Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1288/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 151, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Sędzia NSA Juliusz Antosik, Sędzia NSA Ryszard Mikosz, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. i R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Po 1346/06 w sprawie ze skargi E. i R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 12 września 2006 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od E. i R. M. solidarnie na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 2700 zł (słownie: dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Po 1346/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę E. R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 12 września 2006 r.

W uzasadnieniu Sąd na wstępie nawiązał do wydanej w pierwszej instancji decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 29 grudnia 2005 r., którą organ ten określił wspomnianym podatnikom, prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą P. W. "R.", zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące roku 2002, które wyniosło: za styczeń – 115,00 zł, za luty – 6.299,00 zł, za marzec – 6.218,00 zł, za kwiecień – 3.673,00 zł, za maj – 6.197,00 zł, za lipiec – 10.699,00 zł, za sierpień – 13.610,00 zł, za wrzesień – 6.950,00 zł, za październik 3.202,00 zł i za listopad – 7.703,00 zł, za grudzień 9.295,00 zł. Tą samą decyzją organ ustalił również za poszczególne miesiące dodatkowe zobowiązanie podatkowe w łącznej kwocie 15.359,00 zł.

Sąd zwrócił uwagę, że z uzasadnienia przywołanej decyzji wynikało, iż powodem takiego rozstrzygnięcia było zakwestionowanie, na podstawie § 50 ust. 4 pkt 5a oraz § 48 ust. 4 pkt 5a rozporządzeń Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. i z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. odpowiednio Nr 109, poz. 1245 ze zm. i Nr 27, poz. 268 ze zm.), odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez: H. – U. T. – S. A. N., P. H. U. A. N., "H." sp. z o.o., B. C. "V.", P. H. U. R. N., H. U. M. M.

Odnotował w szczególności, że organy podatkowe podniosły, iż brak było dowodów wykonania usług i dostawy towarów wyszczególnionych w rozpatrywanych fakturach oraz podkreśliły, że przesłuchiwane w charakterze świadków osoby wskazane jako wystawcy faktur zaprzeczyły temu, jakoby wykonanie to miało miejsce, nie potwierdzając nawet tego, iż podpisały sporne faktury.

Następnie Sąd syntetycznie omówił odwołanie od powyższej decyzji oraz uzasadnienie decyzji z dnia 12 września 2006 r., którą organ odwoławczy uchylił decyzję pierwszoinstancyjną "w części dotyczącej określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty, marzec, kwiecień, maj, lipiec i sierpień 2002 r. oraz w części dotyczącej ustalenia kwoty dodatkowego zobowiązania podatkowego za poszczególne miesiące 2002 r. Podkreślił zarazem, że Dyrektor Izby Skarbowej "uznał za zasadne odliczenie podatku naliczonego w łącznej kwocie 6.732,00 zł wykazanego w fakturach wystawionych przez B. C. <> z tytułu świadczenia usług konsultacji księgowych", konstatując, iż "organ kontrolny nie wykazał w sposób oczywisty, że usług tych nie świadczono".

W dalszej części uzasadnienia Sąd przedstawił zarzuty skargi, w której strona podniosła brak obiektywizmu organów podatkowych i pominięcie szeregu dowodów, m. in. zeznań kontrahentów skarżących potwierdzających wykonanie usług wskazanych w rozpatrywanych fakturach.

Przystępując do rozważenia zarzutów skargi, Sąd w pierwszej kolejności przypomniał zasady, jakie obowiązują w zakresie sądowej kontroli aktów administracyjnych, w szczególności zaś stosowania przez sądy administracyjne środków przewidzianych ustawą, konkludując tę cześć wywodów ogólną konstatacją, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Oceniając postępowanie organów podatkowych pod kątem regulacji art. 122, art. 180 i art. 181 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), wyraził pogląd, że podjęły one "wszelkie możliwe działania", koncentrując się na rozwianiu wątpliwości co do wykonania spornych usług, uzasadnione faktem, iż "podatnicy oprócz faktur legitymowali się dowodami KP tylko do niektórych faktur". Jego zdaniem organy dopuściły jako dowód wszystko to, co mogło się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, tj. księgi podatkowe, deklaracje podatkowe oraz zeznania świadków, będących "właścicielami firm" wskazanymi jako wystawcy tych faktur. Odnosząc się do tych zeznań, Sąd odnotował, że D. W. (firma "T.") zaprzeczyła, jakoby zawierała z firmą "R." jakiekolwiek umowy, świadczyła na jej rzecz usługi transportowe i wystawiała w związku z tym faktury, nadto zaś, że "R. N. zeznał, że nie wie, jakim samochodem i na jakich trasach prawdopodobnie świadczył usługi transportowe na rzecz podatników", a M. T. (PHU "T.") i M. M. ("S.") wprost przyznali, iż zarejestrowali działalność gospodarczą na polecenie innych osób, otrzymując w zamian stosowną zapłatę. Podkreślił zarazem, iż ostatnio wymieniona świadek "zeznała, że wystawiała <> faktury i dowody <> dla firmy <> na polecenie W. W.".

W dalszej części uzasadnienia Sąd stwierdził, że organy uczyniły zadość obowiązkom wynikającym z art. 188 Ordynacji podatkowej, prawidłowo określając, jakie fakty są istotne dla sprawy, i trafnie dobierając dowody przydatne do ustalenia tych faktów. W jego ocenie bowiem w toku postępowania podatkowego należało stwierdzić, czy sporne zdarzenia gospodarcze w ogóle miały miejsce, a nie, czy zostały one jedynie zaksięgowane przez kontrahentów skarżących. Sąd uznał zatem, że nie było potrzeby przeprowadzania kontroli krzyżowych u tych kontrahentów, podobnie jak dokonywania analizy porównawczej faktur wystawionych dla skarżących z fakturami wystawianymi dla innych podmiotów w sytuacji, gdy wystawcy faktur "prowadzili działalność fikcyjną". Nawiązał zarazem do wyrażonych w orzecznictwie poglądów, według których to na podatniku spoczywa ciężar udowodnienia wykonania czynności gospodarczej odzwierciedlonej fakturą oraz okoliczności, z jakimi wiąże się dla niego korzyść podatkowa, zaś na organy podatkowe nie można nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia.

W tym kontekście Sąd zauważył, że strona skarżąca nie tylko nie przedstawiła dowodów potwierdzających zapłatę za większość rozpatrywanych usług (wyjaśniając, iż płatności dokonywał gotówką bezpośrednio po wykonaniu usługi lub dostawie towaru), ale nie była także w stanie przedłożyć większości umów zawartych z kontrahentami oraz dokumentów stwierdzających przywiezienie towarów. Podważył również wiarygodność zeznań świadka R. N. przede wszystkim z uwagi na ich nieprecyzyjność, jako że świadek ów "zeznał, że prawdopodobnie świadczył (a nie że świadczył) usługi transportowe na rzecz podatnika, ale nie wie, jakim samochodem i na jakich trasach, nie posiada umowy zawartej z kontrahentem, dowodu zapłaty i dokumentów przewozowych". Ponadto zwrócił uwagę na działalność świadka polegającą na rejestracji "wielu fikcyjnych firm, w imieniu których wystawiał faktury, inkasował należności, a także prowadził dokumentację i rozliczenia z urzędami", wyrażając jednocześnie zdumienie, iż "fakt ten (...) nie wzbudził, chociaż powinien wzbudzać, zastrzeżeń podatników co do rzetelności tego kontrahenta - <> prawie wszystkich ich kontrahentów". Jego zdaniem organy podatkowe uczyniły również zadość obowiązkom wynikającym z art. 121, art. 123 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, zapewniając skarżącym czynny udział w każdym stadium postępowania podatkowego.

W następnej części uzasadnienia wyroku Sąd stwierdził, że "w tym stanie faktycznym nie zasługują na uwzględnienie wymienione w skardze zarzuty o naruszeniu przez organy skarbowe przepisów prawa materialnego". Według niego bowiem ocena takich zarzutów "może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy". Nawiązując do treści art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm. - Sąd nie oznaczył prawidłowo tej ustawy, określając ją jako "ustawę o podatku VAT") oraz do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 372/05 (LEX nr 187497) podniósł, że fikcyjne faktury powinny być eliminowane z obrotu, ponieważ nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a tym samym nie powinny kształtować stosunku publicznoprawnego.

E. R. M., reprezentowani przez pełnomocnika będącego adwokatem, wnieśli skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 marca 2007 r., domagając się jego uchylenia w całości oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wyrokowi temu zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy polegające na naruszeniu art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie skargi, "mimo iż w toku postępowania organy podatkowe naruszyły przepisy Ordynacji podatkowej". Pośród tych ostatnich przepisów wymienione zostały art. 187 ust. 1 w związku z art. 122 i art. 180 Ordynacji podatkowej, której to regulacji, zdaniem strony skarżącej, organy podatkowe uchybiły, nie przeprowadzając wszystkich dowodów przydatnych do wyjaśnienia sprawy, w szczególności dowodu z zeznań świadka W. W. oraz rozpatrując zebrany materiał dowodowy w sposób niepełny i wybiórczy. Według niej ocena tego materiału była sprzeczna z zasadami prawidłowego rozumowania oraz zasadami logiki i doświadczenia życiowego, przez co naruszony został art. 191 w związku z art. 187 ust. 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu tego zarzutu przytoczono in extenso wywód zamieszczony w komentarzu do wspomnianego aktu normatywnego dopuszczający taki sposób zredagowania podstawy skargi kasacyjnej. W tych ramach podkreślił, że organy podatkowe zaniechały przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka W. W., który - jak wynika z zeznań "właścicieli firm", kontrahentów skarżących przesłuchiwanych w charakterze świadków - zajmował się, obok R. M., faktycznym prowadzeniem zarejestrowanych na te osoby przedsiębiorstw. Jego zdaniem zatem organy podatkowe powinny z urzędu przesłuchać W. W, który z pewnością posiada wiedzę niezbędną dla właściwego ustalenia stanu faktycznego, zwłaszcza jeśli zeznania R. M. uznały za niewystarczające i niepełne.

Identycznie pełnomocnik skarżących ocenił fakt, że w toku postępowania pominięto wnioskowane przez nich dowody, m. in. w postaci kontroli krzyżowych, pozwalające stwierdzić, "czy firmy określone w decyzjach organów obu instancji świadczyły usługi na rzecz innych podmiotów, a jeśli tak, to kto zajmował się z ramienia tych firm ww. działalnością", w tym poprzez zbadanie, "czy wzory faktur oraz pieczęci i druków KP ww. firm, którymi dysponowała firma skarżących, odpowiadały wzorom znajdującym się w ww. firmach". Podniósł, że organy podatkowe wzięły pod uwagę jedynie zeznania "świadków - właścicieli firm", wobec czego ich ustalenia oparte są na "hipotetycznych założeniach", a nie na "rzeczywistym materiale dowodowym", choć to na nich "ciążył w niniejszej sprawie ciężar udowodnienia faktycznego zakresu świadczonych usług". W konsekwencji nawiązując do orzecznictwa, wytknął organom naruszenie zasady zupełności postępowania dowodowego określonej w art. 187 Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik stwierdził jednocześnie, że w omawianym stanie rzeczy doszło do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 191 Ordynacji podatkowej. Ocena ta, "aby nie przekształciła się w samowolę", musi być, jak zaznaczył, oparta na przekonujących podstawach, co powinno znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu. W rozpatrywanej sprawie natomiast, jego zdaniem, warunki te nie zostały spełnione "z uwagi na hipotetyczny charakter" tych podstaw oraz "niekompletności materiału dowodowego".

W kolejnym fragmencie uzasadnienia skargi kasacyjnej jej autor zauważył, "że z uwagi na charakter działalności skarżących niezbędny był transport towarów do zakładu, a następnie transport towarów z zakładu do kontrahenta finalnego skarżących". Uznając tę okoliczność za niewątpliwą, doszedł do wniosku, iż organy podatkowe, kwestionując wykonanie spornych usług, powinny ustalić "w sposób jednoznaczny i niesporny, przy użyciu jakich środków transportu dokonywano przywozu i wywozu towarów z zakładu skarżących". Powołując się na dokumentację księgową skarżących, podkreślił bowiem, że nie mieli oni własnych środków transportu pozwalających im na samodzielne dokonanie tych czynności oraz że żadne inne podmioty, poza wymienionymi w decyzjach skierowanymi do skarżących, nie wykonywały na ich rzecz usług transportowych.

Nawiązując do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdził też, że "Sąd, wydając zaskarżony wyrok, nie wziął pod uwagę faktu, iż organy podatkowe, wydając decyzje podatkowe, w sposób nieuprawniony dokonały oceny sposobu wykonania usług przez kontrahentów skarżących". Jego zdaniem bowiem powinny one wykazać, iż usługi nie miały miejsca, a nie wkraczać w sferę zastrzeżoną dla stron umowy, którym w razie nienależytego wykonania wspomnianych umów przysługują stosowne roszczenia. Wyeksponował przy tym, że "skarżący nigdy nie kwestionowali wykonywanych na ich rzecz usług, uiszczając wynagrodzenie za ich wykonanie". Tym samym, według pełnomocnika strony skarżącej, "wszelkie wątpliwości (wynikające notabene z niekompletności materiału dowodowego) Sąd rozstrzygnął na niekorzyść skarżących, stosując wielokrotnie krytykowaną w orzecznictwie zasadę in dubio pro fisco".

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w P., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu pełnomocnik najpierw omówił szczegółowo treść skargi kasacyjnej oraz przebieg postępowania w sprawie, powtarzając wcześniejszą argumentację organów podatkowych. Ustosunkowując się do zarzutu bezpodstawnego nieuznania faktur dotyczących usług transportowych wyeksponował okoliczność, że faktury dokumentujące te usługi w 2002 roku wystawione zostały przez firmy A. N. i firmę "R. N.". Przesłuchany w charakterze świadka A. N. nie potwierdził wystawienia faktur za usługi transportowe na łączną kwotę netto 89.871 zł i zeznał, że w 2002 r. nie zawierał z firmą "R." żadnych umów, nie świadczył na jej rzecz żadnych usług i nie wystawiał żadnych faktur. Natomiast R. N. zeznał, że nie wie jakim samochodem i na jakich trasach świadczył usługi transportowe na rzecz podatnika. Transakcje te udokumentowane zostały tylko fakturami, brak jest natomiast umów zawieranych z kontrahentem, dowodów zapłaty, dokumentów przewozowych.

Rozwijając ten wątek, nawiązał do zeznań skarżącego odebranych przez funkcjonariusza CBŚ w dniu 11 kwietnia 2006 r., które "zostały dołączone do postępowania prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. na prośbę podatnika". Według nich skarżący bądź korzystał z własnego transportu, czyli "busa" leasingowanego dla potrzeb prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, bądź też "podnajmował transporty od R. N., S.". W analizowanym kontekście pełnomocnik podniósł, że wydatki związane z każdym z powyższych rodzajów transportu nie spotkały się z zastrzeżeniami organów podatkowych.

Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej zaznaczył nadto, że strona w toku postępowania podatkowego nie wnosiła o przesłuchanie w charakterze świadka W. W. oraz że "osobą, z którą Pan M. uzgadniał transakcje i przeprowadzał rozliczenia, był Pan R. N. ocenie "zeznania Pana W. W. nie miałyby wpływu na ustalenia kontroli".

Zdaniem pełnomocnika nie było też potrzeby zbadania, czy znajdujące się u skarżących wzory faktur ich kontrahentów oraz pieczęci i druków KP odpowiadają tym, które znajdują się u tych kontrahentów, gdyż "w trakcie prowadzonego postępowania nie zarzucono stronie faktu dysponowania fałszywymi pieczęciami i nie dowiedziono fałszowania dokumentów przez podatnika", lecz "udowodniono (...), że w posiadaniu strony znajdują się faktury, których wystawieniu kontrahenci zaprzeczają i tym samym dokumenty te nie mogą stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego".

Pełnomocnik podkreślił także, iż wbrew twierdzeniom strony przeciwnej organy podatkowe nie oceniły sposobu wykonania spornych usług, skoro ustaliły "ponad wszelką wątpliwość, że wymienieni wyżej kontrahenci nie wykonali żadnych dostaw towarów i nie świadczyli żadnych usług na rzecz strony". Jak podkreślił zatem, "nie oceniono tym samym umów zawartych rzekomo między stronami, bowiem podatnik takich umów nie posiadał".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zawartym w niej wywodom, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopuścił się naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz. 1270 ze zm.), gdyż zasadnie uznał, że w postępowaniu podatkowym nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Ordynacji podatkowej (art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w powiązaniu z innymi przepisami tej ustawy) w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zarzuty naruszenia wskazanych przepisów postępowania zmierzają do podważenia dokonanych przez organy podatkowe ustaleń faktycznych – niedokonania transakcji sprzedaży towarów i świadczenia usług wykazanych w zakwestionowanych fakturach przez podmioty określone w tych fakturach jako ich wystawcy. Ustalenia te zostały zaakceptowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przede wszystkim ze względu na to, że osoby wskazane jako wystawcy zakwestionowanych faktur, przesłuchane w postępowaniu podatkowym, przyznały się do firmowania fikcyjnej działalności gospodarczej, zaprzeczając, jakoby sprzedawały towary i świadczyły usługi, wymienione w tych fakturach, na rzecz skarżących. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej, przy ocenie tych dowodów (zeznań świadków) organy podatkowe nie naruszyły przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej. Sąd pierwszej instancji trafnie zwrócił uwagę, że organy podatkowe w kontekście wymienionych zeznań świadków mały na uwadze także okoliczność nieprzedstawienia przez stronę skarżącą żadnych innych – poza fakturami i dowodami KP (do niektórych faktur) – dowodów potwierdzających wykonanie spornych transakcji, w szczególności umów, dokumentów stwierdzających przewóz towarów, dowodów zapłaty (poza nielicznymi dowodami KP, co do których ich wystawca – M. M. – zeznała, że nie potwierdzały otrzymania przez nią pieniędzy, tak samo jak i faktury nie potwierdzały wykonania sprzedaży). Znajduje to potwierdzenie także w zeznaniach R. M., będącego – także w świetle zeznań wystawców zakwestionowanych faktur – organizatorem (wspólnie z W. W.) swoistej działalności, polegającej, jak sam zeznał, na rejestracji wielu fikcyjnych firm, w imieniu których wystawiał faktury, inkasował należności, prowadził dokumentację i rozliczenia z urzędami, zaś zarządzanie tymi firmami (m.in. będącymi kontrahentami strony skarżącej) polegało na tym, że "w niektórych przypadkach były wykonywane usługi..., ale były też przypadki, że była faktura, ale usługa nie była wykonana". Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że fakt występowania R. N. w imieniu innych kontrahentów strony skarżącej powinien wzbudzić zastrzeżenia skarżących co do jego rzetelności; w świetle zasad doświadczenia życiowego strona skarżąca nie powinna mieć zaufania do takiego kontrahenta.

W tej sytuacji za nietrafny należy uznać również zarzut naruszenia art. 187 § 1 w związku z art. 122 i 180 Ordynacji podatkowej, motywowany przede wszystkim nieprzesłuchaniem w charakterze świadka W. W. Osobą, z którą strona skarżąca uzgadniała transakcje i prowadziła rozliczenia był R. N., dlatego zasadne było przesłuchanie właśnie jego, a nie współdziałającego z nim W. W. (natomiast, jak podkreślił Dyrektor Izby Skarbowej, ten ostatni był przesłuchiwany w innych postępowaniach, dotyczących innych podatników). Skoro zatem w trakcie postępowania podatkowego strona skarżąca nie występowała z wnioskiem o przesłuchanie W. W., organy podatkowe zasadnie uznały, że wystarczające jest przesłuchanie R. N.

Należy także zgodzić się z oceną, że również inne proponowane przez stronę skarżącą dowody nie byłyby przydatne w rozpatrywanej materii. Pozwoliłyby one bowiem co najwyżej na wyciągnięcie wniosków nie w sferze wyznaczonej przez określony wyżej przedmiot ustaleń, lecz co do kwestii z tego punktu widzenia pozbawionych większego znaczenia, np. co do możliwości transportowych przedsiębiorstwa skarżących. Wnioski te nie mogłyby przecież zmienić zasadniczej w tym zakresie konkluzji, sprowadzającej się do tezy, że wystawcy faktur nie dokonali sprzedaży towarów i usług wykazanych w tych fakturach, co w konsekwencji oznaczało, że faktury te nie potwierdzają realnych zdarzeń gospodarczych i nie mogą stanowić podstawy zapisów w dokumentacji księgowej i podatkowej, a co za tym idzie również i odliczenia podatku naliczonego. W efekcie niewątpliwie brak było także racjonalnego uzasadnienia dla przeprowadzenia kontroli krzyżowych u kontrahentów strony skarżącej co do ich relacji z innymi podmiotami oraz badania tego, w jaki sposób skarżący zapewniali transport materiałów wykorzystywanych w ich działalności gospodarczej. Natomiast, co do zarzutu niezbadania przez organy podatkowe zgodności faktur i druków KP, którymi dysponowała strona skarżącego, oraz pieczęci na nich ze znajdującymi się u wystawców tych faktur, należy zauważyć, że organy podatkowe nie zarzucały stronie skarżącej fałszowania dokumentów.

Na koniec należy podkreślić, że uwzględnienie skargi kasacyjnej skarżących w analogicznej sprawie, dotyczącej podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2001 r., I FSK 1289/07, było podyktowane wyłącznie tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie rozważył kwestii odmienności zeznań świadka – kontrahenta skarżących (J. N. Biuro P.-D. "M."); w 2003 r. organy podatkowe nie zakwestionowały faktur wystawionych przez tego kontrahenta.

Z powyższych względów na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna z braku usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy.