Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 802/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 191, art. 199, art. 180
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 108
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia del. WSA Joanna Tarno, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Bd 694/13 w sprawie ze skargi E. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 26 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia 2009 r. do października 2010 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od E. D. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kwotę 7.200 (słownie: siedem tysięcy dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 694/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę E. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 26 czerwca 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia 2009r. do października 2010r.

Z przedstawionego przez Sąd I instancji stanu sprawy wynikało, że decyzją z dnia 27 marca 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. dokonał rozliczenia stronie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia 2009 r. do października 2010 r. oraz działając na podstawie przepisu art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm.) - dalej: ustawa o VAT, określił wysokość zobowiązania z tytułu wystawienia faktur VAT.

Decyzją z dnia 26 czerwca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ ustalił, że skarżąca nie miała prawa do obniżenia podatku należnego za badane okresy rozliczeniowe o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez: K. sp. z o. o. w B., P. sp. z o. o. w I., P. sp. z o. o. w R. - wykazujących zakup wyrobów złotych, granulatu oraz złomu srebra i opisu procesu technologicznego oraz z faktur wystawionych przez firmę P. sp. z o. o. w B., na podstawie których skarżąca miała dokonać zakupu usług budowlanych.

W opinii organu, przedstawione przez stronę faktury nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych, a zatem nie stanowiły podstaw do obniżenia podatku należnego, stosownie do zapisów art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ww. ustawy o VAT. Tym samym, w złożonych deklaracjach VAT-7 strona zawyżyła podatek naliczony o kwotę 571.870 zł. Zdaniem organu strona nie mogła sprzedać towaru, którego nie nabyła od wystawców faktur.

Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie strony nie uznał jej argumentów.

W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie:

1) art. 181, w zw. z art. 155 i art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez wykorzystanie w postępowaniu podatkowym co do wszystkich okoliczności faktycznych zeznań strony i jej męża R. oraz innych osób, złożonych w toku kontroli podatkowej, w sytuacji, gdy zeznania takie nie są dokumentem w rozumieniu cyt. przepisu, a strona w sprawie niniejszej nie wyraziła zgody na składanie zeznań na podstawie art. 199 Ordynacji podatkowej, a jej mąż odmówił składania zeznań w oparciu o art. 196 § 1 Ordynacji podatkowej;

2) art. 181 Ordynacji podatkowej poprzez wykorzystanie w postępowaniu podatkowym zeznań świadków, wyjaśnień podejrzanych oraz innych materiałów, zebranych w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej oraz w innym postępowaniu kontrolnym/podatkowym przy ustalaniu okoliczności faktycznych, w sytuacji, gdy takie zeznania i materiały nie są dokumentem w rozumieniu cyt. przepisu;

3) art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez dokonywanie własnych ustaleń faktycznych, co do okoliczności wymagających wiadomości specjalnych, tj. kompletności oraz prawidłowości (wadliwości) dokumentacji procesu technologicznego i projektu technologicznego do produkcji estrów metylowych wyższych kwasów tłuszczowych, kosztów i sposobu finansowania w/w produkcji, rynku biopaliw w Polsce oraz usług budowlanych;

4) art. 191 w zw. z art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przesłuchania wnioskowanych przez skarżącą świadków: M. D., Z. Z. i K. D. z uwagi na ich niestawiennictwo bez zastosowania koniecznych środków przymusu;

oraz naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a w zw. z Dyrektywą Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. U.E. z dnia 11 grudnia 2006 r.) jej przepisów: art. 167, art. 168 lit. a, art. 178 lit. a, art. 220 (1) i art. 226,

2) art. 108 ust. 1 ustawy o VAT poprzez błędne przyjęcie, że faktury dokumentujące transakcje z K. sp. z o. o., P. sp. z o. o., P. sp. z. o. o., P. sp. z o. o., jak również faktury wystawione przez skarżącą na rzecz niżej wymienionych firm - dotyczą czynności, które nie miały miejsca, a skarżącej nie przysługuje prawo odliczenia zawartego w fakturach nabycia podatku naliczonego. Skarżąca wystawiła faktury dokumentujące sprzedaż złomu złota i srebra oraz granulatu srebra następującym firmom: A., A., A., P., A., T., P. sp.z o. o., M. sp. z o. o., Z., A., Z., C. i V.,

3) nadto obciążenie skarżącej obowiązkiem zapłaty podatku należnego na zasadach z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Sądu organy zasadnie uznały, że skarżąca nie nabyła złomu złota i srebra oraz jego granulatu od wystawców faktur tj. od: K. sp. z o. o. w B., P. sp. z o. o. w I., P. sp. z o. o. w R., gdyż jak bezsprzecznie ustalono firmy te wystawiały puste faktury, które dokumentowały nierzeczywiste transakcje gospodarcze. Sytuacja ta wyczerpuje przesłanki wskazane w przepisie art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a cyt. ustawy o VAT. W związku z czym strona nie dysponowała towarem zakupionym od tych podmiotów.

Zatem skoro strona nie zakupiła towaru od wystawców faktur i nie udowodniła, że go posiadała z alternatywnych źródeł, to na podstawie wystawionych faktur nie nastąpiło przeniesienie władztwa nad towarem, co oznacza, że nie mogła dysponować nim jak właściciel. W konsekwencji nie mogła go sprzedać swoim kontrahentom. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, organy zasadnie uznały, że skarżącej nie przysługuje prawo odliczenia zawartego w fakturach nabycia podatku naliczonego.

Sąd stwierdził, że zarzuty naruszenia procedury nie znajdują odzwierciedlenia w zebranym i niezwykle obszernym materiale dowodowym. Organy podatkowe przeprowadziły prawidłowo postępowanie podatkowe, w ramach którego zebrały materiał dowodowy, poddały go skrupulatnej ocenie, wyjaśniły dlaczego danym dowodom dały wiarę, a innym odmówiły wiarygodności, przedstawiły sposób wnioskowania, który jest spójny i logiczny i w efekcie postawiły tezę broniącą się w świetle materiału dowodowego, że transakcji ani towaru nie było.

W opinii Sądu zasadnie organy uznały, że firma A. nie dysponowała towarem, albowiem nie mogła go zakupić od firmy P. – prowadzonej przez K. D., ponieważ firma ta, jak ustalono, trudniła się wystawianiem pustych faktur, w związku z czym postępowanie kontrolne prowadzone wobec ww. firmy zostało zakończone wydaniem decyzji z dnia 16 listopada 2012 r., w której określono ww. firmie wysokość podatku VAT na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Sama skarżąca wyjaśniając okoliczności transakcji, opisywała je tylko ogólnikowo bez podania jakichkolwiek szczegółów. Podczas zeznań strona nie wskazała firmy K. jako swego dostawcy towaru, nie potrafiła podać nazw firm, z którymi współpracowała, nie podała sposobu kontaktowania się z nimi, mimo, że jak oświadczyła współpraca trwała od kilku lat. Zeznania strony nie pokrywały się z zeznaniami świadków.

Skoro udowodniono, że transakcji pomiędzy dostawcami towaru a skarżącą nie było, to zdaniem Sądu, towaru wyszczególnionego w zakwestionowanych fakturach skarżąca nie nabyła. Strona przez całe postępowanie nie podała również innego źródła pochodzenia towaru niż to, które wynikało z ww. faktur.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik skarżącej zaskarżając wyrok w całości. Wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych za I instancję.

Zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a. w związku z art. 181 Ordynacji podatkowej poprzez błędne zaakceptowanie wykorzystania w postępowaniu podatkowym co do wszystkich okoliczności faktycznych zeznań strony złożonych w toku kontroli podatkowej w sytuacji, gdy zeznania takie nie są dokumentem w rozumieniu cyt. przepisu, a strona w sprawie nie wyraziła zgody na składanie zeznań na podstawie art. 199 Ordynacji podatkowej,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 155 w związku z art. 181 Ordynacji podatkowej poprzez błędne zaakceptowanie wykorzystywania w postępowaniu podatkowym co do wszystkich okoliczności faktycznych wyjaśnień strony, które nie są dowodami w sprawie,

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 181 Ordynacji podatkowej poprzez błędne zaakceptowanie wykorzystania w postępowaniu podatkowym co do wszystkich okoliczności faktycznych (szczegółowo w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawionych) zeznań męża strony złożonych w toku kontroli podatkowej w sytuacji, gdy zeznania takie nie są dokumentami w rozumieniu cyt. przepisu, a świadek odmówił składania zeznań na podstawie art. 196 § 1 Ordynacji podatkowej,

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 181 Ordynacji podatkowej poprzez błędne zaakceptowanie wykorzystania w postępowaniu podatkowym co do wszystkich okoliczności faktycznych zeznań świadków oraz innych materiałów zebranych w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej oraz w innym postępowaniu podatkowym w sytuacji, gdy takie zeznania i materiały nie są dokumentami w rozumieniu cyt. przepisu,

5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 181 Ordynacji podatkowej poprzez błędne zaakceptowanie wykorzystania w postępowaniu podatkowym co do wszystkich okoliczności faktycznych wyjaśnień podejrzanych i zeznań świadków, którym w niniejszej sprawie przysługuje prawo do odmowy odpowiedzi na pytania na podstawie art. 196 § 2 Ordynacji podatkowej,

6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne zaakceptowanie dokonywania ustaleń faktycznych co do okoliczności wymagających wiadomości specjalnych: kompletności oraz prawidłowości (wadliwości) dokumentacji procesu technologicznych i projektu technologicznego do produkcji estrów metylowych wyższych kwasów tłuszczowych, kosztach i sposobie finansowania w.w. produkcji, rynku biopaliw w Polsce oraz o usługach budowlanych, bez zasięgania opinii biegłych z w.w. dziedzin,

7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 191 w związku z art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne zaakceptowanie zaniechania przesłuchania wnioskowanych przez skarżącą świadków: M. D., Z. Z. i K. D. z uwagi na niestawiennictwo świadków bez zastosowania koniecznych środków przymusu,

8) art. 141 § 4 w związku z art. 193 P.p.s.a. poprzez brak przytoczenia i wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej nieuwzględnienia szczegółowych zarzutów skargi, w tym zwłaszcza brak rozpoznania zarzutów skargi dotyczących usług budowlanych świadczonych przez P. Sp.zo.o. na rzecz skarżącej.

Zarzucono również naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 86 ust. 1 i 2 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT w związku z art. 167, art. 168 lit. a, art. 178 lit. a, art. 220 (1) i art. 226 Dyrektywy 112 poprzez brak zastosowania i błędne przyjęcie, że faktury dokumentujące transakcje z K. Sp. zo.o., P. Sp. zo.o. P. Sp. zo.o. i P. Sp.zo.o., A., A., A., P., A., V., T., P. Sp. zo.o., M. Sp. zo.o., Z., A., Z., C. i V. dotyczą czynności, które nie miały miejsca, a skarżącej nie przysługuje prawo odliczenia zawartego w fakturach nabycia podatku naliczonego, nadto obciążenie skarżącej obowiązkiem zapłaty podatku należnego na zasadach z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z uwzględnieniem kosztów zastępstwa według norm.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego.

Stosownie do art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania jak i naruszenia przepisów materialnego nie uzasadniały uchylenia wyroku Sądu I instancji.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia prawa postępowania, to wskazać należy, że autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował skutecznie ustalonego przez organy i przyjętego za podstawę zaskarżonego wyroku stanu faktycznego.

W związku z zarzutami skargi kasacyjnej naruszenia art. 180 i 181 Ordynacji podatkowej prawidłowo Sąd I instancji wywiódł, co wynika wprost z treści ww. przepisów, że granice dowodzenia wyznaczają dwie cechy, a mianowicie przyczynianie się danego środka dowodowego do wyjaśnienia sprawy oraz brak sprzeczności z prawem zastosowanego dowodu. Ponadto z art. 181 tej ustawy wynika, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności dowody w tym przepisie wymienione, przy czym w pełni zasadne jest przyjęcie przez Sąd I instancji zasady otwartego katalogu dowodów w postępowaniu podatkowym.

W świetle powyższej regulacji ustawowej nie można bowiem ograniczać w postępowaniu zakresu środków dowodowych, poza normatywną treść tych przepisów, a w szczególności niedopuszczalne jest stosowanie formalnej teorii dowodów, czyli twierdzenie, że dane zdarzenie może być wyłącznie udowodnione za pomocą określonego rodzaju dowodów.

Prawidłowo zatem Sąd I instancji skonstatował, że nie ma żadnego powodu, aby z treści art. 180 i 181 Ordynacji podatkowej wywodzić istnienie jakiegokolwiek rodzaju ograniczeń, odnoszących się do możliwości wykorzystywania, jako dowodów w sprawie, materiałów zgromadzonych w innym postępowaniu np. kontrolnym, przy czym w przepisie tym wymienia się, że do dowodów zalicza się m.in. zeznania świadków złożone w innym niż podatkowe postępowaniu.

Prawidłowo też Sąd zwrócił uwagę, że decyzja organu podatkowego odnośnie wykorzystania w prowadzonym postępowaniu materiałów (dowodów) zebranych w toku postępowania karnoskarbowego (oraz kontrolnego) ma w pełni suwerenny charakter i determinowana jest tylko i wyłącznie cechą tychże dowodów, tj. ich istotnością dla rozstrzygnięcia sprawy oraz realizacją dyrektyw dowodzenia wynikających z zasady prawdy obiektywnej, zważywszy, że organ podatkowy formułuje , stosownie do art. 191 Ordynacji podatkowej, własne oceny i wnioski. Jak bowiem zasadnie wywiódł, jest to oczywiste w kontekście pełnej autonomii postępowania podatkowego, różnicy celów, funkcji oraz przedmiotu postępowania podatkowego i postępowania karnoskarbowego, w którym dowody te pierwotnie były przeprowadzane.

Wykorzystanie zatem w rozpoznawanej sprawie zeznań i wyjaśnień złożonych w trakcie innych postępowań, mimo, że skarżąca nie wyraziła zgody na składanie zeznań, korzystając z art. 199 Ordynacji podatkowej oraz zeznań złożonych przez jej męża R. D., w trakcie postępowania kontrolnego, mimo, że i on odmówił składania zeznań na podstawie art. 196 § 1 jak i zeznań złożonych przez inne osoby będące kontrahentami skarżącej nie narusza powołanych przepisów Ordynacji podatkowej. Stosownie do zasady wyrażonej w art. 180 art. 181 Ordynacji podatkowej mogą być one dopuszczone jako dowód w sprawie, skoro mogą się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a jednocześnie nie są sprzeczne z prawem i nie służą obejściu prawa .

Celem postępowania jest bowiem, jak zasadnie stwierdził Sąd, ustalenie prawdy obiektywnej, stanu faktycznego sprawy, który legł u podstaw rozstrzygnięcia i ten cel musi być przez organy podatkowe zrealizowany, do czego zobowiązują je przepisy Ordynacji podatkowej. Każdy ze środków dowodowych, wykorzystanych w sprawie jest równorzędny i do organu należy ocena, który z nich posiada cechę istotności dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Niewątpliwie organy miały więc prawo jak i obowiązek wykorzystania całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, jak również i pochodzącego z postępowania kontrolnego oraz z postępowania przed innymi organami, które dotyczyły strony skarżącej jak i firm współpracujących z jej dostawcami. Zarzucenie przy tym naruszenia art. 199 w związku z art. 188 Ordynacji podatkowej, bez wskazania nowych okoliczności, które miałby podczas przesłuchania podać skarżący, a które mogłyby zmienić ocenę zebranego materiału, nie może powodować automatycznie stwierdzenia przez Sąd wadliwości wydanej decyzji w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zważyć także należy, że sama skarżąca w składanych wyjaśnieniach nie podała żadnych szczegółów transakcji, a jej kontrahenci nie pamiętali ani jej ani jej firmy. Podczas postępowania skarżąca wielokrotnie podkreślała, że obowiązkiem organów było poszukiwanie dowodów, w tym w postaci zeznań zarówno M. D., K. D. jak i Z. Z., stawiając zarzut organom, że osoby te nie zostały przymuszone do złożenia zeznań. Kwestia ta podobnie jak i zaniechania powołania w sprawie biegłego, wbrew podniesionym przez kasatora zarzutom, były również przedmiotem ustaleń organów i zostały prawidłowo ocenione przez Sąd I instancji. W szczególności za nietrafny Sąd uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania, gdy dokonana przez organy analiza nie wymagała wiadomości specjalnych, a dotyczyła jedynie sytuacji finansowej strony w zakresie możliwości realizacji inwestycji i jej wymagań technicznych, niezbędnego zaplecza w postaci nieruchomości oraz podstawowej wiedzy dot. otrzymywanych produktów. W związku z tym zasadne było natomiast żądanie wyjaśnień od osoby, która kupiła opis i projekt dot. wielomilionowej inwestycji, co do bliższych szczegółów tej inwestycji, takich jak jej sfinansowanie, czy przedmiot produkcji, zaplecze czy wreszcie potrzebne zezwolenia.

W pełni uprawnione było zatem przyjęcie przez Sąd I instancji za podstawę zaskarżonego wyroku, że dokumenty zakupu i sprzedaży przez skarżącą wyrobów ze złota, granulatu oraz złomu srebra nie dotyczyły rzeczywistych transakcji, przez co skarżąca zawyżyła kwotę podatku VAT do zwrotu w sierpniu i w październiku 2010r. o oraz nie dokonała zapłaty podatku z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, pomimo wystawienia "pustych faktur.

Należy również podzielić ocenę Sądu I instancji odnośnie bezzasadności wskazanych w skardze kasacyjnej jako naruszonych przepisów prawa materialnego, zważywszy, że zebrany materiał dowodowy dotyczący poszczególnych firm, został przez Sąd szczegółowo przeanalizowany i nie został zakwestionowany przez autora skargi kasacyjnej.

Prawidłowo Sąd skonkludował, że skoro strona nie zakupiła towaru od wystawców faktur i nie udowodniła, że go posiadała z alternatywnych źródeł, to na podstawie wystawionych faktur nie nastąpiło przeniesienie władztwa nad towarem, co oznacza, że nie mogła dysponować nim jak właściciel. W konsekwencji nie mogła go sprzedać swoim kontrahentom

Powyższe w pełni uzasadniało ocenę Sądu I instancji, że w świetle przepisów ustawy o VAT przy uwzględnieniu orzecznictwa w tym zakresie, organy zasadnie uznały, iż skarżącej nie przysługuje prawo odliczenia zawartego w fakturach nabycia podatku naliczonego, nadto zasadne jest w tej sytuacji obciążenie skarżącej obowiązkiem zapłaty zobowiązania na zasadach wynikających z obowiązywania art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

Prawidłowo Sąd wywiódł, że skoro udowodniono, że transakcji pomiędzy dostawcami towaru a skarżącą nie było, to towaru wyszczególnionego w zakwestionowanych fakturach skarżąca nie nabyła. Ponadto skarżąca przez całe postępowanie nie podała innego źródła pochodzenia towaru niż to, które wynikało z ww. faktur, podkreślając, iż one są dostatecznym dowodem na to, że transakcje były. Składając kolejne środki dowodowe i wzywana do składania zeznań odmawiała ich złożenia, także mąż strony skarżącej przez nią wskazany, jako osoba najbardziej zorientowana w sprawie odmówił ich złożenia.

Prawidłowo Sąd I instancji stwierdził, że podatnik powinien współpracować z organem w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a bierność strony może działać na jej niekorzyść. Trybunał Sprawiedliwości UE (poprzednio ETS ) też wielokrotnie zwracał uwagę, że zwalczanie oszustw podatkowych, unikanie opodatkowania i ewentualnych nadużyć jest celem propagowanym przez VI Dyrektywę, jak i Dyrektywę 112. Prawo do odliczenia podatku jako integralna część mechanizmu funkcjonowania podatku od wartości dodanej jest fundamentalnym prawem podatnika i zasadniczo nie może być ograniczane, jednakże zasada ta nie ma nieograniczonego zasięgu i może doznać wyjątku w tych wszystkich przypadkach, gdy miało miejsce działanie w nieuczciwych celach lub nadużycie prawa, a osoby, które brały udział w takich działaniach nie mogą powoływać się na przepisy prawa wspólnotowego, w tym także na wynikającą z tych przepisów zasadę neutralności podatku od wartości dodanej.

Uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw ,Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.