Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2053/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217 par. 1i  par. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Andrzej Kołodziej (spr.), , , Protokolant specjalista Elwira Sipak, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A.T. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydana zaświadczenia - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2012 r. A. T. (dalej skarżący) zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej KWP w [...]) o wydanie na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej k.p.a.) zaświadczenia urzędowo poświadczającego, że na podstawie legitymacji posiadacza broni o numerze [...] oraz na podstawie legitymacji posiadacza broni o numerze [...] jest uprawniony do nabycia amunicji do broni posiadanej w celu kolekcjonerskim "E". W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że we wzorze legitymacji posiadacza broni stanowiącej załącznik numer 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnetrznych i Administracji z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie wzorów legitymacji posiadacza broni, zaświadczenia uprawniajacego do nabycia broni, legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni, świadectwa broni i karty rejestracyjnej broni - Dz. U. nr 225, poz. 2233 (dalej rozporządzenie), a także posiadanych przez skarżącego legitymacji, na stronie 10 znajduje się następująca adnotacja zakazująca nabywania amunicji do broni dla celów kolecjonerskich: “Niniejsza legitymacja uprawnia do nabycia amunicji do broni, na którą wydano pozwolenie, z wyjątkiem kat. E i F". Zdaniem skarżacego, powyższa adnotacja jest niezgodna z przepisami ustawowymi. Skarżący nie może bowiem realizować swoich praw i nabywać amunicji do broni dla celów kolekcjonerskich. Koncesjonowani sprzedawcy broni odmawiają mu możliwości nabycia amunicji, stosując się do zapisów legitymacji posiadacza broni. W związku z powyższym skarżący ubiega się o wydanie zaświadczenia ze względu na jego interes prawny polegający na zamiarze nabywania amunicji do posiadanej broni. Uprawnienie do nabywania amunicji jest zagwarantowane w przepisie art. 14 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity: Dz. U. z 2012, poz. 376 (dalej u.b.a.).

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. KWP w [...] w oparciu o przepis art. 219 k.p.a. odmówił wydania skarżącemu wnioskowanego zaświadczenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniósł, iż w myśl art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, zaś zgodnie z obowiązujacym wzorem legitymacji posiadacza broni stanowiącym załącznik do rozporządzenia, nie sprzedaje się amunicji na podstawie legitymacji posiadacza broni posiadaczom pozwolenia na broń do celów kolekcjnerskich i pamiątkowych. Wzór legitymacji posiadacza broni został szczegółowo określony w rozporządzeniu i wciąż stanowi podstawę do rozstrzygania kwestii możliwości zakupu aminunicji do zarejestrowanej w niej broni.

Powyższe postanowienie skarżący zaskarżył w całości zażaleniem, wnosząc o jego zmianę i wydanie zaświadczenia zgodnie z wnioskiem. Zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie art. 217 § 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., art. 217 § 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 218 § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a., a także art. 2 i art. 87 ust. 1 Konstytucji RP. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał w szczególności, że nie domagał się od organu interpretacji obowiązującego prawa, lecz jedynie żądał potwierdzenia istnienia uprawnienia przyznanego na podstawie uprzednio wydanej przez ten organ decyzji administracyjnej – pozwolenia ne broń. W oparciu o tę decyzję administracyjną skarżący otrzymał uprawnienie do nabywania określonego rodzaju broni i amunicji do niej. Prawa zagwarantowanego w art. 14 u.b.a. nie niweczy aktualny zapis legitymacji, który nie stanowi przepisu prawa. Legitymacja jest bowiem jedynie potwierdzeniem uprawnienia wynikającego z aktu prawtwórczego i nie może wprowadzać ograniczenia prawa wynikającego z ustawy. W ocenie skarżącego, zapis legitymacji jest pochodną przepisu obecnie nieistniejącego. Brak dostosowania wzoru (treści) legitymacji do obecnego stanu prawnego powoduje, iż organ, który ją wydaje, w istocie poświadcza okoliczności niezgodne z prawem i prawem o treści niewymagającej wykładni. Jedyną możliwością sanowania tego stanu jest wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego.

W piśmie z dnia [...] września 2012 r. skarżący uzupełnił swoje stanowisko w sprawie, załączając kopię pisma Rządowego Centrum Legislacji z dnia [...] sierpnia 2012 r. stanowiącego opinię o projekcie rozporządzenia w sprawie wzorów legitymacji posiadacza broni, zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni, legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni, świadectwa broni oraz karty rejestracyjnej broni. Z opinii tej wynika, że zapisy rozporządzenia z dnia 23 grudnia 2003 r. nie obowiązują od dnia 10 marca 2011 r., gdyż utraciły chrakter wykonawczy na skutek zmiany zapisów ustawowych regulujących materię tego rozporządzenia.

Komendant Główny Policji (dalej KGP), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 219 i art. 268a k.p.a. oraz art. 12 ust. 2 u.b.a., utrzymał w mocy postanowienie KWP w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji, powołując sie na przepisy art. 217 § 1 i 2 k.p.a., a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 407/08 (publ. w internecie: sip.legalis.pl), podniósł, że skarżący nie wykazał interesu prawnego uzasadniającego wydanie żądanego zaświadczenia. Zdaniem organu, można tu co najwyżej mówić o interesie faktycznym, który wynika wprost z wniosku skarżącego, bowiem wskazuje w nim, iż obecnie nie może kupić amunicji do posiadanej broni.

KGP zaacentował, że organ Policji nie może wydać skarżącemu zaświadczenia uprawniającego do zakupu amunicji do posiadanej przez niego broni do celów kolekcjonerskich, ponieważ przepisy ustawy o broni i amunicji nie uprawniają go do takiego działania. Kwestia zakupu amunicji unormowana jest w przepisie art. 14 u.b.a., zgodnie z którym amunicję do broni można nabywać jedynie na podstawie legitymacji, której wzór określają przepisy rozporządzenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Niezależnie od tego, że aktualnie trwają prace legislacyjne nad nowelizacją tego rozporządzenia, a skarżący na podstawie posiadanej legitymacji nie może nabywać amunicji, brak jest przesłanek z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. - skoro wniosek skarżącego dotyczy interesu faktycznego, a nie interesu prawnego do wydania zaświadczenia. Brak jest również przesłanek z art. 217 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego.

Jednocześnie organ drugoinstancyjny nie podzielił stanowiska skarżącego, że przedstawione przez niego pismo Rządowego Centrum Legislacji uzasadnia wydanie żądanego przez skarżącego zaświadczenia. W piśmie tym stwierdzono jedynie, że rozporządzenie z dnia 22 grudnia 2003 r. pośrednio utraciło swą moc w dniu 10 marca 2011 r., tj. z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. nr 38, poz. 195). Powyższe stwierdzenie, zawarte w wewnętrznej korespondencji między organami, nie ma jednak charakteru oceny prawnej i jako takie nie może być przywoływane na dowód, że wymienione rozporządzenie utraciło obowiązującą moc.

Od powyższego postanowienia skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

art. 12 ust. 2 u.b.a. poprzez jego niezastosowanie, odmowę wydania zaświadczenia i żądanie wykazania interesu prawnego, podczas gdy wskazany przepis nie uzależnia wydania zaświadczenia od wykazania interesu prawnego,

art. 217 § 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. przez niewydanie zaświadczenia o treści, jakiej domagał się wnioskodawca, pomimo posiadania przez organ pierwszej instancji danych i rejestrów pozwalających na na jego wydanie oraz interesu prawnego do jego otrzymania,

art. 8 i 9 k.p.a. poprzez niedochowanie w toku postępowania zasady informowania strony oraz prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie strony do władzy publicznej,

art. 2 Konstytucji RP poprzez niewydanie zaświadczenia o możliwości zakupu amunicji do posiadanej zgodnie z obowiązującym prawem broni kolekcjonerskiej przez skarżącego, które to uprawnienie wynika wprost z faktu wydania decyzji o pozwoleniu na broń,

art. 87 ust. 1 Konstytucji RP poprzez uznanie zapisu znajdującego się we wzorze legitymacji posiadacza broni o niemożności nabywania amunicji do broni kolekcjonerskiej za przepis prawa, podczas gdy przepisem prawa jest jedynie przepis określający wzór legitymacji.

W uzasadnieniu skargi skarżący – poza argumentacją zawartą w zażaleniu na postanowienie KWP w [...] - podniósł, że stanowisko organu (wyrażone w decyzji drugoinstancyjnej) odnośnie niewykazania przez skarżącego interesu prawnego do otrzymania zaświadczenia o żądanej treści jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa. Przepis art. 12 ust. 2 u.b.a. jest bowiem przepisem szczególnym w stosunku do unormowań aktu ogólnego jakim jest k.p.a. i jako taki wyłącza stosowanie art. 217 k.p.a. Nawet uznając, iż podstawą wniosku o wydanie zaświadczenia jest art. 217 k.p.a., to interes prawny skarżącego wynika z możliwości uzyskania urzędowego potwierdzenia uprawnienia wynikającego z ustawy i uzyskanego pozwolenia na posiadanie broni.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ nie podzielił poglądu skarżącego, iż przepis art. 12 ust. 2 u.b.a. jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 217 k.p.a. Natomiast zgodził się ze skarżącym, że do uzyskania zaświadczenia (wydanego na podstawie art. 12 ust. 2 u.b.a.) nie jest wymagane wykazanie interesu prawnego, bo nie służy ono do urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego. Zauważył jednak, iż skarżący wystąpił o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, stosownie do stanu prawnego z daty podjęcia aktu lub czynności, a nie według przesłanek celowości czy słuszności.

Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona nieuzasadniona.

Stosownie do treści przepisu art. 217 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W myśl art. 217 § 2 k.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa,

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.).

Podkreślić należy, iż postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym obowiązującego organy administracyjne przy podejmowaniu czynności materialno-technicznych polegających na urzędowym potwierdzaniu stanu faktycznego lub prawnego. Zatem nie dotyczy ono okoliczności, których ustalenie i ocena następuje w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Zaświadczenie powinno być wystawiane niezwłocznie, a w przypadku konieczności dokonania jakiś czynności technicznych lub przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, organ obowiązuje termin siedmiu dni, licząc od dnia wniesienia żądania w przedmiocie wystawienia zaświadczenia. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia jest wszczynane na podstawie żądania osoby uprawnionej. Przepisy nie dają bowiem podstaw do wystawiania zaświadczeń z urzędu (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. C,H. Beck, Warszawa 2012, s. 694-695).

W niniejszej sprawie skarżący, powołując się na wyż. cyt przepis art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., domagał się wydania zaświadczenia urzędowo poświadczającego, że na podstawie legitymacji posiadacza broni o numerze [...] oraz na podstawie legitymacji posiadacza broni o numerze [...] jest uprawniony do nabycia amunicji do broni posiadanej w celu kolekcjonerskim "E". Odnosząc powyższe żądanie skarżącego do stanu prawnego regulującego kwestię nabywania amunicji do broni, należy wskazać na przepis art. 14 u.b.a., zgodnie z którym amunicję można nabywać na podstawie legitymacji posiadacza broni lub świadectwa broni, wyłącznie dla tej broni, która jest określona w legitymacji albo na podstawie świadectwa broni i pisemnego zamówienia podmiotu uprawnionego do nabycia amunicji. Wzór legitymacji posiadacza broni został określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie wzorów legitymacji posiadacza broni, zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni, świadectwa broni oraz karty rejestracyjnej broni (Dz. U. nr 225, poz. 2233). Na stronie 10 wzoru przedmiotowej legitymacji wymieniono cele posiadania broni i inne uprawnienia, gdzie kat. E oznacza cel kolekcjonerski, a kat. F - cel pamiątkowy. Ponadto na końcu strony 10 zamieszczono zapis o następującej treści: "Niniejsza legitymacja uprawnia do nabycia amunicji do broni, na którą wydano pozwolenie, z wyjątkiem kat. E i F".

W świetle powyższych przepisów, należy stwierdzić, iż organy zasadnie odmówiły skarżącemu wydania zaświadczenia. Zgodnie z treścią art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, rozporządzenie jest jednym ze źródeł powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Wydane na podstawie art. 31 ust. 1 u.b.a. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 grudnia 2003 r. stanowi obowiązujący akt prawny, a załączniki stanowią jego integralną część. Jako obowiązujący akt normatywny ww. rozporządzenie korzysta z domniemania racjonalności prawodawcy polegającej na przyjęciu, iż prawodawca jest twórcą spójnego systemu prawnego, podporządkowanego aksjologicznie uzasadnionym celom, skonstruowanego zgodnie z regułami językowymi i technikami legislacyjnymi.

Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, iż trwają prace legislacyjne nad zmianą tego rozporządzenia. Na gruncie obowiązujących przepisów skarżący nie ma możliwości nabycia amunicji do broni posiadanej w celu kolekcjonerskim. W konsekwencji nie może domagać się od organu wydania zaświadczenia urzędowo poświadczającego, że na podstawie legitymacji posiadacza jest uprawniony do nabycia amunicji do broni posiadanej w celu kolekcjonerskim (kat. E), skoro – stosownie do treści wyż. cyt. art. 218 § 1 k.p.a. - organ wydaje zaświadczenie tylko, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Słusznie KGP wskazał, że organem właściwym do stwierdzenia zgodności ustaw i przepisów prawa z Konstytucją RP jest Trybunał Konstytucyjny, a nie organ Policji. Natomiast należy zgodzić się ze skarżącym, że organ nieprawidłowo wywiódł, iż skarżący nie ma interesu prawnego w uzyskaniu przedmiotowego zaświadczenia. Wbrew wywodom zawartym w zaskarżonym postanowieniu, nie zachodzi tu tylko interes faktyczny, co organ wyprowadził z treści wniosku skarżącego (w którym skarżący wyjaśnił, iż obecnie nie może kupić amunicji do posiadanej broni i chce uzyskać dokument umożliwiający mu jej nabycie), lecz także interes prawny. Powyższe uchybienie nie ma jednak wpływu na wynik sprawy, dlatego nie prowadzi ono do uchylenia zaskarżonego postanowienia, ponieważ stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, ale tylko takie, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie niedostrzeżenie interesu prawnego skarżącego nie miało znaczenia, bowiem organ nie mógł na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. wydać skarżącemu żądanego zaświadczenia na podstawie legitymacji posiadacza broni, ponieważ w tym trybie organ potwierdza tylko wiadome sobie z urzędu fakty, a nie rozstrzyga o posiadaniu uprawnienia do nabycia amunicji. Dlatego też nie jest trafny zarzut naruszenia art. 12 ust. 2 u.b.a. (stanowiącego, iż na wniosek osoby posiadającej pozwolenie na broń wydaje się zaświadczenie uprawniające do nabycia rodzaju i liczby egzemplarzy broni zgodnie z pozwoleniem i amunicji do tej broni) poprzez jego niezastosowanie. Organ rozpoznając sprawę zainicjowaną wnioskiem skarżącego z dnia [...] sierpnia 2012 r. był związany zakresem żądania zawartego w tym wniosku, a skarżący nie wnosił o wydanie zaświadczenia w trybie przepisu art. 12 ust. 2 u.b.a.

W świetle powyższego, nie są zasadne zarzuty skarżącego w zakresie naruszenia art. 217 § 1 k.p.a. w zw. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., a także art. 2 Konstytucji RP. Nie ma też racji skarżący podnosząc naruszenie art. 87 ust 1 Konstytucji RP. Jak już bowiem podano, wszystkie załączniki do rozporządzenia stanowią integralną część tego aktu i nieuprawnione jest twierdzenie, że przepisem prawa jest jedynie przepis określający wzór legitymacji, a charakteru takiego nie mają już zapisy zamieszczone na wzorze legitymacji.

Również Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 8 i 9 k.p.a. Z treści skargi wynika, iż skarżący upatruje naruszenie tych przepisów w niewykonaniu przez organ obowiązku polegajacego na wydaniu zaświadczenia o żądanej treści. Odnosząc się do tego zarzutu, zaakcentować ponownie wypada, że organ prowadzi postępowanie dotyczące wydania zaświadczenia (będące postępowanie uproszczonym), biorąc pod uwagę treść żądania wnioskodawcy i analizując w zakresie żądania posiadane przez siebie ewidencje, rejestry bądź inne dane znajdujące się w jego posiadaniu. Jeżeli zatem zakres żądania jest jasny, a tak było w niniejszej sprawie, organ wydaje żądane zaświadczenie bądź odmawia jego wydania bez konieczności dalszego współdziałania ze stroną. Natomiast samo wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie zaświadczenia nie po myśli skarżącego, nie jest wystarczające dla przyjęcia, że nie dochowano w toku postępowania zasady informowania strony oraz prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie strony do władzy publicznej.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.