Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 243/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 21 § 1, art. 21 § 5; art. 207 i art. 210
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska- Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agata Pasternak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr: [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] marca 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga [...] (zwanego dalej: skarżący; podatnik) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej: SKO, Kolegium) z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (zwanego dalej: Wójt) z dnia [...] września 2017 r., nr [...], ustalającą skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 rok w kwocie [...]zł.

Organ podatkowy I instancji wyjaśnił, że wysokość podatku od nieruchomości ustalono na podstawie informacji podatkowej oraz ewidencji gruntów przy zastosowaniu stawek określonych w obowiązujących przepisach. Organ wskazał, że stosownie do postanowień art. 21 § 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., zwanej dalej: O.p.) w przypadku gdy przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba, że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania są niezgodne ze stanem faktycznym. Podkreślono, że stosownie do postanowień art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1629, zwanej dalej: Pgik) podstawę wymiaru podatku od nieruchomości stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. organ zwrócił się do strony skarżącej o złożenie informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2017 r., zaś wobec braku odpowiedzi, dnia [...] kwietnia 2017 r. wszczął postępowanie podatkowe w stosunku do podatnika w zakresie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Wójt wystąpił do Starostwa Powiatowego w [...] (zwanego dalej: Starostwo) o wskazanie na dzień 01 stycznia 2017 r. powierzchni działki nr [...] położonej w Lipce będącej własnością podatnika – skarżącego. Jednocześnie podkreślono, że w poprzednim postępowaniu podatkowym organ zwrócił się również do Starostwa o zajęcie jednoznacznego stanowiska w przedmiocie zatwierdzenia decyzji administracyjnych podłużną pieczęcią zawierającą klauzulę zgodną z art. 43.1 (Dz.U. z 2001 nr 38 poz. 454) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Starostwo - odpowiadając na pismo - przekazało informację z rejestru gruntów, w której wskazało działkę [...] jako tereny zabudowy mieszkalnej o ogólnej powierzchni [...] ha. Ponadto pismem z dnia [...] lipca 2017 r. Starostwo wyjaśniło, że powołany przez podatnika § 43 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa dotyczy procesu zakładania ewidencji gruntów i budynków, a nie jej modernizacji. Modernizacja ewidencji gruntów i budynków została uregulowana przepisami art. 24 a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. W trybie tego przepisu, w brzmieniu wówczas obowiązującym (Dz.U. z 2005 r., nr 240 poz. 2027 ze zm.) modernizacja nie kończy się decyzją administracyjną. Ponadto § 56 ust. 1 rozporządzenia traktował wówczas o tym, że "przy wykonywaniu modernizacji ewidencji gruntów i budynków przepisy rozdziału 2, z wyłączeniem 34, 40, 41, 42 i 43 stosuje się odpowiednio."

Odnosząc opisany stan faktyczny sprawy do powołanych przepisów prawa organ podatkowy wskazał, że w aktach sprawy znajduje się informacja w sprawie podatku od nieruchomości na 2008 r. złożona w dniu [...] marca 2008 r. przez skarżącego, w której deklaruje powierzchnię budynku mieszkalnego [...] m˛ oraz powierzchnię gruntów przynależnych do zamieszkałych budynków i lokali mieszkalnych na poziomie [...] m˛. W związku z powyższym, zgodnie z deklaracją, organ dokonał naliczenia podatku dla nieruchomości za 2017 r. za budynek mieszkalny. Natomiast naliczenia podatku od nieruchomości za grunty dokonał w oparciu o wypis z rejestru gruntów znajdujący się w posiadaniu Urzędu Gminy tj. [...] ha.

W obszernym odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wyraził swoje niezadowolenie z rozstrzygnięcia, domagając się jego uchylenia oraz zarzucając w szczególności, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 123 § 1 i art. 200 § 1 O.p., albowiem stronie nie umożliwiono przed wydaniem decyzji zapoznania się z materiałami postępowania. Nadto, w ocenie skarżącego, decyzja narusza art. 122, 165 § 5, 180, 187 i 194 O.p., albowiem organ I instancji nie odpowiedział podatnikowi na zadane pytania i nie załączył do akt wnioskowanego przez niego dokumentu ewidencyjnego gruntów i budynków z adnotacją o jej zatwierdzeniu ostateczną decyzją administracyjną.

W konkluzji odwołujący wskazał, że jedynym rozwiązaniem jest zwrot przez Gminę [...] nielegalnie zabranej nieruchomości zabudowanej działki nr [...] i przeprowadzenie rozgraniczenia w obecności zainteresowanych stron całej nieruchomości działki nr [...]. Swojego interesu prawnego skarżący upatruje w potrzebie ostatecznego ustalenia powierzchni posiadanych przez jego rodzinę nieruchomości, co z kolei stanowi podstawę do wymiaru podatku od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze opisaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że uwzględniając znane mu stanowisko podatnika z wcześniejszych lat, Wójt wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku za 2017r. i wezwał podatnika do złożenia aktualnej informacji podatkowej. Podatnik obowiązku złożenia nowej informacji o nieruchomościach nie wykonał. Wójt uwzględniając dane z ewidencji gruntów co do powierzchni nieruchomości oraz niekwestionowane i wynikające z ostatnio złożonej przez podatnika informacji z [...] marca 2008 r., dane o powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, wydał zaskarżoną, prawidłową decyzję wymiarową za 2017 r.

Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że Wójt powiadomił podatnika o prawie do zapoznania się z materiałami postępowania, z czego strona skorzystała przez pełnomocnika w dniu [...] września 2017 r. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał za niezasadny zarzut niezapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu.

W skardze z dnia [...] stycznia 2018 r. strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i wydanie nowej decyzji przywracającej na gruncie skarżącego jego brakującą powierzchnię.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 123 § 1 i art. 200 § 1 O.p. poprzez niewyznaczenia 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem zaskarżonej decyzji, po [...] września 2017 r.

- art. 122, art. 165 § 5, art. 180, art. 187, art. 194 O.p. poprzez nieudzielenie podatnikowi odpowiedzi na pytanie z [...] października 2017 r., dlaczego organ wydał decyzję podatkową za 2017 r., mimo że podatnik nie został wezwany do uzgodnienia dokumentów do gminy mimo, że o to w tym piśmie wnosił.

W uzasadnieniu skargi skarżący poczynił również zarzut naruszenia przez SKO art. 122 w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez nie przeprowadzenie poprawnie analizy sprawy i w konsekwencji uznanie, że organ I instancji prowadził prawidłowo postępowanie dowodowe i ustalił właściwie stan faktyczny. Skarżący wskazywał także ogólnie na regulację art. 79 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017, poz. 23, zwanej dalej: Kpa), poprzez uniemożliwienie podatnikowi wzięcia czynnego udziału w postępowaniu podatkowym, przede wszystkim w czynnościach uzgodnienia stanu faktycznego nieruchomości.

W skardze wniesiono ponadto, aby SKO w [...] wymusiło na organie I instancji lub Staroście dostarczenie Sądowi i skarżącej dokumentów z ewidencji gruntów.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017, poz. 2188 j.t.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 roku, poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa)).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach.

Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Ppsa, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia skuteczności związania organów podatkowych danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Strona skarżąca uważa, iż nie powinna być obciążany podatkiem wymierzonym zaskarżoną decyzją ze względu na okoliczność, iż dane tam zawarte, a dotyczące powierzchni gruntów nie odpowiadały bądź nie odpowiadają stanowi faktycznemu. Natomiast organy podatkowe wskazują, iż do czasu aktualizacji ewidencji gruntów i budynków są związane powierzchnią gruntów w niej przyjętą.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania Sąd za bezzasadny uznał zarzut naruszenia art. 122, art. 165 § 5, art. 187, art. 180 i art. 194 O.p., poprzez nieudzielenie podatnikowi odpowiedzi na pytanie z [...] października 2017 r. o podstawy wydania decyzji podatkowej za 2017 r. Całkowicie chybione są również zarzuty naruszenia art. 79 § 1 i 2 Kpa poprzez niezapewnienie podatnikowi czynnego udziału w postępowaniu. W postępowaniu podatkowym nie znajdują zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego lecz przepisy obowiązującej od 1.01.1998 r. ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., zwanej dalej: O.p.). Ponadto w opinii Sądu w przedmiotowej sprawie organy podatkowe nie naruszyły zasady zaufania wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. Organ wszczął postępowanie w sprawie, o postępowaniu tym zawiadomił stronę. Zwrócił się do właściwych organów o podanie danych stanowiących podstawę ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości. W ocenie Sądu organ I instancji działał zgodnie z prawem. Zasada wyrażona w art. 121 § 1 O.p. musi być stosowana w postępowaniu podatkowym z uwzględnieniem zasady legalizmu czyli zasady, że organy działają na podstawie prawa i w granicach prawa (art. 120 O.p.). O naruszeniu tego przepisu nie może stanowić wydanie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika, w sytuacji, gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną.

Organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w sprawie wymierzenia podatku za 2017 r. bez naruszenia procedury podatkowej. W szczególności, wbrew zarzutom skargi, nie naruszyły ustanowionej art. 122 O.p. zasady prawdy obiektywnej nakładającej na organy podatkowe obowiązek ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Należy w tym miejscu podkreśli, że ustalenie stanu faktycznego nie może polegać na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących zjawisk i zdarzeń, a jedynie tych, które są przedmiotem postępowania dowodowego, które winno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego, czyli winno obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej (por. wyrok NSA z 15.12.2005 r., sygn. akt I FSK 391/05, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu Wójt zasadnie wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku. W toku tego postępowania, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, podjął niezbędne czynności procesowe. Przede wszystkim wezwał podatnika do złożenia informacji w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2017. Włączył także do materiału dowodowego informację z dnia [...] marca 2008 r. w sprawie podatku od nieruchomości na 2008 r. złożoną przez podatnika, w której wskazał powierzchnię budynku mieszkalnego [...] m˛ oraz powierzchnię gruntów przynależnych do zamieszkałych budynków i lokali mieszkalnych wielkości [...] m˛. Załączył do akt sprawy nadesłany przez Starostwo dowód w postaci aktualnej informacji z rejestru gruntów w której stanowiąca własność podatnika działka [...] została opisana jako tereny zabudowy mieszkalnej o ogólnej powierzchni [...] ha. Ponadto włączył do materiału dowodowego sprawy odpis pisma wyjaśniającego stan postępowania po wniesionych zarzutach podatnika odnośnie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków po modernizacji operatu w 2009 r.

W związku z powyższym, zdaniem Sądu, organy podatkowe przeprowadziły wystarczające postępowanie dowodowe, w którym zebrały materiał dowodowy, istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, ergo organ II instancji prawidłowo skontrolował również rozstrzygnięcie organu I instancji.

Brak zdaniem Sądu również podstaw do uznania za zasadny zarzut naruszenia art. 123 § 1 i art. 200 O.p. poprzez jego niezastosowanie, tj. niewyznaczenia 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Podatnik w dniu [...] czerwca 2017 r. otrzymał od organu I instancji pismo z [...] czerwca 2017 r. informujące o wyznaczeniu 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji w sprawie zebranego materiału dowodowego. Podatnik uczynił to pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. Kolejne zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy – pismo organu z dnia [...] sierpnia 2017 r. – nie zostało przez skarżącego podjęte w terminie, co skutkowało jego zwrotem, zgodnie z przepisami postępowania. Biorąc pod uwagę, że w aktach sprawy znajduje się pismo Starostwa Powiatowego z dnia [...] lipca 2016 r. (z którym strona się zapoznała, jak wynika z notatki służbowej z dnia [...] września 2017 r.) wyjaśniające powyższą kwestię, zdaniem Sądu nawet niewyznaczenie w tym przypadku ponownie terminu do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji w sprawie tego materiału dowodowego nie miałoby żadnego wpływu na wynik sprawy. Fakt nieodebrania przesyłki pocztowej zawierającej pismo informujące o możliwości zapoznania się z aktami sprawy nie może tym bardziej mieć takiego wpływu.

Przystępując do rozpatrzenia spornych kwestii dotyczących znaczenia wpisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków należy wskazać, że zgodnie z art. 21 ust. 1 PGiK podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma zatem odpowiedź na pytanie, w jakim zakresie organ podatkowy, w ramach postępowania dotyczącego wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego, związany jest informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków.

Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie administracyjnym, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji powierzchni czy funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku) dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych przypadkach może być podważona, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar. W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 08 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Po 504/17 (dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (położenie, granice i powierzchnię gruntów, rodzaj użytków gruntowych, klasy gleboznawcze, w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności, informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali). Tym samym dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych.

W związku z powyższym należy przyjąć, że informacje dotyczące powierzchni gruntu mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów. Stąd też nie można aprobować tezy, że dane z ewidencji gruntów i budynków mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy, za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1581/12, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto zgodnie z art. 22 ust. 1 PGiK ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Z kolei właściciele i osoby władające obowiązane są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2 tej ustawy). Zgodnie natomiast z § 49 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r., poz. 1034 z późn. zm.) o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe. W przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia. Z przytoczonej regulacji wynika zatem, że datą zmiany treści ewidencji jest data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. Dopiero z tą datą dokonania zmiany w ewidencji, określone grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. Wyłącznie zatem starostowie upoważnieni są do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków.

Skoro w rozpoznawanej sprawie nie dokonano zmian w ewidencji gruntów i budynków, to organy podatkowe nie miały podstaw i nie były uprawnione do dokonywania w tym zakresie odmiennych ustaleń.

Skarżący na dzień 1 stycznia 2017 r. pozostawał właścicielem podlegającej opodatkowaniu nieruchomości: działki nr [...] (grunt o powierzchni [...] ha – według wpisu w ewidencji oraz budynek mieszkalny o powierzchni [...] m˛ - wedle złożonej informacji o podatku z 2008 r.). Tym samym Wójt, będąc związany zapisami wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, zasadnie naliczył i ustalił podatnikowi zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2017 r.

Ubocznie należy wskazać, że załączona do skargi informacja podatkowa na dzień 01 stycznia 2017 r. z datą podpisania [...] listopada 2017 r. z oczywistych względów, jako podpisana po dniu wydania decyzji organu II instancji nie mogła wejść w skład materiału dowodowego w sprawie. Co więcej informacja ta nie zawiera prezentaty organu, tym samym należy domniemać, że nie została złożona we właściwym urzędzie.

Z tych powodów Sąd, na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku.