Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 666/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2012-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6337 Zatrudnianie cudzoziemców
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 4, art. 52, art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. sprawy ze skargi "J" Sp. z o.o. na informację Starosty z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonanie pracy cudzoziemcowi w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

"J" Spółka z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na informację Starosty z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] na temat możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonanie pracy cudzoziemcowi w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy. Zaskarżonemu aktowi zarzuciła naruszenie art. 88c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2009 r. w sprawie wydawania zezwolenia na pracę cudzoziemca (Dz. U. Nr 16, poz. 84). Wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu oraz stwierdzenie na podstawie art. 146 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że strona skarżąca jest uprawniona do otrzymania od organu, w trybie art. 88c ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, informacji o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy w związku ze zgłoszeniem krajowej oferty pracy.

Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że informację Starosty na temat możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonanie pracy cudzoziemcowi w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy z [...] kwietnia 2012 r. znak [...] strona skarżąca otrzymała 26 kwietnia 2012r. Informacja ta zawierała m.in. stwierdzenie, że ofertę pracy w skarżącej Spółce przedstawiono 77 osobom bezrobotnym i poszukującym pracy, jednak wszystkie one odmówiły przyjęcia oferty ze względu na proponowane zatrudnienie na podstawie umowy o dzieło, która nie gwarantuje ustawowo wymaganych ubezpieczeń społecznych. Pozyskanie pracowników w oparciu o zasoby lokalnego rynku pracy jest teoretycznie możliwe, dlatego też Powiatowy Urząd Pracy może w dalszym ciągu prowadzić rekrutację po złożeniu przez pracodawcę otwartej oferty pracy.

Pismem z dnia [...] maja 2012 r. skarżąca Spółka zwróciła się do Powiatowego Urzędu Pracy o wyjaśnienie nieścisłości zaistniałej zdaniem strony w otrzymanej informacji. W odpowiedzi, pismem z [...] maja 2012 r., doręczonym stronie 31 maja 2012 r., Zastępca Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy poinformował, że kwestia podstawy zatrudnienia pracowników nie była brana pod uwagę przy ocenie możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu. Wpływ na ocenę miała natomiast liczba osób bezrobotnych spełniająca wymagania pracodawcy, wynosząca 8831 osób. W przypadku umowy o pracę lub umowy zlecenia odmowa przyjęcia oferty pracy niesie za sobą dla osoby bezrobotnej konsekwencje w postaci wyrejestrowania z rejestru osób bezrobotnych, natomiast w przypadku umowy o dzieło osoba bezrobotna może odmówić przyjęcia propozycji zatrudnienia bez konsekwencji.

Natomiast pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. skarżąca Spółka wezwała Starostę do usunięcia naruszenia prawa, kwestionując prawidłowość oraz zgodność z prawem tej informacji, m.in. zapisy dotyczące złożenia otwartej oferty pracy oraz teoretycznej możliwości zaspokojenia zapotrzebowania skarżącej Spółki na pracowników w oparciu o zasoby lokalnego rynku pracy. Z uwagi na odmowę przyjęcia ofert pracy przez osoby, którym je zaproponowano, skarżąca Spółka powinna uzyskać informację o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy, nie zaś o istnieniu teoretycznej możliwości w tym zakresie.

Odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] Zastępca Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy, działając z upoważnienia Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że odpowiedź doręczono skarżącej Spółce 20 czerwca 2012 r.

W odpowiedzi na skargę Starosta, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skargę należało odrzucić.

Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza analiza jej dopuszczalności.

Skarga została wniesiona na informację Starosty na temat możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonanie pracy cudzoziemcowi w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy, jako na czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270).

Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a tak jest w przypadku aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wówczas skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa, co wynika z treści art. 52 § 3 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie stanowiąca przedmiot zaskarżenia informacja Starosty z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] została doręczona skarżącej Spółce 26 kwietnia 2012 r. Czternastodniowy termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa rozpoczął zatem swój bieg dnia następnego i upłynął z dniem 10 maja 2012 r. Tymczasem strona wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowała pod adresem organu w dniu 5 czerwca 2012 r., a więc po upływie terminu przewidzianego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Nawet gdyby uznać, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną przez Spółkę czynnością Starosty stanowiło skierowane do organu pismo strony z dnia [...] maja 2012 r., to i tak nastąpiło to po upływie powyższego terminu. Strona skarżąca nie dochowała zatem wynikającego z art. 52 § 3 p.p.s.a. wymogu uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa w czternastodniowym terminie biegnącym od dnia powzięcia wiadomości o podjęciu czynności.

Wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., bez dochowania warunku terminowego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, należy uznać za niewyczerpanie środków zaskarżenia w sposób opisany w art. 52 p.p.s.a. Jest to jedna z przyczyn niedopuszczalności skargi, o jakiej mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 194).

W konsekwencji skarga nie mogła zostać rozpoznana pod względem merytorycznym i została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., w myśl którego sąd odrzuca skargę, jeżeli jest ona niedopuszczalna z przyczyn innych, aniżeli wymienione w pkt od 1 do 5 wskazanego przepisu.