Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 59/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 194 par. 4, art. 175 par. 2 i 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Po 35/07 w zakresie odrzucenia zażalenia wydanego w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 18 września 2006 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. I SA/Po 35/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 7 listopada 2007 r. odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 18 września 2006 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. Jako podstawę rozstrzygnięcia podano art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej; P.p.s.a.)

Uzasadniając postanowienie Sąd I instancji podał, że WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 7 listopada 2007 r. odrzucił skargę kasacyjną J. B. od wyroku z dnia 4 lipca 2007 r. Następnie w dniu 4 grudnia 2007 r. skarżąca wniosła sporządzone przez siebie zażalenie na postanowienie z dnia 7 listopada 2007 r. WSA w Poznaniu odrzucając zażalenie skarżącej przytoczył treść art. 194 § 4 i 175 § 2 i 3 P.p.s.a. dodając, że brzmienie art. 194 § 4 jest jednoznaczne i wyklucza możliwość skutecznego sporządzenia zażalenia przez stronę. Stąd też zażalenie, jako niesporządzone przez podmiot uprawniony, jest niedopuszczalne i dlatego należało je odrzucić.

W dniu 16 stycznia 2008 r. skarżąca wniosła o "uchylenie postanowienia z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie odrzucenia zażalenia i nadanie biegu sprawie". Skarżąca podała, że zażalenie złożyła osobiście, gdyż nie jest reprezentowana przez adwokata. Wyznaczony przez Sąd adwokat nie zapoznał się z aktami sprawy i nie potwierdził, czy będzie się starał "wywieść skargę kasacyjną." Z uwagi na upływ czasu i brak reakcji Okręgowej Rady Adwokackiej w P. w wyznaczeniu innego pełnomocnika, strona zdecydowała się działać osobiście. Następnie skarżąca powołała się na swoją trudną sytuację życiową.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, co następuje:

Pismo skarżącej z dnia 16 stycznia 2008 r. należy potraktować jako zażalenie na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2007 r. Zażalenie nie jest zasadne i podlega oddaleniu. Stosownie do art. 194 § 4 P.p.s.a., zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, bądź też przez podmioty wskazane w art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a. Niesporządzenie zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną przez jedną z osób wskazanych w w.w. przepisach P.p.s.a. jest nieusuwalnym brakiem, powodującym odrzucenie zażalenia w oparciu o art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 30 września 2004 r., sygn. akt OZ 474/04, niepubl.).

W rozpatrywanej sprawie, doręczając skarżącej postanowienie z dnia 7 listopada 2007 r. odrzucające skargę kasacyjną, WSA w Poznaniu pouczył ją m.in., że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, a w sprawach obowiązków podatkowych - także doradcę podatkowego. Zażalenie od postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną z dnia 7 listopada 2007 r., pomimo stosownego pouczenia, skarżąca sporządziła samodzielnie, nie wykazując przy tym, że należy do podmiotów, o których mowa w art. 194 § 4 P.p.s.a. Wobec powyższego, zaskarżone postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2007 r. w pełni zasługuje na aprobatę. Powoływanie się przy tym przez stronę na brak fachowego pełnomocnika jest nieuprawnione. Jak wynika z akt sprawy, skarżącej został przyznany z urzędu pełnomocnik – adwokat, jednakże skarżąca nie udzieliła mu pełnomocnictwa do reprezentowania jej w sprawie i następnie bez podania motywów swego postępowania wystąpiła o przyznanie jej nowego pełnomocnika.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.