Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1014/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 3 ust. 1 i § 7
journal: Dz.U. 2001 nr 131 poz 1471
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów.
article: art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędzia NSA Anna Lech Sędzia WSA del. Iwona Kosińska Protokolant asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt III SA/Łd 35/10 w sprawie ze skargi A. B. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. na rzecz A. B. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 3 marca 2010 r. ( sygn. akt III SA/Łd 35/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] wydany w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych:

Rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2009 r. Komendant Powiatowy Policji w O. – działając na podstawie art. 6f i art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2007r., Nr 43, poz. 277 ze zm.) - zwolnił z dniem [...] sierpnia 2009 r. mł. asp. A. B. z dotychczas zajmowanego stanowiska - asystenta Zespołu do Spraw Wykroczeń Wydziału Prewencji i mianował ją na równorzędne stanowisko służbowe - asystenta Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji w O. podnosząc, że zmiana ta pozytywnie wpłynie na prawidłową pracę i funkcjonowanie Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego z uwagi występujący wakat.

Rozpatrując sprawę na skutek odwołania wniesionego przez stronę, rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty mianowania na stanowisko służbowe asystenta Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w O., ustalając jednocześnie datę mianowania na powyższe stanowisko na dzień [...] grudnia 2009 r.- a w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy.

W motywach swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż Komendant Powiatowy Policji w O. nie przytoczył wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego treści orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA Nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., jednakże, mianując mł. asp. A. B. na stanowisko asystenta Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w O., wziął to orzeczenie pod uwagę.

Podniesiono też, że A. B. zgłaszała w toku postępowania zastrzeżenia do karty opisu nowego stanowiska pracy w związku z tym Komendant Powiatowy Policji w O. ostatecznie zwrócił się do Poradni Medycyny Pracy ZOZ MSWiA z zapytaniem, w/w karta została sporządzona właściwie tj. zgodnie z zawartymi przeciwwskazaniami zdrowotnymi, zawartymi w orzeczeniu lekarskim OKL MSWiA w Ł.. Po otrzymaniu odpowiedzi ( pismo z dnia [...] lipca 2009 r. ) oraz mając na uwadze treść orzeczenia Poradni Medycyny Pracy ZOZ MSWiA w Ł. z dnia [...] czerwca 2009 r. ostatecznie opracowano nową wersję karty opisu stanowiska pracy na stanowisku asystenta Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w O., której jednak skarżąca nie podpisała.

W dniu [...] listopada 2009 r. mł. asp. A. B. oświadczyła, iż nie zgłasza wniosków dowodowych, ani nie wnosi o uzupełnienie dokumentów. Biorąc zatem powyższe pod uwagę, Komendant Wojewódzki Policji w Ł. uznał, iż zgłoszone zarzuty, dotyczące karty opisu stanowiska pracy asystenta w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym KPP w O. stały się w tej sytuacji bezprzedmiotowe.

Od wyżej przedstawionej decyzji A. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając organowi naruszenie art.7, 8, 9, 10 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2 oraz art. 107 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżąca twierdziła, że nie kwestionuje zasadności przeniesienia jej na inne stanowisko służbowe, ale nie zgadza się z kartą opisu nowego stanowiska pracy, która - jej zdaniem – w pkt 13.4 została sporządzona z pominięciem przeciwwskazań określonych w orzeczeniu lekarskim nr [...] OKL ZOZ MSWiA w Ł. z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz stanowiska Poradni Medycyny Pracy ZOZ MSWiA zawartego w piśmie z dnia [...] lipca 2009 r. Zdaniem skarżącej bowiem zapis zawarty w w/w punkcie winien zostać zmieniony poprzez zamieszczenie w nim zapisu o pracy w systemie jednozmianowym.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o jej oddalenie z jednoczesnym dopuszczeniem przez Sąd dowodu z dokumentu w postaci notatki służbowej Komendanta Powiatowego Policji w O. sporządzonej w dniu [...] stycznia 2010 r. na okoliczność zgodności karty opisu stanowiska pracy z orzeczeniem OKL MSWiA z dnia [...] czerwca 20009 r. oraz stanowiskiem Poradni Medycyny ZOZ MSWiA z dnia [...] lipca 2009 r.

Uchylając – na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwaną dalej p.p.s.a. - zaskarżony rozkaz wraz z poprzedzającym go rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] sierpnia 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że akty te naruszały prawo.

Organy administracji - – zdaniem Sądu pierwszej instancji - nie wyjaśniły bowiem w dostateczny sposób przyczyn przeniesienia skarżącej na nowe stanowisko i nie odniosły się do kwestii równorzędności stanowiska dotychczas zajmowanego przez A. B. ze stanowiskiem, na które została ona przeniesiona. Nie wykazano także, iż przy podjęciu rozstrzygnięcia uwzględniony został słuszny interes skarżącej a to stanowiło naruszenie przepisów art.7, 77 § 1 i 80 k.p.a. mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd Wojewódzki przytoczył treść art. 32 ust.1 ustawy o Policji podkreślając, iż do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych i stwierdził, że wymieniony przepis jest normą kompetencyjną, która stwarza dla właściwego przełożonego podstawę prawną do podjęcia decyzji o przeniesieniu policjanta na inne stanowisko w ramach pełnionej służby. Policjant, bez jego zgody, może być zatem przeniesiony na inne równorzędne stanowisko, przy czym decyzja o takim przeniesieniu jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, iż organ administracji ma wprawdzie swobodę rozstrzygnięcia, ale nie dowolność w sposobie załatwienia sprawy.

Odnosząc się do przedmiotowego stanu faktycznego Sąd Wojewódzki podniósł, że w uzasadnieniu rozkazu organu pierwszej instancji kwestii konieczności przeniesienia skarżącej na nowe stanowisko poświęcono zaledwie jedno zdanie twierdząc, iż mianowanie to pozytywnie wpłynie na prawidłową pracę i funkcjonowanie wydziału dochodzeniowo – śledczego z uwagi na występujący tam wakat. Nie zostało natomiast wyjaśnione, dlaczego akurat A. B., a nie inny policjant, została przeniesiona do wydziału dochodzeniowo – śledczego.

Sąd pokreślił w tym miejscu, iż przy decyzjach personalnych organów policji, poza kontrolą sądu pozostaje polityka kadrowa kierownictwa policji i kwestia przesunięć kadrowych funkcjonariuszy policji, ale organy administracji są jednak zobowiązane do wykazania, iż zaszły rzeczywiste potrzeby przesunięcia konkretnego funkcjonariusza na inne stanowisko. Swoboda w prowadzeniu polityki kadrowej nie oznacza bowiem prawa do dowolności i arbitralności podejmowanych rozstrzygnięć.

Wprawdzie – jak wywodził Sąd Wojewódzki - organ drugiej instancji próbował wyjaśnić okoliczności i przyczyny przesunięcia skarżącej na nowe stanowisko, żądając wyjaśnień w tym zakresie od Komendanta Powiatowego Policji w O., co nastąpiło w piśmie z [...] września 2009 r., ale okoliczności i przyczyny przeniesienia skarżącej do wydziału dochodzeniowo – śledczego winny – zdaniem Sądu Wojewódzkiego - zostać wyjaśnione w uzasadnieniu rozkazu personalnego a nie w korespondencji prowadzonej pomiędzy organami w postępowaniu międzyinstancyjnym.

Ponadto, w ocenie Sądu Wojewódzkiego, organy administracji nie wyjaśniły również kwestii równorzędności obu stanowisk, a powinny być równorzędne nie tylko z uwagi na uposażenie zasadnicze i dodatek służbowy. Dla oceny równorzędności stanowisk konieczne bowiem było porównanie ich również pod względem: zakresu zadań i obowiązków, wymogów w zakresie dyspozycyjności policjanta, usytuowania stanowiska w strukturze organizacyjnej jednostki oraz wymaganych kwalifikacji i predyspozycji.

Poza tym Sąd stwierdził, iż organy administracji nie wykazały, że przenosząc skarżącą na nowe stanowisko uwzględniły jej słuszny interes. Powyższe wiązało się z faktem, iż skarżąca jest zdolna do służby w Policji, ale z ograniczeniem. Z treści orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA z [...] czerwca 2009r. wynikało bowiem, iż przeciwwskazane są w stosunku do niej służby patrolowo – interwencyjne i winna być ona zwolniona ze służby, dyżurów nocnych, zajęć strzeleckich i fizycznych. Treść zaświadczenia lekarskiego Poradni Medycyny Pracy ZOZ MSWiA w Ł. z [...] lipca 2009r. wskazywała natomiast, iż przeciwwskazane w stosunku do skarżącej były dyżury operacyjne, patrolowo – interwencyjne i zajęcia strzeleckie.

Sąd wyjaśnił, że podkreślił, że po wystawieniu zaświadczenia z [...] lipca 2009 r. zmieniono wprawdzie punkt 3 i 4 warunków pracy asystenta w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym, wprowadzając między innymi tryb pracy w systemie dwuzmianowym oraz realizowanie zadań w ramach trybu przyśpieszonego, ale nowa wersja karty opisu stanowiska pracy nie była jednak konsultowana z Poradnią Medycyny Pracy, choć zapisy dokonane w tej karcie mogą budzić wątpliwość, co do tego, czy jest ona zgodna z ograniczeniami zdrowotnymi skarżącej.

Obowiązkiem organów administracji było zatem – zdaniem Sądu Wojewódzkiego - wyjaśnienie tych wątpliwości a więc ustalenie, czy skarżąca ze względu na stan zdrowia może realizować zadania w ramach trybu przyśpieszonego oraz pracować w systemie dwuzmianowym.

Odnosząc się do wniosku dowodowego, zgłoszonego przez organ Sąd podniósł, że notatka urzędowa Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] stycznia 2010 r. została sporządzona już po wydaniu zaskarżonego rozkazu a więc nie wpływała na treść rozstrzygnięcia. Jednocześnie jednak Sąd stwierdził, iż treść tej notatki jest rozbieżna z treścią pkt 4 warunków pracy, określonych w karcie opisu nowego stanowiska pracy, gdyż wynika z nich, że skarżąca jest zobowiązana do realizacji zadań w ramach trybu przyśpieszonego a we wspomnianej notatce mowa jest o wykonywaniu przez A. B. tylko niektórych zadań, w ramach tego trybu. Zakres obowiązków policjanta – zdaniem Sądu Wojewódzkiego - winien być zaś sformułowany tak, aby nie było wątpliwości, jakie czynności zobowiązany jest on wykonywać.

W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Komendant Wojewódzki Policji w Ł., zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi w Łodzi naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 §1 pkt 1 c) p.p.s.a. polegające na przyjęciu, iż organy administracji przy podejmowanych przez nie rozstrzygnięciach naruszyły przepisy postępowania administracyjnego tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., podczas gdy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że organy administracji, w postępowaniu dotyczącym mianowania skarżącej na równorzędne stanowisko służbowe, w sposób dostateczny wyjaśniły przyczyny takiego rozstrzygnięcia kadrowego, zaś kwestia równorzędności stanowisk dotychczas zajmowanego i tego, na którego została| przeniesiona skarżąca nie wymaga dowodzenia, gdyż wynika z przepisów prawa powszechnie obowiązującego.

Wskazując na powyższą podstawę kasacyjną skarżący kasacyjnie wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnoszono zwłaszcza, że ocena równorzędności stanowisk nie wymaga dowodzenia. Dla oceny równorzędności zajmowanych w Policji stanowisk znaczenie posiadają elementy w postaci: wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci (Dz. U. Nr 123, poz. 857 ze zm.), a także uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.).

W oparciu o podane w w/w rozporządzeniach kryteria, w szczególności nazwę stanowisk, ich usytuowanie w równorzędnych komórkach organizacyjnych jednostki Policji, a także tożsamą wysokość pobieranego na tych stanowiskach uposażenia, należało zatem stwierdzić, iż stanowisko dotychczas zajmowane przez A. B. i to, na które została mianowana są stanowiskami równorzędnymi.

Akcentowano, że porównywanie charakterystyki obu stanowisk w zakresie zadań i obowiązków na nich wykonywanych prowadziłoby do niemożności przenoszenia funkcjonariuszy na stanowiska równorzędne gdyż zakres ich, na każdym stanowisku jest różny, różne są też rodzaje służb w Policji (vide: art. 5 ustawy o Policji). Zresztą nawet skarżąca nie kwestionowała równoważności wspomnianych stanowisk.

Skarżący kasacyjnie zwracał także uwagę, że poza kontrolą sądu administracyjnego pozostaje polityka kadrowa kierownictwa Policji i kwestie przesunięć kadrowych funkcjonariuszy. Przepis art. 32 ust. 1 ustawy o Policji ma przy tym charakter wyłącznie kompetencyjny, gdyż określono w nim tylko organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie określono w tym przepisie natomiast kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w przedmiocie w nim określonych. O ile więc, przeniesienie na stanowisko służbowe obwarowane jest szeregiem warunków, to przeniesienie na stanowisko równorzędne jest zawsze dopuszczalne z uwagi na charakter stosunku służbowego, którego cechami są podporządkowanie i dyspozycyjność.

Organ stwierdził też, że w niniejszej sprawie przeniesienie A. B. na stanowisko równorzędne w innej komórce organizacyjnej, miało na celu zapewnienie prawidłowej pracy i funkcjonowania Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w O. ze względu na występujący tam wakat jak i pozwoliło na pełnienie przez skarżącą służby w warunkach uwzględniających treść orzeczenia OKL MSWiA w Ł. nr [...] z dnia [...].06.2009r. i stanowisko Poradni Medycyny Pracy ZOZ MSWiA w Ł. z dnia [...].07.2009r. Opis stanowiska pracy został przy tym dostosowany w ostatecznej wersji w zakresie zadań, czasu służby i warunków jej pełnienia do w/w orzeczeń, w czym przejawia się uwzględnienie przez organy administracji słusznego interesu strony , o którym mowa w art. 7 k.p.a. Brak było natomiast - po stronie organów administracji - obowiązku konsultacji z Poradnią Medycyny Pracy karty opisu stanowiska w związku z tym, iż karta sporządzana jest przez przełożonych służbowych, a poradnie medycyny pracy nie oceniają dopuszczalności wykonywania zadań wskazanych w karcie przez danego funkcjonariusza, a jedynie określają przeciwwskazania do dalszego pełnienia służby w Policji.

Polecenie zaś wykonania zadania sprzeczne z w/w zaleceniami Komisji i Poradni wiązać się natomiast może z uzasadnioną odmową wykonania polecenia przez funkcjonariusza i ewentualną odpowiedzialnością dyscyplinarną przełożonego, wydającego takie polecenie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie wraz z zasadzeniem kosztów zastępstwa procesowego.

W szczególności twierdziła, że uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego było bardzo ogólne i lakoniczne. Podkreślała też, że w jej interesie leży jednoznaczne określenie czasu służby, z uwagi na stwierdzone u niej przeciwwskazania medyczne w wykonywaniu służby w wydziale prewencji. Brak tych parametrów narusza zaś przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów ( Dz. U. Nr 131, poz. 1471) a przez to godzi w słuszne interesy skarżącej, dotyczące prawidłowego określenia warunków jej służby. Skarżąca nie może bowiem domyślać się wg jakiego systemu czasu pracy ma pracować.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało wyłącznie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.

Zarzut w niej zawarty sprowadzał się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w postępowaniu administracyjnym nie doszło bowiem do naruszenia przepisów procedury administracyjnej a mimo to Sąd Wojewódzki uchylił zaskarżone rozkazy personalne.

Ze stanowiskiem wnoszącego skargę kasacyjną organu nie można się jednak zgodzić. Wprawdzie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie jest całkowicie prawidłowe i w niektórych kwestiach skarżący kasacyjnie ma rację, tym niemniej zaskarżony wyrok, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.

Zasadnie skarżący kasacyjnie podnosi, że poza kontrolą sądu administracyjnego pozostaje polityka kadrowa kierownictwa Policji i kwestie przesunięć kadrowych funkcjonariuszy. Z tego względu nie ma uzasadnionych podstaw, by w przypadku przesunięcia funkcjonariusza Policji na stanowisko służbowe równorzędne, organ był zobligowany do wykazywania za każdym razem, dlaczego tego, konkretnego ( a nie innego) funkcjonariusza zamierza przesunąć na inne ( równorzędne) stanowisko służbowe.

W związku z powyższym stwierdzenie, iż przeniesienie w danym wypadku funkcjonariusza na inne równorzędne stanowisko służbowe jest uzasadnione zapewnieniem prawidłowej pracy danej konkretnej komórki organizacyjnej, z uwagi na występujący w niej wakat, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, należy uznać za wystarczające umotywowanie rozkazu personalnego pod kątem interesu służby (interesu społecznego w rozumieniu art. 7 k.p.a.).

Podnieść też trzeba, że – na zasadzie art. 32 ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Zatem to te podmioty są uprawnione do podjęcia decyzji o przeniesieniu służbowym funkcjonariusza Policji. Podkreślenia wymaga, że brak jest w ustawie pragmatycznej normy, która nakładałaby na przełożonego policjanta obowiązek uzgodnienia ( konsultacji) w/w decyzji z innym podmiotem np z Poradnią Medycyny Pracy.

Dlatego też należy zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, iż karta opisu stanowiska pracy sporządzana jest przez przełożonych służbowych funkcjonariuszy a poradnie medycyny pracy nie mają kompetencji do oceniania dopuszczalności wykonywania zadań wskazanych w karcie przez danego funkcjonariusza, a jedynie określają przeciwwskazania do dalszego pełnienia służby w Policji.

Stąd zarzut, sformułowany przez Sąd Wojewódzki w stosunku do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł., że nowa wersja karty opisu stanowiska pracy, na które została przeniesiona A. B., nie była konsultowana z Poradnią Medycyny Pracy, nie był usprawiedliwiony.

Słusznie jednak Sąd Wojewódzki zauważył, że w analizowanym stanie faktycznym organ nie wykazał w pełni, iż stanowisko, które do tej pory zajmowała skarżąca w Zespole do Spraw Wykroczeń Wydziału Prewencji ze stanowiskiem na które została przeniesiona do Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji w O. były stanowiskami równorzędnymi.

Pojęcie stanowiska równorzędnego nie jest zdefiniowane w sposób legalny, zatem posługując się wykładnią językową przyjąć trzeba, że pojęcie to oznacza: "mający taką samą jakość", "będący na tym samym poziomie" ( vide: Słownik Języka Polskiego, wyd. PWN, Warszawa 1995 r.). W tym kontekście rozumując, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zobowiązanie skarżącej do pracy na nowym stanowisku służbowym w systemie obecnie dwuzmianowym i w ramach trybu przyśpieszonego istotnie może budzić wątpliwość co do równorzędności obu porównywanych stanowisk.

Wprawdzie nowe stanowisko pracy skarżącej odpowiada poprzedniemu pod względem uposażenia i dodatku do niego, jak również nazwą stanowiska, ale różnią się one pod względem warunków służby. Warunki te zaś – po myśli § 2 pkt 14 lit d) zarządzenia Nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji ( Dz. Urz. KGP Nr 18, poz. 135) składają się na dokument określany kartą opisu stanowiska pracy. Fakt ten dowodzi więc, że warunki służby (pracy) są jedną z cech charakterystycznych dla danego, określonego stanowiska służbowego. Jeśli zatem zmiana tych warunków jest istotna (a jest nią z całą pewnością zmiana czasu służby policjanta), to w takiej sytuacji nie można mówić o jednakowych, równorzędnych stanowiskach pracy.

Słusznie także Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę na brak właściwego rozważenia przy wydawaniu zaskarżonego rozkazu personalnego słusznego interesu skarżącej.

Przepis art. 7 k.p.a. nakazuje organowi administracji publicznej dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Pojęcie "słusznego interesu obywatela" jest przy tym rozumiane w orzecznictwie jako interes, który ze względu na jego wagę zasługuje na ochronę.

Odnosząc powyższe do przedmiotowego stanu faktycznego należy stwierdzić, że domaganie się przez skarżącą respektowania przez przełożonego, stwierdzonych u niej i udokumentowanych właściwym orzeczeniem lekarskim przeciwwskazań do wykonywania obowiązków służbowych, jest interesem słusznym – w rozumieniu w/w przepisu art. 7 k.p.a. Prawo do ochrony zdrowia jest bowiem uprawnieniem gwarantowanym art. 68 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zabieganie zatem o zapewnienie uwzględnienia dobra chronionego rangą konstytucyjną wyczerpuje pojęcie słusznego interesu obywatela.

W związku z powyższym trzeba uznać, że skoro A. B. została orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w Ł. dopuszczona do służby w Policji z odpowiednimi przeciwwskazaniami, to organ jest zobligowany przy dokonywaniu przesunięć kadrowych i przy określaniu warunków służby funkcjonariuszki brać pod uwagę orzeczone w stosunku do niej ograniczenia.

Trafnie skarżąca w odpowiedzi na skargę kasacyjną wskazuje, że zgodnie z treścią przepisu § 3 ust. 1 oraz § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1471) w jednostkach organizacyjnych Policji rozkład czasu służby może być: zmianowy, podstawowy lub indywidualny.

Tymczasem z zaskarżonego rozkazu personalnego a także z treści rozkazu poprzedzającego go ( karty opisu stanowiska pracy) nie wynika też, w jakim systemie rozkładu czasu pracy miałaby pracować skarżąca. Nie można zatem wykluczyć, że przy systemie pracy, jaki obowiązuje w Komendzie Powiatowej Policji w O. skarżąca, pracując na dwie zmiany musiałaby pracować częściowo w porze nocnej. Odnosi się to również do wykonywania obowiązków w ramach trybu przyśpieszonego.

Zasadne jest również stanowisko, że w słusznym interesie funkcjonariusza leży jednoznaczne określenie czasu jego służby.

Biorąc zatem pod uwagę, że zaskarżony wyrok pomimo częściowo nieprawidłowego uzasadnienia odpowiadał prawu – na zasadzie art. 184 p.p.s.a – Naczelny Sad Administracyjny orzekł jak w sentencji.