Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1589/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wykładni postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] E. T., K. C. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1589/09 wydanego w sprawie ze skargi [...] E. T., K. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: odmówić wykładni postanowienia z dnia 30 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1589/09


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1589/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę [...] E. T., K. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi mimo wezwania Sądu.

Wnioskiem z dnia 28 grudnia 2009 r. Skarżąca wystąpiła o wykładnię powyższego postanowienia. Zdaniem strony powstała wątpliwość na tle powyższego postanowienia, bowiem nie wynika z niego, czy w ocenie Sądu Skarżąca nie uiściła wpisu sądowego w ogóle do dnia 19 października 2009 r. oraz czy z innej dokumentacji niż dokumentacja księgowa nie wynika, że faktycznie spółka dokonała uiszczenia wpisu we właściwym terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

wykładni postanowienia z dnia 30 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1589/09 należało odmówić.

Złożony przez Skarżącą wniosek o dokonanie wykładni postanowienia (w tym jego uzasadnienia) podlegał ocenie w ramach art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). Przepis ten stanowi, że Sąd który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Przepis ten stosuje się odpowiednio do postanowień zgodnie z art. 166 p.p.s.a.

Stwierdzić trzeba, że konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja postanowienia, jak i jego uzasadnienie zachodzi wówczas, gdy treść postanowienia jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, czy też zakresu powagi rzeczy osądzonej. Z samej zatem istoty wykładni wynika, iż może ona dotyczyć jedynie tego, co zostało w nim zawarte. Oczywistym bowiem jest, że nie może podlegać wykładni to, czego w postanowieniu (jego sentencji i uzasadnieniu) w ogóle nie umieszczono, o czym Sąd się nie wypowiedział. Innymi słowy, wniosek o wykładnię postanowienia przewidziany w art. 158 p.p.s.a. może odnosić się tylko i wyłącznie do treści, które zostały zawarte w postanowieniu (sentencji i uzasadnieniu), nie zaś do tego, o czym się w postanowieniu nie wypowiedziano. Wykładnia postanowienia służy wyjaśnieniu takich treści, których wadliwy sposób zredagowania wywołuje ich niezrozumienie lub wieloznaczne rozumienie. W ramach wykładni nie jest natomiast dopuszczalne formułowanie przez Sąd dodatkowych powodów podjętego rozstrzygnięcia, bądź zmiana uprzednio wskazanych motywów, jak również prowadzenie jakiejkolwiek polemiki w tych kwestiach, a także tłumaczenie powodów przyjętego sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Za pomocą wykładni postanowienia nie jest też możliwe usunięcie merytorycznej wadliwości orzeczenia. Stronie wyrażającej przekonanie co do wadliwości podjętego w sprawie postanowienia odrzucającego skargę służy inny środek prawny, tj. skarga kasacyjna, która otwiera drogę do skontrolowania przez sąd drugiej instancji zgodności z prawem wydanego postanowienia.

W ocenie Sądu przedmiotowe postanowienia jest kompletne, zawiera rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie, których treść nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 p.p.s.a.

Skarżąca w złożonym wniosku z dnia 28 grudnia 2009 r. wskazała, iż nie jest dla niej jasne czy zdaniem Sądu w ogóle nie uiściła wpisu sądowego do dnia 19 października 2009 r. oraz czy z innej dokumentacji niż dokumentacja księgowa nie wynika, że faktycznie Skarżąca dokonała uiszczenia wpisu sądowego we właściwym terminie.

Co do pierwszej wątpliwości uzasadnienie postanowienia w tej części jest jednoznaczne, Sąd wskazał, iż Skarżąca nie uiściła należnego wpisu od skargi do dnia 4 listopada 2009 r. Skoro Sąd wskazał, że Skarżąca nie uiściła wpisu, to znaczy że w ogóle go nie uiściła.

W odniesieniu do innej dokumentacji, na podstawie, której Sąd miałby rozstrzygać kwestię uiszczenia wpisu przez Skarżącą, należy stwierdzić, że w istocie nie jest to wątpliwość odnośnie treści uzasadnienia postanowienia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd nie wyjaśniał kwestii dodatkowych dokumentów, zatem wypowiadanie się na ich temat byłoby rozszerzaniem motywów uzasadnienia postanowienia co w świetle art. 158 p.p.s.a. jest niedopuszczalne. Skarżąca nie może wnieść o rozszerzenia uzasadnienia postanowienia bądź dodania nowych jego motywów. Ze złożonego wniosku wynika, że nie uzasadnienie postanowienia budzi wątpliwości Skarżącej, tylko brak wyjaśnienia czy Sąd dysponuje innymi dokumentami niż księgowe na podstawie, których stwierdza uiszczenia wpisu sądowego, bądź jego brak. Należy zauważyć, iż przelew pocztowy dokumentujący uiszczenie wpisu został błędnie wypełniony co do nazwy podmiotu wpłacającego oraz nie wskazano sygnatury sprawy na dowodzie wpłaty, o czym pouczono w odpisie wezwania do uiszczenia wpisu. W związku z powyższym Oddział Finansowo Budżetowy Sądu przekazał informację, iż nie zidentyfikował wpisu związanego z tą sprawą oraz nazwą podmiotu. W oparciu o taką informację Sąd wydał stosowne postanowienie.

Nie mniej jednak taki stan rzeczy oznaczał, że Sąd działając na podstawie art. 158 p.p.s.a. nie mógł w niniejszym postępowaniu, dokonać wyjaśnienia wątpliwych w ocenie Skarżącej kwestii. Skoro bowiem odnosiły się one nie do treści zawartych w postanowieniu, to tym samym Sąd nie mógł ich wyjaśnić.

Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 158 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.