Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 667/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2m, art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 61 ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia NSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 547/20 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 22 grudnia 2020 r., II SA/Ol 547/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Olsztynie oddalił skargę A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO lub Kolegium) w [...] z [...] maja 2020 r., nr [...], w przedmiocie warunków zabudowy. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, na wniosek [...] sp. z o.o. w [...] (inwestor, Spółka) decyzją z [...] lutego 2020 r., nr [...], Burmistrz [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu elektrowni fotowoltaicznych "[...]" o mocy do 2 MW wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...], obręb [...], gmina [...]. W w/w decyzji ustalono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu, podając szczegółowo jakie elementy wchodzić będą w skład planowanego zespołu elektrowni fotowoltaicznych. Dopuszczono ponadto instalację innych obiektów i urządzeń niezbędnych do wykonania przedmiotowej inwestycji, w tym infrastruktury technicznej, m. in. kabli energetycznych nN i SN oraz światłowodów. Podano, że teren planowanej inwestycji położony jest poza obszarami objętymi formami ochrony, o których mowa w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Projektowana inwestycja nie należy do rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Na działce objętej inwestycją nie występują ograniczenia wynikające z ochrony dziedzictwa kulturowego.

W wyroku przywołano dalsze motywy uzasadnienia w/w decyzji, w której wywodzono, że inwestycja dotyczy budowy instalacji odnawialnego źródła energii, nie przeprowadzono zatem analizy w zakresie spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018, poz. 1945, Upzp). Przyjęto natomiast, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 ust. 3-5 tej ustawy.

Wskazano następnie, że odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. W., S. B., E. D., P. R., K. L. Odwołujący się wywodzili, że w ich ocenie inwestycja może mieć wpływ na zdrowie i samopoczucie człowieka, ponadto zaburzy harmonię krajobrazu całego otoczenia, zwiększy zagrożenie pożarowe z powodu ewentualnych błędów instalacyjnych. Tego rodzaju inwestycje – zdaniem odwołujących się – powinny powstawać z daleka od zabudowań mieszkalnych. Odwołujący się wskazali na swoje wątpliwości co do rzeczywistej klasy gruntu na działce nr [...] (IV), ponieważ działka nr [...] bezpośrednio granicząca z działką nr [...] składa się z gruntów klasy III.

Dalej w wyroku II SA/Ol 547/20 przywołano, że SKO w [...] powołaną na wstępie decyzją, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256, K.p.a.) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do E. D. i P. R.

Sąd wojewódzki przytoczył zasadnicze elementy uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, gdzie podniesiono, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Potwierdzać to ma postanowienie Burmistrza [...] z [...] sierpnia 2019 r., wydane na podstawie obowiązującego wówczas rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (rozp. RM 2010). Wskazano, że powierzchnia zabudowy planowanej inwestycji ma wynosić poniżej 1 ha, w związku z czym nie zalicza się ona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ani tym bardziej do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Kolegium podkreśliło, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji dotyczących budowy instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. pkt 13 ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. 2020, poz. 261, Uoze), nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 Upzp, nie mogą zostać uwzględnione również zarzuty dotyczące wpływu planowanej inwestycji na walory krajobrazu i ład przestrzenny. Podobnie pozostałe zarzuty dotyczące ewentualnej możliwości powstania pożaru czy też zacieniania sąsiednich działek nie mogą zostać uwzględnione, gdyż kwestie te nie podlegają badaniu w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. W odniesieniu do E. D. i P. R. Kolegium umorzyło postępowanie odwoławcze z uwagi na to, że odwołanie wnieść może jedynie strona postępowania, a wymienione osoby nie wykazały swojego interesu prawnego w postępowaniu.

Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że skargę na w/w decyzję Kolegium wywiódł A. W., wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy wadliwej decyzji w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji obarczone było wadami w stopniu przesądzającym konieczność jego uchylenia;

2) art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w istotnej kwestii, tj. ustaleń w zakresie aktualnego porządku przestrzennego i nieuwzględnienie okoliczności, że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie przewidziano na terenie gminy Nidzica budowy elektrowni z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW;

II. naruszenie przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 4 ust. 2 pkt 2 Upzp poprzez jego niezastosowanie i całkowite zaniechanie dokonania oceny, czy zamierzona przez wnioskodawcę zmiana sposobu zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest dopuszczalna;

2) § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (rozp. RM 2019), poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w bezpodstawnym przyjęciu, że planowana inwestycja na działce nr [...] w postaci budowy zespołu elektrowni fotowoltaicznych [...] o maksymalnej mocy do 2 MW wraz z niezbędną infrastrukturą nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, bez dokonywania w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń faktycznych;

a w konsekwencji naruszenie:

3) art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Uioś), poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że wnioskodawca nie ma obowiązku spełnienia wymogu dołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wymaganej dla danego przedsięwzięcia inwestycyjnego, a która to decyzja w ocenie skarżącego winna być dołączona do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Olsztynie oddalił skargę.

W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że obowiązków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 Upzp w myśl art. 61 ust. 3 tej ustawy nie stosuje się do spornej inwestycji. Nie było zatem w tym przypadku konieczne wyznaczanie obszaru analizowanego w celu oceny dopuszczalności przedmiotowej zabudowy. W ocenie tegoż sądu przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ze względu na powierzchnię zabudowy, która nie przekracza 1 ha całej zabudowy wraz z infrastrukturą.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł A. W. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa), zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

a) art. 61 ust. 3 Upzp poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wymogu tzw. dobrego sąsiedztwa nie stosuje się w niniejszym stanie faktycznym, gdyż instalacje fotowoltaiczne są zwolnione od takiego wymogu z mocy cyt. przepisu, w sytuacji gdy jest w nim mowa o instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 Uoze, a nie o zespole elektrowni fotowoltaicznych, zaś organ ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu elektrowni fotowoltaicznych o mocy do 2 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą;

b) art. 72 ust. 1 pkt 3 Uioś, poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że wnioskodawca nie ma obowiązku spełnienia wymogu dołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wymaganej dla planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego, w konsekwencji błędnego zastosowania w stanie faktycznym sprawy § 3 ust. 1 pkt 54 rozp. RM 2019 i uznania, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;

c) art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 Upzp w zw. z art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego (K.c.) poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie uwzględnienia w stanie faktycznym sprawy interesu prawnego skarżącego kasacyjnie A. W., którego działka graniczy bezpośrednio z działką, dla której wydano warunki zabudowy, w sytuacji gdy realizacja zaskarżonej decyzji, znacząco ograniczy korzystanie z nieruchomości przez skarżącego w dotychczasowy sposób.

Na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa, zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się ponadto naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy I I II instancji naruszyły prawo materialne we wskazanym powyżej zakresie;

b) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo iż zaniechano dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w istotnej dla sprawy kwestii poprzez zaniechanie ustaleń w zakresie faktycznej powierzchni planowanej inwestycji zajętej pod zabudowę, jak również zaniechanie zbadania, czy interes prawny skarżącego nie zostanie naruszony, co skutkowało przedwczesnym wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej Inwestycji.

W oparciu o powyższe, skarżący kasacyjnie wnosi o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Na podstawie art. 182 § 2 Ppsa skarżący zrzekł się rozprawy, wnosi o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przypisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazuje się, że organy obu instancji, jak również WSA w Olsztynie, zdaje się nie dostrzegać skali przedsięwzięcia. Wniosek inwestora oraz następnie wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy nie dotyczyła budowy instalacji stanowiących wyodrębniony zespół służących do wytwarzania energii, a zespołu elektrowni fotowoltaicznych o mocy 2 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Właśnie z uwagi na skalę i rozmiar przedsięwzięcia, zdaniem skarżącego kasacyjnie, nie sposób uznać, że objęta wnioskiem o warunki zabudowy planowana inwestycja jest zwolniona z wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp.

Skarżący kasacyjnie kwestionuje prawdziwość oświadczeń inwestora co do powierzchni planowanej zabudowy przy deklarowanych parametrach inwestycji wywodząc, że w organach kwestia ta powinna prowadzić do wezwania wnioskodawcy celem złożenia stosownych wyjaśnień, zaś kontrola sądu nastąpiła bez powoływania w tym zakresie odpowiedniej osoby mającej wiedze specjalną.

Inwestycja będzie zaburzać dotychczasowe, rolnicze wykorzystanie gruntów. Skarżący kasacyjnie eksponuje znaczenie treści przepisów art. 140 i 144 K.c. Na wsparcie swego stanowiska powołuje się ponadto na wyrok WSA w Bydgoszczy z 2 czerwca 2011 r., II SA/Bd 328/11, w aspekcie braku uwzględnienia jego interesu prawnego, odczuwaną uciążliwość planowanej inwestycji, obniżenie wartości działek sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały, stosownie do art. 182 § 2 Ppsa, jej przeprowadzenia.

W ocenie Sądu skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

A. Przywołane w skardze kasacyjnej przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem są to przepisy o charakterze ogólnym i wynikowym, które określają oznaczone przypadki, kiedy skarga m. in. na decyzję podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny. Sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli – odpowiednio – uzna, iż doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa, wskazujących na jedne z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na decyzję administracyjną, skoro w tej sprawie skargę oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uchylono ją na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy prawa materialnego lub procesowego, którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów prawa materialnego przez skarżony organ były tego rodzaju, że miały wpływ na wynik sprawy, zaś w przypadku uchybienia przepisów postępowania – nie stanowiących przesłanek wznowieniowych – mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzuty naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa będą musiały zostać uznany jako nie oparte na usprawiedliwionej podstawie.

B. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo iż miano w postępowaniu administracyjnym dopuścić się naruszenia przywołanych przepisów. Skarżący kasacyjnie podaje w wątpliwość prawdziwość wniosku inwestora odnośnie planowanej inwestycji co do obszaru zabudowy, oczekuje iż organy będą to oświadczenie weryfikować, zaś na etapie sądowej kontroli oczekuje powołania osoby o wiadomościach specjalnych w tym aspekcie. Tak rozumiane zarzuty są chybione. Przepisy określające reguły ustalania warunków zabudowy, jak również przepisy K.p.a. w zakresie reguł prowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie kończącej się wydaniem decyzji administracyjnej, nie uprawniają właściwego w sprawie organu, aby z góry podawać w wątpliwość rzetelność odnośnie zamiaru inwestycyjnego, gdy idzie o wskazane w źródłowym wniosku inwestora parametry planowanego przedsięwzięcia. Wyrażana przez stronę skarżącą kasacyjnie wątpliwość odnośnie tej rzetelności ma charakter przypuszczenia co do rzeczywistych zamiarów inwestora, nie dowodzi to w żaden sposób uchybienia przez orzekające w sprawie organy obu instancji wskazanym w skardze kasacyjnej przepisom K.p.a. Zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie ma charakter wyłącznie hipotetyczny, nadto jest zbudowany na odnoszeniu się do zdarzeń przyszłych i niepewnych.

C. Co się tyczy supozycji (s. 5 skargi kasacyjnej) powoływania w ramach postępowania sądowego osoby o wiadomościach specjalnych jest to – w świetle zakresu dopuszczalnego przepisami prawa postępowania dowodowego na etapie kontroli sądowoadministracyjnej (art. 106 § 3 Ppsa) – zupełnie chybione, fachowy pełnomocnik sporządzający skargę kasacyjną winien mieć świadomość ograniczonego zakresu takiego postępowania dowodowego w ramach procesu sądowoadministracyjnego i niedopuszczalności korzystania przez sąd administracyjny z dowodu z opinii biegłego. Nie naruszono wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów K.p.a., gdy idzie o zaniechanie zbadania kwestii naruszenia interesu prawnego skarżącego kasacyjnie, decyzja o warunkach zabudowy nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 Upzp).

D. Subiektywnie spodziewana uciążliwość w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji, możliwość wystąpienia bliżej nie określonych zagrożeń dla działek sąsiadujących, spodziewane obniżenie wartości tych działek, wreszcie powoływanie się na zasady współżycia społecznego – w żadnym razie nie mogą stanowić o skuteczności ujmowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 Upzp w zw. z art. 140 i 144 K.c. Podnoszone w skardze kasacyjnej uprawnienia właściciela do korzystania z rzeczy, w tym do pobierania pożytków (art. 140 K.c.) mają swe ograniczenia, skoro wyłączają inne osoby, w skardze kasacyjnie nie wskazano, na czym ma polegać ograniczenie interesu chronionego prawem skarżącego kasacyjnie, poprzez ustalenie warunków zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej, nie należącej wszak do niego. Sąd nie dopatruje się także naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 Upzp w zw. z art. 144 K.c. odnośnie ograniczenia właściciela nieruchomości, gdy idzie o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. W skardze kasacyjnej nie wskazano na czym miałoby polegać zakłócenie z korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę w okoliczności uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Ograniczenie się w tym aspekcie do przywołania jednego z judykatów (wyroku WSA w Bydgoszczy z 2 czerwca 2011 r., II SA/Bd 328/11) wydanego w sprawie legalności decyzji o umorzenia postępowania odwoławczego odnośnie ustalenia warunków zabudowy dla pawilonu handlowego, w żadnym razie nie dowodzi skuteczności podniesionego zarzutu kasacyjnego.

E. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 Uioś poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji błędne zastosowanie § 3 ust. 1 pkt 54 rozp. RM 2019. Z pierwszego z tych przepisów wynika, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – wydawanej na podstawie Upzp. Skarżący kasacyjnie oczywiście nietrafnie zarzuca błędne zastosowanie § 3 ust. 1 pkt 54 rozp. RM 2019. Decyzję o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wydano na podstawie wniosku inwestora złożonego 22 sierpnia 2019 r., tymczasem inkryminowane rozp. RM 2019 weszło w życie w terminie 14 dni od dnia jego ogłoszenia (§ 5 rozp. RM 2019), nadto jego § 4 stanowi, że "Do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe". Uwzględniając wszczęcie postępowania w sprawie warunków zabudowy na wniosek inwestora złożony 22 sierpnia 2019 r., zatem przed wejściem w życie rozp. RM 2019, oczywiście chybiony jest zarzut, jakoby przepisy tego aktu normatywnego miały zastosowanie w sprawie. Do przedsięwzięcia inwestycyjnego objętego wydaną w I instancji decyzją o warunkach zabudowy zastosowanie przeto miały przepisy rozp. RM 2010, które utraciło moc 11 października 2019 r. na mocy art. 12 ust. 1 ustawy z 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015, poz. 1936). Na marginesie powyższych wywodów należy zauważyć, że w myśl § 3 ust. 1 pkt 51 rozp. RM 2010 do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczono m. in. "zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, lub magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a - przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia". Sąd wojewódzki w ślad za organami obu instancji niewadliwie ustalił, że zamierzone przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, zaś powierzchnia zabudowy została określona na 9999 m², zatem mniej niż 1 ha. Tych ustaleń faktycznych nie zakwestionowano skutecznie w skardze kasacyjnej. Poza powołaniem się na prawdopodobieństwo przekroczenia tej powierzchni, przy uwzględnieniu wszystkich urządzeń w ramach tego samego przedsięwzięcia, tudzież powołania się na "doświadczenie życiowe organów wydających decyzję o warunkach zabudowy oraz Sądów" (s. 5 skargi kasacyjnej), skarżący kasacyjnie nie przedstawił żadnej przekonującej argumentacji. Dodatkowo nie uwzględnia jednego z ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowę (pkt 3.1 b), gdzie wyraźnie wskazano, aby wszystkie elementy elektrowni mieściły się na ustalonej w tej decyzji powierzchni zabudowy – 9999 m². Skoro zarzutu naruszenia mających zastosowanie w sprawie przepisów rozp. RM 2010 w skardze kasacyjnej nie podniesiono, przeto nie można uznać za skuteczny zarzutu naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 Uioś.

F. W konsekwencji chybiony jest zarzut naruszenia art. 61 ust. 3 Upzp, z którego wynika, że "Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii". Nie jest trafny zarzut błędnej wykładni art. 61 ust. 3 Upzp upatrywany w oznaczonej nazwie przedsięwzięcia, jako zespołu elektrowni fotowoltaicznych wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie trafnie sąd wojewódzki zakwalifikował planowane przedsięwzięcie jako instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 Uoze, którymi są m. in. urządzenia służące do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii. To ostatnie pojęcie w cyt. ustawie jest określane m. in. jako odnawialne, niekopalne źródła energii "obejmujące energię promieniowania słonecznego". Skoro zamierzenie inwestycyjne polegać będzie na realizacji zespołu paneli fotowoltaicznych wraz z techniczną infrastrukturą towarzyszącą, to nazwanie przez inwestora tego przedsięwzięcia zespołem elektrowni fotowoltaicznych ujęte w decyzji o warunkach zabudowy nie zmienia kwalifikacji tej inwestycji jako instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 Uoze. Tym samym chybiony jest zarzut naruszenia art. 61 ust. 3 Upzp przez jego błędną wykładnię.

G. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.