Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 2133/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt. 1 i 2, art. 176, art. 183
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA : Arkadiusz Cudak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 sierpnia 2009 r. sygn. akt I SA/Ol 407/09 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w . z dnia 2 kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy naliczenia i wypłaty oprocentowania od zwróconej kwoty zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2009 r., I SA/Ol 407/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 2 kwietnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie odmowy naliczenia i wypłaty oprocentowania od zwróconej kwoty zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Na powyższy wyrok pełnomocnik A. K. w osobie doradcy podatkowego wniósł skargę kasacyjną. W swym środku odwoławczym autor wskazał, że wnosi skargę kasacyjną na podstawie art. 50 § 1 i § 2, art. 52 § 2, art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.), jak również w oparciu o przepisy art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 p.p.s.a. oraz "licznych podstaw prawnych procedury procesowej". W skardze kasacyjnej oznaczono skarżony wyrok. Nie wskazano jednak, czy jest on zaskarżony w całości, czy w części, nie zawarto wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Przepis artykułu 176 p.p.s.a. wprowadził dwojakiego rodzaju wymagania, którym powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Po pierwsze, winna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, wymienionym w art. 46 oraz w art. 47 p.p.s.a., po drugie powinna spełniać wymagania szczególne właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać:

1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia,

2) wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części,

3) przytoczenie podstaw kasacyjnych,

4) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia,

5) oznaczenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

O ile niespełnienie wymagań wymienionych w pierwszej kolejności, przepisanych dla pism w postępowaniu sądowym, stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., to niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych tylko dla skargi kasacyjnej wymienionych w art. 176 p.p.s.a. po wyrazie "oraz" nie podlega sanacji.

Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny - poza kwestią nieważności postępowania - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej zawartej w skardze kasacyjnej oraz może uwzględnić taką skargę tylko w ramach wniosku w niej zawartego: o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej uniemożliwia więc rozpoznanie sprawy. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych.

W związku z powyższym należy zauważyć, że w niniejszej skardze kasacyjnej jej autor nie zawarł większości niezbędnych elementów, wynikających z art. 176 p.p.s.a. Brak jest bowiem wskazania, czy wyrok został zaskarżony w całości, czy w części, brak jest wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia, nie ma również oznaczenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W skardze kasacyjnej nie przytoczono także prawidłowo podstaw kasacyjnych. Wprawdzie autor skargi przytoczył szereg przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, takich jak art. 50 § 1 i § 2, art. 52 § 2, art. 53 § 1 i art. 54 § 1. Przepisy te jednak odnoszą się do strony formalnej wniesienia skargi. W zakresie pozostałych przepisów przytoczonych w skardze kasacyjnej należy podkreślić, że brak jest w stosunku do nich uzasadnienia podstaw kasacyjnych. W dalszej części swojego środka odwoławczego pełnomocnik strony w żaden sposób do nich nie nawiązuje.

Za słusznością powyższej oceny przemawia treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, w której przyjęto, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych.

Skoro w niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej błędnie te podstawy skonstruował (nie wskazał naruszonych przepisów) oraz uchybił pozostałym wskazanym wyżej wymaganiom stawianym przez art. 176 p.p.s.a. to tego rodzaju skarga kasacyjna, pozbawiona kilku swych podstawowych elementów konstrukcyjnych,

jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 180 p.p.s.a.

Na marginesie należy zauważyć, że strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, co oznacza, iż należy od niego oczekiwać staranności i precyzji w formułowaniu pism procesowym, a tym samym dbania o interesy mocodawcy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.