Wyrok NSA oz. w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 747/96
NSA oz. w Gdańsku
Data orzeczenia: 1997-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1 pkt 30, art. 17 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312
law: Obwieszczenie Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą z dnia 16 maja 1994 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo celne.

SENTENCJA

oddala skargę w przedmiocie wymiaru cła.


UZASADNIENIE

Brak było podstaw prawnych do zastosowania wnioskowanego art. 14 ust. 1 pkt 30 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./, skoro w chwili zgłoszenia towaru do odprawy celnej strona nie wnioskowała o zastosowanie tegoż artykułu, zaś późniejsze zgłoszenie takiego wniosku przy uznaniu odprawy czasowej za ostateczną nie może rodzić określonych skutków prawnych. Jak zasadnie wskazały organy celne przy uznaniu odprawy celnej czasowej za ostateczną organ celny wymierza cło według stanu towaru, wartości celnej, stawek celnych i kursu walut na dzień zgłoszenia do odprawy celnej czasowej. Odprawa celna następuje zatem na warunkach, jakie istniały w dniu odprawy czasowej, zgodnie z przepisem art. 23 ust. 1 Prawa celnego.

W sytuacji zatem, gdy strona w chwili zgłoszenia towaru do odprawy celnej nie przedstawiła żadnego dowodu dokumentującego charakter towaru jako przekazanego na rzecz Skarbu Państwa i towar ten zostanie poddany odprawie celnej czasowej, nie istnieje możliwość domagania się zwolnienia od cła z tego tylko tytułu, że towarowi temu nadano później status przekazanego na rzecz Skarbu Państwa, w wyniku działań prawnych spółki.

W niniejszej sprawie działania, o których mowa wyżej, zostały podjęte i przeprowadzone po dokonaniu odprawy celnej czasowej, a więc po sprowadzeniu towaru na polski obszar celny.

Jak trafnie zauważają organy celne zarówno dla dokonania odprawy celnej czasowej, jak i dla dokonania odprawy celnej ostatecznej z zastosowaniem art. 14 ust. 1 pkt 30 Prawa celnego wymagane jest spełnienie określonych przesłanek, które jednak nie są tożsame.

W przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki z art. 17 ust. 1 pkt 6 Prawa celnego, skutkiem czego towar decyzją z dnia 16 września 1 993 r. został dopuszczony do czasowego obrotu na polskim obszarze celnym. Jednocześnie podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą nie wnioskował o zastosowanie art. 14 ust. 1 pkt 30 Prawa celnego, stąd późniejsze wystąpienie nie może przynieść oczekiwanych przez stronę skutków prawnych.

Należy ponadto podzielić stanowisko organów celnych, że strona skarżąca jako następca prawny Spółki S. - Oddział w O. w pełni przejęła odpowiedzialność za zobowiązania Oddziału w O. o charakterze publicznoprawnym, co wynika z załączonych przez Spółkę O. zarówno protokołu Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki O. z dnia 17 października 1994 r., jak i wyciągu z rejestru handlowego.

Organy celne w zakresie wystarczającym dla rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który następnie poddały rzetelnej, całościowej analizie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski.

Skoro zarzuty skargi są nietrafne, zaś zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na sprawy, skarga strony podlega oddaleniu.