Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 2/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Sejmik Województwa
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 10  ust. 5  lit. a
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak po rozpoznaniu w Wydziale III na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 maja 2021 r. sprawy ze skargi P. Z. na uchwałę Sejmiku Województwa D. z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie pozbawienia odcinka drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości Z. kategorii dróg wojewódzkich oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Powiatu Złotoryjskiego (dalej: strona, skarżący, Powiat) jest uchwała Sejmiku Województwa Dolnośląskiego (dalej: Sejmik, organ) z 24 września 2020 r., nr XXII/539/20 w sprawie pozbawienia odcinka drogi wojewódzkiej nr 363 w miejscowości Złotoryja kategorii dróg wojewódzkich (dalej: uchwała).

Zaskarżona uchwała podjęta została na podstawie art. 18 pkt 20 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządnie województwa (Dz.U. z 2019 r. poz. 512 i 1571 i 1815, dalej: uosw) oraz art. 10 ust. 5a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2068, ze zm., dalej udp). W § 1 uchwały postanowiono, że pozbawia się kategorii dróg wojewódzkich odcinek drogi wojewódzkiej nr 363 w Złotoryi – ul. Zagrodzieńską od granicy miasta Złotoryja (droga powiatowa nr 2624D) do ul. Grunwaldzkiej (droga wojewódzka nr 364), o długości 719m. W § 2 uchwały przewidziano, że ww. odcinek drogi zostaje zaliczony do kategorii drogi powiatowej, a w § 3, że uzasadnienie pozbawienia odcinka tej drogi zawiera załącznik nr 2 do uchwały, stanowiący jej integralna część. Zgodnie z § 4, bilans Wykonanie uchwały powierza się Zarządowi Województwa Dolnośląskiego (§ 5). § 6 uchwały stanowi, że uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego. Uchwała została ogłoszona w Dz.Urz. Woj. Doln. Z dnia 6 października 2020r., poz. 5402.

Zaskarżając tę uchwałę w całości, Powiat zarzucił naruszenie art. 10 ust. 5a w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 6a ust. 1 udp polegające na błędnym zastosowaniu, albowiem wskazany w uchwale odcinek drogi spełnia nadal definicję drogi wojewódzkiej i takową pozostaje. W związku z powyższym skarżący, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i art. 200 p.p.s.a., skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej uchwały Sejmiku oraz zasądzenie od organu na rzecz strony kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona przytoczyła treść zaskarżonej uchwały i przywołała jej uzasadnienie, w którym podano, że w wyniku wybudowania nowego przebiegu dróg ekspresowych S3 i S5 przedmiotowy odcinek drogi wojewódzkiej nie spełnia wymogów techniczno-funkcjonalnych stawianych drogom wojewódzkim oraz ze względu na zastąpienie go przejętą z dniem 1 stycznia 2019 r., w ciągu nowego przebiegu DW 363 drogą powiatową nr 2615D (uchwała nr XLIII/194/2018 Rady Powiatu Złotoryjskiego z 29 marca 2018 r. oraz uchwała nr L/1782/18 Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z 20 września 2018 r.) i przejęciem z dniem 1 stycznia 2020 r. odcinka drogi wojewódzkiej nr 363 od dawnej drogi powiatowej nr 2615 D do granicy miasta Złotoryja (droga powiatowa nr 2624D) przez Zarząd Powiatu Złotoryjskiego, nie stanowi już funkcji komunikacyjnej w podstawowym układzie drogowym województwa.

Zdaniem strony organ bezzasadnie przyjął, że odcinek drogi pozbawiony kategorii nie spełnia funkcji klasy techniczno-użytkowej przypisanej dla dróg kategorii wojewódzkich. W ocenie strony, odcinek drogi o długości 719 m nie jest odcinkiem drogim powiatowej w rozumieniu art. 6a ust. 1 udp, jest nadal odcinkiem drogi wojewódzkiej zgodnie z art. 6 ust. 1 udp, tj. drogą stanowiącą połączenie między miastami Bolesławiec- Złotoryja – Jawor. Pozbawienie spornego odcinka kategorii drogi wojewódzkiej i zaliczenie go do dróg powiatowych będzie możliwe z chwilą wybudowania i oddania do użytkowania obwodnicy miasta Złotoryi. Bezpodstawnie pominął również organ przy podejmowaniu uchwały przesłanki wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie.

Podkreślił dalej organ, że uchwała nie zawiera rzetelnej informacji odnośnie proporcjonalności otrzymanych i przekazywanych dróg dekategoryzowanych, powołał przy tym organ art. 10 ust. 5a udp. Wskazał, że z uchwały nie wynika ile innym powiatom przekazano dróg wojewódzkich, czy mniej niż 189,97 km czy więcej.

Dalej Powiat omówił przepisy udp – art. 10 ust. 5, ust. 5a- 5f i przepisy ustawy z dnia 13 września 2013 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego (TK) z 26 maja 2015 r. sygn. KP 2/13. Argumentował, że organy stosując art. 10ust. 5a,5c, 5ezd. drugie udp nie mają swobody w pozbawianiu danych odcinków dróg dotychczasowej kategorii, lecz w zakresie swojego władztwa ograniczone są nie tylko wymogiem, by odcinek pozbawiany kategorii był proporcjonalny do odcinka droginowowybudowanej, względnie uprzednio kaskadowo przekazanej, lecz także zawartymi w art. 6ust.1 i art.7ust. 1 udp definicjami legalnymi wskazującymi przesłanki zaliczania dróg do określonej kategorii. A zatem organ każdorazowo winien wykazać, że dany odcinek drogi nie spełnia dłużej definicji drogi wojewódzkiej, powiatowej czy gminnej. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o sygn. akt III SA/Łd 1051/16. Odwołał się także do treści art. 2 i 7 Konstytucji RP, podkreślając konieczność kierowania się przez organy administracji publicznej – także przy podejmowaniu uchwał - wartościami istotnymi z punktu widzenia porządku prawnego i wywodząc stąd zakaz podejmowania rozstrzygnięć w sposób arbitralny, bez odniesienia do okoliczności faktycznych i analizy stanu faktycznego. Uzasadnienie skarżonej uchwały zawiera natomiast niezrozumiałe wywody, oderwane od obiektywnej rzeczywistości, co czyni je iluzorycznym.

Skarżący końcowo wskazał także na kiepską kondycję finansów publicznych Powiatu i możliwość niepodołania niezbędnym remontom przekazywanych arbitralnie przez Województwo dróg. Stan przekazanej drogi jest katastrofalny, co potwierdza gotowość przekazania przez DSDiK dokumentacji na remont krótkiego odcinka muru oporowego wzdłuż ul. Zagrodzieńskiej , opiewającej na przeszło 800 tys. zł. Zdaniem strony Sejmik nadużywając prawa stara się wyzbywać tych odcinków dróg wojewódzkich, które przez niewłaściwą gospodarkę doprowadził do ruiny.

Sejmik w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do kwestii merytorycznych wskazał na potrzebę uwzględnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA)z dnia 5 stycznia 2018r. sygn. akt I OSK 127/17 dotyczącego uchwały nr XVI/428/15 Sejmiku oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 18 marca 2020 r. , sygn. akt III SA/Wr 45/20, dotyczącego uchwały nr XIII/318/19 Sejmiku z 28 listopada 2019 r.

NSA w ww. wyroku wyjaśnił, że dla wykazania, że odcinek drogi nie spełnia definicji drogi wojewódzkiej z art. 6 ust. 1 udp wystarczające jest, że nie stanowi połączenia między miastami lub nie ma znaczenia dla województwa. Sejmik argumentował, że sporny odcinek drogi wojewódzkiej nr 363 nie łączy ze sobą miast, nie spełnia wymogów techniczno-funkcjonalnych stawianych drogom wojewódzkim i nie istotnej funkcji komunikacyjnej w podstawowym układzie drogowym województwa, ze szczególnym uwzględnieniem jej zakończenia na drodze powiatowej relacji Nowa Wieś Złotoryjska – Złotoryja – Uniejowice, powstałej z odcinka przejętej drogi wojewódzkiej 363 (na podstawie uchwały VII/31/2019 Rady Powiatu Złotoryjskiego z dnia 26 kwietnia 2019 r. oraz uchwała L/1781/18 Sejmiku dnia 20 września 2018 r.).

Zaskarżona uchwała ma na celu uporządkowanie układu drogowego i przebiegu dróg wojewódzkich nr 363 i 328 na terenie miasta i gminy Złotoryja, polegającego na uregulowaniu podwójnego przebiegu drogi wojewódzkiej nr 363. Połączenie między miastami Bolesławiec- Złotoryja – Jawor zapewnione jest przez nowy przebieg drogi nr 363 – poprzez dawną drogę powiatową nr 2615D oraz drogami wojewódzkimi nr 328 i 364. Realizacja obwodnicy miasta Złotoryja spowoduje wyprowadzenie ruchu z centrum miasta, jednak nie zastąpi przebiegu drogi wojewódzkiej 363, szczególnie w północnej części miasta, gdyż obwodnica jest planowana jako połączenie na południe od Złotoryi drogi wojewódzkiej 328 z drogą wojewódzką 363 na wschód od Złotoryi , tworząc ćwierć ringu wokół miasta. Przepisy udp nie wiążą również kategorii drogi z natężeniem ruchu , czy innymi parametrami , w tym technicznymi, a zatem na kategorię drogi nie mają wpływu przesłanki określone w przepisach rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (odpowiednio wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności).

Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1668, ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Przepis art. 82 ust. 1 zdanie pierwsze tej ustawy stanowi, że uchwała organu samorządu województwa sprzeczna z prawem jest nieważna. Jednocześnie treść art. 82 ust. 5 ustawy o samorządzie województwa uzasadnia stwierdzenie, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią naruszenia prawa mające charakter istotny.

W niniejszej sprawie nie było sporne, że Powiatowi przysługiwała legitymacja do wniesienia skargi. Bezspornie zmiana kategorii drogi z wojewódzkiej na powiatową oznacza z jednej strony zarówno zwiększenie zasobu własności powiatu (zwiększenie jego majątku), ale również automatycznie z tego względu wiąże się z powstaniem nowych obciążeń w postaci konieczności wykonywania przez właściciela obowiązków zarządcy drogi.

Spełnione zostały także pozostałe warunki formalne wniesienia skargi. Z art. 53 § 2a p.p.s.a., wynika, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę na wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego można wnieść w każdym czasie. W tym kontekście nie było sporne, że zaskarżona uchwała stanowi prawo miejscowe w rozumieniu art. 9 ustawy o samorządzie województwa, gdyż jej oddziaływanie skierowane jest bezpośrednio do innej jednostki samorządu terytorialnego i adresowane do nieokreślonej liczby oraz kategorii osób i podmiotów. Jest ona aktem zawierającym rozstrzygnięcie generalne – pozbawienie ściśle oznaczonej drogi określonej kategorii i skutkuje nadaniem takiej drodze z mocy prawa kategorii drogi powiatowej. Zakwalifikowanie drogi do danej kategorii pociąga za sobą określone skutki prawne, między innymi w postaci przejścia prawa własności i konieczności stosowania określonych przepisów prawa o ruchu drogowym. Oznacza to, że tego rodzaju uchwała wywiera skutki zewnętrzne, bowiem odnosi się do nieograniczonej liczby podmiotów (użytkowników drogi) i wiąże aż do czasu jej zmiany lub uchylenia.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej uchwały stanowiły przepisy art. 10 ust. 5, ust. 5a i ust. 5b z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zgodnie z art. 10 ust. 5 tej u.d.p., odcinek drogi krajowej zastąpiony nowo wybudowanym odcinkiem drogi z chwilą oddania go do użytkowania zostaje pozbawiony dotychczasowej kategorii i zaliczony do kategorii drogi wojewódzkiej. Sejmik województwa może, w drodze uchwały, pozbawić kategorii drogi wojewódzkiej odcinek drogi wojewódzkiej o proporcjonalnej długości do odcinka drogi krajowej, o którym mowa w ust. 5. Ten odcinek drogi wojewódzkiej zostaje zaliczony do kategorii drogi powiatowej (art. 10 ust. 5a ustawy o drogach publicznych). Zarząd województwa informuje zarząd powiatu o zamiarze podjęcia uchwały, o której mowa w ust. 5a, co najmniej na 30 dni przed jej podjęciem (art. 10 ust. 5b ustawy o drogach publicznych).

Regulacje zawarte w art. 10 ust. 5a do 5f udp dotyczące tzw. kaskadowego przekazywania dróg, stanowią lex specialis w stosunku do zawartej w art. 10 ust. 1 do 3 udp regulacji normującej kwestie związane z pozbawianiem drogi dotychczasowej kategorii w trybie zwykłym. Na taki charakter tych regulacji wskazuje zarówno szczególna przesłanka ich zastosowania jaką jest wybudowanie nowej drogi, jak i przede wszystkim okoliczność, iż odmiennie niż przy zwykłym trybie dekategoryzacji drogi nie przewidują one współdziałania pomiędzy pozbywającym się drogi i przejmującym drogę organami administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, lecz jedynie jednostronne władcze rozstrzygnięcie podmiotu pozbawiającego drogę określonej kategorii.

Przepisy ustawy o drogach publicznych w wyżej wymienionym brzmieniu obowiązują od dnia 9 lipca 2015 r. Zostały wprowadzone na mocy ustawy z dnia 13 września 2013 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 870). Powołana ustawa z dnia 13 września 2013 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych była przedmiotem orzekania przez Trybunał Konstytucyjny, który wyrokiem z dnia 26 maja 2015 r., w sprawie Kp 2/13, orzekł o zgodności powyższych przepisów z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. W wyroku tym przesądzono jednocześnie, że zgodna z regulacjami rangi konstytucyjnej jest tylko taka wykładnia art. 10 ust. 5a-5d i ust. 5e ustawy o drogach publicznych, która dokonywana jest w związku z art. 6 ust. 1, art. 6a ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, a więc uwzględnia treść tych przepisów. Pomimo zatem braku w art. 10 ust. 5a-5d bezpośredniego odesłania do treści art. 6 ust. 1, art. 6a ust. 1 i art. 7 ust. 1, przepisy te należy wykładać tak, jakby takie odesłanie zawierały, co oznacza, że organy stosujące art. 10 ust. 5a, 5c i 5e nie mają swobody w pozbawianiu danych odcinków dróg dotychczasowych kategorii. Pozbawienie kategorii uzależnione jest od wykazania, że dany odcinek drogi nie spełnia już definicji drogi – odpowiednio wojewódzkiej, powiatowej lub gminnej. Zamiarem ustawodawcy było takie ukształtowanie procedury postępowania, by doprowadzić do sytuacji, w której kategoria drogi odpowiada jej funkcjom określonym w art. 6 ust. 1, art. 6a ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, a rozstrzygnięcia podejmowane w tym zakresie przez właściwe jednostki samorządu terytorialnego nie miały charakteru arbitralnego i nie sprowadzały się do prób przekazywania dróg jednostkom samorządu terytorialnego niższego szczebla celem unikania wydatków związanych z ich utrzymaniem.

Według art. 6 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, do dróg wojewódzkich zalicza się drogi inne niż określone w art. 5 ust. 1 (przepis ten dotyczy zaliczenia drogi do kategorii dróg krajowych), stanowiące połączenia między miastami lub mające znaczenie dla województwa. Z kolei w myśl art. 6a ust. 1 ustawy o drogach publicznych, do dróg powiatowych zalicza się drogi inne niż określone w art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1, stanowiące połączenia miast będących siedzibami powiatów z siedzibami gmin i siedzib gmin między sobą.

Mając na uwadze powyższe i uwzględniając wyrok TK należy uznać, że zgodna z regulacjami rangi konstytucyjnej jest tylko taka wykładnia art. 10 ust. 5a-5d i ust. 5e, która dokonywana jest w związku z art. 6 ust. 1, art. 6a ust. 1 i art. 7 ust. 1 u.d.p., a więc uwzględnia treść tych przepisów. Reasumując, ustawodawca dał możliwość Sejmikowi pozbawienia drogi kategorii drogi wojewódzkiej, ale wskazał przesłanki dokonania takiego działania. Zastosowanie trybu pozbawiania drogi kategorii drogi wojewódzkiej określonego w art. 10 ust. 5a - 5d udp w związku z art. 2 ustawy zmieniającej, wymagało spełnienia łącznie następujących przesłanek:

1.droga została zaliczona do kategorii drogi wojewódzkiej na podstawie uchwały rady gminy podjętej w myśl art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej,

2. droga nie spełnia wymogów określonych w definicji drogi wojewódzkiej (art. 6 ust. 1 udp),

3. odcinek drogi wojewódzkiej przeznaczony do pozbawienia jej kategorii jest o proporcjonalnej długości do odcinka drogi otrzymanej przez Samorząd Województwa i zaliczonej do kategorii dróg wojewódzkich,

4. poinformowania zarządu powiatu o zamiarze podjęcia uchwały, co najmniej na 30 dni przed jej podjęciem

Pozbawiając drogę (odcinek drogi) kategorii drogi wojewódzkiej, Sejmik winień wykazać zatem zaistnienie przewidzianych prawem przesłanek. Jednocześnie stanowisko w tym zakresie winno znaleźć się w zaskarżonej uchwale, jej uzasadnieniu.

Sąd stoi na stanowisku, że w uzasadnieniu skarżonej uchwały Sejmik dostatecznie wykazał, że powyższe przesłanki zostały spełnione w przypadku spornego odcinka drogi wojewódzkiej 363 - ul. Zagrodzieńska od granicy miasta Złotoryja (droga powiatowa nr 2624D) do ul. Grunwaldzkiej (droga wojewódzka nr 364), o długości 719m. Organ województwa wyjaśnił, że odcinek drogi, którego dotyczy zaskarżona uchwała, nie spełnia już wymogów stawianych drodze wojewódzkiej, o których mowa w art. 6 ust. 1 udp tj. nie stanowi połączenia między miastami oraz nie ma znaczenia dla województwa. W tym zakresie, wbrew zarzutom skargi, organ zawarł w uzasadnieniu uchwały argumenty odnoszące się do stanu faktycznego. Powołanymi w tym uzasadnieniu uchwałami: VII/31/2019 Rady Powiatu Złotoryjskiego z dnia 26 kwietnia 2019 r. oraz L/1781/18 Sejmiku dnia 20 września 2018 r., przekazano bowiem na rzecz Powiatu odpowiednio odcinki: od granicy miasta Złotoryja (skrzyżowanie z drogą powiatową 2624D) do skrzyżowania drogi wojewódzkiej 363 z drogą powiatową 2615D w kierunku Nowa Wieś Złotoryjska oraz relacji Nowa Wieś Złotoryjska – Złotoryja – Uniejowice (przejęta droga wojewódzka 363). W efekcie sporny odcinek drogi DW363 (zaznaczony na Załączniku 1 do skarżonej uchwały), przebiegający przez miasto Złotoryja, nie stanowi połączenia między miastami, a znajduje się pomiędzy odcinkami dróg mających obecnie kategorię dróg powiatowych. Zgodzić się należy, że w efekcie przedmiotowy odcinek drogi nie pełni istotnej funkcji w układzie drogowym województwa, a organ słusznie zauważył w odpowiedzi na skargę, że budowa i oddanie do użytkowania obwodnicy Złotoryi przyczyni się do zmniejszenia ruchu w centrum miasta, jednak nie ma to wpływu na przesłankę znaczenia tej drogi dla układu komunikacyjnego województwa. Kwestia przesłanki, o której mowa w art. 6 ust. 1 została podobnie oceniona przez WSA w wyroku z 18 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Wr 45/20, w którym odnosząc się do podobnej argumentacji Sejmiku z poprzedniej uchwały, dotyczącej tego samego odcinka drogi, ( uchwała nr XIII/318/19) Sąd podzielił stanowisko powiatu, że odcinek ten nie stanowi już funkcji komunikacyjnej w podstawowym układzie drogowym województwa.

W powołanym wyżej wyroku WSA uznał natomiast za niedostatecznie wyjaśnioną kwestię przesłanki proporcjonalności i wskazał na konieczność ustosunkowania się do tego zagadnienia. Skarżona obecnie uchwała wypełnia, zdaniem Sądu, te zalecenia. W jej uzasadnieniu organ wyjaśnił bowiem, że w związku z wejściem w życie przepisów ustawy zmieniającej w 2015 r. Województwo Dolnośląskie otrzymało 67, 256 km dróg. W latach 2017-2020 Województwo Dolnośląskie otrzymało 122,709 km dróg w oparciu o decyzje nadzoru budowlanego o dopuszczeniu do użytkowania nowych dróg krajowych – czyli łącznie od 2015 do 2020 r. było to 189,965 km dróg. W ramach tzw. kaskadowego przekazywania dróg Województwo Dolnośląskie przekazało uchwałami Sejmiku 46,399 km w 2015 r. oraz w latach 2017-2020 przekazało 103,026 km dróg ( łącznie z przedmiotowym odcinkiem drogi wojewódzkiej 363), czyli łącznie 149,425 km. W ty, 12,556 km dróg otrzymanych w ramach powołanych przepisów udp przekazano w ramach normalnej procedury zmiany kategorii. Powyższe dowodzi, że Województwo Dolnośląskie otrzymało więcej dróg, niż przekazało w ramach obu rodzajów procedur, wobec czego wymóg proporcjonalności należy uznać za zachowany.

W sprawie dochowane zostały także pozostałe warunki tj. dotyczące procedury, w tym poinformowania zarządu powiatu o zamiarze podjęcia uchwały, co najmniej na 30 dni przed jej podjęciem ( pismo Zarządu Województwa Dolnośląskiego z 20 maja 2020 r., znak DT-D-II.8011.6.2020)

Z powyższych względów stwierdzić należało, że zaskarżona uchwała prawa nie narusza, dlatego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. zobowiązany był skargę oddalić, o czym orzekł w sentencji wyroku.