Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2703/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 2 ust.3 pkt 4
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 21
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Protokolant Katarzyna Domańska, po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. [...] z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Ol 229/12 w sprawie ze skargi B. [...] z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 28 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004 - 2009 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie na rzecz B. [...] z siedzibą w K. kwotę 5.950 (słownie: pięć tysięcy dziewięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1.1. Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Ol 229/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę B. Spółka Europejska Oddział w Polsce z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 28 lutego 2012 r. wydaną w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004 – 2009.

2. Ze stanu sprawy przyjętego do wyrokowania przez Sąd I instancji wynikało, że Spółka wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004-2009 wskazując, że niesłusznie zapłaciła podatek od nieruchomości za pasy drogowe i budowle drogowe, gdyż w latach 2004-2006 nie podlegały one temu podatkowi. Podobnie niesłusznie zapłaciła za urządzenia informujące o aktualnych cenach paliw i urządzenia informujące o usługach i produktach dostępnych na stacjach paliw oraz obiekty kontenerowe pełniące funkcje magazynowe, które nie są budowlami. Spółka wskazała, że jest właścicielem obiektów budowlanych, zlokalizowanych na stacjach benzynowych. Podała, że w ich skład wchodzą m.in. budowle drogowe, tj. powierzchnie jezdne (określane jako sieć dróg wewnętrznych), służące poruszaniu się i postojowi pojazdów na każdej stacji, pasy drogowe, tj. grunty, na których zlokalizowane są budowle drogowe. Wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty złożyła korekty deklaracji w podatku od nieruchomości za lata 2004-2009 r. Korekty deklaracji polegały na pomniejszeniu wartości budowli przyjętych do opodatkowania w latach 2004-2006 o wartość budowli drogowych i pasów drogowych oraz za okres 2004-2009 o wartość urządzeń informujących o aktualnych cenach paliw i urządzeń informujących o usługach i produktach dostępnych na stacjach paliw oraz obiektów kontenerowych (za 2009 r.), pełniących funkcje magazynowe. Organ podatkowy I instancji decyzją z dnia 29 sierpnia 2011 r. określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za: 2004 r. w kwocie 157.182,50 zł, 2005 r. w kwocie 169.386 zł, 2006 r. w kwocie 166.103 zł, 2007 r. w kwocie 114.971 zł, 2008 r. w kwocie 57.490 zł, 2009 r. w kwocie 60.776 zł. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki SKO decyzją z dnia 27 lutego 2012 r. utrzymało w mocy decyzję z dnia 27 lutego 2012 r. Prezydent O. decyzją z dnia 26 września 2011 r. stwierdził nadpłatę z tytułu podatku od nieruchomości za 2004 r. w kwocie 0,03 zł i odmówił stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2005-2009. Zdaniem organu wyłączone przez spółkę przedmioty opodatkowania, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ponadto na podstawie ewidencji księgowej stwierdził, iż spółka za lata 2005-2009 dokonała wpłat tytułem podatku od nieruchomości w wysokości ustalonej w decyzji, wobec czego nie wystąpiła nadpłata podatku, o której mowa w art. 72 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm.; zwana dalej : "Ordynacja podatkowa").

3. Decyzją z dnia 28 lutego 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium zaznaczyło, że Spółka w odwołaniu od zaskarżonej decyzji podniosła argumenty wykazujące wadliwość rozstrzygnięcia zaprezentowanego w wymiarowej decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia 29 sierpnia 2011 r., a nie odnoszące się do kwestii związanych ze stwierdzeniem nadpłaty. Podkreślono, że w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty nie ma możliwości podważenia argumentacji zawartej w decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, gdyż decyzja w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty jest pochodną decyzji wymiarowej, w tym sensie, iż nadpłata jest konsekwencją obliczenia prawidłowej kwoty podatku.

1. W skardze na powyższą decyzję Spółka wniosła o jej uchylenie w całości i zarzuciła naruszenie prawa materialnego z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.; zwana dalej : "u.p.o.l.") w brzmieniu obowiązującym w okresie od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. W ocenie Skarżącej stanowisko SKO, iż postępowanie w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego oraz postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty podatku stanowią odrębne względem siebie postępowania, a decyzja w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty jest pochodną decyzji wymiarowej jest słuszne, jednakże spółka nie zgodziła się z twierdzeniem organu, iż "zarzuty formułowane przez stronę w odwołaniu, nie odnoszą się w swojej istocie do kwestii związanych ze stwierdzeniem nadpłaty". W podsumowaniu swoich wywodów Skarżąca wskazała, że układ dróg na stacjach benzynowych strony bez wątpienia należy w całości do kategorii dróg wewnętrznych, zgodnie z przepisami ustawy o drogach, niezależnie od treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków, i jako taki podlegał wyłączeniu od opodatkowania podatkiem od nieruchomości w latach 2004-2006. Podniosła, że u.p.o.l. nie odsyła do ewidencji gruntów i budynków w celu zdefiniowania pojęcia drogi czy też pasa drogowego, a z mocy rozporządzenia w sprawie ewidencji niektóre kategorie dróg nie mogą być oznaczone symbolem "dr". W ocenie strony dla zastosowania wyłączenia z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w latach 2004 – 2006, decydujące jest faktyczne istnienie dróg na stacjach benzynowych strony.

2.2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie.

3. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji zauważył, że w postępowaniu wymiarowym, organ podatkowy ustalił, iż podatnik jest zobligowany do uiszczenia zobowiązania w wysokościach zadeklarowanych pierwotnie. Nadpłatę w wysokości 0,03 zł stwierdzono jedynie za rok 2004. Mając na uwadze ostateczną decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2004 - 2009 oraz wysokość wpłat dokonanych przez Spółkę Sąd I instancji stwierdził, że w sprawie nie występuje nadpłata za lata 2005 – 2009, natomiast za rok 2004 wystąpiła ona w wysokości 0,03 zł. Odnosząc się do argumentów i zarzutów Spółki przedstawionych w skardze Sąd I instancji uznał, że odnoszą się one wyłącznie do określania wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości. Do tej kwestii organ podatkowy ustosunkował się w postępowaniu zakończonym decyzją wydaną w tym przedmiocie. Decyzja ta nie podlegała badaniu w rozpatrywanej sprawie. Jednocześnie na marginesie Sąd I instancji zaznaczył, że w przypadku uchylenia decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2004 - 2009, strona będzie mogła uruchomić tryb nadzwyczajny – wznowienie postępowania.

1. W skardze kasacyjnej Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie w przypadku nie uwzględnienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej zwana : "p.p.s.a."), zarzuciła wyrokowi naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia polegające na błędnym podzieleniu stanowiska SKO, zgodnie z którym sformułowane w odwołaniu od decyzji Prezydenta w sprawie stwierdzenia nadpłaty zarzuty przeciw tej decyzji, a także zarzuty przeciw decyzji SKO utrzymującej w mocy tę decyzję dotyczą rozstrzygnięcia w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz błędnym wskazaniu, iż w przypadku uchylenia decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego Skarżąca będzie mogła wnosić o wznowienie postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty na podstawie art.240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, co skutkowało uznaniem skargi bezzasadną i jej oddaleniem.

Ponadto, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w okresie od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, tj. brak zastosowania powyższych przepisów w stanie faktycznym, skutkujący pozbawieniem Skarżącej prawa do wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów wraz z budowlami drogowymi, znajdujących się na terenie należących do Skarżącej stacji benzynowych i w efekcie nie uznanie, że podatek od nieruchomości zapłacony od tych gruntów i budowli drogowych stanowi nadpłatę podatku.

3.2. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że tak uzasadnienie decyzji SKO, jak i uzasadnienie wyroku powinno wyraźnie wskazywać jakie okoliczności ustalone w toku postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego przesądziły, iż wnioskowana przez Spółkę w oparciu o brzmienie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w latach 2004 - 2006 nadpłata nie wystąpiła. W związku z tym WSA błędnie uzasadnił wyrok naruszając tym samym art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne wyjaśnienie podstawy rozstrzygnięcia. Bezpośrednią konsekwencją przyjętego przez WSA stanowiska było zaniechanie oceny stanowiska Skarżącej przedstawionego w skardze na decyzję SKO i oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Jednocześnie zwróciła uwagę, że w analizowanej spawie z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za lata 2004 - 2006, Skarżąca nie będzie mogła skutecznie wnosić o wznowienie postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty. W konsekwencji WSA wskazując na możliwość wznowienia postępowania w sprawie nadpłaty w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego, z pominięciem regulacji zawartej w art. 245 § 1 pkt 3 lit. b Ordynacji podatkowej w sposób nieprawidłowy uzasadnił wyrok, co miało istotny wpływ na wynik postępowania. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego Spółka przedstawiła argumentację na poparcie stanowiska zgodnie z którym znajdujące się na terenie należącym do Skarżącej budowle, stanowiące drogi wewnętrzne, determinują istnienie na tych gruntach pasów drogowych. W ocenie Skarżącej jedyną determinantą warunkującą zastosowanie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w latach 2004 - 2006 było faktyczne istnienie na danym gruncie dróg wewnętrznych. Bez znaczenia pozostawała natomiast okoliczność, w jaki sposób w ewidencji gruntów i budynków oznaczone zostały grunty znajdujące się pod drogami.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

4.2. Przede wszystkim trafny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a., jak również art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Skoro w skardze do WSA sformułowano zarzut naruszenie prawa materialnego z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., to obowiązkiem Sądu I instancji było odniesienie się do tego zarzutu w uzasadnieniu wyroku. Ponadto należy wskazać, że w przypadku zakwestionowania prawidłowości skorygowanej deklaracji podatkowej złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, zgodnie z art. 75 § 3 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy nie ma obowiązku przed rozpatrzeniem tego wniosku wszczynać w każdej sprawie postępowania celem określenia wysokości zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 tej ustawy, na co wskazano w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2014 r. w sprawie II FPS 5/13 (publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl, zwana dalej : "CBOSA"). Tym samym nie można przyjąć, aby decyzja w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości miała charakter prejudycjalny w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej i stanowiła szeroko rozumianą podstawę prawą decyzji w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Trafnie wskazano także w skardze kasacyjnej, że nawet korzystne z punktu widzenia podatnika rozstrzygnięcie w przedmiocie wymiaru podatku za dany rok podatkowy, mogłoby podatnikowi uniemożliwić skuteczne wznowienie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty z uwagi na upływ terminu z art. 245 § 1 pkt 3 lit. b Ordynacji podatkowej.

4.3. Za uzasadniony należy uznać także zarzut braku zastosowania w sprawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w okresie od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia, czy w stanie prawnym obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli w postaci dróg oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, o których mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., zależało od oznaczenia gruntów, na których takie budowle są posadowione, symbolem "dr" w ewidencji gruntów i budynków. Należy zauważyć, że opodatkowanie dróg wewnętrznych w stanie prawnym obowiązującym we wskazanym powyżej okresie wywoływało wątpliwości interpretacyjne. Zostały one wyjaśnione w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2013 r. o sygn. akt II FPS 2/13 (publ. w CBOSA), w której stwierdzono, że zasada związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków uregulowana w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm., zwana dalej : "P.g.k.") nie miała decydującego znaczenia dla wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., w stanie prawnym obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., budowli dróg oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, o którym mowa w wymienionym przepisie, w przypadku braku w tej ewidencji odpowiedniego oznaczenia symbolem "dr". Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejsza skargę kasacyjną w pełni podziela wyrażone w powołanej uchwale twierdzenia.

4.4. Należy ponadto zauważyć, że w pkt 3.7 uzasadnienia tej uchwały wskazano, iż "droga" musi co do zasady służyć większej ilości osób, niekonieczne będących właścicielami gruntu, na którym droga jest posadowiona i osób z nim związanych. Na takie przeznaczenie drogi, także wewnętrznej, wskazuje również art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Wymienia on bowiem wśród desygnatów nazwy "droga wewnętrzna" m.in. drogi w osiedlach mieszkaniowych, czy dojazdowe do obiektów użyteczności publicznej, które niewątpliwie dostępne są również dla osób innych, niż właściciel gruntu. Aspekt funkcjonalny, tzn. powiązania pojęcia "drogi" ("pasa drogowego" i "obiektów budowlanych") z prowadzeniem (zabezpieczeniem i obsługą) ruchu drogowego, eksponowany jest też w treści art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Wobec tego w powołanej uchwale przyjęto, że dana budowla może być uznana za drogę wewnętrzną jedynie wówczas, gdy przeznaczona ona jest do ruchu drogowego (rozumianego jako możliwość korzystania z drogi przez nieoznaczoną ilość osób, każdego użytkownika dróg), a nie służy tylko przedsiębiorcy do wewnętrznej komunikacji w obrębie danej nieruchomości (na terenie jego zakładu). W ocenie rozpatrującego sprawę składu Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanych wyżej cech drogi wewnętrznej, objętej wyłączeniem podatkowym, nie niweczy okoliczność, że jej głównymi (ale też i nie jedynymi) użytkownikami są w rzeczywistości klienci przedsiębiorcy, jeżeli klientem takim może być każdy podmiot i nie da się ustalić ich zamkniętej listy (klient masowy). Skoro, jak już zaznaczono, w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. pojęcie "drogi" oraz "obiektów budowlanych" powiązane zostało z elementem funkcjonalnym, tj. ruchem drogowym i obsługą (zabezpieczeniem) tego ruchu, regulacja ta swoim zakresem nie obejmuje obiektów o innych funkcjach, w tym takich kategorii, jak parkingi oraz inne obiekty, które nie są bezpośrednio związane z ruchem drogowym i nie służą bezpośrednio obsłudze (zabezpieczeniu) tego ruchu, a np. zapewnieniu miejsc postojowych przed centrami handlowymi, stacjami paliw itp. W uzasadnieniu powołanej uchwały dokonano wykładni językowej art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.) i uznano, że ustawodawca wyłączył spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości trzy kategorie obiektów : pasy drogowe, drogi i obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Tym samym uznał, że pojęcia "droga" i "pas drogowy" oznaczają różne przedmioty opodatkowania. Nie zdefiniował przy tym tych pojęć dla celów ustawy podatkowej, co czyni koniecznym odwołanie się w ramach wykładni systemowej zewnętrznej do definicji tych pojęć zawartych w ustawie o drogach publicznych. Również definicje drogi i pasa drogowego zawarte w tej ostatniej ustawie potwierdzają tezę, że droga i pas drogowy to nie są pojęcia tożsame. Zgodnie z art. 4 ust.1 ustawy o drogach publicznych droga jest budowlą, natomiast pas drogowy to wyłącznie grunt, na którym zlokalizowana jest droga wraz z urządzeniami funkcjonalnie z nią związanymi.

4.5. Interpretując art. 21 P.g.k. Sąd w uchwale stwierdził, że niewątpliwie funkcje budynków i gruntów, ujawnione w ewidencji gruntów i budynków, mają znaczenie dla określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dalej jednakże wywiódł, że reguła ta (związania danymi z ewidencji) dla ustalenia istnienia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości ma zastosowanie wówczas, gdy ewidencja gruntów i budynków sklasyfikuje określone kategorie wymienione w u.p.o.l. Nie może ona natomiast mieć zastosowania w przypadku, gdy określonymi symbolami, używanymi w ewidencji, nie można oznaczyć gruntów i obiektów, wskazanych w ustawie podatkowej. Tymczasem w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. wyraźnie wyodrębniono dwie różne kategorie przedmiotów wyłączonych z opodatkowania w postaci pasa drogowego i drogi, a oznaczenia przyjęte w ewidencji gruntów i budynków nie przewidują symbolu właściwego dla gruntów stanowiących pasy drogowe, nie obejmują też swym zakresem budowli. Z powołanych wyżej względów za zasadny należy uznać zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący braku zastosowania art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejsza skargę kasacyjną podziela pogląd prawny wyrażony w przytoczonej uchwale. Ujednolica ona linię orzeczniczą sądów administracyjnych w spornej kwestii i ma tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a, który to przepis nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz". Zakamycze 2005, s. 471). Zgodnie bowiem z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. W rozpoznawanej sprawie nie znaleziono podstaw do ponownego wystąpienia z pytaniem prawnym do odpowiedniego, poszerzonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, a zatem pogląd prawny wyrażony w uchwale wiąże Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę. Biorąc pod uwagę treść zarzutów skargi kasacyjnej, kwestionujących pogląd o decydującym znaczeniu zapisów ewidencji gruntów i budynków, skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu.

4.6. W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 207 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153). Skorzystanie z prawa wynikającego z art. 207 § 2 p.p.s.a. i zasądzenie jedynie części zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika znajduje uzasadnienie w przypadku, gdy dwie połączone sprawy do wspólnego rozpoznania miały podobny charakter i tym samym nie wymagały dodatkowego nakładu pracy pełnomocnika przy sporządzaniu skarg kasacyjnych.

-----------------------

5