Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 151/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 237
journal: Dz.U. 2019 poz 1396
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do sporządzenia w formie opracowania pisemnego i przedłożenia przeglądu ekologicznego dla instalacji - punkt skupu złomu oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", uchyliło w części, zaś w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję Starosty L. z [...].09.2019 r., którą zobowiązano A sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: spółka) do sporządzenia w formie opracowania pisemnego i przedłożenia przeglądu ekologicznego dla instalacji - punktu skupu złomu zlokalizowanego na terenie działki nr [...] obręb R. Uchylając decyzję w części, zakreślono inny (późniejszy) termin realizacji obowiązku przedłożenia przeglądu.

W uzasadnieniu orzeczenia, po zreferowaniu przebiegu sprawy, Kolegium przywołało następujące uwarunkowania faktyczne i prawne, przemawiające za wydanym rozstrzygnięciem.

W związku z wystąpieniami D. K. i P. K. dotyczącymi działalności gospodarczej związanej ze zbieraniem odpadów prowadzonej przez A sp. z o.o., postanowieniem z [...].06.2018 r. Starosta L. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie nakazania przeprowadzenia przeglądu ekologicznego w pełnym zakresie dla spółki, stwierdzając, że wnioskodawcy nie wykazali swojego interesu prawnego, a tym samym nie udowodnili, że są stroną postępowania, którego żądają wszczęcia. Powyższe postanowienie zostało przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. (dalej jako: SKO) uchylone postanowieniem z [...].07.2018 r. W efekcie wydanego rozstrzygnięcia organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zobowiązania spółki do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego. Jako podstawę prawną prowadzonego postępowania organ podał art. 237 w związku z art. 241 ustawy z 27.04.2018 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 799 ze zm.) - dalej jako ″p.o.ś.″. Tak zainicjowane postępowanie, w którego toku przeprowadzono w dniu [...].11.2018 r. oględziny miejsca prowadzenia działalności oraz przestrzegania i stosowania przepisów o ochronie środowiska, organ I instancji umorzył decyzją z [...].12.2018 r. z uwagi na brak stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania spółki na środowisko. Po rozpatrzeniu odwołania D. K. i P. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z [...].02.2019 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy stwierdził brak ustalenia podstawowych okoliczności faktycznych związanych z działalnością spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpatrzeniu sprawy ze sprzeciwu spółki, wyrokiem z 13.05.2019 r., sygn. akt II SA/Wr 229/19, oddalił sprzeciw w całości.

W powtórzonym postępowaniu organ I instancji ustalił, że spółka prowadząc działalność w zakresie zbierania odpadów korzysta ze stacjonarnych urządzeń technicznych, w postaci wagi talerzowej, wózka widłowego i kontenerów na odpady. Organ stwierdził, że wskazane urządzenia są powiązane technologicznie i zlokalizowane na terenie, do którego spółka posiada tytuł prawny, zatem, na podstawie art. 3 pkt. 6 lit. b p.o.ś. należy je uznać za instalację. Organ I instancji w celu weryfikacji możliwości negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, przeprowadził w dniach od [...] czerwca do [...] lipca 2019 r. kontrolę działalności spółki w trakcie jej faktycznego funkcjonowania, dokonując obserwacji załadunku/przeładunku odpadów oraz sposobu załadunku/rozładunku kontenerów, a także sposobu przyjmowania odpadów. W trakcie kontroli pracownicy Starostwa nie dysponowali sprzętem pomiarowym i wszelkie obserwacje prowadzili organoleptycznie. W wyniku kontroli stwierdzono, że magazynowanie odpadów odbywa się w budynku gospodarczym (w zezwoleniu wskazano plac magazynowy przed budynkiem). Stwierdzono generowanie głośnych nieprzyjemnych dźwięków podczas przeładunku odpadów do dużego kontenera. Ustalono, że tego rodzaju dźwięki generuje również wózek widłowy (dźwięki ostrzegawcze). Ponadto stwierdzono, że eksploatacja kontenerów i urządzeń wywołuje krótkie - trwające od 3 do 5 sekund - pojedyncze głośne i nieprzyjemne dla ucha hałasy/ skrzypnięcia/ stuki. Ustalono, że czas trwania załadunku lub rozładunku kontenera z pojazdu transportującego trwa około 3 minut. Według organu obserwacje dokonane w trakcie kontroli potwierdzają, że generowane dźwięki były krótkotrwałe, impulsywne i metaliczne, głośne - w przypadku przeładunku złomu, oraz piskliwe i natrętne - w przypadku eksploatacji wózka widłowego i kontenerów. W trakcie przesypywania złomu z małego do dużego kontenera nie było słychać słów wypowiadanych przez kontrolującą osobę. Obserwacje były prowadzone na terenie instalacji - w bliskiej odległości od kontenerów, co wywoływało większe oddziaływanie aniżeli to obserwowane w środowisku na działkach sąsiednich. Organ zauważył, że nie ma pewności czy na otaczającym terenie oddziaływanie hałasowe zostaje na tyle wygłuszone, aby nie wpływać negatywnie na żywe organizmy, w tym ludzi. W trakcie kontroli skupu stwierdzono brak stosowania przez spółkę specjalistycznych zabezpieczeń chroniących przed hałasem (jedyną ochroną jest płot o wysokości 2 m i znajdujące się w jego sąsiedztwie, na terenie posesji sąsiadów, drzewa o wysokości ok. 5 m), a także brak korzystania z jakichkolwiek dodatkowych działań, organizacji pracy, czy infrastruktury, zabezpieczających lub ograniczających przed emisją hałasu. Nie stwierdzono także planów zmiany godzin i dni pracy instalacji tak, aby były nieuciążliwe dla okolicznych mieszkańców. Ustalono brak rozlokowania godzin i dni odbioru odpadów w ten sposób aby uwzględnić minimalizację oddziaływań na otoczenie. Spółka złożyła uwagi i zastrzeżenia do kontroli. Organ I instancji zbadał również dokumenty dotyczące formalno-prawnych podstaw prowadzonej działowości gospodarczej. Wskazał również na stanowisko WIOŚ z [...].04.2019 r. Ponadto organ dokonał analizy akt sprawy zakończonej decyzją Wójta Gminy M. z [...].04.2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację analizowanego skupu złomu oraz wydaną przez Starostę L. decyzją z [...].05.2016 r. zezwalającą firmie [...] na zbieranie odpadów na działce nr [...]. W tym zakresie przyjęto, że obie działalności, zarówno ta prowadzona wcześniej przez J. C., jak również prowadzona przez A sp. z o.o., są analogiczne. Organ I instancji podkreślił, że RDOŚ opiniował na etapie wydawania decyzji środowiskowej potrzebę wykonania oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, z uwagi na przewidywaną możliwość występowania zagrożeń. Starosta powołał się również na wyniki kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ w 2016 r. dotyczące pomiarów wartości równoważnego poziomu dźwięku w środowisku. Zauważył w tym przypadku, że wówczas nie stwierdzono ustawowych przekroczeń, tym niemniej ze sprawozdania z pomiarów wynika, że zmierzone (chwilowe) poziomy dźwięku były wyższe i przekraczały wartość 55 dB. Na tej podstawie organ przyjął za niewykluczone, że poziomy te zwiększyły się w roku ubiegłym i powtórzą się teraz. Jako argument przemawiający za potrzebą ponownego zbadania generowanego hałasu organ wskazał też fakt, że w toku postępowania, powołani świadkowie stwierdzili narastającą uciążliwość instalacji dla najbliższych sąsiadów w ostatnich latach oraz coraz częstsze przeładunki, także w czasie wykorzystywanym przez nich na odpoczynek. Powołani świadkowie zgłaszali, że szczególnie przeszkadzający w ich codziennym funkcjonowaniu jest nagły, impulsywny charakter dźwięków przeładowywanego złomu, a także popołudniowe i sobotnie, a niekiedy nawet poranne, godziny tych przeładunków. Według organu I instancji, wbrew stanowisku spółki, zeznania świadków zamieszkujących w bezpośrednim sąsiedztwie skupu złomu są dowodem na możliwość negatywnego oddziaływania hałasu z instalacji na środowisko. Odnosząc się do braku ustalenia w trakcie kontroli instalacji emisji pyłów, drgań w trakcie załadunku lub przeładunku odpadów oraz w trakcie przyjazdu klientów oraz braku zidentyfikowania zapachów, organ I instancji stwierdził, że powyższe nie dowodzi, że wskazane emisje na badanym terenie nie występują. W tym zakresie organ dokonał analizy dotyczącej skali prowadzonej działalności gospodarczej. Wskazał, że ilość zebranych odpadów w kolejnych latach działalności wynosiła: (IV - XII) 2017r. - 165,794 Mg, w tym 155,42 Mg żelaza i stali, (I - XII) 2018r. - 489,523 Mg, w tym 447,75 Mg żelaza i stali, (I - VI) 2019 r. - 202,914 Mg, w tym 168,04 Mg żelaza i stali. Dla porównania, w całym 2016 r. odebrano 245,970 Mg odpadów, w tym 201,834 Mg żelaza i stali. Wskazuje to na około dwukrotny wzrost ilości zbieranych odpadów względem działalności prowadzonej na tym samym terenie w 2016 r. W bieżącym roku, w oparciu o powyższe dane przewiduje się powtórzenie wyniku z roku ubiegłego. Zdaniem organu I instancji, powyższe porównanie pozwala domniemywać, że wraz ze wzrostem ilości przyjmowanych odpadów wzrósł także stopień oddziaływania instalacji na otoczenie. Równocześnie procentowy udział żelaza i stali (kod odpadu: 17 04 05) w całkowitej masie zbieranych odpadów wynosił rocznie około 80 % - 90 %. Organ zaznaczył, że gospodarowanie tym właśnie odpadem może generować uciążliwe dźwięki - związane z wielotonażowym transportem za pomocą ciężkiego sprzętu, a także związane ze znaczącą głośnością przeładunku i niekiedy załadunku odpadów. Z obsługą instalacji wiąże się także użytkowanie urządzeń o napędzie spalinowym i transport odpadów pojazdami o silnikach spalinowych, co również może mieć wpływ na jakość powietrza na terenie inwestycji i lub w jej sąsiedztwie. Zdaniem organu I instancji nie bez powodu działalność prowadzona przez spółkę jest sklasyfikowana w rozporządzeniu Rady Ministrów z 09.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w § 3 ust. 3 pkt 81 jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - punkty do zbierania i przeładunku złomu. Wynika z tego, że z definicji działalność polegająca na zbieraniu złomu może być lub jest negatywna dla środowiska, co wskazał właściwy organ państwa wpisując taki rodzaj działalności na wskazaną wyżej listę.

Dalej organ przeanalizował proces załadunku i rozładunku małych i dużych kontenerów. Na tej podstawie stwierdził, że każdorazowy proces ten wiąże się z generowaniem oddziaływań, w tym hałasowych i zanieczyszczeń do powietrza, które wpływają na warunki w otoczeniu instalacji. W okresie pomiędzy odbiorami kontenerów działalność, skupu generuje oddziaływania związane z przemieszczaniem, segregacją i umieszczaniem złomu w kontenerach. Zdaniem organu, sposób załadunku i rozładunku odpadów ma duże znaczenie dla intensywności i charakteru oddziaływań generowanych przez skup. Zaobserwowane ręczne gospodarowanie odpadami wywoływało zazwyczaj pojedyncze dźwięki (na nagraniach filmowych także powodujące intensywny hałas/uderzenia), natomiast wsypywanie-wrzucenie złomu do dużego kontenera (pustego albo częściowo zapełnionego) wiąże się z poważniejszymi zaburzeniami ciszy.

Oceniając dowód z nagrań filmowych zarejestrowanych na prywatnej posesji D. K. i P. K., organ stwierdził, że przedstawiają one aktualną sytuację - zostały zarejestrowane w bieżącym roku. Obrazują one codzienny tryb pracy skupu. Są dowodem na to, że instalacja działa od rana, po godz. 7 (odbiór odpadów), a także wieczorem, około godziny 19. Dowód ten obrazuje skalę oddziaływania generowanego przez sporną instalację. Jednocześnie organ stwierdził, że zgłaszane przez D. K. i P. K. uciążliwości nie są jedynie subiektywnymi odczuciami, lecz wskazują na możliwość rzeczywistego negatywnego oddziaływania instalacji. Potwierdzają to wskazane wyżej wyliczenia i wyniki kontroli przeprowadzonej przez organ. Zgłaszane niedogodności są przy tym zbieżne z negatywnymi oddziaływaniami przewidywanymi w opinii RDOŚ wydanej w postępowaniu w sprawie decyzji środowiskowej. W ocenie organu, wpływ na kierunek emisji uciążliwości na działki sąsiadujące z terenem skupu, ma okoliczność, że od strony wschodniej skup nie jest osłonięty dużymi/wysokimi obiektami architektury. Pozwala to na swobodną emisję hałasu lub innych substancji w tym kierunku.

Na podstawie dokonanych ustaleń faktycznych organ stwierdził możliwość wystąpienia ponadnormatywnego oddziaływania instalacji na środowisko. Uznał, że istnieje prawdopodobieństwo, m.in. zaburzenia warunków aerosanitarnych i przekroczeń hałasu na działkach sąsiadujących z inwestycją. Pomimo niestwierdzenia tego przez osoby kontrolujące (brak sprzętu pomiarowego), ze względu na duże natężenie ruchu pojazdów na terenie skupu, Starosta uznał za prawdopodobne wystąpienie ponadnormatywnej emisji spalin i ewentualnych wycieków substancji ropopochodnych (plac magazynowy podczas kontroli był oczyszczony, ale nosił ślady zanieczyszczeń substancjami ropopochodnymi z przeszłości). Dalej organ wyjaśnił, że w pierwszym etapie postępowania, przed wydaniem uchylonej decyzji z [...].12.2018 r., kontrola przeprowadzona przez WIOŚ nie odbywała się w trakcie przeładunków odpadów i kontenerów (tzn. w czasie normalnego funkcjonowania skupu). Z kolei kontrola przeprowadzona przez RZGW wskazała na brak możliwości powstawania ścieków/odcieków z odpadów, gdy te są magazynowane w kontenerach.

Zdaniem organu I instancji, wykonanie przeglądu ekologicznego znajduje swoje uzasadnienie również w kontekście faktu, że dla analizowanego przedsięwzięcia nie zostały określone środowiskowe uwarunkowania jego realizacji. Stało się tak pomimo, że wydanie decyzji środowiskowej było wymagane i RDOŚ wyraził opinię o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej wówczas inwestycji, która stanowiła ten sam rodzaj działalności i miała być wykonywana w tym samym miejscu. RDOŚ zwrócił wówczas uwagę na konieczność analizy możliwych konfliktów społecznych i sposobów ich przeciwdziałaniu. Organ odniósł się także do postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...], wskazując na zakaz generowania ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie hałasu, wibracji, emisji zanieczyszczeń pyłowych i gazowych, promieniowania elektromagnetycznego oraz zanieczyszczenia wód powierzchniowych i podziemnych oraz uciążliwości związanych z prowadzoną działalnością usługową oraz produkcją nieuciążliwą, które nie mogą przekraczać granic nieruchomości, do których inwestor posiada tytuł prawny.

Dodatkowo organ I instancji wskazał, że Sąd Rejonowy w L. w wyroku z [..].12.2017 r., sygn. akt [...], orzekł o uciążliwości stwarzanej przez skup złomu.

Zdaniem organu I instancji, przegląd ekologiczny, do przygotowania którego zobowiązano spółkę pozwoli ustalić, czy generowane przez należącą do niej instalację oddziaływania rzeczywiście negatywnie wpływają na środowisko lub pozwoli wykluczyć takie oddziaływania. W pierwszym ze wskazanych przypadków, przegląd umożliwi podjęcie działań zmierzających do usunięcia ujemnego oddziaływania na środowisko. Przykładowo przeanalizuje, czy możliwe i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa będzie zamontowanie ekranów akustycznych na granicy działek inwestycyjnej i sąsiedzkiej. Na jego podstawie będzie można wprowadzić w skupie takie rozwiązania, które pozwolą firmie nadal funkcjonować i równocześnie zabezpieczą interesy sąsiadów. W uzasadnionym przypadku wyniki przeglądu ekologicznego mogą posłużyć do przeprowadzenia przez Starostę, względem skupu, postępowania w sprawie wydania tzw. decyzji naprawczej - na podstawie art. 362 p.o.ś. W przypadku niewykazania w przeglądzie ekologicznym negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko omawiane opracowanie będzie dla spółki i dla osób zamieszkujących w pobliżu firmy, dowodem na to, że instalacja funkcjonuje w sposób bezpieczny (dotychczas, z powodu braku całościowej analizy - decyzji środowiskowej, nie wiadomo jaki wpływ na otoczenie generuje instalacja skupu złomu). Organ wyjaśnił, że co prawda przegląd naraża spółkę na koszty, ale pozwala osiągnąć całościową analizę przedsięwzięcia, która może być przydatna przy dalszym planowaniu funkcjonowania i rozwoju firmy w sposób zrównoważony i bezpieczny dla środowiska. Wyniki przeprowadzonego postępowania administracyjnego, zdaniem organu, pozwoliły na ustalenie, że wskazanego wyżej celu nie da się osiągnąć innym sposobem, ani też negatywnego oddziaływania skupu, udowodnić inaczej. W analizowanym przypadku niezbędna jest kompleksowa analiza działalności spółki, która będzie możliwa tylko w następstwie przeprowadzenia specjalistycznych badań, w tym akustycznych. Jednocześnie organ wyjaśnił, że częściową alternatywą wobec zobowiązania spółki do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego byłoby zlecenie, przez Starostę, wykonania pomiarów poziomu hałasu generowanego przez instalację i ewentualne nałożenie, na podstawie art. 150 ust 1 p.o.ś., w drodze decyzji, na prowadzącego instalację, obowiązku prowadzenia w określonym czasie pomiarów wielkości emisji wykraczających poza obowiązki, o których mowa w art. 147 ust. 1, 2 i 4 p.o.ś. Powyższe rozwiązanie nie pozwoli jednak na kompleksową analizę wszystkich możliwych oddziaływań generowanych przez instalację. Nie wskaże też, tak istotnych w analizowanym przypadku, rozwiązań zmierzających do ograniczenia oddziaływania. Biorąc powyższe pod uwagę, organ stwierdził, że jedynym środkiem dowodowym na osiągnięcie celu - wykazania lub wykluczenia negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, jest wykonanie przeglądu ekologicznego. Odnosząc się do zgłoszonego w trakcie kontroli przez spółkę wniosku o powołanie biegłego, który przeprowadzi badania i określi poziom generowanego hałasu, organ wyjaśnił, że powołanie biegłego na tym etapie postępowania ze względów omówionych wyżej byłoby w analizowanej sprawie bezcelowe. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ I instancji przywołał się na wyrok WSA w Szczecinie z 06.04.2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1463/16. Organ ten stwierdził, że w analizowanej sprawie dla wykazania możliwości negatywnego oddziaływania na środowisko instalacji nie było niezbędne przeprowadzenie badań i określenie poziomu generowanego hałasu - nie było więc wymagane powoływanie biegłego w tym zakresie. Również WIOŚ odmówił przeprowadzania ponownych badań hałasu, powołując się na badania przeprowadzone w 2016 r.

Odwołanie od decyzji pierwszej instancji wniosła spółka, która zarzuciła Staroście naruszenie: art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez błędne powołanie podstawy prawnej decyzji jako ustawa z 27.04.2018 r. - Prawo ochrony środowiska, w sytuacji gdy prawidłową podstawą prawną jest ustawa z 27.04.2001 r. - Prawo ochrony środowiska; art. 237 u.p.o.ś. poprzez jego błędne zastosowania, w sytuacji gdy nie wystąpiły przesłanki do zobowiązania strony do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego; art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez wadliwe określenie terminu wskazującego na dzień przedłożenia przeglądu ekologicznego. Stawiając podniesione zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W dodatkowym piśmie procesowym z [...].10.2019 r. spółka powieliła zarzuty zawarte w odwołaniu. Dodatkowo odnosząc się do zarzut naruszenia art. 237 u.p.o.ś. stwierdziła, że nie wystąpiły okoliczności wskazujące na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko. Organ oparł swoją decyzję wyłącznie na podstawie zeznań świadków, przy czym część z tych zeznań została zmanipulowana z uwagi na fakt długotrwałego konfliktu sąsiedzkiego. Natomiast świadkowie nie związani pośrednio albo bezpośrednio z sąsiadami zaprzeczyli, jakoby działalność strony była dla nich uciążliwa. Spółka zwróciła dalej uwagę na okoliczność dotyczącą stanowiska innych organów, które działając na wniosek Starosty, nie wykazały żadnych uchybień w działalności skupu złomu. Odnosząc się do kwestii zabezpieczeń chroniących przed hałasem, podniesiono, że postawienie ogrodzenia akustycznego, którego wysokość kwalifikuje do konieczności uzyskania pozwolenia na budowę było niemożliwe, gdyż sąsiedzi odmówili wyrażenia zgody na budowę tego rodzaju ekranów. Za całkowicie bezprzedmiotowy spółka uznała sposób przeprowadzenia obserwacji organu w kwestii generowanego dźwięku. Wskazano na niewłaściwe miejsce ich dokonania, bezpośrednio pod kontenerem, zamiast na nieruchomości sąsiedniej, na której według twierdzeń sąsiadów, uciążliwości są intensywne. Zarzucono również brak przeprowadzenia w toku postępowania dowodu z opinii biegłego z zakresu akustyki, co przyczyniłoby się do rozpoznania istoty sprawy w sposób obiektywny, a nie subiektywny. Powołano się przy tym na brak posiada przez organ specjalistycznej wiedzy oraz sprzętu do wykonania rzetelnych pomiarów. Pełnomocnik poinformował również o zmienianie przez spółkę obszaru działalności w taki sposób, aby jej działalność była najmniej uciążliwa dla sąsiadów. Na tej podstawie autor odwołania dowodził braku pełnej słuszności zaskarżonej decyzja, gdyż treść jej uzasadnienia jednoznacznie wskazuje, że organ posiadał szereg wątpliwości, których z pewnych względów nie chciał w pełni wyjaśnić. Organ również z nieznanych przyczyn i braku chęci wszechstronnego rozpoznania postępowania przerzucił na stronę obowiązek wyjaśnienia sprawy, poprzez zobowiązanie do opracowania przeglądu ekologicznego. Zdaniem pełnomocnika, działanie organu w tym zakresie należy uznać za sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawa oraz zaufania do organów władzy publicznej.

Rozpatrując sprawę Kolegium wydało opisaną na wstępie decyzję. W jej uzasadnieniu odniosło się do mających zastosowanie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z art. 237 tej ustawy w razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, zobowiązać prowadzący instalację podmiot korzystający ze środowiska do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego. W przepisie art. 238 p.o.ś. określono, zakres przedmiotowy przeglądu ekologicznego dla instalacji kwalifikowanych na podstawie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w art. 239 cyt. ustawy została stworzona możliwość ograniczenia zakresu przeglądu ekologicznego, z pozostawieniem tego do uznania organu administracji. Nadto ustawodawca w art. 240 p.o.ś. przewidział, że jeżeli przedsięwzięcie, w ramach którego jest eksploatowana instalacja, nie zostało zakwalifikowane do grupy mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, organ administracji nakładający obowiązek opracowania przeglądu ekologicznego ma wskazać, w jakim zakresie - w stosunku do tego wynikającego z art. 238 - powinien on być opracowany. Kolegium wskazało, że w przepisie art. 237 u.p.o.ś. jest mowa o zaistnieniu możliwości negatywnego oddziaływania na środowisko, a nie o wymogu, aby taki skutek zaistniał. Przepis ten nie wymaga jednoznacznego stwierdzenia, że skutek w postaci negatywnego oddziaływania zaistniał, tj. instalacja w określony konkretnie sposób oddziałuje negatywnie na środowisko, lecz wystarczy samo tylko ustalenie możliwości negatywnego oddziaływania tej instalacji na środowisko.

Według Kolegium, wskazanie roku 2018 zamiast roku 2001, jako daty uchwalenia ustawy Prawo ochrony środowiska, traktować należy jako błąd pisarski organu. Organ powołał prawidłowe przepisy prawa jak również tytuł ustawy, przywołał także aktualny publikator tekstu jednolitego tej ustawy.

Zdaniem Kolegium organ I instancji zebrał wystarczający materiał dowodowy wskazujący na to, że w trakcie funkcjonowania skupu złomu prowadzonego przez spółkę mogą wystąpić uciążliwości związane z emisją hałasu, które mają wpływ na środowisko w szczególności na ludzi zamieszkujących nieruchomości sąsiednie. Dodatkowo organ ustalił, że z eksploatacją instalacji jest związane użytkowanie urządzeń o napędzie spalinowym i transport odpadów pojazdami o silnikach spalinowych, co także może mieć wpływ na jakość powietrza zarówno na terenie instalacji jak i w jej sąsiedztwie, jak również istnieje możliwość zanieczyszczenia środowiska substancjami ropopochodnymi. Powyższe wskazuje, że zasadna jest ocena niezbędności uzyskania konkretnych informacji w postaci specjalistycznej ekspertyzy jaką jest przegląd ekologiczny. Sporządzony przegląd będzie stanowił dokładne źródło informacji o rzeczywistym oddziaływaniu na środowisko skupu złomu prowadzonego na działce nr [...] oraz o koniecznych działaniach służących zapobieganiu i ograniczaniu oddziaływania na środowisko jak i ewentualnie o potrzebie ustanowienia ograniczonego użytkowania. W związku z tym, że działalność instalacji wiąże się z emisją hałasu oraz substancji w postaci spalin i substancji ropopochodnych, to jedynym środkiem dowodowym do zbadania negatywnego oddziaływania na środowisko jest specjalistyczna ekspertyza w postaci przeglądu ekologicznego. W ocenie Kolegium, w omawianej sprawie ustalenie negatywnego oddziaływania na środowisko nie jest możliwe przy użyciu innych, niż przegląd ekologiczny, środków dowodowych. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji w pkt 2 zaskarżonej decyzji określił szczegółowo zakres przedmiotowy przeglądu ekologicznego, ze szczególnym uwzględnieniem emisji hałasu do środowiska pochodzącego z terenu skupu złomu, zaś w uzasadnieniu orzeczenia wyjaśnił jakie okoliczności miały wpływ na takie właśnie określenie zakresu przeglądu. W pkt 3 kwestionowanej decyzji organ I instancji precyzyjnie określił metody badań i studiów, jakie winny się znaleźć w tym opracowaniu. Kolegium nie znalazło podstaw do kwestionowania nałożonych w pkt 1-3 decyzji obowiązków i w tym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Natomiast w pkt 4 Starosta określił termin przedłożenia przeglądu ekologicznego do [...].12.2019 r. Mając na względzie, że strona skorzystała z przysługującego jej środka odwoławczego, przez co określony przez organ I instancji termin już upłynął, Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia terminu przedłożenia przeglądu ekologicznego i w tym zakresie orzekło o określeniu terminu przedłożenia przeglądu do [...].03.2020 r. Ustalając nowy termin organ odwoławczy kierował się tym, że jego decyzja jest ostateczna, a zatem podlega wykonaniu. Kolegium wyjaśniło przy tym, że sam ustawodawca nie określił w przepisach Prawa ochrony środowiska, że termin ten ma biec dopiero po uprawomocnieniu się decyzji. Zatem mając na względzie, że przegląd ekologiczny będzie wymagał przeprowadzenia stosownych badań, Kolegium uznało, że określenie terminu jego przedłożenia do [...].03.2020 r. będzie jak najbardziej racjonalne.

Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję wniosła A sp. z o.o. Zarzuciła w niej Kolegium naruszenie: art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez błędne powołanie podstawy prawnej decyzji jako ustawa z 27.04.2018 r. - Prawo ochrony środowiska, w sytuacji gdy prawidłową podstawą prawną jest ustawa z 27.04.2001 r. - Prawo ochrony środowiska; art. 237 u.p.o.ś. poprzez jego błędne zastosowania, w sytuacji gdy nie wystąpiły przesłanki do zobowiązania strony do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego; art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez wadliwe określenie terminu wskazującego na dzień przedłożenia przeglądu ekologicznego.

Formułując takiej treści zarzuty jej autor wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi, rozwijając zgłoszone zarzuty spółka poniosła, że zgodnie z art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. decyzja zawiera powołanie podstawy prawnej. Organ I instancji w swojej decyzji powołał błędną podstawę prawną rozstrzygnięcia, gdyż ustawa z 27.04.2018 r. - Prawo ochrony środowiska w ogóle nie istnieje w obrocie prawnym. W obrocie tym istnieje ustawa z 27.04.2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Organ nie powołał się na taką ustawę. Przez to stwierdzić należy, że powołana ustawa nie może być podstawą prawną decyzji w rozumieniu art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. Powołanie się przez organ na przepisy, które nie są w obrocie prawnym uznawane jako źródło prawa, nie może stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Organ II instancji natomiast w sposób wadliwy rozpoznał zarzut zawarty w odwołaniu, gdyż uznał zarzucany błąd wyłącznie jako omyłkę pisarską, która do tej pory nie została w żaden sposób sprostowana.

Uzasadniając zarzut skargi dotyczący zakreślenia terminu na przedłożenie przeglądu ekologicznego do [...].03.2020 r., zdaniem skarżącego, w tym zakresie Kolegium nie zauważyło lub też zapomniało, że od wydanej przez ten organ decyzji służą środki zaskarżenia na drodze sądowo-administracyjnej. Przez to może okazać się, że [...].03.2020 r. decyzja z uwagi na złożenie przez stronę środków zaskarżenia nie będzie w ogóle prawomocna. Dlatego też ewentualny termin na przedłożenie przeglądu ekologicznego winien zostać określony w miesiącach (np. 3 miesiące od daty uprawomocnienia się decyzji). W przeciwnym razie, w przypadku uprawomocnienia się zaskarżonej decyzji znacząco po dacie [...].03.2020 r., spółka będzie pozbawiona możliwości jej wykonania i bez swojej winy uchybi terminowi na ewentualne przedłożenie przeglądu ekologicznego.

Niezależnie od powyższego w ocenie strony skarżącej nie wystąpiły w sprawie okoliczności wskazujące na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko. Organ oparł swoją decyzję wyłącznie na podstawie zeznań świadków, przy czym część tych zeznań została zmanipulowana przez osoby, z którymi spółka pozostaje długoletnim konflikcie sąsiedzkim. Natomiast świadkowie nie związani pośrednio albo bezpośrednio z tymi osobami zaprzeczali, jakoby działalność strony była dla nich jako sąsiadów uciążliwa. Spółka powołała się na stanowiska organów działających z wniosku Starosty, które nie wykazały w toku prowadzonych czynności kontrolnych żądnych uchybień. Odnosząc się do kwestii zabezpieczeń chroniących przed hałasem, autor skargi zauważył, że postawienie ogrodzenia akustycznego, którego wysokość kwalifikuje do konieczności uzyskania pozwolenia na budowę była niemożliwa, gdyż skonfliktowani ze spółką sąsiedzi odmówili wyrażenia zgody na budowę tego rodzaju ekranów. Spółka podtrzymała również dotychczasowe stanowisko na temat nieprawidłowości dotyczących sposobu przeprowadzenia przez organ obserwacji generowanego dźwięku. Wskazała, że takie obserwacje nie powinny być realizowane bezpośrednio pod kontenerem, ale na nieruchomości sąsiedniej, na której wskazuje się, że uciążliwości pochodzące z działalności gospodarczej są intensywne. Zdaniem spółki w sprawie powinien zostać przeprowadzony dowód z opinii biegłego z zakresu akustyki, co przyczyniłoby się na rozpoznaniu istoty tego postępowania w sposób obiektywny a nie subiektywny. Organ bowiem nie posiada specjalistycznej wiedzy oraz sprzętu do wykonania rzetelnych pomiarów. Spółka raz jeszcze powoła się na zmianę obszaru działalności i tym samym zmniejszenie uciążliwości dla sąsiadów. Analizując natomiast treść uzasadnienia decyzji, zdaniem spółki, wskazuje ono na posiadanie przez organ szeregu wątpliwość, które nie zostały wyjaśnione. Organ przerzucił tym samym na stronę skarżącą obowiązek wyjaśnienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, a organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. zobowiązująca A sp. z o.o. z siedzibą w R. do sporządzenia przeglądu ekologicznego, określającego oddziaływanie na środowisko instalacji - punktu skupu złomu zlokalizowanego na terenie działki nr [...] obręb R. oraz przedłożenia go Staroście L. w terminie do dnia [...].03.2020 r.

Materialnoprawną przesłanką wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2019 r., 1396 ze zm.) - dalej jako ″p.o.ś.″.

Stosownie do art. 237 p.o.ś. w razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, zobowiązać prowadzący instalację podmiot korzystający ze środowiska do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego. Jeżeli natomiast możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko wynika z działalności podmiotu korzystającego ze środowiska innej niż eksploatacja instalacji, art. 237, 239 pkt 2 i art. 240 stosuje się odpowiednio (art. 241 ust. 1 p.o.ś.).

Do prawidłowego zastosowania art. 237 p.o.ś. nie jest konieczne ustalenie wystąpienia negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, ale możliwość wystąpienia takich skutków. Do nałożenia obowiązku opracowania przeglądu ekologicznego wystarczająca będzie sama możliwość wystąpienia zagrożeń. Natomiast potwierdzeniem lub zaprzeczeniem takiej opinii będą wnioski wypływające z samego przeglądu (vide: K. Gruszecki, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, LEX 2017).

Zasadnie organ przyjął, że skarżąca spółka jest podmiotem korzystającym ze środowiska (art. 3 pkt 20 p.o.ś.). Spółka prowadząc działalność w zakresie zbierania odpadów korzysta ze stacjonarnych urządzeń technicznych, w postaci wagi talerzowej, wózka widłowego i kontenerów na odpady. Prawidłowo organ stwierdził, że wskazane urządzenia są powiązane technologicznie i zlokalizowane na terenie, do którego spółka posiada tytuł prawny, zatem, na podstawie art. 3 pkt. 6 lit. b p.o.ś. należy je uznać za instalację.

Dokonując dalszej kontroli zaskarżonej decyzji, mając na względzie powołane przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska, w ocenie Sądu, organy administracji w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały trafnej jego oceny pod względem zastosowania norm prawa materialnego i przepisów postępowania. Sąd w pełni podziela stanowisko organów wyrażone w sprawie, że zachodziły przesłanki do zobowiązania skarżącej spółki do nałożenia obowiązku przedłożenia przeglądu ekologicznego. Wbrew twierdzeniom skargi, z zebranego materiału dowodowego bezspornie wynika, że prowadzona działalność w zakresie prowadzenia punktu skupu złomu wskazuje na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko. W tym miejscu sięgając do norm regulujących postępowanie dowodowe należy podkreślić, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.), co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu skonstruowanym stosownie do wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Nałożenie obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego powinno zatem nastąpić wyłącznie po analizie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu w przedmiocie zobowiązania podmiotu prowadzącego instalację do sporządzenia przeglądu ekologicznego.

Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że prowadzona instalacja może być źródłem uciążliwości polegających na emisji hałasu i spalin. Organy ustaliły i uwzględniły przy rozstrzyganiu sprawy wszelkie realnie możliwe do ustalenia aspekty funkcjonowania instalacji oraz dokonały ich kompleksowej analizy w kontekście możliwości wystąpienia negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko. Niezbitymi dowodami w tym zakresie pozostają wyniki kontroli przeprowadzonej w dniach od [...] czerwca do [...] lipca 2019 r. W jej trakcie organ poczynił ustalenia na temat faktycznego funkcjonowania instalacji, dokonując obserwacji załadunku/przeładunku odpadów oraz sposobu załadunku/rozładunku kontenerów, a także sposobu przyjmowania odpadów. Kluczowe obserwacje organu odnosiły się do kwestii generowanego hałasu oraz spalin. Nie zasługuje na uwzględnienie przy tym twierdzenie skarżącej spółki jakoby obserwacje dotyczące hałasu należało przeprowadzić poza terenem spółki. Kwestionowanie przez skarżącą dokonanych w tym zakresie ustaleń stanowi wyłącznie polemikę nie popartą żadnymi sensownymi argumentami. Bezpodstawny okazał się też zarzut skargi dotyczący braku przeprowadzenia dowód z opinii biegłego z zakresu akustyki i tym samym nierozpoznania istoty sprawy w sposób obiektywny. Istotnym bowiem pozostaje zauważyć, że przegląd ekologiczny jest w istocie opinią specjalistyczną, która służy wyjaśnieniu czy konkretna instalacja (działalność) negatywnie oddziałuje na środowisko i ewentualnie jakie należy podjąć działania w celu zmniejszenia lub całkowitej eliminacji tego negatywnego działania. Będąc zatem wyspecjalizowaną opinią przyczynia się do rozpoznaniu istoty sprawy w sposób obiektywny. Jest to bowiem jej pierwszy etap. Ustalenia i wnioski płynące z przeglądu ekologicznego stanowić będą podstawę do podjęcia kolejnych rozstrzygnięć.

Analiza ustaleń faktycznych oraz ich oceny przez organ wskazuje, że stwierdzenie możliwości negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, nie zostało oparte wyłącznie na podstawie zeznań świadków. Nie tylko nie był to główny dowód w sprawie, ale skarżąca spółka nie przedstawiła również dowodów, które potwierdzałby twierdzenie na temat zmanipulowanych zeznań tych świadków, którzy wskazywali na negatywne dla nich skutki powadzonej przez spółkę działalności. Organ I instancji wyjaśnił przy tym powody dla których emisja hałasu nie jest w ten sam sposób odczuwana przez wszystkich sąsiadów. Faktem jest, że WIOŚ przeprowadził pomiary hałasu, niemniej nie były one wystarczające do udowodnienia powyższych okoliczności, tym bardziej, że ze sprawozdania z pomiarów wynika, że zmierzone (chwilowe) poziomy dźwięku były wyższe i przekraczały wartość 55 dB. Organy rozpatrzyły także pozostałe informacje dotyczące funkcjonowania skupu złomu, które wynikały z dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym w szczególności przeanalizowały rozmiar (wielkość) samej instalacji i prowadzonej za jej pomocą działalności, co ma podstawowe znaczenie w kontekście analizy możliwości wystąpienia negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko i zakresu tego oddziaływania. Powołano się także na treść opinii RDOŚ, który to organ na etapie wydawania decyzji środowiskowej wskazał na potrzebę wykonania oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, z uwagi na przewidywaną możliwość występowania zagrożeń. Powyższe zdaniem Sądu dowodzi, że wbrew zarzutom skargi, organy wykazały, że osiągnięcie celu, jakim jest udowodnienie negatywnego oddziaływania na środowisko, jest niemożliwe przy użyciu innych środków dowodowych. W takim przypadku dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych pozwalały na wydanie decyzji zobowiązującej do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego. Organy nie tylko ustaliły, że w związku z funkcjonowaniem spornej instalacji występuje możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko, ale także dowiodły, że poprzez nałożenie obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego jest możliwe osiągnięcie celu stojącego przed tym opracowaniem.

Potwierdzeniem prawidłowości nałożenia na spółkę obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego jest podnoszona w skardze okoliczność dotycząca zmiany przez spółkę obszaru działalności w taki sposób, aby sporna działalność była najmniej uciążliwa dla sąsiadów. Dokładnie rolą przeglądu ekologicznego jest udzielenie odpowiedzi i wskazanie rozwiązań, które pozwolą zminimalizować negatywne skutki instalacji. Okoliczność wdrożenia przez spółkę takich zmian organizacyjnych tylko potwierdza zasadność określenia w decyzji zakresu przedmiotowego przeglądu ekologicznego w zakresie wskazania konkretnych rozwiań technicznych i organizacyjnych.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej strony dotyczącego niewłaściwego zakreślenia stronie terminu na przedłożenie przeglądu ekologicznego na dzień [...].03.2020 r. i tym samym nieuwzględnienie tego, że wobec możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego, uprawomocnienie zaskarżonej decyzji może nastąpić po tej dacie. W takiej sytuacji decyzja będzie pozbawiona możliwości jej wykonania a przez to strona bez swojej winy uchybi terminowi na ewentualne przedłożeni przeglądu ekologicznego. W ocenie Sądu, skoro zaskarżona decyzja Kolegium jest ostateczna i jako decyzja ostateczna podlega wykonaniu, to jej ewentualna prawomocność w rozumieniu art. 16 § 3 k.p.a. jest sprawą wtórną. Decyzji ostatecznej służy tzw. domniemanie legalności, które oznacza, że jest ona ważna i powinna być wykonywana dopóty, dopóki nie zostanie zmieniona, uchylona lub nie zostanie stwierdzona jej nieważność przez właściwy organ i z zachowaniem przepisanego trybu postępowania. W systemie prawa nie ma przy tym normy prawnej z której wynikałoby, że z wykonaniem zaskarżonej decyzji ostatecznej spółka musi poczekać na jej uprawomocnienie. Przeciwnie, zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie do sądu administracyjnego skargi na decyzję nie wstrzymuje wykonania tej decyzji. Decyzja taka jest nadal ostateczna, przez co wymaga wykonywania. Samo więc wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie może powodować zwłoki spółki w wykonaniu obowiązku przedłożenia przeglądu ekologicznego nałożonego zaskarżoną decyzją. Co więcej w takim przypadku, nawet bez wskazania w decyzji daty przedłożenia przeglądu ekologicznego, w momencie w którym decyzja stała się ostateczna, organ posiada kompetencje do egzekwowana nałożonego obowiązku i w tym celu wezwania spółki do jego niezwłocznego wykonania. Nie ma w takim przypadku co do zasady podstaw do powiązania wykonalności decyzji z jej prawomocnością. Fakt wykonalności decyzji (poza wyjątkami związanymi z jej natychmiastową wykonalnością oraz udzieleniem ochrony tymczasowej przez sąd administracyjny) jest równoznaczny z jej ostatecznością.

Sąd nie stwierdził, by wydane w sprawie decyzje naruszały przepisy prawa procesowego. Zdaniem strony skarżącej zaskarżoną decyzją organ błędnie rozpoznał zarzut odwołania polegający na naruszeniu przez organ I instancji art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez błędne powołanie podstawy prawnej decyzji jako ustawy z 27.04.2018 r. Prawo ochrony środowiska. Niewątpliwym jest w sprawie, że organ I instancji przywołał niewłaściwą datę roczną uchwalenia ustawy z 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska, co w zakresie utrzymanym w mocy przez SKO zostało potraktowane jako oczywista omyłka pisarska. Sąd takie stanowisko podziela. Powyższy błąd nie stanowi naruszenia prawa, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza że organ I instancji prawidłowo wskazał nazwę ustawy oraz Dziennik Ustaw, w którym został opublikowany tekst ujednolicony. Przyjdzie dalej stwierdzić, że nawet błędne powołanie podstawy prawnej w decyzji administracyjnej nie prowadzi automatycznie do jej uchylenia. Istotne jest bowiem rzeczywiste istnienie tej podstawy. W świetle powyższych wyjaśnień opisane naruszenie niewątpliwie nie wpłynęło na wynik sprawy, albowiem w sprawie orzekał organ mający do tego ustawowe kompetencje. Stąd taki zarzut nie mógł skutkować uchyleniem kwestionowanej decyzji.

W konsekwencji powyższych ocen, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury, w szczególności w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać tutaj należy, że organy obu instancji przeprowadziły postępowanie na podstawie przepisów prawa z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej. Materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony został zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., a organy dokonały oceny materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 80 k.p.a. Organ odwoławczy wyjaśnił i rozpatrzyły wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym poczynił stosowne ustalenia w zakresie istotnych dla sprawy okoliczności.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie.