Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 690/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 6 pkt 1 art. 70 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Edyta Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2017 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr UNP: [...] [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za lipiec 2011 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżona decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. w sprawie: określenia G. K. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2011 r. w kwocie 18.815 zł, oraz określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za lipiec 2011 r. w kwocie 0 zł.

W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania: Od dnia 01.02.1997 r. Podatnik prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "A" G. K. ([...] Ł., ul. A 37) m.in. w zakresie sprzedaży hurtowej i detalicznej samochodów osobowych i furgonetek. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że G. K. w deklaracji podatkowej VAT-7 za lipiec 2011 r. nie wykazał obrotu oraz podatku należnego (w kwocie 20.008 zł) uzyskanego ze sprzedaży samochodu marki AUDI Q7. Mając na uwadze powyższe Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. decyzją z dnia [...].05.2016 r. określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za lipiec 2011 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] uchylił w całości ww. decyzje i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest niewykazanie obrotu i podatku należnego z tytułu sprzedaży w lipcu 2011 r. samochodu marki AUDI Q7. Jednakże ustalenia w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. dotyczące transakcji kupna i sprzedaży kombajnu rolniczego, o ile przeprowadzone postępowanie wykaże autentyczność sprzedaży kombajnu w lipcu 2011 r., będzie mogło mieć wpływ na rozliczenie w podatku od towarów i usług za lipiec 2011 r. W takim bowiem przypadku, tj. potwierdzenia sprzedaży kombajnu, należy rozważyć zasadność opodatkowania dokonanej dostawy podatkiem od towarów i usług. W następstwie postępowania uzupełniającego ustalono, iż nie ma żadnych podstaw, aby uznać, że transakcje kupna i sprzedaży kombajnu miały miejsce. Zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdził autentyczności kontrahenta, który rzekomo dokonał sprzedaży kombajnu na rzecz Podatnika, jak również nie potwierdził się rzekomy nabywca kombajnu. Zatem obydwie strony transakcji, tj. zarówno podmiot, od którego dokonano zakupu, jak i ten, któremu sprzedano kombajn, nie zostały zidentyfikowane. W związku z powyższym zarówno transakcje zakupu jak i sprzedaży kombajnu rolniczego zbożowego potraktowano jako nieistniejące i niemające wpływu na rozliczenie w zakresie podatku od towarów i usług za lipiec 2011 r. Mając na uwadze powyższe Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. decyzją z dnia [...].04.2017 r. określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za lipiec 2011 r. W złożonym odwołaniu zarzucono organowi wydanie zaskarżonej decyzji pomimo przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2011 r., a więc z naruszeniem art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze zarzuty odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. stwierdził, że w dniu 21.11.2016 r. zostało wszczęte dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe w zakresie podatku od towarów i usług za lipiec 2011 r. Zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. o zawieszeniu z dniem 21.11.2016 r. biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2011 r. zostało doręczone Pełnomocnikowi G. K. – Z. A. w dniu 25.11.2016 r. W dniu 25.04.2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. zatwierdził postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art. 61 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. polegające na podaniu nieprawdy w deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za lipiec 2011 r. Zatem, w ocenie organu II instancji, bieg terminu przedawnienia za lipiec 2011 r. - zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej uległ zawieszeniu od dnia 21.11.2016 r. do dnia 25.04.2017 r. i od dnia 26.04.2017 r. biegnie dalej. Przedawnienie zaś zobowiązania podatkowego za lipiec 2011 r. nastąpiłoby z dniem 06.06.2017 r., jednakże w dniu 12.05.2017 r. doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia z uwagi na skuteczne zastosowanie środka egzekucyjnego (zajęcie rachunku bankowego), o którym mowa w art. 70 § 4 Op., o którym Podatnik został zawiadomiony 16.05.2017 r. Przechodząc do meritum wskazano, że Podatnik, pomimo dokonania sprzedaży samochodu marki AUDI Q7, w prowadzonych urządzeniach księgowych nie wykazał do opodatkowania obrotu ze sprzedaży tego pojazdu, jak również danych dotyczących zakupu.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż:

– zakupu samochodu marki AUDI Q7 rok prod. 2007, dokonano na podstawie umowy kupna-sprzedaży dnia 07.07.2011 r. od L. E. (E. [...] G. Niemcy) za cenę 26.600 Euro;

– sprzedaży ww. samochodu dokonano za 107.000,00 zł. Jak wynika z akt sprawy w dniu 13.07.2011 r. zawarto umowę Komisu z firmą ,,B" M. C.. W umowie tej podano warunki umowy - cena sprzedaży 108.000,00 zł, prowizja 1 .000,00 zł. należność dla komitenta 107.000,00 zł. Samochód sprzedany został w dniu 14.07.2011 r. na podstawie faktury VAT-marża 158/07/2011 za kwotę 108.000 zł na rzecz Firmy Handlowej D. M. E. (W., ul. D 14/2). Sprzedawcą była firma "B". Komitent winien zatem wystawić komisantowi - firmie "B" fakturę na kwotę, którą ten uzyskał z tytułu sprzedaży towaru, pomniejszoną o prowizję komisanta.

Powołując się na treść art. 120 ust. 4 i 5ustawy z dnia 11.03.2004 r. wskazano, że podstawowym warunkiem opodatkowania dostawy towarów używanych według "systemu VAT marża" jest uprzednie ich nabycie od podmiotu spełniającego odpowiednie kryteria. Mając na uwadze powyższe Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wystąpił do niemieckiej administracji podatkowej z wnioskiem o wymianę informacji w zakresie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania, celem potwierdzenia autentyczności zakupu samochodu marki Audi Q7 , dokonanego na podstawie umowy kupna-sprzedaży dnia [...] r. od L. E.. Organ pierwszej instancji podjął zatem działania w celu ustalenia statusu podmiotu, od którego Podatnik nabył samochód marki AUDI Q7, zwracając się o wyjaśnienia do niemieckiej administracji podatkowej. Z uzyskanej w dniu 10.04.2014 r. odpowiedzi jednoznacznie wynika, że do przesłanego wniosku nie można przyporządkować żadnej osoby, a L. E. nie jest i nigdy nie był zameldowany w G., dlatego też nie potwierdzono autentyczności kontrahenta sprzedającego ww. samochód marki Audi Q7. Organy administracji niemieckiej nie odnalazły zatem osoby, który był wskazany w umowie kupna-sprzedaży jako kontrahent Strony. W konsekwencji powyższego słusznie - w ocenie organu odwoławczego - przyjęto, że brak było podstaw do stwierdzenia, iż sprzedawcą ww. samochodu nabytego od L. E. była osoba fizyczna. W tej zaś sytuacji nie można dokonanej niewykazanej przez Podatnika transakcji sprzedaży samochodu AUDI Q7 opodatkować w procedurze VAT marża w oparciu o art. 120 ust. 4 w zw. z art. 120 ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT. Fakt, że nie można ustalić w Niemczech osoby, od której Strona nabyła samochód marki AUDI Q7 oznacza, że nie potwierdzono autentyczności kontrahenta sprzedającego ww. samochód. Aby organ podatkowy mógł opodatkować daną dostawę w systemie "VAT marża" Podatnik dokonujący dostawy towarów używanych musi udokumentować źródło nabycia towaru używanego, czego w rozpatrywanej sprawie nie uczynił. W ocenie organu - w świetle wyżej przedstawionych okoliczności - nie jest zatem możliwe rozliczenie transakcji sprzedaży samochodu marki Audi Q7 w systemie "VAT-marża" w oparciu o art. 120 ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż nie przedłożono wiarygodnych dokumentów jednoznacznie potwierdzających nabycie samochodu na zasadach wynikających z treści ww. art. 120 ust. 10 ustawy z dnia 11.03.2004 r. Umowa kupna-sprzedaży, która miałaby potwierdzać autentyczność zakupu samochodu Audi Q7, nie jest rzetelna w zakresie stron transakcji. Nie wiadomo czy spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 120 ust. 10 ww. ustawy. Zatem sprzedaż samochodu marki Audi Q7 zasadnie - w opinii organu odwoławczego -opodatkowano podatkiem od towarów i usług na zasadach ogólnych z pominięciem procedury "VAT-marża". Zauważono iż w złożonym odwołaniu Podatnik nie kwestionuje zasadności opodatkowania obrotu uzyskanego ze sprzedaży samochodu marki Audi Q7. Skarżący podniósł jedynie, że w rozpatrywanej sprawie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego. W opinii organu odwoławczego - nie doszło do naruszenia art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa - za bezpodstawny uznano argument, iż na dzień doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania karnego skarbowego zobowiązanie powinno być skonkretyzowane w obrocie prawnym. Podkreślono, że żaden przepis prawa nie wymaga aby na dzień doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania karnego skarbowego w obrocie prawnym powinno istnieć zobowiązanie w skonkretyzowanej formie. W świetle obowiązujących regulacji karnoprocesowych nie ma obowiązku wstrzymywania się ze wszczęciem postępowania o przestępstwo skarbowe ani do czasu wszczęcia postępowania podatkowego, ani do czasu wydania decyzji podatkowej (choćby nieostatecznej). Wręcz przeciwnie postępowanie karne skarbowe można wszcząć gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia czynu zabronionego, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie . Podsumowując podkreślono, że zgromadzony materiał dowodowy jest na tyle jednoznaczny i przekonujący, że w istocie uznać go należy za w pełni wiarygodny i niewymagający dalszego uzupełnienia. Na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Autor skargi zarzucił organom obu instancji wydanie zaskarżonej decyzji pomimo przedawnienia zobowiązania podatkowego poprzez zastosowanie przez organy błędnej wykładni art. 70 § 6 pkt 1 w związku z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze powyższe Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia wskutek wszczęcia postępowania karnego skarbowego, o którym Podatnik został zawiadomiony, ze względu na fakt, iż na moment wszczęcia postępowania karnego skarbowego lub zawiadomienia Skarżącego o jego wszczęciu w obrocie prawnym nie było skonkretyzowane zobowiązanie podatkowe, w stosunku do którego miałby być zawieszony bieg terminu przedawnienia; Zdanie autora skargi aby w ogóle rozważać bieg terminu przedawnienia w kontekście jego przerwania lub zawieszenia niezbędne jest skuteczne doręczenie przed upływem okresu, o którym mowa w art. 70 § 1 Op. co najmniej decyzji określającej to zobowiązanie przez organ pierwszej instancji - dopiero wtedy można zawieszać lub przerywać bieg tego "istniejącego" w obrocie prawnym zobowiązania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1), a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd natomiast rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani też procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Na wstępie podnieść należy, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Podstawowym zarzutem skargi (jak również istotą sporu na obecnym etapie postępowania) jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego na skutek wydania decyzji podatkowej po terminie jej przedawnienia. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Natomiast zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Op. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Natomiast w myśl art. 70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Stosownie zaś do przepisu art. 70c Op. organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Sąd w pełni podziela argumentację organu odwoławczego, zgodnie z którą bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2011 r. został zawieszony - na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej - w dniu 21.11.2016 r. (a zatem przed upływem 5-letniego terminu przedawnienia, tj. przed 31.12.2016 r.) na skutek wszczęcia przez Urząd Skarbowy w Z. dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art. 61 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. polegające na podaniu nieprawdy w deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiąc lipiec 2011 r. Zgodnie z art. 70 c Ordynacji podatkowej zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. o zawieszeniu z dniem 21.11.2016 r. biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2011 r. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25.11.2016 r. Pismem z dnia 21 lutego 2017 r. organ pierwszej instancji przesłał do Izby Skarbowej w Ł. postanowienie o umorzeniu dochodzenia celem zatwierdzenia. W dniu 25.04.2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. zatwierdził postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art. 61 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. polegające na podaniu nieprawdy w deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za lipiec 2011 r. Tym samym 25.04.2017 r. nastąpiło prawomocne zakończenie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe. Zatem bieg terminu przedawnienia za lipiec 2011 r. - zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej uległ zawieszeniu od dnia 21.11.2016 r. do dnia 25.04.2017 r., natomiast od dnia 26.04.2017 r. biegnie dalej. Zgodnie z art. 70 c Op. zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r., iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2011 r. biegnie dalej od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o czyn zabroniony, tj. od dnia 26.04.2017 r., zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 09.05.2017 r. Uwzględniając okres zawieszenia przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2011 r. nastąpiłoby z dniem 06.06.2017 r. Ponadto, jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. w dniu 12.05.2017 r. dokonano zajęcia rachunku bankowego G. K. w Bank A w P.. Bank potwierdził odbiór zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego dnia 12.05.2017 r., natomiast zobowiązany odebrał zawiadomienie o zajęciu w dniu 16.05.2017 r. Z pisma banku wynika, że G. K. posiada konto bankowe, brak na nim jedynie środków umożliwiających realizację zajęcia. Zatem, zdaniem Sądu, zastosowany środek egzekucyjny jest skuteczny i przerwał - zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej - bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2011 r. w dniu 12.05.2017 r. W związku z tym zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za lipiec 2011 r. nie przedawniło się. Zaskarżona decyzja została wydana [...] r. i doręczona pełnomocnikowi [...] r. W świetle wyżej przedstawionych okoliczności - w opinii Sądu - nie doszło do naruszenia art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Za zupełnie bezpodstawny należy uznać argument autora skargi, iż na dzień doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania karnego skarbowego zobowiązanie powinno być skonkretyzowane w obrocie prawnym ażeby można było stosować instytucję przedawnienia zobowiązania podatkowego, dokonywać zawieszenia i przerywania jego biegu. Jak już wcześniej wskazano zgodnie z treścią art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia wywołuje zatem wszczęcie nie jakiegokolwiek postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub o wykroczenie skarbowe lecz takiego, które pozostaje w związku z dochodzonym zobowiązaniem podatkowym i obejmuje swoim zakresem działanie lub zaniechanie podatnika. W pełni należy podzielić pogląd organów podatkowych, że żaden przepis prawa nie wymaga aby na dzień doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania karnego skarbowego w obrocie prawnym powinno istnieć zobowiązanie w skonkretyzowanej formie. Przyjęcie argumentacji skargi prowadziłoby do nieuprawnionego wniosku, iż nie można byłoby wszcząć postępowania karnego skarbowego w trakcie kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego. Oznaczałoby to w konsekwencji, że postępowanie karne skarbowe można byłoby wszcząć jedynie po skutecznym doręczeniu decyzji wymiarowej organu pierwszej instancji. Rację mają organy podatkowe, że w świetle obowiązujących regulacji karnoprocesowych nie ma obowiązku wstrzymywania się ze wszczęciem postępowania o przestępstwo skarbowe ani do czasu wszczęcia postępowania podatkowego, ani do czasu wydania decyzji podatkowej (choćby nieostatecznej). Należy podkreślić, że ustawodawca nie zawarł wśród przesłanek zawieszenia biegu terminu przedawnienia wymogu funkcjonowania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Jeżeli zobowiązanie w prawidłowej wysokości nie zostało zapłacone jest zobowiązaniem niewykonanym w rozumieniu art. 70 § 6 pkt 1 Op. Jest to okoliczność obiektywna. Dla jej zaistnienia nie jest konieczne funkcjonowanie w obrocie decyzji określającej. Organ wszczyna postępowanie podatkowe w sytuacji gdy kwestionuje wysokość deklarowanego (zapłaconego) zobowiązania, które powstało ex lege. Jeżeli w toku tego postępowania poweźmie podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia w związku z niewykonaniem zobowiązania, jest obowiązany podjąć działania zmierzające do wszczęcia postępowania karno-skarbowego. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Tym samym zarzut skargi oparty przesłance konieczności uprzedniego skonkretyzowania zobowiązania jest bezzasadny. Nie będąc związany zarzutami skargi Sąd uznał również, iż na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, organy podatkowe prawidłowo wywiodły, że nie można dokonanej przez skarżącego transakcji sprzedaży samochodu AUDI Q7 opodatkować w procedurze VAT marża w oparciu o art. 120 ust. 4 w zw. z art. 120 ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT. W ocenie Sądu strona nie przestawiła wiarygodnych dowodów potwierdzających prawo do zastosowania procedury VAT marża. Pomimo, że kwestia ta nie była przedmiotem wniesionej skargi, prawidłowość wywodów organu odwoławczego w powyższym względzie nie budzi zastrzeżeń Sądu. Biorąc pod uwagę powyższe względy, Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wobec czego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – skargę oddalił

P.C.