonego rygoru, zaległości z tytułu podatku od towarów i usług.

Ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców sporządzonego na dzień 21 czerwca 2021 r., wynika, iż skarżący nie jest właścicielem żadnego pojazdu.

Niewątpliwie w sprawie zaistniała przesłanka z art. 239b § 1 pkt 2 O.p., gdyż podatnik nie posiada majątku:

a) na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia oraz

b) o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, która według stanu na dzień 18.06.2021 r. wynosiła (bez odsetek) łącznie 1.614.856,00 zł, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy "Lista zaległości wraz z odsetkami obliczonymi na dzień 18.06.2021 r."

Powyższe ustalenia, jak słusznie zauważyły organy, potwierdzają ponadto istnienie wysokiego prawdopodobieństwa nieuregulowania zaległości.

W odniesieniu do kolejnej przesłanki z art. 239b § 1 pkt 3 O.p mówiącej o dokonywaniu przez stronę czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, zauważyć należy, że podatnik podarował matce mieszkanie o wartości 140.000,00 zł. Jak słusznie zauważyły organy, zestawienie wartości mieszkania z ustalonym w postępowaniu posiadanym przez podatnika majątkiem wskazuje, iż darowana nieruchomość stanowi majątek znacznej wartości. Istotny pozostaje fakt, iż skarżący podarował mieszkanie po doręczeniu protokołu kontroli podatkowej w dniu 29.03.2019 r., a zatem wyzbycie się przez podatnika jedynego wartościowego składnika majątkowego daje, zdaniem sądu, podstawy do przypuszczenia, iż zostało dokonane w celu utrudnienia przyszłej egzekucji.

Organ w sposób dostateczny wykazał, że zachodzą uzasadnione podstawy do zastosowania przepisu art. 239b § 1 O.p., gdyż spełnione zostały przesłanki z pkt 1, 2 i 3 tej normy.

Ustalono również, że dochody podatnika na przestrzeni od 2017 do 2020 roku wykazują tendencję spadkową, a skarżący nie posiada zdolności do uregulowania należności podatkowej.

Art. 239b § 2 O.p. zakłada uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Uprawdopodobnienie to należy rozumieć jako obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie faktu (w tym przypadku niewykonanie zobowiązania) jest wysoce prawdopodobne. Inaczej mówiąc, przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania, o której mowa w cytowanym przepisie nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie ze wskazaniem określonych faktów pozwalających na przyjęcie, iż zachodzi uzasadniona obawa (przypuszczenie), że zobowiązanie takie nie zostanie wykonane. Reasumując, dla stwierdzenia wystąpienia okoliczności, o jakiej mowa w art. 239b § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy w celu nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie musi wykazać tego, jakimi dokładnie składnikami majątkowymi podatnik dysponuje, czy też jaka jest ich dokładna wartość. Wystarczające jest wykazanie, że nie posiada on takiego majątku, który z uwagi na swoją wartość umożliwiałby ustanowienie na nim hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, a ponadto, że stan ten uprawdopodobnia niewykonanie zobowiązania. Postępowanie dowodowe nie musi więc prowadzić do dokładnego udowodnienia stanu majątkowego i ujawnienia wszystkich posiadanych przez podatnika składników majątkowych. Rolą organu podatkowego jest jedynie uprawdopodobnienie tego, że ze względu na stan posiadania podatnika istnieje możliwość niewykonania ciążącego na nim zobowiązania.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż organ prawidłowo uprawdopodobnił, iż zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji organu z dnia 3 lutego 2021 r. nie zostanie przez podatnika wykonane, z uwagi na jego stan posiadania.

Powyższą konstatację potwierdza ponadto znajdujące się w aktach sprawy pismo Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z 20 września 2021 r.

Ponadto, wbrew temu, co twierdzi skarżący, nie ma przeszkód, aby decyzji od której wniesiono odwołanie, został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Żadna norma prawna tego nie zakazuje.

Tym samym podnoszony w skardze zarzut naruszenia przez organ art. 239 § 2 O.p. należy uznać za niezasadny.

4. Skarga kasacyjna

4.1. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł podatnik, zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj.

art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a., art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 134 § 1, art. 135 P.p.s.a. oraz 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 197 O.p. poprzez dokonanie wadliwej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji organu II instancji (i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji) na skutek wadliwego uznania, iż:

a) organy podatkowe prawidłowo przeprowadziły postępowanie podatkowe odmawiając przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów;

b) organy podatkowe dokładnie wyjaśniły stan faktyczny, mimo iż nie podjęły wszystkich działań niezbędnych w tym celu, nie przeprowadziły dowodów wnioskowanych przez stronę, a mogących doprowadzić do odmiennych ustaleń niż w decyzji, a co za tym idzie postępowanie budzi uzasadnione wątpliwości co do jego zgodności z prawem i prowadzenia go w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Powyższe uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż z jednej strony prowadzono postępowanie pod z góry założoną tezę, a wynikającą z decyzji wydanej wobec podatnika, a z drugiej strony faktycznie nie przeprowadzono postępowania dowodowego, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem stanu faktycznego i doprowadziło do nieprawidłowej subsumpcji przepisów prawa materialnego przez organy; natomiast prawidłowa kontrola wydanych w sprawie decyzji winna była doprowadzić do ich uchylenia przez sąd I instancji.

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 239b § 2 O.p. poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie, że organ podatkowy I instancji uprawdopodobnił, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostałoby wykonane przez stronę, co w konsekwencji spowodowało utrzymanie postanowienia organu I instancji w mocy.

4.2. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, ew. o uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz uchylenie zaskarżonej decyzji; o zasądzenie od organu kosztów postępwoania według spisu kosztów, któty zostanie przedłożony na rozprawie, a w razie jego nieprzedłożenia, według norm przepisanych. Strona zrzekła się rozprawy.

4.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

5.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

5.2. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach (z niezachodzącym w przedmiotowej sprawie wyjątkiem zaistnienia przesłanek nieważności postępowania), nie mając uprawnień do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę, czy formułowanej na ich poparcie argumentacji. Zarówno z art. 183 § 1, jak i z art. 174 pkt 1 i 2 i art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej powoływanej w skrócie jako: P.p.s.a.) wynika, że to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska sądu I instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten sąd rozważone czy ocenione.

Powyższe uwagi natury ogólnej mają istotne znaczenie przy rozpatrywaniu przedmiotowej skargi kasacyjnej z dwóch względów. Po pierwsze, skarżący nie odnosi się do istotnych aspektów wywodu sądu I instancji, tym samym tego wywodu nie podważając. Po drugie, uzasadnienie skargi kasacyjnej zostało sformułowane w sposób nader ogólnikowy, a skarżący nie podjął próby wykazania, że powołane przez niego uchybienia mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W istocie mimo powołania w zarzucie naruszenia przepisów postępowania szeregu przepisów Ordynacji podatkowej, do żadnego z nich kasator nie odniósł się konkretnie (nie wiadomo nawet, jakich to wnioskowanych przez stronę dowodów organy nie przeprowadziły), poprzestając na stwierdzeniu, że "wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy", a "strona nie może ponosić ciężaru zaniedbań popełnianych przez Organ na etapie rozpoznawania sprawy".

Wskazane wadliwości środka odwoławczego nie pozostają bez znaczenia przy ocenie zasadności powołanych przez skarżącego podstaw kasacyjnych.

5.3. Analiza skargi kasacyjnej wskazuje, że podstawowym zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego, stawianym przez skarżącego postanowieniom wydanym w sprawie przez organy podatkowe jest brak wystąpienia przesłanki z art. 239b § 2 O.p., tj. nieuprawdopodobnienie przez organy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane.

Zarzut w tym względzie nie zasługuje na uwzględnienie.

Wymaga przede wszystkim podkreślenia, że sąd wojewódzki odniósł się do wskazanego zagadnienia, zarówno teoretycznie, jak i w odniesieniu do okoliczności sprawy. Sąd wskazał mianowicie, że w dniu wydania postanowienia z dnia 28 czerwca 2021 r. organ I instancji był w posiadaniu potwierdzonych informacji o prowadzeniu wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności innych niż objęte decyzją, której nadano przedmiotowy rygor. Posiadanie zaś przez organ wiedzy o prowadzeniu wobec podatnika egzekucji z tytułu innych należności pieniężnych z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec i sierpień 2014 r. stanowi ziszczenie się przesłanki określonej w art. 239b § 1 pkt 1 O.p. Ponadto podatnik nie regulował dobrowolnie w terminie płatności innych zobowiązań, w stosunku do których zasadnym jest ich przymusowe dochodzenie, a zatem istnieje prawdopodobieństwo, iż skarżący nie ureguluje również będącej przedmiotem zaskarżonego rygoru zaległości z tytułu podatku od towarów i usług. Sąd zauważył też, że ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców sporządzonego na dzień 21 czerwca 2021 r., wynika, iż skarżący nie jest właścicielem żadnego pojazdu.

Niewątpliwie w sprawie zaistniała przesłanka z art. 239b § 1 pkt 2 O.p., gdyż podatnik nie posiada majątku:

a) na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia oraz

b) o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, która według stanu na dzień 18.06.2021 r. wynosiła (bez odsetek) łącznie 1.614.856,00 zł, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy "Lista zaległości wraz z odsetkami obliczonymi na dzień 18.06.2021 r."

W odniesieniu do kolejnej przesłanki z art. 239b § 1 pkt 3 O.p mówiącej o dokonywaniu przez stronę czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, WSA zauważył, że podatnik podarował matce mieszkanie o wartości 140.000,00 zł. Zestawienie wartości mieszkania z ustalonym w postępowaniu posiadanym przez podatnika majątkiem wskazuje, iż darowana nieruchomość stanowi majątek znacznej wartości. Istotny pozostaje fakt, iż skarżący podarował mieszkanie po doręczeniu protokołu kontroli podatkowej w dniu 29.03.2019 r., a zatem wyzbycie się przez podatnika jedynego wartościowego składnika majątkowego daje podstawy do przypuszczenia, iż zostało dokonane w celu utrudnienia przyszłej egzekucji.

Ustalono również, że dochody podatnika na przestrzeni od 2017 do 2020 roku wykazują tendencję spadkową, a skarżący nie posiada zdolności do uregulowania należności podatkowej.

Warto też zwrócić uwagę na znajdujące się w aktach sprawy pismo Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z 20 września 2021 r. z którego wynika, iż w toku postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od 1/2015 r. do 4/2016 r., zawiadomieniem 06.08.2021 r. dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego podatnika. W dniach 06.09.2021 r. i 16.09.2021 r. sporządzono protokoły stanie majątkowym, w których skarżący wskazał, że pracuje w K. Sp. z o.o., gdzie uzyskuje dochód w wysokości 2.800,00 zł. Organ poinformował, że w prowadzonym postępowaniu nie wyegzekwowano od podatnika żadnych środków pieniężnych.

Mając na uwadze powyższe ustalenia sąd I instancji stwierdził, iż organ w sposób dostateczny wykazał, że zachodzą uzasadnione podstawy do zastosowania przepisu art. 239b § 1 O.p., gdyż spełnione zostały przesłanki z pkt 1, 2 i 3 tej normy. Naczelny Sąd Administracyjny zapatrywanie to podziela.

5.4. Jak już wcześniej wskazano, skarżący nie podjął nawet próby podważenia dokonanej przez sąd analizy stanu prawnego i okoliczności faktycznych sprawy. Ignorując stanowisko sądu, skarżący ponownie podnosi ogólnikowo, że organy nie przeprowadziły postępowania dowodowego zmierzającego do uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane (zgodnie z art. 239b § 2 O.p.). Z uwagi na nieodniesienie się w jakikolwiek sposób do argumentów z uzasadnienia wyroku w tym zakresie takie stanowisko spółki należy uznać za gołosłowną polemikę z poglądem sądu I instancji. Co więcej, należy podkreślić, że skarżący zaniechał wykazania, że podnoszone przez niego uchybienie proceduralne mogło mieć jakikolwiek – a co dopiero istotny – wpływ na wynik sprawy.

5.5. Skoro podniesione przez skarżącego zarzuty kasacyjne okazały się nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.

Zbigniew Łoboda Bartosz Wojciechowski (spr.) Marek Kołaczek

sędzia NSA sędzia NSA sędzia NSA