Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 411/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2006-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 października 2006 r. sprawy ze skargi K. i F. T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]maja 2006r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2006r.

nr [...] znak [...] Prezydenta Miasta Ł. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego o dodatkowe pomieszczenia, planowanej do realizacji w Ł. przy ul. G.[...] na nieruchomości obejmującej działkę nr [...].

U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

W dniu [...] lutego 2006r. E. i M. P. wystąpiły do Prezydenta Miasta Ł. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego o wiatrołap i jadalnię oraz dwa pokoje na poddaszu, na działce nr [...], położonej w Ł. przy ul. G. [...].

W wyniku rozpoznania przedmiotowego wniosku Prezydent Miasta Ł. decyzją nr [...] znak [...] z dnia 7 kwietnia 2006r. ustalił warunki zabudowy dla wyżej określonego zamierzenia.

Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem K. S. - współwłaścicielka sąsiedniej nieruchomości (działka nr [...]) wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., zarzucając organowi I instancji naruszenie prawa przy wydawaniu kwestionowanej decyzji. Zdaniem skarżącej rozbudowa budynku spowoduje zmianę jego funkcji na - mieszkalny wielorodzinny, co będzie kolidowało z funkcją terenów sąsiednich, a ponadto skutkuje naruszeniem przepisu § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania nie podzieliło jego zarzutów i decyzją z dnia [...] maja 2006r. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia podkreślono, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w przypadku jego braku - w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2), przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji innych niż lokalizacja celu publicznego ustala się w drodze decyzji

o warunkach zabudowy.

Organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszej sprawie poza sporem pozostaje,

iż obszar, na którym położona jest działka nr [...] nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z art. 61 ust. 1 powołanej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie

w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej,

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych

i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy,

o której mowa w art. 88 ust. 1,

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Przepisy odrębne, o których mowa w tym artykule, to regulacje prawne dotyczące ograniczeń w zabudowie terenów objętych na ich podstawie różnymi formami ochrony (środowisko przyrodnicze, rezerwaty przyrody, parki narodowe i krajobrazowe, lasy, wody, tereny uzdrowiskowe, zabytki itp. oraz autostrady i drogi krajowe).

W ustalonym stanie faktycznym i prawnym w ocenie Kolegium nie budzi wątpliwości fakt zgodności zamierzenia z wymogami art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5, co zgodnie z art. 56

w związku z art. 64 ust. 1 ww. ustawy powoduje, iż organ nie może w takim przypadku odmówić ustalenia warunków zabudowy.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium stwierdziło,

iż planowana inwestycja polega na rozbudowie istniejącego budynku jednorodzinnego

o dodatkowe pomieszczenia, a nie dodatkowe samodzielne lokale mieszkalne, stąd zarzut zmiany funkcji budynku na wielorodzinny jest bezpodstawny. Ocena zaś zgodności zamierzenia z przepisami § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, będzie możliwa dopiero w postępowaniu o pozwolenie na budowę, na podstawie sporządzonego projektu budowlanego.

Od tej decyzji F. i K. S. wywiedli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc o jej uchylenie. Skarżący wskazali, iż zabudowa ich działki o nr [...] jak i działki nr [...]objętej zaskarżoną decyzją oraz innych sąsiednich została dokonana w oparciu o Miejscowy Plan Zagospodarowania terenów budownictwa jednorodzinnego "P." zatwierdzony zarządzeniem nr [...] Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] listopada 1980r. W powyższym planie określono intensywność zabudowy, a co więcej został on już zrealizowany. Ponadto zamierzona rozbudowa budynku na działce nr [...] narusza ustaloną w tym planie linie zabudowy. Końcowo podnieśli, iż zwiększona intensywność wykorzystania terenu narazi właścicieli sąsiednich nieruchomości na określone uciążliwości, co trudno pogodzić z konstytucyjną zasadą ochrony własności.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w kwestionowanej decyzji

i wniosło o oddalenie skargi. Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu niezgodności planowanego zamierzenia z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenów budownictwa jednorodzinnego "P.", Kolegium uznało go za całkowicie nieuzasadniony, gdyż zgodnie z art. 67 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.

o zagospodarowaniu przestrzennym, z dniem [...] grudnia 2003r. plan ten utracił moc obowiązującą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Zarzuty skargi są niezasadne.

Stosownie do treści art. 3 ustawy z dn. 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie.

Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego.

Przede wszystkim wskazać należy, iż wobec braku na terenie inwestycji obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego właściwie wskazano, iż zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) - zwanej dalej ustawą, zamierzona inwestycja wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. W świetle powołanej ustawy zasadą jest bowiem, iż podstawowym instrumentem zagospodarowania przestrzeni jest tworzenie miejscowych planów, a w przypadku ich braku, ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu wymaga wydania decyzji administracyjnej.

W tym miejscu podkreślić również należy, iż wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego tego rodzaju decyzji jest zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Skoro treść tego rozstrzygnięcia determinują przepisy prawa, to ponad wszelką wątpliwość decyzja ta nie ma charakteru uznaniowego. Przeciwnie zgodnie z utrwalonym już w doktrynie poglądem - decyzja

o warunkach zabudowy jest typowym przykładem aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Stąd, jeśli stwierdzi jego niezgodność z przepisami prawa, to zobowiązany jest wydać decyzję odmowną, jeśli zaś jej nie stwierdzi - ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Inaczej mówiąc zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującymi jest warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ zobligowany jest do wydania pozytywnej decyzji - art. 56 ustawy (patrz Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod redakcją Z. Niewiadomski, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, Wyd. 2. str. 453).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy uznać należy, iż przyjęcie przez organy obu instancji, iż zamierzona inwestycja nie narusza prawa nie budzi wątpliwości. Podjęte decyzje oparte są na racjonalnych przesłankach wynikających z analizy faktycznych okoliczności sprawy oraz stanu prawnego odnoszącego się do terenu, na którym projektowana jest inwestycja .

Zamierzone przedsięwzięcie stanowi kontynuację istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i polega na rozbudowie budynku na cele mieszkaniowe nie powodując wprowadzenia na tę działkę nowej zabudowy w rozumieniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury Technicznej z dnia 26.08.2003r. w sprawie oznaczeń

i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunków zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589). Warunki zabudowy prawidłowo zatem określono w oparciu o istniejącą funkcję i zagospodarowanie terenu.

W tym stanie rzeczy ustalenie organów, iż przedmiotowa inwestycja spełnia łącznie wszystkie wymogi, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy odpowiada prawu. Przedstawiona zaś w tej mierze argumentacja znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonych w niniejszej sprawie materiale dowodowym. Stosownie do treści

art. 53 ust. 4 ustawy, projekt decyzji został uzgodniony z właściwymi organami.

Odnosząc się natomiast do zarzutu niezgodności zamierzenia z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenów budownictwa jednorodzinnego "P.", Sąd podzielił uzasadnienie przyjęte w tej mierze przez Kolegium. Wskazany wyżej plan z dniem [...] grudnia 2003r. utracił moc obowiązującą, konsekwencją tego faktu jest stwierdzenie, iż ocena zgodności planowanej inwestycji nie może być dokonywana w oparciu o nieobowiązujący akt prawny.

Natomiast zarzut naruszenia przepisów § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na tym etapie postępowania uznać należy za przedwczesny. Ocena ewentualnego naruszenia tego przepisu jak słusznie zauważa organ odwoławczy będzie możliwa dopiero w postępowaniu o pozwolenie na budowę, na podstawie sporządzonego projektu budowlanego.

Mając powyższe na względzie zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30.08.2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o czym orzeczono jak na wstępie.