Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 137/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Asesor WSA, Jacek Fronczyk, Protokolant Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2006 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych na zasadach koordynacji zabezpieczenia społecznego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Marszałka Województwa [...] Nr [...] z dnia [...] września 2005 r.; 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

M. K. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. jako osoba bezrobotna w dniu [...] lutego 2005 r., natomiast wnioskiem, który wpłynął do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. w dniu [...] marca 2005 r., zwróciła się o przyznanie prawa do transferu zasiłku dla bezrobotnych na zasadach wspólnotowej koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w zakresie świadczeń z tytułu bezrobocia za okres od [...] stycznia 2005 r.

Marszałek Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zawiesił postępowanie z urzędu.

Organ powyższy decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...], znak: [...], działając na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 8c oraz ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001), art. 104 kpa oraz § 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 6 października 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, dodatku szkoleniowego, stypendium i dodatku aktywizacyjnego ( Dz. U. Nr 219, poz. 2222), orzekł o przyznaniu prawa do transferu zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia [...] lutego 2005 r. do dnia [...] kwietnia 2005 r. i wypłacie świadczeń w łącznej wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu wskazał, że wnioskodawczyni zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. po upływie 7 dni uprawniających do zachowania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia wyjazdu i przedstawiła prawidłowo wypełniony formularz E-303, natomiast nie spełniła wszystkich warunków uprawniających do przyznania prawa do zasiłku zgodnie z zasadą transferu świadczeń.

Po rozpoznaniu odwołania M. K., w którym oświadczyła, że zasiłek przysługuje jej od [...] stycznia do [...] kwietnia 2005 r., a nie jak błędnie przyjął organ, od [...] lutego do [...] kwietnia 2005 r., Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...], na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 138 § 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że osoba bezrobotna uprawniona do świadczeń z tytułu bezrobocia, udająca się do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej w celu poszukiwania pacy, zachowuje prawo do tych świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72. Aby zachować prawo do świadczeń z tytułu bezrobocia, bezrobotny musi zarejestrować się jako poszukujący pracy w służbach zatrudnienia państwa poszukiwania pracy. Warunek ten uważa się za spełniony w odniesieniu do okresu poprzedzającego rejestrację, jeżeli zainteresowany dokona jej w ciągu siedmiu dni, licząc od dnia, w którym przestał pozostawać w dyspozycji służb zatrudnienia państwa, z którego wyjechał. W wyjątkowych przypadkach termin ten może być przedłużony przez właściwe służby lub instytucje (art. 69 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1408/71). Zgodnie z art. 69 ust. 1 lit. c, prawo do świadczeń z tytułu bezrobocia zachowywane jest przez okres najwyżej trzech miesięcy, licząc od chwili, gdy zainteresowany przestał pozostawać w dyspozycji służb zatrudnienia państwa, które opuścił. Zgodnie z powyższym, wypłata świadczeń z tytułu bezrobocia dla M. K. za okres od [...] stycznia 2005 r. do [...] kwietnia 2005 r. byłaby możliwa tylko wówczas, gdy właściwe służby lub instytucje przedłużyłyby termin na dokonanie rejestracji.

Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie właściwy do podjęcia decyzji w tym zakresie [...], wyraził zgodę na wypłatę świadczeń z tytułu bezrobocia jedynie za okres [...] lutego 2005 r. – [...] kwietnia 2005 r.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. K. podniosła, że nie jest jej winą, iż nie została zarejestrowana w dniu [...] stycznia 2005 r. w Urzędzie Pracy w S. Nie została poinformowana przez ten urząd oraz Wojewódzki Urząd Pracy w W. o procedurach postępowania w takich przypadkach. Jej zdaniem, dopełniła w terminie wszelkich czynności i w związku z tym nie może ponosić ujemnych konsekwencji tak niekompetencji, jak i braku wiedzy urzędników zajmujących się jej sprawą.

W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie z argumentacją zbieżną z zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju Sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 169 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, zaś kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniona pod tym względem zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z powodów innych, niż podniesione w skardze. W myśl bowiem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że Marszałek Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r., działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zawiesił z urzędu postępowanie dotyczące przyznania M. K. prawa do transferu zasiłku dla bezrobotnych na zasadach wspólnotowej koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Zgodnie z treścią art. 102 kpa, w czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej może podejmować czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. Oznacza to, iż w trakcie zawieszonego postępowania sprawa nie ma biegu, zaś organ administracji publicznej obowiązany jest, oprócz czynności podejmowanych w celu usunięcia przeszkód do prowadzenia postępowania, określonych w art. 100 kpa, podejmować tylko czynności, które są dopuszczalne w zawieszonym postępowaniu. Nie może zatem wydać rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, bez uprzedniego podjęcia zawieszonego postępowania z urzędu lub na żądanie strony. Obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające jego zawieszenie, wynika wprost z brzmienia art. 97 § 2 kpa, zaś formą realizacji tego obowiązku jest postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, stosownie do treści art. 101 § 1 kpa, na które zgodnie z § 3 tego przepisu służy zażalenie.

Niedopełnienie zatem powyższego obowiązku należy zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa, określone w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W myśl bowiem poglądów doktryny, "naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażana stanowią zaprzeczenia stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Można powiedzieć, że czynności prowadzące do załatwienia sprawy lub samo jej załatwienie następuje w odniesieniu do stanu prawnego sprawy i jego elementów, lecz jak gdyby do ich kontratypów, do zanegowanych w całości lub w części treści przepisów regulujących stan prawny sprawy" (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 7 wydanie, C.H. Beck, Warszawa 2005, str. 738).

W tej sytuacji również zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję obarczoną wadą rażącego naruszenia prawa, rażąco narusza prawo.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, orzekł jak w sentencji wyroku. O zakresie, w jakim zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu orzeczono na podstawie art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.