Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 125/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu

SENTENCJA

Dnia 9 sierpnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łuczaj, Sędzia NSA Anna Stępień, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi Z. G. na uchwałę Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. zasądza od Rady Miejskiej w Z. na rzecz Z. G. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Uchwałą Nr [...], z dnia [...] Rady Miasta Z. w sprawie rozpatrzenia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego P., na podstawie przepisu art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 roku, Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w związku z przepisem art. 24 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 roku,. Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) odrzuciła zarzut Z. G. z dnia [...], właścicielki działki nr [...] objętej projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego P., dotyczący braku możliwości porozumienia się z właścicielem przyległej nieruchomości, pozostawienia części działki nr 68/1 poza zasięgiem opracowania, braku dojazdu do pozostałej części działki, ograniczenia prawa własności oraz braku zgody na przebieg projektowanych dróg 2KL (dalszy przebieg ulicy A) 3KD, 4KD, 5KD, 6KD "L" 20 metrowej.

W uzasadnieniu uchwały podniesiono, iż Rada Miasta Z. uchwałą z dnia [...] Nr [...] rozstrzygnęła o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego miasta Z. rejonu P.. Zgodnie z par. 2 powołanej uchwały plan miejscowy powinien uwzględniać potrzeby właścicieli oraz ustalenia uchwały Rady Miasta Z. Nr [...] z dnia [...] w sprawie przyjęcia Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Z..

W treści uchwały, stosownie do przepisu art. 10 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 ze zm.), w par. 2 ust. 3 określono następujący zakres ustaleń planu:

1) przeznaczenie terenów na cele mieszkalnictwa jednorodzinnego,

2) linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania,

3) linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi,

4) tereny przeznaczone dla realizacji celów publicznych oraz linie rozgraniczające te tereny,

5) granice i zasady zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie,

6) zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz linie rozgraniczające tereny tej infrastruktury,

7) lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz urządzenia terenu, w tym również linie zabudowy i gabaryty obiektów, a także wskaźniki intensywności zabudowy,

8) zasady i warunki podziału terenów na działki budowlane,

9) szczególne warunki zagospodarowania terenów (w tym zakaz zabudowy) wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego i kulturowego prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody oraz ochrony gruntów rolnych i leśnych,

10) tereny, na których przewiduje się stosowanie indywidualnych lub grupowych systemów oczyszczania ścieków bądź zbiorników bezodpływowych,

11) tymczasowe sposoby zagospodarowania, urządzenia lub użytkowania terenu,

12) granice obszarów:

a) zorganizowanej działalności inwestycyjnej,

b) rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej,

c) przekształceń obszarów zdegradowanych.

Dalej organ wskazał, iż powyższe postanowienia uchwały są wiążące dla Prezydenta Miasta Z.. Stosownie bowiem do art.18 ust.1 organem właściwym do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest Prezydent Miasta.

Podstawy prawne do dokonania zmiany, w tym ustaleń w zakresie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu wynikają z przepisu art.4 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym oraz z powołanej powyżej uchwały Rady Miasta Z. z dnia [...].

Pierwszy projekt planu, po dokonaniu niezbędnych uzgodnień został wyłożony do publicznego wglądu na przełomie października i listopada 2000 roku. Do projektu planu zostały złożone protesty i zarzuty. Z dużym protestem mieszkańców spotkały się zwłaszcza narzucone przez Generalną Dyrekcję Dróg w Ł. ustalenia co do linii rozgraniczających ulicy B. Zostało zorganizowane w tej kwestii spotkanie, na które został zaproszony zarządca drogi krajowej nr 1. W wyniku negocjacji zarządca drogi zgodził się na zmniejszenie parametrów linii rozgraniczających ulicy B z 50 metrów do 40 metrów.

Część zarzutów została przez Radę Miasta Z. odrzucona uchwałą Nr [...] z dnia [...]. M. i Z. małżonkowie S. złożyli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie odrzucenia ich zarzutu przez Radę Miasta Z.. Małżonkowie S. nie wyrażali zgody w złożonym zarzucie na projektowany przebieg ulic, jako przedłużenie istniejącego układu komunikacyjnego.

Wyrokiem z dnia 25 września 2001 roku w sprawie sygn. akt: II SA/Łd 1163/01 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.

Przed opracowaniem kolejnego projektu podjęta została próba zapoznania M. i Z. małżonków S. z trzema alternatywnymi projektami wewnętrznego układu komunikacyjnego. Małżonkowie S. nie wyrazili zgody na żadną z przedstawionych propozycji. Biorąc pod uwagę powyższe, zgodnie z procedurą określoną w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym został opracowany nowy projekt planu uwzględniający wskazany powyżej wyrok sądu. Projekt planu zastał uzgodniony oraz wyłożony do publicznego wglądu.

Do drugiej wersji projektu planu zostały także złożone zarzuty. W wyniku przeprowadzonych rozmów z zainteresowanymi oraz po złożeniu przez małżonków Spencerek pisemnego oświadczenia o wyrażeniu zgody na przeprowadzenie układu komunikacyjnego przez działkę nr 70/4 przystąpiono do opracowania trzeciej wersji projektu planu uwzględniającej także część złożonych zarzutów.

W złożonym zarzucie z dnia 29 grudnia 2003 roku właścicielka działki nr 68/1 objętej projektem miejscowego planu zarzuciła brak możliwości porozumienia się z właścicielem przyległej nieruchomości 68/2, pozostawienie części działki nr 68/1 poza zasięgiem opracowania, brak dojazdu do pozostałej części działki, ograniczenie prawa własności zaproponowanym projektem planu oraz nie wyraziła zgody na przebieg projektowanych dróg 2 KL (dalszy przebieg ul. A), 3 KD, 4KD, 5 KD, 6 KD, "L" 20 metrowej.

Po wyłożeniu trzeciej wersji projektu planu i złożeniu kolejnych zarzutów zostały podjęte ponownie próby zaproponowania innych rozwiązań. Opracowano kilka dodatkowych roboczych wersji i zaproszono zainteresowanych celem zapoznania z propozycjami. Nie uzyskano jednak konsensusu. W wyniku ustaleń dokonanych na spotkaniach w dniach 16 - 18 lutego 2003 roku mieszkańcy mieli zaproponować swoją wersję projektu, na którą wszyscy objęci planem wyrażą zgodę. Projekt taki nie został jednak dostarczony do Urzędu.

Odnosząc się do zarzutów organ stwierdził, iż brak możliwości porozumienia się z właścicielem przyległej nieruchomości działki nr 68/2 nie dotyczy bezpośrednio ustaleń planu. W złożonym zarzucie do drugiej wersji projektu planu Z. G. wnioskowała o takie określenie zasad podziału, aby mogła dokonywać podziału z przyległymi wąskimi działkami, nie zaś z właścicielem działki. W ocenie organu nowe ustalenia planu dotyczące zasad podziału umożliwiają jego dokonanie zarówno z działką nr 68/2, jak i nr 67. Należy jednak spełnić wymogi stawiane dla danej jednostki planistycznej określonej odpowiednim symbolem. Organ wskazał, iż działka nr 68/1 ze względu na swoje wymiary geometryczne nie będzie mogła stanowić - po podziałach - samodzielnej nieruchomości z przeznaczeniem pod zabudowę, bowiem nie spełnia ona warunków definicji działki budowlanej zawartej w art. 4 pkt 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto w jednostce 7 MN projekt planu ustalił możliwość zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej szeregowej, dla realizacji której wielkość wydzielanych działek powinna być dostosowana do rodzaju zabudowy pod warunkiem, że minimalna szerokość krótszego boku wydzielanych działek nie powinna być mniejsza niż 9 metrów.

W ocenie organu uchwalony plan daje możliwość rozsądnego zagospodarowania wąskich działek. Ustalone zasady podziału pozwolą właścicielom poszczególnych nieruchomości na scalanie i wymianę gruntów. Brak możliwości porozumienia się z jednym z właścicieli nie jest elementem ustaleń planu.

Dalej organ stwierdził, iż właściwy do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu jest Rada Gminy, która w drodze uchwały określa granice obszaru objętego planem i przedmiot jego ustaleń. W ocenie organu podejmującego uchwałę zakres opracowania został określony w uchwale Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] o przystąpieniu do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. rejonu P. i obejmował on rejon określony w załączniku graficznym do uchwały. Zakres przyjętej uchwały jest zgodny z instrumentalizacją polityki przestrzennej, która stanowi załącznik Nr 5 do uchwały z dnia [...] Rady Miasta Z. w sprawie przyjęcia Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Z..

Dalej organ wskazał, iż opracowywanie planów dla fragmentów obszaru gminy następuje sukcesywnie w miarę potrzeby lub obowiązku i umożliwia rozłożenie w czasie finansowych nakładów na te prace, a także finansowych konsekwencji ograniczenia prawa. Pozostała część działki może zostać objęta odrębnym projektem planu.

Zarzut dotyczący braku dojazdu do pozostałej części działki jest zdaniem organu bezzasadny. Ustalenia planu dotyczące zasad podziału określają, iż podział na działki budowlane wymaga zapewnienia im obsługi komunikacyjnej zgodnie z ustaleniami planu oraz przepisami szczególnymi dotyczącymi gospodarki nieruchomościami. Zgodnie z przepisem art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi. Zgodność ta dotyczy zarówno przeznaczenia, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek. Podział nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielania działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej. Zarówno definicja działki budowlanej, jak i pojęcie dostępu do drogi publicznej zostało określone w ustawie o gospodarce nieruchomościami oraz w ustawie z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Dalej organ wskazał, iż właścicielka działki stwierdziła, iż plan narusza jej interes prawny, jak również ogranicza jej prawo własności. Ochrona własności została zagwarantowana w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, czemu dają wyraz przepisy art. 21 i 64. Ochrona ta może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty własności. Na podstawie przepisów art. 40 - 42 ustawy o samorządzie gminnym, organy samorządowe w gminach uzyskały prawo do wydawania przepisów gminnych. W świetle postanowień art. 87 ust. 2 Konstytucji źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Ingerencję administracji publicznej w sferę praw własności przewidują różne przepisy prawne. Ta ingerencja w prawa rzeczowe polega na ustalaniu sposobów przeznaczenia nieruchomości lub też korzystania z niej, co następuje na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z przepisem art. 7 ustawy z 1994 roku oraz art. 14 ust. 8 obecnie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, co przesądza o jego normatywnym charakterze. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Ustalenia planu kształtują sposób wykonywania własności, a w rezultacie ograniczają niejednokrotnie prawa własności.

Odnosząc się do braku zgody na przebieg projektowanych dróg organ stwierdził, iż projektowany układ komunikacyjny pozwoli na dokonywanie podziałów i powstawanie nowych działek. Zapewni także dostęp do drogi dla działek, które takiego dostępu w chwili obecnej nie posiadają. Zgodnie z cytowanymi wyżej przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami wydzielanie nowych działek może nastąpić pod warunkiem zapewnienia im dostępu do drogi publicznej. Lokalizacja projektowanych dróg jest więc niezbędna dla prawidłowej obsługi komunikacyjnej.

Dalej organ wywodził, iż zgodnie z przepisem art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi. W przepisie tym zostało określone to, co plan może zawierać fakultatywnie oraz co winien określać obowiązkowo. W par. 2 ust.3 uchwały o przystąpieniu do opracowania planu został określony zakres ustaleń planu. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Prezydent Miasta bada spójność rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną miasta określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Dalej organ wskazał, iż z dniem 11 lipca 2003 roku weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która w art. 85 ust. 2 określa, że do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz do planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

W ocenie organu przytoczone wyżej przesłanki faktyczne i prawne spowodowały, że zarzut Z. G. nie został uwzględniony w projekcie planu przez Prezydenta Miasta Z.. Rada Miasta Z. podzieliła natomiast stanowisko Prezydenta Miasta Z. i postanowiła jak w treści uchwały.

W dniu 8 listopada 2004 roku na powyższą uchwałę Rady Miasta Z. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wywiodła Z. G. domagając się jej uchylenia w całości.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż odrzucając zarzuty skarżącej Rada Miasta Z. naruszyła jej prawo własności, które jest prawem umocowanym konstytucyjnie. Skarżąca wskazała, iż przystąpienie do podziału nieruchomości razem z właścicielem działki nr 68/2 stało się niemożliwe, ponieważ Urząd Miasta Z. od 2000 roku nie potrafi ustalić właściciela tejże nieruchomości, jak również jej stanu prawnego. Natomiast działka nr 67 "stanowi samodzielność podziału" ze względu na wymiary geometryczne i spełnia warunki podziału.

Podtrzymując zarzut nieprzedstawienia propozycji co do części nieruchomości nieobjętej planem podziału, co stanowi 50 % powierzchni nieruchomości skarżącej podniesiono w uzasadnieniu skargi, iż rozważania organu na ten temat nie są konkretne. Skarżąca pyta, kiedy to nastąpi?

Dalej skarżąca podnosi, iż powyższy projekt planu nie zapewnia jej przystąpienia do podziału nieruchomości, tylko przecięcie dość wąskiej działki drogami na kawałki nie do wykorzystania, co uniemożliwi bądź ograniczy możliwość korzystania z tej nieruchomości, bowiem każdy z sąsiadów dokona samodzielnie podziału swych nieruchomości na działki.

Skarżąca wskazała również, iż Rada Miasta Z. naruszyła ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym podejmując na sesji w dniu 31 sierpnia 2004 roku uchwałę o odrzuceniu zarzutów pod obecność skarżącej. Z. G. wskazała również, iż nie powiadomiono jej o terminie sesji, na której podjęto kwestionowaną uchwałę, natomiast otrzymała powiadomienie o sesji wyznaczonej w dniu 26 sierpnia 2004 roku, ale sesja ta nie odbyła się. Skarżąca wskazała, iż udział w sesji ma zagwarantowany w przepisie art. 18 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku stanowiącym, iż zarząd gminy ogłasza w sposób określony pkt 1 o terminie sesji, na której rada gminy rozpatrzy nieuwzględnione protesty i zarzuty, zawiadamiając o tym imiennie zainteresowanych .

Reasumując skarżąca wskazała, iż przedstawiony projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie uwzględnia jej interesu, a wręcz niszczy jej prywatną własność, choć ochronę własności gwarantuje jej Konstytucja RP. W ocenie skarżącej, zgodnie z kwestionowanym projektem jej nieruchomość - już dość wąska - została zamieniona w "szachownicę", gdzie na przemian następują grunty nienadające się do wykorzystania i 5 dróg poprzecznych. W takiej sytuacji skarżąca domaga się zobowiązania Rady Miasta Z. do wykupienia jej nieruchomości.

Rada Miasta Z. w odpowiedzi na skargę podtrzymała swe stanowisko zawarte w zaskarżonej uchwale. .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie

1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w zaskarżonej uchwale oczywistych naruszeń prawa powodujących konieczność stwierdzenia jej nieważności (art. 145 par. 2 p.p.s.a.).

Wypada zgodzić się z organem, który stwierdził, iż z dniem 11 lipca 2003 roku weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), która w przepisie art. 85 ust. 2 określiła, iż do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz do planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 ze zm.).

Przepis art. 18 przywołanej powyżej ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku określa, iż organem właściwym w sprawie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Na organach tych spoczywa cały szereg obowiązków związanych z powyższą kompetencją. Zasadnicze obowiązki, mające proceduralny charakter, zostały określone w przepisie art. 18 ust. 2 - 14 tejże ustawy. Z punktu widzenia oceny zasadności skargi wywiedzionej w niniejszej sprawie wypada zwrócić uwagę na obowiązek przyjęcia przez prezydenta miasta protestów, o których mowa w przepisie art. 23 ust. 1, i zarzutów, o których mowa w przepisie art. 24 ust. 1 (art. 18 ust. 7 ustawy). Dalszym obowiązkiem prezydenta miasta, po upływie terminu do wniesienia protestów i zarzutów, jest rozpatrzenie w terminie nie dłuższym niż miesiąc protestów i zarzutów wniesionych do projektu planu i przedstawienie radzie gminy tych protestów i zarzutów, które nie zostały uwzględnione w projekcie planu (art. 18 ust. 8 ustawy). Ostatnim interesującym - z punktu widzenia niniejszej sprawy - obowiązkiem prezydenta miasta jest ogłoszenie w sposób określony w ustawie o terminie sesji, na której rada gminy rozpatrzy nieuwzględnione protesty i zarzuty, zawiadamiając o tym imiennie zainteresowanych (art. 18 ust. 9 ustawy).

Wykonanie przez prezydenta miasta nałożonych przez przepis art. 18 ustawy obowiązków winno nastąpić z należytą starannością, bowiem naruszenie tychże obowiązków musi prowadzić do naruszenia trybu postępowania przy sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a konsekwencją tego jest nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części (art. 27 ustawy).

W realiach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, iż prezydent miasta po przyjęciu zarzutu wniesionego do projektu planu, w dniu [...] rozpoznał zarzut i uchwałą Nr [...] nie uwzględnił zarzutu w całości. Tym samym mając na uwadze datę wniesienia zarzuty uznać wypada, iż prezydent miasta wywiązał się z obowiązku, o którym mowa w przepisie art. 18 ust. 8 ustawy i w terminie miesiąca rozpoznał zarzuty.

Przekroczenie przepisów nastąpiło jednak przy wykonaniu obowiązku określonego w przepisie art. 18 ust. 9 ustawy, poprzez zaniechanie imiennego zawiadomienia osób zainteresowanych o terminie sesji, na której rozpoznane były zarzuty. Wyjaśnienia złożone przez organ w tym zakresie, a zmierzające do uzasadnienia przełożenia sesji z terminu, o którym zainteresowani wiedzieli, na inny, o którym zainteresowanych już nie powiadomiono, nie mogą być uznane w jakimkolwiek stopniu za usprawiedliwiające. Brzmienie przepisu art. 18 ust. 9 omawianej ustawy czyni nawet zbędnym, z uwagi na oczywistość, odnoszenie się do kwestii rażącego naruszenia - poprzez zaniechanie powiadomienia o terminie sesji - uprawnień strony do zaprezentowania racji wniesionych zarzutów podczas obrad rady gminy.

Z przytoczonych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 145 par. 2 p.p.s.a. w związku z przepisem art. 27 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 ze zm.) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.

Mając na uwadze, iż przyczyną nieważności zaskarżonej uchwały było stwierdzenie naruszenia przepisów proceduralnych przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zbędne stało się ocenianie merytorycznych aspektów wniesionej skargi, a więc badanie skargi z punktu widzenia naruszenia prawa podmiotowego strony skarżącej przy sporządzaniu projektu planu.

O zasądzonych kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.