Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1614/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., dalej SKO, na podstawie art., 157 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku M. R. i P. R. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją SKO w W. nr. [...] z [...] września 2012 r. dt. wniosku ww. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza W. nr [...] z [...] grudnia 2006 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego (usługi nieuciążliwe – produkcja wyrobów garmażeryjnych), na działce o nr ew. [...] , obręb [...], położonej w W. przy ulicy [...] róg z ulicą [...], utrzymał w mocy decyzję SKO o odmowie stwierdzenia nieważności.

Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej organu.

Wnioskiem z 22 września 2006 r. J. B. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z usługami nieuciążliwymi na działce o nr ew. [...] , obręb [...], położonej w W. przy ulicy [...] róg z ulicą [...] wskazując na to że przedmiotem działalności ma być wyrób garmażeryjny. Pismem z 8 listopada 2006 r. wnioskujący zmodyfikował wniosek w zakresie funkcji budynku z mieszkalno-usługowego na usługowy (wyroby garmażeryjne) – k 12 akt. adm.

Decyzją Burmistrza W. nr [...] z [...] grudnia 2006 r. ustalono, na wniosek J. B., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego, usługi nieuciążliwe – produkcja wyrobów garmażeryjnych. Decyzja nie zawierała analizy urbanistycznej terenu, choć z treści uzasadnienia wynikało, że została sporządzona. Brak było także załącznika w postaci mapy w odpowiedniej skali z obszarem analizowanym.

Wnioskiem z 23 kwietnia 2012 r. M. R. i P. R. wystąpili o stwierdzenie nieważności tej decyzji wskazując, że została ona wydana z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr. 80, poz. 717 ze zm.), dalej pzp, poprzez niewyznaczenie obszaru analizowanego, brak części tekstowej i graficznej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1-5 pzp i tym samym błędne ustalenie powierzchni i linii zabudowy a także wysokości i szerokości elewacji frontowej i geometrii dachu, art. 52 ust. 2 pkt 1 pzp poprzez posłużenie się nieprawidłową mapą dla ustalenia istotnych okoliczności sprawy, art. 61 ust. 2 pzp poprzez zezwolenie na lokalizację budynku na terenach, które w starych planach zagospodarowania przestrzennego nie były przeznaczone pod usługi produkcyjne, § 3-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), dalej rozporządzenie, art. 7, 8, 77, 80, 107 k.p.a., błędne ustalenie że skarżący nie mają interesu prawnego w sprawie co ostatecznie doprowadziło do naruszenia art. 52 ust, 1 zd. 2 oraz 53 ust. 3 pkt. 2 k.p.a.

Organ rozpoznając wniosek stwierdził, że istotnie decyzja Burmistrza W. nie została poprzedzona analizą urbanistyczną jednakże nie jest to wystarczająca podstawa do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Analiza ta została, po wznowieniu postępowania, sporządzona w 2012 r. Z jej ustaleń wynikało, że mimo stwierdzonych uchybień natury procesowej organ wydał prawidłową decyzję. Nie doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia ponieważ w granicach obszaru objętego analizą znajdują się: zabudowy usługowe, usługowo-magazynowe i obiekty infrastruktury technicznej, od strony północnej zlokalizowany jest zakład produkcyjno-handlowo-usługowy zajmujący się produkcją i sprzedażą złączek hydraulicznych, szafek gazowych, bram, krat, od strony wschodniej budynek składowo-magazynowy, od strony południowej przepompownia ścieków. Organ uznał, że choć dominuje na tym terenie przede wszystkim zabudowa mieszkaniowa, to realizacja wskazanego we wniosku przedsięwzięcia była dopuszczalna.

Rozpoznając sprawę ponownie SKO uznało, że jego poprzednia decyzja jest zgodna z prawem.

Wskazano, że wydanie decyzji bez analizy urbanistycznej nie skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji lecz co najwyżej powoduje uznanie, że wydano ją z uchybieniem przepisów prawa nie pociągającym za sobą sankcji nieważności. Kolegium sporządziło w 2012 r. analizę i stwierdziło, że decyzja z 2006 r. mimo uchybień w zakresie braku analizy urbanistycznej, wskaźnika powierzchni zabudowy, braku dokumentów potwierdzających spełnienie warunku o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 3 pzp tj., że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego, nie spełnia przesłanek o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a.

Jeżeli bowiem mimo nie sporządzenia analizy urbanistycznej ustalenie warunków planowanej inwestycji byłoby możliwe, to stwierdzenie nieważności z powodu braku analizy urbanistycznej nie byłoby możliwe. Wyniki przeprowadzonej w 2012 r. analizy dały powód do stwierdzenia, że nie doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia, gdyż w granicach obszaru objętego analizą znajdują się budynki usługowe i handlowe i w związku z tym realizacja kolejnego zakładu usługowego produkującego wyroby garmażeryjne była dopuszczalna. Na podstawie tej analizy organ uznał za zgodne z § 4 ust. 2 rozporządzenia wyznaczenie linii zabudowy jak również ustalony wskaźnik powierzchni zabudowy tj. na poziomie analogicznym jak dla jednej z nieruchomości na terenie objętym analizą. Podobnie organ ocenił kwestię szerokości elewacji dla planowanej inwestycji na poziomie 19,5 m oraz wysokość kalenicy.

Zdaniem Kolegium stwierdzenie w decyzji, że inwestycja związana jest z produkcją wyrobów garmażeryjnych może budzić wątpliwości jednakże słowo "usługa" w kontekście zwrotu "wyroby garmażeryjne" oznacza przede wszystkim usługę polegającą na produkcji tych wyrobów, choć istotnie kwestia ta powinna być wyjaśniona przez Burmistrza Miasta W. przed wydaniem kwestionowanej decyzji. Brak odwołania wnioskującego od tej decyzji przemawia jednak za tym, że to takiego rodzaju działalność miała być na tym terenie wykonywana. Ponadto zgodnie z art. 61 ust. 2 ustawy pzp przepisów ust. 1 pkt. 1 tej ustawy nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Przepis ten oznacza, że dopuszczalne byłoby ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji produkcyjnych nawet wtedy gdyby nie istniała żadna działka sąsiadująca z terenem inwestycji dostępna z tej samej drogi publicznej, zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 pzp.)., o ile teren ten byłby w tych planach przeznaczony na taki właśnie cel. Organ stwierdził w aktach brak dokumentów potwierdzających spełnienie warunku, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla nowego zamierzenia inwestycyjnego, lecz uznał, że brak jest podstaw do uznania, że ono nie istnieje i jest niewystarczające zwłaszcza dlatego, że w sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się liczna zabudowa, w tym zabudowa produkcyjna wyposażona w tę infrastrukturę. Z decyzji ponadto wynikało, że w sąsiedztwie terenu inwestycyjnego znajduje się sieć wodociągowa, sieć kanalizacyjna i energetyczna.

Odnosząc się do zarzutu braku mapy w odpowiednie skali i braku określenia granic terenu objętego wnioskiem (art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 pzp) organ wskazał, że do decyzji została dołączona mapa z adnotacją, iż pochodzi z zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej a więc mapa spełniała wymogi ustawowe. Sumując organ stwierdził, że sam brak analizy urbanistycznej nie stanowi samoistnej przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w sytuacji w której organ, jak to wynikało z uzasadnienia, dokonał analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, co pozwoliło na wydanie decyzji zgodnej z prawem.

Jednocześnie organ stwierdził, że niezapewnienie stronie udziału w postępowaniu stanowi podstawę do wznowienia postępowania a nie do stwierdzenia jej nieważności.

Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł P. R.

Zarzucił jej:

1. naruszenie art. 59 ust. 1 i 61 ust. 1 pzp poprzez wydanie przez Burmistrza W. decyzji bez stosownych załączników, na podstawie niekompletnego wniosku inwestora, naruszającej art. 61 ust. 1 pkt. 3 pzp poprzez brak wykazania, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego;

2. naruszenie art. 53 ust. 1 i 2 pzp i 61 § 1 i 3 pzp oraz 52 ust. 1 i 2 pzp poprzez niespełnienie przez inwestora warunków formalnych do rozpoznania wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, w tym brak określenia zapotrzebowania w wodę, energię i inną niezbędną infrastrukturę techniczną i wpływu inwestycji na środowisko. Niekompletny i nieprecyzyjny wniosek nie powinien wszcząć postępowania administracyjnego i stanowić podstawy do wydania decyzji administracyjnej.

W uzasadnieniu skargi skarżący wywodził, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż brak było wymaganych prawem załączników do decyzji tj. mapy i analizy urbanistycznej w formie tekstowej i graficznej jak również, że wniosek był niekompletny. Brak było danych o wpływie inwestycji na środowisko, brak wskazania wystarczającego dla tego rodzaju przedsięwzięcia infrastruktury technicznej, brak wyznaczenia obszaru analizowanego. Zdaniem skarżącego Kolegium nie oceniło decyzji Burmistrza W. pod kątem przesłanek nieważnościowych ale przeprowadziło po raz trzeci postępowanie administracyjne podczas gdy w ramach postępowania nieważnościowego powinno jedynie ocenić czy decyzja została wydana z rażącym naruszenie prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia.

Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803).

Przed przystąpieniem do oceny legalności zaskarżonej decyzji podać należy, dla uporządkowania okoliczności faktycznych, że:

-uprawnienia z decyzji będącej przedmiotem zainteresowania organów, skutkiem decyzji Burmistrza W. z [...] stycznia 2007 r. nr. [...], zostały przeniesione na nowych właścicieli działki [...] B. i P. S. (k 132 akt adm.);

- skarżący i M. R. złożyli 2 wnioski w związku z decyzją Burmistrza W. nr [...].

a) pierwszy z 15 września 2010 r. (data pisma), który wpłynął do Urzędu Miasta W. 17 września 2010 r., o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Burmistrza W. z 2006 r., ponieważ, jak wskazywali, z przyczyn od nich niezależnych nie brali udział w postępowaniu jako sąsiedzi działki, która narażona jest na immisje w postaci hałasu i smrodu. Jak wynikało z rejestru gruntów M. R. jest w nim uwidoczniony jako właściciel działki [...] a P. R. jako właściciel działki [...] (wypis k 14 i 15 akt adm.), które to działki z działką inwestycyjną dzieli droga. Postępowanie to, w dacie wydawania zaskarżonej decyzji prawdopodobnie nie było ostatecznie zakończone. Ostatnią z decyzji była decyzją z [...] czerwca 2012 r. którą odmówiono uchylenia decyzji Burmistrza W. z [...] grudnia 2006 r. wskazując, co prawda, że P. R. i M. R. mają interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy i w związku z tym wznowiono postępowanie administracyjne postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2012r. i zlecono przeprowadzenie analizy funkcji i cech zabudowy ale jednocześnie ustalono, że warunki zabudowy dla tej inwestycji obecnie byłyby identyczne jak w decyzji z 2006 r. W związku z tym i na podstawie art. 146 § 2 k.p.a. dalsze postępowanie uznano za bezprzedmiotowe. Odwołanie od tej decyzji złożył P. R. (pismo z 29 czerwca 2012 r, które wpłynęło do organu 29 czerwca 2012r.)

Z informacji w aktach wynika, że odwołanie zostało także wniesione przez M. R.

b) drugi wniosek z 23 kwietnia 2012 r (data prezentaty) dotyczący stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza W. nr [...].

W toku tego postępowania organ zwrócił się do Burmistrza W. o udzielenie informacji o toczącym się postępowaniu o wznowienie (pismo z 25 maja 2012 r.)., na które organ nie odpowiedział. Zawiadomieniem z 15 czerwca 2012 r SKO w W. poinformowało strony o możliwości zapoznania się z aktami postępowania a następnie została wydana decyzja z [...] maja 2013 r. To ten wniosek był powodem do wydania przez SKO zaskarżonej decyzji.

Przechodząc do merytorycznej oceny legalności zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że narusza ona art. 7, 77 § 1 i 8 i 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, w którym organ nie bada merytorycznie decyzji (postanowienia) tzn. nie ocenia argumentacji jaką posłużył się organ wydając kwestionowane rozstrzygnięcie a jedynie ogranicza się do badania przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a. czyli ustala czy przy wydawaniu kwestionowanego aktu administracyjnego nie dopuszczono się naruszeń o jakich mowa w tym przepisie a uzasadniających stwierdzenie nieważności.

Przesłankami do stwierdzenia nieważności są: wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, w warunkach res iudicata, skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie, niewykonalnej w dniu jej wydania przy ustaleniu, że niewykonalność ta ma charakter trwały, w sytuacji w której jej wykonalność wywołałaby czyn zagrożony karą lub z innych przyczyn powodujących jej nieważność z mocy prawa. Nieważność orzeczenia może wynikać z rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego - błędnej wykładni przepisów prawa, zastosowania do stanu faktycznego przepisu prawa materialnego nie obowiązującego w dacie wydawania rozstrzygnięcia – tzw. błąd subsumcji lub naruszenia przepisów prawa procesowego poprzez wadliwe ich zastosowanie w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony z wyjątkiem naruszenia dającego podstawy do jego wznowienia. Naruszenia te muszą wystąpić w stopniu rażącym. Musi także istnieć związek przyczynowy pomiędzy naruszeniem prawa a treścią rozstrzygnięcia polegający na tym że gdyby nie było stwierdzonego uchybienia, to treść rozstrzygnięcia byłaby inna.

Mimo prawidłowego powołania przez organ (choć tylko w uzasadnieniu) artykułu 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w istocie organ nie dokonał ustaleń pod kątem możliwości wyczerpania lub nie podstaw do ewentualnego stwierdzenia nieważności kwestionowanej przez skarżącego decyzji Burmistrza W. Jak wynik z uzasadnienie organ dostrzegając liczne uchybienia tej decyzji na podstawie obecnie przeprowadzonej analizy urbanistycznej doszedł do przekonania, że dopuszczalne był wydanie decyzji o treści jak w decyzji z 2006 r. W tym celu organ posłużył się analizą urbanistyczną z innego postępowania tj. postępowania wznowieniowego.

Tymczasem organ powinien ocenić czy niewątpliwie stwierdzone błędy i uchybienia tej decyzji czyli brak analizy urbanistycznej, brak ustalenia kwestii dotyczącej uzbrojenia terenu, brak ustalenia na odpowiedniej mapie terenu analizowanego oraz same braki wniosku wszczynającego postępowanie nieważnościowe, były na tyle poważne i rażące, że uzasadniały konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności lub wydania jej z rażącym naruszeniem prawa.

Wskazać należy, że w postępowaniu nieważnościowym bierze się pod uwagę stan prawny i faktyczny obowiązujący i istniejący w dacie wydawania kontrolowanej decyzji a nie stan na datę rozstrzygania w przedmiocie nieważności (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2013 r. I OSK 2073/11, Lex 1336365).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z orzeczenia SKO nie wynika, że organ dokonał ustaleń na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania kwestionowanej decyzji. Analiza urbanistyczna została przeprowadzona obecnie i nie wynika z niej aby organ brał pod uwagę stan rzeczy istniejący w dacie wydawania kwestionowanej decyzji. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej organ nie może dokonywać ustaleń przez pryzmat istniejących obecnie uwarunkowań architektonicznych (np. istniejącej zabudowy i infrastruktury) ponieważ takiego rodzaju działanie byłoby w istocie usankcjonowaniem obecnie istniejącego stanu, co nie jest przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu nieważnościowym. Nieważność decyzji ma istnieć w dacie wydawania kwestionowanej decyzji a nie w dacie orzekania o tej nieważności.

Czyni to zasadnym zarzut skargi sprowadzający się do wadliwego zebrania przez organ materiału dowodowego i czynienia ustaleń na podstawie stanu faktycznego nie z daty poprzedzającej wydanie decyzji przez Burmistrza W.

Ponadto organ, przyjął a priori, że skarżący posiada interes prawny w wystąpieniu z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza W. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika aby organ w ogóle badał tę kwestię. Jak się wydaje przyjął okoliczność tę za udowodnioną na podstawie wywodów decyzji wydanej w sprawie o wznowienie postępowania. Nie przesądzając na tym etapie postępowania istnienia lub nie po stronie skarżącego interesu prawnego wskazać należy, że jedną z przesłanek do skutecznego wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności postępowania jest posiadanie przez wnioskującego interesu prawnego w złożeniu tego rodzaju wniosku. Posłużenie się wyłącznie ustaleniami z innego postępowania nie czyni zadość spełnieniu tej przesłanki tym bardziej, że w przypadku złożenia przez tego samego skarżącego wniosku o wznowienia i wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w odniesieniu do tej samej decyzji powinno doprowadzić organ do zawieszenia postępowania o wznowienie do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 21 listopada 2012r. II OSK 1318/11, Lex 1293669, wyrok NSA z 23 kwietnia 2013 r. I OSK 2073/11, Lex nr 1336365).

W związku z tym nietrafny jest, co do zasady zarzut skargi sprowadzający się do braku podstaw do oceny merytorycznej wniosku o wydanie warunków zabudowy. Kwestionowana decyzja powinna być oceniona pod kątem jej zgodności z obowiązującymi w dacie jej wydawania przepisami prawa czyli przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rozporządzenia wykonawczego, powołanymi w zaskarżonej decyzji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ w pierwszej kolejności ustali czy skarżący posiada interes prawny w złożeniu wniosku o stwierdzenie nieważności a następnie, gdyby taki interes prawny istniał, dokona ustaleń faktycznych i prawnych na podstawie stanu prawnego i faktycznego z daty wydawania kwestionowanej decyzji a tok rozumowania przedstawi w uzasadnieniu decyzji, które będzie spełniać wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. W przypadku gdyby uznał, za zasadne zastosowanie art. 61 ust. 2 pzp powinien wskazać plan miejscowy, który utracił moc i ustalenia w nim zawarte odnośnie przeznaczenia terenu w planie który utracił moc, bo tylko w takiej sytuacji w której teren inwestycyjny byłby w nim przeznaczony na cel inwestycji produkcyjnej nie miałby zastosowania przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 pzp. Stwierdzone przez WSA w Warszawie uchybienia i konieczność ponownej oceny merytorycznej przez organ kwestionowanej decyzji uzasadnia odstąpienie przez sąd od oceny pozostałych zarzutów skargi.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. z 2012 r. poz. 270) orzekł jak w sentencji wyroku.