Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 618/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2015 poz 541
law: Ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw.
article: art. 7, art. 7a, art. 77, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 10 maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę.


UZASADNIENIE

R. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 maja 2021 r. [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Wnioskiem z dnia 11 grudnia 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wystąpił do Urzędu Miejskiego w [...] o skierowanie R. P. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem limitu punktów karnych i otrzymaniem łącznie 27 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

W wyniku przeprowadzonego postępowania, decyzją z dnia 28 stycznia 2021 r., działając na podstawie przepisów art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. - o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541 ze zm.), zwanej dalej "ustawą zmieniającą" oraz art. 104 i art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "k.p.a.", Prezydent Miasta [...] zatrzymał R. P. prawo jazdy kategorii: A, B, C i E, nr [...], seria [...], wydane dnia 10 października 2003 r. przez Prezydenta Miasta [...]. Ponadto decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ wyjaśnił, że w okoliczności sprawy zaistniała przesłanka "niezbędności" natychmiastowego wykonania decyzji dla ochrony wartości wskazanych w tym przepisie, tj. zdrowia lub życia ludzkiego - zarówno kierującego pojazdem, jak i innych uczestników ruchu drogowego.

W odwołaniu R. P. podniósł zarzuty błędnego zastosowania art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "p.r.d.", a także zarzuty naruszenia normy art. 7a k.p.a. oraz art. 2 i 10 Konstytucji. Nadto wskazał on na błędne nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Decyzją z dnia 10 maja 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej starosta wydaje decyzję administracyjną

o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4 (tj. p.r.d.).

Według zaś uchylonego, aczkolwiek w dalszym ciągu stosowanego art. 130

ust. 1 ustawy p.r.d., w brzmieniu obowiązującym dla rozstrzygnięcia tej sprawy, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów (art. 130 ust. 2 p.r.d.).

Przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej wszedł w życie z dniem 18 maja 2015 r. Stosownie zaś do art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978), ze zm., zwanej dalej w skrócie: "u.k.p.",

w przypadku gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja

2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 957), skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy

- liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej

liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie

art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Do dnia wydana decyzji komunikat, o którym mowa w cytowanym przepisie nie został ogłoszony,

a więc przepisy stanowiące podstawę prawną wydania decyzji mogą być w dalszym ciągu stosowane. Organ wskazał, że pogląd ten jest prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że liczba punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, obliczona przez komendanta wojewódzkiego Policji jako organ prowadzący ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego,

w myśl art. 130 ust. 1 p.r.d. w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488 ze zm.) jest wiążąca dla starosty w ramach postępowania prowadzonego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Starosta nie dysponuje samodzielną kompetencją

do ustalania liczby punktów za naruszenie przez kierujących przepisów ruchu drogowego.

Organ wskazał, że w rozpoznawanej sprawie podstawę do zatrzymania skarżącemu prawa jazdy stanowiła informacja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o łącznej liczbie punktów, które otrzymał on za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wniosek Komendanta określa 4 przypadki naruszenia przez skarżącego przepisów o ruchu drogowym, za które otrzymał on łącznie 27 punktów. Wszystkie naruszenia miały miejsce w okresie od dnia 6 sierpnia 2019 r. do 6 grudnia 2019 r., czyli w okresie krótszym niż rok. Wykładnia przepisu art. 130 ust. 2 p.r.d. prowadzi do wniosku, że przyznanie więcej niż 24 punktów za wykroczenia drogowe, których dopuścił się kierujący pojazdem w ciągu roku stanowi o spełnieniu przesłanki z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej.

Organ wskazał, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy ma charakter decyzji związanej. Starosta zobowiązany jest do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy

w przypadku wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej. Inaczej mówiąc, starosta zawsze zobligowany jest zatrzymać prawo jazdy kierującemu, który przekroczył liczbę 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

Organ wskazał, że nie jest uprawniony do oceny, czy weryfikacji stanowiska komendanta wojewódzkiego Policji. Nie jest także uprawniony do badania w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego skuteczności wpisów ostatecznych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, prowadzonej przez policję.

Organ stwierdził, że prawidłowo Prezydent Miasta [...] nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności kierując się względami bezpieczeństwa ruchu drogowego. Notoryczne naruszanie przepisów o ruchu drogowym stwarza zagrożenie bezpieczeństwa innym uczestnikom ruchu drogowego, którzy poruszając się po drogach publicznych działają w zaufaniu do organów państwa, że będą czuwać nad respektowaniem przez innych uczestników ruchu drogowego obowiązujących reguł korzystania z tych dróg. Skarżący często naruszał reguły korzystania z dróg publicznych, a naruszenia te stwarzają zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego.

W skardze na decyzję organu odwoławczego, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, R. P. zarzucił decyzji:

1) naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów podniesionych przez skarżącego, w wyniku czego treść uzasadnienia odnosi się do przekroczenia 24 punktów zamiast opisywać stanowisko organu do zarzutów podniesionych w odwołaniu, co może budzić uzasadnioną wątpliwość, czy zarzuty były przedmiotem analizy i rozważania;

2) naruszenie art. 7a k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść strony,

w przypadku gdy są wątpliwości co do prawidłowości obowiązywania normy prawnej, co powoduje, że wątpliwość ta powinna zostać rozstrzygnięta na korzyść strony; skarżący nie powinien ponosić konsekwencji za niewłaściwie skonstruowany przepis prawa i bezczynność w opublikowaniu komunikatu

o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy zmieniającej;

3) błędne zastosowanie art. 130 p.r.d., który został uchylony z dniem 4 czerwca 2018 r. co oznacza, że nie funkcjonuje on już w obrocie prawnym i nie powinien mieć zastosowania w niniejszej sprawie, a wadliwości tej zdaniem skarżącego nie usunęła próba przywrócenia jego obowiązywania poprzez wydanie

art. 16 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że konstrukcja, w której stosuje się uchylony przepis skutkuje naruszeniem zasad prawidłowej legislacji i wprowadzają obywateli w błąd.

Skarżący wskazał ponadto, że sądy powszechne na podstawie art. 42 k.k. mogą orzec zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Zgodnie z § 2 tego artykułu, sąd w postępowaniu karnym orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dopiero w razie skazania za określone przestępstwa takie jak: niezastosowanie się do polecenia zatrzymania, prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, czy niedostosowanie się do zakazu prowadzenia pojazdu. Porównanie tych przesłanek, które skutkują wyrokiem karnym zakazującym prowadzenia wszelkich pojazdów z postępowaniem administracyjnym w sprawie nieznacznego przekroczenia ilości punktów karnych prowadzi do wniosku, że system prawny w tym zakresie jest niewłaściwie skonstruowany, a sankcje administracyjne są większe niż w postępowaniu karnym,

co jest niezgodne z Konstytucją. Skarżący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach (sygn. akt II SA/Ke 695/20) podnosząc, że osobie za jazdę pod wpływem alkoholu quadem po drodze publicznej zakazano tylko prowadzenia quadów, a pozostawione inne uprawnienia w ramach kategorii B i C. W orzeczeniu stwierdzono, że za oczywiście sprzeczne z zasadami demokratycznego państwa prawnego należy uznać takie stanowienia prawa, gdy ustawodawca z jednej strony w przepisach Kodeksu karnego wprost wskazuje, że dolegliwość środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych może być ograniczona do pojazdów określonego rodzaju, a z drugiej w przepisach prawa administracyjnego wprowadza obligatoryjne i niedopuszczające jakichkolwiek wyjątków pozbawianie faktycznych uprawnień do kierowania wszystkimi pojazdami.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, jak też przedstawioną w jej uzasadnieniu argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz.329) powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "p.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3).

Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie

w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie była decyzja utrzymująca

w mocy decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Należy zauważyć, że decyzje organów

obu instancji wydane zostały w związku z otrzymaniem przez skarżącego w okresie jednego roku łącznie 27 punktów na skutek popełnienia czterech wykroczeń w ruchu drogowym.

Jako podstawę prawną zaskarżanej decyzji powołano m.in. art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej z dnia 20 marca 2015 r.

Zgodnie z jego treścią, do dnia wskazanego w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz

na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie

i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa rozdziale 15 ustawy zmienianej w art. 5 (ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r.

o kierujących pojazdami) starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby

24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie

art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4 (ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r.

- Prawo o ruchu drogowym).

W myśl wymienionego w cytowanym przepisie art. 130 ust. 1 ustawy z dnia

20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów karnych.

Przepis art. 130 p.r.d. został uchylony na mocy art. 125 pkt 13 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r., poz. 151) z dniem 4 czerwca 2018 r. Jednocześnie w dniu 4 czerwca 2018 r. wszedł w życie przepis art. 16 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957), wyłączający uchylenie art. 130 p.r.d. przewidziane w art. 124 pkt 13 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Art. 16 ust. 1 ustawy zmieniającej stanowi, że przepis art. 130 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 ustawy zmienianej w art. 1. Przepis art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. stanowi, że Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie.

Do dnia orzekania przez organy Minister Cyfryzacji nie określił terminu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzanie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach.

Nadto, zgodnie z art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, w przypadku gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja

2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 957), skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy – liczby

20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów.

W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy

z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

Ostatnie wykroczenie skutkujące przekroczeniem 24 punktów karnych według informacji zawartych we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 11 grudnia 2019 r. skarżący popełnił w dniu 6 grudnia 2019 r., zatem należy stosować tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. Ponieważ komunikat

o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy

- Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw do chwili obecnej nie został wydany, zastosowanie znajduje tryb przewidziany w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej z dnia 20 marca 2015 r. jak i unormowanie art. 130 p.r.d.

Uchylenia zaskarżonej decyzji nie uzasadnia także podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia zasad prawidłowej legislacji.

Niewątpliwie celowym jest by wprowadzane rozwiązania prawne były proste i czytelne. Przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej z dnia 20 marca 2015 r. nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Norma dotycząca zatrzymania prawa jazdy została wprowadzona jednym przypisem, a zakres jego obowiązywania nie był modyfikowany.

Dla oceny obwiązywania przepisu art. 130 p.r.d. niezbędna była znajomość więcej niż jednej normy. Okoliczność ta nie świadczy jednak o naruszeniu zasad prawidłowej legislacji. Ustawodawcy nie można postawić zarzutu wprowadzenia utrudnień w analizie obowiązującego prawa. Przyjęte rozwiązania były konsekwencją zamiaru wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq p.r.d. i opóźnienia we wdrożenia tego systemu.

Ustawodawca uzależnił uchylenie mocy obowiązującej przepisu art. 130 p.r.d. od wprowadzenia nowego systemu ewidencji kierowców. Do tego czasu ustawodawca uznał za niezbędne stosowanie dotychczasowej regulacji. Kwestionowany przez skarżącego skutek w postaci niestosowania przepisów uchylających zastosowaną w sprawie normę prawną zawieszony został do czasu spełnienia skonkretyzowanego i realnego warunku.

W ocenie Sądu, uzależnienie utraty mocy obowiązującej przez przepis prawa od wystąpienia określonego warunku nie stanowi naruszenia zasad techniki prawodawczej, które uzasadniałoby odstąpienie od stosowania wprowadzonej regulacji. Wprowadzony warunek jest możliwy do spełnienia i przez ustawodawcę planowany. Unormowanie przewidziane przez ustawodawcę obowiązuje tak długo jak długo przewidziany warunek nie nastąpi.

Wskazać należy, że wyłączenie mocy obowiązującej art. 125 pkt 13 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami zostało dokonane jednorazowym zabiegiem ustawodawcy, zabieg taki nie stanowi skomplikowanej konstrukcji prawnej i nie przemawia za uznaniem wadliwości zastosowanego rozwiązania.

Zaznaczyć także należy, że skutki związanie z przekroczeniem limitu 24 punktów karnych były kierowcom znane. Opisany stan prawny, nie jest nowy lecz trwa od 2015 r. Kierowcy mieli zatem możliwość zapoznania się z treścią obowiązujących przepisów.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia unormowań Konstytucji RP – art. 2 stanowiącego, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej i art. 10, dotyczącego trójpodziału władzy, wskazać należy, że analizowane unormowania nie naruszają przytoczonych zasad konstytucyjnych. Przyjęte rozwiązanie nie narusza zasady demokratycznego państwa prawnego, zasad sprawiedliwości społecznej ani zasady trójpodziału władzy. Celem obowiązujących regulacji jest zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez nałożenie sankcji na kierowców naruszających zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w postaci zatrzymania prawa jazdy.

Za nieuzasadniony Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 7a k.p.a., który w § 1 ustanawia zasadę rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony. Przepis ten stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ.

Przepis ten ma zastosowanie w przypadku wątpliwości co do treści przepisów stosowanego prawa. Dotyczy on sytuacji, w których konkretny przepis prawa może być rozumiany w różny sposób, w zależności od zastosowanej metody wykładni. W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie zachodzi, albowiem przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. jest czytelny i prowadzi do jednoznacznych wniosków. Jeśli wynik przeprowadzonej wykładni daje jasność co do treści normy prawnej, to nie ma podstaw do zastosowania art. 7a § 1 k.p.a. Tylko niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów stosowanego prawa rozstrzyga się na korzyść strony (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2021 r. sygn. akt III OSK 582/21). Zarzuty skarżącego nie sprowadzają się do rezultatów wykładni zastosowanego przepisu, lecz ustalenia jego obowiązywania. Zarzut ten nie zasługiwał zatem na uwzględnienie. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że w sprawie nie zachodzi sytuacja wątpliwości co do obowiązywania stosowanych norm prawnych.

Oceniając legalność wydanych decyzji nie budzi także wątpliwości stanowisko orzekających w sprawie organów, że w postępowaniu o zatrzymaniu prawa jazdy nie bada się, czy organy kontroli ruchu drogowego dokonały właściwej kwalifikacji zachowań kierowcy, ani też czy stwierdzonym naruszeniom przepisów ruchu drogowego przypisano w ewidencji kierowców naruszających przepisy właściwą liczbę punktów.

Przypisywanie punktów karnych w ewidencji prowadzonej na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d. należy do organów Policji. Organy orzekające o zatrzymaniu prawa jazdy nie są uprawnione do weryfikacji prawidłowości ich naliczenia. Starosta (w realiach sprawy Prezydent Miasta), ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy, ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Starosta rozpatrujący wniosek organu Policji jest związany danymi zawartymi w ewidencji.

Skarżącemu przysługiwało natomiast uprawnienie do weryfikacji naliczonych

mu punktów karnych w drodze skargi do sądu administracyjnego na czynność materialnotechniczną, jaką jest przypisanie kierowcy punktów karnych w ewidencji prowadzonej przez Policję na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d. Wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

W przypadkach spornych, tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Inny organ administracyjny,

w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada

i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji.

W orzecznictwie ugruntował się już pogląd, że odrębność sprawy prowadzenia ewidencji od sprawy wszczętej wnioskiem organów Policji o skierowanie kierowcy

na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji powoduje, że kwestia zmiany w ewidencji ilości przypisanych punktów nie może być rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez starostę, ani w postępowaniu odwoławczym przed samorządowym kolegium odwoławczym, ani też w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w toku którego kontroli podlega decyzja wydana

na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. (por. wyrok NSA z 21 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1335/15).

Podkreślenia wymaga natomiast okoliczność, że w związku z sygnalizowanymi organowi przez skarżącego wątpliwościami, w dniach 19 listopada i 21 grudnia 2020 r. Prezydent Miasta [...] dwukrotnie występował do Komendy Wojewódzkiej Policji

w [...] z wnioskami o zajęcie stanowiska w sprawie naliczonych punktów karnych. Organ pierwszej instancji dążył więc do wyjaśnienia zaistniałych na tym tle wątpliwości. Natomiast uzyskane w następstwie tych wystąpień ostateczne stanowisko organu Policji było dla organów wiążące.

Natomiast zawarty w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej zwrot "wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy" wyraźnie wskazuje,

że rozstrzygnięcie wydane na podstawie tego przepisu ma charakter związany.

W sytuacji, gdy kierowca przekroczy liczbę 24 punktów za naruszenie przepisów

o ruchu drogowym organ administracji publicznej jest zobowiązany do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.

Tylko organy Policji, jako właściwe do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i przypisywania określonemu naruszeniu odpowiedniej liczby punktów, są władne do korygowania tych punktów.

Organy administracji, wydające decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie mają kompetencji do korygowania liczby punktów. Działają one na wniosek Policji

i są związane wpisem w ewidencji kierowców, zatem liczbą punktów podanych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, który z wnioskiem występuje.

Odnosząc się do cytowanego w uzasadnieniu skargi wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 18 listopada 2020 r. II SA/Ke 695/20 wskazać należy, że wyrok ten wydany został w odmiennym stanie faktycznym i wyrażona w nim argumentacja nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. W sprawie tej odebranie uprawnień stanowiło bowiem realizację środka karnego dotyczącego zakazu prowadzenia pojazdów określonego rodzaju. Sąd powszechny, który przedmiotowy środek karny stosował ograniczył go do quadów. Wydane decyzje pozbawiały skarżącego możliwości kierowania pojazdami, których zakaz nie dotyczył. W realiach rozpoznawanej sprawy wniosek komendanta, kutego treścią organy administracji publicznej były związane dotyczył posiadanego przez skarżącego prawa jazdy kategorii A+B+C+E, a decyzja wydana została w tym samym zakresie.

Uchylenia zaskarżonej decyzji nie uzasadniał także poniesiony przez skarżącego zarzut surowości sankcji administracyjnej zatrzymania praw jazdy w odniesieniu do uregulowań kodeksu karnego. Wprowadzona sankcja opiera się na obowiązującym przepisie prawa, a przewidziana w przepisach kodeksu karnego regulacja dotyczy innej instytucji prawnej - zakazu prowadzenia pojazdów.

Skarżący zasadnie zarzucił, że organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów, nie ocenił on bowiem zarzutu naruszenia art. 7a k.p.a. oraz art. 2 i 10 Konstytucji. Okoliczność ta nie uzasadnia jednak uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzuty podniesione w odwołaniu zostały następnie powtórzone w skardze, z kolei rozpoznający sprawę Sąd uznał je za niezasadne. Tym samym uznać należało, że ruszenie jakiego dopuścił się organ odwoławczy nie miało istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Zdaniem Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrały niezbędny materiał dowodowy. Organy dysponowały materiałem dowodowym wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy.

Wydane w sprawie decyzje zawierają wszelkie określone prawem elementy.

Organy w sposób wystarczający wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a uzasadnienia decyzji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Organy prawidłowo także zastosowały przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę prawną wydanych decyzji.

Uznawszy zatem zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku

na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę.