Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 152/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2011-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 3, art. 30 ust. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 122, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Piotr Pietrasz, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 01 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi C. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. z tytułu osiągnięcia przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w B. zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] lutego 2011 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. M. z [...] października 2010 r. nr [...], w której ustalono Pani C. U. (dalej również jako skarżąca), zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2004 r.

w kwocie 22.963 zł z tytułu osiągnięcia przychodów nieznajdujących pokrycia

w ujawnionych źródłach przychodów.

Organy stwierdziły brak pokrycia poniesionych wydatków w dochodach (przychodach) skarżącej za 2004 r. oraz w mieniu zgromadzonym w latach poprzednich. W sprawie ustalono, że łączna kwota dochodów opodatkowanych

lub wolnych od opodatkowania, która mogła służyć finansowaniu wydatków poniesionych przez małżonków U. w latach 1998-2003 wyniosła łącznie 287.716,77 zł. Łączna kwota wydatków poniesionych przez małżonków w tym okresie wyniosła 309.589,17 zł. Wystąpiła, więc nadwyżka wydatków na dochodami. Natomiast łączna kwota wydatków i wartości zgromadzonego mienia w 2004 r. wyniosła w ocenie organów 167.770,32 zł Przychody, które stanowiły źródło finansowania wydatków poniesionych w 2004 r. to kwota 106.535,56 zł. Nadwyżka wydatków i wartości zgromadzonego mienia nad mieniem zgromadzonym w 2004 r. i w latach poprzednich pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania wyniosła 61.234,76 zł (167.770,32 zł -106.535,56 zł). Kwota przychodów nie znajdująca pokrycia w ujawnionych źródłach dochodu przypadająca na skarżącą wyniosła 30.617,38 zł (50% z kwoty 61.234,76).

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że kwestią sporną w tej sprawie

jest nieuznanie, że dochody: (a) ze sprzedaży mięsa na hali targowej w B. oraz w W. pochodzącego z hodowli trzody chlewnej we własnym gospodarstwie rolnym (według strony dochód z tej produkcji rolniczej w latach 1998-2004 wyniósł 465.690 zł) oraz (b) z długu wekslowego w kwocie 53.200 euro w T., zaciągniętego w dniu [...] listopada 2003 r., mogły stanowić pokrycie wydatków.

Odnosząc się do pierwszej ze spornych kwestii organ odwoławczy zauważył, że w sprawie uznano, iż małżonkowie U. prowadzili hodowlę trzody chlewnej, natomiast zakwestionowano jej skalę i wysokość uzyskanego dochodu 465.690 zł.

W celu zweryfikowania możliwości wytwórczych produkcji trzody chlewnej oraz sprzedaży mięsa przez malzonków, organ pierwszej instancji przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe. Wystąpił m.in. do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w W. M. z zapytaniem, jakie obowiązki winien spełniać rolnik sprzedający na targowiskach w latach 1998-2005 mięso pochodzące z własnej hodowli świń. Z odpowiedzi na to zapytanie wynika, że sprzedaż przez rolnika na targowiskach (halach targowych) mięsa ze świń pochodzących z własnej hodowli podlegała nadzorowi służb weterynaryjnych. Zdaniem organu odwoławczego, podany w piśmie Powiatowego Inspektoratu Weterynarii sposób sprzedaży mięsa w halach targowych pozostaje w sprzeczności z wyjaśnieniami małżonków, z których wynika, że uboju zwierząt dokonywano sposobem gospodarskim (najczęściej w stodole przy pomocy współmałżonka i ojca K. U.) i mięso w formie półtusz było dowożone do miejsca sprzedaży. W trakcie postępowania strona nie przedstawiła żadnego dowodu, który podważyłby wiarygodność informacji zawartych w tym piśmie. Za niewiarygodne uznano, więc twierdzenia strony, iż dopiero po akcesji Polski do Wspólnoty Europejskiej zaczęły obowiązywać rygorystyczne przepisy dotyczące uboju i małżonkowie U. mogli dokonywać uboju sposobem gospodarskim i sprzedawać mięso bez jakiegokolwiek nadzoru weterynaryjnego.

Organ pierwszej instancji ustalił ponadto, że małżonkowie U. nie mają założonej siedziby stada oraz że nie składali do Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa wniosku o wydanie Księgi Rejestracji Stada. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że z informacji pozyskanej od Agencji wynika, że obowiązek identyfikacji rejestracji zwierząt hodowlanych został wprowadzony od 1 maja 2004 r. Nieuprawnione jest, więc twierdzenie strony, iż powyższe ustalenia nie mają dla niej znaczenia, ponieważ nie była producentem trzody chlewnej i na sprzedaż

nie musiała rejestrować stada, skoro w trakcie postępowania wyjaśniała, iż w 2004 r. uzyskała wraz z mężem dochód ze sprzedaży trzody chlewnej.

Kolejny argument kwestionujący skalę prowadzonej produkcji trzody chlewnej to w ocenie organu odwoławczego bardzo małe ilości zużytej energii

w gospodarstwie rolnym małżonków. W gospodarstwie tym zużycie energii było

od 9 do 12 razy mniejsze niż w miejscu zamieszkania małżonków U. w W. M.

Organy ustaliły również, że mąż skarżącej w latach 1999 - 2002 przekraczał granicę kraju ponad 100 razy, nie mógł więc w tym czasie pracować w gospodarstwie rolnym. Ponadto zwrócono uwagę, że skarżąca w latach 2002-2003 prowadziła działalność gospodarczą, co też w znacznym stopniu ograniczało jej możliwości pracy w tym gospodarstwie.

Ponadto organy nie stwierdziły na posiadanych przez małżonków rachunkach bankowych przepływu środków pieniężnych z tytułu sprzedaży mięsa pochodzącego z uboju trzody chlewnej lub regulowania należności w związku z zakupem potrzebnych do hodowli towarów lub usług. Skarżaca nie przedłożyła w trakcie postępowania żadnego dowodu na zakup paszy lub potwierdzenia poniesienia kosztów z tytułu np. opłaty targowej lub zapłaty leczenia weterynaryjnego.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, w świetle zeznań T. S., posiadającego podobne gospodarstwo do gospodarstwa małżonków U., który zeznał, że hodował rocznie około 20 sztuk świń i żywił je paszami pochodzącymi z własnego gospodarstwa, ale także kupował zboże, bo własna produkcja nie wystarczała – nie dano wiary wyjaśnieniom małżonków, że z posiadanego gospodarstwa pozyskiwali taką ilość zboża, która wystarczała na wyhodowanie w ciągu roku ponad 100 sztuk trzody chlewnej do wagi nawet 150 kg. Organ powołał się również na informację [...] Ośrodka Doradztwa Rolniczego w S. oraz Instytutu Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej Państwowego Instytutu Badawczego. Wskazał, że dochody z hodowli trzody chlewnej w okresie 1998-2004 nie były wysokie.

W związku z powyższymi okolicznościami w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej organ pierwszej instancji zasadnie nie uznał za wiarygodne wyjaśnienia skarżącej,

że w latach 1998-2004 uzyskała dochód z tytułu sprzedaży mięsa pochodzącego

z własnej hodowli w łącznej kwocie 465.690 zł.

Odnosząc się do drugiej spornej w tej sprawie kwestii organ odwoławczy podzielił ocenę dokumentu umowy pożyczki zawartej z firmą T., dokonaną przez organ pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że dokument umowy pożyczki zawartej ze szwajcarską firmą nie odzwierciedla faktycznie dokonanej operacji przepływu środków finansowych i został przedłożony przez stronę celem obniżenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2004 r. Przede wszystkim zwrócono uwagę, że z przedłożonej umowy wynika, że pożyczkobiorcy są obowiązani w terminie do 31 grudnia 2015 r. jedynie do zwrotu kwoty pożyczki bez odsetek, a sama umowa nie zawiera informacji, na jakie korzyści liczy pożyczkodawca. Przyjęcie takiej formy umowy oznaczałoby, iż szwajcarska instytucja finansowa przekazuje do dyspozycji osoby fizycznej kwotę 53.200 euro na okres 12 lat nie mając z tego tytułu żadnych korzyści. Przeczą temu zasady doświadczenia życiowego i ogólnie przyjęte reguły postępowania instytucji finansowych udzielających pożyczek. Wskazano, że mimo wezwań skarżąca nie przedłożyła żadnego dowodu potwierdzającego fakt otrzymania pożyczki. Nie stawiła się również na przesłuchanie celem wyjaśnienia okoliczności związanych z pożyczką otrzymaną z firmy T. Dodatkowo podniesiono, że organy nie miały prawnych możliwości dokonać weryfikacji przedłożonej umowy pożyczki zawartej ze szwajcarską firmą, w ramach pomocy prawnej.

Stwierdzono także, że małżonkowie U. w znacznym zakresie korzystali

z rachunków bankowych i podejmowali działania, aby z lokat bankowych uzyskiwać dochód z odsetek bankowych, a otrzymanej pożyczki wbrew oświadczeniu

nie przeznaczyli na budowę ubojni. Zdaniem organu, trudno wytłumaczyć fakt przetrzymywania poza systemem bankowym tak znacznej kwoty i utraty od niej odsetek. Zwłaszcza w sytuacji wielokrotnego występowania i otrzymywania zasiłków rodzinnych na dzieci. Organ zwrócił też uwagę, że przedłożenie dowodu

z umowy pożyczki nastąpiło dopiero na etapie odwołania, kiedy znana była wysokość wydatków nie znajdujących pokrycia w dochodach z ujawnionych źródeł.

W skardze na powyższą decyzję złożoną do Sądu pełnomocnik skarżącej wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji lub alternatywnie uchylenie tych decyzji, zarzucając rażące naruszenie: art. 20 ust. 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm. (dalej w skrócie: "u.p.d.o.f."), poprzez błędne ustalenie, że skarżąca w 2004 r. uzyskała przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzące ze źródeł nieujawnionych, wbrew oczywistym dowodom znajdującym się w aktach sprawy, że takich przychodów nie było; art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f., poprzez bezpodstawne zastosowanie tego przepisu do wyliczenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł

lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach, przez odrzucenie przy ocenie zdarzenia dowodów zebranych w aktach sprawy a przemawiających na korzyść skarżącej, dowodzących o posiadanych przychodach z ujawnionych źródeł opodatkowanych lub wolnych od takiego podatku; art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. - poprzez bezpodstawne zastosowanie tego przepisu jako podstawy prawnej ustalenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z innych źródeł niż ujawnione przez skarżącą jako źródła opodatkowane lub wolne od takiego podatku; konstytucyjnej zasady praworządności wyrażonej w art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej - poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Skarżona decyzja, w ocenie autora skargi, rażąco narusza także art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - dalej

w skrócie: "o.p." oraz art. 120 o.p., art. 191 o.p., art. 233 w zw. z art. 235 o.p.

W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że w latach 1998-2004, powszechnym było nie dokonywanie w halach targowych żadnej kontroli sposobu uboju trzody chlewnej. Skarżąca miała, więc prawo do dokonywania uboju "gospodarskiego" i sprzedaży mięsa na targowiskach. Pełnomocnik zwrócił też uwagę, że hodowlę i obrót trzodą chlewną można prowadzić bez rejestracji stada

w ARiMR. Ponadto nie zgodził się z argumentami dotyczącymi wyjazdów męża skarżącej poza granice kraju i prowadzenia działalności gospodarczej

przez skarżącą, co miało uniemożliwiać w ocenie organów hodowlę świń w podanych przez stronę rozmiarach. Wskazał, że błędny jest wniosek, że 7 wyjazdów w ciągu roku do Czech uniemożliwia prowadzenie hodowli świń. Pełnomocnik dodał również, że organy nie podały, w jakiej skali skarżąca prowadziła działalność gospodarczą

i czy zatrudniała pracowników. Podniósł, że właśnie prowadzenie hodowli świń spowodowało konieczność zatrudnienia pracownika do prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. Zdaniem pełnomocnika, skarżąca uzyskiwała dochody

ze sprzedaży mięsa większe od tych wynikających z pisma [...] Ośrodka Doradztwa Rolniczego oraz Instytutu Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej Państwowego Instytutu Badawczego. Małżonkowie nie sprzedawali świń jako żywiec tylko jako mięso w elementach. Autor skargi nie zgodził się poza tym z argumentami dotyczącymi zużycia energii elektrycznej. Ponadto zakwestionował ustalenia dotyczące długu wekslowego błędnie uznanego przez organy za umowę pożyczki. Poddał również w wątpliwość podstawę, na jakiej organy uznały, że udzielone zobowiązanie wekslowe nie jest odpłatne. W kwocie długu wekslowego 53.200 euro jest odpłatność w kwocie 8.200 euro na rzecz wierzyciela wekslowego. Kwota 45.000 euro została wywieziona przez skarżących w trzech ratach. W toku dokonywania oceny zgromadzonych środków pieniężnych, organy pominęły również fakt sfinansowania części wydatków ze sprzedaży w dniu [...] maja 2002 r. bonów skarbowych o wartości 300.000 zł przy rocznej stopie procentowej 9,40%.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Dokonując kontroli skarżonej decyzji Sąd nie dostrzegł, aby rozstrzygnięcie organu naruszało przepisy postępowania oraz przepisy materialnoprawne, będące podstawą wydanej decyzji, bowiem jak wynika z akt sprawy zebrany materiał dowodowy pozwalał na wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe

w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu osiągnięcia przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.

Tym samym za niezasadny uznano zarzut naruszenia zasady praworządności wyrażonej w art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej podniesiony z uwagi

na wydanie, zdaniem autora skargi, zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa.

Oceniając przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe, na wstępie poczynić należy kilka uwag dotyczących specyfiki ustalenia dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych. I tak zgodnie z art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., wysokość przychodów

nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł

nie ujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych

od opodatkowania. Stosownie zaś do art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. od dochodów (przychodów) z nieujawnionych źródeł przychodów lub nie znajdujących pokrycia

w ujawnionych źródłach - w wysokości 75% dochodu pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy.

W świetle cytowanych przepisów ugruntowany jest już pogląd,

że w postępowaniu dotyczącym przychodów ze źródeł nieujawnionych organy podatkowe dowodzą istnienia i wysokości przychodów nieznajdujących pokrycia

w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, zaś podatnik powinien wskazać dochody jako źródła pokrycia swoich wydatków i wartości zgromadzonego mienia. Z istoty rzeczy to na podatniku spoczywa, więc ciężar wykazania, że suma poniesionych w roku podatkowym wydatków i wartość zgromadzonych w tymże roku zasobów finansowych znajdują pokrycie

w już opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania źródłach przychodu oraz

w posiadanych przedtem zasobach majątkowych. Tylko on jest, bowiem dysponentem pełnej wiedzy na temat przychodów w tych latach uzyskanych. Stanowisko takie jest prezentowane m.in. w wyrokach NSA: z 30 września 2008 r. sygn. akt II FSK 944/07, LEX nr 446991; z 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 120/07, LEX nr 389445; z 21 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 437/06, LEX nr 351005; z 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 882/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych i podziela je także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Niemniej jednak takie usytuowanie ciężaru dowodu nie zwalnia organu

od obowiązku kompleksowej analizy wszelkich posiadanych i zgromadzonych danych i informacji w zakresie ustalenia wysokości wydatków oraz wartości zgromadzonego przez podatnika mienia. To na organy nałożony jest, bowiem obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania

i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 o.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Dowodem w sprawie podatkowej jest przy tym wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.). Oceny zebranego

w sprawie materiału dowodowego organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 o.p.).

W realiach omawianej sprawy spór toczył się głównie wokół dwóch wątków. Pierwszy z nich dotyczy twierdzeń skarżącej o wysokości dochodów ze sprzedaży mięsa na hali targowej w B. oraz w W. pochodzącego z hodowli trzody chlewnej we własnym gospodarstwie rolnym. Drugi zaś to kwota 53.200 euro uzyskana rzekomo z długu wekslowego zaciągniętego w T. W skardze powołano się również na finansowanie w 2004 r. wydatków ze środków pochodzących ze sprzedaży [...] maja 2002 r. bonów skarbowych o nominalnej wartości 300.000 zł, przy rocznej stopie procentowej 9,40%.

Odnosząc się do ustaleń dotyczących pierwszej z kwestii spornych, Sąd stwierdza, że wywody organu są logiczne i znajdują potwierdzenie

w zebranych dowodach. Podkreślić należy, że skarżąca źródło dochodu

z produkcji i sprzedaży trzody chlewnej na przestrzeni lat 1998-2004 ujawniła dopiero podczas postępowania odwoławczego. Niemniej jednak organy przeprowadziły szczegółowe postępowanie dowodowe weryfikujące możliwość osiągnięcia wskazanego przez stronę dochodu z tego tytułu. Wynik tej weryfikacji potwierdza,

że skarżąca nie prowadziła produkcji i sprzedaży trzody chlewnej w deklarowanym rozmiarze.

Przede wszystkim przemawiają za tym ustalenia organów dotyczące możliwości wytwórczej gospodarstwa małżonków U., które nie pozwalały na osiągnięcie wskazanych przez skarżącą dochodów. Organy słusznie poddały w wątpliwość hodowlę tak dużej ilości trzody chlewnej głównie w oparciu o produkty pochodzące z własnego gospodarstwa rolnego o powierzchni ok. 6 ha, składającego się przeważnie z gleb o niskich klasach. Zwłaszcza, że przesłuchany w sprawie świadek - T. S. - posiadający w tej samej miejscowości podobny areał i hodujący rocznie kilkakrotnie mniej niż zadeklarowana przez stronę wielkość hodowli (około 20 sztuk świń) zeznał, że musiał kupować zboże, gdyż własna produkcja nie wystarczała na wyżywienie trzody. Dodatkowo wątpliwości organów potwierdza mała opłacalność hodowli.

Kolejnym argumentem poddającym w wątpliwość wysokość dochodów uzyskanych przez małżonków z hodowli trzody chlewnej jest okoliczność,

że sprzedaż przez rolnika na targowiskach (halach targowych) mięsa ze świń pochodzących z własnej hodowli podlegała nadzorowi służb weterynaryjnych.

Takie informacje organy uzyskały z Powiatowego Inspektoratu Weterynarii, skarżąca zaś skutecznie nie podważyła ich wiarygodności. Również w kontekście braku zarejestrowania stada w ARiMR organy słusznie podważyły wiarygodność twierdzeń strony o wielkości hodowli trzody chlewnej po 1 maja 2004 r.

Posiadanie dużej hodowli trzody chlewnej musi łączyć się poświęceniem sporej ilości czasu na jej prowadzenie. Tymczasem organy ustaliły, że w latach 1999-2002 mąż skarżącej często wyjeżdżał zagranicę. Skarżąca zaś w latach 2002-2003 prowadziła działalność gospodarczą poza miejscem zamieszkania. W świetle stanu zdrowia rodziców, wskazane okoliczności również miały znaczenie dla oceny rozmiarów prowadzonej hodowli.

Okolicznością nie bez znaczenia w sprawie jest ponadto fakt nie wykazania we wnioskach o zasiłek rodzinny, składanych do KRUS w latach 1998-2004,

tak znacznego dochodu z produkcji i sprzedaży trzody chlewne jak ten j w podanej przez skarżącą skali (k. 237-287 tom II akt adm.).

Wszystkie te okoliczności, traktowane łącznie i we wzajemnym powiązaniu pozwalały organom na sformułowanie wniosku, że skarżąca nie mogła w latach 1998-2004 uzyskać z hodowli trzody chlewnej dochodów w deklarowanej wysokości. Wobec braku możliwości ustalenia rzeczywistej skali dochodów z tego tytułu organy prawidłowo odwołały się, więc do danych statystycznych dotyczących przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na jedną osobę w złotych

w pięcioosobowych gospodarstwach domowych rolników w Polsce w latach 1998-2004.

Podobnie podzielić należy dokonana przez organy ocenę twierdzenia skarżącej o uzyskaniu kwoty 53.200 euro z tytułu długu wekslowego zaciągniętego

w T. Analiza akt sprawy dała organom podatkowym podstawę do przyjęcia, że dokument umowy zawartej ze szwajcarską firmą nie odzwierciedla faktycznie dokonanej operacji przepływu środków pieniężnych. Znamiennym jest również i to, że na fakt uzyskania ww. kwoty skarżąca powołała się dopiero w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji z [...] stycznia 2010 r. W celu wykazania posiadania takich środków na dzień 1 stycznia 2004 r. skarżąca przedłożyła kserokopię dokumentu sporządzonego w języku angielskim oraz jego tłumaczenie. Organ podatkowy w celu weryfikacji tego źródła przychodów podjął próbę uzyskania informacji w ramach pomocy prawnej organów szwajcarskich. Z pisma Biura Wymiany Informacji Podatkowej w Koninie wynika jednak, że brak jest podstawy prawnej do wystąpienia do władz szwajcarskich z taką prośbą. Realizując zasadę podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, organ wezwał małżonków celem przesłuchania w charakterze strony m.in. na okoliczność uzyskania ww. kwoty. Dodatkowo zwrócił się do opisania okoliczności otrzymania tej kwoty i przedłożenia stosownych dokumentów. Małżonkowie nie zgłosili się jednak na przesłuchanie, ani nie dostarczyli żadnych nowych informacji i dokumentów. Organ dokonał, więc oceny dokumentu w kontekście innych dowodów znajdujących się w aktach. Z treści przedłożonej kserokopii dokumentu wynika, że szwajcarska firma udzieliła [...] grudnia 2003 r. małżonkom U. nie oprocentowanej pożyczki z terminem spłaty

do 31 grudnia 2015 r. Słusznie organy zauważyły, że zasady doświadczenia życiowego i reguły udzielania pożyczek przez instytucje finansowe sprzeciwiają się udzielaniu długoterminowych nie oprocentowanych pożyczek. Poza tym strona skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu potwierdzającego otrzymanie tej kwoty, ani dowodu wskazującego na to, że umowa zawarta ze szwajcarską firmą miała,

jak twierdzi, odpłatny charakter. Budzi to uzasadnione wątpliwości w kontekście aktywności małżonków w uzyskiwaniu dodatkowych profitów z lokat bankowych,

na których lokowane były środki pieniężne z różnych tytułów, w tym nawet niewielkie, uzyskane z zasiłków rodzinnych. Dysponując jedynie kserokopią umowy pożyczki organy słusznie uznały, że nie odzwierciedla ona rzeczywistych przepływów finansowych między stronami umowy. Ocena ta logicznie podważa wiarygodność tego dokumentu, przedłożonego, jak trafnie zauważył organ odwoławczy wówczas, gdy znana już była wysokość wydatków nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach dochodów małżonków.

Nietrafny okazał się również zarzut pominięcia sfinansowania części wydatków małżonków ze sprzedaży w dniu [...] maja 2002 r. bonów skarbowych

o wartości 300.000 zł. Analiza rachunku bankowego skarżącej wskazuje,

że wskazana przez stronę kwota nie mogła służyć do pokrycia wydatków poniesionych przez małżonków w 2004 r. W dniu [...] maja 2002 r. na ten rachunek wpłacona została kwota 300.000 zł. W tym samym dniu wypłacono jednak 296.981,19 zł (k. 678 akt adm.). Z kolei [...] grudnia 2003 r. na konto skarżącej wpłynęła kwota 319.449,55 zł. Jednak dzień później wypłacono kwotę 320.000 zł

(k. 673 akt adm.), z której tego samego dnia sfinansowany został zakup papierów wartościowych o wartości 300.000 zł. Sprzedaż papierów wartościowych nastąpiła natomiast dopiero [...] grudnia 2005 r. (k. 580 akt adm.).

Zdaniem Sądu organy podjęły niezbędne czynności dla prawidłowego i w pełni obiektywnego ustalenia dochodów i wydatków, a zgromadzone w sprawie dowody zostały poddane wszechstronnej i wnikliwej ocenie. W tym stanie rzeczy, rozpoznając sprawę w jej granicach, Sąd nie dostrzegł naruszenia przez organy przepisów prawa, w szczególności wskazanych w skardze przepisów art. 2 Konstytucji RP, art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. oraz art. 120,

art. 122, art. 191, art. 233 i 235 o.p.

Dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji wyroku.