Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 233/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń / spr./ Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Kazimierz Włoch Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 rok - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej określane jako organ II instancji lub organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. ( dalej również jako organ I instancji )z dnia [...] 2014 r.nr [...] ustalającą W.D. ( dalej: Skarżącej) łączne zobowiązanie pieniężne na 2010 r. w kwocie 33 zł.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej określana jako Ordynacja podatkowa w związku z art. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym ( Dz.U. z 2006 r., nr 136, poz. 969 ze zm.) – dalej ustawa o podatku rolnym, art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pt 1 i 2, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit. a i art. 6 ust. 7 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.)- dalej ustawa o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz.U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287 ze zm.)- dalej Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że Skarżąca w dniu 19 września 2012 r. złożyła informację o gruntach, nieruchomościach obiektach budowlanych na stan z dnia 28 listopada 2010 r., z której wynikało, że w grudniu 2010 r. była właścicielem budynku mieszkalnego o powierzchni 67,88 m2, budynków pozostałych o powierzchni 170,85 m2 ( zwolnionych z podatku) oraz gruntów pozostałych o powierzchni 1.460 m2, a także gruntów rolnych o powierzchni 0,4203 ha, położonych w R. dzielnica [...obr. 210 na działkach o nr ewid. [...] ( sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako B oraz R ), [...]

( sklasyfikowana jako B) oraz [...] ( sklasyfikowana jako R ). Nabycie działek nastąpiło w związku z nabyciem spadku po zmarłym w dniu 28 listopada 2010 r. K.D. – postanowienie Sadu o stwierdzeniu nabycia spadku z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I Ns 537/11.

Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja jest kolejną wydaną w sprawie, po uchyleniu w trybie autokontroli poprzedniej decyzji Prezydenta Miasta R. i utrzymującej ją w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z uwagi na uwzględnienie zarzutów dotyczących niewyczerpującego ustalenia stanu faktycznego tj. niewzięcia pod uwagę wydanej dla terenu obejmującego przedmiotowe działki zgody na wydobywanie kopalin, opinii o planie zagospodarowania złoża, planu ruchu zakładu górniczego, a także postępowania w sprawie rekultywacji działek.

W wyniku aktualnie przeprowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] Prezydent Miasta R. orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z działek nr 159, 160 i 166, poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie sieci gazociągów przesyłowych przez Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. w Warszawie Oddział w Sanoku ( dalej określanej jako PGNiG).

PGNiG w odpowiedzi na wezwanie organu wyjaśniło, że na przedmiotowych działkach były wykonywane prace tylko w 2011 r.

Na podstawie przeprowadzonych oględzin w dniu 6 lutego 2014 r. organ I instancji ustalił, że działka nr 166 jest pokryta śniegiem, spod którego wystaje sucha trawa, w rogu działki znajduje się betonowy słupek pomalowany na żółto, na działce 159 znajduje się budynek mieszkalny i gospodarczy, na działkach [...] i [...] nie stwierdzono istnienia wykopów. Obecna w trakcie oględzin Skarżąca wskazała, że nie uprawia działek ponieważ boi się gazu, który przechodzi 2m od ziemi.

Na podstawie wyjaśnień Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa ustalono, że wnioskiem z dnia 13 lipca 2011 r. Skarżąca wraz z innymi osobami wystąpiła o rekultywację działek nr 1022/2, 1022/3, 321, 151, 156, 157, 158, 160, 166, 167 obr. 210 w związku z prowadzeniem robót na trasie rurociągu dla zadania pn. "Zagospodarowanie złoża gazu ziemnego Z.". Pismem z dnia 5 sierpnia 2011 r. wezwano wnioskodawców do uzupełnienia wniosku. Pismem z dnia 18 sierpnia 2011 r. i 30 sierpnia 2011 r. uzupełnili wniosek ograniczając jego zakres do działek nr 156, 157 i 158. Na tej podstawie organ I instancji przyjął, że na działkach, których właścicielem jest Skarżąca, nie prowadzono rekultywacji.

Wydział Geodezji z kolei wyjaśnił, że w związku z decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lutego 2006 r. nie było prowadzone postępowanie w zakresie wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolnej, nie dokonano zmian klasyfikacji gruntów z tego tytułu jak również nie zarejestrowano wniosków w powyższej sprawie.

Na podstawie powyższych ustaleń Prezydent Miasta R. decyzją z dnia kwietnia 2014 r., nr [...] określił Skarżącej łączne zobowiązane pieniężne za grudzień 2010 r. w wysokości 33 zł.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że możliwość wstępu przez Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. na teren nieruchomości, wynikająca z decyzji o ograniczeniu w sposobie korzystania z nieruchomości, w celu instalowania urządzeń przesyłowych, nie stanowi o stanie faktycznym w postaci samoistnego posiadania PGNiG, stanowi ona jedynie tytuł prawny, na podstawie którego można wejść na teren nieruchomości w ściśle oznaczonym celu. Posiadaczem samoistnym na podstawie art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny ( Dz.U. z 2011 r., Nr 230, poz. 13370 ze zm. – dalej w skrócie K.c.) jest natomiast ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel. Wykonywania uprawnień na podstawie decyzji, w ocenie organu I instancji, nie można uznać za posiadanie samoistne rzeczy. W ocenie organu decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości odpowiada w swojej istocie służebności gruntowej.

Podsumowując stwierdził, że:

- nieruchomość nie znajduje się w posiadaniu samoistnym innej osoby aniżeli właściciel,

- nie prowadzono postępowania administracyjnego w celu rekultywacji działek,

- nie dokonano zmian w zakresie klasyfikacji gruntów,

- grunty nie były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej,

- działka sklasyfikowana jako B nie była w posiadaniu przedsiębiorcy, a w związku z tym podlegają odpowiednio podatkowi od nieruchomości i rolnemu, a podatnikiem jest Skarżąca.

Od decyzji Skarżąca złożyła odwołanie, w którym zakwestionowała ustalenie stanu faktycznego w oparciu o ewidencję gruntów i budynków, która w jej ocenie nie odzwierciedla rzeczywistego stanu rzeczy w odniesieniu do działek, przez które przechodzi gazoociąg. Na terenie opodatkowanych działek prowadzona była i jest działalność gospodarcza przez PGNiG, co powinno skutkować oznaczeniem terenu w ewidencji jako przemysłowego. Prezydent Miasta R. zaniechał zmiany w ewidencji gruntów w tym zakresie, czym dopuścił się bezczynności. Podniosła również, że organy podatkowe ustalając stan faktyczny powinny przeprowadzić dowody z dokumentów urzędowych ( wydanych w spawie decyzji koncesyjnej, decyzji zabudowy i zagospodarowania terenu, dokumentacji geodezyjnej i powykonawczej) oraz opinii biegłego w zakresie górnictwa i przesłuchania świadków.

W ocenie Skarżącej podatnikiem z tytułu działek, na których znajdują się budowle zakładu górniczego, powinno być PGNiG.

Powyższych zarzutów nie podzieliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które wspomnianą na wstępie decyzją utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że podstawą wymiaru podatków są zgodnie z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, z których wypis stanowi dokument urzędowy, w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej. Dopiero w przypadku braku stosownych informacji w ewidencji gruntów i budynków można przeprowadzić odpowiednie postępowanie zmierzające do ustalenia wymaganych prawem danych niezbędnych dla prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania. Organ II instancji powołał się tu na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Bd 713/07( wszystkie powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl), w którym stwierdzono, że: "zarówno organ podatkowy jak i Sąd nie mogą kwestionować zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków, które to zapisy, jak wynika z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, są dla organów podatkowych wiążące przy wymiarze podatku. Podatnik kwestionując prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków może natomiast wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, ewentualna zmiana może mieć wpływ na wymiar podatku na przyszłość, a nie wstecz".

Organ II instancji zaznaczył, że w sprawie nie doszło do przedawnienia obowiązku podatkowego, ponieważ strona nie złożyła w terminie informacji na podatek w związku z czym znajdzie zastosowanie termin 5 letni do doręczenia podatnikowi decyzji ustalającej ( art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej ).

Odnosząc się do braku możliwości korzystania z opodatkowanych nieruchomości w związku z ograniczeniem sposobu korzystania z działek organ wyjaśnił, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że na działkach należących do Skarżącej w 2010 r. nie były prowadzone żadne prace w wyniku, których ułożono gazociąg, a obecnie nie ma żadnych wykopów i nie stwierdzono istnienia widocznych budowli. Nie prowadzono w stosunku do tych działek postępowania związanego z wyłączeniem gruntu z działalności rolniczej oraz postępowania związanego ze zmianą klasyfikacji gruntów, nie składano w tym zakresie wniosków i nie prowadzono prac rekultywacyjnych.

Organ II instancji nie zgodził się również z twierdzeniem Skarżącej, że przedmiotowe nieruchomości służą prowadzeniu działalności gospodarczej. Wskazał, że przyznanie Skarżącej racji w tym zakresie prowadziłoby do wydania decyzji na jej niekorzyść, nieruchomości przeznaczone na prowadzenie działalności gospodarczej podlegają wyższej stawce podatku, a podatnikiem, nawet w przypadku ustalenia, że nieruchomości zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, jest właściciel, niezależnie od tego, że działalność gospodarczą prowadzi inny podmiot.

W zakresie zarzutów dotyczących wadliwej ewidencji gruntów i budynków oraz bezczynności w tym zakresie Prezydenta Miasta R., jako organu ewidencyjnego organ uznał, że okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. W toku postępowania nie bada się bowiem prawidłowości zapisów w ewidencji gruntów i budynków w zakresie danych dotyczących rodzaju i powierzchni nieruchomości oraz nie można dokonać oceny tego, czy organ ewidencyjny dochował obowiązków wynikających z orzeczeń sądowych. Podobnie nie miałaby znaczenia przeprowadzona zgodnie z żądaniem opinia biegłego z zakresu górnictwa.

W skardze wniesionej do Sądu Skarżąca ponowiła zarzuty, które znalazły się w odwołaniu. Zakwestionowała sposób prowadzenia prac na obszarze obejmującym jej działki w tym eksploatacji zakładu górniczego, odległość urządzeń od budynków mieszkalnych oraz niemożliwość korzystania z działek z uwagi na obawę przed przebiegającym pod nimi rurociągiem z gazem.

Odnosząc się do zarzutu, że nie było w stosunku do działek prowadzone postępowanie o wyłączenie z działalności rolniczej, Skarżąca wskazała, że dla organu powinno być oczywiste, że decyzja o wyłączeniu z produkcji rolniczej następuje przed wydaniem decyzji pozwolenia budowlanego, a zmiana użytku z chwilą wydania decyzji o warunkach zabudowy, a także że działalność górnicza i budowle górnicze umieszczane są pod powierzchnią terenu i nie zawsze są dostrzegalne.

Powołała również wyroki sądów administracyjnych, w tym wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2255/10 w którym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w sytuacji, gdy samoistny posiadacz nieruchomości nie jest właścicielem, to na nim, a nie na właścicielu nieruchomości ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości, a także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 1986 r., sygn. akt III CRN 60/86 w którym Sąd wskazał, że posiadaczem nieruchomości jest nie tylko ten, kto efektywnie wykonuje nad nią władztwo lecz również ten, kto ma tylko możliwość wykonywania tego władztwa, choćby z tej możliwości nie korzystał.

Wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z akt administracyjnych i sądowych w tym:

- decyzji Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnych z dnia [...] sierpnia 1997 r. na okoliczność sposobu zagospodarowania terenów zakładu górniczego KGZ Z.,

- decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy zakładu górniczego,

- decyzji Okręgowego Urzędu Górniczego w K. o wznowieniu pozwolenia budowlanego dla budowli Kopalni Gazu Z. w R.,

- decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. o zatwierdzeniu planu ruchu zakładu górniczego KGZ Z.,

- decyzji Architekta Miejskiego planu realizacyjnego dla Kopalni Gazu Ziemnego "Z.",

- protokołu Wyższego Urzędu Górniczego w K. Kontroli Kopalni Z.,

- decyzji Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnych określającej obszar i teren górniczej działalności gospodarczej,

- uchwały Rady Miasta R. nr LXXXII/1507/2014 z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie aktualności Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta R..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd kontroluje zaskarżone decyzje w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - dalej: P.p.s.a., nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Kontrolę tę wykonują pod względem zgodności z prawem, jednakże nie posiadają uprawnień do dokonywania ustaleń faktycznych, stanowiących podstawy rozstrzygnięcia administracyjnego. Tak więc w następstwie wniesienia skargi Sąd nie rozpatruje sprawy na nowo, jest natomiast związany ustaleniami organu administracyjnego, badając jedynie czy zostały one poczynione w sposób prawidłowy, z zachowaniem wszystkich wymogów, przewidzianych przez przepisy prawa procesowego.

Sąd podziela w tym zakresie pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarty w wyroku z dnia 28 stycznia 2005 r. FSK 1457/2004, że sądy administracyjne nie zastępują organów administracyjnych w rozpoznawaniu spraw.

Na wstępie wymaga wyjaśnienia, choć nie było to przedmiotem sporu, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Zarówno w podatku od nieruchomości jak i podatku rolnym obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. ( art. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ). Osoby fizyczne, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia określonego w ust.3. Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego. ( analogiczne rozwiązania występują na gruncie ustawy o podatku rolnym).

Zgodnie z art. 68 §2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.): jeżeli podatnik:

1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego,

2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego,

zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

W niniejszej sprawie obowiązek podatkowy powstał w dniu 28 listopada 2010 r., tj. w dniu śmierci K. D. . Z tą chwilą następuje bowiem nabycie spadku, późniejsze postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku ma charakter deklaratoryjny. Termin do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego upływał w dniu 31 grudnia 2015 r., decyzja organu I instancji została wydana w dniu kwietnia 2014 r.

W sprawie nie budzi wątpliwości, że Skarżąca jest właścicielką działek nr ewid. [...]. Bezsporna jest również powierzchnia tych działek. Skarżąca kwestionuje natomiast zakwalifikowanie działek jako niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz nałożenie na nią obowiązku podatkowego, w sytuacji gdy w rzeczywistości działki wykorzystywane są do prowadzenia działalności gospodarczej przez inny podmiot – PGNIG.

W ocenie Sądu, zarzuty skargi są niezasadne.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikami podatku od nieruchomości są między innymi osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 ( niemającego w niniejszej sprawie znaczenia );

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych (...).

Tak samo w przypadku podatku rolnego ( art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatku rolnym).

Podstawą wymiaru podatków i świadczeń są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków - art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia kwietnia 1995r., sygn. akt SA/Wr 1703/94 ). Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku ukształtowany jest zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w literaturze przedmiotu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2010 r. I SA/Lu 684/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r. III SA/Po363/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010r. II FSK 1243/08) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że właścicielką nieruchomości jest Skarżąca, która nabyła je w drodze dziedziczenia po zmarłym w dniu 28 listopada 2010 r. K. D. Stan ten odpowiada również dołączonym do akt zapisom w ewidencji gruntów i budynków.

W świetle tego co zostało wyżej powiedziane w zakresie mocy dowodowej ewidencji gruntów i budynków, należało prawidłowo ocenić wydanie przez organ decyzji określającej łączne zobowiązanie pieniężne w oparciu o te zapisy, a jako bezprzedmiotowe uznać złożone przez Skarżącą wnioski dowodowe zmierzające do ich obalenia w postępowania podatkowym, także te, szeroko wymienione we wniesionej do tutejszego Sądu skardze.

Jak prawidłowo ustaliły organy, zwracając się do właściwych urzędów, w odniesieniu do przedmiotowych działek, nie było prowadzone postępowanie rekultywacyjne, czy postępowanie w sprawie zmiany klasyfikacji działek, co mogłoby uzasadniać ewentualne zawieszenie postępowania w sprawie podatkowe. Zmiany w tym zakresie mogą być podstawą decyzji podatkowej od chwili ich uwidocznienia w ewidencji. W związku z powyższym wnioskowanie o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z wymiennych przez Skarżącą dokumentów, głównie decyzji, na okoliczność stwierdzenia nieprawidłowości zapisów ewidencji gruntów i budynków pozostaje bez wpływu na wynik sprawy podatkowej i nie może zostać uwzględnione.

W ocenie Sądu chybiony jest zarzut, że podatnikiem podatku w stosunku do przedmiotowych działek powinno być PGNiG jako samoistny posiadacz.

Zgodnie z art. 336 K. c. samoistnym posiadaczem jest, ten kto nią faktycznie włada jak właściciel, a zatem ten, kto wykonuje w stosunku do rzeczy czynności, które uchodzą za czynności związane z prawem własności i równocześnie towarzyszy mu wola władania rzeczą jak właściciel.

W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Na podstawie decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lutego 2006 r. PGNiG uzyskała jedynie prawo do założenia i przeprowadzenia przez działki Skarżącej gazociągów przesyłowych, ograniczając w tym zakresie prawo korzystania z tych nieruchomości przez ich właścicieli.

Wyraźnie wynika z decyzji, że jest to ograniczone prawo do korzystania z nieruchomości w granicach z niej wynikających, a ponadto PGNiG nie ma zamiaru władania nieruchomościami, a jedynie skorzystanie z nich na czas potrzebny do realizacji zamierzania budowlanego, dla którego konieczne jest prawo wejścia na te nieruchomości. Jest to zatem uprawnienie ograniczone w czasie jak i przestrzeni.

Słusznie organ I instancji zauważa, że zamieszczenie gazociągu na działkach będzie odpowiadało służebności przesyłu, czyli ograniczonemu prawu rzeczowemu, nie wyłączającemu praw właścicielskich, które może zostać zrekompensowane w formie stosownego wynagrodzenia. Natomiast nie będzie miało przełożenia na kwestie podatkowe związane z własnością nieruchomości.

Ponadto prawidłowo przeprowadzone przez organ postępowanie, w tym dowód z oględzin nieruchomości, nie wykazało, by na przedmiotowych nieruchomościach dokonywane były przez PGNiG prace świadczące o wykonywaniu władztwa nad rzeczą, które jednocześnie czyniłyby niemożliwym korzystania z nieruchomości przez Skarżącą.

Ustalono, że na działce nr 166 znajduje się betonowy słupek pomalowany na żółto, na działce 159 budynek mieszkalny i gospodarczy, na działkach [...] nie stwierdzono wykopów.

Oznaczać to może w ocenie Sądu, że na działce [...] został już zamieszczony gazociąg, zaś na pozostałych nie wszczęto jeszcze prac.

Pozostaje to w sprzeczności z twierdzeniami Skarżącej która wskazuje, że prace trwają nieprzerwanie od 1995 r.

Niezależnie jednak od tego, czy prace te aktualnie są, czy też nie, wykonywane, to stwierdzić należy, że nie będzie to miało znaczenia dla wymiaru podatku.

Nie będą to jak już wyżej wskazano czynności właścicielskie, lecz czynności zależnego podmiotu korzystającego z prawa do wejścia na nieruchomości dla realizacji określonego celu i na podstawie zezwolenia właściwego organu. Skarżąca w związku z tym nie wyzbywa się prawa własności, a ewentualne przeszkody czy ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości mogą być podstawą dochodzenia roszczeń cywilnoprawnych.

Zaznaczyć również należy, że podatek od nieruchomości ma charakter podatku majątkowego, co oznacza, że obowiązek jego zapłaty wiąże się z samym faktem własności (posiadania) nieruchomości i nie ma znaczenia czy nieruchomość ta jest wykorzystywana przez właściciela (posiadacza) i w jaki sposób. W związku z powyższym bez znaczenia pozostają podnoszone przez Skarżąca zarzuty dotyczące niekorzystania z nieruchomości z uwagi na obawy przed znajdującym się pod ziemią gazem.

Końcowo za nieuzasadnione uznać również należy zarzuty dotyczące zajęcia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej. Rację mają organy, że przyjęcie powyższego oznaczałoby konieczność zastosowania wyższej stawki podatku, jak dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, co w konsekwencji pogorszyłoby sytuację Skarżącej, prowadząc do naruszenia zakazu reformationis in peius. Nie mogłoby natomiast oznaczać, czego domaga się Skarżąca, przerzucenia obowiązku podatkowego na PGNiG. Właścicielem działek pozostaje Skarżąca, wynika to zarówno z zapisów ewidencji gruntów i budynków, jak również deklaracji o gruntach, nieruchomościach i obiektach budowlanych złożonej przez Skarżącą.

Prawidłowo obliczona została wysokość zobowiązania pieniężnego, na podstawie stawek określonych w uchwale Rady Miasta R. w przypadku podatku od nieruchomości oraz w przypadku podatku rolnego - równowartości pieniężnej 5 q żyta, obliczonej według średniej ceny skupu za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy, która w sprawie nie była kwestionowana.

Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.