Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 541/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.. 54
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant Natalia Rusinek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 listopada 2017r. sprawy ze skargi J. T. i A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sześciu linii kablowych wysokiego napięcia oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (zwane dalej: Kolegium, SKO, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania A. T. i J. T., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...] ustalającej na rzecz [...] sp. z o.o. [...] Sp.k. - lokalizację inwestycji celu publicznego dla zadania polegającego na:

1) budowie sześciu linii kablowych wysokiego napięcia 110 kV wraz z kanalizacją światłowodową w rejonie ul. [...] (działki nr: [...], [...], [...],[...], [...], [...] i [...], [...], obręb [...] we W.,

2) montażu czterech konstrukcji pod głowice kablowe (5,0 m x 1.0 m x 5,0 m), przewidzianego do realizacji na działce nr [...],

3) montażu na istniejących dwóch słupach WN nr(S-165) i nr 1a(S-166) osprzeęu wraz z podłączeniem dwóch linii kablowych wysokiego napięcia 110 kV, przewidzianego do realizacji nr [...],

4) posadowieniu trzech słupów WN o wysokości 40 m, ne 1 linii S-161/S-162, nr 2 linii S-163/S-164, nr 3 linii S-165/S-166, przewidzianego do realizacji na działce nr [...],

5) budowie trzech dwutorowych linii napowietrznych WN 110 kV od projektowanych słupów nr 1 linii S-161/S-162, nr 2 linii S-163/S-164, nr 3 linii S-165/S-166 do istniejących słupów WN.

W motywach uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił, że z wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r. spółki [...] sp. z o.o. [...] Sp.k. o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego opisaną powyżej, Prezydent W. po przeprowadzeniu postępowania dowodowego ustalił jej lokalizację. Organ I instancji uznał bowiem, że inwestycja spełnia wszystkie wymagania określone przepisami prawa.

Od rozstrzygnięcia Prezydenta W. odwołali się A. T. i J. T., kwestionując ustalenia związane z terenami zalewowymi, a także zwrócili uwagę na kwestię związaną z ustanowieniem służebności.

Kolegium przystępując do ponownego rozpoznania sprawy, przywołało właściwe przepisy regulujące problematykę lokalizacji inwestycji, w tym inwestycji celu publicznego. Organ odwoławczy podkreślił, że zarzuty odwołania nie mogą zostać uwzględnione na tym etapie procesu inwestycyjnego. Wskazano, że w odniesieniu do tego samego terenu decyzje o warunkach zabudowy (odpowiednio decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego) można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, gdyż decyzja taka nie rodzi praw do terenu, nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja taka nie ingeruje w prawa rzeczowe i obligacyjne w stosunku do nieruchomości, ani nie uprawnia do zabudowy.

W konsekwencji nie ma znaczenia – na tym etapie postępowania – czy właściciel nieruchomości aprobuje zamiary inwestora i wyraża zgodę na zmianę przeznaczenia części nieruchomości. Dopiero bowiem na etapie pozwolenia na budowę właściwy organ bada uwarunkowania związane z tytułem prawnym do nieruchomości.

Organ przypomniał także o związanym charakterze decyzji lokalizacyjnych, wskazując że ilekroć wnioskowana zabudowa jest zgodna z przepisami prawa, organ lokalizacyjny ma obowiązek wydać decyzję ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego.

W dalszej kolejności SKO wyjaśniło zasadność przyjęcia przez organ I instancji, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, powołując się w tej kwestii na przepis art. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak również przepis art. 3 pkt 11a i 11b ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne. W ocenie Kolegium planowana inwestycja polegająca na budowie sieci energetycznej wysokiego napięcia należy do celów publicznych w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ponieważ mieści się w kategoriach sieci przesyłowej, jak również sieci dystrybucyjnej i ma charakter lokalny.

Kolegium w rozpatrywanej sprawie stwierdziło, że wszystkie wymogi proceduralne oraz wynikające przepisów prawa materialnego zostały zachowane. Istotne jest przede wszystkim to, w ocenie organu odwoławczego, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: upzp ) nie uzależnia, tak jak ma to miejsce w przypadku decyzji o warunkach zabudowy, ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zachowania ładu przestrzennego, właściwego uzbrojenia, czy dostępu do drogi publicznej. Ponadto w niniejszej sprawie mamy do czynienia z inwestycją liniową dla której, z uwagi na jej charakter nie jest potrzebne uzbrojenie terenu oraz dostęp do drogi publicznej.

Docelowo upzp uzależnia lokalizację inwestycji celu publicznego jedynie od odpowiedniego przeznaczenia gruntu na cele nierolne i nieleśne oraz jej zgodności z przepisami odrębnymi. Obie te przesłanki zostały spełnione. Teren objęty inwestycją nie jest gruntem rolnym ani leśnym. Na mocy art. 10a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2015 r, poz. 909 ze zm.), grunty położone w granicach administracyjnych miast wyłączone są spod obowiązku uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolne.

Lokalizacji inwestycji nie sprzeciwia się żaden przepis prawa. Wbrew twierdzeniom odwołujących, teren inwestycji – choć jest położony w pobliżu rzeki Odry – nie należy do terenów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi. Analiza map zagrożenia powodziowego dla miasta W. wykazała, że zagrożenie powodzią w tym rejonie nie wychodzi poza wały przeciwpowodziowe.

Zatem w ocenie organu również II instancji planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki określone w upzp, z tego też względu nie można odmówić inwestorowi ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli J. i A. T., zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, sprzeczność istotnych ustaleń ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a w szczególności przyjęcie, że spółka [...] nie dokonała korekty wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r. w dniu [...] stycznia 2017 r. składając nowy wniosek, który był odmienny i całkowicie zmieniał przebieg przeprowadzenia "instalacji energetycznych" opisanych w załączniku z dnia [...] stycznia 2017 r., co skutkowało wydaniem nowej decyzji z dnia [...] marca 2017 r. nr [...].

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o oddalenie skargi. Kolegium odpowiadając na zarzut, wyjaśniło, że zgodnie z art. 63 ust. 1 i 2 upzp, w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Tak więc decyzja o warunkach zabudowy może być wydana dla tego samego terenu kilku wnioskodawcom i to niezależnie od tego czy posiadają jakikolwiek tytuł prawny do nieruchomości. Dal jednego terenu jeden podmiot może uzyskać kilka decyzji lokalizacyjnych, o ile nie ma tożsamości sprawy administracyjnej. Regulacje te odnoszą się także do decyzji lokalizacji celu publicznego.

W piśmie procesowym z dnia [...] października 2017 r. stanowiącym odpowiedź na skargę uczestnika postępowania spółkę [...] Spółka z o.o. [...] Sk, uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi.

Wskazał, że zarzut naruszenia prawa materialnego jest nieprawidłowo sformułowany i niekompletny, gdyż nie wymienia przepisów, których naruszenia zarzuca.

W nawiązaniu do drugiego zarzutu skarżących, wyjaśniono, że decyzja organu odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2017 r. wydana została w postępowaniu administracyjnym o sygnaturze [...], wszczętym na skutek odwołania od decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. Natomiast wniosek uczestnika postępowania z dnia [...] stycznia 2017 r. zainicjował zupełnie inne postępowanie o numerze [...], w wyniku którego wydana została decyzja nr [...]z dnia [...] marca 2017 r. Oba postępowania i wydane w nich decyzje dotyczą innego przedmiotu postępowania, innej inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest całkowicie bezzasadna.

Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, po myśli § 2 tegoż artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na:

1) budowie sześciu linii kablowych wysokiego napięcia 110 kV wraz z kanalizacją światłowodową w rejonie ul. [...] (działki nr: [...], [...], [...] , [...], [...], [...] i [...], [...], obręb [...] we W.,

2) montażu czterech konstrukcji pod głowice kablowe (5,0 m x 1.0 m x 5,0 m), przewidzianego do realizacji na działce nr [...],

3) montażu na istniejących dwóch słupach WN nr(S-165) i nr 1a(S-166) osprzętu wraz z podłączeniem dwóch linii kablowych wysokiego napięcia 110 kV, przewidzianego do realizacji nr [...],

4) posadowieniu trzech słupów WN o wysokości 40 m, ne 1 linii S-161/S-162, nr 2 linii S-163/S-164, nr 3 linii S-165/S-166, przewidzianego do realizacji na działce nr [...],

5) budowie trzech dwutorowych linii napowietrznych WN 110 kV od projektowanych słupów nr 1 linii S-161/S-162, nr 2 linii S-163/S-164, nr 3 linii S-165/S-166 do istniejących słupów WN.

Analizując legalność działań organów administracji w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności przypomnieć należy, że stosownie do art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 5 u.p.z.p., inwestycjami celu publicznego są działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Należy również zauważyć, że stosownie do treści art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

W okolicznościach niniejszej sprawy analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu opracowana w toku postępowania przez organ I instancji wykazała możliwość realizacji planowanej inwestycji w miejscu wskazanym przez inwestora.

Należy również zauważyć, że w decyzji organu I instancji ustalającej lokalizację przedmiotowej inwestycji celu publicznego zawarto wszystkie niezbędne elementy, które wymienia art. 54 u.p.z.p.

Mając na względzie powyższe, wypadało podzielić stanowisko organów obu instancji odnoszące się do możliwości realizacji planowanej inwestycji w miejscu zaproponowanym przez inwestora. Przeprowadzone w sprawie postępowanie i ustalony stan faktyczny i prawny terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji potwierdzają bowiem, że na terenie wskazanym przez inwestora dopuszczalna jest lokalizacja wnioskowanej inwestycji, o czym szeroko i trafnie wypowiedział się organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji.

Jednocześnie należy podzielić stanowisko organu odwoławczego wskazujące, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie uprawnia do podejmowania jakichkolwiek działań związanych z rozpoczęciem robót budowlanych. Szczegółowe rozwiązania techniczne będą bowiem przedmiotem oceny właściwych organów na kolejnym etapie inwestycyjnym, czyli w postępowaniu zmierzającym do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jednocześnie należy zauważyć, że organ rozstrzygający w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma obowiązek ocenić zgodność lokalizacji inwestycji z przepisami prawa, nie jest natomiast upoważniony do oceny celowości czy też słuszności realizacji inwestycji celu publicznego na określonej nieruchomości.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi wskazać trzeba, że fakt uzyskania przez tego samego inwestora (w późniejszej dacie) innej decyzji na lokalizację inwestycji celu publicznego ale na innym terenie, nie może być rozważany w niniejszym postępowaniu, gdyż dotyczy innej sprawy administracyjnej, co jasno i trafnie wyjaśnił w odpowiedzi na skargę zarówno organ odwoławczy, jak i uczestnik postępowania w piśmie procesowym z dnia z dnia [...] października 2017 r.

Pozostałe zarzuty skargi są na tyle ogólnikowe, że nie odnoszą się do konkretnych okoliczności niniejszej sprawy i nie wskazują żadnych przepisów, które by miały zostać naruszone przez organy administracyjne przy podejmowaniu decyzji. Tak więc zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego jest całkowicie bezzasadny.

Reasumując stwierdzić należy, że skoro przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie wykazało sprzeczności wnioskowanej inwestycji z przepisami u.p.z.p. oraz z przepisami odrębnymi, to organy administracji zobligowane były wydać decyzję ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego.

W tym stanie rzeczy, uznając zarzuty skargi za niezasadne, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.