Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 396/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od środków transportowych - II raty za 2015 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M. G. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S.utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy N.z dnia [...] r. r. odmawiającą umorzenia J.W. zaległości w podatku od środków transportowych - II raty za 2015 r.

W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania.

Wnioskiem z dnia 21.09.2015 r. J. W. zwrócił się do Urzędu Gminy N. o umorzenie zaległości w podatku od środków transportowych tj. II raty za 2015r. Uzasadniając wniesioną prośbę wskazał, że przedmiotowy pojazd jest niesprawny technicznie i nie świadczy nim usług, naprawa silnika wyniosłaby ok. 10.000 zł, jednakże nie stać go na wykonanie remontu.

Wyjaśniono, że postępowanie w powyższej sprawie prowadzone jest ponownie na skutek wydanego przez WSA w Łodzi wyroku z dnia [...]., sygn. akt [...]

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Skarbnik Gminy N., działający z upoważnienia Wójta Gminy N., na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 oraz art. 207 § 1 i art. 210 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U, z 2015r. poz. 613 z późn. zm.) - ponownie odmówił skarżącemu umorzenia zaległości w podatku od środków transportowych - II raty za 2015 r.

Ustalono, że J. W. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie utrzymuje żadnych domowników. Źródłem dochodu jest emerytura rolnicza w wysokości 1052 zł kwartalnie, co miesięcznie stanowi kwotę 346,57 zł., ponadto użytkuje grunty rolne o powierzchni 6,77 ha oraz 1,49 ha, jest posiadaczem maszyn rolniczych, otrzymuje dopłaty z ARiMR, nie korzysta z pomocy GOPS. Z oświadczeń złożonych przez stronę wynika, że rocznie na żywność wydaje 8400 zł, na zakup środków czystości 700 zł, na leki 3000 zł, podatek rolny 696 zł, OC od ciągnika 89 zł, gaz propan-butan 1386 zł, pozostałe wydatki związane są z funkcjonowaniem gospodarstwa rolnego wynoszą ok. 4000 zł. Posiada zadłużenie w banku likwidacyjnym SKOK we W. w wysokości 2550 zł. Wójt Gminy N.w poprzednich latach podatkowych udzielał J. W. ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w formie odroczenia terminów płatności i umorzenia zaległości I raty 2012 r. podatku od środków transportowych tego samego pojazdu. Już wówczas zainteresowany przedstawiał argumenty, że przedmiotowy pojazd nie jest eksploatowany ze względu na stan techniczny i wymaga naprawy, której koszt wyceniał na ok. 10000 zł, ma obowiązek ponoszenia opłat ubezpieczenia, przeglądu i kosztów paliwa. Organ I instancji uznał, że na tle ustalonego stanu faktycznego nie zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie zaległości podatkowych, nie dopatrzył się istnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Oceniając sytuację podatnika w kontekście art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa organ I-szej instancji uznał, że J. W. czerpie korzyści finansowe z użytkowania gruntów rolnych, pobiera dopłaty bezpośrednie, posiada maszyny rolnicze w tym m.in. kombajn zbożowy, otrzymuje emeryturę, co przy wysokości ponoszonych wydatków związanych z bieżącym utrzymaniem jest w stanie ponieść wydatki na II ratę podatku za 2015 r. w wysokości 440 zł.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. powołując się na treść art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa wyjaśniło, że J. W. jest właścicielem samochodu ciężarowego nr rej[...] o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 5,5 – 9 ton włącznie. Zgodnie ze złożoną deklaracją na podatek od środków transportowych na 2015 r. podatek ten wynosi 880 zł, płatny w dwóch ratach po 440 zł każda. W toku prowadzonego postępowania zmierzającego do wyjaśnienia sytuacji rodzinnej, zdrowotnej i dochodowej J. W. ustalono, że zainteresowany prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie ma na swoim utrzymaniu żadnych osób. Zamieszkuje w budynku wchodzącym w skład masy spadkowej po zmarłym bracie (oświadczenie z dnia 29.08.2016 r.). Na terenie gminy K. w miejscowości K. jest właścicielem niezabudowanej nieruchomości stanowiącej gospodarstwo rolne o pow. 1,4900 ha, w tym 1,49 ha użytków rolnych, co stanowi 1,8415 ha przeliczeniowych. Na terenie Gminy N.użytkuje gospodarstwo rolne o pow. 6.77 ha, co stanowi 5,6190 ha przeliczeniowych. Ponadto pobiera emeryturę rolniczą w wysokości 370,68 zł miesięcznie, która zgodnie z zaświadczeniem KRUS z dnia 16.09.2016 r. wypłacana jest w cyklu kwartalnym. Otrzymał roczną dopłatę z ARiMR w kwocie 6200 zł oraz dochód z posuszu siana w kwocie 699 zł. Posiada maszyny rolnicze tj. ciągnik C330, pług, 2 skiby, kultywator, sadzarkę, przetrząsacz do traw, zgrabiarkę, kosiarkę rotacyjną, przyczepę oraz kombajn zbożowy. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 23 września 2016 roku wysokość przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z l ha przeliczeniowego w 2015 r. wynosi 1975 zł rocznie, tj. 164,58 zł miesięcznie. Mnożąc powyższą kwotę przez liczbę ha przeliczeniowych, będących w posiadaniu podatnika stanowi to dochód w wysokości 14.028,72 zł rocznie, co średnio miesięcznie wynosi 1169,06 zł. Łączny dochód z uwzględnieniem emerytury wynosi ok. 1540 zł. J. W. w składanych oświadczeniach z dnia 29.08.2016 r. oraz z dnia 11.12.2016 r. dotyczących własnej sytuacji wyjaśnił, że ponosi bieżące miesięczne wydatki związane z utrzymaniem domu w wysokości od 915 zł do 1174 zł (600-700 zł żywność, 50-60 zł środki czystości, gaz 114 zł, zakup leków 250-300 zł). Wskazał ponadto wydatki związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, które w jego ocenie wynoszą rocznie ok. 4921 zł. Powyższy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w ocenie Kolegium potwierdza stanowisko organu I-szej instancji, że w sytuacji J. W. nie zachodzą okoliczności dające podstawę do zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej w wysokości 440 zł z tytułu II raty za 2015 r. podatku od środków transportowych. Dysponowanie przez podatnika stałymi regularnymi źródłami dochodu (emerytura oraz dochód z gospodarstwa rolnego) a także posiadanie majątku ruchomego umożliwia planowanie i racjonalne gospodarowanie środkami finansowymi w sposób pozwalający na uregulowanie kwoty 440 zł. W ocenie organu odwoławczego sytuacja finansowa J. W. nie odbiega radykalnie w obecnych realiach gospodarczych od przeciętnej sytuacji ogółu społeczeństwa. Z analizy stałych miesięcznych obciążeń jakie podatnik ponosi na bieżące potrzeby jak również na nakłady związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego wywiedziono, że wydatki te są zbliżone do wysokości osiąganych przychodów. W analizie stałych miesięcznych obciążeń pominięta została przez Kolegium spłata kredytu zaciągniętego w SKOK w wysokości 2550 zł, ponieważ ten rodzaj obciążeń nie może wyprzedzać obowiązku podatkowego, ani też w sposób szczególny uzasadniać umorzenia podatku. W analizie dochodów jakie J. W. uzyskuje nie uwzględniono natomiast okoliczności podniesionych w oświadczeniu z dnia 28.11.2016 r. w którym podatnik wyjaśnił, że grunty położone na terenie gm. K. ze względów ekonomicznych nie są użytkowane. Kolegium uznało, że przedstawione okoliczności z punktu widzenia uzyskiwanych dochodów z tej części gospodarstwa rolnego, jak również z punktu widzenia możliwości uzasadniających zastosowanie umorzenia podatku od środków transportowych nie mają istotnego znaczenia. Z zaświadczenia Burmistrza K. wynika, że grunty o pow. 1,49 ha stanowią użytki rolne, natomiast wybór sposobu prowadzenia gospodarki rolnej należy do oceny rolnika i powinien być najbardziej racjonalny. Również sytuacja zdrowotna J. W. i związana z tym konieczność ponoszenia wydatków na leki nie uzasadnia zastosowania ulgi w postaci umorzenia. W ocenie organu także przyczyny dla których J. W. wniósł prośbę o umorzenie II raty za 2015 r. podatku związane ze stanem technicznym pojazdu nie stanowią podstawy do zastosowania ulgi. Okoliczność dotycząca niemożności korzystania z pojazdu z uwagi na jego stan techniczny znana jest podatnikowi oraz Wójtowi Gminy N. od wielu lat, gdyż z tych właśnie przyczyn w poprzednich latach podatkowych stosowane były wobec J. W. ulgi w formie odroczenia terminów płatności i umorzenia zaległości I raty za 2012 r. podatku od środków transportowych tego pojazdu. Jednakże podatnik dopiero w 2016 r. podjął działania zmierzające do wycofania pojazdu z ruchu (decyzja Starosty [...]z dnia [...] o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu na okres l roku tj. do dnia 08.07.2016 r.). W ocenie Kolegium nie występuje przesłanka ważnego interesu podatnika, o jakiej mowa w art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Podatnik jest osobą samodzielną, zdolną do zapewnienia środków życiowych we własnym zakresie, nie korzysta z pomocy społecznej, od lat funkcjonuje w podobnej sytuacji. Biorąc pod uwagę analizę aktualnej sytuacji rodzinnej, finansowej, majątkowej oraz zdrowotnej J. W. w zestawieniu ze strukturą stałych niezbędnych miesięcznych wydatków, spłata zadłużenia w kwocie 440 zł nie spowoduje, zdaniem organu, zachwiania podstaw egzystencji podatnika. Podkreślono, że w tych okolicznościach umorzenie podatku od środków transportowych z uwagi na trudną sytuację dochodową i rodzinną byłoby nieuzasadnione. Wyjaśniono dalej, że w przypadku decyzji uznaniowych organ administracyjny zobowiązany jest wyważyć zarówno interes podatnika jak i interes publiczny. Mając na uwadze powyższe zwrócono uwagę, że uwzględnienie wniosku J.W. spowodowałoby całkowitą rezygnację z należnych wpływów do budżetu gminy, z którego finansowane są potrzeby lokalnej społeczności. Definitywna rezygnacja z należności przysługujących budżetowi państwa, w sytuacji kiedy istnieją niewykorzystane możliwości wyegzekwowania należności, polegające na możliwości uzyskiwania środków finansowych byłaby w tym przypadku przedwczesna, zwłaszcza iż zapłata zaległości podatkowej nie spowoduje konieczność korzystania przez podatnika ze środków pomocy państwa. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Kolegium organ I-szej instancji w toku postępowania podjął działania niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz prawidłowo ocenił wszystkie istotne okoliczności związane ze złożonym wnioskiem o umorzenia zaległości podatkowej w świetle przesłanek zawartych w art. 67a § 1 pkt 3 O.p., zatem podjęte rozstrzygnięcie nie narusza granic swobodnego uznania. Odnośnie zarzutów zawartych w odwołaniu dotyczących nieprawidłowego dysponowania przez Wójta Gminy N. gminnymi środkami finansowymi, Kolegium wyjaśniło, że nie jest uprawnione do zajęcia w tej sprawie stanowiska, gdyż zarzuty te nie wiążą się z przedmiotową sprawą, a ponadto organem właściwym do rozpatrzenia skargi na działalność wójta gminy jest rada gminy.

Na decyzję dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W uzasadnieniu skargi, wyrażając swoją dezaprobatę do nakładanych na obywateli podatków, kredytów i braku sprawiedliwości społecznej podkreślił, że nie zgadza się ze stanowiskiem organów wskazującym na możliwość uregulowania zaległości podatkowej. Wydanej decyzji zarzucił stronniczość przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, wskazał, że Kolegium troszczy się o to, aby nie nastąpiło uszczuplenie budżetu samorządowego, natomiast kiedy on wskazywał przykłady świadczące o wyprowadzaniu milionowych kwot podczas przeprowadzanych przetargów Kolegium nie zajęło stanowiska. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Na wstępie stwierdzić należy , iż żądanie podatnika objęte wnioskiem o umorzenie kwoty 440,-zł II raty zaległości podatkowej z tytułu podatku od środków transportu za 2015 r. było już przedmiotem oceny przez organy podatkowe , a decyzja organu odwoławczego z [...]. SKO w S. odmawiająca udzielenia ulgi została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 5 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 117/16. W ocenie Sądu wówczas kontrolującego decyzję SKO wyrażony został pogląd , iż materiał dowodowy nie został zgromadzony w sposób wyczerpujący w szczególności pominięto kwestie dotyczące podstawowych wydatków związanych z codzienną egzystencją skarżącego, w tym wydatków związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego, zakupem środków czystości, wydatków na żywność, media, podatek itp. Poza tym organ nie ustalił statusu własnościowego skarżącego, jeśli chodzi o dom lub mieszkanie. Jak wskazał Sąd błędów tych nie usprawiedliwia fakt niewykazania przez wnioskodawcę tych wydatków i majątku. Fakt, że skarżący koszów tych i majątku nie określił ani we wniosku o umorzenie, ani później w toku postępowania, nie oznacza, że takowych nie ponosi i nie posiada. W ocenie Sądu, zasady doświadczenia życiowego nakazują uznać, że ww. wydatki są niezbędne dla normalnego funkcjonowania każdej osoby, a brak ustaleń w tym zakresie, zdaniem Sądu, nie pozwalał organowi na ocenę, czy po poniesieniu wydatków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych strony pozostaną środki pozwalające uregulować zaległość.

Sąd wówczas rozpoznający skargę podatnika jednocześnie przesądził , iż organy podatkowe były uprawnione do przyjęcia dochodu z gospodarstwa rolnego według danych statystycznych (GUS) , a to dlatego , iż kwestionując czynione w tym zakresie ustalenia skarżący dochodu tego nie określił a także nie podał wysokości otrzymywanych dopłat z ARiMR. Mając na uwadze treść art. 153 ppsa opisane wskazania co do dalszego postępowania a także wyrażona w ww. wyroku ocena prawna wiąże organy a także i sąd ponownie rozpoznający tę sprawę.

Z załączonych akt administracyjnych wynika ,że organy w wykonaniu wskazań wynikających z ww. wyroku wystąpiły do podatnika z prośbą o szczegółowe wykazanie rodzaju ponoszonych wydatków związanych z utrzymaniem strony także odnoszonych do prowadzonego gospodarstwa rolnego jak i otrzymywanych dochodów a także we własnym zakresie pozyskały niektóre dowody na okoliczności posiadanego majątku. W odpowiedzi na tę prośbę podatnik złożył dwa oświadczenia zawierające opis jego sytuacji materialnej i życiowej , datowane 16 października i 28 listopada 2016 r. , które zostały poddane ocenie wraz z pozostałymi zgromadzonymi dowodami.

Podstawą materialno prawną ubiegania się o ulgę , o którą wnioskuje strona jest art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa . Przepis ten przewiduje możliwość, na wniosek podatnika, umorzenia w całości lub w części zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym.

Jego treść zawiera tzw. kierunkowe dyrektywy wybory rozstrzygnięcia, na które musi zdecydować się organ, a następnie wybrane stanowisko szczegółowo uargumentować .

Przy czym w judykaturze jak i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd , że interpretacja powyższego przepisu i jego prawidłowe zastosowanie musi uwzględniać ten podstawowy fakt, że przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych ma charakter uznaniowy. Z istoty zaś uznania administracyjnego wynika, że organ podatkowy ma swobodę wyboru określonego rozwiązania.

Istotne jest również i to ,że nawet ustalenie istnienia przesłanek, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 3 Op., nie wiąże organu podatkowego, to znaczy organ podatkowy nie musi podjąć korzystnej dla podatnika decyzji. Może (w ramach swego uznania) zadecydować o odmowie przyznania ulgi, nawet wówczas, gdy istnieje "ważny interes podatnika", czy też "interes publiczny".

Powyższe ma ten skutek ,że sądowa kontrola takich rozstrzygnięć jest znacznie ograniczona.

Jej granice zawężone są zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury. Prawidłowe zastosowanie art. 67a Op. wiąże się bowiem z obowiązkiem ustalenia przez organ podatkowy, czy w danej sprawie mają miejsce przesłanki uzasadniające przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. W konsekwencji organ podatkowy powinien w sposób prawidłowy przeprowadzić postępowanie dowodowe w sprawie, by na tej podstawie stwierdzić, czy występuje "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Jest zatem obowiązany dokładnie wyjaśnić okoliczności faktyczne sprawy (art. 122 Op.), a w szczególności w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy (art. 187 § 1 Op.) oraz wszechstronnie i wnikliwie rozważyć całokształt tego materiału (art. 191 Op.). Dopiero po ustaleniu w sposób właściwy stanu faktycznego sprawy może dokonać prawidłowej oceny przesłanek warunkujących zastosowanie art. 67a Op.

Podstawowym kryterium oceny zasadności udzielenia ulgi na podstawie wyżej przywołanego przepisu art. 67a Op. jest istnienie "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", które należy odnosić do poczynionych ustaleń stany faktycznego. Dla organu podatkowego oznacza to, że w każdej rozpatrywanej sprawie indywidualnie musi on ustalić i ocenić, na czym polega ważny interes podatnika oraz interes publiczny.

Jak słusznie zauważył sąd poprzednio rozpoznający niniejszą sprawę kryterium "ważnego interesu podatnika" wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli oraz sposobu postępowania podatnika i jednocześnie uniemożliwiają mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków względem Skarbu Państwa. O istnieniu ważnego interesu podatnika nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny (por. wyrok NSA z 7 października 2010 r., sygn. akt II GSK 1000/09, lex nr 746018). Ważny interes podatnika należy rozumieć jako względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika. Trudna sytuacja majątkowa może być uznana za ważny interes podatnika, jednakże nie może być mowy o automatyzmie, który powodowałby, że każda trudna sytuacja materialna skutkowałaby zawsze udzieleniem wnioskowanej ulgi. Ważny interes podatnika musi charakteryzować się nieprzewidywalnością i niezależnością od sposobu postępowania podatnika.

Natomiast nakaz uwzględnienia "interesu publicznego" oznacza dyrektywę postępowania, zgodnie z którą należy mieć na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, a także sytuację, gdy zapłata zobowiązania podatkowego spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa.

Sąd aprobuje przy tym pogląd, że z instytucji umarzania zaległości podatkowych nie można czynić powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia z długu podatkowego, w sytuacji gdy Ordynacja podatkowa przewiduje inne możliwości złagodzenia warunków wykonania zobowiązania podatkowego, np. rozłożenie na raty zaległości podatkowej. Jednakże, w ocenie Sądu, ocena przesłanki "ważnego interesu podatnika" przy zastosowaniu ulgi podatkowej nie może się ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. W związku z tym w postępowaniu podatkowym wszczętym wnioskiem podatnika o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych szczególny nacisk winien być położony na analizę sytuacji ekonomicznej podatnika. Umorzenie zaległości podatkowych powinno być formą pomocy udzielonej przez Państwo podatnikowi po to, by poprzez stosowanie zasady (egzekwowanie podatku) nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia tak społecznego, jak i indywidualnego, odnoszącego się do osoby podatnika oraz jego najbliższych, a także osób zależnych od podatnika. Chodzi zatem o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych, Państwo nie poniosło w efekcie kosztów większych, niż w wypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia. W konsekwencji ustalenie przez organ podatkowy kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia relacji w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego - dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi.

Nie bez znaczenia dla podjęcia decyzji w ramach pozostawionego organom wybory są także okoliczności związane z powstaniem zaległości podatkowej.

Przechodząc do oceny prowadzonego postępowania przez organy z postawionym celem uzyskania możliwie jak największej ilości informacji o sytuacji życiowej , zawodowej oraz materialnej strony , z tej perspektywy zdaniem sądu organy zgromadziły wystarczający materiał dowodowy pozwalający na rozpoznanie zgłoszonego wniosku, nie naruszając przepisów postępowania. .

Opisując sytuację podatnika dokonały analizy posiadanych dochodów , z których wynika ,że łączny dochód z gospodarstwa rolnego oraz otrzymywanej emerytury wynosi ok. 1540,- zł. Przedstawiając równolegle strukturę i wielkość ponoszonych wydatków wg oświadczenia podatnika w wysokości od 1.325 do 1.584 złotych wobec "widełkowo" zakreślanych niektórych wydatków , powołanych przez stronę . Po stronie dochodowej organ nie uwzględnił dopłaty bezpośredniej z ARIMR , na którą powołuje się także podatnik w swym oświadczeniu . J. W. jest rolnikiem , właścicielem gospodarstwa rolnego o łącznym obszarze 8,26 ha , zamieszkuje w budynku wchodzącym w skład masy spadkowej po zmarłym bracie, prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i nie ma na utrzymaniu żadnych osób. Dysponuje znacznym potencjałem technicznym angażowanym w prowadzone gospodarstwo rolne , tj. ciągnik C330, pług dwuskibowy, kosiarkę listwową, opryskiwacz , sadzarkę, brony, kultywator, bronę rotacyjną, kopaczkę, przyczepę oraz kombajn zbożowy ( wg oświadczenia z 16.10.2016 r. pkt 5 ). Jak wynika z przedłożonego zaświadczenia lekarskiego choruje na choroby układu krążenia ( nadciśnienie, niewydolność serca , zaburzenia rytmu serca , hipercholesterolemia ) oraz niewydolność tarczycy , pozostając pod opieką Poradni Lekarskiej w m. W. , N.. W szpitalu nie przebywał. Leczy się we własnym zakresie. Z treści załączonego zaświadczenia nie wynikają żadne przeciwwskazania czy ograniczenia wpływające na możliwość prowadzenia gospodarstwa rolnego .

W ocenie sądu gromadząc dodatkowy materiał dowodowy organ wypełnił zalecenia Sądu poprzednio rozpoznającego niniejszą sprawę.

Zdaniem sądu orzekającego po raz kolejny , zasadna jest konstatacja organu, iż w świetle zgromadzonych dowodów podatnik dysponuje stałymi regularnymi źródłami dochodu, posiada majątek ruchomy , który umożliwia planowanie i racjonalne gospodarowanie pozyskiwanymi środkami finansowymi . Jak sam podaje nie korzysta z pomocy z zewnątrz.

To pozwala na uregulowanie zaległej raty podatku od środków transportu w wys. 440 zł. Nie bez znaczenia jest również i to ,że strona w odniesieniu do tego samego samochodu ciężarowego korzystała już w ulg podatkowych w przeszłości. Nie umknęło uwadze organu także i to ,że jak podaje strona podatek od środków transportu dotyczy auta niesprawnego technicznie , uniemożliwiającego z niego korzystanie , a przewidywany wydatek na jego naprawę podatnik ocenia na ok. 10.000,- zł. W ocenie sądu w zachowaniu podatnika w odniesie do tego pojazdu trudno odnaleźć działanie racjonalne skoro pojazd jest faktycznie wyłączony z użytkowania a przychodzi ponosić z nim związane opłaty. Podatnik dopiero w roku 2016 zdecydował i uzyskał decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Tym samym nie powstaje obowiązek ponoszenia podatku od środków transportu – art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( tj. Dz.U. 2014 , poz. 849 ). Decydując się na pozostawienie pojazdu zarejestrowanym strona musiała liczyć się z koniecznością ponoszenia podatku i powinna planować ten wydatek w swoich dochodach , chyba ,że o statusie pojazdu jako dopuszczonym do ruchu , decydowały inne powody. Warto także zasygnalizować , że stan ten trwał od 2012 r.

Odnosząc się do tych ustaleń i ich oceny dokonanej w zaskarżonej decyzji, sąd podziela stanowisko organu , że nie występuje w okolicznościach niniejszej sprawy przesłanka ważnego interesu podatnika w kontekście jego sytuacji ekonomicznej i zdrowotnej , albowiem poniesienie wydatku w wys. 440, zł nie wpłynie w zrównoważoną pozycję materialną podatnika , skutkując zachwianiem jego egzystencji co do możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych . Odmowa udzielenia ulgi z powołaniem się na tę przesłankę jest zdaniem sądu zasadna wobec zgromadzonych dowodów , iż nie rzutuje na sytuację podatnika domaganie się zrealizowania powstałego obowiązku podatkowego.

Również w sposób właściwy przeanalizowały organy kolejną przesłankę ubiegania się o umorzenie zaległości a mianowicie interes publiczny. Odwołując się w tym zakresie do ukształtowanych poglądów odczytujących ten interes jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo , zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego , etc.. W ramach tak zdefiniowanego interesu publicznego wystąpi on także wtedy gdy pobranie daniny doprowadzi do sytuacji kiedy zobowiązany do poniesienia ciężaru będzie zmuszony poszukiwać pomocy państw wobec braku możliwości zaspokojenia swoich bytowych potrzeb. Bez wątpienia nie leży w interesie publicznym doprowadzenie do takiej sytuacji , kiedy z jednej strony państwo pobiera podatek ażeby w tego następstwie wspierać finansowo podatnika.

Odnosząc powyższe wywody do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy ,że podatnik jest w stabilnej sytuacji materialnej w związku z posiadanymi źródłami dochodów ( emerytura , wpływu z gospodarstwa rolnego), a to oznacza ,że zapłata podatku nie spowoduje konieczności korzystania z pomocy państwa, jak słusznie wywiodły organy. W szerszej perspektywie zauważyć należy ,że wpływy z podatków lokalnych oddziaływają wprost na potrzeby lokalnej społeczności , wśród której z pewnością znajdują się osoby o niższym statusie materialnym niż podatnik. Nieusprawiedliwiona rezygnacja z poboru podatków bez wątpienia pogorszy ich sytuację bytową.

Wobec powyższego zasadnie uznano ,że w odniesieniu do podatnika również nie zachodzi ważny interes publiczny , który przemawiałby za umorzeniem zaległości.

Podsumowując , w ocenie sądu , kontrolującego wydaną decyzję także poza wnioskami i zarzutami skargi w granicach danej sprawy ( art. 134 ppsa) organy nie naruszyły reguł postępowania w zakresie dociekania prawdy materialnej, gromadzenia dowodów, zapewnienia stronie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu , a zgromadzone dowody były wystarczając do oceny sytuacji podatnika z punktu widzenia treści przepisów prawa materialnego. Oznacza to ,że nie doszło do naruszenia przepisów prawa formalnego ani materialnego . Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyjaśnia powody podjętego rozstrzygnięcia , jest czytelne i rzetelne w swym wyrazie. Poza obszarem rozważań SKO w S. nie pozostała żadna okoliczność , która mogłaby zaświadczać o niewłaściwym traktowaniu strony, faworyzując interes organu.

Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 151 ppsa sąd skargę oddalił. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 § 1 ppsa.

ms