Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2194/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 107
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odprawy z tytułu zwolnienia ze służby postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, dalej "Szef CBA", decyzją personalną nr [...] z [...] czerwca 2016 r. zwolnił P. B., dalej "skarżący", ze służby z dniem [...] czerwca 2016 r. Po rozpatrzeniu złożonego przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Szef CBA decyzję personalną nr [...] z [...] czerwca 2016 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił powyższą decyzją w zakresie daty zwolnienia ze służby, ustalił datę zwolnienia skarżącego ze służby na dzień [...] czerwca 2016 r., zaś w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję personalną utrzymał w mocy.

Pismem z [...] czerwca 2016 r. skarżący wystąpił do Szefa CBA o zaliczenie mu okresu pełnienia służby w Policji do okresu nieprzerwanej służby, o której mowa w art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1310 ze zm.), dalej "ustawa o CBA", stanowiącego podstawę zwiększenia odprawy służbowej. Do pisma tego skarżący dołączył kopię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 października 2010 r., sygn. akt

I OSK 540/10, uchylającego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 9 grudnia 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 403/09 i oddalającego skargę P. B. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] kwietnia 2009 r. w przedmiocie przyznania prawa do odprawy. W piśmie tym skarżący wskazał ponadto, że w odróżnieniu od większości funkcjonariuszy nie otrzymał odprawy po zwolnieniu ze służby w Policji. Skarżący podniósł także, że zgodnie z zasadą bezpośredniości, opisaną w załączonym wyroku, pełnił służbę dla Kraju nieprzerwanie od [...] września 1992 r.

Pismem z [...] października 2016 r. nr [...] Szef CBA udzielił odpowiedzi na powyższe wystąpienie skarżącego. W piśmie tym organ wskazał, że na podstawie akt osobowych skarżącego ustalono, iż do służby w CBA został on przyjęty [...] maja 2008 r., zaś zwolniony z dniem [...] czerwca 2016 r. Na dzień zwolnienia skarżący posiadał zatem staż służby w CBA wynoszący 8 lat, 1 miesiąc i 5 dni. Stosownie do treści art. 97 ust. 1 ustawy o CBA, charakter służby (stała) oraz długość stażu służby w CBA, uprawniał skarżącego do otrzymania odprawy w wysokości 660% uposażenia należnego w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa CBA. Wypłaty odprawy za okres służby w CBA dokonano na wskazany przez skarżącego rachunek bankowy.

Organ podniósł, że na potrzeby ustalenia funkcjonariuszowi CBA zwalnianemu ze służby prawa do odprawy decydujący wpływ mają dwa czynniki: charakter służby (przygotowawcza bądź stała) oraz długość stażu służby w CBA. Szef CBA wskazał, że przedstawiona przez skarżącego okoliczność nieprzerwanego pełnienia służby dla Kraju od [...] września 1992 r. jest bez znaczenia dla wysokości odprawy, ponieważ od tego dnia do [...] kwietnia 2008 r. pełnił on służbę w Policji, zaś od [...] maja 2008 r. do [...] czerwca 2016 r. był funkcjonariuszem CBA.

Zdaniem Szefa CBA użyty przez ustawodawcę w art. 97 ust. 1 ustawy o CBA zwrot "nieprzerwana służba" oznacza tyle, że odprawę w maksymalnej wysokości otrzyma funkcjonariusz CBA po przesłużeniu w CBA stosownego okresu (przekraczającego 14 lat i 6 miesięcy), przy czym przesłużenie to dotyczy tylko

i wyłącznie okresu służby w CBA. Bez znaczenia pozostają zatem okresy służby

w innych formacjach chyba, że nawiązanie stosunku służbowego w CBA przez funkcjonariuszy wcześniej pełniących służbę w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Policji i Straży Granicznej następowało w trybie art. 212 ustawy

o CBA - tj. ograniczonego czasowo przeniesienia służbowego, stanowiącego gwarancję ciągłości służby. Gwarancja ciągłości służby wynika wprost z treści art. 212 ust. 6 ustawy o CBA. Zgodnie z tym przepisem funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Policji i Straży Granicznej, zakwalifikowani do służby (w trybie art. 212 ustawy o CBA), stali się funkcjonariuszami CBA z dniem mianowania ich do służby przez Szefa CBA, z zachowaniem ciągłości służby.

W przypadku skarżącego taka sytuacja nie miała jednak miejsca. Skarżący bowiem, z dniem [...] kwietnia 2008 r. zwolnił się ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji na własną prośbę i nie został przeniesiony do CBA we wskazanym trybie.

Reasumując, organ stwierdził, że funkcjonariuszowi CBA w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na podstawie art. 58 ust. 3 ustawy o CBA, z którym nie nawiązano stosunku służbowego w trybie określonym w art. 212 ustawy o CBA, do okresu nieprzerwanej służby, o którym mowa w art. 97 ust. 1 ustawy o CBA, nie podlega wliczeniu okres służby w poprzedniej formacji, nawet w sytuacji gdy nawiązanie stosunku służbowego w CBA nastąpiło, tak jak w przypadku skarżącego, w następnym dniu po zwolnieniu ze służby w Policji.

Szef CBA wskazał także, że w przywołanym przez skarżącego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 października 2010 r., sygn. akt I OSK 540/10, Sąd na kanwie rozpatrywanej sprawy wyjaśnił rozumienie pojęcia "bezpośredniości" wskazując, że mieści się w nim pojęcie podjęcia służby w CBA

w następnym dniu po zwolnieniu ze służby w Policji. Jednakże ta bezpośredniość

w żadnym razie nie stanowi "nieprzerwanej służby" w rozumieniu art. 97 ust. 1 ustawy o CBA, ponieważ pojęcie "bezpośrednio" nie jest tożsame z pełnieniem nieprzerwanej służby w CBA. Z tego też względu okres służby w Policji nie może zostać uwzględniony.

Konkludując Szef CBA wskazał, że dokonał prawidłowej interpretacji przepisu art. 96 ust. 1 w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy o CBA wypłacając skarżącemu odprawę tylko za okres służby w CBA, co w dodatku stanowiło czynność materialno-techniczną. W związku z tym organ uznał, że żądanie skarżącego jest niezasadne.

Pismem z [...] października 2016 r. skarżący zwrócił się do Szefa CBA

o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zaliczenia mu okresu pełnienia służby w Policji do okresu nieprzerwanej służby, o której mowa w art. 97 ust. 1 ustawy o CBA, stanowiącego podstawę zwiększenia odprawy służbowej oraz

o wydanie w tej sprawie decyzji administracyjnej. Skarżący opisał dotychczas podejmowane czynności w sprawie oraz podniósł, że niewszczęcie postępowania administracyjnego łamie zasadę praworządności i zasady współżycia społecznego.

W odpowiedzi Szef CBA pismem z [...] listopada 2016 r. nr [...] poinformował skarżącego, że przedmiot tej sprawy został już rozstrzygnięty wskazanym wyżej pismem z [...] października 2016 r. Ponadto organ ponownie przywołał argumenty zawarte w tym piśmie i stwierdził, że podtrzymuje w całości swoje wcześniejsze stanowisko.

Postanowieniem z 17 listopada 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 692/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. B. na bezczynność Szefa CBA w przedmiocie rozpoznania opisanego wyżej wniosku z [...] czerwca 2016 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, tj. nie wezwał organu w trybie art. 37 § 1 K.p.a. do usunięcia naruszenia prawa.

P. B., powołując się na art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 8, art. 52 § 2 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", 23 listopada 2016 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wskazał, że przedmiotem skargi jest czynność Szefa ABW z zakresu administracji publicznej dotycząca jego uprawnień w związku ze zwolnieniem ze służby. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1, art. 36 § 1, art. 61 § 1 i art. 104 § 1 K.p.a. oraz naruszenie art. 97 ust. 1 ustawy o CBA. Skarżący wniósł o zobowiązanie Szefa CBA do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Szef CBA wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. W ocenie organu skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 52 § 3 P.p.s.a. i nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa.

W piśmie z [...] stycznia 2017 r., precyzującym skargę, skarżący wskazał, że przedmiotem jego skargi jest czynność Szefa CBA polegająca na niezaliczeniu okresu służby w Policji do wysługi stanowiącej podstawę naliczenia odprawy

w związku ze zwolnieniem służby w CBA. Skarżący podał, że datą podjęcia tej czynności jest [...] października 2016 r., kiedy to Szef CBA pismem nr [...] odmówił mu po raz pierwszy zaliczenia okresu pełnienia służby w Policji do wysługi stanowiącej podstawę naliczenia odprawy oraz [...] listopada 2016 r., kiedy to organ uczynił to po raz drugi pismem nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna.

Stosownie do treści art. 3 § 2 "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Zgodnie natomiast z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

Stosownie do treści art. 96 ust. 1 ustawy o CBA funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 58 ust. 3, art. 61 ust. 4 i art. 64 ust. 1 pkt 1 i 7, ust. 2 pkt 1 i 4 oraz ust. 3 otrzymuje odprawę.

Zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o CBA wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej równa się wysokości sześciomiesięcznego uposażenia, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa CBA. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości ośmiomiesięcznego uposażenia. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy się jako pełny rok.

W swoim piśmie z [...] czerwca 2016 r. skarżący zwrócił się do Szefa CBA o zaliczenie okresu służby w Policji do okresu nieprzerwanej służby w rozumieniu art. 97 ust. 1 ustawy o CBA, stanowiącego podstawę zwiększenia odprawy. Intencją skarżącego było zatem uzyskanie odprawy w zwiększonej wysokości. Pismo skarżącego z [...] czerwca 2016 r. należy w tej sytuacji uznać za wniosek o wypłatę odprawy w zwiększonej wysokości, z uwzględnieniem okresu służby w Policji.

Wypłata odprawy niewątpliwie następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Przepisy ustawy o CBA nie wskazują natomiast, w jakiej formie następuje odmowa wypłaty odprawy.

Sąd przychyla się do poglądu wyrażonego w orzecznictwie, że odmowa dokonania czynności materialno-technicznej powinna być dokonana w drodze decyzji, albowiem jest to negatywne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, o której załatwienie wnosi strona mająca w tym interes prawny (zob. wyrok NSA z 26 maja 2009 r., I OSK 761/08, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zarówno we wcześniejszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w aktualnych orzeczeniach sądów administracyjnych obu instancji, dopuszcza się w określonych sprawach administracyjnych, aby pozytywne załatwienie sprawy nastąpiło poprzez podjęcie czynności materialno-technicznej, jednak odmowa dokonania takiej czynności winna być dokonana w drodze decyzji (m. in. postanowienie NSA z 27 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 230/09 – w sprawie odmowy wydania dowodu osobistego; wyrok NSA z 8 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 850/06 – dotyczący odmowy wydania zezwolenia zagranicznego; wyrok NSA z 10 października 2007 r., sygn. akt II SA 1719/03 – dotyczący odmowy udostępnienia danych z ewidencji pojazdów; wyrok NSA z 15 lutego 2007r, sygn. akt I OSK 509/06; wyrok NSA z 25 lutego 1983 r., sygn. akt II SA 2083/82 w sprawie odmowy dokonania wpisu w akcie stanu cywilnego; postanowienie WSA w Gdańsku z 8 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Gd 262/07 – dotyczące odmowy dokonania czynności ustawienia znaku drogowego; postanowienie WSA w Gliwicach z 9 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 1210/05).

Warto również wskazać, że w doktrynie dostrzega się potrzebę rozróżnienia czynności polegających na potwierdzeniu istnienia prawa, od przypadków gdy dochodzi do odmowy podjęcia takich czynności. Podnosi się, iż odmowa potwierdzenia uprawnienia stanowi władcze, jednostronne rozstrzyganie o czyichś uprawnieniach lub ich braku (por. A. Kisielewicz: Akty i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] Instytucje Procesu Administracyjnego i sądowo administracyjnego. Księga Jubileuszowa dedykowana Profesorowi Ludwikowi Żukowskiemu. Przemyśl-Rzeszów 2009, str. 195-196; Z. Kmieciak glosa do uchwały NSA z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07, OSP 2008, Nr 5, poz.51).

Za przekonujący należy uznać również pogląd wyrażony w orzecznictwie i piśmiennictwie, iż z treści art. 104 K.p.a. można wyprowadzić kompetencję organu do wydania decyzji administracyjnej w każdej sprawie wymagającej rozstrzygnięcia, chyba, że przepis prawa wyraźnie wyłącza możliwość wydania decyzji (por. K. M. Ziemski: Indywidualny akt administracyjny jako forma działania administracji. Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2005, str. 445-453; Cz. Martysz: Podstawa prawna decyzji administracyjnej [w:] Księga jubileuszowa z okazji 60 rocznicy urodzin Profesora Ernesta Knosali. Oficyna Wolters Kluwer, Warszawa 2008, str. 209-216; uchwała NSA z 28 maja 2001 r., sygn. akt OPK 10/01).

Ponadto należy zauważyć, że taka forma załatwienia sprawy, umożliwiająca instancyjną i pozainstancyjną kontrolę zgodności rozstrzygnięcia z prawem, w najlepszy sposób chroni zarówno interes społeczny, jak i interes indywidualny strony (por. wyrok NSA z 25 lutego 1983 r., sygn. akt II SA 2083/82, ONSA 1983/1/14).

Dodatkowo należy zauważyć, że w przypadku, gdy istnieje wątpliwość, co do formy załatwienia sprawy administracyjnej, należy przyjąć, że powinna ona być załatwiona w drodze decyzji administracyjnej. Koniecznym jednak warunkiem przyjęcia takiego domniemania jest ustalenie, że istnieje sprawa administracyjna i organ administracji publicznej jest właściwy do jej załatwienia. Nie można bowiem uznać za rozsądne stanowiska, że jeżeli w przepisach określono właściwość organu administracji publicznej do załatwiania pewnej kategorii spraw administracyjnych, to sprawy te nie mogą być rozstrzygane tylko dlatego, że ustawodawca nie określił formy rozstrzygnięcia (zob. M Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 513).

W niniejszej sprawie niewątpliwie mamy do czynienia ze sprawą administracyjną, której przedmiotem jest prawo skarżącego do odprawy, a także istnieje organ administracyjny właściwy do jej załatwienia - Szef CBA.

Warto również zwrócić uwagę, że przepisy ustawy o CBA (art. 97 ust. 1) określają sposób obliczania wysokości odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej. Czynnikiem decydującym o jej wysokości jest okres nieprzerwanej służby.

W sytuacji zatem, gdy skarżący domaga się wypłaty odprawy w zwiększonej wysokości z uwagi na okres służby w Policji Szef CBA, nie znajdując podstaw do tego, winien wydać decyzję o odmowie wypłaty odprawy.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie taka decyzja została wydana. Za decyzję tę należy uznać pismo organu z [...] października 2016 r. nr [...] mimo, iż nie zawiera ono wszystkich elementów wymienionych w art. 107 § 1 K.p.a.

Wyjaśnić przy tym należy, że zakwalifikowanie danego pisma jako decyzji administracyjnej nie wymaga, aby pismo to zawierało wszystkie elementy decyzji przewidziane w wskazanym wyżej przepisie Kodeksu postępowania administracyjnego. Za decyzję administracyjną należy również uznać pismo właściwego organu zawierające co najmniej oznaczenie organu i adresata aktu, rozstrzygnięcie o sprawie oraz podpis upoważnionego pracownika (zob. wyrok NSA z 22 września 1981 r., sygn. akt SA 791/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 91).

Wszystkie te elementy zawarte są w przedmiotowym piśmie. Pismo to zostało podpisane przez Zastępcę Szefa CBA, zawiera również oznaczenie organu i strony, do której jest kierowane. W piśmie tym zawarte jest także rozstrzygnięcie organu, albowiem zasadniczym jego elementem jest stwierdzenie, że wniosek skarżącego z [...] czerwca 2016 r. o wypłatę odprawy w zwiększonej wysokości, z uwzględnieniem okresu służby w Policji, jest niezasadny. Inaczej mówiąc Szef CBA odmówił skarżącemu wypłaty odprawy w zwiększonej wysokości.

Po otrzymaniu powyższej decyzji skarżący skierował do Szefa CBA pismo z [...] października 2016 r., które nie może jednak być uznane za wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zasadniczym elementem tego pisma jest bowiem skierowane do Szefa CBA żądanie skarżącego odnośnie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie i wydanie decyzji administracyjnej. Stosownie do treści art. 128 k.p.a. odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. W treści pisma skarżącego z [...] października 2016 r. nie można się doszukać tego podstawowego elementu odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), jakim jest wyrażenie niezadowolenia z wydanej decyzji.

W tej sytuacji pismo organu z [...] listopada 2016 r. nie może być uznane za decyzję wydaną po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pismo to należy uznać wyłącznie za pismo o charakterze informacyjnym, które powtarza argumentację zawartą w wydanej wcześniej decyzji.

Reasumując, należy stwierdzić, że skarga P. B. na decyzję Szefa CBA z [...] października 2016 r. jest niedopuszczalna, albowiem od decyzji tej skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, stosownie zaś do treści art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.

Dodatkowo należy wskazać, że decyzja organu z [...] października 2016 r. nie zawiera pouczenia o możliwości złożenia od niej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W takiej sytuacji skarżącemu przysługuje uprawnienie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Skarżący winien jednak mieć na względzie treść art. 58 § 2 zd. 1 K.p.a., zgodnie z którym prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W przypadku, gdy termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zostanie przywrócony, wniosek ten będzie mógł być rozpoznany przez Szefa CBA, a od decyzji tego organu będzie przysługiwała skarżącemu skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.