Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 1923/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 3, art. 65, art. 73 par 1 i 4.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 28 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 115/11 w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 115/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. odrzucił skargę J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania z wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że powyższa skarga pomimo wezwania skarżącego J. S. do uiszczenia wpisu nie została opłacona a w zakreślonym terminie, co zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skutkowało jej odrzuceniem.

Ocena powyższa sformułowana została w związku z następującymi okolicznościami sprawy. Po wniesieniu skargi, zarządzeniem z dnia 21 lutego 2011 r. wezwano Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania. Wezwanie awizowano po raz pierwszy w dniu 24 lutego 2011 r. Z powodu niepodjęcia w terminie wezwanie awizowano powtórnie w dniu 4 marca 2011 r. Skarżący po raz kolejny nie podjął wezwania co stało się przyczyną jej zwrotu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 11 marca 2011 r. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji przyjął, że doręczenie przesyłki zawierające wezwanie dokonane zostało z dniem 10 marca 2011 r., stosowanie do treści art. 73 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec zaś nieuiszczenia wpisu w ciągu siedmiu dni od wskazanej powyżej daty 10 marca 2011 r., należało zastosować art. 220 § 3 powołanej ustawy i skargę odrzucić.

Skargą kasacyjną J. S. zaskarżył powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Wniesiono, w trybie art. 106 § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zawiadomienia Poczty Polskiej o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej.

Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 73 § 1 i 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W uzasadnieniu podniesiono, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął za skutecznie doręczoną w dniu 10 marca 2011 r. przesyłkę zawierającą wezwanie do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi. Zdaniem skarżącego nie można mówić o prawidłowym doręczeniu tej korespondencji gdyż zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości odbioru w placówce pocztowej są wypełniane przez listonoszy poczty w B. B. w sposób nieprawidłowy. Nie zawierają istotnych elementów jak zaznaczenie rodzaju przesyłki, braku podania adresata, a także brak jest wskazania czy jest to zawiadomienie pierwsze czy powtórne, także brak jest daty w której upływa termin odbioru danej przesyłki. Te braki zdaniem skarżącego prowadzą do wniosku, że w niniejszej sprawie nie doszło w ogóle do doręczenia pisma w trybie doręczenia zastępczego. Podniesiono również, że niewskazanie adresata miało ten wpływ, iż pod adresem, na który wysłane zostało wezwanie poza nim mieszkają również inne osoby, a to dwóch synów i żona jednego z nich. Ponadto prawidłowe wypełnienie powyżej wskazanych danych w awizo umożliwiłoby Skarżącemu odebranie korespondencji skierowanej do niego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. i dokonanie odpowiednich czynności procesowych w terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Podnoszony zarzut błędnego uznania prawidłowości doręczenia w trybie zastępczym wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, a więc zarzut naruszenia art. 73 § 1 i 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest niezasadny.

Art. 73 § 1 stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, a więc bezpośrednio adresatowi, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia. Z upływem ostatniego dnia określonego tym przepisem terminu, doręczenie uznaje się za dokonane – skuteczne. Powyższy przepis określa również sposób umieszczenia zawiadomienia oraz termin, po którym adresata należy powtórnie zawiadomić o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 62, poz. 697 oraz z 2002 r. Nr 157, poz. 1318), które na mocy art. 65 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mają zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zawiadomienie listonosz sporządza na odrębnym formularzu, po czym dokonuje adnotacji o nie doręczeniu przesyłki na potwierdzeniu odbioru oraz adnotacji "awizowano dnia" na adresowej stronie nie doręczonej przesyłki i składa swój podpis. Niezwłocznie oddaje przesyłkę do właściwej pocztowej placówki oddawczej, która przechowuje przesyłkę przez okres kolejnych czternastu dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia pierwszego zawiadomienia u adresata. Jeżeli adresat nie zgłosi się po odbiór przesyłki, pocztowa placówka oddawcza sporządza powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie kolejnych siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu sporządzenia zawiadomienia, które listonosz doręcza adresatowi. Dokonanie powtórnego zawiadomienia zaznacza się na przesyłce adnotacją "awizowano powtórnie dnia" na adresowej stronie nie doręczonej przesyłki i podpisem. Przesyłkę nie podjętą pocztowa placówka oddawcza opatruje na stronie adresowej adnotacją "nie podjęto w terminie" oraz odciskiem datownika i odsyła niezwłocznie wraz z formularzem potwierdzenia odbioru organowi wysyłającemu.

Dokonując analizy zwróconej Sądowi pierwszej instancji przesyłki zawierającej wezwanie dla skarżącego do uiszczenia wpisu oraz dołączonego do niej zwrotnego poświadczenia odbioru, stwierdzić należy, iż zawarte są na nich wszelkie informacje wymagane wskazanymi powyżej przepisami, a niezbędne do uznania, iż dokonano doręczenia z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu na jaki składa się pismo w przypadku niemożności jego bezpośredniego doręczenia adresatowi. Koperta zawierająca wezwanie oraz zwrotne poświadczenie odbioru opatrzone są bowiem datami i podpisami osoby doręczającej, w których dokonano próby pierwszego doręczenia. Zawierają również takie same informacje co do dnia, w którym pozostawiono powtórne zawiadomienie – awizo.

Brak jest zatem podstaw do uznania na podstawie tych dokumentów, że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej oceny skuteczności doręczenia wezwania w trybie zastępczym oraz daty w jakiej doręczenie to stało się skuteczne.

Podnoszona okoliczność, iż treść zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym nie zawierała danych umożliwiających skarżącemu terminowe podjęcie czynności procesowych, nie znajduje uzasadnienia.

Na marginesie zauważyć należy, iż okoliczność zamieszkiwania pod adresem skarżącego innych osób nie ma wpływu dla przedmiotowej sprawy, albowiem co wynika z załączonych przez skarżącego zawiadomień, każde z nich określało adresata przez wskazanie imienia i nazwiska. Ponadto okoliczność powyższa miałaby wpływ w przypadku doręczenia przesyłki w trybie art. 72 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc dorosłemu domownikowi, administracji domu bądź dozorcy i badania skuteczności takiego doręczenia.

Brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż przepis ten nie miał w niniejszej sprawie zastosowania. Nie zachodziła przy tym potrzeba przeprowadzenia dowodu z zawiadomienia Poczty Polskiej o wniesieniu pisma wraz z możliwością jego odbioru, skoro ze zwrotnego zawiadomienia wynika, że sporna przesyłka została dołączona w trybie art. 73 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.