Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1542/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasów drogowych bez zezwolenia postanawia 1.odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej kwotę 7.206 (słownie: siedmiu tysięcy dwustu sześciu) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

W. - dalej "skarżący", wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasów drogowych bez zezwolenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o odrzucenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

W myśl art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

Z akt sprawy wynika, że z powodu niemożności doręczenia w sposób określony w art. 42 i 43 k.p.a., zaskarżona decyzja została złożona na okres 14 dni w placówce pocztowej w myśl art. 44 § 1 k.p.a. Skarżący był dwukrotnie zawiadomiony (tzw. dwukrotne awizo) o jej pozostawieniu wraz z informacją o możliwości odbioru zgodnie z art. 44 § 2 i § 3 k.p.a. Stosownie do art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Materiał dowodowy w sprawie wskazuje, że czternastodniowy termin przechowania w placówce pocztowej upłynął 16 października 2014 r., a zatem w dniu tym nastąpiło skuteczne doręczenie zaskarżonej decyzji. Z tym dniem zaskarżona decyzja weszła do obrotu prawnego.

Oznacza to, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., rozpoczął bieg 17 października 2014 r. i upłynął z dniem 17 listopada 2014 r. (ostatni dzień terminu przypadał na sobotę - 15 listopada 2014 r.). W niniejszej sprawie skargę wniesiono do Sądu w dniu 14 maja 2015 r. (data stempla organu), a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a.

Sąd pragnie wyjaśnić, że zgodnie z art. 41 § 1 k.p.a. w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego. Stosownie zaś do art. 41 § 2 k.p.a. w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, zgodnie z którym dochował on terminu do wniesienia skargi z uwagi na zmianę adresu i niedoręczenie mu zaskarżonej decyzji. Postępowanie administracyjne w sprawie, zarówno przed organem I instancji, jak i II instancji toczyło się z inicjatywy skarżącego (wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, a następnie odwołanie). Pisma w postępowaniu administracyjnym doręczane były skarżącemu na adres przez niego wskazany. Sąd pragnie podkreślić, że wynikający z art. 41 § 1 k.p.a. obowiązek zawiadamiania organu administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu dotyczy sytuacji, gdy strona postępowania - tak jak w niniejszej sprawie - wie o toczącym się postępowaniu (por. wyrok NSA 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2880/13).

Organ administracji publicznej wydając zaskarżoną decyzję miał prawo oczekiwać, że skarżący znajduje się pod adresem konsekwentnie wskazanym w postępowaniu administracyjnym. Nie jest on obowiązany badać z urzędu, czy adres mu znany jest adresem aktualnym. Przepis art. 41 § 1 k.p.a. ustanawia domniemanie prawidłowości doręczenia pod dotychczasowym adresem, jeżeli skarżący zaniedbał obowiązek zawiadomienia organu prowadzącego postępowanie o zmianie swojego adresu (por. wyrok NSA z 8 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 490/11). Od racjonalnego podmiotu gospodarczego, który należycie dba o swoje interesy należy oczekiwać, że w przypadku zmiany adresu powiadomi o tym nie tylko swoich kontrahentów handlowych, ale również organ administracji publicznej przed którym toczy się postępowania administracyjne.

Sąd podkreśla, ze zasada przekonywania, wyrażona w art. 9 k.p.a. nie może stanowić podstawy do nałożenia na organ obowiązku informowania strony o skutkach jej działań, a tym bardziej powinności instruowania strony jakie okoliczności powinna podjąć bądź jakie przedsięwziąć działania, by uzyskać korzystne dla siebie rozstrzygniecie. Wynikające z art. 9 k.p.a. prawo do informacji nie ma charakteru nielimitowanego. W orzecznictwie przyjmuje się (por. wyrok NSA z 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1507/12), że przepis art. 9 k.p.a. nie nakłada na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych czy też doradztwa. Nie może być utożsamiany z obowiązkiem zawiadamiania strony o powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych i wynikających z nich obowiązkach, konsekwencjach niedostosowania się do konkretnych przepisów czy zastępowaniem jej aktywności poprzez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania. Zasady ogólne k.p.a. mają chronić prawa strony w postępowaniu administracyjnym, ale nie zwalniają jej od wszelkiej dbałości o własne interesy i od wszelkiej aktywności procesowej. Tym samym skutków zaniedbania obowiązku poinformowania o zmianie adresu nie można przerzucać na organ, wywodząc nieskuteczność doręczenia zaskarżonej decyzji (por. WSA w Warszawie w wyroku z 8 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1752/14).

Z uwagi na powyższe Sąd stwierdza, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu wskazanego w art. 53 § 1 p.p.s.a. i na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. skargę należało odrzucić.

Sąd o zwrocie wpisu sądowego orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.