Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2609/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 29 ust. 1 pkt 1, i ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 173
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi J. R. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania J. R. pomocy finansowej ze środków unijnych w ramach działania "Przywracanie potencjału produkcji rolnej zniszczonego w wyniku wystąpienia klęsk żywiołowych oraz wprowadzenie odpowiednich działań zapobiegawczych".

Rozstrzygnięcie zostało podjęte w następującym stanie faktycznym:

Wnioskiem, który wpłynął do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) dnia [...] grudnia 2014r. J. R. wystąpił o przyznanie pomocy w ramach działania "Przywracanie potencjału produkcji rolnej zniszczonego w wyniku wystąpienia klęsk żywiołowych oraz wprowadzenie odpowiednich działań zapobiegawczych."

Ponieważ we wniosku stwierdzono nieprawidłowości, pismem z dnia 9 lutego 2015 r. wnioskodawca został wezwany do ich usunięcia. Braki wnioskodawca winien był uzupełnić w terminie 21 dni od dnia otrzymania wezwania. Biorąc pod uwagę termin doręczenia wezwania (20 lutego 2015r.) wymagany 21 dniowy okres na uzupełnienie wniosku upływał w dniu 13 marca 2015r.

W dniu 10 marca 2015r. do organu wpłynęło uzupełnienie braków, jednak wyjaśnienia i informacje zawarte w nadesłanym piśmie potwierdziły, że producent nie poniósł szkód w gospodarstwie rolnym spowodowanych niekorzystnymi zjawiskami atmosferycznymi zarówno w roku 2013, jak i w roku 2014. Dokumentacja aplikacyjna dotyczyła szkód w gospodarstwie wnioskodawcy powstałych w roku 2012.

Tym samym, jak wskazała ARiMR, wnioskodawca nie spełnił podstawowego kryterium dostępu do programu określonego § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia gdyż szkoda nastąpiła 2 lata przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy.

Pismem z dnia [...] marca 2015r. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poinformowała wnioskodawcę, o odmowie przyznania pomocy z uwagi na niespełnienie warunków określonych w par.4 ust.1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 września 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Przywracanie potencjału produkcji rolnej zniszczonego w wyniku wystąpienia klęsk żywiołowych oraz wprowadzenie odpowiednich działań zapobiegawczych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 ( Dz.U.2013, poz. 877, dalej rozporządzenie MRiRW).

Pismem z 10 kwietnia 2015r. J.R. wezwał Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do usunięcia naruszenia prawa przez przyznanie pomocy. Wnioskodawca wskazał, że zawężenie czasowe (do dwóch lat) dostępu do pomocy z programu pozostaje w sprzeczności z przepisami wspólnotowymi, gdyż wsparcie z powodu anomalii pogodowych może być udzielane przez okres około 5 lat od zdarzenia, w przypadku odpowiedniego udokumentowania tych zdarzeń. Wnioskodawca powołał przy tym orzecznictwo NSA oraz Trybunału Sprawiedliwości.

W wyniku rozpoznania wniosku o usunięcie naruszenia prawa, ARiMR pismem z [...] maja 2015r. poinformowała wnioskodawcę, że wezwanie to zostało rozpatrzone negatywnie, ponieważ nie doszło do naruszenia prawa przez organ.

Agencja wskazała, że wnioskodawca dostarczył dokumenty potwierdzające wystąpienie szkód w gospodarstwie w okresie od 1 grudnia 2011r. do 30 kwietnia 2012r., a w dodatkowych wyjaśnieniach – stanowiących odpowiedź na wezwanie organu z 9 lutego 2015r. – wyjaśnił, że w latach 2013-2014 nie poniósł szkód w gospodarstwie w wyniku wystąpienia anomalii pogodowych i nie posiada dokumentacji z szacowania szkód w tych latach.

A zatem słusznie, w ocenie organu, należało odmówić przyznania pomocy w trybie określonym w § 14 ust. 5 pkt 2 ww. rozporządzenia MRiRW ze wskazaniem warunków, jakie nie zostały spełnione, tj. warunków określonych w § 4 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia.

W skardze z dnia 12 maja 2015r. skarżący podkreślił, że zaskarżone rozstrzygnięcie uniemożliwia mu odbudowę potencjału gospodarstwa w związku ze stratami spowodowanymi niekorzystnymi zjawiskami klimatycznymi. Stwierdził, że Program "Przywracanie potencjału produkcji rolnej zniszczonej w wyniku wystąpienia kląsk żywiołowych oraz wprowadzenie odpowiednich działań zapobiegawczych", został wprowadzony w oparciu o delegację ustawową określoną w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427, z późn. zm.). Zarzucił, że rozporządzenie MRiRW zapisem § 4 ust. 1. pkt 3 wprowadziło dodatkowe kryterium/warunek dwóch lat, poprzez zawężenie czasowe dostępu do pomocy z tego programu do osób, które wniosek o przyznanie pomocy złożyły w roku, w którym wystąpiła szkoda łub w roku następującym po roku, w którym wystąpiła ta szkoda ,co pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa wspólnotowego wprowadzającego ten program. Ograniczenie to, w ocenie skarżącego, zostało wprowadzone z naruszeniem techniki prawodawczej, o której mowa w § 63 i 65 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r.

Wskazał, że aktami prawnymi Unii Europejskiej w oparciu, o które uruchomiona została ww. pomoc rolnikom poszkodowanym przez niekorzystne zjawiska klimatyczne jest rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21 października 2005 r.) i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW).Wymienione akty prawa unii europejskiej wprowadzają pomoc rolnikom z tytułu wyrównania szkód w produkcji rolnej lub w środkach produkcji rolnej z powodu anomalii pogodowych jakie miały miejsce w latach 2007-2013r.

Powołując się na Wytyczne unijne w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnym i leśnym na lata 2007 – 2013, stwierdził, że pomoc ta winna być uruchomiona jak najszybciej, wnioski przedkładane nie później niż 3 lata po zdarzeniu, a wnioski o wypłatę pomocy nie później niż 4 lata po zdarzeniu.

Wskazując na ww. przepisy stwierdził, że jeżeli szkody te zostały "odpowiednio udokumentowane we właściwym czasie" to wsparcie to, może być udzielane przez okres 5 lat od zdarzenia. Zaznaczył, że protokoły szkodowe tworzone były bezpośrednio po uwidocznieniu się szkód klęskowych, a ponadto, protokoły te, są dokumentami bezterminowymi, tak, więc spełniają powyższy warunek. Wskazał, że wytyczne zostały przeniesione do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1857/2006.

Podkreślił, że w artykule 11 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1857/2006 "Pomoc na rzecz strat spowodowanych niekorzystnymi zjawiskami klimatycznymi" w pkt. 10 ustalono, że "Programy pomocy należy wprowadzić w ciągu trzech lat od dokonania wydatku lub poniesienia straty. Pomoc należy wypłacić w ciągu czterech lat od zdarzenia".

Stwierdził, że biorąc powyższe pod uwagę, wprowadzone do prawodawstwa krajowego rozporządzeniem z dnia 13 września 2010 r., dodatkowego kryterium dostępu, tj. ograniczenie potencjonalnych wnioskodawców w danym naborze do rolników, którzy ponieśli szkody w roku, w którym wystąpiła szkoda lub w roku następującym po roku, w którym wystąpiła ta szkoda jest niespójne z ww. zapisem prawa unijnego i stawia polskiego rolnika, który poniósł szkody klęskowe w dużo gorszej sytuacji, niż rolnika "unijnego".

Powołał się na konstytucyjny obowiązek stosowania zasady pierwszeństwa stosowania prawa unijnego przed prawem krajowym.

Wskazał, że ograniczenie czasowe zawarte w § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MRiRW jest skierowane do instytucji wdrażających programy pomocowe, a nie do poszkodowanych rolników.

W treści skargi jej autor nawiązał do orzecznictwa sądów administracyjnych oraz Trybunału Sprawiedliwości.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.

W piśmie procesowym z 7 lipca 2015r. skarżący wskazał, że szkody żywiołowe dotykały jego gospodarstwo już trzykrotnie lecz nigdy nie udało się ani jemu, ani synowi z którym prowadzi gospodarstwo skorzystać z pomocy w ramach tego programu. A ponadto powołał się na orzeczenie NSA z 19 grudnia 2014r. sygn. akt: II GNP 2/13, które jego zdaniem winno znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Na wstępie należy wyjaśnić, że stan faktyczny sprawy jest niesporny.

Skarżący J. R. wnioskiem z dnia [...] grudnia 2014 r. wystąpił do ARiMR z wnioskiem o przyznanie pomocy w ramach działania "Przywracanie potencjału produkcji rolnej zniszczonego w wyniku klęsk żywiołowych oraz wprowadzenie odpowiednich działań zapobiegawczych." Jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy opinii Wojewody [...] i protokołów Urzędu Gminy [...] szkody spowodowane zostały niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi określonymi jako "ujemne skutki przezimowania", co miało miejsce pomiędzy 1 grudnia 2011 r. a 30 kwietnia 2012 r. Były to szkody w uprawach pszenicy, rzepaku, wiśni, brzoskwiń i jabłoni. Skarżący potwierdził te okoliczności.

Wnioskodawcy odmówiono przyznania wnioskowanej pomocy wskazując, że nabór wniosków prowadzony pomiędzy 14 listopada a 19 grudnia 2014 r. dotyczył szkód powstałych w 2013 r. i 2014 r.

Przyznawanie pomocy w ramach działania objętego wnioskiem J.R. zostało uregulowane , w zakresie przepisów krajowych, w ustawie z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz.173 ze zm., dalej: ustawa o wspieraniu) i w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 września 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Przywracanie potencjału produkcji rolnej zniszczonego w wyniku wystąpienia klęsk żywiołowych oraz wprowadzenie odpowiednich działań zapobiegawczych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 877, dalej: rozporządzenie MRiRW).

Rozporządzenie MRiRW zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w art.29 ust.1 pkt 1 ustawy o wspieraniu. Przepis ten, w dacie wydania rozporządzenia MRiRW, stanowił, że "1. Minister właściwy do spraw rozwoju wsi określa, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe warunki i tryb przyznawania, wypłaty lub zwracania pomocy w ramach poszczególnych działań objętych programem, a także przestrzenny zasięg wdrażania tych działań, w szczególności:

a) tryb składania wniosków o przyznanie pomocy,

b) szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać wnioski o przyznanie pomocy,

c) szczegółowe wymagania, jakim powinna odpowiadać umowa - w przypadku działań, w ramach których pomoc jest przyznawana na podstawie umowy,

d) działania i przypadki, w których następca prawny wnioskodawcy albo nabywca gospodarstwa rolnego lub jego części albo przedsiębiorstwa lub jego części albo przejmujący posiadanie gospodarstwa rolnego lub jego części może, na swój wniosek, wstąpić do toczącego się postępowania na miejsce wnioskodawcy oraz warunki i tryb wstąpienia do tego postępowania,

e) działania i przypadki, w których następcy prawnemu beneficjenta albo nabywcy gospodarstwa rolnego lub jego części albo przedsiębiorstwa lub jego części albo przejmującemu posiadanie gospodarstwa rolnego lub jego części może być przyznana pomoc oraz warunki i tryb przyznania tej pomocy

- mając na względzie zapewnienie prawidłowej realizacji programu oraz specyfikę poszczególnych działań".

Ponadto w ust.2 art.29 przewidziano, że "2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lub 3, minister właściwy do spraw rozwoju wsi może określić:

1) inne niż wymienione w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 28 ust. 4, kategorie siły wyższej lub wyjątkowe okoliczności, w przypadku wystąpienia których nie jest wymagany zwrot pomocy lub pomocy technicznej;

2) termin rozpoczęcia składania wniosków o przyznanie pomocy lub pomocy technicznej, biorąc pod uwagę specyfikę poszczególnych działań oraz przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1320/2006 z dnia 5 września 2006 r. ustanawiającego zasady przejścia do systemu wsparcia rozwoju obszarów wiejskich określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 243 z 06.09.2006, str. 6);

3) wielkość zmniejszenia pomocy, w przypadku niespełniania warunków przyznania pomocy innych niż wymogi, normy lub minimalne wymogi dotyczące stosowania nawozów i środków ochrony roślin."

W §4 rozporządzenia MRiRW ustalono, że pomoc przyznaje się osobie, która obok spełnienia innych warunków, złożyła wniosek o przyznanie pomocy w roku, w którym powstała szkoda lub w roku następującym po roku, w którym ta szkoda wystąpiła.

Skarżący kwestionuje to unormowanie, podnosząc, iż wykracza ono poza delegację ustawową wynikającą z art.29 ustawy o wspieraniu.

W ocenie Sądu zarzut skarżącego nie jest uzasadniony. Określenie terminów składania wniosków o przyznanie pomocy mieści się w określeniu "szczegółowe warunki i tryb składania wniosków o przyznanie pomocy", tym bardziej, że Ministrowi przysługuje również prawo określenia terminu rozpoczęcia składania wniosków (art.29 ust.2 pkt 2 ustawy). Podkreślenia wymaga, Minister został zobowiązany do tego, aby wydając rozporządzenie miał na względzie zapewnienie prawidłowej realizacji programu oraz specyfikę poszczególnych działań. W tym kontekście podkreślić również należy, że

pomoc w ramach tego działanie nie jest przyznawana "w sposób ciągły", ale tylko w przypadku wystąpienia sytuacji nadzwyczajnych, kiedy to w myśl §10 rozporządzenia, Prezes ARiMR podaje do publicznej wiadomości, na stronie internetowej administrowanej przez Agencję oraz co najmniej w jednym dzienniku o zasięgu ogólnokrajowym, najpóźniej 14 dni przed rozpoczęciem terminu składania wniosków o przyznanie pomocy, informację o możliwości składania wniosków o przyznanie pomocy. W informacji tej określa dzień rozpoczęcia oraz dzień zakończenia terminu składania wniosków o przyznanie pomocy, przy czym termin ten nie może być dłuższy niż 30 dni roboczych. Dzień zakończenia terminu składania wniosków o przyznanie pomocy nie może być wyznaczony później niż na dzień 31 grudnia danego roku. Równocześnie podaje w związku z wystąpieniem jakich zdarzeń losowych wymienionych w art. 3 ust. 2 pkt 2-11a ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich i w jakim okresie mających miejsce mogą być składane wnioski o przyznanie pomocy. Zatem ograniczenie czasowe składania wniosków jest uzasadnione specyfiką przyznawanej pomocy.

Przy ocenie zasadności wprowadzenia ograniczeń czasowych składania wniosków nie można pominąć wskazówek Komisji WE zawartych w omówionych niżej Wytycznych i rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1857/2006.

Skarżący powołał się na Wytyczne wspólnoty w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnym i leśnym na lata 2007 -2013 (2006/C 319/01, dalej: Wytyczne). Wytyczne skierowane są do państw członkowskich UE i ich celem jest zakreślenie zasad przyznawania pomocy tak, aby dany środek pomocy mógł zostać uznany za zgodny z regułami wspólnego rynku. W przeciwnym wypadku pomoc byłaby niedozwolona.

W Wytycznych w dziale V.B przewidziano "Pomoc z tytułu wyrównania szkód w produkcji rolnej lub w środkach produkcji rolnej". W ramach tego środka Komisja zaleca jak najszybsze wypłacanie odszkodowań po zdarzeniu skutkującym szkodami, ponieważ "jeżeli pomoc jest wypłacania dopiero po kilku latach od zdarzenia, istnieje realne niebezpieczeństwo, że gospodarcze skutki takiej pomocy będą takie same, jak w przypadku pomocy na prowadzenie działalności", czyli pomoc wypłacona po kilku latach od zdarzenia mogłaby być uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem.

Zapis, iż Komisja nie zatwierdzi wniosków o pomoc przedłożonych w terminie późniejszym niż trzy lata po zdarzeniu, ani wniosków o wypłatę pomocy, złożonych później niż cztery lata po zdarzeniu nie jest ustanowieniem takich terminów na składanie wniosków przez rolników, tylko kierowaną do państw członkowskich informacją, że wniosku złożone później nie zostaną zatwierdzone przez Komisję.

Treść Wytycznych wyraźnie wskazuje, że państwa członkowskie powinny ustalać jak najkrótsze terminy wypłaty odszkodowań licząc od dnia zdarzenia powodującego szkodę, co z kolei uzasadnia ustalenie krótkich terminów składania wniosków o przyznanie pomocy.

Przywołany przez skarżącego art.11 pkt 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1857/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw prowadzących działalność związaną z wytwarzaniem produktów rolnych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 70/2001 (Dz.U.UE.L.2006.358.3), stanowiący, że "Programy pomocy należy wprowadzić w ciągu trzech lat od dokonania wydatku lub poniesienia straty. Pomoc należy wypłacić w ciągu czterech lat od zdarzenia" nie może być odczytywany niezależnie od ust.1 tego artykułu. Ust.1 stanowi, że "Pomoc na zrekompensowanie rolnikom strat w roślinach lub zwierzętach lub budynkach gospodarskich, spowodowanych niekorzystnymi zjawiskami klimatycznymi, które mogą być porównane z klęskami żywiołowymi, jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu i jest wyłączona z obowiązku notyfikacji przewidzianego w art. 88 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnia warunki określone w ust. 2-6 i 10 niniejszego artykułu w odniesieniu do roślin lub zwierząt oraz ust. 3-8 i 10 niniejszego artykułu w odniesieniu do budynków gospodarskich."

Łączne odczytanie obu przepisów nakazuje przyjąć, że przepisy te kierowane są do państw członkowskich UE i wynika z nich, że w przypadku niewprowadzenia przez państwo programu pomocy w terminie trzech lat od poniesienia straty lub dokonanie wypłat po upływie czterech lat, programy pomocy lub wypłaty będą niezgodne ze wspólnym rynkiem i będą wymagały notyfikacji.

Przepisy te, podobnie jak przywołane wyżej zapisy Wytycznych, nie ustanawiają terminów wystąpienia z wnioskami o przyznanie pomocy przez rolników.

Tak więc przepisy UE nie tylko nie określają maksymalnych terminów składania przez rolników wniosków o przyznanie pomocy w ramach działania "przywracanie potencjału produkcji rolnej zniszczonego w wyniku wystąpienia klęsk żywiołowych oraz wprowadzenie odpowiednich działań zapobiegawczych", ale zalecają jak najszybsze wypłacanie odszkodowań, wskazując, że gospodarcze skutki pomocy wypłaconej po kilku latach będą takie same, jak w przypadku pomocy na prowadzenie działalności, co byłoby niezgodne ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

Terminów składania wniosków przez rolnika nie zawierają też rozporządzenia Rady (WE) nr 1685/2005 i Komisji (WE) nr 1974/2006.

Ponieważ rozporządzenia UE nie regulują kwestii terminów składania wniosków o przyznanie pomocy w ramach ww. działania nie było podstaw do zastosowania przepisów unijnych w miejsce przepisów krajowych. Dlatego też stanowisko NSA wyrażone w przywołanym przez skarżącego wyroku NSA z dnia 19 grudnia 2014 r. sygn. akt II GNP 2/13, co do obowiązku bezpośredniego stosowania przepisów rozporządzeń unijnych, które Sąd w składzie rozpoznającym sprawę w pełni podziela, w rozpoznawanej sprawie nie miało zastosowania.

Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 92 Konstytucji RP, który w ust. 1 stanowi, że rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Rozporządzenie MRiRW zostało wydane na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w art. 29 ust.1 ustawy o wspieraniu, w celu wykonania tej ustawy i przez organ wskazany w konstytucji, bowiem na podstawie art.149 ust.2 Konstytucji RP Minister kierujący działem administracji rządowej wydaje rozporządzenia.

Z wyżej przedstawionych przyczyn Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę.