Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 576/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną czynność
Powołane przepisy: article: art. 47b ust. 1 i 2, art. 47a ust. 1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 23 listopada 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2016 roku sprawy ze skargi K. K. na czynność Burmistrza Miasta z dnia [...] lutego 2016 roku Nr [...] w przedmiocie zmiany danych adresowych I. uchyla zaskarżoną czynność, II. zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącej kwotę [...]- zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta pismem z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], działając na podstawie art. 47a i art. 47b ustawy z dnia [...] maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 520 ze zm., dalej: P.g.k.) w zw. z rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz. U. z poz. 125, dalej: rozporządzenie) zawiadomił K. K., że budynek usytuowany na nieruchomości stanowiącej jej własność, oznaczonej nr [...], położonej w m. K. , obręb W. G., posiada adres K. [...]. Organ wyjaśnił, że powołane przepisy zobowiązują jednostki samorządu terytorialnego do organizowania, tworzenia, aktualizacji i udostępniania baz danych dotyczących ewidencji miejscowości, ulic i adresów, w tym do ustalania numerów porządkowych oraz prowadzenia ewidencji numeracji porządkowej, w sposób zapewniający przestrzenną regularność oraz unikalność jego elementów. Wyjaśniono, że w przypadku nieruchomości K. K. wystąpiła niezgodność danych adresowych polegająca na rozbieżności adresu widocznego w prowadzonej ewidencji miejscowości, ulic i adresów, a danymi dotyczącymi meldunku w ewidencji ludności Gminy Z.. Dotychczasowe dane adresowe meldunkowe dla przedmiotowej posesji były następujące: Z. ul. [...] nr [...]. Tymczasem w ewidencji miejscowości, ulic i adresów ul. [...] posiada zupełnie inny przebieg, a działka nr [...] z obrębu W. przypisana jest do miejscowości K., w związku z czym organ zawiadomia właścicielkę nieruchomości o właściwych danych adresowych. Następnie organ wskazał, że w związku ze zmianą ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych (Dz. U. Nr 167, poz. 1131 ze zm.) obecne dowody osobiste nie zawierają danych dotyczących adresu zameldowania właściciela i nie ma obowiązku wymiany tego dokumentu. Ponadto Rada Powiatu S. uchwałą z dnia 11 grudnia 2015 r. nr [...] zwolniła od uiszczenia opłaty z tytułu wydania nowego dowodu rejestracyjnego lub prawa jazdy osoby, które są zobowiązane ubiegać się o wydanie tych dokumentów z powodu zmian stanu faktycznego w zakresie adresu właściciela pojazdu lub kierowcy, spowodowanego zmianami administracyjnymi.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. K. K. wezwała Burmistrza Miasta do usunięcia naruszenia prawa polegającego na zmianie danych adresowych należącej do niej nieruchomości. Jednocześnie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia tegoż wezwania. W motywach wezwania powołano art. 47a i art. 47b ust. 5 P.g.k. oraz § 9 ust. 1 rozporządzenia, by wskazać, że nie zaistniała żadna z przesłanek określona w tych przepisach, która uzasadniałaby zasadność dokonanych zmian adresowych. W rezultacie organ dopuścił się naruszenia powołanych przepisów. Nadto podniesiono, że w powszechnym obrocie w stosunku do spornego budynku funkcjonuje adres ul. [...] Z.. Również organ skierował swe pismo na ten adres. Wskazano również, że wprowadzenie zmian danych adresowych odbyło się bez wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania materiału dowodowego, zgodnie z art. 7 i art. 77 K.p.a. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa strona wskazała, że w zawiadomieniu z dnia [...] lutego 2016 r. Burmistrz błędnie pouczył o możliwości jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu w terminie 30 dni od dnia doręczenia. Przepis art. 52 § 3 ustawy z dnia [...] sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.) przewiduje konieczność wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przed zaskarżeniem czynności lub aktu, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Uchybienie terminu do wniesienia wezwania było więc podyktowane zastosowaniem się do błędnego pouczenia organu, a zatem było przez stronę niezawinione.

Burmistrz Miasta postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] na podstawie art. 58 w zw. z art. 59 § 1 K.p.a. przywrócił termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w stosunku do czynności z dnia [...] lutego 2016 r. oraz odmówił usunięcia naruszenia prawa polegającego na zmianie danych adresowych nieruchomości stanowiącej własność K. K. K. [...], [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że błędne pouczenie zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. niewątpliwie miało wpływ na uchybienie przez stronę terminu do wniesienia wezwania. Odmawiając uwzględnienia wezwania Burmistrz wskazał, że przedmiotowa nieruchomość położona jest poza granicami Z.. Działka nr [...] położona jest nie tylko w innym obrębie geodezyjnym niż ul. [...], ale też usytuowana jest przy zupełnie innym ciągu komunikacyjnym niż ta ulica. Jeżeli nieruchomość ta miałaby być przyłączona do terenu miasta, to jedyną możliwą ulicą, przy której można ją ująć w ewidencji byłaby ul. [...].

Następnie organ podał, że w lutym 2014 r. przy opracowaniu elektronicznej wersji ewidencji ulic i adresów posłużono się archiwalnymi danymi dostępnymi w zasobie Gminy w wersji papierowej w postaci teczek "Numeracja domów i nieruchomości" z kartotekami i załącznikami mapowymi, założonymi na przełomie [...]. Teczka nr [...] "[...]" założona została w sierpniu 1978 r., zaś teczkę nr [...] "ulica [...]" założono w 1979 r. Do teczki tej w późniejszym okresie dopisano ul. [...], która biegnie równolegle do ul. [...], od jej południowo-wschodniej strony. W teczce dotyczącej ul. [...] do 2006 r. figurowały dwa numery porządkowe (1 i 2) położone zgodnie z faktycznym jej przebiegiem. Na wykonanych na kalce technicznej mapach załączonych do teczki wrysowano przebieg ul. [...] wraz z numerami przyległych do niej działek. Przebieg ten zamyka się w granicach obrębu geod. miasta Z.. W związku zaś z rozwojem budownictwa mieszkalnego na nieruchomościach przyległych do ul. [...] nadawano kolejne numery porządkowe starając się utrzymać ich prawidłowość i regularność. Organ podał, że dane o działce nr [...] uwidocznione są w teczce "[...]" pod adresem osada K. nr porządkowy 32b, nazwisko właściciela W. . Burmistrz wyjaśnił, że w trakcie prowadzenia ewidencji jedna z osób ją prowadzących dokonała wpisów różniących osadę [...] na [...], D. i K.. Zmiany wpisano czerwonym długopisem, nie wiadomo kiedy, a dwóch poprzednich pracowników którzy prowadzili ewidencję już nie pracuje. Przy działce nr [...] wpisano "K. [...]". Nazwę K. dopisano również przy trzech innych numerach działek. Dalej organ wyjaśnił, że w bieżącym roku przystąpiono do ustawiania tablic przydrożnych informujących o numeracji porządkowej wsi, przysiółków i osad, która wymogła zmiany w numeracji w sytuacjach, gdy numery porządkowe były poprowadzone nieregularnie, czy mylnie. W toku czynności K. K. została pisemnie poinformowana o właściwym adresie "K." i numerze porządkowym "5", a tym samym nastąpiło zawiadomienie o właściwym adresie, a nie administracyjna zmiana. Zdaniem organu z art. 47b P.g.k. nie wynika obowiązek zachowania w jak najszerszym zakresie dotychczasowych danych adresowych. Jest to zaś tylko jedna z zasad dotyczących organizacji i trybu tworzenia, aktualizacji i udostępniania baz danych ewidencji miejscowości. Natomiast § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia określa, że dla każdej ulicy/placu, wsi/części wsi tworzy się odrębne, ciągłe zbiory numerów porządkowych w sposób zapewniający przestrzenną regularność każdego z tych zbiorów oraz unikalność jego elementów, zachowując w miarę możliwości istniejące numery porządkowe, ujawnione w ewidencji numeracji porządkowej nieruchomości oraz dotychczasowe zasady tej numeracji. Burmistrz stwierdził, że nie ma możliwości zachowania adresu i numeracji, którą posługuje się strona, bez naruszenia ww. zasad regularności i unikalności punktów adresowych przypisanych ul. [...].

Organ zauważył też, że w ewidencji gruntów i budynków budynek usytuowany na działce nr [...], obręb W. G. posiada numer porządkowy [...] i jest to prawdopodobnie numer dotyczący osady [...]. Osada K. leży w granicach obrębu geod. [...], na którego terenie oprócz samej wsi W. G. i osady K. istnieją jeszcze dwie osady – [...] i [...]. Wszystkie te miejscowości figurują w Krajowym Rejestrze Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju TERYT, który jest prowadzony przez Główny Urząd Statystyczny i jest urzędowym, obowiązującym rejestrem podziału terytorialnego Polski. Identyfikatory rejestru TERYT stanowią zaś obowiązujący standard identyfikacji terytorialnej dla organów prowadzących urzędowe rejestry i systemy informacyjne administracji publicznej i są stosowane w innych ewidencjach, rejestrach i systemach odnoszących się do jednostek terytorialnych umożliwiając integrację danych gromadzonych w tych systemach. Zmiana nazwy zapisanej w TERYT lub całkowite jej usunięcie w wielu przypadkach nie jest możliwe lub obwarowane szeregiem skomplikowanych działań. Niemożliwe jest utrzymanie wpisanego wstępnie w teczkach adresowych i uwidocznionego w ewidencji gruntów i budynków adresu [...]. Odnosząc się do argumentu, że w powszechnym obrocie funkcjonuje adres ul. [...] organ wskazał, że wynika to z faktu, że pod takim adresem zameldowana jest sama zainteresowana oraz inne osoby i takimi danymi posługują się załatwiając sprawy. Zarzut zaś, że w świadomości lokalnej społeczności nazwa K. kojarzy się cmentarzem żydowskim jest zupełnie bezzasadny, ponieważ przeciwnie można się spotkać z wypowiedziami "na K. jest cmentarz" lub "ktoś mieszka w K.". Fakt ten potwierdza istnienie pod tą nazwą osady w TERYT, w którym funkcjonuje wiele starych, historycznych, czasem całkowicie wymarłych nazw. Również w ewidencji nieruchomości miasta Z., prowadzonej w latach [...] wpisanych było 7 budynków pod adresem K., w tym nieruchomość stanowiąca własność K. Z., która posiadała nr [...] Z ustaleń organy wynika, że następnym właścicielem po K. Z. tej nieruchomości byli Państwo [...], a obecnie K. K..

K. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na czynność Burmistrz Miasta z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie zmiany danych adresowych. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:

- art. 47a i 47b P.g.k. w zw. z § 9 ust 1. rozporządzenia poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że zaistniała przesłanka do aktualizacji i zmiany danych prowadzonej przez gminę ewidencji,

- art. 47 b ust. 5 P.g.k. w zw. z § 5 ust. 2 rozporządzenia poprzez ich niezastosowanie i pominięcie przez organ obowiązku uwzględnienia dotychczasowych danych adresowych,

- art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niedokonanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i uzasadnienia dokonanej czynności,

- art. 7 w zw. art. 8 w zw. z art. 11 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu skarżącej i nadanie budynkowi położonemu na nieruchomości stanowiącej własność skarżącej innego numeru niż dotychczas funkcjonujący w obrocie,

- art. 6 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na oparciu rozstrzygnięcia na czynności faktycznej i uznaniu, że nieruchomość skarżącej leży w obrębie osady K. na podstawie czynności faktycznej pracownika Urzędu Miejskiego w Z. polegającej na wyodrębnieniu w teczce adresowej [...] osady K. i przypisanie jej do nieruchomości skarżącej.

Mając powyższe na względzie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej czynności i zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W motywach skargi powtórzono argumentację powołaną w wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, a ponadto podniesiono, że zgodnie z poglądami prezentowanymi w orzecznictwie sądów administracyjnych wprowadzenie zmiany dotychczasowego numeru porządkowego, może nastąpić tylko wówczas, gdy z obowiązujących przepisów prawa jednoznacznie wynikałoby, że dotychczas przyjęta numeracja porządkowa nieruchomości była w sposób oczywisty nieprawidłowa. W zawiadomieniu z dnia [...] lutego 2016 r. Burmistrz wskazał, że dane adresowe budynku położonego na nieruchomości skarżącej są nieprawidłowe, budynek ten posiada bowiem adres K. (nazwa miejscowości) 5 (nr porządkowy) w miejsce dotychczasowego adresu ul. [...], Z.. Nie ulega jednak wątpliwości, iż w powszechnym obrocie, w stosunku do spornego budynku, funkcjonuje adres ul. [...], Z., co wynika z szeregu źródeł i dokumentów - taki adres figuruje bowiem na wszystkich dokumentach skarżącej, tym adresem posługują się również wszystkie urzędy i instytucje. Podkreślić należy, że również organ dokonując zmiany w ewidencji skierował pismo na adres Z., ul. [...]. Zdaniem skarżącej okolicznością, która także przemawia przeciwko zasadności wprowadzenia zmiany danych adresowych nieruchomości, jest potrzeba zachowania dotychczasowych danych, ukształtowanych nieraz w długim okresie historycznym. Zmiana tak ukształtowanych danych adresowych, może bowiem prowadzić także do utrudnienia wykorzystywania nowych danych, na przykład ze względu na ugruntowane przyzwyczajenia mieszkańców. Brak odniesienia się przez Burmistrza przy dokonywaniu zaskarżonej czynności do nieprawidłowości danych adresowych jako okoliczności utrudniającej ich wykorzystywanie oznacza, że naruszony został przepis art. 7 K.p.a. Skarżąca podkreśliła, że w świadomości lokalnej społeczności nazwa K. jednoznacznie kojarzy się z Cmentarzem Żydowskim znajdującym się na południowo-zachodnich obrzeżach Z., przy drodze do I. i Ł. . Tym samym zmiana danych adresowych na adres K. 5 godzi w przyzwyczajenia mieszkańców, a ponadto może wprowadzać w błąd. Skarżąca zarzuciła, że wprowadzenie zmian danych adresowych nie zostało poprzedzone wyjaśnieniem stanu faktycznego i zebraniem wszechstronnego materiału dowodowego, do czego organ jest każdorazowo zobligowany (art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a.). W zaskarżonym zawiadomieniu znajduje się jedynie lakoniczne uzasadnienie, że w ewidencji miejscowości ulic i adresów ulica [...] posiada zupełnie inny przebieg, a działka nr [...], położona w obrębie geodezyjnym [...], przypisana jest do miejscowości "K.". Organ nie wskazał jaki inny przebieg posiada ulica [...], nie przedstawił jakichkolwiek dowodów, które uzasadniałoby dokonanie przez niego czynności polegającej na zmianie danych adresowych skarżącej. Lakonicznych wyjaśnień organu nie sposób traktować zatem jako należytego uzasadnienia dokonanej czynności. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zmiany danych adresowych, jakkolwiek nie wymaga formy decyzji administracyjnej powinno być umotywowane. Motywy przyjętego przez organ stanowiska muszą być także znane stronie, której praw i obowiązków podjęta czynność dotyczy. Ponadto w odpowiedzi na zapytanie kiedy i na podstawie jakiego aktu prawnego powstała ta osada, jak również w odpowiedzi na pytanie o zakres terytorialny tej osady, Burmistrz Miasta nie potrafił udzielić rzetelnej informacji. Wskazał, że brak jest aktu lokacyjnego osady, a powstała ona na przestrzeni wieków i nie posiada urzędowo określonych granic. Organ domniemywa jednak, że osada K. jest ściśle związana ze znajdującym się na tym terenie cmentarzem i w jej obszar należy zaliczyć działki bezpośrednio z nim graniczące, a m.in. działkę skarżącej. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że istnienie osady, poza jej zewidencjonowaniem w Krajowym Rejestrze Urzędowym Podziału Terytorialnego TERYT, pozbawione jest podstawy prawnej, a co najistotniejsze nie posiada ona wyznaczonych granic administracyjnych. Zaliczenie nieruchomości skarżącej jako leżącej w granicach administracyjnych K. oparte jest jedynie na domniemaniu Burmistrza i to w dodatku opartym na czynności faktycznej byłego urzędnika, który w teczce adresowej W. w nieokreślonej dacie i bez podstawy prawnej wyodrębnił w ramach obrębu "[...]" trzy osady, a w tym osadę K. i przypisał ją do nieruchomości skarżącej. Reasumując skarżąca stwierdziła, że zaskarżona czynność została dokonana z naruszeniem prawa i oparta jest na czynności faktycznej urzędnika pozbawionej podstawy prawnej.

W odpowiedzi Burmistrz Z. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko i przywołując motywy zawarte w zaskarżonym zawiadomieniu i postanowieniu z dnia [...] czerwca 2016 r.

Na rozprawie przed Sądem w dniu [...] listopada 2016 r. Sąd dopuścił z urzędu dowód z wydruków z systemu informacji przestrzennej Miasta i Gminy Z. w postaci mapki oraz wydruków danych dotyczących działki nr [...] oraz wydruku mapy uzyskanej z portalu: Geoportal 2.

Skarżącej okazano mapkę z systemu informacji przestrzennej Miasta i Gminy Z.. Skarżąca wskazała na mapce nieruchomość oznaczoną numerem [...] i podała, że jest to jej nieruchomość, która stanowi przedmiot sporu. Podała też, że ul. [...] wskazana na mapce jest nową ulicą [...], która powstała mniej więcej 2-3 lata temu, wzdłuż której wydzielono nowe działki. Stara ulica [...] miała inny przebieg. Zaczynała się mniej więcej w miejscu, w którym skarżąca na mapce zaznaczyła symbolem "X" i przebiegała okrężnie. Dawna ulica [...] był to dukt leśny, wzdłuż którego były nadane kolejne numery od 1 do 7, poczynając od miejscowości Z. w kierunku nieruchomości skarżącej.

Pełnomocnik skarżącej dodała, że z dokonanej przez nią analizy zapisów w różnych dokumentach wynika, że pierwotnie nieruchomość skarżącej, należąca do jej rodziny od kilkudziesięciu lat, oznaczana była jako leżąca w Z. przy ulicy [...]. Następnie w bliżej nieokreślonych okolicznościach i dacie, urząd zmienił nazwę tej ulicy na ulicę [...] i taka nazwa figurowała przez lata w kolejnych dokumentach. Taka nazwa była też na tabliczkach, które na polecenie urzędu wywieszono na ogrodzeniu nieruchomości skarżącej. Podkreśliła, że przez te wszystkie lata nikt nie kwestionował, że nieruchomość skarżącej jest położona w Z., a aktualnie Burmistrz arbitralnie stwierdził, że K. stanowi odrębną miejscowość, a nie część Z. i zdaniem skarżącej bez podstawy prawnej ustalił, że nieruchomość skarżącej nie znajduje się w Z..

Skarżąca dodała, że nikt nigdy nie zwrócił uwagi, że ma niepoprawny adres, nawet gdy 20 miesięcy temu meldowała nowo urodzone dziecko. Ponadto skarżąca podała, że poza nią zmieniono także adres sąsiadce z ul. [...] nr [...] w Z. na odrębną miejscowość K. nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

W pierwszym rzędzie ocenić należy dopuszczalność skargi złożonej w niniejszej sprawie.

Na gruncie niniejszej sprawy bezspornym jest, iż przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest czynność Burmistrza Miasta z dnia [...] lutego 2016 r. Wątpliwości budzi jednakże już okoliczność, co było przedmiotem tej czynności, w tym w szczególności czy polegała ona jak wskazano w skardze na zmianie danych adresowych, czy też jak wskazano w piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa na pisemnym poinformowaniu skarżącej o właściwym adresie należącej do niej nieruchomości.

Przedstawiony Sądowi wraz ze skargą materiał dowodowy nie pozwala przy tym na jednoznaczne i definitywne rozstrzygnięcie powyższej wątpliwości, albowiem wprawdzie organ twierdzi, iż jedynie poinformował skarżącą o właściwym adresie jej nieruchomości, lecz jednocześnie zarówno w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jak i w odpowiedzi na skargę wskazuje, że dane dotyczące nieruchomości skarżącej w archiwalnej dokumentacji w postaci teczek "Numeracja domów i nieruchomości" z kartotekami i załącznikami mapowymi, założonych na przełomie 1970/1980 zawarte były w teczce nr [...] "[...]" założonej w sierpniu 1978 r., gdzie nieruchomość skarżącej odnotowano pod adresem osada [...] numer porządkowy [...], zaś w trakcie prowadzenia ewidencji jedna z osób ją prowadzących nie wiadomo kiedy dokonała wpisów różniących osadę [...] na [...], [...] i K.. Zmiany wpisano czerwonym długopisem, a przy działce nr [...] wpisano "K. 5", nazwę K. dopisano również przy trzech innych numerach działek. Nadto z przedstawionych Sądowi dokumentów, w tym na przykład decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę z [...] lipca 1982 r. (k. 13-14 akt sądowych), wynika, że w stosunku do spornej nieruchomości, stanowiącej obecnie własność skarżącej stosowane było przez urzędy administracji publicznej oznaczenie adresu Z. ul. [...].

W świetle przedstawionych powyżej okoliczności nie można zatem na obecnym etapie postępowania wykluczyć, iż w nieokreślonej dacie doszło do zmiany danych adresowych identyfikujących miejsce zamieszkania skarżącej, co uprawdopodabnia tezę strony skarżącej, że przedmiotem zaskarżonej czynności była zmiana danych adresowych.

Dalej wskazać należy, iż kwestie związane z ustalaniem adresów nieruchomości zostały uregulowane w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287).

Stosownie do treści do art. 47a ust. 1 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym o dnia [...] października 2010 r. do zadań gminy należy ustalanie numerów porządkowych oraz zakładanie i prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów. Ewidencja miejscowości, ulic i adresów zawiera, między innymi, numery porządkowe budynków mieszkalnych oraz innych budynków przeznaczonych do stałego lub czasowego przebywania ludzi, w tym w szczególności budynków: biurowych, ogólnodostępnych wykorzystywanych na cele kultury i kultury fizycznej, o charakterze edukacyjnym, szpitali i opieki medycznej oraz przeznaczonych do działalności gospodarczej, wybudowanych, w trakcie budowy i prognozowanych do wybudowania. Zgodnie z ust. 5 art. 47a Prawa geodezyjnego i kartograficznego wójt (burmistrz, prezydent miasta) ustala numery porządkowe, o których mowa w ust. 4 pkt 5 lit. a, z urzędu lub na wniosek zainteresowanych i zawiadamia o tych ustaleniach właścicieli nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które tymi nieruchomościami władają.

Z powyższego wynika, że kompetencja wójta (burmistrza, prezydenta miasta) do władczego rozstrzygania w zakresie danych adresowych nieruchomości ograniczona jest jedynie do nadawania numerów porządkowych (które organ ten ustala na wniosek zainteresowanych lub z urzędu), zaś w pozostałym zakresie dane składające się na adres nieruchomości nie są przez organ wykonawczy gminy nadawane, względnie ustalane, lecz winny wynikać z zapisów w ewidencji miejscowości, ulic i adresów prowadzonej przez dana gminę.

Na gruncie powyższych przepisów ugruntował się w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że ustalanie (nadawanie) numerów porządkowych nieruchomościom jest inną czynnością z zakresu administracji publicznej i następuje w formie czynności materialno-technicznej (por. wyroki NSA z dnia 7 grudnia 2011 r., l OSK 30/11, LEX nr 1149370, z dnia 1 lutego 2008 r., I OSK 6/07, publ. LEX nr 447879, z dnia 22 października 2013 r., I OSK 980/12 dost. w CBOSA, a także wyrok NSA OZ w Białymstoku z dnia 18 stycznia 2002 r., SA/Bk 1074/01 (niepubl.) i wyroki WSA w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2008 r., IV SA/Wa 853/08 (niepubl.); WSA w Łodzi z dnia 23 sierpnia 2006 r., III SA/Łd 141/06 (niepubl.) oraz 18 kwietnia 2007 r., III SA/Łd 592/06 (niepubl.); WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 13 stycznia 2011 r., II SA/Go 760/10, publ. LEX nr 953222, WSA w Krakowie z dnia 23 września 2014 r., III SA/Kr 893/14, WSA we Wrocławiu z dnia 20 marca 2014 r., I SA/Wr 8/14; WSA w Lublinie z dnia 21 stycznia 2010 r., III SA/Lu 441/09 i z dnia 3 stycznia 2013 r., III SA/Lu 472/11– dost. w CBOSA), zaś kontrola sądowoadministracyjna takich czynności dokonywana jest na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż skoro podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej jest czynność ustalenia numeru porządkowego budynku mieszkalnego położonego przy danej ulicy, to tym bardziej tego rodzaju kontrolą winna być objęta dalej i idąca i potencjalnie bardziej dolegliwa dla obywatela czynność polegająca na zmianie, bądź odmowie zmiany zapisów w ewidencji miejscowości, ulic i adresów, czy też poinformowanie obywatela, że dotąd używane przez niego i organy władzy publicznej dane adresowe jego nieruchomości nie odpowiadają zapisom ewidencji miejscowości, ulic i adresów i winien on posługiwać się innymi danymi adresowymi, w szczególności gdy obywatel kwestionuje prawidłowość odczytania przez organ zapisów znajdujących się w ewidencji.

Zauważyć nadto należy, iż skierowanie do skarżącej przedmiotowego zawiadomienia z dnia z dnia 5 lutego 2016 r. rodziło po jej stronie wynikający wprost z art. 47b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287, zwana dalej: "P.g.k.") obowiązek określonego zachowania, to jest umieszczenia na swojej nieruchomości tabliczek o odpowiedniej treści sankcjonowany przez art. 64 § 1 Kodeksu wykroczeń.

Skoro zatem czynność zawiadomienia właściciela nieruchomości o ustaleniu numeru porządkowego nieruchomości oraz o pozostałych danych adresowych jego nieruchomości rodzi po jego stronie określony obowiązek wynikający wprost z przepisów prawa, to zawiadomienie to stanowiło czynność o jakiej mowa w § 2 pkt 4 P.p.s.a.

Stąd też czynność Burmistrza Miasta z dnia [...] lutego 2016 r. podlegała co do zasady kontroli sądowoadministracyjnej i to niezależnie od przyjęcia, czy stanowiła ona poinformowanie skarżącej o zmianach w danych adresowych jej nieruchomości, czy też jedynie informację o tym jakie dane adresowe uznać należy za prawidłowe i obowiązujące w oparciu o prowadzoną przez organ ewidencję.

Odnosząc się do formalnych przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje – jak w niniejszej sprawie - środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

Jak wskazano już powyżej pismem stanowiącym akt z zakresu administracji publicznej było w niniejszej sprawie pismo Burmistrza Miasta z dnia [...] lutego 2016 r., które zostało doręczone skarżącej w trybie doręczenia zastępczego – do rąk dorosłego domownika w dniu [...] lutego 2016 r.

Następnie skarżąca pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. wezwała Burmistrza Miasta do usunięcia naruszenia prawa.

Do wywiedzenia powyższego wezwania doszło wprawdzie z uchybieniem terminu o jakim mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a., jednakże w ocenie sądu do uchybienia temu terminowi doszło bez winy skarżącej, co uzasadniało rozpoznanie skargi.

W szczególności zauważyć należy, i powyższe uchybienie terminu mogło wynikać z błędnego pouczenia skarżącej w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. o służącym jej prawie złożenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargi na to zawiadomienie w terminie 30 dni i bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Nie można także oceniając kwestię zawinienia skarżącej w uchybieniu terminowi do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa abstrahować od okoliczność związanych z niewątpliwie wysokim stopniem skomplikowania faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy.

Zauważyć w tym miejscu należy, iż oczywiście wadliwe, albowiem pozbawione podstawy prawnej, było orzekanie przez Burmistrza Z. o przywróceniu terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, albowiem jak wynika z wskazanego powyżej art. 52 § 3 zd. drugie P.p.s.a. ocena czy uchybienie tego terminu było zawinione, czy też nastąpiło bez winy skarżącego należy wyłącznie do sądu. Zauważyć należy, iż instytucja wezwania do usunięcia naruszenia prawa warunkującego dopuszczalność skargi do sądu, jest instytucja postępowania sądowoadministracyjnego i co za tym idzie nie mają do niej zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności powołane przez Burmistrza Miasta art. 58 i art. 59 § 1 K.p.a.

Powyższe uchybienie nie miało jednak jakiekolwiek wpływu na sposób rozpoznania sprawy przez organ, który pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wskazując, że odmawia usunięcia naruszenia prawa polegającego na zmianie danych adresowych nieruchomości stanowiącej własność skarżącej.

Po uzyskaniu w dniu [...] czerwca 2016 r. odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa reprezentowania przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącą wywiodła w dniu [...] lipca 2016 r., a więc w terminie przewidzianym w art. 53 § 2 P.p.s.a. skargę do tutejszego Sądu.

Powyższe uzasadniało przyjęcie przez Sąd skargi do rozpoznania.

Dalej wskazać należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej czynności także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Rozpatrując sprawę w tak określonej kognicji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona czynność Burmistrza Miasta narusza zarówno przepisy prawa materialnego, jak i przepisy postępowania.

Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej czynności Burmistrza Miasta w pierwszej kolejności przypomnieć trzeba, iż przedmiotem sporu pomiędzy skarżąca, a organem nie jest w niniejszej sprawie zagadnienie ustalenia numeru porządkowego nieruchomości, lecz kwestia przynależności danej działki do określonej miejscowości (zlokalizowania jej w granicach danej miejscowości) i co za tym idzie prawidłowe określenie adresu budynku obejmującego przede wszystkim nazwę miejscowości, a w dalszej kolejności także nazwę ulicy i numer porządkowy.

Dalej wskazać należy, że stan prawny w zakresie ustalania adresów budynków na nieruchomościach wyznaczony jest przepisami przywoływanej już ustawy z dnia [...] maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, w szczególności rozdziału 8a zatytułowanego "Ewidencja miejscowości, ulic i adresów", a także przepisami rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów.

Stosownie do treści art. 47a ust. 1 P.g.k., do zadań gminy należy ustalanie numerów porządkowych oraz zakładanie i prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów oraz umieszczanie i utrzymywanie w należytym stanie tabliczek z nazwami ulic i placów w miastach oraz innych miejscowościach na obszarze gminy.

Z art. 47a ust. 3 wynika, że ewidencję miejscowości ulic i adresów zakłada się na podstawie:

1) ewidencji numeracji porządkowej nieruchomości;

2) wykazu urzędowych nazw miejscowości, o którym mowa w art. 9 ustawy z dnia [...] sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych;

3) danych państwowego rejestru nazw geograficznych;

4) danych krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego kraju;

5) uchwał rady gminy w sprawie przebiegu oraz nadania nazw ulic i placów;

6) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub, w przypadku braku takiego planu, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy;

7) ewidencji gruntów i budynków oraz innych materiałów geodezyjnych i kartograficznych.

Zgodnie zaś z art. 47a ust. 4 P.g.k. ewidencja miejscowości, ulic i adresów zawiera:

1) nazwy miejscowości oraz dane określające położenie tych miejscowości;

2) nazwy ulic i placów oraz dane określające położenie tych ulic i placów;

3) identyfikatory miejscowości, ulic i placów pochodzące z krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego kraju;

4) dodatkowe tradycyjne nazwy miejscowości, ulic i placów w języku mniejszości, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 12 ustawy z dnia 6 stycznia 2005 r. o mniejszościach narodowych i etnicznych oraz o języku regionalnym (Dz. U. Nr 17, poz. 141, z późn. zm.);

5) dane adresowe określające:

a) numery porządkowe budynków mieszkalnych oraz innych budynków przeznaczonych do stałego lub czasowego przebywania ludzi, w tym w szczególności budynków: biurowych, ogólnodostępnych wykorzystywanych na cele kultury i kultury fizycznej, o charakterze edukacyjnym, szpitali i opieki medycznej oraz przeznaczonych do działalności gospodarczej, wybudowanych, w trakcie budowy i prognozowanych do wybudowania,

b) kody pocztowe,

c) położenie budynków, o których mowa w lit. a, w państwowym systemie odniesień przestrzennych.

Stosownie do art. 47a ust. 5 P.g.k. kompetencja do ustalania numerów porządkowych budynków przysługuje wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), który czyni to z urzędu lub na wniosek zainteresowanych i zawiadamia o tych ustaleniach właścicieli nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które tymi nieruchomościami władają. Właściciele nieruchomości zabudowanych lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które takimi nieruchomościami władają, mają obowiązek umieszczania w widocznym miejscu na ścianie frontowej budynku tabliczki z numerem porządkowym w terminie 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o ustaleniu tego numeru (art. 47b ust. 1).

Przepisy ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne w rozdziale 8a zasadniczo nie normują szczegółowych reguł, według których następuje nadawanie numerów porządkowych nieruchomościom lub ich zmiana. Jedynie z treści upoważnienia ustawowego przewidzianego w art. 47b ust. 5 P.g.k. można odczytać istotną ogólną regułę, którą właściwy minister powinien był zastosować wydając rozporządzenie w celu wykonania ustawy. Z wytycznych dotyczących treści aktu wynika, że określenie szczegółowego zakresu informacji gromadzonych w bazach danych ewidencji miejscowości, ulic i adresów, organizacja i tryb tworzenia, aktualizacja i udostępnianie tych baz powinno nastąpić z zachowaniem w jak najszerszym zakresie dotychczasowych danych adresowych.

Wykonując delegację ustawową z art. 47b ust. 5 P.g.k. Minister Administracji i Cyfryzacji wydał rozporządzenie z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów.

Rozporządzenie to określa szczegółowy zakres informacji gromadzonych w bazach danych ewidencji miejscowości, ulic i adresów, organizację i tryb tworzenia, aktualizacji i udostępniania baz danych ewidencji oraz wzór wniosku o ustalenie numeru porządkowego budynku (§ 1 rozporządzenia).

Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia danymi ewidencji dotyczącymi miejscowości są:

1) urzędowe nazwy miejscowości i ich rodzaje;

2) identyfikatory TERYT miejscowości;

3) dane określające przebieg granic miejscowości;

4) współrzędne X, Y miejscowości;

5) nazwy jednostek zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa, w których granicach jest położona miejscowość, oraz ich identyfikatory TERYT.

W myśl § 3 ust. 3 do określenia przebiegu granic miejscowości wykorzystuje się dane państwowego rejestru granic i powierzchni jednostek podziałów terytorialnych kraju oraz ewidencji gruntów i budynków, zaś jak stanowi ust. 4 w przypadku gdy rejestry, o których mowa w ust. 3, nie zawierają wszystkich niezbędnych informacji do ustalenia przebiegu granic miejscowości innych niż miasto i wieś, wykorzystuje się w tym celu informacje dostępne z innych źródeł, w szczególności:

1) mapy archiwalne;

2) kroniki;

3) opisy w aktach notarialnych;

4) księgi hipoteczne;

5) zeznania świadków.

Regulacje dotyczące szczegółowej ewidencji ulic i placów zawiera § 4 rozporządzenia stanowiący między innymi w ust. 1, że danymi ewidencji dotyczącymi ulic i placów są: 1) nazwy ulic i placów; 2) identyfikatory TERYT nazw ulic i placów; 3) dane określające przebieg osi ulic; 4) dane określające przebieg zewnętrznych granic placów oraz ulic w kształcie ronda, w ust. 2, iż nazwy ulic i placów przyjmuje się w brzmieniu zgodnym z uchwałami rady gminy w sprawie przebiegu oraz nadania nazw ulicom i placom, zaś w ust. 3 że dane określające przebieg osi ulic oraz przebieg zewnętrznych granic placów ustala się na podstawie informacji zawartych w uchwałach, o których mowa w ust. 2, danych ewidencji gruntów i budynków oraz BDOT500.

W § 5 prawodawca określił natomiast zasady nadawania numerów porządkowych.

W § 6 rozporządzenia wskazano, że na adres budynku składają się następujące informacje 1) nazwa województwa i jego identyfikator TERYT; 2) nazwa powiatu i jego identyfikator TERYT; 3) nazwa gminy i jej identyfikator TERYT; 4) rodzaj i nazwa jednostki pomocniczej (sołectwo, dzielnica, osiedle i inne); 5) nazwa miejscowości o statusie miasta lub wsi i jej identyfikator TERYT; 6) nazwa miejscowości stanowiącej część miasta lub wsi i jej identyfikator TERYT; 7) nazwa ulicy lub placu i jej identyfikator TERYT; 8) numer porządkowy; 9) kod pocztowy.

Wreszcie w § 9 prawodawca określił przesłanki aktualizacji danych ewidencji miejscowości, ulic i adresów wskazując, że dokonuje się jej jeżeli::

1) nastąpiła zmiana danych, o których mowa w § 3 ust. 1, § 4 ust. 1 oraz § 6 ust. 3;

2) w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwalenia jego zmiany rozszerzeniu uległy tereny przeznaczone pod budownictwo;

3) został wybudowany budynek, który nie był przedmiotem prognozy przy zakładaniu ewidencji;

4) zostały utworzone nowa ulica lub plac w drodze nadania nazwy ciągowi komunikacyjnemu;

5) obiekty przestrzenne ujawniane w ewidencji zakończyły swój cykl istnienia;

6) istniejąca numeracja porządkowa budynków zawiera wady utrudniające jej wykorzystywanie;

7) w trybie przepisów art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych została ustalona nowa urzędowa nazwa miejscowości.

Odnosząc powyższe regulacje do kontrolowanej sprawy w pierwszym rzędzie wskazać należy, iż zaskarżona czynność z dnia [...] lutego 2016 r., nawet przy przyjęciu, że stanowiła ona jedynie urzędowe zawiadomienie o prawidłowym adresie budynku skarżącej wynikającym z prowadzonej przez organy gminy ewidencji, to nie odpowiadała wymogom określonym w § 6 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów albowiem nie zawierała wskazania wszystkich elementów w przepisie tym wskazanych, w tym w szczególności identyfikatora TERYT miejscowości, wskazania rodzaju i nazwy jednostki pomocniczej oraz kodu pocztowego.

Dalej wskazać należy na sygnalizowaną już w niniejszym uzasadnieniu okoliczność, to jest występujące w sprawie, a nie wyjaśnione wystarczająco wnikliwie przez organ wątpliwości co do tego co było przedmiotem tej czynności, w tym w szczególności czy polegała ona jak wskazano w skardze na zmianie danych adresowych w ewidencji, czy też jak wskazano w piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa na pisemnym poinformowaniu skarżącej o właściwym adresie należącej do niej nieruchomości.

Precyzyjne wyjaśnienie tej okoliczności ma przy tym istotne znaczenie prawne, albowiem o ile przedmiotem czynności byłaby zmiana, uzupełnienie lub aktualizacja danych ewidencji, to na organie ciążyłby obowiązek wykazania czy i która przesłanka zaktualizowania, uzupełnienia lub zmiany danych w ewidencji wskazana w § 9 ust. 1 pkt 1 do 7 zaistniała i przedstawienia dowodów na tą okoliczność. Tego rodzaju wymogów nie można by natomiast postawić przed organem o ile jego czynność sprowadzałaby się jedynie do poinformowania strony o zapisach widniejących w ewidencji miejscowości ulic i adresów, bez wprowadzania jakichkolwiek zmian, uzupełnień lub aktualizacji w treści tych zapisów.

Dalej wskazać należy, iż biorąc pod uwagę istotę sporu pomiędzy organem, a strona skarżącą, która sprowadza się nie do zakwestionowania jedynie numeru porządkowego nieruchomości, lecz do zakwestionowania co do zasady przypisania danej nieruchomości do miejscowości o nazwie K. rzeczą organu było wykazanie w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, że przedmiotowa nieruchomość skarżącej leży zarówno poza granicami administracyjnymi miejscowości Z., jak i K. (do której jak wynika z informacji pochodzących od samego organu jak i skarżącej, także była w przyszłości przypisywana) jak i w granicach administracyjnych miejscowości K..

W tym celu organ winien oprzeć się nie tylko na własnych danych i prowadzonej przez siebie ewidencji (a do tego sprowadza się odesłanie do strony internetowej [...] lecz wskazać w oparciu o co wprowadzono do ewidencji miejscowości, ulic i adresów odpowiednie zapisy, w tym w szczególności odnieść się do wskazanych w art. 47a ust. 3 pkt 4 P.g.k. stanowiących podstawę założenie i prowadzenia ewidencji danych z krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego oraz odnieść się do odpowiednich zapisów i znajdujących się w ewidencji gruntów i budynków oraz innych materiałów geodezyjnych i kartograficznych.

Biorąc pod uwagę treść § 3 ust. 3 rozporządzenia z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów organ winien także wskazać na odpowiednie dane z państwowego rejestru granic i powierzchni jednostek podziałów terytorialnych kraju oraz ewidencji gruntów i budynków, z których wynika, że nieruchomość skarżącej nie jest położona w granicach miejscowości Z., [...], czy też [...], zaś w braku takich danych sięgnąc w tym zakresie do zródeł dowodowych wskazanych w § 3 ust. 4 pkt 1do 5 rozporządzenia.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie wymogom powyższym Burmistrz Miasta nie sprostał, albowiem z przedstawionego sądowi materiału dowodowego nie wynika w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że działka skarżącej położona jest poza granicami administracyjnymi miasta Z. i w obrębie granic administracyjnych miejscowości K..

Wykazania powyższej okoliczności nie może zastąpić samo wykazanie, że miejscowość o nazwie K. istniała historycznie i widnieje w urzędowym wykazie nazw miejscowości, albowiem istotą sporu w niniejszej sprawie nie są wątpliwości co do istnienia miejscowości o takiej nazwie, lecz jedynie co do przypisania do niej nieruchomości skarżącej.

Zauważyć przy tym należy, iż miejscowość jest tylko jednym z typów jednostek osadniczych (patrz art. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych), zaś nawet z odpowiedzi na skargę wynika, że nieruchomość odpowiadająca obecnej nieruchomości skarżącej wykazywana była w prowadzonej od 1964 roku ewidencji nieruchomości miasta Z. jako położona w tej miejscowości przy ul. [...], co zdaje się uprawdopodobniać tezę skarżącej, iż jej nieruchomość znajduje się w administracyjnych granicach miejscowości Z., której częścią miałaby być jednostka osadnicza o nazwie K..

Biorąc pod uwagę zasadę przekonywania oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej Burmistrz Z. nie może także w swoich działaniach zupełnie abstrahować od okoliczności, że przez kilkadziesiąt lat nieruchomość skarżącej funkcjonowała w obrocie prawnym jako położona w miejscowości Z., w tym w szczególności taki adres miejsca stałego zamieszkania skarżącej i członków jej rodziny wykazywany był w ewidencji ludności.

Powyższe oznacza, iż organ winien podjąć próbę ustalenia w jaki sposób i w oparciu o jakie dokumenty źródłowe doszło do wykazania w ewidencji ludności miejsca zamieszkania skarżącej jako Z. ul. [...], w sytuacji gdy zdaniem organu w ewidencji miejscowości, ulic i adresów nieruchomość skarżącej figurowała uprzednio pod adresami położonymi w ramach innych miejscowości, to jest [...] 32b i K. nr [...], zaś w ewidencji nieruchomości pod adresem Z., ul. [...].

Przypomnieć przy tym należy, iż z art. 47a ust. 5 P.g.k. wynika wprost, że kompetencja wójta (burmistrza, prezydenta miasta) do władczego rozstrzygania w zakresie danych adresowych nieruchomości ograniczona jest jedynie do nadawania numerów porządkowych (które organ ten ustala na wniosek zainteresowanych lub z urzędu), zaś w pozostałym zakresie dane składające się na adres nieruchomości nie są przez organ wykonawczy gminy nadawane, względnie ustalane, lecz winny wynikać z zapisów w ewidencji miejscowości, ulic i adresów prowadzonej przez daną gminę.

W realiach mniejszej sprawy powyższe oznacza, że to na organie jako podmiocie informującym obywatela, że od lat używa niewłaściwych danych adresowych dotyczących nazwy miejscowości, względnie jednostki osadniczej ciąży obowiązek wykazania tego faktu i to nie poprzez odwołanie się do zasad racjonalności, przejrzystości i celowości, lecz poprzez wykazanie w oparciu o źródła dowodowe wskazane w art. 47a ust. 3 pkt 1 do 7 P.g.k., jaka jest prawidłowa nazwa miejscowości i ulicy przy jakiej położony jest dany budynek i ewentualnie o ile będzie to możliwe wyjaśnienie przyczyn, dla których dotąd w obrocie prawnym funkcjonowały wadliwe elementy składające się na adres danego budynku.

Również tym wymogom Burmistrz Miasta nie sprostał.

Powyższe okoliczności uzasadniały uchylenie zaskarżonej czynności, ze względu na to, że w wyniku braków w ustaleniach faktycznych nie poddawała się ona kontroli sądowej pod kątem zgodności z przepisami prawa materialnego. W szczególności brak było możliwości zarówno jednoznacznego ustalenia czy wskazany przez organ jako prawidłowy adres nieruchomości skarżącej faktycznie odpowiada danym z ewidencji miejscowości, ulic i budynków prowadzonej przez gminę, jak i przede wszystkim czy zapisy w tej ewidencji dotyczące nieruchomości skarżącej są prawidłowe, to jest czy zostały dokonane w oparciu o materiały źródłowe określone w art. 47a ust. 3 P.g.k. oraz w § 3 ust. 3 i 4 i § 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów.

Podkreślić w tym miejscu należy, iż Sąd w żadnym razie nie przesądza jak powinien być prawidłowo określony adres nieruchomości skarżącej, w tym w szczególności czy winna być ona przypisana do miejscowości Z., [...] [...], czy też jeszcze innej, a jedyną przesłanką uchylenia przez Sąd zaskarżonej czynności było nieprzedstaenie przez organ przekonującego i co najważniejsze odpowiadającego wskazanym wyżej wymogom uzasadnienia zajętego w sprawie stanowiska, że prawidłowym adresem nieruchomości skarżącej jest adres K. nr [...].

Biorąc pod uwagę istotę sporu w niniejszej sprawie, zauważyć nadto trzeba, że nietrafna okazała się ta część argumentacji strony skarżącej, w której powołano się na wynikającą z § 5 ust. 5 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów zasadę zachowywania w miarę możliwości istniejących numerów porządkowych ujawnionych w ewidencji numeracji porządkowej. Zauważyć bowiem należy, iż regulacja ta odnosi się wyłącznie do numerów porządkowych, a więc do tej część danych składających się na adres budynku co do której kompetencje do ich nadawania i zmiany posiada wójt (burmistrz, prezydent miasta), zaś w zakresie pozostałych danych adresowych nie ma zastosowania.

Organ wykonawczy gminy nie rozstrzyga bowiem władczo o nazwie miejscowości i nazwie ulicy oraz rodzaju i nazwie jednostki pomocniczej i kodzie pocztowym, a jedynie informuje obywatela o treści tych składających się na adres budynku informacji w oparciu o prowadzoną przez organy gminy ewidencję miejscowości, ulic i adresów dane do której wprowadzane są w oparciu o dokumenty źródłowe wytwarzane przez właściwe organy, czego przykładem mogą być uchwały rad gmin w sprawie przebiegu oraz nadania nazw ulic. W zakresie tychże - innych niż numer porządkowy - elementów adresu budynku, które nie są w żaden sposób uzależnione od woli wójta (burmistrza, prezydenta miasta) organ wykonawczy gminy zobowiązany jest zatem do ustalenia do ustalenia ich obiektywnie prawdziwej treści, co oznacza, że nie jest w tym zakresie w jakikolwiek sposób związany dotąd używanymi oznaczeniami składającymi się na adres budynku o ile wykaże, że były one błędne – to jest nie odpowiadają zapisom w ewidencji miejscowości, ulic i adresów, względnie, iż zapisy w tej ewidencji nie odpowiadają dokumentom źródłowym, czego przykładem może być zarówno nazwa bądź przebieg ulicy ujawnione w ewidencji sprzeczne z uchwałą właściwej rady gminy, jak i przypisanie danej nieruchomości leżącej poza administracyjnymi granicami określonej miejscowości do tejże miejscowości.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną czynności.

Sąd nie orzekł o stwierdzeniu bezskuteczności zaskarżonej czynności, albowiem skutek prawny zaskarżonej czynności polegającej na zawiadomieniu skarżącej o adresie, w tym numerze porządkowym należącej do niej nieruchomości wystąpił w stosunku do niej z mocy prawa po upływie 30 dni od doręczenia jej przedmiotowego zawiadomienia i to niezależnie od ewentualnego zaskarżenia tej czynności.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.

Skutkiem prawnym uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia będzie powrót do sytuacji sprzed skierowania do skarżącej zawiadomienia z dnia [...] lutego 2016 r., co oznacza, że nie znajdą już w stosunku do niej zastosowania wymogi określone w art. 47b ust. 1 i 2 p.g.k. odnośnie umieszczenia na ścianie frontowej budynku lub ogrodzeniu nieruchomości tabliczki z nazwą miejscowości K. i numerem 5.

O ile w ocenie Burmistrza Miasta adres jakim dotąd posługiwała się skarżącą na oznaczenie swojej nieruchomości jest błędny winien on skierować do niej zawiadomienie o prawidłowych danych adresowych jej nieruchomości i ustaleniu jej numeru porządkowego, którego treść winna odpowiadać wymogom określonym w § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów, przy czym organ winien wyczerpująco uzasadnić swoje stanowisko w sposób odpowiadający wymogom określonym w uzasadnieniu niniejszego wyroku.