Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 59/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 2, art. 14 ust. 1, art. 2, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 149 par. 1, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.),, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 września 2013r. sprawy ze skargi K. Z. na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I zobowiązuje Dyrektora Zarządu Dróg do rozpoznania w trybie przewidzianym przepisami ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) wniosku K. Z. z dnia 14 lutego 2013 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania, II. stwierdza, że bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Dyrektora Zarządu Dróg na rzecz skarżącego K. Z. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

K. Z. wniósł skargę na bezczynność Powiatowego Zarządu Dróg

w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, o którą zwrócił się do ww. organu wnioskiem z dnia 14 lutego 2013r. wnosząc o przesłanie mu – w formie pliku elektronicznego (skanu) - decyzji z dnia [...] r. dotyczącej kary za zajęcie pasa drogowego w miejscowości [...].

W uzasadnieniu skargi wskazał, iż w odpowiedzi na swój wniosek pismem

z [...] r., znak: [...] został zawiadomiony przez organ, że ww. decyzja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i nie może być udostępniona w formie pliku elektroniczego (skanu) oryginału.

W odpowiedzi na powyższe pismo skarżący w skierowanym do organu w dniu 25 marca 2013 r. e-mailu przestawił swoje stanowisko w przedmiocie żądanej informacji publicznej, zwracając się z ponowną prośbą o udostępnienie decyzji z [...] r. w formie pliku komputerowego (skanu) oraz przesłanie jej na adres jego poczty elektronicznej.

Dyrektor Powiatowego Zarządu Dróg przesłał mu 8 kwietnia 2013 r. odpowiedź z informacją, że podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w piśmie z [...] r., znak: [...], nie odnosząc się w ogóle do jego stanowiska zawartego w e-mailu z 25 marca 2013 r. zawierającego argumenty za uznaniem decyzji z [...] roku za informację publiczną, w którym przedstawił obszerną interpretację odpowiednich przepisów Konstytucji RP, ustawy o dostępie do informacji publicznej, ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym oraz ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Nie podjęto polemiki z tymi argumentami, ograniczając się tylko do podtrzymania stanowiska z 22 lutego 2013 roku. W efekcie nie udostępniono mu wnioskowanej informacji publicznej, tj. kopii decyzji z [...] r. Nie wydano też decyzji odmownej na podstawie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, co świadczy o bezczynności Powiatowego Zarządu Dróg w tym zakresie. Zdaniem skarżącego Powiatowy Zarząd Dróg, jako jednostka organizacyjna powiatu, realizuje zadania publiczne dotyczące zarządzania drogami powiatowymi. Przedmiotowa decyzja z [...] roku zawiera dane publiczne i jest dokumentem urzędowym, dlatego też jej kopia powinna być udostępniona na podstawie art. 6 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.). Rozstrzygnięcie to dotyczy gospodarowania drogą powiatową, która jest składnikiem majątku publicznego, zatem obejmuje je również przepis art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c ww. ustawy.

W dalszej części skargi skarżący powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne w zakresie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę p.o. dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg

wniósł o umorzenie postępowania sądowego, wskazując, że organ, stosownie do treści art. 54 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w ramach autokontroli uwzględnił skargę w całości i w dniu 20 maja 2013r. udostępnił skarżącemu informację w zakresie, w jakim skarżący jej żądał we wniosku.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia 6 października 2013 r. zatytułowanym "wniosek" podtrzymał skargę i wniósł o:

1) zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w zakresie pełnego udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 14 lutego 2013 r.,

2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zajętego stanowiska skarżący podał, iż drogą elektroniczną przy piśmie z [...] r., znak: [...] udostępniono mu wnioskowaną informację publiczną, tj. skan decyzji z [...] r. dotyczącej kary za zajęcie pasa drogowego w miejscowości [...], jednakże nie udostępniono mu tej informacji w przewidzianym przez ustawę o dostępie do informacji publicznej zakresie. Decyzję z [...] r. zanonimizowano bowiem szerzej niż to wynika z art. 5 ustawy, nie wskazując podstawy prawnej takiego działania. Ukryto częściowo nr przedmiotowej decyzji, nie udostępniono danych pozwalających zlokalizować i zidentyfikować drogę powiatową będącą przedmiotem ww. rozstrzygnięcia, tj. wskazujących miejscowość, gminę, nr drogi i numer działki ewidencyjnej gdzie znajduje się zajęty pas drogowy, bezpodstawnie zakryto częściowo datę (dzień i miesiąc) wszczęcia postępowania administracyjnego przez zarządcę drogi oraz dane decyzji z 2011 roku, oraz dane identyfikacyjne decyzji z 2012 r. rozstrzygającej sprawę w części. Za bezzasadne należy też uznać zanonimizowanie danych dotyczących siedziby organu odwoławczego. Powyższe informacje nie umożliwiają zidentyfikowania osoby fizycznej będącej stroną postępowania, zatem powinny zostać udostępnione. W powyższym zakresie PZD pozostaje nadal w bezczynności.

Do powyższego stanowiska skarżącego organ się nie ustosunkował.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Skargę uznać należy za zasadną.

W sprawie bezsporne jest, iż wskazany w skardze organ tj. Dyrektor Powiatowego Zarządu Dróg zobowiązany jest do udzielenia informacji publicznej zgodnie z uregulowaniami zawartymi w ustawie z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.). Zgonie z art. 3 ust. 1 pkt 3 tejże ustawy prawo to obejmuje również uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 2 ww. ustawy prawo do informacji publicznej (dalej u.d.i.p.) podlega ograniczeniu m.in. ze wzglądu na prywatności osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

Stosownie do art. 14 ust.1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i formie określonych we wniosku.

W sprawie chodzi w istocie o rozstrzygnięcie jaki winien być zakres anominizacji dokumentu urzędowego, którego udostępnienia domaga się zainteresowany daną informacją publiczną.

W świetle cytowanego wyżej art. 5 u.d.i.p., stanowiącym o ochronie prywatności osoby fizycznej wynika, iż chodzić może jedynie o takie dane dotyczące osoby fizycznej, które podlegają ochronie w świetle przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. W istocie w grę wchodzi jedynie imię, nazwisko i adres danej osoby fizycznej. Wszelkie inne dane zawarte w dokumencie urzędowym winny być zatem udostępnione żądającemu wglądu do takiego dokumentu. Z przesłanej Sądowi kopii (skanu) żądanej przez skarżącego decyzji po jej zanonimizowaniu wynika, iż zakres tej anonimizacji jest o wiele szerszy. Potwierdza to w całości zarzuty skarżącego.

W tej sytuacji uznać należy, iż żądana informacja nie została udostępniona skarżącemu zgodnie z wymogami art. 2, art. 6 ust.1 pkt 4 lit.a i art. 14 ust.1 u.d.i.p., wobec czego organ pozostaje w bezczynności w z zakresie udostępnienia informacji publicznej, o którą skarżący wystąpił wnioskiem z dnia 14 lutego 2013r.

W tym stanie rzeczy należało na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012r. poz. 270) orzec jak w pkt I wyroku.

Orzeczenie w pkt II wynika z oceny Sądu, iż w przedmiotowej sprawie organ, mimo początkowej błędnej oceny, iż żądana przez skarżącego informacja nie ma cech informacji publicznej, stosunkowo szybko naprawił swój błąd i żądanie skarżącego spełnił, a zakres anonimizacji dokumentu nie wynikał ze złej woli organu lecz błędnej oceny swych uprawnień i wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie można zatem mówić o rażącym naruszeniu prawa.

Orzeczenie w pkt III oparte zostało na przepisów art. 200 P.p.s.a.