Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 132/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Edukacji i Nauki
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1 i 2, art. 58 par. 1 pkt 6 ppsa
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. C. na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej w przedmiocie podjęcia czynności mających na celu zaniechanie naruszeń prawa oraz przeprowadzenia kontroli w jednostkach organizacyjnych postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

T. C. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił bezczynność Ministra Edukacji Narodowej polegającą na niewykorzystaniu uprawnień i niewypełnieniu obowiązków wynikających z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (Dz. U. z 2003 r. Nr 24, poz. 199 ze zm.) i zażądał przeprowadzenia przez wskazany organ kontroli w jednostkach organizacyjnych wymienionych przez niego w piśmie do Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 2 lipca 2007 r. oraz podjęcia czynności, które pozwolą wyeliminować bezprawne działania grupy osób w stosunku do niego. T. C. wniósł również o zastosowanie art. 293 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) w sprawie jego awansu zawodowego, który nie następował z powodu siły wyższej. W dalszej części skargi wskazał okoliczności, które w - jego ocenie - stanowią przejawy podejmowania bezprawnych czynności przez pracowników Ministerstwa Edukacji Narodowej, Kuratorium Oświaty w G. i P. oraz dyrektorów szkół w P. Skarżący stwierdził, że wymienione przez niego działania miały charakter zorganizowany, a ich celem było uniemożliwienie mu pracy w szkołach publicznych oraz doprowadzenie go do stanu bez środków do życia.

W odpowiedzi na skargę Minister Edukacji Narodowej wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności.

Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne,

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

5. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,

6. oraz bezczynność organów w tych przypadkach.

Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Przedstawione przez skarżącego żądania podjęcia przez Ministra Edukacji Narodowej działań mających na celu wyeliminowanie bezprawnych - w jego ocenie –czynności grupy osób w stosunku do niego oraz przeprowadzenia kontroli we wskazanych przez niego jednostkach organizacyjnych, nie wszczynają postępowania, które mogłoby zakończyć się wydaniem przez ten organ decyzji administracyjnej lub postanowienia, czy też wydaniem innego aktu lub podjęciem czynności, których legalność mogłaby podlegać kontroli sądu administracyjnego. Również ewentualne, samodzielne działanie Ministra w tym zakresie nie wymaga wydania aktu lub czynności podlegających sądowadmnistracyjnej kontroli.

Należy zauważyć, że powołany przez skarżącego art. 34 ust. 1 ustawy o Radzie Ministrów znajduje się w rozdziale szóstym ustawy, dotyczącym zakresu oraz zasad działania ministrów i nie stanowi materialnoprawnej podstawy do wydania aktu podlegającego zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Przepis ten wskazuje na nadzór i kontrolę, jako należące do zakresu działania ministra i wymienia przykładowo wykonywane przez niego czynności. W zakresie uprawnień nadzorczych w art. 34 ust. 2 ustawodawca odsyłała jednakże do regulacji szczegółowych, zawartych w odrębnych ustawach. Odnośnie zaś do żądania zastosowania art. 293 Kodeksu pracy w sprawie awansu zawodowego skarżącego wyjaśnić należy, że nadanie stopnia awansu zawodowego nauczycielom odbywa się na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.). Powołany przez skarżącego art. 293 Kodeksu pracy, dotyczy rozpoczęcia i biegu przedawnienia roszczeń ze stosunku pracy, nie znajduje w tej sprawie zastosowania.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, że w przedmiotowej sprawie Minister Edukacji Narodowej nie był zobowiązany do wydania aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stwierdzić, że skarga na bezczynność jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 powołanej wyżej ustawy orzekł, jak w sentencji.