Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 44/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Kultury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Gorczycka - Muszyńska Sędziowie NSA Otylia Wierzbicka asesor WSA Tomasz Wykowski Protokolant Agnieszka Foks - Skopińska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Ministra Kultury z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Ministra Kultury na rzecz G. Sp. z o.o. 510 (pięćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...], Minister Kultury utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] kwietnia 2002 r., nr [...], uzgadniające decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr ewid. [...] obr. [...] K. położonej przy ulicy [...] w K. dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych [...] wraz z myjnią automatyczną oraz infrastrukturą techniczną.

W ocenie Ministra Kultury planowana inwestycja jest w sposób oczywisty sprzeczna z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] listopada 1994 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1994 r.). Wprawdzie zgodnie z ustaleniami planu działka [...] położona jest w obszarze KU -urządzeń komunikacyjnych, na którym podstawowym przeznaczeniem gruntów są między innymi obiekty usług technicznych motoryzacji oraz stacje paliw oraz w obszarze KT - tras komunikacyjnych, na którym lokalizacje stacji paliw nie są przeznaczeniem podstawowym ale dopuszczalnym, niemniej równocześnie wskazana wyżej działka położona jest w ustalonej w planie zagospodarowania strefie polityki przestrzennej oznaczonej numerem 3 - "strefie rewaloryzacji wysokich wartości kulturowych ". W ocenie organu w strefie tej zabronione jest: dokonywanie zmian zachowanych części kompozycji urbanistycznej, budowa nowych obiektów i urządzeń, wprowadzanie nowych obiektów infrastruktury technicznej. Wobec powyższego organ uznał, iż realizacja inwestycji nie tylko uniemożliwiłaby integrację i rewaloryzację zabytkowego zespołu na L., ale w sposób rażący naruszyłaby miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

W skardze zawierającej liczne zarzuty w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia Ministra Kultury, skarżący podniósł między innymi, iż należąca do niego działka nie jest położona w strefie nr 3, tj. w strefie rewaloryzacji wysokich wartości kulturowych. W strefie tej znajdują się wyłącznie działki zlokalizowane na północny wschód oraz na wschód od działki skarżącego. Tym samym do działki tej ograniczenia ustalone dla strefy numer 3 nie mają zastosowania. W ocenie skarżącego Minister Kultury nie wyjaśnił ponadto wszystkich istotnych okoliczności sprawy tj. nie ustalił dokładnych granic obszaru, jaki decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] listopada 1983 r., [...] Nr rejestru: [...], został wpisany do rejestru zabytków. Brak precyzyjnych ustaleń w szczególności w odniesieniu do granicy od strony ulicy [...] oznacza niemożność stwierdzenia, czy działka skarżącego wchodzi w skład obszaru wpisanego do rejestru zabytków.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna.

Zgodnie z wyrażoną w art.7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej, prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji. Z kolei przepis art.77§l k.p.a. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Wskazanych wyżej wymogów nie dochował Minister Kultury, albowiem ustalenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie korespondują z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach.

W ocenie organu niemożność pozytywnego zaopiniowania inwestycji skarżącego wynika z faktu, iż zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego teren obejmujący działkę skarżącego znajduje się w strefie rewaloryzacji wysokich wartości kulturowych, przewidzianej w §39 tego planu a ustanawiającej zakaz budowy nowych obiektów i urządzeń. Powyższego twierdzenia organu nie sposób jednakże zweryfikować w oparciu o dokumentację znajdującą się w aktach sprawy albowiem w aktach tych nie ma uwierzytelnionego wyrysu z planu zagospodarowania przestrzennego uwzględniającego zasięg strefy oznaczonej numerem 3, tj. strefy rewaloryzacji wysokich wartości kulturowych. W aktach znajduje się jedynie kilka roboczych kserokopii wycinków planu, na których nie ma oryginalnych oznaczeń planu, wyznaczających strefę rewaloryzacji wysokich wartości kulturowych. Na kserokopiach tych zaznaczono jedynie odręcznie m.in. "teren wpisany do rejestru zabytków" czy też "orientacyjne granice strefy konserwatorskiej". Wskazane dokumenty nie mogą stanowić podstawy wiążących ustaleń w zakresie oceny zgodności inwestycji skarżącego z planem zagospodarowania przestrzennego albowiem podstawą taką może być wyłącznie wyrys i wypis z planu zagospodarowania przestrzennego. Z racji powyższego materiał dowodowy, jaki organ zebrał w sprawie i o który oparł swoje rozstrzygnięcie należy uznać za zdecydowanie niewystarczający.

Ponadto organ nie wyjaśnił istotnej okoliczności sprawy, tj. nie ustalił, czy należąca do skarżącego działka [...], położona przy ulicy [...], wchodzi w skład terenu wpisanego do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] listopada 1983 r., [...] Nr rejestru: [...]. W przywołanej decyzji stwierdza się, iż ulica [...] stanowi jedną z granic założenia pałacowo-parkowego w L. Tymczasem ze znajdujących się w aktach sprawy kserokopii planów miasta K. oraz kserokopii mapy sytuacyjno-wysokościowej dla celów inwestycyjnych i własnościowych należy wnosić, iż ulica ta posiada dwa odgałęzienia pomiędzy którymi położona jest m.in. działka skarżącego. W tej sytuacji pojawia się wątpliwość, które ze wskazanych wyżej odgałęzień stanowi granicę wskazaną w decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] listopada 1983 r. Rację należy przyznać skarżącemu, iż wyjaśnienie tej wątpliwości ma niezwykle istotne znaczenie, albowiem gdyby granicę obszaru wpisanego do rejestru zabytków stanowiło boczne odgałęzienie ulicy [...], biegnące od północnej strony działki skarżącego, to działka ta pozostawałaby poza obszarem wpisanym do rejestru zabytków.

Organ dokonał błędnej interpretacji §39 Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K., przyjmując iż na terenie objętym strefą rewaloryzacji wysokich wartości kulturowych istnieje bezwzględny zakaz wznoszenia nowych obiektów i urządzeń. Organ nie wziął bowiem pod uwagę treści ust.5 cytowanego paragrafu, dopuszczającej w obszarze tej strefy uzupełnienie brakujących elementów zabudowy, układu urbanistycznego i infrastruktury technicznej przy uwzględnieniu przepisu §58. Paragraf ten zawiera wykaz wymagań uzupełniających do ustaleń stref w zakresie ochrony i kształtowania krajobrazu, których spełnienia przez inwestora zażądać może w zależności od uznania takiej potrzeby, właściwy organ administracji samorządowej. Wymagania te to: 1) uzyskanie opinii Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody lub (i) Konserwatora Zabytków, 2) sporządzenie ekspertyzy wpływu na krajobraz naturalny (i) lub kulturowy, w tym ekspertyzy widokowej oraz jej pozytywnego zaopiniowania przez Konserwatora Zabytków lub ekspertów,3) przeprowadzenie konkursu dla wyłonienia przez Sąd konkursowy koncepcji urbanistyczno-architektonicznej celem wyboru najlepszego wariantu, 4)sporządzenie programu rekultywacji lub rewaloryzacji strefy lub jej fragmentu i uzyskanie akceptacji przez właściwe Wydziały UMK, 5) sporządzenie koncepcji urbanistycznej lub koncepcji urbanistycznej połączonej z projektem scalenia gruntów w przypadkach określonych w planie, 6) uzyskanie interpretacji planu dokonanej przez zespół autorski planu lub inny zespól ekspercki w przypadkach spornych.

Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 par.l pkt 1 lit.c oraz art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), w związku z art.97 par.l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz.1271).