Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2308/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie WSA Joanna Skiba WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Referent stażysta Anna Kaczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2019 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowa ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz J. S. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Nieruchomość położona w [...] przy ul. [...] (obecnie [...]), oznaczona jako "[...]" została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) – dalej zwanego "dekretem".

Przed wejściem w życie dekretu - zgodnie z zaświadczeniem Sądu Grodzkiego w [...] z [...] września 1948 r. – nieruchomość ta, mająca [...] sążni kw., tj. [...] m2 pow. gruntu stanowiła, co do obszaru [...] m2, własność Skarbu Państwa (Dyrekcji Okręgowej [...] w [...]), a w pozostałej części należała w połowie do M. M., zaś druga połowa była własnością: M. C., J. P., Z. M. a także K. M. (w częściach równych).

Objęcie niniejszego gruntu przez gminę nastąpiło [...] kwietnia 1948 r., tj. z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr [...] Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego [...], a zatem termin na złożenie tzw. wniosku dekretowego upływał z dniem [...] października 1948 r.

Wniosek taki został wniesiony przez: M. C., M. M. i J. P. [...] października 1948 r., a zatem w przewidzianym terminie.

Prezydent [...] decyzją z [...] lutego 2015 r. nr [...] odmówił na rzecz: J. S., R. M., ustanowienia G. M. i G. M. (spadkobierców byłych właścicieli nieruchomości) prawa użytkowania wieczystego do gruntu, położonego przy [...] (dawniej [...]), stanowiącego działkę nr [...] cz.

Od decyzji tej odwołania wniosły: R. M. i J. S. podnosząc, że decyzja Prezydenta [...] nie wskazywała dokładnie, jaka część nieruchomości nie została zwrócona, co nie pozwalało wnioskować, czy pozostała część działki również nie mogła zostać zwrócona (odwołanie R. M.) oraz, że nieprawidłowe były ustalenia organu w zakresie niemożności pogodzenia przeznaczenia nieruchomości, określonego w planie, z możliwością korzystania z niej przez właściciela, a także, że decyzja była wadliwa bo nie wskazywała, do jakiej części powierzchni dawnej nieruchomości wniosek dekretowy został załatwiony odmownie (odwołanie J. S.).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] stycznia 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że znajdująca się w aktach postępowania mapa sytuacyjna nieruchomości [...], zawierająca rozliczenie dawnej nieruchomości dekretowej, wskazywała, że w skład dawnej nieruchomości wchodzi działka [...] cz. Powierzchnia części dawnej nieruchomości dekretowej, to [...] ha, a zatem działka [...] o łącznej pow. [...] ha, tylko w części stanowiła teren dawnej nieruchomości dekretowej, co skutkowało tym, że roszczenia wnioskodawców do działki [...] przysługiwały im jedynie w stosunku do tej części, która wchodziła w skład nieruchomości dekretowej.

Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podzieliło ustalenia organu I instancji, co do przeznaczenia tego terenu w planie zagospodarowania przestrzennego. Stwierdziło bowiem, że na przedmiotowym obszarze obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu "[...]", przyjęty uchwałą Rady m. st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. nr XLVI/1445/2008 (Dz. U. Woj. Mazow. Nr 8, poz. 192). Zgodnie zaś z postanowieniami ww. planu część działki nr [...], z obrębu [...], znajduje się w jednostce terenowej oznaczonej w planie symbolem: [...] - teren placu miejskiego dla którego plan ustala przeznaczenie: 1) podstawowe: komunikacja piesza oraz urządzenia techniczne związane z oświetleniem i odwodnieniem placu; 2) dopuszczalne: komunikacja kołowa, komunikacja zbiorowa (autobusowa) oraz komunikacja rowerowa, zgodnie z ustaleniami ogólnymi i szczegółowymi dla poszczególnych terenów oraz infrastruktura techniczna - sieci i urządzenia uzbrojenia inżynieryjnego oraz przyłącza do budynków, zieleń urządzona; 3) zakazuje się lokalizowania: funkcji innych, niż określone w pkt 1 i 2 zabudowy, z wyjątkiem obiektów małej architektury będących elementami wyposażenia placów, tymczasowych obiektów budowlanych i ogrodzeń, ogrodzeń z wyjątkiem ogrodzeń lokalizowanych przy granicy terenów budowlanych; 4) dopuszcza się remonty i modernizacje istniejących urządzeń komunikacyjnych i sieci uzbrojenia inżynieryjnego oraz obiektów małej architektury, będących elementem wyposażenia placu.

Zgodnie zaś z § 13 ust. 1, który dotyczył zasad kształtowania systemów komunikacji (...) plan: 1) ustala układ dróg publicznych obejmujący, tereny ulic zlokalizowanych na obszarze objętym planem (oznaczone na rysunku planu symbolami [...]), tereny komunikacji wewnętrznej (oznaczone na rysunku planu symbolami [...]) oraz tereny placów miejskich (oznaczone na rysunku planu symbolami [...]) oraz tereny placów miejskich (oznaczone na rysunku planu symbolami [...]); 2) ustala przebieg linii rozgraniczających terenów komunikacji, określonych w pkt 1 oraz klasyfikację funkcjonalna ulic i zasady obsługi komunikacyjnej terenów, zgodnie z rysunkiem planu; 3) ustala zasady zagospodarowania poszczególnych ulic, placów i ulic wewnętrznych, zgodnie z ustaleniami szczegółowymi.

W tej sytuacji Kolegium przyjęło, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] tereny przeznaczone pod funkcje placów miejskich stanowią część komunikacji publicznej. Taka interpretacja planu miała też swoje odzwierciedlenie w treści pisma Wydziału Planowania Miejscowego, Biura Architektury i Planowania Przestrzennego z [...] listopada 2013 r.

Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że dla terenu placu miejskiego ([...]) obowiązywały (m in.) ustalenia zawarte w § 3 ust 1, w którym niżej wymienione oznaczenia graficzne zawarte na rysunku planu, były obowiązującymi ustaleniami planu: - linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, w tym: linie rozgraniczające wyznaczające tereny kwartałów i tereny komunikacji, (...); - pomniki, miejsca pamięci, rzeźby; - projekty szpalery drzew na terenie ulic; - wydzielone ścieżki rowerowe; - place i miejsca wymagające specjalnego opracowania posadzki.

Poza tym, na podstawie informacji z rejestru gruntów, danych znajdujących się w księdze wieczystej nr [...] oraz treści uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 16 września 2004 r. nr XXXVII/846/2004 w sprawie zaliczenia niektórych dróg w m. st. Warszawy do kategorii dróg gminnych. (Dz. Urz. Woj. Mazow. Nr 223, poz. 6858) Kolegium ustaliło, że działka nr [...] stanowiła również gminną drogę publiczną o symbolu [...].

W tej sytuacji Kolegium stwierdziło, że uwzględnienie wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu, stanowiącego drogę publiczną na rzecz osoby fizycznej byłoby dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa (art. 2a ustawy o drogach publicznych), co prowadziłoby do nieważności decyzji.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] stycznia 2016 r. J. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie: 1) art. 7 ust. 2 dekretu oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 i w zw. z art. 107 § 1 kpa poprzez m. in. wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, która dotyczyła wyłącznie części działki nr [...] z jednoczesnym pominięciem wskazania w wymienionych decyzjach jej powierzchni oraz pomimo nieustalenia, czy pozostała część działki mogła być wykorzystana na inne cele, niż cele publiczne podczas, gdy wniosek inicjujący postępowanie dotyczył całości dawnej nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] (obecnie [...]), oznaczonej jako "[...]" o pow. [...] m2, a co uniemożliwiło wnioskodawcom ustalenie, co do jakiej części ww. nieruchomości odmówiono im prawa użytkowania wieczystego. Ponadto zarzucono również organowi naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wnosiła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 395/16 oddalił skargę J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] stycznia 2016 r. Na wstępie Sąd przytoczył i omówił regulację prawną, zawartą w art. 7 ust. 1 i 2 dekretu podkreślając, że przy ocenie spełnienia przesłanek w niej zawartych konieczne było sięgnięcie po obowiązujący - w chwili rozpoznawania wniosku - plan zagospodarowania przestrzennego, gdyż warunkiem niezbędnym do przyznania wnioskodawcy prawa do ustanowienia użytkowania wieczystego była zgodność sposobu użytkowania nieruchomości przez jej dotychczasowego właściciela z planem zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem Sądu organ dokonując tych ustaleń, słusznie przyjął, że korzystanie z przedmiotowej nieruchomości w granicach prawa użytkowania wieczystego byłoby nie do pogodzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż część działki nr [...] znajdowała się w jednostce terenowej oznaczonej w planie symbolem: [...] - teren placu miejskiego dla którego plan ustalił określone przeznaczenie.

W ocenie Sądu przy takich ograniczeniach jakie przewidywał plan nie sposób było więc wyobrazić sobie realizację uprawnień władczych, wynikających z prawa użytkowania wieczystego.

Ponadto Sąd podkreślił, że dawna nieruchomość [...] pn. "[...]" miała pow. [...] sążni kw., tj. [...] m2. Obecnie stanowi ona m. in. część działki nr [...] z obrębu [...]. Działka nr [...] posiadając ogólną pow. [...] ha, tylko w części stanowiła teren dawnej nieruchomości dekretowej. Powierzchnia części dawnej nieruchomości dekretowej wynosiła bowiem [...] ha, a więc roszczenia wnioskodawców do działki nr [...] przysługiwały im jedynie w stosunku do tej części, która wchodziła w skład nieruchomości dekretowej. W rezultacie Sąd stwierdził, że (cyt.): "Organ określił zatem powierzchnię dawnej nieruchomości dekretowej i jej położenie pozwalające na ustalenie czy korzystanie z tej nieruchomości daje się pogodzić z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Czynności te były uzasadnione i celowe a przede wszystkim wystarczające na potrzeby określenia przesłanki negatywnej ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, która obejmowała wszak całą działkę nr [...]".

Dalej Sąd wskazał, że Kolegium ustaliło, że działka nr [...] stanowiła gminną drogę publiczną o symbolu [...], a w związku z tym uwzględnienie wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego do tego rodzaju gruntu byłoby dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa.

Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, Sąd podkreślił, że wykładni art. 7 ust. 2 dekretu nie można dokonywać w oderwaniu od pozostałych norm prawnych składających się na - obowiązujący w dacie rozstrzygania sprawy - system prawa, a zwłaszcza przepisów wykluczających z powszechnego obrotu prawnego pewne kategorie gruntów. Zgodnie bowiem z art. 2a ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, a drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność samorządu województwa, powiatu i gminy. Z normy zawartej w tym przepisie wynika zatem, że własność dróg publicznych nie może być przypisana innym podmiotom, niż podmioty publicznoprawne w nim wymienione. Tym samym nie może ona być także przeniesiona na rzecz osób fizycznych.

Ostatecznie zatem Sąd przyjął, że zaskarżona decyzja nie naruszała prawa materialnego a także art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa bowiem (cyt.): "Organ poczynił niezbędne ustalenia na potrzeby rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego. Ustalenia te dotyczyły części działki ew. nr [...]".

Na skutek skargi kasacyjnej J. S. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 11 października 2018 r. sygn. akt I OSK 2630/16 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 395/16 i przekazał temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA wskazał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty procesowe, oparte na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej zwanej "ppsa" okazały się zasadne. Sąd Wojewódzki nie dokonał bowiem rzeczywistej kontroli zaskarżonej decyzji i nie rozstrzygnął sprawy w pełnych jej granicach.

NSA zauważył, że sprawa dotyczyła wniosku M. C., M. M. i J. P. z [...] października 1948 r. o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...], oznaczonej jako "[...]", który - na skutek stwierdzenia nieważności odmownej w tym zakresie decyzji Urzędu Dzielnicowego [...] z [...] maja 1974 r. nr [...] – "odżył" w stosunku do tej części gruntu, która została skomunalizowana (decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] sierpnia 1999 r. nr [...]). Z ustaleń Sądu Wojewódzkiego wynikało zaś, że (cyt.): "Nieruchomość dekretowa uregulowana była w księdze wieczystej ozn. jako [...] i stanowiła powierzchnię [...] sążni kw., tj. [...] m 2."

Zdaniem NSA z ustaleń tych wynika jednak tylko ogólna powierzchnia całej dawnej nieruchomości [...], a nie wynika, jakiej jej powierzchni dotyczył wniosek dekretowy, który - z uwagi na stwierdzenie nieważności poprzedniej decyzji dekretowej (w części skomunalizowanej) - był obecnie rozpoznawany.

Następnie NSA wskazał, że Sąd I instancji podał, że: (cyt.): "Obecnie przedmiotowa nieruchomość hipoteczna stanowi m. in. część działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...]." Tego rodzaju wypowiedź sugeruje zaś, że dawna nieruchomość [...] tylko w części zamyka się w działce nr [...], a zatem, że w skład dawnej nieruchomości [...] wchodzi jeszcze inny grunt poza częścią działki nr [...].

Dalej Sąd I instancji stwierdził, że (cyt.): "Działka [...] o łącznej powierzchni [...] ha, tylko w części stanowi teren dawnej nieruchomości dekretowej", a następnie, iż (cyt.): "Powierzchnia części dawnej nieruchomości dekretowej to [...] ha", konkludując, że (cyt.): "Organ określił zatem powierzchnię dawnej nieruchomości dekretowej i jej położenie pozwalające na ustalenie czy korzystanie z tej nieruchomości daje się pogodzić z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Czynności te były uzasadnione i celowe a przede wszystkim wystarczające na potrzeby określenia przesłanki negatywnej ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, która obejmowała wszak całą działkę nr [...]" (k. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

W ocenie NSA wyżej przytoczone ustalenia Sądu Wojewódzkiego są zatem ze sobą wzajemnie sprzeczne, a przede wszystkim nie wskazują jednoznacznie, jaka powierzchnia gruntu dawnej nieruchomości [...] była przedmiotem wniosku dekretowego, obecnie rozpoznawanego. Czy powierzchnia ta wynosiła [...] ha, czy też liczba ta odnosi się jedynie do tej powierzchni gruntu objętego obecnie wnioskiem, który jest częścią składową działki nr [...], czy też było jeszcze zupełnie inaczej.

Dodatkowo NSA podniósł, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki raz przyjmuje, że Kolegium ustaliło, iż (cyt.): "część działki ew. nr [...] obręb j.w. znajduje się w jednostce terenowej oznaczonej w planie symbolem: [...] teren placu miejskiego" (k. 3 uzasadnienia), a w innym miejscu stwierdza, iż (cyt.): "Kolegium (...) ustaliło, że działka nr [...] stanowi gminną drogę publiczną o symbolu – [...]" (k. 9 uzasadnienia). Powyższe ustalenia są zatem nieprecyzyjne. Mogą bowiem dowodzić zarówno, że ww. plac stanowi ową drogę gminną albo że są to zupełnie różne od siebie lokalizacje.

NSA uznał, że powyższe niejasności i nieścisłości są w tej sprawie o tyle istotne, że zarówno w odwołaniach od decyzji Prezydenta [...] z [...] lutego 2015 r. strony podnosiły brak dokładnego określenia, do jakiej części powierzchni dawnej nieruchomości [...] wniosek dekretowy został załatwiony odmownie. W skardze zaś do Sądu Wojewódzkiego zwracały uwagę, że Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, która dotyczyła wyłącznie części działki nr [...] (z jednoczesnym pominięciem wskazania w wymienionych decyzjach jej powierzchni) oraz pomimo nieustalenia, czy pozostała część działki mogła być wykorzystana na inne cele niż cele publiczne. Rozpoznając natomiast tę skargę Sąd I instancji tych kwestii w istocie rzeczy nie rozstrzygnął.

NSA stwierdził, że powyższe braki i sprzeczności zawarte w ustaleniach faktycznych dokonanych przez Sąd Wojewódzki skutkują tym, że - na obecnym etapie sprawy - przedwczesne jest przesądzanie o kwestiach merytorycznych. Konieczne jest bowiem – a co Sąd I instancji powinien zbadać przy ponownym rozpoznaniu sprawy - czy z materiału dowodowego i ustaleń organów wynikało: jakiej powierzchni dawnej nieruchomości [...] dotyczył wniosek dekretowy, który był obecnie rozpoznawany, jakie działki ewidencyjne obecnie wchodziły w jej skład i jakie było ich dokładne przeznaczenie w planie, a w związku z tym, czy organ rozstrzygnął o całości żądania i czy uczynił to zgodnie z prawem.

Zdaniem NSA dopiero powyższe umożliwi także ocenę zarzutu, zawartego w skardze wniesionej do Sądu Wojewódzkiego, a w którym podniesiono, że w niniejszej sprawie rozstrzygnięto wyłącznie o części działki nr [...] podczas, gdy wniosek dotyczył całej nieruchomości [...].

NSA zalecił, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd ocenił również skuteczność zarzutu, zawartego w skardze, a dotyczącego naruszenia przez organy art. 107 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, gdyż w tym zakresie Sąd Wojewódzki w ogóle się nie wypowiedział poza stwierdzeniem, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, a w zarzucie tym mieści się przecież kwestia prawidłowości skonstruowania pod względem formalnym decyzji organu I instancji, utrzymanej następnie w mocy zaskarżoną decyzją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, po ponownym rozpoznaniu sprawy, zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 190 ppsa sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w tym przepisie należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (por. wyrok NSA z 3 września 2008 r. sygn. akt I OSK 1311/07.

Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie zakończonej wyrokiem z 11 października 2018 r. sygn. akt I OSK 2630/16 uznał za zasadny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa procesowego (art. 174 pkt 2 ppsa) poprzez niedostateczne wyjaśnienie sprawy, tj.: 1) niewyjaśnienie jakiej powierzchni dawnej nieruchomości pn. "[...]" dotyczył, rozpoznawany obecnie w części skomunalizowanej, wniosek dekretowy z [...] października 1948 r., w szczególności jakiego terenu dotyczyła powierzchnia [...] ha - czy jest to powierzchnia objęta rozpoznawanym obecnie wnioskiem dekretowym, czy jest to część składowa działki nr [...], czy jest to inny jeszcze obszar; 2) niewyjaśnienie tego czy część działki nr [...] znajduje się w jednostce planistycznej o symbolu [...] i stanowi teren placu miejskiego, czy to, że działka nr [...] stanowi gminną drogę publiczną o symbolu [...], a w konsekwencji, czy ów plac stanowi drogę gminną, czy oba te obszary znajdują się w innych lokalizacjach.

NSA stwierdził, że istniejące w sprawie niejasności i nieścisłości są istotne bowiem uniemożliwiają ustalenie, co do jakiej powierzchni dawnej nieruchomości [...] wniosek dekretowy został załatwiony odmownie. NSA zwrócił uwagę na zarzuty odwołań dotyczące pominięcia wskazania w decyzjach organów I i II instancji objętej odmową powierzchni części działki nr [...], a także brak ustaleń, czy pozostała część działki nr [...] mogła być wykorzystana na inne cele, niż cele publiczne.

NSA nakazał Sądowi I instancji zbadanie przy ponownym rozpoznaniu sprawy, czy z materiału dowodowego i ustaleń organów wynikało jakiej powierzchni dawnej nieruchomości [...] dotyczył, obecnie rozpoznawany, wniosek dekretowy, jakie działki ewidencyjne obecnie wchodziły w jego skład i jakie było ich dokładne przeznaczenie w planie, a w związku z tym, czy organ rozstrzygnął o całości żądania i czy uczynił to zgodnie z prawem.

Kierując się stanowiskiem zaprezentowanym w uzasadnieniu wydanego w niniejszej sprawie wyroku NSA Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta [...] z [...] lutego 2015 r. zostały wydane z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 kpa, a zaskarżona decyzja dodatkowo z tego rodzaju naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 kpa.

Z akt materiału dowodowego i uzasadnień decyzji organów orzekających w administracyjnym toku instancji nie wynika jakiej powierzchni dotyczył wniosek dekretowy z [...] października 1948 r. Z akt administracyjnych i ustaleń organów nie wynika też, co do jakiej obecnie części dawnej nieruchomości [...] pn. "[...]" ów wniosek jest rozpoznawany, skoro na skutek ostatecznej decyzji SKO w [...] z [...] sierpnia 1999 r. nr [...] wniosek ten winien być rozpoznany przez Prezydenta [...] działającego jako organ gminy [...].

Organy obu instancji nie wyjaśniły, jaka jest powierzchnia gruntu (skomunalizowanego), którego dotyczy obecnie rozpoznawany wniosek dekretowy i jakie obejmuje działki ewidencyjne. To z kolei uniemożliwia ustalenie, czy obie wydane w sprawie decyzje Prezydenta [...] i SKO w [...], dotyczące części działki nr [...], załatwiają tenże wniosek, co do całej skomunalizowanej części pozostającej do rozpoznania, czy też że decyzje te zawierają rozstrzygnięcia częściowe i że w zakresie pozostałej (skomunalizowanej) części wniosku dekretowego będzie wydana odrębna decyzja (decyzje). Z treści tych decyzji nie wynika też, jakiej powierzchni działki nr [...] dotyczą ich rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie jest to o tyle istotne, że w aktach sprawy znajdują się dwie opinie geodezyjne – jedna sporządzona przez geodetę A. K. z [...] września 2013 r. oraz druga sporządzona przez geodetę M. S. (bez daty). Do obu tych opinii załączone zostały mapy sytuacyjne zawierające rozliczenie powierzchni dawnej nieruchomości dekretowej na obecne działki ewidencyjne i ich powierzchnie. Obie te opinie zawierają inne dane w zakresie powierzchni dawnej nieruchomości pn. "[...]" oraz inne dane w zakresie powierzchni części działki nr [...] zawierającej się w dawnej nieruchomości dekretowej. W pierwszej opinii jest to odpowiednio: [...] ha i [...] ha (działka nr [...] cz.), w drugiej opinii jest to odpowiednio: [...] ha i [...] ha (działka nr [...] cz.). Różnica w powierzchni wynosi odpowiednio: [...] ha i [...] ha (działka nr [...] cz.). Organy obu instancji tychże dowodów nie rozpatrzyły i tychże rozbieżności nie wyjaśniły.

Organy obu instancji w uzasadnieniach swych decyzji nie wyjaśniły też jaka (skomunalizowana) część powierzchni dawnej nieruchomości dekretowej, w tym działki nr [..., zawiera się w granicach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego rejonu "[...]".

Organy te nie ustaliły, jaka część powierzchni przedmiotowego gruntu zawiera się w granicach terenu stanowiącego plac miejski o symbolu [...], a jaka część powierzchni tegoż gruntu zawiera się w granicach terenu o symbolu [...] znajdującego się w liniach rozgraniczających gminnej drogi publicznej ul. [...].

Ponadto nie wiadomo, czy przedmiotowy plac miejski jest odrębnym elementem zagospodarowania terenu realizującym cel publiczny z art. 6 pkt 9c ustawy o gospodarce nieruchomościami, czy też leży w ciągu drogi publicznej ul. [...] i w związku z tym ma charakter drogi publicznej, o której mowa w art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Z ustaleń organów nie wynika też, czy jakakolwiek część skomunalizowanego gruntu, której dotyczy obecnie rozpoznawany wniosek dekretowy, znajduje się w granicach obszaru na którym nie przewidziano w planie miejscowym przeznaczenia na cel publiczny z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i czy w związku z tym wniosek dekretowy może być uwzględniony, choćby w pewnej części tegoż gruntu.

Zdaniem Sądu, braki w zakresie dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy świadczą o tym, że w sprawie nie została wyjaśniona podstawowa dla sprawy okoliczność, tj. jaki skomunalizowany grunt (co do powierzchni i oznaczenia ewidencyjnego) stanowi przedmiot postępowania administracyjnego, toczącego się na podstawie obecnie rozpoznawanego wniosku dekretowego.

To zaś świadczy to tym, że niniejsza sprawa winna wrócić na etap postępowania przed organem I instancji i zostać wyjaśniona, w zakresie opisanych wyżej zagadnień, zgodnie z wymogami art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 kpa.

Prezydent [...], przy ponownym rozpoznaniu sprawy, będzie miał na uwadze także to, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji musi wskazywać jakiej działki ewidencyjnej (działek) lub jej części (ich części) dotyczy i jaka jest powierzchnia obszaru, którego to rozstrzygnięcie dotyczy. Bez tego rodzaju ustaleń nie jest możliwe merytoryczne rozpatrzenie wniosku dekretowego w aspekcie przesłanki planistycznej z art. 7 ust. 2 dekretu.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzekł, jak w sentencji. O zwrocie skarżącej kosztów postępowania sądowego – wpisu sądowego i kosztów działania pełnomocnika orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 Ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).