Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 359/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr) sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Synakiewicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 listopada 2009r. sprawy ze skargi J. G. i J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 rok. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, ze zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości 3. zasadza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżących J. G. i J. G. kwotę 100,00 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

I SA/Bd 359/09

UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją

z dnia [...], numer [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...], na podstawie której obciążono małżonków J. i J.G. podatkiem od nieruchomości za rok 2008.

Stan faktyczny będący podstawą rozstrzygnięcia przedstawiał się następująco: Skarżący aktem notarialnym z dnia [...] Nr [...] nabyli od P. K. (sąsiada) miejsce parkingowe o pow. 14,10 m2, w budynku wielorodzinnym, w B. przy ul. P., - stanowiące odrębną nieruchomość oznaczone nr 22 , dla której prowadzona jest odrębna KW

nr [...]

Podatnik na wezwanie organu złożył w dniu 10 grudnia 2008 r. informację w sprawie podatku od nieruchomości wykazując owo miejsce parkingowe jako grunty pozostałe o udziale 1410/778/27 w nieruchomości.

Prezydent Miasta B., działając jako organ podatkowy pierwszej instancji, dokonał wymiaru podatku od nieruchomości za nabyte przez skarżących miejsce parkingowe stosując stawkę, jak za budynki pozostałe i grunty w wysokości 70 zł (za dziewięć miesięcy 2008r.), tj. budynki pozostałe o powierzchni 14,10m2 x stawka podatkowa 6,37zł za 9 miesięcy oraz grunty pozostałe o powierzchni 9,25m2 x stawka 0,35zł za 9 miesięcy, co łącznie daje kwotę 70,00zł.

Od decyzji powyższej, skarżący wnieśli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego B., w którym zakwestionowali wymiar podatku wskazując, że miejsce parkingowe znajduje się w podziemiu budynku mieszkalnego, a także to, że inni właściciele miejsc parkingowych płacą wg stawki 0,61zł/m2.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., rozpatrując wniesione odwołanie, orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy, wskazując, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wskazując, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1

i 2 ustawy z dnia stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2006r. Nr 121 póz. 844 z poz. zm.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają (..) grunty, budynki lub ich części, a zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 upol podstawę opodatkowania stanowi: dla gruntów –powierzchnia, a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że mimo obowiązków wynikających z art. 6 ust. 5 i 6 upol, podatnicy składając informację w sprawie podatku od nieruchomości w dniu 10 grudnia 2008r., wykazując grunty pozostałe o udziale 1410/778/27 w nieruchomości, dla której prowadzona jest KW[...], podatnicy nie określili powierzchni miejsca parkingowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż zgodnie z art. 21 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. . 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym.

Organ odwoławczy podkreślił, że w związku z faktem, iż dla przedmiotowego lokalu prowadzona jest oddzielna księga wieczysta, a z zapisów z rejestru lokali wynika jednoznacznie, że funkcja tego lokalu jest niemieszkalna i oznaczona symbolem G, zasadne jest przyjęcie opodatkowania tego lokalu stawką określoną zgodnie iż art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e cyt. upol, tj. według stawki odpowiedniej dla kategorii budynków pozostałych lub ich części.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, istotnym pozostaje fakt, iż nabycie nieruchomości (miejsca parkingowego) na podstawie odrębnego aktu notarialnego, prowadzenie odrębnej księgi wieczystej dla przedmiotowej nieruchomości, przemawia za przyjęciem stanowiska, iż miejsce parkingowe stanowi odrębną nieruchomość do celów podatkowych.

Dla wymiaru podatku istotne pozostają zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wynika to z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r. Nr 100 póz. 1086 ze zm.), zgodnie z którym dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są podstawą m. in. do realizacji podatków. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, powyższe w związku z regulacją art. 194 Ordynacji podatkowej, wskazuje, że miejsce parkingowe zostało prawidłowo opodatkowane.

Odnosząc się do zarzutu skarżących podniesionego w odwołaniu, iż inni właściciele miejsc parkingowych płacą wg stawki jak dla budynków mieszkalnych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że jeżeli dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są niezgodne z istniejącym stanem faktycznym i prawnym, to należy zauważyć, iż sposób i tryb wprowadzania danych do operatu ewidencji gruntów i budynków regulują przepisy art. 22 i 23 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozdział 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 póz. 454.), z których wynika, że możliwe są zasadniczo dwa tryby wprowadzania danych do ewidencji gruntów - aktualizacja przez wydanie decyzji administracyjnej lub wprowadzenie zmian do ewidencji bez wydawania aktu administracyjnego przez dokonanie czynności technicznej. W tej sytuacji, ustalenie, że w istocie rzeczywisty stan faktyczny i prawny odbiega od uwidocznionego w ewidencji gruntów i budynków, może nastąpić z urzędu lub na wniosek zainteresowanego.

Pismem z dnia 11 maja 2009 roku, złożonym za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnieśli J. G. i J. G.. Z treści skargi wynika, iż skarżący zakwestionowali wymiar podatku wskazując, że miejsce parkingowe znajduje się w podziemiu budynku mieszkalnego, a także, że inni właściciele miejsc parkingowych płacą wg stawki 0,61zł/m2. Jednocześnie, skarżący podnieśli, że w ich mniemaniu bezpodstawnym jest, że decyzje podatkowe adresowane są osobno na J. G. i J. G., albowiem w ich mniemaniu oznacza to podwójne opodatkowanie.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.wniosło o oddalenie skargi, wskazując, iż zarzuty podniesione w skardze są nieuzasadnione, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasową argumentację podkreślając, że dla przedmiotowego lokalu prowadzona jest oddzielna księga wieczysta, a z zapisów z rejestru lokali wynika jednoznacznie, że funkcja tego lokalu jest niemieszkalna i oznaczona symbolem G. Właściwe jest zatem przyjęcie opodatkowania tego lokalu stawką określoną zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e cyt. upol według stawki odpowiedniej dla kategorii budynków pozostałych lub ich części.

W ocenie Kolegium, nabycie nieruchomości (miejsca parkingowego) na podstawie odrębnego aktu notarialnego, prowadzenie odrębnej księgi wieczystej dla przedmiotowej nieruchomości przemawia za przyjęciem stanowiska, iż miejsce parkingowe stanowi odrębną nieruchomość do celów podatkowych. Fakt, że znajduje się ono w budynku mieszkalnym, nie przesądza, że stanowi lokal mieszkalny i można do niego stosować niższe stawki podatkowe. Na potwierdzenie zasadności argumentacji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze przywołało wyrok WSA w Białymstoku z 2009 r.

Odnosząc się do zarzutu skarżących podniesionego w odwołaniu od decyzji, iż inni właściciele miejsc parkingowych płacą wg stawki jak dla budynków mieszkalnych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że obowiązujące przepisy umożliwiają aktualizację danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. W celu aktualizacji, zainteresowany winien zgłosić się do właściwego starosty prowadzącego ewidencję gruntów i budynków dla danego obszaru wraz ze stosownymi dokumentami, na podstawie których możliwe będzie potwierdzenie, iż w istocie rzeczywisty stan faktyczny i prawny odbiega od uwidocznionego w ewidencji gruntów i budynków.

Na rozprawie w dniu 12 listopada 2009 r. Sąd postanowił przeprowadzić dowód z dokumentów przedłożonych przez skarżących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej w dalszej części "P.p.s.a") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, iż narusza ona prawo, a zatem skargę jako uzasadnioną należało uwzględnić.

Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe zasadnie uznały, iż skarżących należy obciążyć podatkiem od nieruchomości w wysokości 70 zł. z tytułu posiadanego przez nich miejsca parkingowego w budynku wielorodzinnym , stosując stawkę opodatkowania, jak za budynki niemieszkalne i grunty pozostałe , mając na uwadze to, że w rejestrze gruntów i budynków z dnia 13 stycznia 2009 r. przedmiotowe miejsce parkingowe oznaczone jest jako lokal niemieszkalny.

Podatek od nieruchomości reguluje ustawa z dnia z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U z 2006 Nr 121, poz.844 ze zm.). Ustawodawca w art. 3. ust.1 wskazał, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące tak jak skarżący - właścicielami nieruchomości.

W sprawie także ma zastosowanie przepis art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.), który stanowi, iż dane zawarte w ewidencji gruntów są podstawą m. in. do realizacji podatków.

Podkreślić należy, że podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym, co oznacza, iż jest pobierany od właścicieli lub posiadaczy (zarówno posiadaczy samoistnych jak i posiadaczy zależnych) gruntów, bez względu na to, czy jest rzeczywiście wykorzystywany przez właścicieli. Nie ulega wątpliwości, że skarżący są właścicielami przedmiotowego miejsca parkingowego i go wykorzystują. Ten fakt potwierdzają wypis z rejestru lokali, który został zakwalifikowany jak "lokal niemieszkalny".

W tym miejscu Sąd podkreśla, iż zaskarżona decyzja dotyczy roku 2008 a organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podpiera się ww. wypisem z rejestru lokali z dnia 13 stycznia 2009r. ( zał. nr 11 z akt sprawy ), nie załączając w tej sprawie aktualnego dla roku 2008 wypisu z rejestru lokali, zwłaszcza, że załączone na rozprawie przez skarżących kopie dokumentów, w tym decyzja Prezydenta Miasta B. dotycząca P.K. , od którego skarżący nabyli przedmiotowe miejsce parkingowe istotnie zawiera :

1. inny zapis co do rodzaju nieruchomości " lokal mieszkalny lub część powierzchni , grunty pozostałe " ;

2. inną, niższą stawkę podatku w wysokości 0,59 zł. za m2 pow. za ten sam okres tj. rok 2008,

Łącznie zbywcę miejsca parkingowego obciążono podatkiem za ten sam okres i za to samo miejsce parkingowe kwotą 12.00 zł, podczas gdy w stosunku do skarżących naliczono 70,00 zł.

W związku z powyższym w opinii Sądu ta kwestia wymaga wyjaśnienia zwłaszcza, że w tej sytuacji organ również twierdzi, iż podstawą opodatkowania są przepisy art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, nie załączając do przedmiotowej sprawy - wypisu z rejestru lokali za rok 2008.

Odnosząc się natomiast do treści przywołanego w zaskarżonej decyzji art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1988 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, to nie można przyjąć, że przeciwko wynikającym z ewidencji informacjom nie można prowadzić postępowania. W tej sytuacji dowody, jakie zaoferowała strona skarżąca powinny zostać przez organ ocenione, a postępowanie dowodowe - uzupełnione.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy powyższa kwestia winna być wyjaśniona, mając na uwadze fakt, że obowiązkiem organu jest zgodnie z art. 121 Op. działać zgodnie z prawem a ponadto podejmowanie decyzji winno opierać się na uprzednio wyczerpującym zebraniu materiału dowodowego i na jego ocenie zgodnie z zasadami prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na mocy art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy p.p.s.a. i na zasadzie art. 152 cyt. ustawy orzekł, że nie może być ona wykonana. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a.