Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2259/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.13, art.33 ust.1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska Sędziowie NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Krystyna Anna Stec Protokolant Agata Próchniewska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 września 2013 r. sygn. akt III SA/Wr 171/13 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od D. K. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego [...] (...) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

UZASDADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z 10 września 2013 r. oddalił skargę D. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 [...] 2013 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.

W dniach od 22 [...] do 7 [...] 2011 r., na podstawie art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.), została przeprowadzona kontrola dokumentów podmiotu występującego pod firmą "[...] S.C. K. P. i D. K. ul. K. [...], [...] N.". Kontrola wykazała, że obie wspólniczki wykonywały – między innymi – przewozy na potrzeby własne, w rozumieniu art. 4 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. Okazało się, że spółka dysponowała wcześniej zaświadczeniem Starosty D. o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne (z dnia 29 [...] 2010 r., Nr [...]), wystawionym – imiennie – na obie wspólniczki, ale utraciło ono ważność w dniu 28 [...] 2011 r. Natomiast w dniu 28 [...] 2011 r., ten sam organ wydał podobne zaświadczenie (Nr [...]) podmiotowi określonemu w tym ostatnim dokumencie, jako "[...] S.C. K. P., z/s [...] D., [...] [...], z terminem ważności do 27 [...] 2014 r.

W trakcie postępowania wyjaśniającego, D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego uzyskał informacje od Starostwa Powiatowego w Ś. oraz Głównego Inspektora Transportu Drogowego, że D. K., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą "[...] D. K., B. [...], [...] Ś." nie występowała o wydanie zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne (krajowych, czy międzynarodowych), ani o licencję na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego.

Skarżąca wniosła o zawieszenie pierwszoinstancyjnego postępowania, twierdząc że Starosta D. naruszył prawo nie wydając jej zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne. Organ pierwszej instancji odmówił uwzględnienia tego wniosku, ustalając, że Starosta D. nie był właściwy do wydania takiego zaświadczenia. Kompetencja ta mieściła się natomiast w zakresie właściwości miejscowej Starosty Ś., do którego jednak strona nie występowała.

Uwzględniając przedstawione okoliczności faktyczne, DWITD we W. wydał w dniu 26 [...] 2012 r. decyzję, którą nałożył na skarżącą karę [...] zł, za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Jako normatywne podstawy wskazano art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz pkt 1.3. załącznika Nr 3 do tej ustawy.

Po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją z dnia 14 [...] 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego D. K. zażądała uchylenia w całości decyzji organów wydanych w obu instancjach, o umorzenie postępowania administracyjnego, a także o zasądzenie kosztów postępowania i orzeczenie, że zakwestionowane decyzje nie podlegają wykonaniu.

W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd I instancji wskazał, iż obowiązek posiadania zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne wynika z art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym, przewozy drogowe na potrzeby własne (definicję takiego przewozu zawiera art. 4 ust. 4 tej samej ustawy) mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Tego typu zaświadczenie wydają przy tym: na krajowy przewóz drogowy – starosta "właściwy dla siedziby przedsiębiorcy", a na przewóz międzynarodowy – Główny Inspektor Transportu Drogowego (art. 33 ust. 8 ustawy o transporcie drogowym).

W toku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w rozpoznawanej sprawie, ustalono że skarżąca dokonywała przewozów na potrzeby własne (dnia 21 [...] 2011 r.), mimo że od dnia 29 [...] 2011 r. nie posiadała już ważnego zaświadczenia, potwierdzającego dokonywanie przewozów drogowych tego rodzaju. Tym samym organ słusznie nałożył na skarżącą karę w wysokości [...] zł, według poz. 1.3. taryfikatora objętego załącznikiem Nr 3 do tejże ustawy.

Jednocześnie Sąd wyjaśnił, że zmiana siedziby przedsiębiorcy (skarżącej) na "B. [...], [...] Ś.", wykluczała – w świetle art. 33 ust. 8 ustawy o transporcie drogowym – kompetencję Starosty D. w sprawie wydania zaświadczenia. Wyłącznie właściwym był już bowiem wtedy Starosta Ś. Postępowanie wyjaśniające prowadzone przez WITD we W. (pisemne zapytania tego organu z dnia 14 [...] 2011 r. oraz odpowiedzi Starosty Ś. z dnia 23 [...] 2011 r. oraz GITD z dnia 10 [...] 2012 r.) wykazało tymczasem, że skarżąca nie występowała o zaświadczenia potwierdzające wykonywanie przewozów własnych, ani do Starosty Ś. (w zakresie przewozów krajowych), ani też do Głównego Inspektora Transportu Drogowego (co do przewozów międzynarodowych). Tym samym podniesiony przez skarżącą fakt odmowy wystawienia jej stosownego zaświadczenia przez Starostę D. pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

Dodatkowo Sąd ten wskazał, że dla wykonywania przewozu na potrzeby własne w ramach spółki cywilnej konieczne jest posiadanie przez każdego ze wspólników takiej spółki zaświadczenia uprawniającego do wykonywania przewozów tego typu (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2008 r., II GSK 965/08; uchwała NSA z dnia 15 października 2008 r., II GPS 5/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2010 r., VI SA/Wa 2144/09; wyrok NSA z dnia 29 marca 2012 r. II GSK 325/11). Takim zaświadczeniem, poczynając od dnia 29 [...] 2011 r., skarżąca już nie dysponowała.

Sąd podzielił stanowisko organów odnośnie do braku wystąpienia w niniejszej sprawie okoliczności wymienionych w art. 92c ustawy o transporcie drogowym, które uzasadniałyby brak podstaw do wszczęcia postępowania w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary lub umorzenia takiego postępowania. Postawy, jaką zajmowała w rozpoznawanym przypadku strona skarżąca, nie można kwalifikować jako sytuacji, w której "nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć" (art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła D. K. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. prawa materialnego, a w szczególności art. 33 ustawy o transporcie drogowym, polegającym na błędnym przyjęciu, że dla wykonywania transportu na potrzeby własne każdy ze wspólników spółki cywilnej winien legitymować się stosownym zaświadczeniem o zgłoszeniu takich usług, w sytuacji gdy działalność ta nie stanowi działalności gospodarczej sensu stricte;

2. prawa materialnego, a szczególności art. 13 ustawy o transporcie drogowym poprzez zastosowanie analogii do obowiązku posiadania przez każdego ze wspólników spółki cywilnej licencji na wykonywanie transportu drogowego i przyjęcie, że powyższe dotyczy również zaświadczenia o transporcie na potrzeby własne;

3. pominięcie okoliczności, że przedsiębiorca będący wspólnikiem spółki cywilnej zgłaszając i rejestrując się jako podmiot gospodarczy nie musi o oparciu o to zgłoszenie wykonywać żadnej samodzielnej działalności gospodarczej, a jedynie uczestniczyć w działalności w formie spółki cywilnej, zmierzającej do osiągnięcia wspólnie z innym przedsiębiorcą założonego celu gospodarczego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Ze skargi kasacyjnej wynika, że dwa spośród postawionych w niej zarzutów oparte zostały na podstawie określonej w pkt 2 art. 174 p.p.s.a. Natomiast trzeci zarzut kasacyjny (pkt 3. petitum skargi kasacyjnej), upatrując wadliwości zaskarżonego wyroku w pominięciu opisanej w tymże zarzucie okoliczności, nie dość, że w ogóle nie wskazuje, na której spośród określonych w art. 174 p.p.s.a. podstaw kasacyjnych został oparty, to również nie odwołuje się do żadnego z przepisów prawa, którego naruszenia zarzut ten miałby dotyczyć i z którym łączyć należałoby wadliwe pominięcie przez Sąd I instancji okoliczności przywołanej w tym zarzucie.

Z zarzutów tych wynika, że istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie odnosi się do oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Sąd I instancji stwierdził, że z prawidłowo ustalonego w rozpatrywanej sprawie stanu faktycznego wynika, że strona skarżąca kasacyjnie wykonywała w dniu 21 [...] 2011 r. przewóz na potrzeby własne na rzecz spółki cywilnej, której była wspólnikiem, bez wymaganego zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych, jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności. Z ustaleń stanu faktycznego wynika, że zaświadczenie wskazanego rodzaju posiadał tylko jeden ze wspólników, a zaświadczenie którym pierwotnie legitymowała się strona skarżąca kasacyjnie utracił ważność w dniu 28 [...] 2011 r. W konsekwencji, Sąd I instancji stwierdził, że zaistniałą sytuację organ administracji prawidłowo zakwalifikował, jako naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, co skutkowało nałożeniem za nie odpowiedniej kary pieniężnej przewidzianej w poz. 1.3 taryfikatora zawartego w Załączniku nr 3 do tej ustawy. Jednocześnie, Sąd I instancji podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie brak było podstaw do stosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, albowiem nie wystąpiła żadna ze wskazanych w tym przepisie sytuacji, która uzasadniałaby nie wszczynanie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej lub umorzenia takiego postępowania.

Merytoryczną ocenę zarzutów postawionych w pkt 1. i pkt 2. petitum skargi kasacyjnej, z których wynika, że zarzucane w nich naruszenie art. 33 i art. 13 ustawy o transporcie drogowym, autor skargi kasacyjnej wiąże zarówno z błędem wykładni, jak i niewłaściwego zastosowania tych przepisów poprzedzić należy koniecznym w rozpatrywanej sprawie wyjaśnieniem. Mianowicie, zarzut "błędnej wykładni prawa" to zarzut mylnego zrozumienia treści przepisu przez Sąd I instancji. Wymaga on - aby mógł być rozpatrzony - wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładania przepisu, którego zarzut kasacyjny dotyczy i jaka powinna być jego prawidłowa wykładania, co oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej. Z kolei zarzut "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego wymaga wykazania i wyjaśnienia, jak powinien być on stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy albo dlaczego ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być on stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być on zastosowany. Zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polega więc na zarzuceniu tzw. błędu subsumcji, tj. gdy ustalony w sprawie stan faktyczny błędnie uznano za odpowiadający albo nieodpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej. Innym słowy, zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (w formie pozytywnej) wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, albo (w formie negatywnej) z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego - niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd, rozumiane jest, jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu.

Wyjaśnienia wymaga również, że w sytuacji, gdy strona skarżąca kasacyjnie podważa prawidłowość zaskarżonego wyroku wyłącznie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym, w odniesieniu do którego zarzuca błąd wykładni oraz niewłaściwe zastosowanie, to nie może budzić żadnych wątpliwości, że rozpatrzenie tego rodzaju zarzutu (zarzutów) nie może pomijać stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie. Zwłaszcza, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, która mogłaby ewentualnie odnieść zamierzony skutek, wyłącznie w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Tym samym, ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś, na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy. Wobec tego więc, że stan faktyczny rozpatrywanej sprawy nie jest kwestionowany, za niesporną jego okoliczność, uznać należy to, że w dniu 21 [...] 2011 r. strona skarżąca kasacyjnie wykonywała przewóz na potrzeby własne na rzecz spółki cywilnej, której była wspólnikiem, bez wymaganego zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie prowadzenia przewozów drogowych, jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności, a zaświadczenie które pierwotnie posiadała utraciło ważność dniu 28 [...] 2011 r. Faktem jest również, że przedmiotowe zaświadczenie posiadał tylko jeden ze wspólników spółki cywilnej.

Odnosząc się z punktu widzenia przedstawionych uwag do oceny zasadności zarzutów postawionych w pkt 1. i pkt. 2 petitum skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że nie mogą one odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą kasacyjnie.

Z tego mianowicie powodu, że stanowisku Sądu I instancji odnośnie do wykładni i stosowania w rozpatrywanej sprawie art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, autor skargi kasacyjnej nie przeciwstawił żadnych usprawiedliwionych i tym samym przekonujących argumentów, w świetle których, w tym zwłaszcza przy uwzględnieniu art. 4 ust. 4 przywołanej ustawy, można byłoby zakwestionować propozycję Sądu I instancji odnośnie do przyjętego kierunku i sposobu wykładni spornego w sprawie przepisu art. 33 ust. 1, a tym samym podważyć wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowisko, że przepis ten prawidłowo został zastosowany w rozpatrywanej sprawie ze względu na jej stan faktyczny. Ponadto, autor skarg kasacyjnej nie wykazał i nie wyjaśnił, dlaczego jego zdaniem, okoliczności stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, których nota bene nie kwestionował, nie dawały podstaw do stosowania w niej przywołanego przepisu.

Nie ma również żadnych usprawiedliwionych podstaw, aby zasadnie można było zarzucić Sądowi I instancji naruszenie art. 13 ustawy o transporcie drogowym w sposób, w jaki przedstawione to zostało w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Z tego mianowicie powodu, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku w ogóle nie wynika, aby przepis ten, Sąd I instancji stosował, jako wzorzec kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wydanej w sprawie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Już z tego więc powodu, to jest innymi słowy, gdy skonfrontować przedmiot sprawy, w której orzekał Sąd I instancji z treścią art. 13 ust. 1 przywołanej ustawy – "Licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z niej wynikających na osobę trzecią, z zastrzeżeniem ust. 2." – nie ma podstaw, aby twierdzić, że przywołany przepis, w jakikolwiek sposób kształtował, czy też współkształtował prawną podstawę wydanego w rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięcia. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadności tej oceny w żadnym stopniu nie podważa argument, że w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku Sąd I instancji, między innymi, odwołał się uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2008 r. sygn. akt II GPS 5/08. Kontekst, w jakim to nastąpiło jednoznacznie świadczy bowiem o tym, że ze strony Sądu I instancji był to tylko i wyłącznie zabieg argumentacyjny, który służył potrzebie uwypuklenia tego aspektu rozpatrywanej sprawy, że strona skarżąca kasacyjnie była wspólnikiem spółki cywilnej nie posiadającym ważnego zaświadczenia o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w czasie, gdy na rzecz spółki był wykonywany przewóz na potrzeby własne, a w tym kontekście tej okoliczności o prawnie doniosłym znaczeniu, a wiążącej się z wykonywaniem przewozu drogowego w formie spółki cywilnej i z zagadnieniem dopuszczalności przenoszenia przez wspólników spółki cywilnej uprawnień ze sfery stosunków publicznoprawnych, że dla wykonywania przewozu na potrzeby własne w ramach spółki cywilnej konieczne jest posiadanie przez każdego ze wspólników takiej spółki zaświadczenia uprawniającego do wykonywania przewozów tego typu. Stanowisko, które w tym względzie przedstawił Sąd I instancji, znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki NSA: z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt II GSK 965/08; z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 861/08).

Wadliwości stanowiska Sądu I instancji nie sposób również dopatrzeć się w związku z tym argumentem strony skarżącej kasacyjnie, który odwołuje się do judykatu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 325/11. W tym względzie autor skargi kasacyjnej nie dostrzega bowiem tego, że pogląd prawny Naczelnego Sądu Administracyjnego, na który się powołuje, nie dość, że nie przeczy stanowisku wyrażonemu w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji, to również nie jest przydatny, jako kryterium oceny zgodności z prawem tego stanowiska. Przede wszystkim dlatego, że przywołany judykat i wyrażony w nim pogląd prawny odnosił się do zupełnie innego stanu faktycznego i zupełnie innego, rysującego się na jego tle, zagadnienia prawnego, niż stan faktyczny i prawny w rozpatrywanej sprawie. Istota zaś tego poglądu prawnego (wyrażonego również w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach sygn. akt II GSK: 1376/11, 1990/11, 1291/11, 2052/11, 387/12, 386/12) odnosiła się do kwestii niezgodnego z prawem multiplikowania przez organ administracji publicznej kar pieniężnych nakładanych na podstawie ustawy o transporcie drogowym na wspólników spółki cywilnej za wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia albo wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. Stąd też, w przywołanych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sprawa o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, w sytuacji wykonywania przewozu lub transportu w ramach spółki cywilnej, jest jedną sprawą administracyjną, która dotyczy jednego – lub więcej – naruszenia (deliktu) dokonanego podczas jednego konkretnego przewozu wspólnie realizowanego przez wspólników w ramach działalności prowadzonej przez nich w formie spółki cywilnej, co oznacza, że skoro konkretny przewóz był realizowany wspólnie, to również, że popełniony w związku z tym przewozem delikt ma taki sam wspólny charakter. W konsekwencji przyjął, że jeżeli naruszenie, o którym mowa w art. 92 ustawy o transporcie drogowym można przypisać wspólnikom spółki cywilnej, to w sprawie powinna być wydana jedna decyzja administracyjna, skierowana łącznie do wszystkich wspólników, nakładająca jedną karę.

W odniesieniu natomiast do zarzutu z pkt 3. petitum skarg kasacyjnej stwierdzić należy, że wobec powyżej wskazanych jego ułomności redakcyjnych i konstrukcyjnych, nie mógł być on poddany merytorycznej ocenie przez Naczelny Sąd Administracyjny, który zobowiązany do rozpoznania sprawy w graniach wyznaczonych podstawami kasacyjnymi (art. 183 § 1 p.p.s.a.), nie jest jednocześnie uprawniony do tego, aby domniemywać jakie są rzeczywiste intencje strony albo, aby wyręczając stronę, samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzuty kasacyjne.

W związku z powyższym, Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.