Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 43/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 6 i par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie rozpoznania zażalenia J. C. z dnia 10 lutego 2016r. na bezczynność Burmistrza Ł. postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] . J. C. zwrócił się do Burmistrza Ł. z wnioskiem o wstrzymanie z urzędu poboru od strony opłaty za użytkowanie wieczyste za [...] r.

Pismem z dnia [...] r. J. C. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. zażalenie na podstawie art. 35 § 1 w zw. z art. 17 pkt 1 K.p.a. na niezałatwienie przez Burmistrza Ł. jego wniosku z dnia [...] r.

Burmistrz Ł. w piśmie z dnia [...]r. poinformował J. C. o braku możliwości wstrzymania naliczania opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.

W piśmie z dnia [...] r. J. C. złożył "sprzeciw" do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. od pisma Burmistrza Ł. z dnia [...] r.

W dniu [...] . J. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie rozpoznania zażalenia J. C. z dnia [ ..]. na bezczynność Burmistrza Ł.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, organ pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna w przypadkach, gdy jej przedmiot mieści się w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. (tzn. w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a) jak również w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a., a więc niewydanie aktu lub niepodjęcie czynności określonej w tych przepisach.

Stosownie do treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) dalej zwanej "K.p.a.", na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2).

Celem instytucji zażalenia, unormowanej w art. 37 § 1 K.p.a. jest likwidacja bezczynności organu administracji publicznej w trybie postępowania administracyjnego. Wyczerpanie przez osobę zainteresowaną trybu zażaleniowego, na podstawie powołanego przepisu, stanowi warunek formalny poprzedzający wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Skarga w takim przypadku dotyczyć może jednak wyłącznie bezczynności organu I instancji, a nie organu wyższego stopnia właściwego do rozpoznania zażalenia.

Zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze jak i orzecznictwie, stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 K.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 K.p.a). Tym samym stosownie do cytowanego art. 3 § 2 P.p.s.a. na postanowienie takie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

W niniejszej sprawie J. C. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie rozpoznania zażalenia skarżącego z dnia[..] . na bezczynność Burmistrza .. Z treści przedmiotowego pisma wynika, że intencją skarżącego było wniesienie zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na bezczynność Burmistrza Ł, w trybie art. 37 K.p.a., mimo że skarżący mylnie powołał art. 35 K.p.a.

W świetle obowiązujących przepisów prawa stwierdzić należy, że skoro na postanowienie wydane w trybie art. 37 K.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to tym samym skarga nie przysługuje na bezczynność organu polegającą na nierozpoznaniu zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 K.p.a., w tym także na niewyrażeniu stanowiska przez ten organ w formie postanowienia, gdyż nie jest objęta dyspozycją art. 3 § 2 pkt 8,9 P.p.s.a. określającego zakres kontroli bezczynności organów.

W myśl z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5a przedmiotowego przepisu wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W tej sytuacji, Sąd uznając skargę J. C. za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.