Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 679/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-07-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Przywrócono termin do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.O. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J.O. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi. D.Cz.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 27 czerwca 2017 r. (data nadania skargi w UP S. 2 – k. 13 akt sądowych) J.O. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia Społecznych z dnia [...], [...]wydaną w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek. Wskazując na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi podniósł, iż wskutek wadliwego działania operatora pocztowego, pomimo wyraźnego wskazania adresata przesyłki pocztowej z dnia 14 listopada 2016 r., to jest "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, ul. A. 135, [...] [...] za pośrednictwem Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T., ul. B. 40/42, [...] T.", jego wcześniejsza skarga z dnia 14 listopada 2016 r. (data nadania skargi w UP S. 2) została doręczona bezpośrednio do sądu, co skutkowało jej wniesieniem z uchybieniem terminu. Tym samym, w ocenie skarżącego przedmiotowy wniosek uznać należy za zasadny, gdyż nie może on ponosić negatywnych konsekwencji działań osób trzecich, na które nie miał żadnego wpływu. Jednocześnie wraz z wnioskiem skarżący dokonał uchybionej czynności.

Ponadto, co istotne Sądowi rozpoznającemu przedmiotowy wniosek wiadomo z urzędu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 22 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 1052/16 odrzucił skargę J.O. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], [...] z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący, w dniu 23 stycznia 2017 r. wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym zawarł jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II GZ 134/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie J.O., jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Odpis powyższego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 3 kwietnia 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 46 akt sądowych sprawy o sygn. akt III SA/Łd 1052/16). Natomiast zawarty w zażaleniu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, został rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który postanowieniem z dnia 26 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 1052/16 odrzucił wniosek jako przedwczesny. Odpis powyższego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 20 czerwca 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 63 akt sądowych sprawy o sygn. akt III SA/Łd 1052/16).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest merytorycznie uzasadniony i zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie natomiast do art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności koniecznym jest odniesienie się do kwestii zachowania przez wnioskującego 7 dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a.

Jak już wcześniej wskazano kwestia zachowania terminu do wniesienia skargi J.O. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] została prawomocnie rozstrzygnięta ostatecznym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II GZ 134/17 oddalającym zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 1052/16 o odrzuceniu skargi. Co prawda odpis powołanego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2017 r. został doręczony skarżącemu w dniu 3 kwietnia 2017 r., niemniej jednak uwzględnić należy fakt, iż we wniesionym w dniu 23 stycznia 2017 r. zażaleniu skarżący zawarł również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który to wniosek nie był przedmiotem rozważań sądu II instancji. Wniosek ten został dopiero rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który postanowieniem z dnia 26 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 1052/16 odrzucił wniosek jako przedwczesny. Odpis powyższego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 20 czerwca 2017 r. Tym samym w dacie otrzymania odpisu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2017 r. skarżący mógł pozostawać w uprawnionym przekonaniu, że jego wniosek o przywrócenie terminu złożony w dniu 23 stycznia 2017 r. został wniesiony skutecznie i oczekuje na rozpoznanie. W związku z powyższym, w ocenie Sądu za moment ustania przyczyny uchybienia terminu należy uznać datę doręczenia skarżącemu odpisu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 maja 2017 r. o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu. W konsekwencji powyższego zestawienie daty doręczenia wyżej wymienionego postanowienia (20 czerwca 2017 r.) i daty wniesienia przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu (27 marca 2017 r.) jednoznacznie wskazuje, że skarżący dochował terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a.

Zdaniem Sądu w sprawie spełniona także została przesłanka uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z ukształtowanym poglądem sądów administracyjnych przy ocenie braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie danej czynności w terminie, lecz również okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Brak winy winien być zatem oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy (por. postanowienia NSA z dnia: 14 stycznia 2015 r., II OZ 1404/14; 20 stycznia 2015 r., II GZ 896/14; 12 lutego 2015 r., I OZ 91/15; 17 lutego 2015 r., I OZ 104/15 – www.cbois.nsa.gov.pl).

W oparciu o nadesłane do sądu akta administracyjne sprawy, jak i posiadaną wiedzę z urzędu Sąd ustalił, iż decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] została doręczona skarżącemu w dniu 12 października 2016 r. (k. 82 - akt administracyjnych). Stosując się do zawartego w otrzymanej decyzji pouczenia skarżący, w ostatnim dniu trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., przypadającym na dzień 14 listopada 2016 r. (z uwzględnieniem dni ustawowo wolnych od pracy przypadających na 12 i 13 listopada 2016 r.), nadał w UP S. 2 przesyłkę poleconą nr (00)259007731050787393 zawierającą skargę na w/w decyzję (koperta – k. 3 akt sądowych sprawy o sygn. akt III SA/Łd 1052/16). Adresując powyższą przesyłkę skarżący oznaczył jej adresata w następujący sposób: "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, ul. A. 135, [...] Ł. za pośrednictwem Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T., ul. B. 40/42, [...] T.". W ocenie Sądu zestawienie treści zawartego w decyzji z dnia [...] pouczenia, co do przysługującego stronie prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jak i trybu jej wniesienia z treścią dokonanego przez stronę oznaczenia adresata nadanej w dniu 14 listopada 2016 r. przesyłki pocztowej wskazuje, że skarżący wnosząc skargę zastosował się w istocie niemalże ściśle do otrzymanego pouczenia. Ponadto zdaniem Sądu uważne odczytanie adresata przesyłki z dnia 14 listopada 2016 r., pozwalało na odczytanie intencji jej nadawcy (skarżącego), który wyraźnie wskazał, że jest ona kierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T., z podkreśleniem sformułowania "za pośrednictwem". W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszy wniosek wskazany na przesyłce adres jej doręczenia, pomimo swojej obszerności, odpowiadał zarówno definicji ustawowej adresu, o której mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (tekst jedn.:Dz.U. z 2016 r. poz. 1113 ze zm.), jak i miejsca doręczenia przesyłki pocztowej w rozumieniu art. 37 ust. 1 tej ustawy. Przy czym podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż powyższe twierdzenie Sądu nie oznacza przeniesienia odpowiedzialności za nieprawidłowe doręczenie przesyłki z dnia 14 listopada 2016 r. na operatora pocztowego, a świadczy jedynie o wystąpieniu okoliczności niezawinionych, jak i trudnych do przewidzenia przez skarżącego, któremu nie można zarzucić, iż działał w sposób nie dbający należycie o własne interesy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.

D.Cz.