Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1793/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 3 i ust. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1313
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej - tekst jedn.
article: art. 141 § 4, art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 701
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.
article: art. 141 § 4, art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 15 października 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 1573/19 w sprawie ze skargi Gminy [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności polecenia w kwestii podjęcia działań w zakresie usunięcia zagrożenia spowodowanego przez odpady oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 10 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1573/19, oddalił skargę Gminy [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności polecenia w kwestii podjęcia działań w zakresie usunięcia zagrożenia spowodowanego przez odpady.

Wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Burmistrz [...] pismem datowanym na dzień [...] sierpnia 2019 r., nr [...], na podstawie art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2018 r. poz. 1313), polecił Komendantowi Państwowej Straży Pożarnej w [...] podjęcie działań w zakresie usunięcia zagrożenia spowodowanego przez odpady pozostawione przy ul. K. [...] w M. W uzasadnieniu wskazał, że na nieruchomości znajdują się odpady niebezpieczne, które powodują zagrożenie życia i zdrowia wspólnoty, jak również stanowią zagrożenie środowiska. Powołał się na opinię sporządzoną przez F. sp. z o.o., sygn. akt [...], oraz stwierdził, że w swoich działaniach Straż Pożarna zignorowała informacje zawarte w ww. opinii.

Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] października 2019 r., nr [...], stwierdził nieważność tego polecenia. Wskazał, że Państwowa Straż Pożarna nie jest ustawowo zobligowana do tego typu zadań. Na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy do podstawowych zadań PSP należy m.in. rozpoznawanie zagrożeń pożarowych i innych miejscowych zagrożeń oraz organizowanie i prowadzenie akcji ratowniczych w czasie pożarów, klęsk żywiołowych lub likwidacji miejscowych zagrożeń. Zgodnie z opinią Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], dotychczasowe działania podjęte na miejscu zdarzenia prowadzone przez PSP były prawidłowe i doprowadziły do usunięcia bezpośredniego zagrożenia tj. przesłanki, na której oparł swoje polecenie Burmistrz [...]. Działania na miejscu zdarzenia polegały na: zabezpieczeniu terenu prowadzonych działań, pobraniu i przeanalizowaniu próbek, pomiarze atmosfery powietrza za pomocą specjalistycznego sprzętu będącego na wyposażeniu Specjalistycznej Grupy Ratownictwa Chemiczno- Ekologicznego [...] (wyniki pomiarów na substancje niebezpieczne nie wykazały ich obecności) oraz zabezpieczeniu odpadów plandeką i folią typu strecz. O podjętych na miejscu działaniach poinformowani zostali przedstawiciele Biura Zarządzania Bezpieczeństwem Urzędu Miasta [...] i Wydziału Zarządzania Kryzysowego Starostwa Powiatowego w [...]. Teren akcji został przekazany po zakończeniu ww. czynności obecnemu na miejscu zdarzenia właścicielowi z zaleceniami usunięcia i zutylizowania odpadów.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożyła Gmina [...] domagając się jego uchylenia.

Skarżąca wskazała, że organ wydając rozstrzygnięcie nadzorcze nie uwzględnił w szczególności przepisów: art. 7 pkt 1 i art. 21 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie zakresu i trybu korzystania z praw przez kierującego działaniem ratowniczym, art. 1, art. 3 i art. 15 ustawy o ochronie przeciwpożarowej. W ocenie skarżącej, organ nadzoru w sposób wybiórczy i stronniczy cytował fragmenty opinii sporządzonej przez laboratorium analityczno-kryminalistyczne, pomijając te fragmenty, które dotyczyły zagrożeń powodowanych przez pozostawione odpady oraz sposobów likwidacji wskazanych zagrożeń. Skutkiem wskazanych błędów było wypaczenie ratio legis powołanych ustaw w części poświęconej zadaniom państwowej straży pożarnej, a więc zasadniczej części rozstrzygnięcia nadzorczego nr [...].

Gmina podkreśliła także, że w myśl art. 14 ust. 8 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, wojewoda stwierdza o nieważności polecenia wydanego komendantowi państwowej straży pożarnej wyłącznie w przypadku, gdy to narusza prawo. Do kompetencji Wojewody [...] nie należało więc wskazywanie w rozstrzygnięciu nadzorczym opinii Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] czy stanowiska Zarządu Powiatu [...]. Badanie legalności należy bowiem odróżnić od badania stanu faktycznego.

Ponadto, skarżąca podniosła, że Wojewoda [...] nie uwzględnił następujących okoliczności: .

- wyraźna wyczuwalną woń nadal występuje, co wskazuje, że opisane w opinii laboratorium analityczno- kryminalistycznego bezpośrednie zagrożenie nadal istnieje,

- zabezpieczenie plandekami i streczem, które, w opinii Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...], miało usunąć zagrożenie dla wspólnoty samorządowej, jest nieefektywne, część odpadów jest w żaden sposób niezabezpieczona,

- funkcjonariusze Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w [...] minimum czterokrotnie dokonywali zabezpieczenia odpadów w M. przy ul. K. [...], co świadczy o nienależytym przeprowadzeniu działań, z uwagi na konieczność cyklicznego ich ponawiania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając skargę wskazał, że zgodnie z art. 14 ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, "w przypadku bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa wspólnoty samorządowej, w szczególności życia lub zdrowia, wójt (burmistrz, prezydent miasta) lub starosta może wydać komendantowi powiatowemu (miejskiemu) Państwowej Straży Pożarnej polecenie podjęcia działań w zakresie właściwości Państwowej Straży Pożarnej, zmierzających do usunięcia tego zagrożenia". Polecenie to nie może dotyczyć wykonania konkretnej czynności służbowej. Uchwała lub polecenie nie mogą również określać sposobu wykonania zadania przez Państwową Straż Pożarną (art. 14 ust. 4 ustawy). Zgodnie wreszcie z art. 14 ust. 8 ustawy "polecenie, o którym mowa w ust. 4, naruszające prawo jest nieważne. O nieważności polecenia stwierdza wojewoda". Następnie stwierdził, że nie będzie odnosił się do przedstawionej w skardze argumentacji związanej z aspektami technicznymi, czy też środowiskowymi. Dokona jedynie analizy, czy polecenie Burmistrza [...] narusza prawo.

Sąd podał, że z akt administracyjnych wynika, że na działce przy ul. K. [...] w M. są nielegalnie składowane odpady niebezpieczne. W sprawie toczy się postępowanie karne, została również wydana decyzja nakazująca usunięcie odpadów. Jednostki Państwowej Straży Pożarnej, w tym Grupa Ratownictwa Chemiczno-Ekologicznego [...] były kilkukrotnie wzywane na miejsce zdarzenia, gdzie podjęły działania zmierzające do usunięcia bezpośredniego zagrożenia życia, zdrowia ludzkiego oraz środowiska. Burmistrz [...] uznał jednak, że działania powyższe były niewystarczające. Powoływał się przy tym na opinię sporządzoną na potrzeby postępowania karnego przez F. sp. z o.o., sygn. akt [...]. Analiza tej opinii pozwala na stwierdzenie, że jedynym sposobem usunięcia zagrożenia powodowanego przez odpady jest ich usunięcie oraz unieszkodliwienie.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, że Burmistrz [...] domaga się od Państwowej Straży Pożarnej usunięcia i unieszkodliwienia odpadów. Już ta okoliczność powoduje, że polecenie Burmistrza [...] należy uznać za naruszające art. 14 ust. 4 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej.

Sąd także podkreślił, że zaproponowana przez Burmistrza [...] wykładnia przepisów ustawy o Państwowej Straży Pożarnej narusza w istocie przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2019 poz. 701 ze zm.). Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy, "posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania". W rozstrzyganej sprawie posiadacz odpadów jest znany i tylko na niego właściwy organ może nałożyć obowiązek usunięcia odpadów. Brak tu jakichkolwiek możliwości podejmowania działań przez Państwową Straż Pożarną. Nadto, Sąd wskazał, że zgodnie z art. 26a ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o odpadach, w przypadku, gdy ze względu na zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub środowiska konieczne jest niezwłoczne usunięcie odpadów, właściwy organ podejmuje działania polegające na usunięciu odpadów i gospodarowaniu nimi. Tym organem w rozpatrywanej sprawie jest właśnie Burmistrz [...]. Nie może jednak w tym zakresie wykorzystywać swych uprawnień wynikających z art. 14 ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Gmina [...], wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, jak również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca kasacyjnie, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

1) prawa materialnego, tj.:

a) art. 27 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw w związku z art. 26a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że Burmistrz [...] zamiast w dniu "27 lipca 2019 roku (pismo omyłkowo oznaczone datą 27 czerwca 2019 roku)" wydawać polecenie Komendantowi Państwowej Straży Pożarnej winien prowadzić postępowanie na podstawie art. 26a ustawy o odpadach, który wszedł w życie dopiero w dniu 6 września 2019 r.;

b) art. 14 ust. 4 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że przesłanie wraz z poleceniem Burmistrza opinii sporządzonej przez laboratorium F. sp. z o.o. stanowi naruszenie art. 14 ust. 4 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej;

c) art. 14 ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na ustaleniu, że istnienie uprawnienia Burmistrza, o którym mowa w art. 26a ustawy o odpadach wyklucza zastosowanie art. 14 ust. 3 "ustawy o odpadach";

2) przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, tj.:

a) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich argumentów skarżącej, co w znaczący sposób wpłynęło na wynik sprawy.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca Gmina rozwinęła zarzuty, przedstawiając argumentację przemawiającą za jej uwzględnieniem. Wskazała na przepisy, które zostały powołane przez nią także w skardze do Sądu I instancji. Wyjaśniła także, że obowiązkiem organu wykonawczego gminy było przekazanie posiadanej opinii, sporządzonej przez specjalistów laboratorium analityczno-kryminalistycznego F. sp. z o.o., jednostce ochrony przeciwpożarowej, jaką jest Państwowa Straż Pożarna, a ustawodawca nie przewidział innej, niż polecenie, formy informowania o zagrożeniach na linii organ wykonawczy gminy- komendant powiatowy Państwowej Straży Pożarnej. Strona wskazała, że wydanie polecenia w trybie art. 14 ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej i przekazanie posiadanej wiedzy na temat danego zagrożenia nie może być automatycznie uznane za wskazanie konieczności wykonania konkretnej czynności służbowej, z chwilą gdy praktyka w zakresie usuwania charakteryzowanego zagrożenia posiada wachlarz potencjalnych możliwości, a organ wykonawczy gminy wskazał na cały zbiór, a nie jedną konkretną czynność. Wnosząca skargę kasacyjną podniosła również, że okoliczności wskazane w skardze, zostały również podniesione i rozwinięte na rozprawie w dniu 7 lutego 2020 r. Pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że usunięcie oraz unieszkodliwienie odpadów przez PSP nie jest jedynym rozwiązaniem. Innym, zgodnym z przedstawioną opinią, mogło być wywiezienie odpadów przez PSP oraz ich utylizacja siłami zorganizowanymi przez Burmistrza. Takie rozwiązanie, w zbliżonym stanie faktycznym, zastosowano w C. Sąd w sposób nieuprawniony pominął tymczasem w uzasadnieniu wyroku drugie rozwiązanie, co jednoznacznie i bezkrytycznie, choć błędnie, pozwoliło przyjąć Sądowi wniosek w postaci kategorycznego stwierdzenia, że Burmistrz [...] domaga się od Komendanta PSP wykonania konkretnych czynności, co pozwoliło wprost na zarzucenie Burmistrzowi naruszenia art. 14 ust. 4 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Ponadto, strona podkreśliła, że pomimo braku ścisłego przepisu, który wprost nakazywałby współdziałanie, Burmistrz, świadomy zakazu, wystrzegał się wskazywania konkretnej czynności służbowej, jednak celem wykazania istnienia zagrożenia oraz udostępnienia fachowych informacji dołączył do polecenia wydanego Komendantowi PSP opinię laboratorium F.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej jako: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.

Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że choć zawiera ona częściowo usprawiedliwione zarzuty, to brak jest podstaw do jej uwzględnienia. Skarżący kasacyjnie podniósł zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i procesowego.

Odnosząc się pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. uznać należy, że jest on niezasadny. Wyjaśnić należy, że o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. można mówić, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich ustawowych elementów bądź też sporządzone jest w sposób uniemożliwiający jego kontrolę instancyjną. Poprzez zarzut naruszenia tego przepisu nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska Sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa. Fakt, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez skarżącego kasacyjnie nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Oceniając w omówionym zakresie uzasadnienie kontrolowanego wyroku stwierdzić trzeba, że posiada ono wymagane przepisem ustawy elementy. Wywody zawarte w skardze kasacyjnej, że Sąd I instancji nie wyjaśnił dlaczego skarżący kasacyjnie dopuścił się naruszenia art. 14 ust. 3 ustawy o PSP są nietrafna. Co prawda, Sąd nie wyraził swego stanowiska wprost, jednakże z treści uzasadnienia wynika, że stanął na stanowisku, iż na podstawie powołanego przepisu, Burmistrz [...] nie mógł żądać od Państwowej Straży Pożarnej usunięcia odpadów i ich unieszkodliwienia a zaproponowana przez skarżącego wykładnia tego unormowania narusza przepisy ustawy o odpadach. Mimo pewnej lakoniczności uzasadnienia zaskarżonego wyroku, na jego podstawie można zrekonstruować sposób rozumowania Sądu I Instancji przy podejmowaniu rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego to częściowo nie zostały one prawidłowo sformułowane w kontekście stanu faktycznego sprawy. Trafnie jednak autor skargi kasacyjnej podnosi, że Burmistrz [...] nie mógł podejmować działań na podstawie art. 26a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2019 poz. 701 ze zm.- dalej ustawa o odpadach). Przepis ten faktycznie wszedł w życie 6 września 2019, dodany ustawą z dnia z dnia 19 lipca 2019r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2019.1579 z dnia 2019.08.22). Sąd I instancji niewłaściwie odwołał się do wymienionego przepisu. Nie miało to jednak wpływu na wynik sprawy. Należy zauważyć, że Sąd ten wskazał także, iż zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach do ich niezwłocznego usunięcia zobowiązany jest posiadacz odpadów. Tak więc Sąd nie oparł swojego rozstrzygnięcia wyłącznie na podstawie art. 26a omawianej ustawy. Z akt sprawy wynika zaś, że posiadacz jest znany i to na niego powinien właściwy organ, nałożyć obowiązek ich usunięcia. Unormowanie zawarte w art. 26 ust. 1 ustawy odnosiło się do odpadów wszystkich rodzajów a więc także odpadów niebezpiecznych. Nie można zatem podzielić stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że do czasu wprowadzenia art. 26a ustawy o odpadach, obowiązek usuwania zagrożeń, w tym powodowanych przez odpady niebezpieczne spoczywał na Państwowej Straży Pożarnej i dopiero wprowadzenie art. 26a ustawy o odpadach przekazało te kompetencje wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi). Decyzji wydanej na podstawie art. 26 ustawy o odpadach, właściwy organ mógł nadać rygor natychmiastowej wykonalności korzystając z regulacji zawartej w art. 108 k.p.a. i następnie przystąpić do jej egzekwowania. Z akt sprawy nie wynika jednoznacznie kiedy do Burmistrza [...] dotarła informacja o składowaniu odpadów i jakie podjął działania. Z załączonej decyzji z dnia 2 września 2019r. wynika, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte dnia 28 maja 2019r. a w dniu 26 czerwca tegoż samego roku, wpłynęła opinia z dnia 23 maja 2019r. sporządzona przez firmę F. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] sporządzona na zlecenie Prokuratury Rejonowej w [...]. W powołanej decyzji Burmistrz [...] nakazał posiadaczowi odpadów na podstawie art. 26 ust. 1,2 i 6 ustawy o odpadach ich usunięcie w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji, przekazanie ich do utylizacji oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. Niewątpliwie powyższe wskazuje, że wymieniona decyzja mogła być podjęta niezwłocznie po otrzymaniu wskazanej wyżej opinii i wykonywana natychmiast po upływie terminu w niej określonego. Wywody zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że konieczność zachowania reguł procedury administracyjnej, nie pozwalały na szybkie usuniecie zagrożenia i skutkowały podjęciem polecenia na podstawie art. 14 ust. 3 ustawy o PSP są nieprzekonywujące.

Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 14 ust. 4 ustawy o PSP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że Burmistrz [...] przesyłając wraz z poleceniem opinię firmy F. Sp. z o.o. naruszył wymieniony przepis. Otóż Sąd i instancji w żadnym miejscu uzasadnienia wyroku nie wypowiedział takiego poglądu. Stwierdził jedynie, że skoro z opinii wynika, że jedynym sposobem usunięcia zagrożenia powodowanego przez odpady jest ich usunięcie i unieszkodliwienie to w istocie Burmistrz [...] domaga się od Państwowej Straży Pożarnej podjęcia takich działań, co narusza art. 14 ust. 4 ustawy o PSP, z którego wynika, że polecenie wydane na podstawie art. 14 ust. 3 tej ustawy, nie może dotyczyć wykonania konkretnej czynności służbowej jak również sposobu wykonania zadania przez Państwową Straż Pożarną. Niewątpliwie stanowisko to jest prawidłowe. Mimo, że organ w żadnym z wydanych poleceń nie napisał wprost, że nakazuje usunięcie i unieszkodliwienie odpadów, to odwołując do treści wymienionej opinii oraz oceniając negatywnie, w poleceniach z dnia 27 lipca 2019r i z dnia 9 sierpnia 2019r. sposób zabezpieczenia odpadów przez Państwową Straż Pożarną stwierdzając, że jest on niewystarczający, w rzeczywistości oczekiwał, jak przyjął to trafnie Wojewoda [...] i zaakceptował Sąd I instancji, że jednostka Państwowej Straży Pożarnej usunie i unieszkodliwi odpady, co narusza wymieniony art. 14 ust. 4 ustawy o PSP.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 14 ust. 3 ustawy o PSP, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na ustaleniu, że istnienie uprawnienia Burmistrza, o którym mowa w art. 26a ustawy o odpadach wyklucza zastosowanie art. 14 ust. 3 ustawy o odpadach, to jego treść koresponduje z wcześniejszym zarzutem naruszenia art. 27 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw w związku z art. 26a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że Burmistrz [...] zamiast wydawać polecenie Komendantowi Państwowej Straży Pożarnej winien prowadzić postępowanie na podstawie art. 26a ustawy o odpadach, który wszedł w życie dopiero w dniu 6 września 2019 r. Jak wyżej powiedziano, Sąd pierwszej instancji błędnie odwołał się do art. 26a ustawy o odpadach, co nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Natomiast podkreślić trzeba, że ani art. 26 ani art. 26a ustawy o odpadach nie wyłącza stosowania art. 14 ust. 3 Ustawy o PSP.

Istota sporu w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy wydając polecenia na podstawie art. 14 ust. 3 ustawy o PSP, Burmistrz [...] dopuścił się naruszenia ust. 4 wymienionego artykułu, skutkującego nieważnością polecenia, co stwierdził na podstawie art. 14 ust. 8 ustawy Wojewoda [...]. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydając polecenia w dniach 26 czerwca 2019r., 27 lipca 2019r i 9 sierpnia 2019r., Burmistrz [...] oczekiwał niewątpliwie od Państwowej Straży Pożarnej wykonania w sposób określony w opinii usunięcia zagrożenia. Działania podjęte przez Straż Pożarną były przez niego kwestionowane, mimo że z art. 14 ust. 4 ustawy o PSP wynika jednoznacznie, że polecenie wydane na podstawie art. 14 ust. 3 powołanej ustawy, nie może dotyczyć wykonania konkretnej czynności służbowej ani określać sposobu wykonania zadania przez Państwową Straż Pożarną. Powyższe powoduje, że zaskarżony wyrok, mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu a rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] prawidłowo zostało ocenione przez Sąd I instancji za zgodne z prawem.

Odnosząc się do szerokich rozważań zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dotyczących wykładni przepisów ustawy o Państwowej Straży Pożarnej i ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej ( t.j. Dz.U. z 2018 poz. 620 ze zm.), zauważyć należy, że nie mogły mieć one wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Nie budzi bowiem żadnych wątpliwości jakiego rodzaju zadania należą do Państwowej Straży Pożarnej, jak również, że na podstawie art. 9 powołanej ustawy o ochronie przeciwpożarowej każdy, kto zauważy pożar klęskę żywiołową inne miejscowe zagrożenie, jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić osoby znajdujące się w strefie zagrożenia oraz: centrum powiadamiania ratunkowego lub jednostkę ochrony przeciwpożarowej albo Policję. Powołany przepis dotyczy wszystkich podmiotów. Wbrew wywodom zawartych w skardze kasacyjnej, nie można przyjąć, że Burmistrz [...] mógł jedynie w formie polecenia wydanego na podstawie art. 14 ust. 3 ustawy o PSP, zawiadomić jednostkę ochrony przeciwpożarowej o występującym zagrożeniu. Wydanie polecenia na podstawie powołanego przepisu jest szczególną formą współdziałania w usuwaniu pojawiających się zagrożeń i niewątpliwie na podstawie takiego polecenia jednostka Państwowej Straży Pożarnej zobowiązana jest do podjęcia stosownych działań. Wybór sposób wykonania konkretnego zadania należy jednak wyłącznie do Państwowej Straży Pożarnej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.