Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 152/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 14 października 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Prezydenta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta do rozpoznania wniosku J. K. z dnia 10 lipca 2015 r. - za wyjątkiem punktu 1 i 2 wniosku - w terminie czternastu dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. umarza postępowanie w pozostałej części, 3. orzeka, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny, 5. zasądza od Prezydenta na rzecz skarżącej J. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 10 lipca 2015 r. J. K. wystosowała do Prezydenta wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie odpowiedzi na pytania:

"1. czy radca prawny S. J. był w okresie od 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. zatrudniony w Urzędzie Miejskim w T. na podstawie umowy o pracę, a jeżeli tak, to wniosła o wskazanie:

1. dokładnego przedziału czasowego/przedziałów czasowych zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w tym okresie (tj. poprzez wskazanie dat dziennych początkowych i końcowych zatrudnienia);

2. wskazanie czy w poszczególnych przedziałach czasowych osoba ta była zatrudniona na stanowisku radcy prawnego, czy też na innym stanowisku (proszę o wskazanie, jakim);

3. jeżeli osoba ta była zatrudniona na stanowisku radcy prawnego, proszę o wskazanie, czy w zakres czynności z zakresu obsługi prawnej, wykonywanych przez tę osobę należało świadczenie doradztwa prawnego na etapie przygotowania lub realizacji inwestycji drogowych. Jeżeli zakres czynności powierzonych S. J. w w/w okresie ulegał zmianom, proszę o wskazanie, w jakim okresie/ okresach zakres ten obejmował świadczenie doradztwa prawnego na etapie przygotowania lub realizacji inwestycji drogowych".

Ponadto wniosła o przesłanie - po ich zanonimizowaniu w niezbędnym zakresie - kopii umów o pracę, wraz z ewentualnymi aneksami oraz wraz ze szczegółowymi zakresami czynności, na podstawie których S. J. świadczył na rzecz Urzędu Miejskiego w T. pracę w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2014r..

W odpowiedzi na wniosek 23 lipca 2015 r. wystosowane zostało do skarżącej pismo, w którym wskazano, że radca prawny S. J. w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2014 r. był zatrudniony w Urzędzie Miejskim w T. na podstawie umowy o pracę. We wskazanym okresie S. J. był zatrudniony od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 marca 2012 r. na stanowisku Naczelnika Wydziału, od dnia 1 kwietnia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. na stanowisku radcy prawnego. W pozostałym zakresie informacje objęte wnioskiem, a dotyczące kwestii umowy o pracę oraz zakresu obowiązków byłego pracownika nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 782 z póź. zm.). Prezydent Miasta T. stanął na stanowisku, że radca prawny nie jest funkcjonariuszem publicznym stąd treść zawartej z nim umowy na świadczenie usług oraz zakres powierzonych obowiązków nie podlegają ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W dniu 24 lipca 2015 r. została wniesiona przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarga na bezczynność organu. Skargę uzasadniono nieudzieleniem informacji na temat umów oraz zakresu pracy radcy prawnego S. J. Wniosła skarżąca równocześnie o natychmiastowe udzielenie tejże informacji, jak również zdyscyplinowania osoby odpowiedzialnej za brak odpowiedzi, a także nałożenie grzywny na organ na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a.. Wskazała, ze przedmiotowy wniosek o udzielenie informacji publicznej złożyła w związku z toczącym się postępowaniem przetargowym w celu weryfikacji prawidłowości oświadczeń jednego z uczestników postepowania, dotyczących w szczególności doświadczenia zawodowego radcy prawnego S. J..

W odpowiedzi na skargę Prezydent T. wniósł o jej oddalenie wskazując, że treść umowy o pracę oraz zakres czynności wszystkich pracowników urzędu nie stanowią informacji publicznej. Nie wszystkie stanowiska są bowiem związane z pełnieniem funkcji publicznej, dlatego w ocenie organu nie można uznać, ze kopie umów (zakresów czynności) każdego pracownika mogą być udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - dalej jako P.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

W sprawie niniejszej z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 782 - zwana dalej w skrócie u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania ( art. 1 – 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wnika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p..

W przedmiotowej sprawie istotna jest zatem kwestia zasadności braku udostępnienia żądanych informacji ze względu na uznanie przez Prezydenta Miasta T., że kwestie umowy o pracę oraz zakresu obowiązków byłego pracownika nie stanowią informacji publicznej.

W przekonaniu Sądu zaprezentowane w tym przedmiocie stanowisko organu narusza art. 1 ust. 1 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p.. Powołana ustawa reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej. Stanowi realizację konstytucyjnie zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP prawa do informacji. Zgodnie ze wskazanym przepisem obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej zawiera art. 4 ust. 1 u.d.i.p.. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej, w tym organy jednostek samorządu terytorialnego, które na podstawie przepisów Konstytucji i właściwych ustaw wykonują zadania administracji publicznej korzystając ze środków prawnych o charakterze władczym, właściwych władzy państwowej. Wobec tego w przedmiotowej sprawie organ wykonawczy gminy – Prezydenta T. -należało uznać za zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

Przechodząc do analizy charakteru żądanej we wniosku informacji należy odwołać się do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p., który stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Innymi słowy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa.

Przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydującym jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji.

W orzecznictwie za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 652/07, LEX nr 460751). Takie też stanowisko wyrażono w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt II SAB/Lu 19/06 (LEX nr 236231), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r., sygn. akt IV SA/Wa 221/04 (LEX nr 146742) oraz postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SAB/Bk 36/08 (LEX nr 146742).

Przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) i lit. f) u.d.i.p. stanowi, że udostępnianiu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach oraz majątku, którym dysponują. W tym kontekście informacja o zakresie obowiązków pracownika organu, a także osoby zatrudnionej na etacie radcy prawnego może być informacją publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie ustawy, jeśli pozostaje w funkcjonalnym związku z warunkami pełnienia tej funkcji.

Skoro żądane informacje mają walor informacji publicznej, rozważenia wymagało, czy w przedmiotowej sprawie zasadna była odmowa udostępnienia żądanych informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej.

Analizując to zagadnienie należy wskazać, że prawo do informacji publicznej stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Oznacza to, że dostęp do informacji publicznej może podlegać ograniczeniom ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Jeżeli natomiast informacja dotyczy osób pełniących funkcje publiczne i ma związek z pełnieniem tych funkcji lub gdy osoba fizyczna bądź przedsiębiorca zrezygnują z przysługujących im praw, dostęp do informacji nie może zostać ograniczony z powołaniem się na ochronę prywatności lub tajemnicy przedsiębiorcy.

Skoro wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie powoduje automatycznego jej udostępnienie, ale wymaga zweryfikowania przesłanek ograniczających dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., to głównym celem postępowania o udostępnienie informacji dotyczących osób fizycznych jest wyjaśnienie, czy osoby te pełnią funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy. Wówczas bowiem ograniczenia dostępności informacji nie mają zastosowania.

W tym wypadku kluczową dla oceny charakteru pełnionej przez osobę fizyczną funkcji jest wykładnia pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne". Ustawa o dostępnie do informacji publicznej nie definiuje tego pojęcia. Wskazówek interpretacyjnych zatem należy poszukiwać w innych aktach prawnych systemu, który co do zasady powinien być spójny. Dostarcza ich dyspozycja art. 115 § 19 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. nr 88, poz. 553 ze zm.), zwanej dalej "k.k.", zgodnie z którą osobą pełniącą funkcję publiczną jest funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążącą Rzeczpospolitą Polską umowę międzynarodową.

Pojęcie "osoba pełniąca funkcje publiczne" na gruncie k.k. jest zakresowo szersze i pochłania pojęcie funkcjonariusza publicznego. Skoro ustawodawca w ustawie o dostępie do informacji publicznej przy określaniu kręgu podmiotów, co do których zastosowania nie mają ograniczenia w dostępności do informacji, zrezygnował z definiowania pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne" i "funkcjonariusz publiczny", to nie ma przeszkód, ażeby skorzystać z definicji sformułowanych na gruncie przepisów prawa karnego w celu precyzyjnego określenia podmiotu przestępstwa i przedmiotu ochrony. Określenie "osoba pełniąca funkcję publiczną" użyte w ustawie o dostępie do informacji publicznej służy również dokładnemu ustaleniu kręgu podmiotów, które podejmując szeroko pojętą działalność publiczną winny liczyć się z dozwolonym dostępem do wszelkich informacji ze sfery jego życia, które mają wpływ na wykonywanie przyjętej roli społecznej.

Zarówno doktryna i orzecznictwo stoją na stanowisku, że osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu ustawy jest niewątpliwie funkcjonariusz publiczny w rozumieniu art. 115 § 13 k.k., ale pojęcie to na gruncie art. 5 ust. 2 ustawy należy rozumieć znacznie szerzej. Na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 87; zob. też: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 marca 2004 r., sygn. akt II SAB/Ka 144/03; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 503/13, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podstawową przesłanką, która umożliwia zastosowanie art. 5 ust. 2 ustawy, jest zatem jednoznaczne ustalenie, czy osoba, której dotyczy żądana informacja publiczna jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Dopiero bowiem zbadanie tej okoliczności pozwala na prawidłowe ustalenie możliwości zastosowania ograniczeń wynikających z art. 5 ust 2 ustawy. Jeżeli żądana informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i ma związek z pełnieniem tej funkcji, to organ zobowiązany do jej udzielenia nie może odmówić udostępnienia takiej informacji z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 ust 2 ustawy.

Interpretując pojęcie "osoby sprawującej funkcje publiczne" należy przywołać stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 marca 2006 r. (sygn. akt K 17/05 - OTK-A 2006, nr 3, poz. 30, LEX nr 182494). Trybunał uznał, że sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Ustalenie, czy dana funkcja jest funkcją publiczną, powinno odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Trybunał stwierdził dalej, że do funkcji publicznych należą takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny.

W ocenie Sądu umowa dotycząca okresu zajmowania przez S. J. stanowiska Naczelnika Wydziału, przy czym Prezydent nie udzielił informacji jakiego wydziału, niewątpliwie związana jest z pełnieniem funkcji publicznej przez co jej treść powinna zostać udostępniona zgodnie ze złożonym wnioskiem po usunięciu z niej danych "drażliwych", stanowiących dane prywatne.

Oceniając pod tym samym kątem zakres czynności związanych ze stanowiskiem radcy prawnego, należy mieć na uwadze, że zawód radcy prawnego jest zawodem wyodrębnionym, posiadającym własną regulację ustawową, zawartą w ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r., nr 10, poz. 65 ze zm.), w związku z czym nie jest możliwe jego wykonywanie z pominięciem przepisów tej ustawy. Zawód radcy prawnego jest zdefiniowany w art. 4, art. 6 ust. 1 i art. 7 ustawy o radcach prawnych i polega na świadczeniu pomocy prawnej, a w szczególności na udzielaniu porad prawnych, sporządzaniu opinii prawnych, opracowywaniu projektów aktów prawnych oraz występowaniu przed sądami i urzędami. W ocenie sądu tak określone obowiązki i kompetencje radców prawnych przesądzają o tym, że w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej radców prawnych również wykonujących zawód w jednostkach samorządu terytorialnego należy uznać za osoby pełniące funkcje publiczne. Nie ulega wątpliwości, że w zakresie obowiązków radcy prawnego jednostki samorządu terytorialnego, poza przygotowywaniem projektów uchwał bądź zarządzeń, mieści się również obowiązek przygotowywania projektów decyzji administracyjnych oraz ich opiniowanie. Powyższą argumentację wzmacnia ponadto okoliczność, że zawód radcy prawnego, z uwagi na istotną rolę w funkcjonowaniu i kształtowaniu systemu ochrony prawnej, jest zawodem zaufania publicznego, o jakim mowa w art. 17 ust. 1 Konstytucji RP, co dodatkowo rzutuje na ocenę w zakresie wymogu transparentności jego wykonywania w kontekście ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Kierując się powyższymi wskazówkami interpretacyjnymi stwierdzić należy, że radcowie prawni świadczący pomoc prawną w jednostkach samorządu terytorialnego w ramach stosunku pracy, polegającą m.in. na udzielaniu porad prawnych, sporządzaniu opinii prawnych, opracowywaniu projektów aktów prawnych i aktów administracyjnych indywidualnych, podejmują działania bezpośrednio wpływające na sytuację prawną innych osób lub działania łączące się z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Z pewnością radców prawnych nie można zaliczyć do stanowisk o charakterze wyłącznie usługowym lub technicznym, co wyłączałoby ich spod zakresu funkcji publicznej. Skoro tak, to należą do kręgu osób pełniących funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy, których nie dotyczą ograniczenia dostępności informacji w postaci ochrony prywatności osoby fizycznej i tajemnicy przedsiębiorcy. W konsekwencji, organy nie mogły odmówić udostępnienia informacji dotyczącej zakresu czynności wchodzących w zakres świadczonej obsługi prawnej przez S. J. w Urzędzie Miasta w T.

Z tego też względu chybione jest stanowisko Prezydenta Miasta T., który uznał, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Przedmiotowa informacja dotyczy bowiem niewątpliwie kwestii związanych z transparentnością sprawowanej przez S. J. w strukturach jednostki samorządu terytorialnego funkcji publicznej, z uwagi na możliwy do wystąpienia konflikt interesów w przypadku wykonywania jednocześnie zawodu radcy prawnego, wiążącego się z kolei z udziałem w kształtowaniu sytuacji prawnej określonego podmiotu reprezentowanego.

Skoro wnioskowana informacja jest informacją publiczną, Prezydent Miasta T. zobowiązany jest do jej udostępnienia na warunkach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej w części wskazanej w treści wyroku. Tym samym pozostaje w bezczynności w jej udostępnieniu, gdyż błędnie ocenił charakter żądanej wnioskiem z dnia 10 lipca 2015 r. informacji, pisemnie informując wnioskodawczynię, że nie jest to informacja publiczna.

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy). Stosownie zaś do treści art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępniania informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, która jest w posiadaniu organu. Jeżeli zatem organ żądanej informacji nie posiada, wystarczające jest pisemne powiadomienie o tym wnioskodawcy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 149 § 1 zdanie 1. P.p.s.a., zobowiązał Prezydenta Miasta T. do rozpatrzenia w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności wniosku J. K. z 10 lipca 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej w części wskazanej w wyroku.

Umorzenie postępowania w pozostałej części dotyczy żądania skarżącej zawartego w punkcie 1 i 2 wniosku, na które Prezydent udzielił odpowiedzi w piśmie z 23 lipca 2015 r. W związku z tym żądanie udzielenia informacji publicznej w tej części należy uznać za bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego wniosek skarżącej został w tej części rozpoznany. W konsekwencji zaś należało umorzyć postępowania w sprawie bezczynności na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a..

Stosownie do treści art. 149 § 1 zdanie 2. P.p.s.a., Sąd w punkcie 3 wyroku stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując tej oceny Sąd uwzględnił okoliczność, że na wniosek skarżącej z 10 lipca 2015 r. udzielona została odpowiedź w terminie 14 dni, chociaż błędne było stanowisko organu co do tego, że żądana we wniosku informacja nie jest informacją publiczną. Sąd miał również na uwadze, że prawidłowa ocena charakteru żądanej informacji wymagała pogłębionej analizy przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Nie uznał Sąd, aby ustalone okoliczności uzasadniały wymierzenie organowi grzywny. Zgodnie bowiem z art.149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przepis ten nie obliguje sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiana jest uznaniu sądu orzekającego, w przypadku stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W warunkach rozpoznawanej sprawy brak jest okoliczności, które wskazywałyby na złą wolę w załatwieniu sprawy. Znajdująca w sprawie zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej nasuwa problemy interpretacyjne zarówno organom administracji, jak i sądom, a także innym podmiotom, zobowiązanym do jej stosowania i udostępniania informacji w określonym przez nią trybie. Nie stanowi to podstawy do stosowania represji w postaci wymierzenia grzywny.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania w postaci uiszczonego w sprawie wpisu sądowego od skargi (100 zł).