Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 885/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 185 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 15 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. C. – N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 marca 2006 r., Sygn. akt II SA/Gd 852/05 w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi I. C. – N. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 25 maja 2005 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniosek I. C. – N. z dnia 7 września 2005 r. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 25 maja 2005 r., Nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, iż nie złożenie skargi w terminie, nie jest jej zaniedbaniem lub lekkomyślnością, ale zbiegiem okoliczności od niej niezależnych. Podkreśliła również, iż w związku z jej wyjazdem, osobą upoważnioną do odbioru wszelkich przesyłek był jej pełnoletni syn. Do wniosku skarżąca dołączyła ksero oświadczenia K. W. – pracownika urzędu pocztowego, że w dniach od 20 maja 2005 r. do 12 czerwca 2005 r. nie zastał nikogo w domu, a awizo nie mógł pozostawić, ponieważ skrzynka pocztowa na bramie była wyłamana. Następnie I. C. – N. w odpowiedzi na wezwanie sądu z dnia 9 stycznia 2006 r. do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu, wskazała kiedy i w jakich okolicznościach dowiedziała się o zaskarżonej decyzji - to jest 31 sierpnia 2005 r., - z oświadczenia pracownika poczty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając wniosek I. C. – N., ustalił, iż skarżąca swojego pisma z wnioskiem o przywrócenie terminu, nie wniosła w wymaganym siedmiodniowym terminie od dnia ustania przyczyny uchybieniu terminowi. W ocenie Sądu daty (29 i 30 sierpnia 2005 r.) wskazane przez skarżącą jako moment dowiedzenia się o treści decyzji dotyczącej jej nieruchomości, jest mało wiarygodny i nie może zostać uznany przez Sąd, a dowód w postaci oświadczenia pracownika poczty, który jest dokumentem prywatnym i informacje w nim nie są potwierdzone przez żaden organ, nie może zostać uznany za wystarczający. Natomiast zwrotne potwierdzenie odbioru, do którego skarżąca się nie ustosunkowała, stanowi dokument urzędowy i korzysta z domniemania zgodności ze stanem rzeczywistym. Sąd badając sprawę, uznał również, iż w oparciu o zebrany w postępowaniu materiał dowodowy nie mógł jednoznacznie określić, czy w niniejszej sprawie został zachowany siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła I. C. – N., domagając się jego uchylenia. Skarżąca podkreśliła w swoim uzasadnieniu, że wszystkie możliwe, wymagane dokumenty załączyła do wniosku i w sposób wyczerpujący wykazała brak winy w uchybieniu terminu. Podniosła również, iż oświadczenie pracownika urzędu pocztowego stanowi dowód, ma charakter wiążący i powinien zostać uwzględniony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) sąd odrzuca wniosek o przywrócenie terminu, jeżeli jest on spóźniony, a więc wniesiony po upływie 7-dniowego terminu liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu lub z mocy ustawy niedopuszczalny. Odrzucając wniosek na podstawie powołanego przepisu sąd ma obowiązek ustalić niewątpliwie, że nastąpiło uchybienie 7-dniowemu terminowi. Sąd nie może domniemywać, że strona uchybiła terminowi w tej, a nie w innej dacie. Jeżeli z okoliczności sprawy nie da się w sposób jednoznaczny ustalić, czy termin określony w art. 87 § 1 został zachowany, należy wtedy rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu merytorycznie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności niniejszej sprawy nie uzasadniają odrzucenia wniosku.

Sąd pierwszej instancji stwierdził bowiem, że skarżąca nie zachowała wymaganego ustawowo terminu. Jednocześnie uznał, iż w rozpatrywanej sprawie nie jest w stanie jednoznacznie określić daty, od której zaczął biec termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, jak również daty kiedy ten termin upłynął. Odrzucając wniosek o przywrócenie terminu z przyczyn formalnych powinien był ustalić dokładną datę ich ustania, ewentualnie wskazać inne przyczyny uchybienia terminowi.

Natomiast podniesione przez skarżącą w zażaleniu argumenty i orzeczenia NSA (por. NSA z dnia 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 4162/01, NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt VSA 793/03), które miały wykazać brak jej winy w niezachowaniu terminu do złożenia skargi, nie mają bezpośredniego związku z zaskarżonym postanowieniem, bowiem Sąd rozpatrywał sprawę pod względem formalnym – niezachowania siedmiodniowego terminu od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

Skoro zatem w świetle zgromadzonego materiału nie można ustalić z całą pewnością, w jakim dokładnie dniu ustała przyczyna uchybienia terminowi, nie było podstaw do formalnego załatwienia wniosku i jego odrzucenia, lecz należało go rozpoznać merytorycznie.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.