Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 774/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Powszechny obowiązek obrony
Skarżony organ: Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29, art. 59a
journal: Dz.U. 2004 nr 241 poz 2416
law: Ustawa z dnia 21 listopada 1967 r.  o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 8 marca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Asesor WSA Michał Ruszyński (spr.), Protokolant asystent sędziego Paweł Majka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2007 roku sprawy ze skargi M.Ś. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie odmowy skierowania do wojskowej komisji lekarskiej oddala skargę.


UZASADNIENIE

- 1 –

Sygn. akt II SA/Go 774/06

U Z A S A D N I E N I E

Wnioskiem z [...] października 2006r. M.Ś. zwrócił się do Komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień "o skierowanie na badania lekarskie i ustalenie aktualnej kategorii zdrowia".

Komendant Wojskowej Komendy Uzupełnień decyzją z [...] października 2006r. Nr [...] odmówił skierowania M.Ś. na wojskową komisję lekarską. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 29 pkt 5 ustawy z 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2004r. Nr 241, poz. 2416 ze zm.) skierowanie do wojskowej komisji lekarskiej na wniosek żołnierza rezerwy może nastąpić wyłącznie w przypadku istnienia uzupełnieniowych potrzeb Sił Zbrojnych. Organ wyjaśnił M.Ś. nie podlega obowiązkowi służby wojskowej zgodnie z art. 58 pkt 1 ppkt 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP.

Z rozstrzygnięciem organu I instancji nie zgodził się M.Ś. i złożył od niego odwołanie do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego. W odwołaniu odwołujący się wskazał, że [...] października 1976r. został zwolniony do rezerwy i od tego czasu nie był "powoływany do rezerwy" mając w dalszym ciągu kategorię A. Wskazał ponadto, że w książeczce wojskowej nie posiada żadnej adnotacji, gdzie miałby się stawić w razie zagrożenia dla Państwa Polskiego. W ocenie odwołującego się skoro nie podlega obowiązkowi służby wojskowej, to powinien być powiadomiony z jakiego powodu i od kiedy. Jednocześnie M.Ś. zwrócił się o powiadomienie o treści art. 29 pkt 5 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP.

Decyzją z [...] listopada 2006r. Nr [...] opartą na przepisach art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, oraz art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że zgodnie z art. 58 pkt 1 ppkt 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej odwołujący się nie podlega obowiązkowi służby wojskowej ze względu na wiek, ponieważ ukończył 50 lat. Organ wyjaśnił ponadto, że art. 29 ust. 5 ustawy określa przypadki w których może nastąpić skierowanie do wojskowej komisji lekarskiej na wniosek osoby zainteresowanej. Następuje to w przypadku istnienia uzupełnieniowych potrzeb Sił Zbrojnych. Organ odwoławczy wskazał, że w przypadku odwołującego się nie istnieją uzupełnieniowe potrzeby Sił Zbrojnych, ponieważ przekroczył on 50 rok życia i zgodnie z ustawą nie podlega obowiązkowi służby wojskowej oraz nie planuje się w przyszłości nadania mu przydziału mobilizacyjnego, pracowniczego przydziału mobilizacyjnego do jednostki woskowej ani przydziału organizacyjno-mobilizacyjnego.

Decyzja Szefa Wojskowego Sztabu Wojskowego e stała się przedmiotem skargi złożonej przez M.Ś. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. W skardze skarżący wskazał, że rozstrzygnięcia organów obu instancji są niezgodne z obowiązującym prawem. W ocenie skarżącego przed przekroczeniem przez niego 50 roku życia a po ukończeniu zasadniczej służby wojskowej obowiązkiem organów administracyjnych było ustalenie aktualnej kategorii, tym bardziej, że był po bardzo poważnym wypadku. Skarżący wskazał, że przez 30 lat tego nie uczyniono i wyczekano kiedy ukończy 50 lat, aby oznajmić, że zgodnie z ustawą nie podlega obowiązkowi służby wojskowej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Bezsporne w niniejszej sprawie jest to, że skarżący wystąpił do Wojskowej Komendy Uzupełnień o skierowanie na badania lekarskie i jak się wyraził - ustalenie aktualnej kategorii zdrowia. Bezsporne jest również i to, że skarżący jest żołnierzem rezerwy, bowiem jak wynika z karty ewidencyjnej w dniu [...] października 1976r. został przeniesiony do rezerwy po odbyciu zasadniczej służby wojskowej (na podstawie zarządzenia Szefa Sztabu Generalnego WP z 6 lipca 1976r.).

Zgodnie z art. 29 ust. 5 ustawy z 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U z 2004r. Nr 241, poz. 2416 ze zm. – zwanej dalej ustawą), skierowanie do wojskowej komisji lekarskiej na wniosek żołnierza rezerwy może nastąpić wyłącznie w przypadku istnienia uzupełnieniowych potrzeb Sił Zbrojnych.

O tym czy takie uzupełnieniowe potrzeby Sił Zbrojnych istnieją decyduje Minister Obrony Narodowej, który zgodnie z ustawą administruje rezerwami osobowymi dla celów powszechnego obowiązku obrony. Terenowymi organami administracji wojskowej w sprawach administrowania rezerwami osobowymi są natomiast szefowie wojewódzkich sztabów wojskowych oraz wojskowi komendanci uzupełnień (art. 24 ustawy).

Zgodnie z art. 59a ust. 1 ustawy żołnierzy rezerwy a takim jest skarżący, których w pierwszej kolejności przewiduje się powołać do czynnej służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, przeznacza się do tej służby przez nadanie w czasie pokoju przydziału mobilizacyjnego na stanowiska służbowe lub do pełnienia funkcji wojskowych, które są określone w etacie jednostki wojskowej na czas wojny. Przepis art. 59a ust. 2 stanowi natomiast, że pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych na stanowiskach pracowniczych określonych w etacie tych jednostek na czas pokoju, a w razie potrzeby również pracownikom zatrudnionym u innych pracodawców oraz innym osobom niebędącym pracownikami, mogą być nadawane w czasie pokoju pracownicze przydziały mobilizacyjne na stanowiska pracownicze, określone w etacie jednostki wojskowej na czas wojny.

Przydziały mobilizacyjne oraz pracownicze przydziały mobilizacyjne nadaje oraz unieważnia wojskowy komendant uzupełnień, działając w porozumieniu z dowódcą jednostki wojskowej (art. 59a ust. 4 ustawy).

Z akt administracyjnych, oraz z zaskarżonej decyzji wynika, że Wojskowy Komendant Uzupełnień (który jest terenowym organem administracji wojskowej w sprawach administrowania rezerwami osobowymi) nie nadał ani nie planuje w przyszłości nadania skarżącemu przydziału mobilizacyjnego oraz pracowniczego przydziału mobilizacyjnego. Nie można zatem mówić, że w przypadku skarżącego istnieją uzupełnieniowe potrzeby Sił Zbrojnych. Skarżący mógłby domagać się skierowania do wojskowej komisji lekarskiej tylko w sytuacji kiedy powstała by konieczność uzupełnienia Sił Zbrojnych i Wojskowy Komendant Uzupełnień wytypował by skarżącego do pełnienia określonych funkcji wojskowych, czy też dowódca jednostki wojskowej złożył by zapotrzebowanie w zakresie pracowniczych przydziałów mobilizacyjnych (§ 5 i 8 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 14.04.2004r. w sprawie przydziałów mobilizacyjnych i pracowniczych przydziałów mobilizacyjnych – Dz.U. z 2004r. Nr 115, poz. 1199) i nadano by następnie skarżącemu przydział mobilizacyjny, bądź pracowniczy przydział mobilizacyjny. Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Słusznie zatem organy obu instancji odmówiły skierowania skarżącego do wojskowej komisji lekarskiej.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

as. WSA Michał Ruszyński s. WSA Maria Bohdanowicz s. WSA Grażyna Staniszewska

Sygn. akt II SA/Go 774/06

ZARZĄDZENIE

Dnia marca 2007r.

1. Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć skarżącemu z pouczeniem o skardze kasacyjnej,

2. Akta przedłożyć za 30 dni.

as. WSA Michał Ruszyński