Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 230/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135, art. 151, art. 200 i 205 par. 2, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 211 ust. 1, art. 213 ust. 4, art. 223, art. 189 ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 572
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity.
article: par. 20 ust. 4, par. 25 ust. 5, par. 26 ust. 4,
journal: Dz.U. 2006 nr 236 poz 1707
law: Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i  dyscyplinarnego wobec studentów

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędziowie WSA Alina Dominiak (spr.), WSA Bartłomiej Adamczak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2013 r. sprawy ze skargi J. A. S.-M. na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów z dnia 19 grudnia 2012 r. w przedmiocie wymierzenia kar dyscyplinarnych 1. uchyla punkt II zaskarżonego orzeczenia w części utrzymującej w mocy punkt I orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów z dnia 18 czerwca 2012 r. oraz punkt I orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów z dnia 18 czerwca 2012 r.; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie ; 3. zasądza od Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów na rzecz skarżącego J. A. S.-M. kwotę 457,00 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania ; 4. określa, że zaskarżona decyzja w uchylonej części nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Komisja Dyscyplinarna dla Studentów [...] Uniwersytetu Medycznego orzeczeniem z dnia 18 czerwca 2012r., po rozpoznaniu sprawy studenta I roku kierunku lekarskiego [...] Uniwersytetu Medycznego J. A. S. – M. obwinionego o to, że:

1. w dniu 17 października 2011r. wtargnął na zajęcia z biochemii II roku prowadzone przez dr hab. B. S. w Katedrze i Zakładzie Biochemii i kierował groźby pozbawienia życia wobec studenta M. M.,

– tj. o czyn uchybiający godności studenta [...]UMed, naruszający przepisy obowiązujące na [...]UMed (w tym art. 189 ust. 2 pkt 3 Ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, § 9 Regulaminu Studiów [...]UMed oraz treść złożonego przez siebie ślubowania) oraz wypełniający znamiona przestępstwa z art. 190 § 1 kodeksu karnego ,

2. w dniu 21 października 2011 r. podczas zabawy z okazji otrzęsin dla studentów I roku w Klubie Medyk w G. dokonał czynnej napaści na studenta II roku English Division, przedstawiciela organizacji studenckiej – A. J.,

– tj. o czyn uchybiający godności studenta [...]UMed, naruszający przepisy obowiązujące na [...]UMed (w tym art. 189 ust. 2 pkt 3 Ustawy, § 9 Regulaminu Studiów [...]UMed, oraz treść złożonego przez siebie ślubowania) oraz wypełniający znamiona przestępstwa m.in. z art. 158 § 1 kodeksu karnego w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.;

3. w dniu 6 grudnia 2011 r. na terenie Domu Studenta nr [..] w G. wywołał bójkę, w której następnie uczestniczył i naraził studenta [...]UMed K. Y. F. na bezpośrednie niebezpieczeństwo naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia przy czym jednocześnie kierował wobec ww. studenta groźby pozbawienia go życia,

– tj. o czyn uchybiający godności studenta [...]UMed, naruszający przepisy obowiązujące na [...]UMed (w tym art. 189 ust. 2 pkt 3 Ustawy, § 9 Regulaminu Studiów [...]UMed stanowiącego Załącznik nr 1 do Uchwały Nr 30/2009 z dnia 29.06.2009 r., oraz treść złożonego przez siebie ślubowania) oraz wypełniający znamiona przestępstw m.in. z art. 190 § 1 kodeksu karnego i art. art. 158 § 1 w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.;

uznała winnego tego, że

I. w dniu 17 października 2011 r. wtargnął na salę, na której odbywały się zajęcia z biochemii II roku prowadzone przez dr hab. B. S. w Katedrze i Zakładzie Biochemii w G. i swoim zachowaniem zakłócił proces dydaktyczny; czyn ten uznał za uchybiający godności studenta [...]UMed, naruszający przepisy obowiązujące na [...]UMed - tj. art. 189 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 Ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, § 9 pkt. 3 i 5 Regulaminu Studiów [...]UMed oraz treść złożonego przez siebie ślubowania,

i za to na podstawie art. 212 pkt 3 Ustawy wymierzyła mu karę nagany,

II. w dniu 6 grudnia 2011 r. na terenie Domu Studenta nr [...] w G. uczestniczył w bójce i tym samym stworzył zagrożenie zdrowia własnego i innych osób - w tym m.in. studenta [...]UMedu K. Y. F. oraz studentki M. O.; czyn ten uznał za uchybiający godności studenta [...]UMed i naruszający przepisy obowiązujące na [...]UMed - tj. art. 189 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 Ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, § 9 pkt. 3 i 5 Regulaminu Studiów [...]UMed oraz treść złożonego przez siebie ślubowania,

i za to na podstawie art. 212 pkt 3 Ustawy wymierzyła mu karę nagany,

III. za czyny określone w pkt I i II na mocy art. 85 kodeksu karnego i art. 86 § 1 kodeksu karnego oraz art. 212 pkt 3 Ustawy, wymierzyła mu karę nagany z ostrzeżeniem,

IV. w pozostałym zakresie uniewinniła obwinionego - tj. od czynu zarzuconego mu w pkt (2) Wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i o ukaranie.

W uzasadnieniu orzeczenia uznano czyn polegający na wtargnięciu na salę, na której odbywały się zajęcia z biochemii II roku i zakłóceniu procesu dydaktycznego za uchybiający godności studenta [...]UMed oraz naruszający przepisy obowiązujące na [...]UMed - § 9 pkt 3 i 5 Regulaminu Studiów, nakazujący studentom dbanie o godność studenta i przestrzeganie zasad współżycia społecznego. Do przestrzegania przepisów Uczelni oraz do postępowania zgodnie z treścią ślubowania i regulaminu studiów zobowiązuje studenta art. 189 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 Ustawy prawo o szkolnictwie wyższym oraz treść złożonego ślubowania. Komisja dała wiarę świadkom dr hab. B. S., M. M., E. L. i P. K., uznając je za wiarygodne, spójne i logiczne. Wyjaśnieniom obwinionego Komisja dała wiarę jedynie w zakresie, w jakim potwierdzają zeznania świadków, uznając pozostałe za niewiarygodne i stanowiące próbę pokazania się w dobrym świetle. Pozostały materiał dowodowy Komisja uznała za wiarygodny i potwierdzający ustalony przebieg zdarzeń. Komisja ustaliła , że obwiniony wtargnął na zajęcia , podniesionym i stanowczym tonem wypowiedział słowa w kierunku studenta M., mające najprawdopodobniej charakter groźby, a swym zachowaniem zakłócił proces dydaktyczny i wzbudził wśród studentów uczestniczących w zajęciach niepokój i wzburzenie.

Przy ocenie zachowania obwinionego i wyborze kary Komisja wzięła pod uwagę okoliczności łagodzące- fakt, że obwiniony nie był wcześniej karany, różnice międzykulturowe między nim a studentem M. oraz działanie w ramach zamiaru nagłego. Za okoliczność obciążającą Komisja uznała nadmierną, agresywną reakcję obwinionego na zwykłe nieporozumienie.

Odnośnie drugiego zarzucanego czynu Komisja podała, że nie jest w stanie jednoznacznie ustalić czy doszło do zarzucanych obwinionemu czynów, a jeżeli nawet doszło, to czy wywołał je obwiniony ze swojej winy. W związku z tym Komisja uniewinniła obwinionego od zarzucanego mu czynu.

Co do trzeciego z zarzucanych obwinionemu czynów Komisja uznała, że w dniu 6 grudnia 2011 r. na terenie Domu Studenta nr [...] w G. uczestniczył on w bójce i stworzył zagrożenie zdrowia własnego i innych osób. Czyn ten stanowił naruszenie § 9 pkt. 3 i 5 Regulaminu Studiów, nakazujący dbanie o godność studenta i przestrzeganie zasad współżycia społecznego. Do przestrzegania przepisów obowiązujących na Uczelni oraz do postępowania zgodnie z treścią ślubowania i regulaminu studiów zobowiązuje studenta treść art. 189 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 Ustawy prawo o szkolnictwie wyższym a także treść ślubowania.

Komisja dała wiarę świadkowi K. Y. F. co do przebiegu zdarzenia przy recepcji oraz faktu bójki między studentami na korytarzu, przy schodach. Uznała je w tej części za wiarygodne, spójne i logiczne. W pozostałym zakresie - tj. odnośnie zdarzeń w pokoju świadka mających miejsce przed bójką na korytarzu , z uwagi na istniejące wątpliwości (m.in. brak innych dowodów), Komisja nie dała im wiary.

Zeznaniom świadka M. O., konkubiny obwinionego Komisja dała wiarę w części dotyczącej faktu bójki między studentami. Nie dała im wiary co do zdarzeń mających miejsce przed bójką oraz tego, kto był jej inicjatorem, bowiem świadek zdarzeń tych nie widziała. Komisja nie podjęła się dokonania ustaleń dotyczących przebiegu bójki z uwagi na sprzeczne zeznania świadków: J. K., K. F., M. O. i obwinionego. Wyjaśnieniom obwinionego Komisja dała wiarę w zakresie w jakim potwierdzają zeznania ww. świadków, uznając pozostałe za niewiarygodne i stanowiące próbę pokazania się w dobrym świetle. Zeznania świadka O. dotyczące domniemań na temat kontaktów p. F. z byłym współlokatorem obwinionego - H. S., uznano za nieistotne dla rozstrzygnięcia. Komisja dała wiarę zeznaniom pracowników [...]UMed – J. Z. i J. K., uznając je za wiarygodne, spójne i logiczne.

Materiał dowodowy -dokumentację z SOR Komisja uznała za wiarygodny i potwierdzający ustalony przebieg zdarzeń. Pozostały materiał dowodowy - w tym szczególności pisma studenta F. Komisja uznała za wiarygodny tylko w takim zakresie w jakim nie pozostaje on sprzeczny z ww. zeznaniami świadków, które Komisja uznała za wiarygodne.

Na podstawie zebranego materiału dowodowego Komisja nie była w stanie jednoznacznie ustalić czy obwiniony wywołał bójkę, ustaliła natomiast, że uczestniczył w bójce, uderzał przeciwnika i jednocześnie bronił się przed jego ciosami. Swym zachowaniem stworzył zagrożenie zdrowia własnego oraz studentów [...]UMedu K. Y. F. oraz M. O.. Uznano, że obwiniony swym zachowaniem naruszył zasady współżycia społecznego oraz uchybił godności studenta [...]UMed, uczestniczył bowiem w bójce, dążył do konfrontacji i zadawał ciosy. Komisja nie dała wiary obwinionemu, że został on uderzony pięścią w plecy przez studenta K., albowiem nie zareagował na uderzenie od razu, a powiedział o nim swojej dziewczynie dopiero w pokoju. Nie przeproszenie się przez obu panów i niewyjaśnienie sytuacji przed portiernią wynikało z braków komunikacji między nimi, jednakże reakcja obwinionego na owe nieporozumienie (udział w bójce) była nieadekwatna do stopnia problemu.

Przy ocenie zachowania obwinionego i wyborze kary Komisja wzięła pod uwagę okoliczności łagodzące, tj. fakt, że obwiniony nie był wcześniej karany, różnice międzykulturowe jakie dzielą obwinionego i studenta F., oraz działanie obwinionego w ramach zamiaru nagłego. Za okoliczność obciążającą Komisja uznała znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu przejawiający się w nadmiernie agresywnej reakcji obwinionego na zwykłe nieporozumienie. Na ocenę tę pośrednio miała też wpływ krążąca wśród studentów oraz nauczycieli akademickich i władz Uczelni opinia o nadmiernie agresywnych zachowaniach obwinionego.

W następstwie wniesionego odwołania przez J. A. S. – M. od ww. orzeczenia Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna [...] Uniwersytetu Medycznego zmieniła zakwestionowane rozstrzygnięcie Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów [...] Uniwersytetu Medycznego w ten sposób, że wyeliminowała z orzeczenia pkt III, zaś w pozostałym zaś utrzymała orzeczenie w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że Komisja Dyscyplinarna prawidłowo przeprowadziła postępowanie, jak również w wystarczająco wnikliwy i rzetelny sposób oceniła zebrany materiał dowodowy. W oparciu o zasady logiki oraz wiedzy i doświadczenia życiowego określiła powody, dla których przyznała lub odmówiła przyznania poszczególnym dowodom wiarygodności. Dokonała właściwych ustaleń faktycznych i w sposób zasadny przypisała obwinionemu winę w zakresie zdarzeń opisanych w pkt nr 1 i 3 i uniewinniła obwinionego od czynu zarzucanego mu w pkt 2. Odwoławcza Komisja podzieliła stanowisko Komisji zawarte w uzasadnieniu, w szczególności odnośnie zakwalifikowania czynu studenta jako naruszenia § 9 pkt 3 i 5 Regulaminu Studiów oraz treści ślubowania.

Oddalając składane wnioski dowodowe Komisja Dyscyplinarna uzasadniała wystarczająco swoje decyzje, które Odwoławcza Komisja podzieliła. Odwoławcza Komisja wskazała, że z uzasadnienia orzeczenia wynika, że Komisja nie powzięła wątpliwości przy ustalaniu stanu faktycznego; dopiero wówczas gdyby one zaistniały, można byłoby je ocenić na korzyść obwinionego.

Odnośnie zarzutów dotyczących zdarzenia z dnia 6 grudnia 2011 r. Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna wskazała , że słowo "bójka" ma znaczenie potoczne, a nie znaczenie nadane mu przez doktrynę i orzecznictwo do art. 158 § 1 k.k.

Komisja Odwoławcza uznała ustalenia faktyczne co do przebiegu zdarzenia poczynione przez Komisję za prawidłowe. Komisja wyjaśniła, którym dokumentom i świadkom dała wiarę, a którym nie. Wyjaśniła, dlaczego ostrożnie podchodziła do zeznań M. O.. Odwoławcza Komisja uznała zarzuty dotyczące przebiegu zdarzenia z dnia 6 grudnia 2011 r. za polemikę z nimi. Odwoławcza Komisja nie zgodziła się z twierdzeniem, że Komisja nie wyjaśniła dokonanej przez siebie wykładni obowiązujących przepisów, na podstawie których uznała obwinionego za winnego i nie skonkretyzowała oceny przyjętego zachowania obwinionego w świetle tych przepisów. Obwiniony swoimi czynami, których popełnienia uznano go winnym, naruszył konkretne przepisy obowiązujące na [...]UMed - tj. art. 189 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 Ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, § 9 pkt. 3 i Regulaminu Studiów [...]UMed oraz treść złożonego przez siebie ślubowania. Wbrew twierdzeniom obwinionego, Komisja zarówno przy czynie z dnia 17 października 2011r. jak i 6 grudnia 2011 r. dokładnie wskazała w uzasadnieniu, dlaczego uznała, że obwiniony swym zachowaniem naruszył ww. przepisy - w szczególności dlaczego jego zachowania stanowiły naruszenie zasad współżycia społecznego oraz uchybiły godności studenta [...]UMed. W uzasadnieniu powołano się na konkretne dokumenty, w oparciu o które zostało wydane orzeczenie.

Odnośnie zarzutu dotyczącego opinii o zachowaniu obwinionego Odwoławcza Komisja podała, że opinia została wzięta pod uwagę nie jako podstawa do orzekania o winie, ale jako pośrednia podstawa wpływająca na wymiar kary. Komisja Dyscyplinarna miała prawo przy wymiarze kary wziąć pod uwagę ww. opinię albowiem oceniono studenta jako przyszłego lekarza. Zdaniem Komisji Odwoławczej organy dyscyplinarne Uczelni odpowiedzialnej za studentów, którzy wraz z ukończeniem studiów uzyskują jej dyplom i tym samym są uprawnieni do wykonywania zawodu zaufania publicznego, mają prawo brać pod uwagę to, co środowisko akademickie mówi o danym studencie - zwłaszcza gdy mowa jest o nadmiernie agresywnych zachowaniach studenta i jego lekceważącej postawie wobec nauczycieli akademickich i władz Uczelni. Nadmierna agresja i lekceważenie innych nie są cechami, którymi charakteryzować powinien się przyszły lekarz.

Komisja nie przychyliła się też do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 4 i 7 k.p.k., uznając twierdzenia obwinionego za dowolną polemikę z ustaleniami Komisji.

Zarzut naruszenia art. 85 i 86 § 1 k.k. Komisja uznała za słuszny uznając, że nieprawidłowe było połączenie przez Komisję wymierzonych kar i wymierzenie obwinionemu kary łącznej na zasadzie przepisów kodeksu karnego. Żadne przepisy nie wskazują na możliwość stosowania przepisów kodeksu karnego w sprawach dyscyplinarnych. W konsekwencji pkt III orzeczenia dotyczącego kary łącznej wyeliminowano.

Wymierzonej kary nie można uznać za rażąco niewspółmiernej. Takie zachowania studenta medycyny - przyszłego lekarza - nie powinny mieć miejsca. Wymierzone kary nie są zbyt dotkliwe (zwłaszcza wobec wniosku o ukaranie karą wydalenia z uczelni) oraz spełnią swój cel wychowawczy i prewencyjny.

Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna zmieniła orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów [...] Uniwersytetu Medycznego w ten sposób, że wyeliminowała z orzeczenia pkt III, a w pozostałym zakresie utrzymała zaskarżone orzeczenie w mocy

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. A. S. – M. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia zarzucając mu naruszenie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 223 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, poprzez utrzymanie zaskarżonego orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów [...] Uniwersytetu Medycznego z dnia 18 czerwca 2012 r., mimo że obarczone ono było naruszeniami:

1) prawa procesowego - art. 7 k.p.k. polegającym na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie, że zeznania świadków dotyczące zarzucanych skarżącemu czynów z dnia 17 października 2011 r. i 6 grudnia 2011 r. są spójne, skoro są w nich rozbieżności co do przebiegu zdarzeń, w tym miejsca, w którym miał znajdować się obwiniony, oraz, w odniesieniu do zdarzenia z dnia 17 października 2011 r., czasu zdarzeń, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że:

a) skarżący wtargnął na salę, w której odbywały się zajęcia z biochemii II roku i swoim zachowaniem zakłócił proces dydaktyczny, podczas gdy prawidłowa ocena przeprowadzonych w postaci zeznań świadków, nie pozwala jednoznacznie ustalić, czy w ogóle doszło do czynu zarzucanego obwinionemu, czy w trakcie rzekomego wtargnięcia zajęcia te rzeczywiście się odbywały, czy też była w nich przerwa, a w konsekwencji nie pozwala na stwierdzenie, że doszło do zakłócenia procesu dydaktycznego,

b) skarżący aktywnie uczestniczył w "bójce" w dniu 6 grudnia 2011 r.

- co uzasadnia w tym zakresie również zarzut błędów ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, które miały wpływ na jego treść,

2) prawa procesowego - § 20 ust. 4 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów oraz art. 167, art. 170 § 1 i 2 oraz art. 174 k.p.k. poprzez oddalenie wniosków dowodowych skarżącego i jego obrońcy o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków na okoliczność przebiegu zdarzeń w dniu 17 października 2011 r. przy uznaniu, że w związku z istnieniem pisemnych oświadczeń uczestników zdarzeń, przeciwne dowody wnioskowane przez obwinionego (skarżącego) i jego obrońcę zmierzają jedynie do przedłużenia postępowania,

2) prawa procesowego- art. 174 k.p.k. poprzez oparcie rozstrzygnięcia o dokumenty w postaci pisemnych oświadczeń osób, które mogły być świadkami, co może stanowić po części naruszenie także przepisu § 20 ust. 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów,

3) prawa procesowego - art. 7 k.p.k., polegającą na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów poprzez oparcie się na ustaleniu przebiegu zdarzeń z dnia 17 października 2011 r. jedynie na dowodach zawnioskowanych przez Rzecznika Dyscyplinarnego ,w tym dowodach z pisemnych oświadczeń osób mogących być świadkami, z pominięciem dowodów wnioskowanych przez obwinionego i jego obrońcę,

4) prawa procesowego - art. 5 § 2 k.p.k. poprzez to, że nie dające się usunąć wątpliwości co do okoliczności zdarzeń z dnia 17 października 2011 r. i z dnia 6 grudnia 2011 r. zostały po części rozstrzygnięte na niekorzyść obwinionego, zwłaszcza poprzez uznanie, że

a) wtargnął na salę, w której odbywały się zajęcia z biochemii II roku i swoim zachowaniem zakłócił proces dydaktyczny, chociaż nie zostało wyjaśnione, czy i jak długo trwała przerwa w tych zajęcia i o jakim czasie się ona zakończyła,

aktywnie uczestniczył w zdarzeniu z dnia 6 grudnia 2011 r.

6) prawa procesowego, to jest art. od 167 do 242 i od 385 do 405 k.p.k., a także § 20 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. poprzez wzięcie pod uwagę opinii o agresywnym zachowaniu obwinionego i jego lekceważącej postawie wobec nauczycieli akademickich i władz Uczelni, która rzekomo krążyła wśród studentów oraz nauczycieli akademickich i władz Uczelni, która nie stanowiła przedmiotu dowodu w postępowaniu przed Komisją Dyscyplinarną oraz w żaden sposób nie została włączona do akt sprawy jako element materiału dowodowego, z którym mogliby się zapoznać skarżący i jego obrońca, zwłaszcza przy braku podstaw do przeprowadzenia takiego dowodu,

7) prawa procesowego, to jest § 25 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r., gdyż uzasadnienie orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów [...]UMed z dnia 18 czerwca 2012 r. nie zawierało w koniecznym stopniu wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej orzeczenia.

Ponad zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania:

- § 25 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów, poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wyjaśnienia jego podstawy prawnej, co utrudnia, czy wręcz uniemożliwia prawidłową kontrolę orzeczenia, a także poprzez brak wystarczającego wyjaśnienia dokonanej oceny orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej I instancji i prowadzenia przez nią postępowania oraz § 25 ust. 2 i § 26 ust. 1 tego samego aktu normatywnego poprzez wydanie orzeczenia bez jego uzasadnienia,

- § 25 ust. 1, § 25 ust. 2 i § 26 ust. 4, w/w rozporządzenia poprzez doręczenie obrońcy obwinionego przez Odwoławczą Komisję Dyscyplinarną dla Studentów [...]UMed kserokopii zaskarżonego orzeczenia wraz z kserokopią jego uzasadnienia.

W uzasadnieniu skargi skarżący odniósł się do każdego z zarzutów. Co do zarzutu 1-5 skarżący uznał, że z zeznań świadków – którym Komisja dała wiarę, wynikają rozbieżności między innymi co do tego, w jakim czasie miało dojść do spornego zdarzenia z 17 października 2011 r., czy przedmiotowych zajęciach z biochemii była przerwa i kiedy się zakończyła, w którym miejscu miał się rzekomo znajdować skarżący oraz jaka była rola skarżącego w zdarzeniu z dnia 6 grudnia 2011 r. i jaki był przebieg zdarzeń.

Daleko idące rozbieżności w zeznaniach świadków co do czasu i miejsca, w którym miał się znajdować obwiniony w czasie zarzucanego mu wtargnięcia (zdarzenie z dnia 17.10.2011 r.) pozwala na poddanie w wątpliwość tego, czy zeznania świadków przedstawiają rzeczywisty przebieg zdarzenia. Ponadto fakt, przyjęty przez obie Komisje Dyscyplinarne, iż doszło do przerwy w zajęciach z biochemii II roku nie został uzupełniony ustaleniami co do momentu zakończenia tej przerwy. Bezsprzeczna nieobecność nauczyciela akademickiego w sali, do której miał wtargnąć obwiniony, wskazuje w świetle zasad logicznego rozumowania, że nie doszło jeszcze w czasie rzekomego popełnienia przez obwinionego zarzucanego mu czynu do wznowienia tych zajęć. Zatem niewyjaśnione pozostaje, czy można mówić o zakłóceniu procesu dydaktycznego.

Przedstawionych powyżej wątpliwości Komisja Dyscyplinarna nie rozstrzygnęła na korzyść obwinionego, a Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna, mimo podniesienia stosownych zarzutów w odwołaniu, w wadliwy sposób uznała to postępowanie za prawidłowe.

Ustalenia faktyczne Komisji I instancji, zwłaszcza dotyczące zdarzenia z dnia 17 października 2011 r. nie zasługują na akceptację, bowiem pominięto dowody, o których przeprowadzenie wnioskował obwiniony i jego obrońca. Komisja uznając, wbrew jednoznacznej treści przepisu art. 174 k.p.k., walor dowodowy pisemnych oświadczeń złożonych jako dowód przez Rzecznika Dyscyplinarnego, uznała nieprawidłowo wnioski dowodowe obwinionego i jego obrońcy za zmierzające do przedłużenia postępowania, co pozostaje w sprzeczności z § 20 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów. Dowody zgłaszane przez obwinionego lub jego obrońcę zmierzały do wykazania rzeczywistego miejsca, w którym znajdował się obwiniony w trakcie zarzucanego mu czynu z dnia 17 października 2011 r. Wnioski te były oddalane od etapu postępowania wyjaśniającego. Stanowi to rażące naruszenie podstawowego konstytucyjnego prawa skarżącego jako obwinionego do obrony.

W tej sytuacji nie sposób mówić o wyczerpującym zgromadzeniu i rozważeniu materiału dowodowego. Choć obie Komisje uznają ustalony stan faktyczny za niebudzący wątpliwości, ich przekonanie o słuszności swoich opinii nie może pozbawiać obwinionego prawa do obrony. Orzeczenie o winie obwinionego i wymierzenie mu kary było przedwczesne, a przez to nieuprawnione.

Przyjęcie jako okoliczności obciążającej opinii o agresywnym zachowaniu obwinionego i jego lekceważącej postawie wobec nauczycieli akademickich i władz Uczelni, która rzekomo krąży wśród studentów oraz nauczycieli i władz Uczelni, narusza nie tylko przepisy Kodeksu postępowania karnego (zwłaszcza art. 385-405) o przeprowadzaniu dowodów. Opinia taka nie mieści się również w przewidzianym przez prawo katalogu dowodów. Treść takiej opinii nie została ujawniona w toku postępowania. Obwiniony nie miał możliwości polemizowania z tym "dowodem" i podjęcia stosownej obrony. Komisja Dyscyplinarna nie wykazała sposobu zebrania tej opinii oraz podstaw przyjęcia jej wiarygodności i rzetelności. Zarzuty stawiane w tym zakresie orzeczeniu Komisji Dyscyplinarnej I instancji przekładają się na ocenę działania i orzeczenia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej.

Skoro orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów [...]UMed jest obarczone wadami, to zaskarżone orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej, która wyraziła pełną akceptację dla przebiegu postępowania przez Komisją I instancji nie może zostać uznane za prawidłowe w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. stosowanymi w zw. z art. 223 Prawa o szkolnictwie wyższym.

Ponadto także Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna nie wyjaśniła, poza wskazaniem przepisów, podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia brak jest wykładni obowiązujących przepisów i skonkretyzowania przyjętego zachowania obwinionego w ich świetle. Stanowi to naruszenie § 25 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów.

W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia skrótowego odniesiono się do wielu kwestii podnoszonych w odwołaniu poprzez ich skwitowanie ogólnymi sformułowaniami. Z zestawienia treści przepisów §25ust. 1, w tym pkt 6, 25 ust. 2, 26 ust. 1 i 4 w związku z § 33 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów wynika, że orzeczenia komisji dyscyplinarnych powinno być sporządzone na piśmie i od samego początku zawierać pisemne uzasadnienie. Winno ono zostać doręczone obrońcy obwinionego w terminie 14 dni od daty wydania. W niniejszej sprawie zaskarżone orzeczenie zostało doręczone obrońcy obwinionego w formie kserokopii po upływie powyższego terminu. Czas jaki upłynął między ogłoszeniem zaskarżonego orzeczenia, a doręczeniem przedmiotowej kserokopii sugeruje, że w dacie ogłaszania jego pisemne uzasadnienie nie było sporządzone lub co najmniej nie zawierało podpisów wszystkich członków Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej. W konsekwencji oznacza to, że zaskarżone orzeczenie nie istniało w pełni w dacie jego ogłaszania.

W odpowiedzi na skargę Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna dla Studentów [...] Uniwersytetu Medycznego wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest częściowo zasadna.

Przedmiotem kontroli sądowej jest orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów [...] Uniwersytetu Medycznego z dnia 19 grudnia 2012 r. , która zmieniła orzeczenie komisji Dyscyplinarnej dla Studentów [...] Uniwersytetu Medycznego z dnia 18 czerwca 2012 r. w ten sposób, że wyeliminowano z orzeczenia pkt III, którym wymierzono skarżącemu łączną karę nagany z ostrzeżeniem, w pozostałym zakresie utrzymano zaskarżone orzeczenie w mocy- tj. uznano go za winnego dwóch czynów, zaś co do jednego czynu skarżącego uniewinniono.

Kwestia odpowiedzialności dyscyplinarnej studentów unormowana jest w rozdziale 6 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym ( tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 572 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".

Zgodnie z art. 211 ust. 1 ustawy za naruszenie przepisów obowiązujących w uczelni oraz za czyny uchybiające godności studenta student ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną przed komisją dyscyplinarną albo przed sądem koleżeńskim samorządu studenckiego.

Komisje dyscyplinarne rozstrzygają samodzielnie wszelkie zagadnienia faktyczne oraz prawne i nie są związane rozstrzygnięciami innych organów stosujących prawo, z wyjątkiem prawomocnego skazującego wyroku sądu ( art. 213 ust. 4 ustawy).

Do postępowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego wobec studentów, z wyjątkiem postępowania przed sądem koleżeńskim, w sprawach nieuregulowanych w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, z wyłączeniem art. 82 ( art. 223 ustawy).

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 224 ustawy Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wydał w dniu 6 grudnia 2006 r. rozporządzenie w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów ( Dz. U. nr 236, poz.1707), zwane dalej "rozporządzeniem".

Przepisy obowiązujące na uczelni [...] Uniwersytet Medyczny to Regulamin Studiów [...] Uniwersytetu Medycznego, stanowiący załącznik nr 1 do uchwały Nr 13/2011 Senatu [...]UMed z dnia 28 marca 2011 r. ( dostępny na stronach internetowych uczelni) .

Na skutek zmiany przez Odwoławczą Komisję Dyscyplinarną orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej skarżący J. A. S. –M. został uznany za winnego dwóch czynów - jednego z dnia 17 października 2011 r., mającego miejsce na terenie uczelni , drugiego – z dnia 6 grudnia 2011 r. , mającego miejsce na terenie domu studenckiego.

Zarzuty skargi dotyczące pierwszego z tych czynów dotyczyły przede wszystkim naruszenia przepisów postępowania przez oddalenie wniosków dowodowych skarżącego o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność przebiegu zdarzeń w dniu 17 października 2011 r.

Skarżący w toku postępowania składał wnioski o przesłuchanie świadków na okoliczność przebiegu zdarzeń w tym dniu. Pierwszy raz takie wnioski złożył jego obrońca podczas rozprawy Komisji Dyscyplinarnej w dniu 30 marca 2012 r. ( k.194), wnosząc o przesłuchanie A. M., Z. B., P. W.. Wniosek o ponowne przesłuchanie tych świadków obrońca skarżącego złożył w piśmie z dnia 25 maja 2012 r., wnosząc również o przesłuchanie świadka A. S.. Osoby te miały zeznawać na okoliczność miejsc, w których skarżący tego dnia się znajdował , a w konsekwencji –że skarżący nie mógł znaleźć się w określonym czasie w miejscu wskazanym przez świadków ( k. 284-285 ). Wnioski te oddalono.

Sam skarżący w dniu 18 czerwca 2012 r. stwierdził, że tego dnia w porze, w której miał uczestniczyć w zdarzeniu na uczelni, był w G. B. ( k.315).

Sąd nie podziela poglądu organu, wyrażonego w odpowiedzi na skargę, że art. 223 ustawy uprawniał do oddalenia wskazanych wniosków dowodowych skarżącego , bowiem członkowie Komisji mogli uznać za dostatecznie udowodnione okoliczności wynikające z zeznań świadków w postępowaniu wyjaśniającym, nie uchybiając przepisom procedury karnej , a zwłaszcza prawu do obrony.

Taki pogląd mógłby – ewentualnie - zostać zaakceptowany , gdyby skarżący składał kolejne wnioski o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność przebiegu zdarzenia w dniu 17 października 2011 r., mimo że wcześniej zawnioskowani przez niego na te same okoliczności świadkowie zostali przesłuchani i gdyby zeznania wnioskowanych przez niego świadków miały powielać zeznania już złożone.

Tymczasem wnioski składane przez skarżącego miały wykazać, że nie mógł być na terenie uczelni w czasie, kiedy miały być przeprowadzane określone zajęcia dydaktyczne. O ile kwestia ta nie została dostatecznie naświetlona w pierwszym wniosku, to już w drugim wyraźnie tę kwestię wskazano. Innymi słowy - wnioskowani świadkowie mieli zeznać, że skarżący tego dnia w określonym czasie był w innym miejscu, niż określały to zarzuty i zeznania przesłuchanych świadków, a w konsekwencji – że był w innym miejscu w czasie, kiedy rzekomo miał dopuścić się czynu, co do którego uznano, że został popełniony i za który skarżący został ukarany karą dyscyplinarną.

Przepis § 20 ust. 4 rozporządzenia stanowi, że w trakcie rozprawy komisja dyscyplinarna, na wniosek stron lub z urzędu, dopuszcza dowody z zeznań świadków i opinii biegłych oraz inne dowody, jeżeli uzna, że ich przeprowadzenie jest istotne dla sprawy.

Nie oznacza to jednak, że sformułowanie "dopuszcza dowody (...) jeżeli uzna, że ich przeprowadzenie jest istotne dla sprawy" oznacza całkowitą i nieograniczoną uznaniowość gromadzenia materiału dowodowego, a podjęte przez komisję dyscyplinarną decyzje co do celowości przeprowadzenia dowodów mogą pozbawiać obwinionego możliwości wykazania bezzasadności stawianych mu zarzutów . Także stosowanie odpowiednio przepisów Kodeksu postępowania karnego, o czym mowa w art. 223 ustawy , nie oznacza dowolności stosowania tych przepisów.

W okolicznościach niniejszej sprawy nie do przyjęcia jest stanowisko, że przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez skarżącego w celu wykazania, że zarzucanego czynu nie popełnił , bowiem nie było go we wskazywanym miejscu o wskazanym czasie, nie jest istotne dla sprawy. Okoliczność, czy skarżący był na terenie uczelni w konkretnym czasie jest podstawową kwestią dla ustalenia, czy można przypisać mu popełnienie czynu mającego mieć miejsce w dniu 17 października 2011 r.

Dopiero po przeprowadzeniu takich dowodów możliwe byłoby dokonanie ustaleń co do przebiegu zdarzeń w omawianym dniu, dokonanie oceny wiarygodności zeznań poszczególnych świadków czy ocena innego, zebranego w sprawie, materiału dowodowego.

Zdaniem Sądu w omawianym przypadku nie sposób odmówić – w zakresie dotyczącym odmowy przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącego dowodów- zasadności zarzutom skargi o naruszeniu wskazywanych w niej przepisów postępowania, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odmowa przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącego dowodów dotyczących zdarzenia z dnia 17 października 2011 r. naruszyła prawo skarżącego do obrony.

Już tylko powyższa konstatacja pozwala na wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów [...] Uniwersytetu Medycznego i poprzedzającego go orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów [...] Uniwersytetu Medycznego w części dotyczącej uznania skarżącego za winnego popełnienia czynu w dniu 17 października 2011 r. i wymierzenia mu za czyn ten kary nagany.

W tej sytuacji Sąd uchylił orzeczenia komisji dyscyplinarnych w częściach dotyczących zdarzenia z dnia 17 listopada 2011 r.

Sąd nie uznał natomiast zasadności zarzutów skargi dotyczących czynu z dnia 6 grudnia 2011 r.

Co do tego czynu zebrany został materiał dowodowy, na podstawie którego skarżącego uznano za winnego tego, że w dniu 6 grudnia 2011 r. na terenie domu studenckiego uczestniczył on w bójce i tym samym stworzył zagrożenie zdrowia własnego i innych osób. Czyn ten uznano za uchybiający godności studenta [...]UMed i naruszający przepisy Prawa o szkolnictwie wyższym ,Regulaminu Studiów i złożone ślubowanie.

Skarżący nie kwestionował faktu, że brał udział w zdarzeniu w dniu 6 grudnia 2011 r. , zarzucał natomiast, że nie brał w bójce aktywnego udziału.

Należy zgodzić się z Odwoławczą Komisją Dyscyplinarną, że określenie "bójka", użyte w postępowaniu dyscyplinarnym może mieć znaczenie nie ustawowe, użyte w art. 158 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny ( Dz.U. nr 88, poz.553 ze zm.), lecz potoczne. Komisje dyscyplinarne zajmują się sprawami dotyczącymi naruszenia przepisów obowiązujących w uczelni oraz czynami uchybiającymi godności studenta, które nie muszą mieć charakteru kryminalnego. Jak wynika z przywołanych wcześniej przepisów komisje te nie mają też obowiązku stosowania przepisów Kodeksu karnego.

Bójka w znaczeniu potocznym to zdarzenie, w którym biorą udział co najmniej dwie osoby, uderzając się wzajemnie.

Zauważyć należy, że czyn ostatecznie przypisany skarżącemu jako popełniony przez niego został zmieniony w stosunku do czynu mu zarzucanego. Skarżący nie został uznany za winnego wywołania bójki, ale za winnego udziału w niej.

W ocenie Sądu materiał dowodowy dotyczący czynu z dnia 6 grudnia 2011 r. przypisanego skarżącemu został zebrany w sposób pełny, a następnie został oceniony wyczerpująco i prawidłowo, z poszanowaniem zasad określonych art. 7 k.p.k. Przepis ten stanowi, że organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.

Komisja Dyscyplinarna wskazała , na podstawie jakich dowodów ustaliła przebieg zdarzenia i oceniła zeznania świadków, uwzględniając wynikające z nich rozbieżności. Miało to wpływ na zmianę opisu czynu, przypisanego skarżącemu. Oceniła też pozostały zebrany materiał dowodowy. Przekonująco wyjaśniła , z jakich przyczyn nie oparła się w pełni na zeznaniach świadka M. O. oraz z jakich powodów nie dała w pełni wiary skarżącemu. Komisja ustaliła też , że na skutek bójki skarżący odniósł obrażenia oraz że miał podartą koszulę.

Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna prawidłowo, w ocenie Sądu , oceniła działanie Komisji Dyscyplinarnej co do dokonanych ustaleń faktycznych i oceny dowodów. Prawidłowość ustalonego stanu faktycznego, odmiennego od twierdzeń skarżącego, że nie brał czynnego udziału w bójce potwierdza także treść zeznań świadka M. O., która zeznała, że "pan S. udał się do pokoju Pana F. i po chwili wrócił mówiąc, że tamten chłopak chce się bić. Rzucił płaszcz i wyszedł z pokoju." Świadczy to o tym, że skarżący dążył do konfrontacji, a nie do pokojowego załagodzenia powstałego konfliktu i potwierdza przyjęty przez Komisję przebieg zdarzenia. Nieprawdopodobne jest, by skarżący, przewidując siłowe rozwiązanie nieporozumienia poszedł na przewidywaną konfrontację, a następnie jedynie biernie poddał się uderzeniom przeciwnika.

W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia w powyższym zakresie zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania - naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, błędów w ustaleniach faktycznych, rozstrzygnięcia wątpliwości na niekorzyść skarżącego.

Nie można też podzielić zarzutów skargi, że uzasadnienie orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej nie zawierało w koniecznym stopniu wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tego orzeczenia.

Udział w bójce stwarzającej zagrożenie zdrowia został uznany przez Komisje obu instancji za czyn uchybiający godności studenta [...]UMed – art. 189 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, § 9 pkt 3 i 5 Regulaminu Studiów i złożonego ślubowania.

Art. 189 ust. 1 ustawy stanowi, że student jest obowiązany postępować zgodnie z treścią ślubowania i regulaminem studiów. Art. 189 ust. 2 pkt ustawy- że student jest obowiązany w szczególności przestrzegania przepisów obowiązujących w uczelni.

§9 pkt 3 Regulaminu Studiów stanowi, że student obowiązany jest do dbania o godność studenta i dobre imię Uczelni, a pkt 5- do przestrzegania zasad współżycia społecznego.

Komisja Dyscyplinarna powołała w uzasadnieniu orzeczenia treść wskazanych przepisów, a Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna, podzielając pogląd Komisji Dyscyplinarnej, do uzasadnienia tej Komisji w tym zakresie się wprost odwołała . W tym wypadku , mimo nawet braku przywołania treści przepisów przez Odwoławczą Komisję Dyscyplinarną, odwołanie się do treści orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej należy w tym zakresie uznać za wystarczające. Co prawda – zgodnie z § 25 ust. 5 rozporządzenia - orzeczenie powinno zawierać uzasadnienie zawierające wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej, jednak w sprawie niniejszej nie było wątpliwości, o jaką treść przepisów chodzi i nie zachodziła potrzeba ich szczegółowej wykładni. Pamiętać przy tym należy, że naruszenie przepisów postępowania tylko wówczas może stać się podstawą uwzględnienia skargi , o ile naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy( art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), a takiej zależności w niniejszym przypadku nie ma.

Zdaniem Sądu brak też podstaw do uchylenia zaskarżonego orzeczenia z powodu wzięcia pod uwagę obiegowej opinii o skarżącym, która , jak podnosi skarżący, nie mieści się w katalogu dowodów przewidzianych przez prawo. Komisja Dyscyplinarna wskazała, że przy ocenie zachowania obwinionego i przy wyborze kary wzięła pod uwagę okoliczności łagodzące - dotychczasową niekaralność, różnice kulturowe między nim a studentem F., działanie w ramach zamiaru nagłego, a za okoliczność obciążającą- znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, przejawiający się w nadmiernie agresywnej reakcji obwinionego na zwykłe nieporozumienie. Dodatkowo wskazała, że na tę ocenę pośrednio miała wpływ krążąca opinia o nadmiernie agresywnych zachowaniach obwinionego.

Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna odnosząc się do tej kwestii wskazała, że organy dyscyplinarne uczelni mają prawo brać pod uwagę to , co środowisko akademickie mówi o studencie - zwłaszcza w przypadku nadmiernie agresywnych zachowań i lekceważącej postawie, bowiem nie są to cechy, którymi powinien charakteryzować się przyszły lekarz.

Mając powyższe na uwadze przypomnieć należy, że skarżącemu za omawiany czyn wymierzono karę dyscyplinarną nagany.

Zgodnie z art. 212 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym karami dyscyplinarnymi są: upomnienie, nagana, nagana z ostrzeżeniem, zawieszenie w określonych prawach studenta na okres jednego roku , wydalenie z uczelni.

W tej sytuacji skarżącemu wymierzono jedną z najlżejszych kar dyscyplinarnych , bowiem łagodniejsze jest tylko upomnienie. Z uzasadnienia orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej wynika, że organ ten uznał , że czyn przypisany skarżącemu cechuje się znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Wynika z powyższego, że okoliczność ta decydowała o wymierzeniu nie kary upomnienia, najłagodniejszej z kar dyscyplinarnych, lecz nagany. Zauważyć należy, że skarżącemu nie wymierzono żadnej z trzech bardziej surowych kar , przewidzianych art. 212 ustawy.

Zdaniem Sądu wskazane przez Komisję Dyscyplinarną okoliczności - znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, nadmiernie agresywna reakcja na nieporozumienie były okolicznościami pozwalającymi na wymierzenie skarżącemu za przedmiotowy czyn kary nagany. Udział w bójce jest zachowaniem nieaprobowanym w naszej kulturze nie tylko w środowisku ludzi dorosłych, aspirujących do elitarnego zawodu lekarza, ale i wśród młodzieży. Osoby pełnoletnie muszą posiadać umiejętność rozwiązywania nieporozumień i konfliktów w sposób wykluczający siłę i agresję. Dotyczy to szczególnie osób, które zamierzają wykonywać zawód lekarza, czyli zawód, którego celem powinno być niesienie pomocy ludziom.

Wskazanie, że Komisja pośrednio posiłkowała się opinią o skarżącym, krążącą wśród studentów, nauczycieli i władz uczelni nie zadecydowało o wyborze takiego a nie innego rodzaju kary. W okolicznościach niniejszej sprawy trudno oczekiwać, by wymierzona kara miała być karą najłagodniejszą w katalogu kar - karą upomnienia. Z uzasadnienia orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej wynika, że wymierzona kara została uznana za "karę wystarczającą", z czego wnosić można , że rozważano wymierzenie kary surowszej, nie zaś najłagodniejszej. Stanowisko takie zostało zaaprobowane przez Odwoławczą Komisję Dyscyplinarną.

Tak więc nie można w niniejszym przypadku mówić o naruszeniu prawa materialnego czy procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Doręczenie obrońcy kopii orzeczenia z uzasadnieniem po terminie 14 dni od jego ogłoszenia przewidzianym w § 26 ust. 4 rozporządzenia nie świadczy, wbrew stanowisku skarżącego, o braku uzasadnienia w momencie sporządzania orzeczenia, ale o uchybieniu wyżej wskazanego terminu. Uchybienie to nie ma jednak wpływu na możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego orzeczenia. Doręczenie kopii orzeczenia zamiast orzeczenia – przy jednoczesnym doręczeniu orzeczenia skarżącemu – nie wywołało żadnych niekorzystnych skutków dla skarżącego. W tej sytuacji powyższy zarzut skargi jest bezzasadny.

W tej sytuacji Sąd uznał, że brak podstaw do wyeliminowania zaskarżonego orzeczenia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej w omawianym zakresie.

Sąd dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia nie tylko pod kątem zarzutów skargi nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego i procesowego, mogących mieć wpływ na wynik sprawy.

Podnoszone w toku postępowania dyscyplinarnego zarzuty pod adresem komisji dyscyplinarnych w ocenie Sądu nie znajdują potwierdzenia na skutek prostego porównania treści pierwotnie stawianych skarżącemu zarzutów oraz prawomocnego orzeczenia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej. Skarżący został uniewinniony od jednego z trzech zarzutów, znacznie zmodyfikowano opis czynów, za które wymierzono mu kary dyscyplinarne i ich podstawy prawne, ostatecznie wymierzono mu kary z katalogu kar najłagodniejszych także w porównaniu do początkowo proponowanych .

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie 1 wyroku.

Organy będą miały na uwadze powyższe wskazania.

W pozostałym zakresie Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.( pkt 2 wyroku).

W punkcie 3 wyroku orzeczono o kosztach postępowania na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.

W punkcie 4 wyroku Sąd orzekł stosownie do treści art. 152 p.p.s.a.