Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1744/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 4 pkt 22 lit. g, art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. e, art. 92a i art. 92c
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] 2013 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 92a ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm.), nałożył na J. K. karę pieniężną w wysokości: 6.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego żywych zwierząt przez przewoźnika nieposiadającego odpowiedniego zezwolenia.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że 21 grudnia 2012 r. w miejscowości W na drodze krajowej [...] zatrzymano do kontroli drogowej samochód ciężarowy marki Mercedes - Benz o numerze rejestracyjnym [...] kierowany osobiście przez przedsiębiorcę J. K. na rzecz i na zlecenie przedsiębiorstwa: FHU "M" J. K. W toku czynności kontrolnych ustalono, że wykonywany był przewóz żywych ryb (karpie) w ilości 200 kg na trasie P (Gospodarstwo Rybackie) - L. Podczas czynności kontrolnych przedsiębiorca wykonujący osobiście przewóz nie okazał wymaganego zezwolenia przewoźnika do przewozu żywych zwierząt, oświadczył, że nie posiada stosownego zezwolenia, a transport żywych zwierząt odbywa się do ośmiu godzin. Organ I instancji wskazał, że wezwano przedsiębiorcę do przedstawienia wymaganego dokumentu, jakim jest zezwolenie dla przewoźnika zgodne z art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005, lecz przedsiębiorca nie ustosunkował się do stwierdzonego naruszenia oraz nie przesłał wymaganego dokumentu.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. K., podając, że w dniu kontroli wykonywał przewóz karpia w trybie awaryjnym, bowiem pojazd należący do Gospodarstwa Rybackiego M. T., którym przewożono karpie, uległ awarii. Odwołujący się podkreślił, że transport karpia trwał od momentu jego załadowania o godzinie 8:00 do 12:30, zaś trasa, którą strona pokonała, wynosiła zaledwie 30 km. Nadto odwołujący się wskazał, że został ukarany mandatem karnym, a z prowadzonej samodzielnie działalności gospodarczej utrzymuje troje uczących się dzieci. Podkreślił, że nałożone kary znacznie obciążyły go finansowo i dlatego wniósł o umorzenie postępowania i anulowanie kary.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 7 czerwca 2013 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 4 pkt 22 lit. g, art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. e, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 (Dz. Urz. WE L3/1 z 5.1.2005 r.), oraz Ip. 8.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.

Organ odwoławczy wskazał, że podczas kontroli drogowej w dniu 21 grudnia 2012 r. stwierdzono, że J. K. wykonywał przewóz żywych zwierząt, tj. karpia w ilości 200 kg, na trasie P (Gospodarstwo Rybackie) - L. W toku kontroli przedsiębiorca, który osobiście prowadził pojazd, nie okazał wymaganego zezwolenia przewoźnika uprawniające do przewozu żywych zwierząt i oświadczył, że takiego zezwolenia nie posiada. Także po skierowaniu do niego wezwania do przedstawienia zezwolenia uprawniającego do przewozu żywych zwierząt nie przedstawił stosownego zezwolenia. Dlatego, w ocenie organu odwoławczego, bezspornym było, że w chwili kontroli J. K. nie posiadał zezwolenia na przewóz żywych zwierząt oraz, że strona nie zgłaszała do protokołu kontroli jakoby wykonywany przez nią przewóz miał charakter awaryjny. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że takie okoliczności jak awaryjne wykonywanie transportu karpia, czas transportu oraz odległości, na jaką karpie były przewożone nie miały znaczenia dla zasadności nałożonej kary pieniężnej. Organ zaznaczył również, że ukaranie mandatem karnym nie ma wpływu na postępowanie administracyjne prowadzone w stosunku do przedsiębiorcy na podstawie art. 92a ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy stwierdził też, że J. K. nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na to, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, ani nie mógł przewidzieć zdarzeń i okoliczności, które do naruszenia doprowadziły. Wyjaśniono również, że organ nie ma możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, czy też zmniejszenia jej wysokości, bowiem kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. Pouczono odwołującego się o możliwości złożenia wniosku o rozłożenie kary na raty, odroczenie terminu płatności bądź umorzenie należności.

Skargę na decyzję GITD do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. K., podnosząc zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Referendarz sądowy WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 20 grudnia 2013 r. odmówił zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych i ustanowienia dla niego adwokata z urzędu.

Skarżący wniósł sprzeciw od orzeczenia referendarza. Ponadto zmodyfikował swój wniosek o przyznanie prawa pomocy, domagając się jedynie zwolnienia od kosztów sądowych.

WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 22 maja 2014 r. odmówił zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych.

Następnie WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2244/13 stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę WSA w Krakowie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa.

W świetle powyższych zasad skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Okoliczności faktyczne stanowiące podstawę do wydania zaskarżonej decyzji są bezsporne. Nie ulega bowiem wątpliwości, że podczas kontroli drogowej w dniu 21 grudnia 2012 r. J. K. wykonywał przewóz 200 kg żywych karpi na trasie P (Gospodarstwo Rybackie) - L. J. K. osobiście prowadził pojazd i ani podczas kontroli, ani na wezwanie organu I instancji nie okazał wymaganego zezwolenia przewoźnika uprawniającego do przewozu żywych zwierząt. Ponadto z oświadczenia samego skarżącego wynika, że nie posiadał zezwolenia uprawniającego do przewozu żywych zwierząt.

Art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) stanowi, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać wymienione w tym przepisie dokumenty, a ponadto, stosownie od art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. "e", dokumenty wymagane przy przewozie zwierząt. Natomiast z art. 4 pkt 22 lit. "g" ustawy o transporcie drogowym wynika, że przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego należy rozumieć obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1255/97 (Dz. Urz. L 3 z 05.01.2005, str. 1-44).

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w art. 6 ust. 1 stanowi, że przewoźnikiem może być jedynie osoba, która otrzyma zezwolenie wydane przez właściwe władze zgodnie z art. 10 ust. 1 lub w przypadku długotrwałych przewozów, zgodnie z art. 11 ust. 1. Podczas transportu zwierząt kopia zezwolenia powinna być dostępna dla właściwych władz.

Przytoczone przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. wyraźnie stanowią zatem, że przewóz żywych zwierząt może być wykonywany jedynie przez przewoźnika, który uzyskał stosowne zezwolenie. Trafnie również wskazano w zaskarżonej decyzji, że obowiązek posiadania takiego zezwolenia ma charakter bezwzględny i dlatego wskazywanie przez J. K. w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze na takie okoliczności jak awaryjne wykonywanie transportu karpi, czas transportu oraz odległości, na jaką karpie były przewożone, nie miały znaczenia dla zasadności nałożonej kary pieniężnej. Przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. nakładają na przewożących żywe zwierzęta obowiązek uzyskania zezwolenia, a sankcja za brak takiego zezwolenia wynika z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym za wykonywanie przewozu drogowego żywych zwierząt przez przewoźnika nieposiadającego odpowiedniego zezwolenia przewiduje karę w ściśle określonej wysokości, czyli 6.000 zł (l.p. 8.1 załącznika nr 3).

Podkreślić zatem trzeba, że w świetle okoliczności faktycznych ustalonych w kontrolowanym postępowaniu (wykonywanie przewozu żywych karpi i brak stosownego zezwolenia) organy Inspekcji Transportu Drogowego były zobowiązane do nałożenia na skarżącego kary w wysokości 6.000 zł. W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że J. K. nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na to, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, ani nie mógł przewidzieć zdarzeń i okoliczności, które do naruszenia doprowadziły. Zatem nie miał zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym.

Wyjaśnić trzeba też, że to, czy żywe ryby były faktycznie przewożone w dobrych warunkach, jak również okoliczności, które doprowadziły do podjęcia się przez skarżącego przewozu tych ryb, nie mają wpływu na zasadność nałożonej kary. Również ukaranie J. K. mandatem karnym nie ma wpływu na postępowanie administracyjne prowadzone w stosunku do przedsiębiorcy na podstawie art. 92a ustawy o transporcie drogowym. Natomiast kwestie rozłożenia kary na raty, odroczenia terminu płatności bądź umorzenia należności z tytułu nałożonej kary pozostają poza zakresem kontroli sprawowanej przez Sąd w niniejszej sprawie i nie mają wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym nie zostały naruszone przepisy postępowania ani prawa materialnego i dlatego oddalono skargę na podstawie art. 151 ppsa.