Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2086/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 44 ust. 3, art. 44, art. 184, art. 207 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1870
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 4499/15 w sprawie ze skargi A. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. na rzecz Ministra Finansów Funduszy i Polityki Regionalnej 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 września 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 4499/15 oddalił skargę A. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...]września 2015 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu.

A. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. na podstawie art. 174 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego, t.j.:

a) art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 1870 ze zm., dalej u.f.p.), poprzez jego błędną wykładnię i wskutek niej przyjęcie, iż wydatek na zakup tablic multimedialnych nie został dokonany w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów, w sposób umożliwiający terminową realizację zadań w wysokości i terminach wynikających z wcześniej zaciągniętych zobowiązań, tylko dlatego, że został poczyniony na innym etapie realizacji projektu niż założono we wniosku, podczas gdy to nie termin realizacji poszczególnych fragmentów projektu, ale terminowa realizacja całego projektu winna decydować o kwalifikowalności danego wydatku;

b) art. 44 u.f.p., poprzez jego błędną wykładnię i wskutek niej uznanie, że wydatek poniesiony na zakup tablic multimedialnych został poniesiony z pominięciem zasad ponoszenia wydatków publicznych;

c) art. 184 w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż przyznane środki wydatkowane na zakup tablic multimedialnych winny podlegać zwrotowi, pomimo iż nie zostały spełnione przesłanki do takowego uznania oraz wydatek na tablice multimedialne został poczyniony zgodnie z procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu, zgodnie z jego przeznaczeniem oraz przy braku naruszenia procedur, o których mowa w art. 184 niniejszej ustawy;

d) art. 17 ust. 1 pkt 2 i 4 w zw. z art. 26 ust. 1 pkt. 4 i 6 w zw. z art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. - o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2016 r poz. 383 ze zm., dalej: ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) poprzez ich błędną wykładnię a w konsekwencji jego niezastosowanie, podczas gdy z przepisów niniejszych wynika jednoznacznie, iż cel główny i cele szczegółowe oraz kierunki wydatkowania środków publicznych przeznaczone na realizację programu są określane przez program operacyjny, zaś wybór projektu oraz określenie kryteriów kwalifikowalności wydatków należą do zadań instytucji zarządzającej oraz, że przeznaczenie pomocy określa umowa o dofinansowanie realizacji projektu, zatem zakup tablic multimedialnych został dokonany prawidłowo;

e) art. 26 ust. 1 pkt. 4 i 6 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji kwestionowanie kompetencji instytucji zarządzającej, która uznała projekt za zgodny z Programem Operacyjnym (projekt uzyskał niemal maksymalną liczę punktów);

f) art. 57 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że Skarżący nie był zobowiązany do zachowania trwałości projektu;

2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewystarczające zebranie materiału dowodowego, błędną jego analizę i błędne ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegające na przyjęciu, że spełniły się przesłanki uzasadniające zwrot środków przyznanych na zakup tablic multimedialnych, mimo iż organy nie przeprowadziły dowodów mających na celu wykazanie, że wydatkowanie tych środków było nieracjonalne i nieefektywne, bądź zbędne i nie przyczyniło się do osiągnięcia celów projektu;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 a § 1 k.p.a., art. 81 a § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 8 k.p.a poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy w sprawie występuje szereg wątpliwości, zaś postępowanie nie zostało przeprowadzone przez organy administracji publicznej i sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, przy zachowaniu zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, zatem rozstrzygnięcie wątpliwości i sprawy winno nastąpić na korzyść Skarżącego;

c) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, po dokonaniu dowolnej nie zaś swobodnej oceny materiału dowodowego, mimo, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy wprost wskazuje, iż kwota wydatkowana na tablice multimedialne dokonana została prawidłowo bez naruszenia żadnej procedury, tak międzynarodowej, jak i krajowej, zgodnie z wszelkimi założeniami projektu;

d) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy obu instancji wskazanych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, prowadzące do błędnego przyjęcia, że organ w toku prowadzonego postępowania wyjaśnił wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, podczas gdy postępowanie nie zostało przeprowadzone zgodnie z powołanymi przepisami oraz ich prawidłową wykładnią;

e) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i w ten sposób akceptację naruszeń, których dopuściły się organy administracji, a polegających na dokonaniu dowolnej nie zaś swobodnej oceny materiału dowodowego, a w konsekwencji uznanie, że Skarżący zbyt późno zakupił tablice multimedialne, co spowodowało, że ich zakup był nieracjonalny i nie przyczynił się do realizacji projektu, podczas gdy Skarżący sfinalizował zakup niezwłocznie po otrzymaniu pisma od Organu, zaś zakup tablic było jednym z niezbędnych elementów, aby w pełni zrealizować projekt;

f) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, prowadzącą do kwestionowania przez Sąd celu projektu, definicji odbiorców wsparcia, a w konsekwencji niezbędności wydatku i kompetencji instytucji zarządzającej - które nie budzą wątpliwości, podczas gdy w ocenie Skarżącego ocenie Sądu winna podlegać jedynie kwalifikowalność wydatków na zakup tablic multimedialnych w kontekście terminu jego poniesienia;

g) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy organy administracji publicznej winny działać wnikliwie i szybko, a w konsekwencji dokonanie zakupu tablic multimedialnych przez Skarżącego w najszybszym możliwym terminie.

Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania określone w § 2 powołanego przepisu, co pozwoliło na rozpoznanie sprawy w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej i stosownie do art. 193 zd. drugie p.p.s.a. – przedstawienie motywów rozstrzygnięcia, w odniesieniu do tych zarzutów.

Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, z czym nie można się zgodzić. Podniesione przez stronę zarzuty nie znajdują oparcia w stanie sprawy, dokonana przez Sąd I instancji kontrola zaskarżonej decyzji odpowiada prawu.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że zakup tablic multimedialnych na kwotę 59.850 zł stanowił wydatek niekwalifikowany, niezgodny z Wytycznymi w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL podrozdział 3.1 pkt 1 lit. a) i b) oraz z art. 44 ust. 3 pkt 1-3 u.f.p. Wnoszący skargę kasacyjną zobowiązał się na podstawie umowy o dofinansowanie projektu do zakupu sprzętu komputerowego (15 tablic multimedialnych) w ramach zadania nr 1 "Merytoryczne przygotowanie do wdrożenia e-learningu", co powinno było nastąpić najpóźniej do końca sierpnia 2013 r. Tymczasem strona dokonała tego zakupu w ostatnich dniach realizacji projektu, tj. 27 i 30 czerwca 2014 r. Organ słusznie więc przyjął, że dokonanie wydatku w ostatnich dniach realizacji projektu nie było niezbędne dla osiągnięcia wskaźników i celów tego projektu, ponieważ cel projektu został zrealizowany bez konieczności angażowania środków pieniężnych z dotacji, a co za tym idzie wydatkowanie tych środków nie miało wpływu na osiągnięcie zaplanowanych celów i rezultatów. Zajęte przez organ stanowisko potwierdza treść końcowego wniosku o płatność, w którym wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że w okresie rozliczeniowym zostały zrealizowane wszystkie zaplanowane w ramach projektu szkolenia, zgodnie z harmonogramem. Zatem, skoro projekt został zrealizowany niezależnie od zakupu przedmiotowego sprzętu, to zakup tego sprzętu należy uznać nie tyle za spóźniony, co za zbędny – uczestnicy projektu nie mogli skorzystać ze sprzętu w czasie trwania szkolenia, które jak sama strona wskazuje odbyło się w zaplanowanym czasie.

Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, że organ prawidłowo uznał, iż przedmiotowy wydatek jest sprzeczny z art. 44 ust. 3 pkt 1-2 u.f.p., w myśl którego wydatki publiczne powinny być dokonywane: w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad: uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów, a także w sposób umożliwiający terminową realizację zadań.

Wnoszący skargę kasacyjną błędnie też umiejscawia w czasoprzestrzeni zobowiązania, jakie wynikają z zawartej umowy o dofinansowanie, z zobowiązaniami wynikającym ze sfinalizowania rekrutacji uczestników projektu (placówek oświatowych). Słusznie organ wskazał i co zaakceptował Sąd I instancji, że z chronologii zdarzeń wynika, że zobowiązania zaciągnięte względem uczestników projektu mają charakter wtórny w stosunku do zobowiązań wynikających z umowy o dofinansowanie, a więc nie mogą być uznane za tzw. wcześniejsze zobowiązania, w rozumieniu art. 44 ust. 3 pkt 3 u.f.p. Zgodnie z tym przepisem wydatki publiczne powinny być dokonywane w wysokości i terminach wynikających z wcześniej zaciągniętych zobowiązań.

Należy też wskazać, że głównym celem projektu nie było doposażenie placówek oświatowych w sprzęt multimedialny, jak podnosi wnoszący skargę kasacyjną, a jedynie zakup tego sprzętu miał umożliwić przeprowadzenie szkoleń kadry w zakresie e-learningu i zaprezentowanie uczestnikom zasad funkcjonowania i korzystania z platformy, co miało nastąpić w czasie trwania projektu a nie po jego zakończeniu, w bliżej nieokreślonej przyszłości. Wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę kasacyjną umowa o dofinansowanie nie wymagała od beneficjenta zachowania tzw. trwałości projektu. W potocznym tego słowa znaczeniu, z uwagi na obowiązek racjonalnego wydatkowania publicznych środków pieniężnych, każdy projekt powinien mieć wymiar trwały, pozwalających na osiągnięcie zaplanowanego celu oraz jego podtrzymanie. Natomiast w postępowaniach o dofinansowanie projektów, aby można było mówić o tzw. trwałości projektu, musi to wynikać z dokumentacji konkursowej (Wytyczne 3.1.6., sekcja 6 pkt 4). W stanie sprawy wniosek o dofinansowanie nie zawierał takiego wymogu, co czyni dalsze rozważania na ten temat za zbędne. Można jedynie zauważyć, w nawiązaniu do podniesionych zarzutów, że w myśl art. 57 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, do którego odwołuje się autor skargi kasacyjnej, Państwo członkowskie lub instytucja zarządzająca zapewniają, aby operacja obejmująca inwestycje w infrastrukturę lub inwestycje produkcyjne zachowała wkład funduszy wyłącznie, jeżeli w terminie pięciu lat od jej zakończenia nie zostanie poddana zasadniczej modyfikacji wynikającej ze zmiany charakteru własności elementu infrastruktury albo z zaprzestania działalności produkcyjnej i mającej wpływ na charakter lub warunki realizacji operacji lub powodującej uzyskanie nieuzasadnionej korzyści przez przedsiębiorstwo lub podmiot publiczny. Uznaje się, że działania wchodzące w zakres pomocy z EFS nie zachowały tego wkładu wyłącznie wtedy, gdy są one zobowiązane do utrzymania inwestycji w ramach mających zastosowanie przepisów dotyczących pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i jeśli zostały one poddane zasadniczej modyfikacji spowodowanej zaprzestaniem działalności produkcyjnej w terminie określonym w tych przepisach. Państwa członkowskie mogą skrócić termin określony w akapicie pierwszym do trzech lat w przypadkach dotyczących utrzymania inwestycji przez małe i średnie przedsiębiorstwa. Oznacza to, że warunkiem zachowania trwałości projektu dofinansowanego ze środków unijnych jest brak poddania operacji (w rozumieniu art. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006), w wymaganym okresie, zasadniczej modyfikacji przez zmianę elementu infrastruktury albo zaprzestanie prowadzenia działalności produkcyjnej, mającej wpływ na charakter lub warunki realizacji operacji lub powodującej uzyskanie nieuzasadnionej korzyści przez przedsiębiorstwo lub podmiot publiczny. Przepis ten odnosi się zatem do innej sytuacji niż rozpoznawana. Nie można też zapominać o tym, że trwałość projektu powinna wynikać z postanowień dokumentacji konkursowej, co w sprawie nie miało miejsca.

Podsumowując, za niezasadne należało uznać zarzuty ujęte w pkt 1) lit. a, b i f petitum skargi kasacyjnej, a także korespondujące z tymi zarzutami – zarzuty procesowe.

Za niezasadny należało również uznać zarzut ujęty w pkt 1) lit. c) petitum skargi kasacyjnej. Zarzut ten został niewłaściwie sformułowany. Wnoszący skargę kasacyjną podnosząc zarzut błędnej wykładni prawa materialnego nie wskazał, na czym miało polegać mylne rozumienie określonej normy prawnej. Zarzut błędnej wykładni prawa materialnego nie może być oparty na twierdzeniach zmierzających do podważenia stanu faktycznego, przyjętego za podstawę orzekania przez Sąd I instancji. Temu służy zarzut naruszenia przepisów postępowania, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W ramach zarzutu materialnego wnoszący skargę kasacyjną ma natomiast obowiązek wykazania, na czym polega błąd w rozumowaniu Sądu, a także wyjaśnić, w jaki sposób należy interpretować wskazaną normę prawną. Tych wymogów zarzut ten nie spełnia.

Dodatkowo wypada też zauważyć, że wydatki związane z realizacją programów finansowanych ze środków europejskich muszą być dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Ustawodawca nie wskazał wprost, o jakie procedury i o jaką umowę (umowy) chodzi, ani nie wskazał, co należy rozumieć pod pojęciem "inne procedury obowiązujące przy ich wykorzystaniu", niemniej jednak nie ulega wątpliwości, że chodzi nie tylko o procedury określone w Traktacie o Unii Europejskiej i Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ale także o procedury wynikające z przepisów prawa stanowionego przez organy UE oraz określone przez ustawodawcę krajowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, w myśl którego, mimo że wytyczne i procedur o charakterze wewnętrznym nie są źródłem prawa powszechnie obowiązującego, to jednak mają one wiążący charakter w stosunku do beneficjentów środków. Przyjmuje się, że pod pojęciem "inne procedury", o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p. mieszczą się zarówno reguły postępowania obowiązujące przy wykorzystaniu środków pomocowych zawarte w Wytycznych, wydanych m.in. na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, jak i procedury określone w umowie między beneficjentem a Instytucją. Interpretacja pojęcia "inne procedury obowiązujące przy wykorzystaniu środków" musi uwzględniać zarówno potoczne rozumienie wyrazu "procedura", jak i sposób uregulowania w prawie krajowym wdrażania programów operacyjnych. Innymi słowy pod pojęciem "inne procedury obowiązujące przy wykorzystaniu środków", o których mowa w art. 184 u.f.p., należy rozumieć reguły postępowania obowiązujące przy wykorzystywaniu środków pomocowych. Tak więc, jako naruszenie można uznać wszelkie odstępstwa od zapisów umowy lub też naruszenie przepisów prawa unijnego czy krajowego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę (uszczerbek) w budżecie ogólnym UE.

Z tego powodu wszelkie nieprawidłowości, które potencjalnie mogą skutkować wypłatą środków, które nie powinny być wypłacone w myśl warunków umowy lub przepisów prawa, są traktowane jako nieprawidłowość, w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. Nieprawidłowość, o której mowa w art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, mimo że zasadniczo odwołuje się do naruszenia przepisów unijnych, to jednak dotyczy ona również naruszenie przepisów krajowych. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 26 maja 2016 r. w połączonych sprawach C-260/14 i C-261/14 wyraził pogląd, że pojęcie nieprawidłowości obejmuje również naruszenie prawa krajowego dotyczące stosowania prawa unijnego. Szkoda będąca skutkiem nieprawidłowości może mieć charakter albo realny, albo potencjalny. W orzecznictwie TSUE wskazuje się również, że naruszenie prawa należy uznać za nieprawidłowość, jeżeli może wywoływać skutki finansowe, natomiast nie jest konieczne udowodnienie wystąpienia konkretnych skutków (por. wyrok z 21 grudnia 2011 r. w sprawie C-465/10 i z 14 lipca 2016 r. w sprawie C-406/14). Nadto, aby zachowanie mogło być uznane za nieprawidłowość, musi być popełnione przez podmiot gospodarczy. Pojęcie to nie zostało zdefiniowane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1083/2006. Uwzględniając jednak związki treściowe pomiędzy definicjami nieprawidłowości uwzględnionymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1083/2006 i rozporządzeniu Rady (WE, Euratom) nr 2988/95, które ma zastosowanie do wszystkich polityk UE i obszarów prawa unijnego, należy odwołać się do definicji podmiotu gospodarczego ujętej w art. 7 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95. Zgodnie z tym przepisem podmiotem gospodarczym jest osoba fizyczna, osoba prawna i inna jednostka posiadająca zdolność prawną na mocy prawa krajowego, która popełniła nieprawidłowość, albo osoba, na której ciążył obowiązek poniesienia odpowiedzialności za nieprawidłowość lub obowiązek zapobieżenia jej.

W stanie sprawy wnoszący skargę kasacyjną prowadził działalność gospodarczą pn. "Dr.", w ramach której była realizowana umowa o dofinansowanie przedmiotowego projektu. Realizując umowę strona naruszyła procedurę, w rozumieniu art. 184 u.f.p., co doprowadziło do powstania z mocy prawa obowiązku zwrotu w części otrzymanego dofinansowania, a w związku z niezwróceniem nienależnie pobranego dofinansowania – do zastosowania art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. (W przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy.) w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. (Wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu.). Tym samym zaskarżony wyrok nie narusza art. 184 i art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p.

Z powyższych względów za niezasadne należało również uznać zarzuty podniesione w pkt 1) lit. d i e petitum skargi kasacyjnej. Nie można bowiem twierdzić, że nałożone na instytucję zadania, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 4 i 6 u.z.p.p.r. nie zostały prawidłowo wykonane, czy też, że doszło do naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 2 i 4 powołanej ustawy, wprowadzającego minimum treściowe programów, pozwalające na zapewnieniu jednolitej struktury programów i ich spójności ze strategiami.

Skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych.

Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (jt. Dz.U. z 2020 r., poz. 1842), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.