Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 198/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spraw.), Stanisław Marek Pietras, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r.; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia

[...] maja 2012 r., działając na zasadzie art. 8 ust. 2 oraz art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 61 ust. 2 oraz art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z dnia 30 kwietnia 2004 r. ze zm. - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5 ze zm.), a także § 2 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. z 2009 r. Nr 136, poz. 1118 ze zm.) w zw. z art. 11, art. 12 ust. 1 i art. 54 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 (...) (Dz. Urz. UE L 284 z dnia 30 października 2009 r.), utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. o odmowie przyznania M. M. prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje:

M. M. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. w dniu [...] grudnia 2011 r. W dniu 2 stycznia 2012 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. wpłynął wniosek zainteresowanego o przyznanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W aktach sprawy znajdowało się, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, oświadczenie dotyczące sytuacji życiowej M. M. w trakcie zatrudnienia, z którego wynikało, że przez ponad pięć i pół roku zamieszkiwał on poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Do wniosku o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych M. M. załączył dokumenty od [...] pracodawcy w celu uzyskania urzędowego potwierdzenia okresów ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek spełnionych przez niego w [...]. W wyniku dalszego postępowania w dniu [...] lutego 2012 r. do WUP wpłynął dokument [...] potwierdzający okresy ubezpieczenia z tytułu zatrudnienia M. M. w [...] od dnia [...] stycznia 2006 r. do dnia [...] lutego 2006 r., od dnia [...] czerwca 2006 r. do dnia [...] grudnia 2006 r., od dnia [...] października 2007 r. do dnia [...] stycznia 2010 r. oraz od dnia [...] listopada 2010 r. do dnia [...] grudnia 2011 r., a także okres pobierania [...] zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]

lutego 2010 r. do dnia [...] czerwca 2010 r.

Na podstawie powyższych materiałów Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. odmówił przyznania M. M. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że zainteresowany nie spełnił ostatniego okresu ubezpieczenia na terytorium Polski, a także nie może on zostać uznany za pracownika, który podczas pracy za granicą posiadał miejsce zamieszkania w Polsce.

M. M. w odwołaniu od tej decyzji wyjaśnił, że w latach 2006- 2011 przebywał za granicą podejmując legalną pracę, poświadczoną dokumentem U1. W 2006 roku wyjechał do [...], aby zarobić na mieszkanie w Polsce. Nigdy nie planował zostać w [...] na stałe. Błędnie zaznaczył taką odpowiedź w oświadczeniu, ponieważ w jego rozumieniu pobyt kilkuletni nie jest pobytem czasowym. Wyjaśnił, że swoją żonę poznał w [...]. W 2009 roku wzięli ślub w Polsce. W 2008 roku, będąc jeszcze narzeczeństwem kupili w Polsce mieszkanie, w którym obecnie zamieszkują. W 2011 roku zrobili w tym mieszkaniu remont. W czasie pobytu za granicą ich oszczędności były wysyłane do Polski. Ponadto M. M. stwierdził, że często przyjeżdżali do Polski, aby odwiedzać swoje rodziny.

Organ drugiej instancji nie podzielił trafności zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] maja 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...].

Minister Pracy i Polityki Społecznej ustalił, iż M. M. przed wyjazdem do [...] zamieszkiwał w Polsce od urodzenia. W roku 2008 kupił w Polsce mieszkanie. W [...] zamieszkiwał w wynajmowanym mieszkaniu. Na terytorium [...] przebywał nieprzerwanie od kwietnia 2006 roku do grudnia 2011 roku (tj. przez pięć i pół roku), ale w okresie tym przyjeżdżał do Polski na urlopy co najmniej trzy razy w roku, aby odwiedzić rodzinę. M. M. nie precyzował jednak kiedy przyjeżdżał i na jak długo. Należy także podkreślić, że zainteresowany zamieszkiwał w [...] z żoną, czyli ze swoją najbliższą rodziną. Żonę poznał w [...], ale ślub wzięli w 2009 roku w Polsce. Należy jednak zauważyć, że po zawarciu związku małżeńskiego oboje wrócili do [...], gdzie przebywali do końca grudnia 2011 roku. M. M. w [...] był zatrudniony na podstawie czterech umów o pracę, zawartych na czas określony. Należy jednak zauważyć, że dwie umowy o pracę trwały ponad rok, a jedna prawie dwa i pół roku. Ponadto należy podkreślić, że w dokumencie [...] [...] instytucja potwierdziła, ubezpieczenie zainteresowanego z tytułu zatrudnienia już od stycznia 2006 roku, a w 2010 roku przez cztery miesiące M. M. pobierał [...] zasiłek dla bezrobotnych. Powyższe okoliczności wskazują, że praca M. M. w [...] miała charakter stały. Nadto w trakcie pobytu w [...] nie podlegał on w Polsce obowiązkowi podatkowemu od dochodów uzyskanych za granicą, co oznacza, że nie posiadał w Polsce miejsca zamieszkania do celów podatkowych (rezydencji podatkowej). Z treści oświadczenia zainteresowanego wynika także, że podczas pracy za granicą nie przekazywał środków finansowych na utrzymanie zamieszkujących w Polsce członków rodziny, z którymi prowadził wspólne gospodarstwo domowe. Należy jednak podkreślić, że w trakcie zatrudnienia w [...] M. M. swoje gospodarstwo domowe prowadził w tym państwie ze swoją żoną, czyli najbliższym członkiem rodziny. M. M. wyjaśnił, że w trakcie zatrudnienia za granicą posiadał miejsce zameldowania w Polsce. Nie wskazał jednak od kiedy do kiedy był zameldowany w S., gdyż jak wyjaśnił, został wymeldowany decyzją administracyjną. Podaje jednak, że od września 2011 roku posiadał stałe zameldowanie w S. M. M. oświadczył także, że w trakcie zatrudnienia za granicą "ich oszczędności (jego i żony) były wysyłane regularnie do Polski, aby zrealizować swoje cele". Zebrany materiał dowodowy nie zawiera informacji o prowadzeniu przez M. M. jakiejkolwiek działalności o charakterze niezarobkowym ani w Polsce, ani w [...].

Po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ jednoznacznie stwierdził, że w świetle przytłaczającej większości obiektywnych kryteriów wymienionych w art. 11 ust. 1 rozporządzenia 987/2009, miejscem zamieszkania M. M. podczas pobytu i pracy w [...] była właśnie [...]. W tym stanie faktycznym nie jest konieczne odwoływanie się do kryteriów subiektywnych wymienionych w art. 11 ust. 2 ww. rozporządzenia, tj. celu wyjazdu zainteresowanego do [...] ani jego zamiaru. Na marginesie należy jednak dodać, że w treści oświadczenia z dnia [...] grudnia 2011 roku M. M. zaznaczył, że przebywał za granicą z zamiarem stałego pobytu. Natomiast w treści odwołania stwierdził, że nigdy nie miał zamiaru pozostania na stałe w [...]. Należy jednak podkreślić, że zgodnie z orzeczeniem ETS w sprawie C-76/76 - di Paolo dotyczącym wykładni art. 71 rozporządzenia 1408/71, który to przepis odpowiada co do istoty treści art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia 883/2004, zamiar danej osoby powinien być oceniany w świetle obiektywnych okoliczności, a nie wyłącznie woli zainteresowanego. Analiza wszystkich okoliczności nie pozwala jednak przyjąć, że zainteresowany nie przebywał w [...] z zamiarem stałego pobytu. M. M. nie może być traktowany jako osoba utrzymująca podczas pracy za granicą miejsce zamieszkania w Polsce, a w konsekwencji nie może skorzystać z uprawnień określonych w art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia 883/2004. M. M. przyjeżdżając do Polski w istocie zmienił miejsce zamieszkania.

Reasumując, Minister wskazał, iż zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w PUP był zatrudniony lub ubezpieczony łącznie przez co najmniej 365 dni. W myśl art. 61 ust. 2 rozporządzenia 883/2004, uwzględnienie przy ustalaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych na terytorium Polski okresów ubezpieczenia spełnionych przez M. M. na terenie [...] było by możliwe tylko pod warunkiem spełnienia przez niego ostatniego okresu ubezpieczenia w Polsce albo zastosowania wobec niego przepisu art. 65 ust. 2 i 5 ww. rozporządzenia. Jak wykazano powyżej zainteresowany nie może być uznany za osobę posiadającą podczas pobytu i pracy na terytorium [...] miejsca zamieszkania w Polsce - a tym samym nie może zostać objęty postanowieniami preferencyjnego przepisu art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia 883/2004. Zainteresowany nie spełnił także ostatniego okresu ubezpieczenia na terytorium Polski. Biorąc pod uwagę ww. okoliczności, a także fakt, że M. M. nie udokumentował żadnych, spełnionych na terytorium Polski w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w PUP, okresów uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych w rozumieniu art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie jest możliwe przyznanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

M. M. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zakwestionował powyższą decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Podniósł, że w 2006 r. wyjechał do [...], aby zarobić na mieszkanie w Polsce, zaś nigdy nie planował zostać w [...], żonę poznał w [...], ślub wzięli w Polsce, pieniądze przysyłali do Polski, aby zrealizować cel wyjazdu, mieszkanie zakupili w Polsce, kilka razy do roku przyjeżdżali do Polski, ale w paszporcie nie ma co do tego informacji, gdyż Polska leży w strefie Schengen, przywieźli zabytkowy samochód, który w Polsce remontują, po ustaniu ostatniego okresu zatrudnienia wrócił do Polski i zarejestrował się jako bezrobotny z przekonaniem, że centrum życiowe jest w Polsce.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 września

2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1255/12 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Pracy i Polityki Socjalnej oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] kwietnia 2012 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na przepisy art. 67 ust. 3 i art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie. W oparciu o te przepisy stwierdził nieprawidłowy sposób ustalenia przez organ materiału dowodowego. Brak ustalenia przez celu wyjazdu skarżącego do [...]. Dalej w uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż organ nieprawidłowo zinterpretował okoliczności kredytu i kupna mieszkania w Polsce, jako nie wpływające na określenie miejsca pobytu skarżącego, co jest błędem, gdyż inną wagę ma inwestowanie środków pieniężnych w instytucje finansowe, jak np. giełda, akcje, a inną inwestowanie w przyszły warsztat pracy, w miejsce jej wykonywania, czy w miejsce pobytu. Zakup mieszkania w Polsce wskazuje, wbrew twierdzeniom organu, na ugruntowany zamiar skarżącego pobytu w Polsce i polepszenia sobie warunków tego pobytu i na to, że praca w [...] stanowiła jedynie środek do realizacji powyższego celu. Także czas pobytu (5 i pół roku) należy traktować łącznie z innymi okolicznościami, w tym kluczową - celu wyjazdu do [...]. Kwestia opłacania podatków w [...] w żaden sposób nie może rzutować na ocenę zamieszkania, wobec zasady unikania podwójnego opodatkowania.

Na skutek skargi kasacyjnej złożonej przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 3112/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zasadność skargi kasacyjnej w przedmiocie dokonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustaleń na błędnej podstawie prawnej, bowiem na analizie art. 67 ust. 3 i art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, które zostało uchylone przepisami rozporządzenia 883/2004 w zw. z rozporządzeniem 987/2009 (art. 90 i art. 91 rozp. 883/2004 i art. 97 rozp. 987/2009) i przepisy te nie stanowiły podstawy materialnoprawnej zaskarżonej decyzji. Konsekwencją powyższego było niezastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 61 ust. 2, art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia Nr 883/2004 i art. 11 rozporządzenia Nr 987/2009, zatem przepisów obowiązujących w dacie orzekania i oceny rozstrzygnięcia organów świetle tych przepisów Sąd nie dokonał.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż podstawą wydania decyzji było rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał sprawę, badając przepisy nieobowiązujące i do nich dostosował swoje rozstrzygniecie i wytyczne. W ponownym zatem postępowaniu Wojewódzki Sąd dokona oceny w świetle przepisów obowiązujących rozporządzeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny."

Analizując niniejszą sprawę we wskazanym przez Naczelny Sąd Administracyjny kierunku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną.

Istota niniejszej sprawy dotyczy prawidłowej oceny miejsca zamieszkania M. M. w czasie jego pracy w [...] w kontekście art. 61 ust. 2 oraz przede wszystkim art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z dnia 30 kwietnia 2004 r. ze zm. - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5 ze zm.) i przy zastosowaniu kryteriów wskazanych w art. 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 (...) (Dz. Urz. UE L 284 z dnia 30 października 2009 r.).

Zaznaczyć należy, iż norma art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004, jest wyjątkiem od ogólnej zasady związania ubezpieczenia społecznego z państwem świadczenia pracy i dlatego jej wykładnia nie może być rozszerzająca. Norma ta stanowi, że bezrobotny, który w okresie swojego ostatniego zatrudnienia lub pracy na własny rachunek zamieszkiwał w innym państwie członkowskim niż państwo wykonywania pracy, i który nadal mieszka w tym państwie lub powróci do tego państwa, pozostaje w dyspozycji służb zatrudnienia państwa zamieszkania oraz korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa tak, jakby był tam ostatnio zatrudniony.

Z kolei treść art. 11 rozporządzenia Nr 987/2009 pozwala na prawidłowe określenie miejsca zamieszkania, w rozumieniu art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia Nr 883/2004.

Jak trafnie zaznaczył Minister Pracy i Polityki Społecznej w uzasadnieniu zaskarżonej opinii, zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia Nr 987/2009 przy ustalaniu miejsca zamieszkania danej osoby należy porównać czas trwania i ciągłość pobytu danej osoby w obu państwach, a także dokonać analizy sytuacji osobistej tej osoby, na którą składają się: charakter i specyfika jej pracy, jej więzi rodzinne, prowadzenie jakiejkolwiek działalności o charakterze niezarobkowym, jej sytuacja mieszkaniowa oraz państwo, w którym dana osoba uważana jest za rezydenta dla celów podatkowych. W myśl art. 11 ust. 2 ww. rozporządzenia dopiero w przypadku, gdy ww. kryteria nie pozwolą na jednoznaczne ustalenie miejsca zamieszkania danej osoby, należy brać pod uwagę zamiar tej osoby oraz cel jej wyjazdu do innego państwa.

Zaznaczyć tu także należy, iż powyższe pojecie "miejsca zamieszkania" nie jest równoznaczne z tym pojęciem w rozumieniu Kodeksu cywilnego oraz nie jest tożsame z pojęciem zameldowania.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie realizacja i ocena kryteriów zamieszkania skarżącego, w kontekście art. 11 ust. 1 rozporządzenia Nr 987/2009 przez organy obu instancji budzi pewne kontrowersje i dlatego w celu wyjaśnienia tych wątpliwości sprawa musiała zostać uchylona do ponownego rozstrzygnięcia albowiem naruszono zasady prawidłowego zgromadzenia i oceny pełnego materiału dowodowego – art. 7, art. 8, art. 9, art. 75, art. 77 i w rezultacie naruszono przepis art. 107 § 3 Kpa. Natomiast Minister Pracy i Polityki Społecznej nie dostrzegł niniejszych uchybień, przez co naruszył treść art. 138 § 1 pkt 1 Kpa.

Po pierwsze przez okres ponad pięciu i pół rocznego pobytu M. M. w [...] nie świadczył on tam pracy przez okres nieprzerwany. Jego różne długości okresy zatrudnienia są przerywane licznymi przerwami, również o różnych długościach. M. M. był zatrudniony w [...] na czterech umowach o prace, od dnia [...] stycznia 2006 r. do dnia [...] lutego 2006 r. i od dnia

[...] czerwca 2006 r. do dnia [...] grudnia 2006 r. a następnie od dnia [...] października 2007 r. do dnia [...] stycznia 2010 r. oraz od dnia [...] listopada 2010 r. do dnia [...] grudnia 2011 r. Niektóre z tych przerw w zatrudnieniu wynosiły po około cztery miesiące, a inne nawet i dziewięć miesięcy. Jednakże jedynie w okresie od dnia [...] lutego 2010 r. do dnia [...] czerwca 2010 r. M. M. pobierał [...] zasiłek dla bezrobotnych.

Po drugie organ ustalił, iż w [...] skarżący zamieszkiwał w wynajętych mieszkaniach. Jednakże brak tu jakichkolwiek ustaleń, co do warunków najmu tych mieszkań i okresów na jaki były zawarte. W szczególności interesujące dla potrzeb niniejszych ustaleń jest, gdzie skarżący mieszkał w okresach barku zatrudnienia w [...] oraz czy wynajmowane mieszkania były lokalami samodzielnymi, czy wynajmowanymi pokojami i czy samodzielnie, czy wspólnie z innymi osobami i jakimi (w kontekście małżonki skarżącego).

Po trzecie sytuacja mieszkaniowa skarżącego w Polsce jest zróżnicowana. Administracyjne pozbawienie go meldunku w S. należy wyjaśnić, w kontekście gdzie zamieszkiwał skarżący w Polsce przed wyjazdem do [...], gdzie zamieszkiwał w Polsce podczas czasowych przyjazdów do ojczyzny z [...], przed zakupem mieszkania w S.. Analizując sytuację mieszkaniową M. M. nie sposób nie dostrzegać, iż w chwili zakupu mieszkania w S. ma on już własne stałe miejsce pobytu w Polsce w S. – ma do czego wrócić w Polsce. Nadto z analizy aktu notarialnego wynika, iż w chwili zakupu została uiszczona zaledwie część ceny, a zatem skarżący wraz z małżonką musieli pracą w [...] zdobywać środki na uiszczenie pozostałej części ceny zakupu lokalu mieszkalnego.

W aspekcie zakupu mieszkania w Polsce absolutnie nie można zgodzić się z poglądem, iż powyższa inwestycja jest jedynie inwestycją kapitałową, która nie ma znaczenia dla dokonania osądu w kontekście art. 11 ust. 1 rozporządzenia

Nr 987/2009. Zakup mieszkania nie jest bowiem dokonywany w celu kumulowania kapitału, ale przede wszystkim w celu realizacji swoich potrzeb mieszkaniowych,

a zatem jest to istotna przesłanka, co do oceny miejsca zamieszkania zainteresowanego w rozumieniu powyższego przepisu.

Te trzy wyżej wskazane zagadnienia są decydujące dla dokonania prawidłowej oceny miejsca zamieszkania M. M. w aspekcie art. 11 ust. 1 rozporządzenia Nr 987/2009. Przy czym analizując jego sytuację mieszkaniową

w Polsce wyraźnie rysuje się granica pomiędzy okresem sprzed zakupu mieszkania w Polsce i po jego zakupie, której w ogóle nie dostrzegły organy obu instancji.

Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie przesądza o wyniku niniejszej sprawy, a jedynie wskazuje na poważne wątpliwości, które organ administracyjny powinien wyjaśnić ponownie rozpatrując niniejszą sprawę.

Zatem organ powinien uzupełnić zebrany materiał dowodowy we wskazanym wyżej zakresie, przy czym to sam zainteresowany powinien udzielić organowi odpowiednich wyjaśnień w powyższym zakresie. Następnie bacząc na zasady wskazane w art. 11 ust. 1 rozporządzenia Nr 987/2009 organ winien na nowo ocenić całokształt zebranego w wyniku powyższego uzupełnienia materiału dowodowego

i rozstrzygnąć sprawę.

Z wyżej wskazanych przyczyn, na zasadzie art.145 § 1 pkt. 1 pkt. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.