Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 768/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 73
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 września 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 18 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.K., K.T., M.T. i P.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 795/18 w sprawie ze skargi M.K., K.T., M.T. i P.T. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 795/18 (dalej postanowienie z 15 kwietnia 2019 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi M.K., K.T., M.T. i P.T. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji: 1. odrzucił skargę kasacyjną; 2. zwrócił skarżącym solidarnie kwotę 100 złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi kasacyjnej.

Sąd I instancji podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 grudnia 2018 r. I SA/Wa 795/18 oddalił skargę M.K., K.T., M.T. i P.T. (dalej skarżący) na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji [k. 31, 37-40 akt sądowych].

Od powyższego wyroku skarżący wnieśli skargę kasacyjną [k. 45-47 akt sądowych].

Sąd I instancji pismem z 6 marca 2019 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 1 marca 2019 r. I SA/Wa 795/18, wezwał pełnomocnika skarżących (dalej Pełnomocnik) do nadesłania 2 egzemplarzy odpisów skargi kasacyjnej, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej [k. 53, 55 akt sądowych].

Przesyłka sądowa zawierająca owo wezwanie, mimo że była dwukrotnie awizowana - pierwsze awizo z 14 marca 2019 r., powtórne awizo z 22 marca 2019 r. - nie została podjęta. Przesyłkę zwrócono 1 kwietnia 2019 r. do WSA w Warszawie. Zdaniem Sądu I instancji, przesyłkę tę awizowano prawidłowo, a tym samym należało uznać ją za doręczoną z dniem 28 marca 2019 r. [k. 56 akt sądowych].

Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie zastosowanie znalazł uregulowany w art. 73 ppsa tryb doręczenia, zgodnie z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres 14 dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, a zawiadomienie o powyższym w postaci awiza umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (...). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu.

Jak wynika z akt sprawy Pełnomocnik nie odebrał przesyłki, mimo jej dwukrotnego prawidłowego awizowania przez Pocztę Polską. Skuteczne doręczenie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej nastąpiło 28 marca 2019 r., tak więc siedmiodniowy termin do wykonania wezwania upływał 4 kwietnia 2019 r. Do dnia dzisiejszego skarżący, ani Pełnomocnik nie nadesłali 2 egzemplarzy odpisów skargi kasacyjnej.

WSA w Warszawie, na podstawie art. 178 ppsa, odrzucił skargę kasacyjną [pkt 1]; o zwrocie wpisu orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa [pkt 2 sentencji postanowienia].

Zażalenie na postanowienie z 15 kwietnia 2019 r. wywiedli M.K., K.T., M.T. i P.T., reprezentowani przez r. pr. K.K., zaskarżając je w całości i wnosząc o: jego uchylenie jako podjętego na podstawie art. 73 ppsa, co nie jest zgodne z faktami zaistniałymi w sprawie; zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Autor zażalenia wskazał, że przesyłka sądowa w ogóle nie była awizowana, pełnomocnik nie został powiadomiony o konieczności uzupełnienia braków formalnych, nie mógł się zatem do wezwania Sądu ustosunkować.

Pełnomocnik dołączył do pisma 2 odpisy skargi kasacyjnej i kopię reklamacji pocztowej na przesyłkę nr [...] (k. 71-73 akt sądowych).

Pismem z 27 maja 2019 r. pełnomocnik skarżących oświadczył, że skontaktowało się z nim "lokalne kierownictwo Poczty Polskiej", które powiadomiło go, że wg zapisów systemowych odebrał kwestionowaną przesyłkę 15 marca 2019 r. Tego samego dnia pełnomocnik miał poświadczyć odbiór listu poleconego nr [...]. Pełnomocnik twierdzi, że doręczono mu zamiast przesyłki z WSA w Warszawie inny list. Na tej podstawie w systemie rejestracji przesyłek w internecie podano, że przesyłka z WSA w Warszawie została mu doręczona, a jednocześnie uznano ją faktycznie za niedoręczoną i odesłano do nadawcy (k. 80-84 akt sądowych).

Pismem z 8 czerwca 2019 r. pełnomocnik skarżących przesłał Sądowi pismo Poczty Polskiej z 3 czerwca 2019 r., w którym Poczta wyjaśnia, że - w odniesieniu do powtórnej awizacji przesyłki nr [...] – "15 marca 2019 r. przy odbiorze przesyłki nr [...] pracownik omyłkowo oznaczył w systemie jako wydaną przesyłkę nr [...], stąd brak rejestracji zdarzenia dotyczącego powtórnego zawiadomienia oraz jej zwrotu do nadawcy. Wobec powyższego powtórne zawiadomienie nie zostało przez system wygenerowane" (k. 91-93 akt sądowych).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Pismem z 25 lutego 2019 r. wywiedziono skargę kasacyjną od wyroku I SA/Wa 795/18. Wobec wykrycia braków formalnych środka zaskarżenia, prawidłowo wezwano pełnomocnika skarżących do ich usunięcia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej (art. 178 ppsa). Brak polegał na niedołączeniu 2 odpisów skargi kasacyjnej (odpisy winny być sporządzone dla pozostałych trzech uczestników postępowania występujących w niniejszej sprawie - Ministra Inwestycji i Rozwoju, Zarządu Dróg Miejskich w [...] i Prezydenta [...]; art. 47 § 1 ppsa, uchwała NSA z 18.12.2003 r. I OPS 13/13, ONSAiWSA 2014/3/39).

Wezwanie Sądu wysłane na prawidłowy adres pełnomocnika skarżących kasacyjnie (k. 45 akt sądowych) zostało - jak wynika z koperty przedmiotowego pisma - podwójnie awizowane przez uprawnionego pracownika Poczty Polskiej dnia: "14.03.2019" oraz "22.03.2019", co potwierdzono właściwymi pieczątkami i podpisami. Wobec niepodjęcia przesyłki z urzędu pocztowego, została ona zwrócona 1 kwietnia 2019 r. do nadawcy i umieszczona w aktach sądowych. Zarządzeniem z 10 kwietnia 2019 r. przesyłkę uznano za doręczoną z upływem dnia 28 marca 2019 r. (k. 56 akt sądowych).

Biorąc pod uwagę powyższe, termin na uzupełnienie braków skargi kasacyjnej upłynął 4 kwietnia 2019 r. Skarżący ani Pełnomocnik nie uzupełnili ww. braków we wskazanym terminie.

Sąd I instancji zasadnie uznał, że w sprawie doszło do doręczenia zastępczego (art. 73 § 1-4 ppsa).

Skarżący - nie negując kwestii prawnych wyłożonych przez WSA w Warszawie - uważają, że Sąd oparł się na błędnym stanie faktycznym. W rzeczywistości jednak, skarżący nie przedstawili żadnych przekonujących dowodów na poparcie swych racji. Nie podważyli kluczowego w sprawie dowodu, jakim jest koperta przedmiotowej przesyłki i zawarte na niej adnotacje (o dokonaniu dwukrotnego awizo dnia: "14.03.2019" - opatrzony imienną pieczęcią listonosza i "22.03.2019" – obie podpisane przez listonosza i obie opatrzone okrągłymi pieczęciami Urzędu [...] i właściwymi datownikami i podpisami pracownika Urzędu [...]; dokonano adnotacji: "adresata nie zastano"; prawidłowo wskazano, że przesyłkę pozostawiono w FUP nr [...], o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej; "nie podjęto w terminie"; k. 56-56v akt sądowych). Wszystkie te adnotacje i pieczęcie odpowiadają wymogom art. 73 § 1-4 ppsa i § 6 ust. 1, 2, § 7 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym – Dz. U. z 2015 r., poz. 1222 ze zm., co uprawniało Sąd I instancji do dokonania ustaleń zaprezentowanych w zaskarżonym postanowieniu i uznania, że doszło do zastępczego doręczenia przesyłki nr [...] (tym numerem opatrzonej – k. 56 akt sądowych), zawierającej wezwanie Pełnomocnika do nadesłania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie I SA/Wa 795/18, 2 egzemplarzy odpisów skargi kasacyjnej.

Omyłki podczas dokonywania zapisów w systemie pocztowym (które są czynnościami wtórnymi w stosunku do rzeczywiście podjętych przy doręczaniu przesyłki) nie dowodzą, że procedura doręczenia przesyłki była wadliwa w rozumieniu art. 73 § 1-4 ppsa. Świadczą jedynie o tym, że błędnie opisano w wewnętrznym systemie sytuację faktyczną, jaka miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Pełnomocnik nie wykazał, że zamiast zastępczego doręczenia Pełnomocnikowi przesyłki nr [...], doręczono mu inne pismo, którego był adresatem (w szczególności przesyłkę nr [...]), co mogłoby uprawdopodobnić błąd pracownika Poczty przy doręczaniu przesyłki nr [...] (a nie tylko mylne odnotowanie tego faktu w systemie).

Pełnomocnik nie wykazuje w sposób prawem przewidziany, kto był nadawcą przesyłki nr [...], którą miałby odebrać w FUP [...]dnia 15 marca 2019 r. Z wydruku śledzenia przesyłek Poczty Polskiej wynika jednoznacznie, że przesyłka nr [...] została nadana w UP [...] (zatem nie w urzędzie nadawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (który jest UP [...]); została ona nadana 8 marca 2019 r. (zatem dzień później niż nadana 7 marca 2019 r. przesyłka nr [...]) i jako inny rodzaj przesyłki (przesyłka firmowa polecona zamiejscowa - gdy przesyłka nr [...], jak każda przesyłka sądowa, nadana została listem poleconym ekonomicznym).

Pełnomocnik nie obalił zatem domniemania prawnego wynikającego z art. 73 § 1-4 ppsa i nie zakwestionował skutecznie ustaleń faktycznych, poczynionych przez Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu (postanowienie NSA z 27.11.2013 r. II GSK 2225/3; wyrok NSA z 12.5.2006 r. II FSK 709/05, aprobowane przez M. Jagielską, A. Wiktorowską, P. Wajdę w: red,. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2017, s. 481, nb 9).

Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2, oddalił zażalenie.