Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2249/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 246 § 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu należności celnych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

[...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wnosząc skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] lipca 2010 r. wystąpiła z wnioskiem na urzędowym formularzu PPPr o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych poprzez zwolnienie od opłat sądowych i opłat kancelaryjnych.

We wniosku wskazano, iż kapitał zakładowy Spółki wynosi 247.446.000,00 złotych, natomiast wartość środków trwałych według bilansu na ostatni rok 49.527.520,60 złotych. Poniesiono, iż działalność gospodarcza skarżącej na koniec 2009 r. przyniosła stratę w wysokości – 90.125.058,10 złotych.

Uzasadniając wniosek wyjaśniono, że z dniem 30 czerwca 2009 r. została zamknięta działalność produkcyjna Spółki. Obecnie Spółka prowadzi w Polsce wyłącznie działalność handlową i zagospodarowuje majątek pozostały po zakończeniu produkcji. Rok 2009 był szczególnie niekorzystny dla Spółki z następujących powodów:

1. zachwiania relacji między wielkością kończącej się produkcji w pierwszym półroczu i kosztami tej produkcji, w tym kosztami stałymi

2. ponoszenia dodatkowych kosztów rozwiązywania umów z pracownikami

3. ponoszenia nakładów na zabezpieczenie mienia po zakończeniu produkcji

4. strat na sprzedaży maszyn i urządzeń

5. zmian organizacyjnych dotyczących gwarancji, wcześniej wyprodukowanych i sprzedanych na określonych warunkach gwarancyjnych telewizorów

6. kosztów poniesionych na zabezpieczenie wątpliwych należności od upadłych odbiorców.

Wnioskodawczyni wskazała, iż posiada, następujące rachunki bankowe w: 1. ING Banku Śląskim S.A.: a) złotówkowy 1.027.286,71, b) w EUR ze stanem 7.872,27, c) w USD ze stanem 4.064,34, d) w GBP: ze stanem 0,00; 2. Dresdner Bank AG: a) złotówkowy ze stanem 20.221,42, b) w EUR ze stanem 0,00.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z zasadą obowiązującą w postępowaniu przed sądem administracyjnym – wyrażoną w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. – strona ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może zostać przyznane osobie prawnej w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.).

Stosownie do treści art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie przez Wnioskującą udowodnione, bowiem użyte w przepisie określenie "gdy wykaże" oznacza, że to na wnoszącej o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z tego prawa w określonym w ustawie zakresie.

Sąd zasadność wniosku skarżącej Spółki rozpatrzył w dwóch aspektach, tzn. po pierwsze uwzględniono wysokość obciążeń finansowych, jakie będzie zobowiązana ponieść w postępowaniu, po drugie wzięto pod uwagę jej możliwości majątkowe i finansowe.

Na obecnym etapie postępowania na wysokość obciążeń finansowych, do poniesienia, których Wnioskująca byłaby zobowiązana, składa się w przedmiotowej sprawie wpis od skargi w wysokości 1500 złotych (stosownie do § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Nadto należy mieć także na uwadze, iż przed tutejszym Sądem toczą się także inne sprawy z udziałem skarżącej. W takim też zakresie rozpoznano powyższy wniosek.

Mając na uwadze powyższe, rozpoznawany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem Skarżąca nie wykazała braku dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia analiza podanych przez Skarżącą okoliczności w związku z przepisami ustawy przy jednoczesnym uwzględnieniu wysokości ciążących na niej kosztów postępowania sądowego.

Odmawiając przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie Sąd kierował się przede wszystkim tym, iż Skarżąca jest przedsiębiorcą mającym status osoby prawnej, prowadzącym nadal działalność gospodarczą i posiadającym zarówno majątek znacznej wartości, jak i środki finansowe zgromadzone na rachunkach bankowych w walucie krajowej (w łącznej wysokości) - 1.047.508,13 zł - i w walutach obcych, tj. 7.872,27 EUR oraz 4.064,34 USD. Mając powyższe na uwadze, z samego faktu zgromadzenia na rachunkach bankowych znacznych środków finansowych uiszczenie kwoty wpisu (w wysokości 1500 zł) nie może doprowadzić do wniosku, że Skarżąca nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, nawet przy uwzględnieniu obciążenia w pozostałych sprawach toczących się przed tut. Sądem. Wniosku tego w żaden sposób nie może zmienić wykazana strata netto (wynikająca z rachunku zysków i strat) w wysokości 90.125.058,10 zł. Strata podatkowa powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, co skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania – brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych.

Z dokumentów znajdujących się w aktach sądowych - m.in. z odpisu aktualnego z Krajowego Rejestru Sądowego według stanu na dzień 27 lipca 2010 r. - wynika, iż Spółka nie znajduje się w stanie upadłości, ani nie jest prowadzone wobec niej postępowanie układowe, nie utraciła płynności finansowej oraz uzyskuje dochody z bieżącej działalności. Należy podkreślić, iż wpis sądowy jest wydatkiem, który wiąże się z bieżącą działalnością strony i jako taki wpływa na wysokość strat finansowych ogółem, zatem winien być traktowany na równi z innymi wydatkami, które powinny zostać pokryte z bieżących dochodów.

Na zakończenie należy również wskazać, za stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym m.in. w postanowieniu z 19 stycznia 2010 r. sygn. akt I GZ 1/10, iż zaistnienia przesłanki określonej w art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. nie uzasadnia argumentacja powołująca się na światowy kryzys, gdyż odwoływanie się przez wnioskodawcę do "kryzysu na globalnym rynku finansowym" jest nazbyt ogólnikowe. Powyższe pozwala przyjąć, że Skarżąca jest w stanie uiścić należny wpis sądowy, tym bardziej, że z obowiązkiem jego poniesienia powinna się liczyć od dłuższego czasu.

W tym stanie rzeczy i na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a, należało postanowić jak w sentencji.