Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 241/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 92a
journal: Dz.U. 2021 poz 919
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: S WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: S WSA Ewa Michna ASR WSA Marta Kisielowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 grudnia 2021 r., znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza na rzecz J. S. od Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 21 grudnia 2021 r., znak [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2021 r. o nałożeniu na J. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą J. S. "B" (dalej: "skarżący") kary pieniężnej w wysokości 2500 (słownie: dwa tysiące pięćset) złotych i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 500 zł (słownie: dwa tysiące pięćset) złotych. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 4, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 2, 3 i 7 oraz ust. 2 pkt 5, art. 20 ust. 1a, art. 20 a ust. 1 i 2, art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 919, dalej: "u.t.d.") oraz § 14 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 10 kwietnia 2002 r. w sprawie rozkładów jazdy (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 202 ze zm.) oraz lp. 2.2 pkt 2 i l.p. 2.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2022 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego sprostował oczywistą omyłkę w decyzji z dnia 21 grudnia 2021 r. w ten sposób, że na stronie pierwszej po słowach "500 zł (słownie:" skreśla się treść "dwa tysiące".

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 2 grudnia 2020 r. skarżący kierujący pojazdem Mercedes nr rej. [...] został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji do kontroli drogowej na przystanku K Sołectwo. Skarżący okazał przy kontroli prawo jazdy, aktualny rozkład jazdy na trasie K1 – S - W, zezwolenie oraz wypis z licencji. Podczas kontroli stwierdzono naruszenie załącznika 3 u.t.d. tj. l.p. 2.2.2. Stwierdzono, że skarżący był na przystanku K Sołectwo o godzinie 8.52, natomiast według rozkładu jazdy powinien być o 9.05. Skarżący wyjaśnił w toku kontroli, że różnica w czasie wynika z małej ilości pasażerów oraz braku dodatkowych czynności związanych z zatrzymywaniem się na przystankach oraz sprzedażą biletów.

Z oświadczenia skarżącego z 9 lipca 2020 r. skierowanego do Starosty W wynika, że z przyczyn ekonomicznych zawiesza on kursy na trasie W - S - K1: z W o 8.45 i 18.03 oraz z K1 o 13.05 oraz 19.10. Skarżący oświadczył, że poinformował pasażerów o utrudnieniach.

W dniu 31 grudnia 2020 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie naruszenia przepisów u.t.d. w przedmiocie naruszenia określonego w lp. 2.2.2. załącznika nr 3 u.t.d. "Wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym dotyczących: godzin odjazdu i przyjazdu (kwota kary 500 zł) oraz w przedmiocie naruszenia nieujętego w protokole kontroli: l.p. 2.2. "Wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu specjalnego bez obowiązującego rozkładu jazdy" (kwota kary 2000 zł).

Pismem z dnia 12 stycznia 2021 r. skarżący wyjaśnił, że nie zostały naruszone przepisy u.t.d. Wskazał, że został zatrzymany do kontroli o 8.58, a nie o 8.50. Kurs realizowany był na trasie K1 – W z dozwoloną prędkością, jednakże ze względu na małą ilość pasażerów przejechał trasę szybciej, a ze względu na brak zatoczek autobusowych na odcinku D – K nie mógł zatrzymać się na drodze, bo blokowałby ruch pojazdów. Czas miał być wywarzony na przystanku w K. Skarżący zwrócił uwagę, że kontrola trwała dwie godziny i z tego powodu nie mógł zrealizować kolejnych kursów. W ocenie skarżącego kontrole powinny być przeprowadzane na początkowym lub końcowym przystanku.

Decyzją z dnia [...] 2021 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2500 zł. Karę wymierzono w oparciu o stwierdzone naruszenia: art. 92a ust. 1, 6, 7 u.t.d. zał nr 3 lp. 2.2.2. "Wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących 2) godzin odjazdu i przyjazdu w kwocie 500 zł; art. 92 a ust. 1, 6. 7 u.t.d. zał. nr 3 lp. 2.3. "Wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez obowiązującego rozkładu jazdy" w kwocie 2000 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że o godz. 8:52 na przystanku autobusowym K Sołectwo był wykonywany przewóz regularny zarobkowy osób na trasie K1 – W na podstawie zezwolenia [...], na podstawie analizy rozkładu jazdy, jednoznacznie stwierdzono, że autobus winien odjechać z przystanku K Sołectwo o godzinie 9:05. Organ wskazał, że skarżący przyjechał na przystanek autobusowy K Sołectwo za wcześnie o 13 minut, względem planowanego przyjazdu zgodnie z rozkładem jazdy, a zatem wykonywał przejazd niezgodnie z rozkładem jazdy ponieważ na wcześniejsze przystanki również przyjechał za wcześnie.

W odwołaniu od decyzji skarżący zwrócił uwagę na ustawę o COVID-19 i wskazał, że nie naruszył przepisów u.t.d.

Decyzją z dnia 21 grudnia 2021 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i nałożył na skarżącego karę w wysokości 500 zł za popełnienie naruszenia określonego w lp. 2.2. pkt 2 załącznika nr 3 u.t.d. W ocenie organu II instancji zachodzą przesłanki do przyjęcia, że w dniu kontroli doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym- w wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że skarżący został zatrzymany na przystanku K Sołectwo, określonym w rozkładzie jazdy jako "K Sołectwo 2" o godz. 8.52, a powinien odjeżdżać z przystanku o godzinie 9.05. W rezultacie, w ocenie organu skarżący naruszył warunki zezwolenia nr [...]. Zdaniem organu II instancji brak było podstaw do nałożenia na skarżącego kary za naruszenie z lp. 2.3. załącznika nr 3 do u.t.d. Organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się pismo skarżącego złożone w Starostwie Powiatowym w W w dniu 10 lipca 2020 r., z którego wynika, że skarżący zawiadomił organ, że z przyczyn ekonomicznych wykonywanie kursów z W o godz. 8.45 i 18.05 oraz K1 o godzinach 13:05 i 19:10 zostają zawieszone zgodnie z art. 15 n ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zapobieganiem COVID-19 (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095). Zdaniem organu, skarżący zgłaszając zawieszenie wykonywania kilku kursów z zezwolenia nr [...] nie miał obowiązku zmieniać rozkładu jazdy stanowiącego załącznik do tego zezwolenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił, że przedłożył film z czasem, kiedy został zatrzymany autobus, ale i tak wzięto pod uwagę czas wskazany przez Policję. Skarżący wskazał, że poniósł już znaczne straty w związku z COVID-19, a w wyniku działań organów narażony został na poniesienie kolejnych strat. W oparciu o podniesione zarzuty wniósł o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 92a. ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Jak stanowi § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w rozkładzie jazdy wskazuje się godziny przyjazdu lub odjazdu środka komunikacyjnego z przystanku lub dworca. Zgodnie z załącznikiem nr 3 lp. 2.2.2. u.t.d. wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym dotyczących: godzin odjazdu i przyjazdu podlega karze 500 zł.

Na wstępie należy wskazać, że Sąd podziela stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji, że brak było podstaw do nałożenia na skarżącego kary za naruszenie określone w Załączniku nr 3 lp. 2.3. u.t.d. polegające na wykonywaniu przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez obowiązującego rozkładu jazdy. Zasadnie przyjął bowiem przyjął Główny Inspektor Transportu Drogowego, że skarżący zgłaszając zawieszenie wykonywania kilku kursów z zezwolenia nr [...] nie miał obowiązku zmieniać rozkładu jazdy stanowiącego załącznik do tego zezwolenia w świetle powołanego w zaskarżonej decyzji art. 15 n ustawy covidowej.

W rezultacie przedmiotem oceny przez Sąd była ocena legalności nałożenia na skarżącego kary za wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że organy nie przeprowadziły w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego. Do pisma z dnia 12 stycznia 2021 r. skarżący dołączył płytę DVD, z której miał wynikać czas zatrzymania skarżącego na przystanku K Sołectwo. Podnieść należy, że zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej prawem formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, jednakże przepis ten nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych (art. 76 § 3 k.p.a.). W rezultacie, stwierdzenie w protokole kontroli drogowej godziny zatrzymania skarżącego, nie wyklucza przeprowadzenia dowodu na tę okoliczność. Tymczasem, ani organ I, ani II instancji nie przeprowadził wnioskowanego przez skarżącego dowodu. W zaskarżonej decyzji, organ II instancji wskazał jedynie, że nawet przyjmując za zasadne stanowisko skarżącego, że przyjechał na przystanek o godzinie 9.00 (w piśmie z dnia 12 stycznia 2021 r. skarżący wskazywał godzinę 8.58), to i tak naruszył warunki zezwolenia ponieważ na przystanek, na którym został zatrzymany powinien przyjechać kilka minut później.

W ocenie Sądu czas, w którym przeprowadzono kontrolę samochodu skarżącego, wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonej decyzji, ma znaczenie ponieważ na tych ustaleniach organ I i II oparły twierdzenie o naruszeniu przez skarżącego określonych w zezwoleniu godzin przyjazdu i odjazdu.

W ocenie Sądu, pomijając wnioski dowodowe skarżącego w tym zakresie, organy naruszyły treść art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.

Naruszenie to niewątpliwie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ organ I instancji, opierając się na godzinie zatrzymania skarżącego do kontroli dokonał dalszych, nieznajdujących uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym, ustaleń faktycznych i przyjął, że na wcześniejsze przystanki skarżący przyjechał również niezgodnie z rozkładem jazdy.

Uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., ma miejsce wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (tak: wyrok NSA z 27.04.2020, II OSK 445/19). O dowolności oceny można mówić w przypadku uzyskania wniosków niewynikających w sposób logiczny ze zgromadzonego materiału dowodowego lub pominięciu określonych dokumentów lub dowodów jako niezdatnych do poparcia przyjętej z góry tezy (tak wyrok NSA 16 lipca 2020 r., II OSK 837/20). W rezultacie, należy stwierdzić, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem powołanych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy – ponieważ organ nie ustalił w sposób rzetelny czasu kontroli skarżącego, a także dokonał ustaleń faktycznych nie znajdujących potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.

Wskazać także należy, że w zaskarżonych decyzjach organy posługują się wymiennie pojęciami czasu odjazdu i przyjazdu na przystanek, traktując je jako pojęcia tożsame. Trzeba wskazać natomiast, że zgodnie z rozporządzeniem w rozkładzie jazdy należy wskazać czas przyjazdu lub odjazdu z przystanku. Z reguł doświadczenia życiowego wynika, że w rozkładach jazdy co do zasady wskazuje się godzinę odjazdu z przystanku pojazdu, który ma realizować przewóz zbiorowy, a nie godzinę przyjazdu na przystanek. Podkreślić należy, że ze zgromadzonych w aktach sprawy dowodów nie wynika. czy kontrola została przeprowadzona w czasie, gdy skarżący opuszczał przystanek K Sołectwo, czy w momencie gdy na niego przyjechał, czy też w czasie postoju na tym przystanku. W zaskarżonych decyzjach organy odwołują się do godzin przyjazdu i odjazdu autobusu, ale w ocenie Sądu nie można tych godzin utożsamiać, a tym bardziej ze szkodą dla skarżącego, w sytuacji gdy ustalenia organów stanowią podstawę do nałożenia kary administracyjnej na jednostkę. Podkreślić należy, że w postępowaniu, którego przedmiotem jest nałożenie kary administracyjnej, naruszenie przez osobę, na którą ma zostać nałożona kara przepisów prawa powinno zostać ustalone przez organy w sposób niebudzący wątpliwości. Tymczasem, z zebranego materiału dowodowego sprawy, ani z treści decyzji, nie wynika, że skarżący rzeczywiście realizował kurs niezgodnie z treścią rozkładu jazdy.

W rezultacie, ponownie rozpatrując sprawę organy powinny przeprowadzić postępowanie dowodowe i ustalić istotne dla sprawy okoliczności faktyczne objęte hipotezą normy wskazanej jako podstawa prawna rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu, w przypadku gdyby organy ustaliły, że skarżący rzeczywiście realizował przewóz osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu, wówczas powinny rozważyć zastosowanie art. 92 c u.t.d. Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Tymczasem, ani organ I, ani II instancji nie odniosły się do podnoszonych przez skarżącego okoliczności, że nie miał wpływu na czas przyjazdu na przystanek K Sołectwo, ponieważ ze względu na stan epidemii COVID-19 w grudniu 2020 r. znacznie spadła ilość pasażerów komunikacji zbiorowej (m. in. ze względu na zdalne nauczanie w szkołach), co przełożyło się na czas realizowanych przewozów. Skarżący niewątpliwie nie miał wpływu na te okoliczności.

Dokonując oceny możliwości zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. należy uwzględnić uzasadnienie wprowadzenia m. in. art. 15n ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zapobieganiem COVID-19 (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095), w którym wskazano: "branża transportowa jest jedną z pierwszych, która odczuła skutki wywołane zagrożeniem rozprzestrzeniania się COVID-19. W ostatnim czasie przedsiębiorstwa transportowe, zwłaszcza zajmujące się transportem osób, notują drastyczny spadek zamówień na świadczone przez nich usługi transportowe. Odwołanie imprez masowych, malejący ruch turystyczny (odwołane wycieczki, wycieczki szkolne, pielgrzymki), a także zmniejszająca się liczba osób podróżujących zarówno w kraju, jak i za granicę, powodują znaczne straty finansowe wśród przewoźników drogowych wykonujących przewozy regularne, tj. publiczne przewozy osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami oraz przewozy regularne specjalne, tj. niepubliczne przewozy regularne określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Duża część wykonywanych przewozów regularnych stała się nierentowna bądź też niemożliwe jest ich wykonywanie zgodnie z rozkładem jazdy i na warunkach określonych w uzyskanym zezwoleniu na wykonywanie tego rodzaju przewozu. Dlatego też powstała konieczność wprowadzenia szczególnych rozwiązań minimalizujących negatywne skutki ekonomiczne dla tego sektora gospodarki. Mając na uwadze, że wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu stanowi naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego i zagrożone jest karą pieniężną, zgodnie z art. 92a ust. 1 i załącznikiem nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, zasadnym jest wprowadzenie przepisu konstytuującego instytucję odstępstwa od wykonywania przedmiotowych przewozów zgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu, na czas występowania zagrożenia rozprzestrzeniania się zakażeń COVID-19. W związku z czym przewoźnicy drogowi będą mogli zaprzestać wykonywania przewozów na określonych liniach bądź wykonywać je niezgodnie z rozkładem jazdy, jeżeli będzie to uzasadnione przedstawionymi powyżej przesłankami, bez obawy, że nałożona zostanie na nich z tego tytułu kara pieniężna. W takich przypadkach nieprzestrzeganie warunków określonych w zezwoleniu, nie będzie stanowiło także podstawy do odmowy udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych lub przewozów regularnych specjalnych, ich zmiany bądź cofnięcia" (http/orka.sejm.gov.pl>299-uzas).

Zwrócić należy uwagę, że przepis art. 92c ust. 1 u.t.d., jako wyjątek od zasady odpowiedzialności przedsiębiorcy odnosi się do wyjątkowych sytuacji, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć. Okolicznością egzoneracyjną jest siła wyższa, rozumiana jako zdarzenie pochodzące z zewnątrz, którego następstwa nie można było zapobiec, pomimo dołożenia należytej staranności. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że jako zdarzenia i okoliczności nie do przewidzenia, o jakich mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., można traktować tylko takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie (a więc wyjątkowe i nadzwyczajne), a ich wystąpienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia (por.m.in. wyroki w sprawach sygn. akt: II SA/Ol 66/21, III SA/Gl 65/21, II RZ 1422/20). W ocenie Sądu istnienie stanu epidemii wywołanej przez COVID – 19 może być uznane za okoliczność, o której mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. (tak słusznie wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim II SA/Go 345/21.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.").

Ponownie rozpoznając sprawę organy na zasadzie art. 153 p.p.s.a. będą związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, w szczególności przeprowadzą wnioskowane dowody przez skarżącego, a następnie ustalą czy całokształt zebranych w sprawie dowodów, daje podstawę do przyjęcia, że skarżący realizował przewóz osób niezgodnie z rozkładem jazdy, ewentualnie rozważą zastosowanie art. 92c u.t.d. zgodnie z wskazaniami zawartymi w wyroku.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.