Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1275/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 P.p.s.a.,  art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 101 i art. 101 a
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 227 Kpa
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na uchwałę Rady Miejskiej w Lipianach z dnia 30 października 2012 r., Nr XIX/168/2012 w przedmiocie rozpatrzenia skargi na Burmistrza Lipian postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

A. D. skierowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , na uchwałę wydaną przez Radę Miejską z dnia [...] w sprawie rozpatrzenia skargi na Burmistrza.

Powołaną uchwałą, wydaną na podstawie art. 229 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ stwierdził bezzasadność skargi A. D. na zaniechanie i bezczynność Burmistrza.

W uzasadnieniu skargi kierowanej do Sądu, A. D. powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wskazała, że zaskarżona uchwała jest wadliwa, oparta na błędnych ustaleniach i nie odnosi się do meritum żądania. Wyjaśniła, że skarga kierowana do organu dotyczyła opieszałości działań Burmistrza w sprawie zalewania budynku. Ponadto skarżąca podała, że z uwagi na przedmiot sprawy (art. 227 K.p.a.), w tym wypadku, można mówić, co najmniej o zaniechaniu i bezczynności (przez właściwe organy albo przez ich pracowników) w kontekście udzielenia przysługującemu każdemu prawu uzyskania informacji.

Rada Miejska, udzielając odpowiedzi na wyżej wymienioną skargę, wniosła o jej odrzucenie, gdyż w sprawach dotyczących postępowania skargowego, w tym także uchwały podjętej na podstawie art. 229 pkt 3 K.p.a., nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U., poz. 270 ) kontrola działalności organów administracji publicznej obejmuje orzekanie przez sąd administracyjny, w sprawach skarg, na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Z treści zaskarżonej uchwały oraz akt dołączonych do sprawy wynika, że kwestionowana uchwała jest pismem organu kolegialnego, stanowiącym o sposobie załatwienia skargi na nieprawidłowe działanie Burmistrza, rozpatrzonej w trybie przepisów rozdziału II działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwaną dalej - "Kpa".

Zaskarżona uchwała nie jest tożsama z aktami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5-6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie mieści się ona w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego.

Uchwała, o której mowa w skardze jest czynnością materialno-techniczną, określoną w art. 238 § 1 Kpa, polegającą na poinformowaniu o sposobie załatwienia skargi. Czynność ta nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem. Uregulowane w dziale VIII Kpa postępowanie skargowo-wnioskowe stanowi rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego. W ramach tego postępowania realizowane jest zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997r., Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) prawo składania petycji, skarg i wniosków, między innymi, do organów jednostek samorządu terytorialnego. Przedmiotem skargi wniesionej na podstawie art. 227 Kpa może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy.

Niedopuszczalne jest natomiast, stosowanie środków ochrony prawnej, ustanowionych art. 101 i art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) do spraw załatwianych w uproszczonym postępowaniu administracyjnym.

Stanowisko to jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. W postępowaniu uregulowanym przepisami działu VIII k.p.a. nie rozstrzyga się żadnej sprawy administracyjnej, jedynie informuje o sposobie załatwienia tej skargi. Uchwała organu samorządu niczym nie różni się od informacji organu administracji rządowej lub samorządowej, a przez to tylko, że załatwia skargę w takiej formie nie staje się uchwałą, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 P.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 15 maja 2009 r., sygn. akt I OZ 520/09, opubl. w Lex nr 575330; także postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2389/10, opubl. w LEX nr 743417).

Organy jednostek samorządu terytorialnego podejmują, co prawda uchwały we wszystkich sprawach należących do ich właściwości, co sugerowałoby możliwość zaskarżenia ich do sądu administracyjnego, jednakże uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 K.p.a. są taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 K.p.a., którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania. Uznanie zatem, że w sytuacji, gdy załatwienie skargi, o której mówi art. 227 K.p.a., nastąpiło w formie uchwały, służy skarga do sądu administracyjnego, powodowałoby niczym nie uzasadnioną nierówność prawną podmiotów, tym bowiem, których skarga nie została załatwiona w formie uchwały, skarga do sądu na czynność informującą o sposobie załatwienia nie służyłaby. (patrz postanowienie NSA z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt II OSK 2021/11, opubl. w LEX nr 1070371).

Z powołanych wyżej względów, skargę A D, jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono, jak na wstępie.