Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 245/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 15; art. 127  § 1; art. 134; art. 138 § 2; art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2017 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... grudnia 2015 r. nr ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej: "Strona", "Skarżący", "Spółka") jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...]grudnia 2015 r. Nr [...]) utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] maja 2010 r. [...] Sp. z o. o. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w [...] wniosek o przyznanie płatności na rok 2010, w tym: jednolitej płatności obszarowej i płatności uzupełniającej do powierzchni grupy upraw podstawowych, w którym zostały zadeklarowane do jednolitej płatności obszarowej działki rolne o powierzchni 225 ha, do uzupełniającej płatności obszarowej działki rolne o powierzchni 29, 49 ha.

W wyniku przeprowadzonego postępowania Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] (dalej: "Kierownik BP ARiMR"), wydał w dniu [...] stycznia 2011 r. decyzję Nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w pomniejszonej wysokości na rok 2010, w której przyznał Spółce płatności na rok 2010 w łącznej wysokości 130 623, 71 zł, w tym 121 057, 32 zł z tytułu jednolitej płatności obszarowej ("JPO") i 9 566, 39 zł z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych ("UPO").

Od decyzji tej Strona złożyła odwołanie do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] (dalej: "Dyrektor [...] OR ARiMR"), który decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] uchylił w całości zaskarżoną ww. decyzję Kierownika BP ARiMR z dnia [...] stycznia 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

W dniu [...] sierpnia 2011 r. Kierownik BP ARiMR wydał decyzję Nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010, w której przyznał Spółce płatności na rok 2010 w łącznej wysokości 135 062, 23 zł, w tym 12 430, 38 zł z tytułu JPO i 9 631, 85 zł z tytułu UPO. Od tej decyzji Strona złożyła odwołanie. Dyrektor [...] OR ARiMR, decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] uchylił w całości zaskarżoną ww. decyzję Kierownika BP ARiMR z dnia [...] sierpnia 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Następnie, Kierownik BP ARiMR wydał w dniu [...] lutego 2012 r. decyzję Nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010, w której przyznał Spółce płatności na rok 2010 w łącznej wysokości 135 191, 51 zł, w tym 125 559, 66 zł z tytułu JPO i 631,85 zł z tytułu UPO.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Strony Dyrektor [...] OR ARiMR decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] uchylił w całości zaskarżoną ww. decyzję Kierownika BP ARiMR z dnia [...] lutego 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Na ww. decyzję Strona wniosła skargę do WSA w Warszawie, który wyrokiem z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 745/12 uchylił zaskarżoną ww. decyzję Dyrektora [...] OR ARiMR z dnia [...] lipca 2012 r.

Następnie Dyrektor [...] OR ARiMR wydał w dniu [...] marca 2013 r. decyzję Nr [...] którą uchylił w całości zaskarżoną decyzję Kierownika BP ARiMR z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

W dniu .... czerwca 2015 r. wpłynął do Prezesa ARiMR, wniosek z dnia [...] czerwca 2015 r. Spółki o stwierdzenie - na podstawie art 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. – t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), dalej: "K.p.a.", nieważności decyzji Dyrektora [...] OR ARiMR w [...] z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji Kierownika BP ARiMR z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

We wniosku Strona wskazała, że odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji dotyczyło części decyzji, tymczasem organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, a prowadzenie postępowania odwoławczego w stosunku do całej decyzji gdy zaskarżono jedynie jej część, oznacza wadliwość postępowania w postaci kwalifikowanej. W takim przypadku organ odwoławczy działał "z urzędu", co narusza zasadę skargowości (art 127 § 1 K.p.a.) i stanowi o rażącym naruszeniu prawa.

Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. o numerze wskazanym wyżej, Prezes ARiMR odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji Prezesa ARiMR do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: "MRiRW"). Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. o numerze wskazanym wyżej, MRiRW utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że objęta żądaniem stwierdzenia nieważności decyzja jest dotknięta jedną z wad, określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Ponadto postępowanie prowadzone w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest nową sprawą, a nie kontynuacją postępowania prowadzonego w trybie zwykłym i ma na celu wyłącznie wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej tą decyzją. Na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Organ wskazał, że decyzja Dyrektora [...] OR ARiMR z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] została wydana w wyniku rozpatrzenia odwołania Strony od decyzji Kierownika BP ARiMR z dnia .... lutego 2012 r. Nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 i orzekała o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w rozumieniu K.p.a., w stosunku do dyrektorów oddziałów regionalnych jest Prezes Agencji, a w stosunku do kierowników biur powiatowych - dyrektor oddziału regionalnego, w myśl art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U Nr 98 poz. 634 ze zm.) w brzmieniu na dzień wydania decyzji.

Decyzja Dyrektora [...] OR ARiMR z dnia [...] marca 2013 r. została wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., który to przepis w dniu wydawania decyzji istniał oraz spełniał wymagania podstawy prawnej działania organów administracji.

Wobec powyższego MRiRW stwierdził, że decyzja Dyrektora [...] OR ARiMR z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] nie jest obarczona wadą kwalifikowaną określoną w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. (wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości), nie zaistniała też przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (wydanie decyzji bez podstawy prawnej).

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego dopuszczalności zaskarżenia odwołaniem jedynie części decyzji administracyjnej MRiRW wskazał, że taka możliwość istnieje wyłącznie w sytuacji, w której pozostałe zawarte w decyzji rozstrzygnięcia mogą samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym. Organ podkreślił, że w postępowaniu odwoławczym nie jest wyłączona zasada rozporządzalności, ponieważ to od woli strony zależy wszczęcie postępowania odwoławczego, a także zakres tego postępowania.

Organ uznał, że decyzja organu I instancji z dnia [...] lutego 2012 r, nie mogła być zaskarżona jedynie w części. W decyzji tej organ I instancji przyznał Skarżącej Spółce łącznie kwotę płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w wysokości 135 191, 51 zł na którą składały się jednolita płatność obszarowa w wysokości 125 559, 66 zł (pkt 1 decyzji) oraz uzupełniająca płatność obszarowa do powierzchni grupy upraw podstawowych w kwocie 9 631, 85 zł (pkt 2 decyzji). Przyznanie obu tych płatności w pomniejszonych wysokościach było wynikiem ustaleń faktycznych organu, w zakresie deklarowanych powierzchni działek rolnych. Strona kwestionowała w odwołaniu wysokość przyznanych płatności będącą wynikiem zastosowanych pomniejszeń, co nie jest równoznaczne z zaskarżeniem jedynie części decyzji. Decyzja z dnia [...] lutego 2012 r. nie zawierała bowiem odrębnych rozstrzygnięć mogących samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym (a tym samym podlegać częściowemu zaskarżeniu), ale jedno niepodzielne rozstrzygnięcie, będące efektem poczynionych przez pryzmat przepisów prawa ustaleń faktycznych organu. W takiej sytuacji organ rozpoznający odwołanie uprawniony był do orzekania w odniesieniu do całej decyzji organu I instancji z dnia 20 lutego 2012 r.

MRiRW uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, tym bardziej w stopniu rażącym, które to naruszenie stanowiłoby kwalifikowaną wadę prawną określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., nie zawiera również wad powodujących jej nieważność z mocy prawa, w związku z czym nie zachodzi przesłanka do stwierdzenia nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (pismo z dnia [...] stycznia 2016 r.) Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonych decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi Strona wskazała, że zaskarżona decyzja obarczona jest błędem logicznym skutkującym metodyczną wadą decyzji mające znacznie dla skarżonego rozstrzygnięcia determinując jego istotę:

- Strona jest gospodarzem odwołania i organ nie ma żadnych uprawnień przekraczając wyraźnie określoną wolę Strony aby wolę Strony wyrażoną w odwołaniu nawet oceniać, a na pewno działać wbrew woli odwołującej się Strony,

- Strona wyraźnie zaznaczyła, zaskarżenie decyzji w części, wyraźnie wskazując kwestionowany element zaskarżonego rozstrzygnięcia,

- skoro zdaniem organu zaskarżenie decyzji w części, którą Strona kwestionowała nie było przez prawo dopuszczalne to organ odwoławczy winien wydać rozstrzygniecie o niedopuszczalności odwołania, a nie uchylać w całości decyzję pierwszej instancji,

- według zero-jedynkowych zasad logiki, skarga niniejsza jest oczywiście zasadna.

W odpowiedzi na skargę, MRiRW wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienie wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: "p. p. s. a.", sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p. p. s. a.).

Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie Sąd uznał, że jest ona niezasadna bowiem zaskarżona decyzja znajduje oparcie w przepisach prawa.

Postępowanie w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie art. 156 K.p.a., a więc w trybie nadzwyczajnym stanowiącym wyjątek od zasady stabilności decyzji administracyjnej. Należy podkreślić, że celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji w kontekście tego, czy jest ona dotknięta jedną z kwalifikowanych wad wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a.

Przepis ten stanowi że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która :

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inna decyzją ostateczną;

4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie;

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6) w razie jej niewykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

W postępowaniu prowadzonym w omawianym trybie organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę jedynie w granicach określonych w art. 156 § 1 K.p.a., a to znaczy, że nie może rozpatrywać jej co do istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Organ orzeka zatem wyłącznie kasacyjnie stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek do wydania takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji.

Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności wymienionych w cytowanym wyżej art. 156 § 1 K.p.a. jest przesłanka, na którą powoływał się Skarżący, tj. decyzja wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza, że albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydaniu decyzji administracyjnych rozumianych jak indywidualne akty administracyjne zewnętrze. Przez rażące naruszenie prawa należy rozumieć oczywistą sprzeczność z przepisem prawa nie do pogodzenia z założeniami działania organu praworządnego państwa, z zasadą demokratycznego państwa prawnego, wymaganiami praworządności.

Decyzja Dyrektora [...] OR ARiMR z dnia [...] marca 2013 r., której dotyczy wniosek Strony z dnia [...] czerwca 2015 r. o stwierdzenie nieważności, została wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., na skutek wniesienia przez Stronę odwołania od decyzji organu I instancji. We wniosku Strona wskazała, że wniesione odwołanie dotyczyło części decyzji Kierownika BP ARiMR z dnia [...] lutego 2012 r., tymczasem organ odwoławczy - Dyrektor [...] OR ARiMR, decyzją z dnia [...] marca 2013 r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Prowadzenie postępowania odwoławczego w stosunku do całej decyzji, podczas gdy zaskarżono jedynie jej część, oznacza zdaniem Strony, co podniesiono również w skardze, wadliwość postępowania w postaci kwalifikowanej. W takim przypadku organ odwoławczy działał "z urzędu", co narusza zasadę skargowości (art. 127 § 1 K.p.a.) i stanowi o rażącym naruszeniu prawa.

Należy podkreślić, że prawo strony do wniesienia odwołania jest ściśle powiązane z zasadą dwuinstancyjności postępowania, zgodnie z którą sprawa administracyjna załatwiona decyzją administracyjną może być po wniesieniu odwołania ponownie rozpatrzona i rozstrzygnięta przez organ drugiej instancji (art. 15 K.p.a.). W doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że postępowanie odwoławcze może być wszczęte wyłącznie na skutek wniesienia środka zaskarżenia (odwołania) przez podmiot legitymowany. Organ odwoławczy nie może działać z urzędu (por. "Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz" pod redakcją prof. zw. dr hab. Marka Wierzbowskiego, prof. nadzw. dr hab. A. Wiktorowskiej, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2013, str.746).

Kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje zagadnienia dopuszczalności wniesienia odwołania od części decyzji wydanej przez organ I instancji, co jednak nie wyłącza takiej możliwości. W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie przyjmuje się dopuszczalność zaskarżenia oraz wzruszenia decyzji jedynie w części, w sytuacji gdy pozostałe zawarte w takiej decyzji rozstrzygnięcia mogą samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym.

Jednocześnie w postępowaniu odwoławczym nie jest wyłączona zasada rozporządzalności, co oznacza, że wszczęcie tego postępowania oraz jego zakres zależy od woli strony. Jeżeli strona w odwołaniu jednoznacznie wskazuje, że zaskarża decyzję organu I instancji w określonej części, organ II instancji jest zobowiązany uwzględnić tak wyznaczone granice kompetencji organu odwoławczego. W takim przypadku, rozpatrując odwołanie organ II Instancji w pierwszej kolejności powinien rozważyć, czy jest możliwe, w kontekście przedmiotu postępowania, uwzględnienie zakresu odwołania wnoszonego przez stronę.

Wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczył decyzji Dyrektora [...] OR ARiMR z dnia [...]marca 2013 r. o uchyleniu decyzji Kierownika BP ARiMR z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Przedmiotem rozstrzygnięcia w postepowaniu, w którym zapadły ww. decyzje jest przyznanie płatności obszarowej do określonej powierzchni zadeklarowanej we wniosku o przyznanie płatności.

Tryb składania wniosków o przyznanie płatności oraz warunki uzyskania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego reguluje ustawa z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2008 r. Nr 170 poz. 1051 ze zm.), dalej: "ustawa o płatnościach".

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia Nr 73/2009, jeżeli:

- posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha;

- wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

- przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

- został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych.

Bezsporne ustalenie powierzchni działek rolnych wskazanych we wniosku producenta rolnego o przyznanie płatności ma kluczowe znaczenie dla prawidłowości rozstrzygnięcia bowiem wysokość płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, w danym roku kalendarzowym, ustala się jako iloczyn powierzchni kwalifikującej się do tych płatności i stawek płatności obszarowych na 1 ha tej powierzchni, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeni wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości oraz niezgodności.

W decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. organ I instancji przyznał płatność na rok 2010 w wysokości 135 191, 51 zł do zadeklarowanych przez Stronę działek, natomiast w odwołaniu Strona zakwestionowała zmniejszenie płatności. Poddanie weryfikacji kwoty przyznanej pomocy wymagało zatem odniesienia się przez organ odwoławczy do całej zgłoszonej we wniosku o przyznanie płatności na rok 2010 powierzchni i nie mogło ograniczyć się wyłącznie do powierzchni podlegającej wykluczeniu z objęcia dofinansowaniem. Rozpoznanie odwołania od decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 wymagało zatem odniesienia się do całości postępowania w sprawie wszczętej wnioskiem Strony, a w związku z tym do całości rozstrzygnięcia organu I instancji. W tym postępowaniu, dla którego zasadnicze znaczenie ma powierzchnia kwalifikująca się do płatności, nie można wyodrębnić z przedmiotu postępowania, który stanowi sprawa rozpatrzenia wniosku o przyznanie płatności na rok 2010, tylko tej części, w której organ nie uwzględnił wniosku Strony. Przyznanie płatności w pomniejszonych wysokościach było wynikiem ustaleń faktycznych organu dotyczących nieprawidłowości w zakresie deklarowanych powierzchni działek rolnych. Zawarte w decyzji z dnia 20 lutego 2012 r. rozstrzygnięcie organu I instancji nie zawierało odrębnych rozstrzygnięć mogących samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym.

Wobec powyższego nie znajdują uzasadnienia zarzuty zawarte w pkt 1 i 2 skargi. Organ rozpoznający odwołanie Skarżącej był zobowiązany i uprawniony do orzekania w odniesieniu do całości rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...]lutego 2012 r.

Nie znajduje również uzasadnienia zarzut zawarty w pkt 3 skargi, iż wobec uznania przez organ za nieuprawnione zaskarżenia decyzji w części, organ odwoławczy winien wydać rozstrzygniecie o niedopuszczalności odwołania. Stwierdzenie niedopuszczalności odwołania (art. 134 K.p.a.) uzasadnia wniesienie odwołania przez podmiot niemający legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia albo też nieposiadający zdolności do czynności prawnych oraz przedmiotowe – w przypadku braku przedmiotu zaskarżenia jednostka wnosząca odwołanie nie jest podmiotem legitymowanym, zachodzi brak przedmiotu zaskarżenia (zaskarżony akt nie istnieje), wyczerpano przysługujące środki odwoławcze lub możliwość odwołania została wyłączona przez ustawę. Wskazane przesłanki nie wystąpiły w rozpoznawanej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, organ zasadnie odmówił Skarżącemu przyznania pomocy finansowej, stąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.

*