Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1309/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 130 § 3, § 4, art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 § 1, art. 136, art. 43, art. 44, art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 r. sprawy ze skarg B. C. i W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej B. C. kwotę 200 (dwieście) złotych oraz na rzecz skarżącej W. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 1309/12

UZASADNIENIE

Zaskarżona do Sądu Administracyjnego decyzja Samorządowego Kolegium

Odwoławczego w P. z dnia [...].05.2012 r. - uchylająca decyzję Prezydenta

Miasta C. z dnia [...].01.2011 r. oraz umarzająca w całości postępowanie I

instancji w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną

Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...].07.2009 r. o warunkach

zabudowy - wydana została na skutek prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Warszawie z dnia 14.12.2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1280/11,

uchylającego poprzednią decyzję kasatoryjną organu odwoławczego z [...].06.2011 r.

We wskazanym wyroku WSA skonstatował, iż o ile organ odwoławczy uznałby, iż

ocena organu I instancji jest trafna, że B. C. otrzymała decyzję w dniu

jej doręczania pełnoletniej córce (chodziło o jedną z form tzw. doręczania

zastępczego do rąk innej pełnoletniej osoby), a więc wówczas o niej się dowiedziała,

co skutkowałoby przyjęciem, iż wznowienia domagała się z uchybieniem terminu

miesięcznego - przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nie byłoby zasadne,

bowiem w sprawie brak jest kwestii wymagających dalszego wyjaśnienia. Termin

wniesienia wniosku nie zostałby zachowany, co obliguje organ odwoławczy do

umorzenia wadliwie wszczętego przed organem I instancji postępowania. Dalej Sąd

stwierdził, że tylko o ile organ odwoławczy uznałby, iż ustalenia co do dnia

dowiedzenia się o decyzji są wadliwe, zasadne byłoby dalsze wyjaśnianie sprawy co

do wskazania innej możliwej daty uzyskania wiedzy o tym orzeczeniu. W tym

kontekście, jak podkreślił WSA należy wskazać, iż wnioskodawczyni konsekwentnie

utrzymuje (co lakonicznie odnotował nawet organ odwoławczy, formułując wytyczne

dla organu I instancji), iż przesyłka wobec domniemanego wadliwego doręczenia (do

rąk niezamieszkującej z nią i nieuprawnionej do odbioru korespondencji córki) do niej

nie dotarła. Organ odwoławczy nakazał dokonanie ustaleń wszelkimi środkami

dowodowymi, nie wskazując wg WSA, jaka wadliwość co do stanu faktycznego ma

zostać w istocie wyjaśniona. Nie może wszak chodzić o dokonanie prostego

obliczenia, czy termin został zachowany. Zagadnienie to bowiem mieści się w

subsumcji ustalonego stanu faktycznego do normy prawnej. O ile z kolei organ

odwoławczy uznałby oświadczenie wnioskodawczyni za niewystarczające dla

1

uprawdopodobnienia, kiedy dowiedziała się o decyzji, nie zostało wskazane, co

aktualnie podważa wiarygodność poczynionych ustaleń w kontekście tego, do jakich

dodatkowych środków dowodowych należałoby sięgnąć. Wojewódzki Sąd

Administracyjny w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270,

nazywanej dalej P.p.s.a.) wskazał, iż nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi,

a więc wskazane wadliwości kwestionowanej decyzji dostrzegł z urzędu. W ocenie

WSA wyrażonej we wskazanym prawomocnym wyroku, organ odwoławczy nie zajął

w sprawie stawiska merytorycznego, co do prawidłowego ustalenia czy można

uznać, iż strona dowiedziała się o wydaniu decyzji z 2009 roku w dniu [...] sierpnia

2009 r., a więc w terminie jej doręczenia do rąk innej osoby, także w kontekście

zarzutu, iż doręczenie to było wadliwe. Nie rozpoznał sprawy, co do meritum w

kwestii istotnej dla oceny, co do potrzeby dalszego procedowania w sprawie -

weryfikacji terminu wskazywanego z kolei przez wnioskodawczynię. Przekazał, więc

sprawę do ponownego rozpoznania nie odnosząc się, do kwestii istotnych, jako

przesłanki orzekania kasatoryjnego. Stanowi to o naruszeniu art. 7, 77 § 3, art. 80 i

107 § 3 (w kontekście obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy i uzasadnienia

orzeczenia) jak i art. 12 § 1 K.p.a. (zasada ekonomii procesowej). W ocenie WSA,

nie można uznać, aby zagadnienie istotne z punktu widzenia problematyki

zasadności wszczęcia postępowania nie było wyjaśniane przez organ I instancji.

Odrębną rzeczą jest natomiast ocena czy stosowne wnioski były trafne, co do

meritum (trafność konkluzji, kiedy strona otrzymała decyzję a więc dowiedziała się o

niej) jak i skutków prawnych dokonanych ustaleń (odmowa uchylenia decyzji bądź

umorzenie wadliwie wszczętego postępowania) - zadanie w tym zakresie spoczywa

na organie odwoławczym.

W obecnie zaskarżonej do Sądu decyzji z dnia [...].05.2012 r. Samorządowe

Kolegium Odwoławcze w P. przyjęło, iż z uchybieniem terminu (art. 148 § 2

K.p.a.) złożony został wniosek B. C. o wznowienie postępowania

zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia

[...].07.2009 r. o warunkach zabudowy dla rozbudowy budynku handlowo-usługowego

(o całkowitej pow. sprzedaży do 500 m2), na granicy z działkami o numerach [...],

[...] i [...], u zbiegu ulic [...] i [...] w C.. Decyzja

Prezydenta Miasta C. z dnia [...].07.2009 r. nr [...] doręczona została

jej skutecznie, poprzez doręczenie w trybie art. 43 K.p.a. w dniu [...].08.2009 r. jej

2

pełnoletniej córce, która podjęła się przekazania matce przesyłki. SKO wskazało, że

w postanowieniu z 28.02.1996 r. SA/Ka 2074/95 NSA pojęciu domownika nadał

szerokie znaczenie, a więc nie musi on pozostawać we wspólnym gospodarstwie

domowym z adresatem pisma, a adresat nie musi wyrażać zgody na odbiór przez

niego korespondencji. Organ odwoławczy wskazał, iż przed I instancją

przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego ustalono, iż córka

była osobą pełnoletnią. W ocenie organu odwoławczego, bez znaczenia pozostaje

okoliczność, iż wg oświadczenia B. C. córka nie zamieszkuje z nią od 2001

r., bowiem jako osoba pełnoletnia i świadoma swych działań podjęła się odbioru tej

korespondencji, choć mogła tego odmówić. Niezachowanie przez nią należytej

staranności w przekazaniu tej korespondencji adresatce nie wpływa na bieg

przedmiotowego terminu i na skuteczność doręczenia. W ocenie organu

odwoławczego, nie doszło także do naruszenia art. 26 ust. 1 ustawy Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2003 r., nr 130, poz. 1188 ze zm.), skoro adresatka nie dokonała

zastrzeżenia na poczcie. O wszczęciu przedmiotowego postępowania

inwestycyjnego została zawiadomiona zastępczo, w wyniku dwukrotnego

awizowania, nie została więc pozbawiona udziału w tym postępowaniu o ustalenie

warunków zabudowy. Z tych przyczyn, jak podkreśliło SKO, wniosek o wznowienie

był niedopuszczalny, a postanowienie wznawiające wadliwe.

Skargi na to rozstrzygniecie wniosły – B. C. oraz W.

G.. Obie skargi zawierają tożsamą treść, wnosząc o stwierdzenie

nieważności względnie uchylenie decyzji obu instancji wydanych w postępowaniu

wznowieniowym oraz warunków zabudowy ustalonych decyzją ostateczną

Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...].07.2009 r. Skarżące zarzuciły

naruszenie artykułów: 6, 7, 28, 44, 77, 105, 148 § 2 K.p.a. oraz art. 153 P.p.s.a.,

artykułów 61 ust. 1, 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 11 ustawy o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym i § 9 rozporządzenia wykonawczego, a także

przepisów ustawy o ochronie zabytków i art. 5 Konstytucji RP.

Argumentacja skarg podnosi kwestie nieprawidłowego doręczania wszystkich

rozstrzygnięć związanych z tym procesem inwestycyjnym firmie "O." s.c.

D. J. i Spółka z siedzibą w P., co stanowi podstawę do

stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 156 §

3

1 pkt 4 K.p.a. przez skierowanie do osoby nie będącej stroną w sprawie. Zarzuca

prowadzenie dwutorowo odwoławczego postępowania wznowieńiowego. Podnosi, że

wydana w drugim postępowaniu odwoławczym w ramach postępowania

wznowieniowego decyzja Prezydenta Miasta C. z [...].02.2012 r. uchyliła

ostateczną decyzję Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...].07.2009 r. i

ponownie ustaliła warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta

pozostawała w obrocie prawnym w dacie wydania zaskarżonej decyzji z dnia

[...].05.2012 r. Wydana została w wyniku uprzedniej decyzji SKO w O. z

[...].12.2011 r. uchylającej decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...].09.2011 r.

umarzającej to postępowanie wznowieniowe. Skargi podniosły także zarzut

nieprawidłowości opiniowania projektu decyzji o warunkach zabudowy przez

Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W Skardze B. C. dodatkowo

podniesiono kwestię nieprawidłowego doręczenia jej decyzji Prezydenta Miasta

C. nr [...] z dnia [...].07.2009 r. Skarżąca oświadczyła, iż przesyłki

zawierającej tę decyzję córka nie odebrała w jej domu, a na poczcie, co wymagało

rozważenia prawidłowości doręczenia w trybie art. 44 Kpa z uwagi na brak

upoważnienia córki do odbioru tej korespondencji. Zarzut ten podnosiła w

postępowaniu administracyjnym, a organ odwoławczy nie przeprowadził w tym

zakresie postępowania wyjaśniającego. Oświadczyła, że zarówno ona jak i jej córka

pracują zawodowo, a poczta doręczana jest w godzinach rannych. Organ pocztowy

nie wskazał w jaki sposób dokonano doręczenia. Powołując się na art. 26 ust. 1

ustawy Prawo pocztowe stwierdziła, że przepis ten pozwalałby na odbiór na poczcie

korespondencji tylko osobie wspólnie zamieszkującej z adresatem, a ten warunek nie

został w tej sprawie spełniony. Nie udzieliła też córce pisemnego upoważnienia do

odbioru przesyłki. Oświadczyła nadto, że córka nie jest jej domownikiem. Od ośmiu

lat mieszka pod innym adresem, jest zamężna i z mężem prowadzi odrębne

gospodarstwo domowe. Organ odwoławczy zaś, wbrew wyrokowi WSA nie

przeprowadził w tej kwestii żadnego postępowania wyjaśniającego, nie zdobył

dowodów z dokumentów. Miejsce odbioru przedmiotowej przesyłki przez jej córkę

można było ustalić, a zaniechanie tych działań stanowi rażące naruszenie artykułów

6, 7 i 77 K.p.a. oraz art. 153 P.p.s.a. Wbrew wyroku Sądu, jak wywodzi skarga nie

ustalono, czy miało miejsce skuteczne doręczenie przesyłki, w jakim miejscu

nastąpiło oraz kiedy adresatka dowiedziała się o decyzji. Skarżąca B.

C. oświadczyła przy tym, że o przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy

4

dowiedziała się dopiero z zawiadomienia Starosty C. z [...].07.2010 r.,

doręczonego jej [..].08.2010 r. Wniosek o wznowienie napisała zaś [...].08.2010 r.

Organ odwoławczy nie wskazał daty doręczenia jej decyzji Prezydenta Miasta

C. nr [...] z dnia [...].07.2009 r., a postępowanie wznowieniowe

umorzył. Pominął też przedłożone przez nią dowody - zameldowania córki pod innym

adresem, w innej miejscowości na pobyt stały od [...].01.2007 r.

Obie skarżące wniosły o zwrot kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.

wniosło o ich oddalenie, popierając swą dotychczasową argumentację w sprawie.

Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów skarg organ odwoławczy wskazał, iż w

rozpatrywanej sprawie nie jest już dwutorowo prowadzone postępowanie

odwoławcze w ramach wznowienia, bowiem decyzja Prezydenta Miasta C.

z [...].02.2012 r. uchylająca ostateczną decyzję o warunkach zabudowy Prezydenta

Miasta C. nr [...] z dnia [...].07.2009 r. i ponownie ustalająca warunki

zabudowy dla przedmiotowej inwestycji została wyeliminowana z obrotu prawnego

decyzją SKO w P. z [...].05.2012 r., a toczące się postępowanie przed I instancją

umorzone zostało w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Obie skargi zostały w trybie art. 111 § 1 P.p.s.a. połączone celem łącznego

rozpoznania oraz rozstrzygnięcia i zasługują one na uwzględnienie.

Na wstępie nadmienić należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.

wyznaczone zostało do rozpoznania niniejszej sprawy w postępowaniu

odwoławczym postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z

[...].03.2011 r. (k 82 akt admin. sprawy). Stąd było uprawnione do oceny czy ustalenia

Prezydenta Miasta C. zawarte w decyzji z dnia [...].01.2011 r. wydanej we

wznowionym postępowaniu są trafne i odpowiadają prawu.

Co do zasady w postępowaniu zwykłym terminem przewidzianym na wniesienie

odwołania za pośrednictwem organu, który wydał kwestionowaną decyzję jest

czternaście dni, liczone od dnia doręczenia decyzji stronie. Wniesienie tego środka

zaskarżenia w terminie skutkuje wstrzymaniem wykonania kwestionowanej przez

stronę decyzji, chyba że zachodzą przesłanki przewidziane w art. 130 § 3 i § 4 K.p.a.

W razie zaś nieskorzystania przez stronę z tego środka zaskarżenia, z upływem

terminu do jego wniesienia, decyzja staje się ostateczna i podlega wykonaniu. Jak

5

wynika z przytoczonych regulacji ustawodawca z instytucją odwołania od decyzji

administracyjnej wiąże istotne skutki prawne. W tym kontekście, w razie

uostatecznienia się decyzji, szczególnego znaczenia nabiera ustalenie czy strona,

która po upływie tego terminu powzięła wiadomość o wydaniu decyzji organu I

instancji, zachowała termin do żądania wznowienia przedmiotowego postępowania w

oparciu o art. 145 § 1pkt 4 K.p.a., co w razie trafności podniesionej przesłanki

wznowieniowej otworzy jej drogę do ponownego rozpoznania sprawy, tak jak ma to

miejsce w postępowaniu zwykłym. Właśnie o wszczęcie postępowania

wznowieniowego z takich przyczyn wniosła skarżąca – B. C. twierdząc,

iż nie została jej prawidłowo i skutecznie doręczona decyzja Prezydenta Miasta

C. z dnia [...].07.2009 r.

W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż wznowienia postępowania

zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta C. nr

[...] z dnia [...].07.2009 r. o warunkach zabudowy B. C. zażądała

pismem z dnia [...].08.2010 r. Oświadczyła nadto, że o wydaniu decyzji z [...].07.2009

r. dowiedziała się dopiero z zawiadomienia Starosty C. z [...].07.2010

r., doręczonego jej [...].08.2010 r. Z tego wywiodła, iż ów miesięczny termin wynikający

z art. 148 § 1 K.p.a. został przez nią zachowany. Ustalenia organu odwoławczego są

jednak odmienne.

W rozpatrywanej sprawie zarówno Sąd obecnie kontrolujący legalność podjętych

decyzji jak i SKO w P. - po raz kolejny rozpoznając odwołanie od decyzji

Prezydenta Miasta C. z dnia [...].01.2011 r. - związane są oceną prawną i

wskazaniami zawartymi w uprzednim prawomocnym wyroku WSA wydanym w tej

sprawie z dnia 14.12.2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1280/11, uchylającym poprzednią

decyzję kasatoryjną organu odwoławczego z [...].06.2011 r.

We wskazanym wyroku Sąd wyraźnie zaznaczył, iż w myśl art. 136 K.p.a. organ

odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienie

dowodów i materiałów w sprawie lub zlecić czynności w tym zakresie organowi I

instancji.

Organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę stwierdził, że doręczenie B.

C. decyzji z [...].07.2009 r. było skuteczne, a więc nie zachodziły - w jego

ocenie - przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Decyzja z 2009 roku została

doręczona wnioskodawczyni w dniu [...] sierpnia 2009 r. w trybie art. 43 K.p.a.

Doręczenie było skuteczne, a więc należy domniemywać, że strona w tym dniu

6

dowiedziała się o decyzji. Ustalenia te, w ocenie organu odwoławczego, winny zatem

skutkować stwierdzeniem, iż wniosek o wznowienie postępowania został przez

skarżącą złożony z uchybieniem terminu, co uniemożliwia prowadzenie

postępowania wznowieńiowego.

Stanowisko takie nie jest jednakże uprawnione i należy je uznać za przedwczesne w

kontekście braku uprzedniego ustalenia posiadania przez córkę B. C.

statusu jej domownika (jeśli przyjąć wbrew twierdzeniom skarżącej, że doręczenie

zastępcze nastąpiło w trybie art. 43 K.p.a.). Bez dokonania ustaleń w tym zakresie

brak jest podstaw do uznania, że doszło do skutecznego doręczenia decyzji w

rozumieniu art. 43 Kpa (por. m. in. wyroki NSA z 22.09.2010 r., sygn. I OSK 1421/10,

LEX 741536 oraz z 26.01.2010 r., sygn. II OSK 159/09, LEX 1166017). Powołane

przez organ postanowienie NSA z 28.02.1996 r. SA/Ka 2074/95 nie potwierdza

zbędności czynienia ustaleń co do posiadania statusu domownika po stronie osoby

pełnoletniej, która odebrała przesyłkę w mieszkaniu adresata. W rozpatrywanej

sprawie takich ustaleń zabrakło. Nie było też wolą ustawodawcy założenie, iż

pełnoletnie dzieci adresata przesyłki, niejako z mocy prawa posiadają status jego

domowników, nawet gdy zameldowane są w innym miejscu. Fakt ten zatem

każdorazowo wymaga udowodnienia, a jak trafnie podniosła skarżąca, organy nie

przeprowadziły w tym zakresie postępowania wyjaśniającego. Stwierdzenie zaś w

piśmie Urzędu Pocztowego, iż doręczenie to było prawidłowe, bez wykazania tej

prawidłowości w zakresie posiadania statusu domownika u osoby odbierającej

zastępczo przesyłkę w domu adresata lub posiadania upoważnienia do odbioru

korespondencji matki na poczcie, nie jest miarodajne. Przedkładając poświadczenie

zameldowania córki pod innym adresem oraz podnosząc, iż jest mężatką i z mężem

prowadzi odrębne gospodarstwo domowe skarżąca starała się wykazać, iż nie

można było córce skutecznie doręczyć przedmiotowej decyzji, skierowanej do

skarżącej. Potwierdzenia wymagało zatem nie tylko to, czy córka jest osobą

pełnoletnią, ale i okoliczność bycia przez nią domownikiem. Mając jednakże na

względzie, że skarżąca zarzuciła, iż doręczenie przesyłki jej córce nastąpiło w

Urzędzie Pocztowym i miało miejsce w trybie art. 44 K.p.a. organ zobowiązany był

okoliczność tę potwierdzić lub wykluczyć, a w razie potwierdzenia ustalić, czy

skarżąca upoważniła córkę do odbioru swej korespondencji na poczcie.

Należy też mieć na względzie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w powołanym,

uprzednim prawomocnym wyroku stwierdził wyraźnie, że o ile zostałoby wykazane, iż

7

doręczenie decyzji nastąpiło z uchybieniem określonym wymaganiom, kluczowe

znaczenie miałaby kwestia, kiedy strona dowiedziała się o przedmiotowej decyzji.

Wyłącznie wadliwe z punktu widzenia wymagań formalnych doręczenie nie wyklucza,

iż określone pismo czy wiedza o nim dotarła do strony. Jednocześnie Sąd zaznaczył,

że w przypadku wadliwego doręczenia nie jest uprawnione domniemanie, iż pismo

dotarło do adresata, a stan faktyczny musi być oceniany indywidualnie, zgodnie z

zasadami doświadczenia życiowego i reguł logicznego rozumowania.

Wobec przytoczonych wskazań Sądu organ odwoławczy nie był uprawniony do

przyjęcia a priori prawidłowości dokonanego doręczenia, bez przesądzenia trybu

tego doręczenia (art. 43, czy art. 44 K.p.a.). W razie zaś jego nieprawidłowości był

zobowiązany do ustalenia, w oparciu o dostępne środki dowodowe, terminu

powzięcia przez wnioskującą o wznowienie skarżącą – B. C. wiedzy o

treści decyzji z 2009 r.

Z tej przyczyny, wobec zaniechania poczynienia przez organ odwoławczy

niezbędnych ustaleń z naruszeniem art. 15 K.p.a. oraz artykułów 7, 77 § 1, 80 K.p.a.

w zw. z art. 136 K.p.a. oraz art. 153 P.p.s.a. - Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

Konieczne do wyjaśnienia okoliczności przesądzą o zasadności dalszego

prowadzenia tego postępowania wznowieniowego, a ich pozyskanie, w ocenie

Sądu, możliwe jest w trybie art. 136 K.p.a.

Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku organ odwoławczy, przed wydaniem

orzeczenia, zobowiązany będzie do uzupełnienia materiału dowodowego, zgodnie ze

wskazaniami Sądu, dokonania jego oceny, które to czynności winny znaleźć

odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia (art. 11 oraz 107 § 3

K.p.a.).

Powracając do treści wniesionych skarg stwierdzić należy, iż pozostałe zawarte w

nich zarzuty nie mogły zostać przez Sąd uwzględnione lub też są przedwczesne.

Zarzucone nieprawidłowe doręczenie rozstrzygnięć, w tym zaskarżonej decyzji,

spółce "O." s.c. D. J. i Spółka z siedzibą w P. nie stanowi

podstawy do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji w oparciu o art. 156 §

1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., przez skierowanie jej do osoby nie

będącej stroną w sprawie. Żaden ze wspólników tej Spółki nie zakwestionował

bowiem faktu otrzymania zarówno przedmiotowej decyzji, jak i decyzji z 2009 r.

(decyzje te odbierane były de facto przez jej wspólników tworzących czteroosobową

rodzinę zamieszkałą pod tym samym adresem - jak oświadczył pełnomocnik

8

wspólników tej Spółki na rozprawie). Spółka ta reprezentowana przez wspólników

była stroną owych postępowań administracyjnych i choć decyzji nie kierowano

prawidłowo do wspólników tej Spółki, nie zakwestionowali oni wydanych

rozstrzygnięć. Nie zażądali w szczególności wznowienia postępowania

inwestycyjnego z tej przyczyny.

Nie jest również trafny zarzut dwutorowości prowadzonego postępowania

wznowieniowego z wniosku skarżącej B. C. w kontekście podstaw do

stwierdzenia nieważności z tej przyczyny decyzji Samorządowego Kolegium

Odwoławczego w P. z dnia [...].05.2012 r. Na skutek prawomocnego wyroku

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14.12.2011 r., sygn.

akt IV SA/Wa 1280/11 zaistniały bowiem podstawy do ponownego przeprowadzenia

postępowania odwoławczego względem decyzji Prezydenta Miasta C. z

dnia [...].01.2011 r. i co do tego właśnie postępowania odwoławczego WSA zawarł

ocenę prawną i wskazania w swym prawomocnym orzeczeniu. To obligowało SKO w

P. (art. 153 P.p.s.a.) do ponownego przeprowadzenia postępowania

odwoławczego względem decyzji z dnia [...].01.2011 r.

Niewątpliwie istniały natomiast podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego

decyzji wydanych w toczącym się równolegle postępowaniu wznowieńiowym. W

sposób nieuprawniony, ignorujący wniesioną do WSA skargę na decyzję kasatoryjną

organu odwoławczego z [...].06.2011 r., prowadzono bowiem równolegle wznowione

postępowanie tyczące decyzji Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia

[...].07.2009 r. o warunkach zabudowy, w wyniku którego wydane zostały kolejne

decyzje administracyjne. I tak decyzja SKO w O. z [...].12.2011 r. uchyliła

uprzednią decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...].09.2011 r. umarzającą

to postępowanie wznowieniowe, a kolejna decyzja Prezydenta Miasta C. z

[...].02.2012 r. uchyliła ostateczną decyzję Prezydenta Miasta C. nr [...]

z dnia [...].07.2009 r. i ponownie ustaliła warunki zabudowy dla przedmiotowej

inwestycji. Decyzja ta pozostawała w obrocie prawnym w dacie wydania zaskarżonej

decyzji z dnia [...].05.2012 r. Została jednak z niego wyeliminowana decyzją SKO w

P. z [...].05.2012 r., a toczące się postępowanie przed | instancją umorzono w

całości. W chwili obecnej toczy się zatem tylko jedno postępowanie wznowieniowe w

tym przedmiocie.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarg stwierdzić należy, że wobec

wątpliwości co do istnienia przesłanek formalnych pozwalających na prowadzenie

9

tego postępowania wznowień iowego przedwczesne stało się rozważanie zarzutów

skarg podnoszonych odnośnie decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta C. nr

[...] z dnia [...].07.2009 r. w tym w kontekście prawidłowości uzgodnienia

konserwatorskiego. Ocena ich przez Sąd Administracyjny możliwa byłaby w razie

zajęcia przez organ odwoławczy merytorycznego stanowiska w tej kwestii, którego w

tym postępowaniu organ nie wyraził. Organ odwoławczy uznał bowiem, że uchybiono

terminowi pozwalającemu na prowadzenie tego postępowania nadzwyczajnego.

Wobec tego brak jest podstaw do oceny przez Sąd trafności podniesionych w

skargach zarzutów sformułowanych pod adresem ostatecznej decyzji Prezydenta

Miasta C. z dnia [...].07.2009 r.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt

1 lit. c oraz art. 153, a także art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - orzekł

jak w pkt. I i II sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art.

200, 202 oraz 205 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi orzeczono w pkt. III sentencji.

10