Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 20/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art 58 par 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie przyznania jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się dziecka postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 23 listopada 2019 r. A. Z. (dalej: strona lub skarżąca) wystąpiła do tutejszego Sądu ze skargą m.in. na opisane w sentencji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (dalej: Kolegium), wydane na skutek wniesionego ponaglenia w związku z przewlekłym prowadzeniem przez Prezydenta W. postępowania w sprawie przyznania jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się dziecka.

Skarżąca zwróciła się także o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione w tym przepisie akty i czynności organów administracji publicznej, a także na bezczynność

i przewlekłe prowadzenie postępowanie przez te podmioty. W kontekście niniejszej sprawy należy w szczególności zauważyć, że przedmiotem zaskarżenia mogą być postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę

co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 u.p.p.s.a.).

Z przytoczonych regulacji wynika zatem, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Rolą sądu administracyjnego jest więc uprzednie zbadanie każdej z wniesionych skarg pod względem jej dopuszczalności. Dopiero stwierdzenie, że dana sprawa podlega właściwości sądów administracyjnych będzie otwierało drogę do merytorycznej oceny kwestionowanego aktu lub czynności, względnie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Postanowienie, którego uchylenia domaga się strona, dotyczyło problematyki ponaglenia organu prowadzącego postępowanie do jego zakończenia zgodnie

z obowiązującymi terminami ustawowymi. Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U.

z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej k.p.a.), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:

1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z at. 36 § 1 (bezczynność);

2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

W myśl art. 37 § 6 k.p.a., organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym:

1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości:

a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone,

b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.

Analizując powyższą instytucję należy stwierdzić, że postanowienie wydane na skutek ponaglenia dotyczącego bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia przez niego postępowania administracyjnego, niezależnie od rodzaju podjętego rozstrzygnięcia, nie może zostać uznane za akt podlegający kognicji sądów administracyjnych, o którym w art. 3 § 2 pkt 2 u.p.p.s.a. Ma ono bowiem charakter incydentalny i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a także nie kończy postępowania w sprawie. Na postanowienie takie nie przysługuje również zażalenie (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 145/13 oraz z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 74/13 nadal zachowujące aktualność pomimo zmiany stanu prawnego – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie

jak i pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu).

W związku z tym postanowienie Kolegium, którego przedmiotem było rozpatrzenie ponaglenia strony odnoszącego się do postępowania prowadzonego

w sprawie przyznania świadczenia z pomocy społecznej, nie mogło zostać skutecznie zaskarżone do tutejszego Sądu.

Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności, skargę – jako niedopuszczalną – należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I sentencji postanowienia.

Odnosząc się zaś do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 u.p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.

Jednakże w myśl art. 247 u.p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie

w razie oczywistej bezzasadności skargi.

O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas,

gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości,

że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga – jako niedopuszczalna – kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 37/13 oraz z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 152/13).

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został zawarty w skardze niedopuszczalnej, podlegającej odrzuceniu. Stanowiło to więc o oczywistej bezzasadności skargi, co tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 u.p.p.s.a.,

o czym orzeczono w punkcie II sentencji niniejszego postanowienia.

Marginalnie trzeba przy tym zauważyć, że strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach

z zakresu pomocy i opieki społecznej – na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) u.p.p.s.a. – nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych.