Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 618/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-05-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 18 maja 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 12 marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach bez zezwolenia p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

"A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej w skrócie zwana Spółką), złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej, którą nałożono na nią karę pieniężną w wysokości 80.833 zł. W skardze Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając złożony wniosek strona podała, że zapłata kary dla Spółki będzie dotkliwa a jej uiszczenie może spowodować poważną szkodę w jej majątku. Spółka wskazała, że mimo zamknięcia roku 2013 z zyskiem w wysokości 5.911.500,12 zł, sytuacja finansowa Spółki ulega pogorszeniu, albowiem najważniejszym segmentem działalności Spółki są gry na automatach o niskich wygranych (79% jej działalności) i gry na automatach w salonach gier (18% działalności), a zezwolenia na prowadzenie tych gier wygasną w latach 2014-2015. Spółka dodała ponadto, że w stosunku do niej organy celne prowadzą szereg postępowań w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za prowadzenie działalności bez zezwolenia, a łączna suma kar wynosi 11.502.517 zł.

Zdaniem Spółki, przy rozpatrywaniu wniosku winy być brane pod uwagę wszystkie kary nałożone na Spółkę, albowiem ich zapłata może skutkować poważnymi konsekwencjami dla bytu skarżącej, prowadząc do powstania trudnych lub niemożliwych do odwrócenia skutków. Ponadto zwrócono uwagę na to, że uiszczenie kar pieniężnych może skutkować tym, iż Spółka nie będzie w stanie regulować innych zobowiązań publicznoprawnych, a wobec braku zapłaty podatków może dojść do cofnięcia stosownych zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej.

Na potwierdzenie obecnej kondycji finansowej skarżąca załączyła do skargi liczne dokumenty potwierdzające sytuację finansową Spółki, a także liczne decyzje, którymi udzielono jej zezwoleń oraz którymi wymierzono jej kary pieniężne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, t.j.) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004).

Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06; orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, nie wystarczy więc ogólny wywód strony. Twierdzenia strony powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wywody w tej materii powinny być poparte nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (vide: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206; zob. nadto postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 2910/11, System Informacji Prawnej LEX nr 1104112).

Zdaniem Sądu skarżąca Spółka nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jakkolwiek w treści wniosku oraz z załączonych dokumentów wynikają dane liczbowe o wysokości osiągniętego przez Spółkę zysku netto a także łączna kwota orzeczonych wobec Spółki kar pieniężnych, to jednak informacje te nie są zdaniem Sądu wystarczające do wstrzymania wykonania decyzji. W szczególności należy zwrócić uwagę na to, że Spółka odniosła się do swojej kondycji finansowej wg stanu na koniec 2013 roku. W aktach sprawy brak jest natomiast danych dotyczących bieżącej sytuacji finansowej Spółki. W istocie jedyna informacja odnosząca się do obecnego stanu finansów skarżącej polega na wskazaniu, że przychody Spółki w latach 2014-2015 mogą ulec znaczącemu zmniejszeniu, wskutek wygaśnięcia zezwoleń na prowadzoną działalność gospodarczą w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i w salonach gier. Taka informacja jest jednak w ocenie Sądu zbyt ogólnikowa i nie wystarczająca do oceny sytuacji podatnika.

Do oceny zasadności wniosku konieczne jest tymczasem dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym Spółki. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych i aktualnych danych Spółka nie przedłożyła. Nie można tym samym zweryfikować, czy skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej zarówno zaskarżoną decyzją jak również należności wynikających z innych rozstrzygnięć organów podatkowych, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Dodania wymaga również to, że brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi i w oparciu o przekonanie strony o wadliwości zaskarżonej decyzji. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II OZ 184/05, System Informacji Prawnej Lex nr 302251) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to dwie różne kwestie. O ile bowiem pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga – jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu – ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności danego aktu z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonego aktu. Podstawą do uwzględnienia wniosku strony w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie może być przeświadczenie strony o wadliwości zaskarżonego aktu administracyjnego.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. a contario, orzekł jak w sentencji postanowienia.