Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 22/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art, 29
journal: Dz.U. 2012 poz 145
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędziowie: Protokolant: Sędzia WSA Krystyna Daniel NSA Joanna Tuszyńska WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Maciej Żelazny po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 18 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Sygnatura: IISA/Kr 22/13

UZASADNIENIE

Burmistrz S. decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., działając na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t. jedn. Dz.U. z 2012, poz 145 ze zm) - po rozpatrzeniu wniosku Prokuratury Rejonowej w N. o wszczęcie postępowania i wyjaśnienie sprawy zmiany stosunków wodnych na drodze [...] na wysokości nieruchomości (działki i las) własności R.J. nakazał Burmistrzowi S. wykonanie urządzeń (kanalizacji opadowej) dla odprowadzenia wody opadowej pochodzącej z odwodnienia przebudowanego odcinka drogi [...] ," w sposób nie powodujący szkody na nieruchomości należącej do Pana R.J. zam. [...] a w szczególności:

1.Wykonanie koncepcji kanalizacji opadowej dla odprowadzenia wód opadowych z przedmiotowego odcinka drogi do cieku wodnego "k. [...]" w G. w sposób nie powodujący szkód na nieruchomościach położonych na terenie spływu wody.

2. Uzgodnienie z właścicielami gruntów i uzyskanie zgody na lokalizację urządzeń odprowadzających wodę na ich gruntach oraz na wejście w teren celem wykonania robót.

3. Wykonanie projektu technicznego na realizację urządzeń odprowadzających wody opadowe i uzyskanie niezbędnych pozwoleń.

4. Budowę urządzeń odprowadzających wodę zgodnie z zatwierdzonym projektem.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 18 października 2010 r. do Urzędu Miejskiego w S., wpłynął wniosek Prokuratury Rejonowej w N. o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zmiany stosunków wodnych na drodze [...] na wysokości nieruchomości należącej do R.J. . Burmistrz S. wydał w dniu 15 listopada 2010 r. postanowienie o wyłączeniu się od załatwienia powyższej sprawy oraz przekazaniu jej do załatwienia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w N. W uzasadnieniu wskazał na fakt, że sprawa dotyczy drogi publicznej, której Gmina S. jest administratorem. Remont drogi został wykonany na zlecenie Gminy S. , stąd też Gmina S. jest stroną postępowania, a jak wynika z licznych wyroków Wojewódzkich Sadów Administracyjnych organ wykonawczy gminy i jego ustawowy przedstawiciel tj. wójt, burmistrz, prezydent miasta nie może jednocześnie występować w imieniu gminy jako strona postępowania (a więc również adresat decyzji) i jako organ rozpatrujący sprawę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wystąpiło do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem S. a Samorządowym Kolegium w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpatrzenia wniosku Prokuratury Rejonowej w N. . Postanowieniem (sygn. akt II ÓW 35/11) z dnia 26 sierpnia 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek SKO w N. wskazując, że postanowienie Burmistrza S. z dnia 15 listopada zostało wydane bez podstawy prawnej, a tym samym nie mogło stanowić wystarczającej podstawy do wystąpienia SKO do NSA o rozstrzygnięcie sporu i wskazanie organu właściwego do rozpatrzenia wniosku Prokuratury. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. ([...] ) stwierdziło nieważność postanowienia Burmistrza S. z dnia 15 listopada 2010 r., w którym orzekł o wyłączeniu się od załatwienia przedmiotowej sprawy.

W tym stanie rzeczy Burmistrz Miasta S. pismem z dnia 30 stycznia 2012 r. zawiadomił strony postępowania o podjęciu na nowo sprawy rozpatrzenia wniosku Prokuratury Rejonowej w sprawie zmiany stosunków wodnych na drodze [...]".

.Na podstawie dostępnych w Urzędzie Miejskim dokumentów ustalono, że:

1. procesy osuwiskowe wystąpiły w obrębie działki nr [...] będącej własnością R.J. zam. [...]

2. teren osuwiska, a także położony bezpośrednio poniżej osuwiska jest terenem źródliskowym, tj. terenem na którym wody podziemne wydostają się na powierzchnię tworząc początek cieku wodnego posiadającego otwarte koryto odprowadzające wodę do D., . Ciek ten zwyczajowo nazywany jest "koło [...]". Na długości od źródeł do drogi powiatowej [...] ciek płynie po gruntach prywatnych, na przestrzeni od drogi powiatowej do ujścia do D. posiada wydzieloną działkę będącą we władaniu Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. .

3. w dniach 15-18 lipca 2002 r. na terenie Gminy S. miały miejsce kolejne od 1997r. gwałtowne opady deszczu, które spowodowały straty w infrastrukturze komunalnej m. in. zniszczona została nawierzchnia i zamulone rowy odwadniające drogi "[...]. Straty te zostały ujęte w protokole nr [...] Komisji Wojewódzkiej ds. weryfikowania szkód spowodowanych przez klęski żywiołowe w infrastrukturze komunalnej powołanej przez Wojewodę Zarządzeniem Nr [...] z dnia 10 sierpnia 2001 r. jako droga "do [...] do [...] ". Stąd też w czerwcu 2004 r. wykonana została przebudowa najbardziej zniszczonego odcinka drogi o długości około 500 mb. Inwestycja polegała na wykonaniu podbudowy z kruszywa, nawierzchni jezdni z mieszanki mineralno-bitumicznej, udrożnieniu rowu odwadniającego z zamontowaniem koryt betonowych na odcinku 200 mb o największym spadku, a także odbudowie dwóch istniejących na remontowanym odcinku uszkodzonych przepustów, z których jeden posiadał średnicę 50 cm, drugi 40 cm. Na wykonanie powyższych robót Gmina pozyskała dotację z rezerwy celowej budżetu Państwa. Zgodnie z wymogami opracowano uproszczoną dokumentację i dokonano zgłoszenia do Starostwa Powiatowego w N. w trybie art. 29 ust. 2 pkt. 12 oraz art. 30 ust. l pkt. 2 i art. 82 ust. l i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207 z 2003 r. póz. 2016)

4. w roku 2010 miała miejsce klęska żywiołowa o skali nie posiadającej odniesienia do dotychczas występujących. W dniach od 15 do 21 maja, a następnie od 3 do 6 czerwca intensywne opady deszczu spowodowały wystąpienie szkód w skali dotychczas nie notowanej. O nadzwyczajnym - ekstremalnym charakterze zaistniałej klęski żywiołowej świadczy skala zniszczeń obejmujących m. in. 59 km dróg i 14 mostów.

Jak wynika z załącznika nr 23 do protokołu Nr [...] Komisji Gminnej ds. szacowania strat spowodowanych przez klęski żywiołowe w infrastrukturze komunalnej zweryfikowano 43 osuwiska zagrażające budynkom mieszkalnym, drogom gminnym, sieciom gazowym i wodnym, nie weryfikowano osuwisk pozostałych powstałych w lasach i na gruntach rolnych, gdyż nie stanowiły bezpośredniego zagrożenia dla infrastruktury. Do takich osuwisk zalicza się osuwisko powstałe w lesie należącym do Pana R.J.

Rozpatrując sprawę zmiany stosunków wodnych na drodze [...]" na wysokości nieruchomości będącej własnością Pana R.J. , organ I instancji stosownie do art. 29 ustawy Prawo wodne starał się ustalić czy wykonana przebudowa drogi gminnej, w ramach której wykonano szereg wyżej wymienionych robót w tym także ułożenie na odcinku 200 mb betonowych koryt ściekowych oraz wymiana przepustu spowodowały istotną zmianę stanu wody na gruncie oraz czy zaistniała szkoda jest efektem tej zmiany, czy też podobnie jak kilkadziesiąt osuwisk jakie powstały na terenie gminy była efektem klęski żywiołowej o nieznanej dotychczas skali.

W dniu 16 kwietnia 2012 r. przeprowadzony został dowód z oględzin z udziałem geologa wykonującego ekspertyzę. W wyniku oględzin stwierdzono fakt wystąpienia szkód na gruncie leśnym należącym do R.J. w postaci osunięcia się gruntu na różnych odcinkach trasy spływu wody z odwodnienia drogi [...]". Spływająca woda spowodowała wyżłobienia o różnej głębokości, a w niektórych miejscach powstały osuwiska, z których największe zlokalizowane jest w górnej części trasy spływu wody. Strony obecne w czasie oględzin wniosły swoje uwagi do protokołu. Z.J. -Pełnomocnik R.J. wniosła o usunięcie koryt ściekowych i przepustu a więc częściowe przywrócenie stanu wody na gruncie do stanu poprzedniego. Równocześnie oświadczyła, że przepust, który istniał pod drogą przed jej remontem został wybudowany bez zgody właściciela lasu. P.D. - przedstawiciel Urzędu Miejskiego w S. stwierdził, że w miejscu gdzie w czasie remontu drogi wybudowano nowy przepust istniał stary o mniejszej średnicy.

Opracowana przez firmę [...] ekspertyza zawiera wnioski, z których wynika, że: w wyniku długotrwałych i intensywnych opadów atmosferycznych w maju i czerwcu 2010 roku w obrębie leja źródliskowego cieku wodnego powstało osuwisko na długości około 480 m i szerokości 10 - 40 m. Na tym odcinku w różnych jego fragmentach osunęły się ściany doliny cieku. Osunięciu uległ gliniasto-rumoszowy materiał zwietrzelinowy tworząc zsuw i spływ zwietrzelinowy. Powstała nisza osuwiskowa o szerokości około 30 m i długości około 40 m. Przepływ korytem cieku znacznej ilości wody spowodował erozję wgłębną co uruchomiło procesy osuwiskowe. Bezpośrednią przyczyną powstania osuwiska było nadmierne nawodnienie gruntu czwartorzędnej pokrywy gliniasto - rumoszowej w czasie intensywnych opadów deszczu, oraz wpływ wód z podłoża paleogeńskiego. Zdaniem sporządzającego ekspertyzę decydujący wpływ na nawodnienie gruntu miało odprowadzenie wód opadowych z drogi gminnej przepustem dokładnie na wysokości początkowych fragmentów doliny cieku. W dalszej części wniosków wskazane są możliwe sposoby odprowadzenia wód opadowych z drogi gminnej, które wykluczą jej spływ do leja źródliskowego cieku wodnego, w obrębie którego wystąpiły procesy osuwiskowe. Zaproponowane działania mogą spowodować zmianę stanu wody na gruntach innych właścicieli przylegających do drogi "[...]" jednak nie powinny doprowadzić do powstania osuwiska.

Dalej wskazano, że art. 29 ust. 3 ustawy - Prawo wodne upoważnia wójta, burmistrza lub prezydenta miasta do nakazania właścicielowi gruntu, którego działania spowodowały zmianę stanu wody ze szkodliwymi skutkami dla nieruchomości sąsiednich - przywrócenie stanu poprzedniego lub zbudowanie urządzeń zapobiegających szkodom. Rozpatrując sprawę zmiany stosunków wodnych na drodze [...] " na wysokości nieruchomości (działki i las) własności R.J. zam. [...] organ I instancji wziął pod uwagę każdą z możliwości wskazanych w powyższym akcie prawnym. Należało zatem ustalić jaki był rzeczywisty "stan poprzedni", czyli stan sprzed wykonanej w 2004 roku przebudowy drogi. W tym celu organ przeprowadził dowód z przesłuchania świadków oraz zwrócił się do wykonawcy ekspertyzy z dodatkowymi pytaniami mającymi na celu doprecyzowanie ustaleń tego dokumentu. Z odpowiedzi udzielonej przez geologa wynika, że:

- spływ wody z drogi stanowi 18 - 20% całości wody wypływającej z przepustu

- modernizacja drogi spowodowała istotne zwiększenie ilości wody spływającej z drogi i terenów położonych powyżej drogi do przepustu

- przywrócenie stanu poprzedniego tj. likwidacja przepustu wpłynie istotnie na zmniejszenie ilości wody kierowanej na działki R.J. , również usunięcie elementów betonowych umacniających rów spowoduje niewielkie zmniejszenie ilości wody spływającej do przepustu

W dniu 23 maja 2012 r. w Urzędzie Miejskim przesłuchano świadków. Wezwany w charakterze świadka sołtys wsi G. M.G. zeznał, że stan przedmiotowej drogi przed wykonaniem przebudowy był następujący: droga miała nawierzchnię żwirową o szerokości około 3 m, przebiegała częściowo w wąwozie, częściowo po stoku góry. Posiadała odwodnienie w postaci rowu ziemnego od strony stoku, który ciągle był zamulany w czasie opadów deszczu żwirem z drogi oraz drobnymi frakcjami gleby nanoszonymi przez wodę ze stoku. Woda nie mieszcząca się w rowie płynęła drogą a w miejscu gdzie pobocza były obniżone poniżej nawierzchni spływała do lasów prywatnych. W zaniżeniu pobocza na wysokości lasu R.J. znajdował się przepust o średnicy około 30 cm, jednakże z powodu jego częstego zamulenia woda przelewała się przez drogę do lasu. Przepust został zamontowany w latach osiemdziesiątych lub dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia. Obecny przepust zamontowano w tym samym miejscu gdzie zlokalizowany był przepust poprzedni. Miejsce zamontowania przepustu wyznaczały warunki naturalne i lokalizacja poprzedniego.

Kolejny świadek J.K. pełnił funkcję sołtysa w latach dziewięćdziesiątych. Zdaniem świadka przedmiotowa droga posiadała odwodnienie w postaci rowu o dość dużym przekroju biegnącego od strony zbocza . W najniżej położonym zaniżeniu drogi znajdował się zamontowany ponad 30 lat temu przepust, który odprowadzał wodę z rowu do lasu. W okresie gdy był sołtysem rów mimo, że nikt go nie odmulał spełniał dobrze swoją funkcję. Dopiero w ostatnich latach gdy występują ulewy i powodzie mają miejsce podobne szkody. W jego lesie mimo, iż nie spływa do niego woda z żadnej drogi osunęło się około 0,15 ha gruntu wraz z drzewostanem, podobnie stało się w lesie jego sąsiada J.P. . Świadek uważa, że przyczyną osuwisk były opady atmosferyczne a nie koryta betonowe odwadniające drogę. Opady deszczu były tak intensywne, że woda nie mieściła się w korytach. Przypuszcza, że przepust w czasie remontu został zamontowany w tym samym miejscu co stary.

Po przesłuchaniu świadka J.K. prowadzący przesłuchanie zaproponował zawarcie w trybie art. 30 ustawy Prawo wodne ugody między stronami postępowania, której treść zostanie wynegocjowana na kolejnym spotkaniu. Z.J. wyraziła zamiar zawarcia ugody administracyjnej, wyznaczając warunki tej ugody tj. usunięcie koryt i przepustu. Strony postępowania dwukrotnie tj. w dniach 8 czerwca 2012 r. i 15 czerwca 2012 r. podejmowały próby osiągnięcia porozumienia co do treści ugody.

Strony zgodziły się co do tego, że woda z drogi "[...]" musi być odprowadzona do cieku "k. [...]o" bo takie jest ukształtowanie terenu. Wobec tego muszą zostać wykonane takie urządzenia do odprowadzenia wód opadowych, które zapobiegną dalszemu osuwaniu się gruntów i erozji koryta cieku, powodującej zamulanie koryta dolnego biegu potoku. Wszelkie rozwiązania prowadzące li tylko do zmniejszenia spływu wody przez grunt R.J. nie daj ą podstaw do uznania, że problem zostanie rozwiązany. W trakcie negocjacji Burmistrz S. mając powyższe na uwadze zaproponował wykup od R.J. części lasu, na której następuje spływ wody z odwodnienia drogi - działki szerokości obejmującej powstałe osuwisko, po to aby na tym gruncie wykonać urządzenia bezpiecznie odprowadzające wodę do cieku "k.K. ". Pełnomocnik R.J. Pani Z.J. po wcześniejszym porozumieniu się z synem na drugim spotkaniu w dniu 15 czerwca 2012 r. oświadczyła, że jej syn nie wyraża zgody na sprzedaż gminie S. części lasu i podtrzymuje swoje żądania dotyczące usunięcia koryt ściekowych i przepustu. W tym stanie rzeczy zawarcie ugody stało się niemożliwe.

Jak wynika z bogatego materiału dowodowego jaki organ I instancji wziął pod uwagę przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy w wyniku przebudowy drogi [...]" a w szczególności wykonania nawierzchni asfaltowej, umocnienia rowu przydrożnego elementami betonowymi i wymiany przepustu nastąpiła zmiana stanu wody na gruncie w obrębie działki nr [...] należącej do R.J . Nie można jednoznacznie stwierdzić, że ta zmiana była bezpośrednią przyczyną powstania osuwiska. Stwierdzenie w opinii geologa, że cyt. "decydujący wpływ na nawodnienie gruntu miało odprowadzenie wód opadowych z drogi gminnej przepustu dokładnie na wysokości początkowych fragmentów doliny niewielkiego cieku" nie wydaje się być przekonujące, gdyż rodzi pytanie: czy można nawodnić spływającą szybko z powodu dużego spadku wodą grunt, z którego wypływają liczne źródła wód podziemnych. Faktem bezspornym jest, że na gruncie należącym do R.J. zaistniała szkoda w postaci osuwiska do powstania którego w stopniu trudnym do określenia mogła się przyczynić erozja powodowana przez wodę z odwodnienia drogi, przepływającą przez teren źródliskowy o bardzo dużym spadku, zbudowany z dużej miąższości gliniasto rumoszowego podatnego na erozję materiału zwietrzelinowego.

Klęska żywiołowa jaka miała miejsce w maju i czerwcu 2010 r. spowodowała bardzo dużą liczbę osuwisk. Oprócz zweryfikowanych na terenie gminy 43 osuwisk zagrażających budynkom mieszkalnym i infrastrukturze, wystąpiły liczne osuwiska na gruntach rolnych i w lasach. Takie zjawiska miały miejsce również w miejscowości G. na co wskazał przesłuchany w charakterze świadka J.K. . Z przeprowadzonego przesłuchania świadków nie wynika, aby został zmieniony kierunek odpływu wody opadowej pochodzącej z odwodnienia drogi "[...] ". Spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody pociągające za sobą szkodliwe skutki dla nieruchomości sąsiednich.

Art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne wiąże z sankcją nakazu przywrócenia stanu poprzedniego lub zbudowanie urządzeń zapobiegających szkodom. Podejmując rozstrzygnięcie w tym zakresie organ rozpatrywał obie możliwości uznając, że przywrócenie stanu poprzedniego jest niecelowe a praktycznie niemożliwe. Stan poprzedni bowiem to stan sprzed przebudowy drogi. Jego przywrócenie wymagałoby zdjęcia nawierzchni asfaltowej i podbudowy drogi, usunięcie koryt ściekowych i przywrócenie "starego" przepustu o średnicy 30 lub 40cm. Po takim zabiegu w miejscu drogi powstałby nieprzejezdny wąwóz, którym woda spływałaby na teren obecnego osuwiska. Również zastosowanie częściowego przywrócenia stanu poprzedniego poprzez usunięcie koryt ściekowych i przepustu nie rozwiąże problemu. Ilość wody spływająca do doliny cieku ulegnie niewielkiemu zmniejszeniu, natomiast spowoduje w krótkim czasie degradację drogi. Istniejące rozwiązanie komunikacyjne umożliwia dojazd do kilkudziesięciu domów we wsi G. z dwóch stron. Likwidacja drogi [...]" sprawiłaby, że dojazd do tych budynków byłby możliwy tylko z jednej strony.

Taki stan jest ze społecznego punktu widzenia niemożliwy do realizacji, a niezależnie od tego nie gwarantuje że istniejące osuwisko nie będzie się powiększało wskutek erozji powodowanej przez wodę. W koszty społeczne takiego rozwiązania należałoby wliczyć również koszty dłuższego o kilka km dojazdu do przysiółka [...]" dla kilkunastu budynków, zanieczyszczenie środowiska obszaru chronionego krajobrazu większą ilością spalin oraz mniejsze bezpieczeństwo mieszkańców kilkudziesięciu budynków w przypadku utraty przejezdności jedynej wówczas drogi dojazdowej, a takie ryzyko w sytuacji często występujących ekstremalnych zjawisk atmosferycznych nie może być lekceważone.

Od decyzji tej odwołał się R.J. oraz Prokuratur Prokuratury Rejonowej w N. . R.J. w swoim odwołaniu zwrócił się o: "...usunięcie korytek betonowych i przepustu do lasu popod drogę 0 80 cm. własności R.J. .". W dalszej treści odwołania zarzucił organowi I instancji m.in. opieszałość, gdyż do tej pory mimo pism wysyłanych, robienia zdjęć i kilkakrotnych oględzin urzędników oraz geologa nie zostało nic zrobione. Dodał, iż nie wyraził zgody na przekop do jego lasu, jak również nie został o tym zawiadomiony. Prokurator Prokuratury Rejonowej w N. , wskazując, iż organ I nie ustalił wszystkich strony postępowania i nie odniósł się do wszystkich okoliczności podnoszonych przez R.J. . Podniesiono również, że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji jest niezrozumiałe i wybiegające poza przedmiot niniejszego postępowania. W końcowej części odwołania Prokurator Prokuratury Rejonowej stwierdził, iż w jego ocenie Burmistrz S. podlega wyłączeniu z mocy prawa od prowadzenia niniejszego postępowania na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 K.p.a. albowiem gmina S. jest stroną tego postępowania, a Burmistrz S. jest organem wykonawczym, reprezentującym gminę na zewnątrz, ponadto pozostaje w stosunku zatrudnienia ze stroną postępowania-gminą S. , a więc w takim stosunku prawnym, że wynika sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia [...].10.2012r. Znak:[...] działając na podstawie art.138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. u. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 ), oraz art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo Wodne (t.j. Dz. U. z 2012 r., póz. 145), uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości. Na uzasadnienie wskazano, że według art. 182 k.p.a., prokuratorowi służy prawo zwrócenia się do właściwego organu administracji publicznej o wszczęcie postępowania w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem. W przedmiotowej sprawie, impulsem do wszczęcia postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji był wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej w N. o wszczęcie postępowania w sprawie zmiany stosunków wodnych na drodze [...]) na wysokości nieruchomości (działki i las) własności R.J. , zam.[...] Należy jednakże zauważyć, że właściwy organ administracji publicznej jest związany wnioskiem prokuratora o wszczęcie postępowania administracyjnego w tym sensie, że z dniem doręczenia wniosku organ administracji publicznej podejmuje czynności powodujące wszczęcie postępowania z urzędu niezależnie od tego, czy w świetle przepisów szczególnych postępowanie wszczyna się z urzędu, czy też na wniosek strony. W związku z powyższym, przedmiot sprawy administracyjnej, prowadzonej przez organ I instancji, zakreślony został w piśmie Burmistrza S. z dnia 30,01.2012r. z którego wynika, iż zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie zmiany stosunków wodnych na drodze [...] na wysokości nieruchomości (działki i las) należącej do R.J. , w wyniku jej przebudowy na długości ok. 500 mb w czerwcu 2004r. Inwestycja ta - jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji - polegała na wykonaniu podbudowy z kruszywa, nawierzchni jedni z mieszanki mineralno-bitumicznej, udrożnienia rowu odwadniającego z zamontowaniem koryt betonowych na odcinku 200 mb o największym spadku, a także odbudowie dwóch istniejących na remontowanym odcinku uszkodzonych przepustów, z których jeden posiadał średnicę 50 cm, drugi 40 cm.

Postępowanie administracyjne prowadzone było na podstawie art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne [t.j. Dz. U. z 2012 r., póz. 145 ], zwanej dalej "Prawem wodnym", zgodnie z którym " Właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich; 2) odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. 2. Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. 3. Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom." Biorąc pod uwagę tak sprecyzowany przedmiot postępowania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. , po wnikliwej analizie stanu prawnego skonstatowało, że dokonane podczas przebudowy drogi [...]) czynności nie są objęte hipotezą art. 29 ustawy Prawo wodne. Kompetencje tzw. "policji wodnej", a więc wójta, burmistrza, prezydenta miasta jako organu I instancji obejmują wyłącznie sytuacje, gdy zmiany stanu wody zostały dokonane przez właściciela nieruchomości na jego gruncie. Tryb ten nie ma zatem zastosowania w odniesieniu do działań przedsięwziętych poza "gruntem" rozumianym jako naturalna część powierzchni ziemskiej, a w szczególności przedsięwziętych w obrębie obiektu budowlanego. Wynika to nie tylko z wykładni literalnej art. 29 ust. 3 w zw. z art. 29 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t. jedn. Dz.U. z 2012, poz 145 ze zm), ale również z wykładni systemowej i celowościowej. Trzeba bowiem zauważyć, że wznoszenie obiektów budowlanych oraz zasady ich utrzymania i użytkowania regulują odrębne przepisy prawa budowlanego, zaś organami czuwającymi nad ich przestrzeganiem są wyspecjalizowane w tym zakresie organy architektoniczno-budowlane oraz organy nadzoru budowlanego. Tymczasem w stanie faktycznym niniejszej sprawy, zarzucane działania przedsięwzięte na drodze, jako szkodliwie wpływające na grunty sąsiadujące z tą drogą w zakresie

opisanym powyżej, były wykonywane w obrębie obiektu budowlanego, tj. drogi gminnej [...]" , zatem istniejącego obiektu budowlanego. Tym samym obszarem, na którym doszło do "zmiany" nie był grunt, lecz obiekt budowlany.

Należy bowiem stwierdzić, że zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2010r. Nr 243 póz. 1623 z pózn. zm.) oraz art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2007r. Nr 19 póz. 115 z pózn. zm), droga wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami jest obiektem budowlanym, którego szczegółowe parametry techniczne określają właściwe przepisy odrębne. Aktualnie w odniesieniu do projektowania, wykonywania dróg publicznych i związanych z nimi urządzeń budowlanych, a także ich odbudowy, rozbudowy, przebudowy oraz przy remontach objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę są to przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 1999r. Nr 43, póz. 430 z pózn. zm.). W stanie prawnym i faktycznym tej sprawy, przepisy ustawy Prawo budowlane, a w szczególności art. 66 tej ustawy są przepisami szczególnymi wobec art. 29 ustawy Prawo wodne. Ingerencja Burmistrza w trybie art. 29 ustawy Prawo wodne w sferę podlegającą przepisom prawa budowlanego naruszałaby zatem kompetencje organów nadzoru budowlanego. Art. 29 ustawy Prawo wodne nie ma bowiem zastosowania w sytuacjach, w których źródłem szkody dla właściciela nieruchomości sąsiedniej jest budowa, czy też funkcjonowanie obiektów budowlanych lub urządzeń wodnych, albowiem w sprawach tych znajdują zastosowanie odpowiednio przepisy prawa budowlanego, a także art. 77, art. 64a , art. 64b ustawy Prawo wodne.

Przywołano dalej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w postanowieniu z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt II ÓW 139/11, publ. Lex nr 1121243 wskazując, że: "...art. 77 Prawa wodnego jest lex specialis wobec art. 29 tejże ustawy. Wynika to z tego, że działanie właściciela gruntu zmieniające stosunki wodne na jego gruncie dotyczy funkcjonowania urządzenia melioracji wodnej szczegółowej. Natomiast ratio legis unormowania art. 77 ust. 2 Prawa wodnego polega na tym, że jeżeli obowiązek utrzymania w należytym stanie danego urządzenia melioracji wodnej szczegółowej nie jest realizowany, to wyłącznie właściwy organ do wydania pozwolenia wodnoprawnego, tj. w tej sprawie Starosta Z. jest zobowiązany nałożyć w formie decyzji stosowne obowiązki, biorąc pod uwagę także treść pozwolenia wodnoprawnego. Ponadto są one ustalane proporcjonalnie do odnoszonych korzyści przez właścicieli gruntu oraz są ustalane przez ten organ zakresy i terminy ich wykonania. Jest więc oczywiste, że nie jest to kompetencja wójta (burmistrza), o której stanowi art. 29 Prawa wodnego. Ponadto, należy podkreślić, że urządzenia melioracji wodnej szczegółowej są inwestycją o charakterze liniowym, które przebiegają na dłuższym odcinku niż tylko jedna nieruchomość, stąd wszelkie działania muszą być skoordynowane z utrzymaniem jego drożności na całej długości. W przeciwnym przypadku, gdyby przyjąć stanowisko Starosty Z. , oznaczałoby to, że nakładane przez właściwych wójtów, na podstawie art. 29 Prawa wodnego, stosowne nakazy dotyczyłyby z jednej strony urządzenia melioracji wodnej szczegółowej, czego nie reguluje to unormowanie, a z drugiej strony w żaden sposób nie mogłoby zapewnić prawidłowej, tj. skoordynowanej jego drożności, tj. właściwego utrzymania na całej jego długości. Ponadto jest oczywiste, że przywrócenie prawidłowego utrzymania danego urządzenia melioracji wodnej szczegółowej zgodnie z dyspozycją art. 77 Prawa wodnego, po wydaniu stosownej decyzji przez Starostę Z. , powinno także przywrócić prawidłowe funkcjonowanie przedmiotowych rowów (odprowadzanie wód gruntowych spływających z przyległych pól i łąk). Dlatego też unormowanie z art. 29 ust. 3 Prawa wodnego w tym stanie prawnym i faktycznym nie tworzy normy kompetencyjnej dla Wójta Gminy S " Przytoczono także orzeczenie WSA w Łodzi z dnia 13.02.2008 r., sygn. II SA/Łd 969/07, WSA w Kielcach z dnia 29 marca 201 lr., (sygn. akt II SA/Ke 51/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, wyrok z dnia 15 lutego 1999 r., sygn. akt: IV SA 317/98; publ. LEX nr 46643, Naczelny Sąd Administracyjny (do 2003.12.31). Dalej zwrócono uwagę, że organ nie może nakładać na stronę obowiązków, których wykonania nie będzie mógł zweryfikować w ramach własnych kompetencji i uprawnień. W konsekwencji nałożenie takiego obowiązku jest konsekwencją niedopuszczalnej wykładni rozszerzającej przepisu art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Organy administracji winny mieć bowiem na uwadze, iż owszem w ich gestii pozostaje wybór środka w ramach dyspozycji art. 29 ust. 3 w/w ustawy, niemniej jednak winny także nakładać tego rodzaju obowiązki, których wykonanie są w stanie zweryfikować w jasnych uprawnień i dyspozycji przepisu, na podstawie którego dany obowiązek tony. ( por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 19.08.2010r., sygn. akt SA./ŁD 539/10)

Skargę na tę decyzję złożył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie Prokurator Rejonowy w N. , wnosząc o jej uchylenie.

Decyzji tej zarzucił:

I. naruszenie przepisu prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy tj. art.29 ust.3 ustawy z dnia 18.07.2001r. Prawo wodne(t.j.Dz. U. z 2012r.,Nr 145 z późń. zm.)poprzez błędne uznanie, że "grunt" to tylko naturalna część powierzchni ziemskiej a nie droga, która stanowi obiekt budowlany i dlatego też przedmiotowa sprawa winna być rozpoznana w trybie art. 66 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane(t.j.Dz.U. z 2010r.,Nr 243,póz.1623 z późń. zm.) przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego(PINB) podczas gdy dogłębna analiza materiałów akt sprawy, właściwa interpretacja użytego w art. 29ust.3 ustawy z dnia 18.07.2001 r. Prawo wodne pojęcia "grunt" w oparciu o przepis art.!43kc.wskazuje ,iż przy przebudowie drogi "[...]" doszło do zmiany stanu wody na gruncie co szkodliwie wpływa na grunty należące do R.J. i właściwym trybem dla rozpoznania sprawy jest tryb wskazany w art. 29 ust.3 ustawy z dnia 18.07.2001r. Prawo wodne,

Il. naruszenie przepisu prawa materialnego, mającym wpływ na wynik sprawy a mianowicie art. 107 § 3 kpa. albowiem organ II instancji nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez prokuratora a mianowicie zarzutu braku ustalenia właściciela nieruchomości oznaczonej jako działka ew. nr [...], brak odniesienia się do dokonanej przez organ I instancji oceny opinii geologicznej, brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do treści podjętego rozstrzygnięcia przez organ I instancji dot. wykonania urządzeń kanalizacji opadowej oraz zarzutu braku wyłączenia od prowadzenia niniejszego postępowania przez Burmistrza S.

Na uzasadnienie wskazał miedzy innymi, że zgodnie z treścią art. 143 zd. 1 kc. własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią w granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu. A więc własność gruntu to nie tylko własność jego powierzchni tak jak to podniósł organ II instancji. Z uwagi na powyższe nie można zgodzić się, iż regulacja art.29 ust.3 ustawy z dnia 18.07.2001r. Prawo wodne(t.j.Dz.U. z 2012r.,Nr 145) dotyczy jedynie sytuacji dokonania zmian stanu wody na gruncie rozumianym jako naturalnej części powierzchni ziemskiej i regulacja ta nie może mieć zastosowania do dokonania zmiany stanu wody na gruncie, po którym przebiega droga publiczna w wyniku przebudowy tej drogi. Skarżącego nie przekonuje argumentacja organu II instancji, iż do rozpoznania mniejszej sprawy właściwy jest PINB i że art. 66 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane jest przepisem "lex specialis" wobec art. 29 ustawy z dnia 18.07.2001r. Prawo wodne. Organ II instancji stwierdził, iż analogiczne stanowisko zajął NSA w Warszawie w postanowieniu z dnia 17.01.2012r. sygn. II ÓW 139/11;LEX nr 1121243 uznając, iż art.77 ustawy z dnia 18.07.2001r.Prawo wodne jest przepisem "lex specialis" wobec art. 29 tejże ustawy. W ocenie skrzącego stan faktyczny objęty postanowieniem NSA w Warszawie z dnia 17.01.2012r. sygn. II ÓW 139/11 jest jednak inny, dotyczy sytuacji gdy doszło do likwidacji urządzenia melioracji wodnej szczegółowej-rowu melioracyjnego wobec czego uznano, iż obowiązek utrzymania w należytym stanie urządzenia melioracji wodnej szczegółowej nie był realizowany.

W sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania ustalono, iż to właśnie z uwagi na stan drogi gminnej "[...]" , która uległa na pewnym odcinku zniszczeniu, została ona odbudowana; zostały odbudowane 2 przepusty drogowe oraz wykonano odwodnienie drogi. W ocenie skarżącego materiał dowodowy w sprawie świadczy, iż spełnione zostały warunki do rozpoznania przedmiotowej sprawy w trybie art.29 ust.3 ustawy z dnia 18.07.2001 r. Prawo wodne. Z przepisu art. 29 cyt. ustawy wynika, iż dotyczy on wszelkich zmian stanu wody na gruncie jeśli zmiana ta mogłaby być szkodliwa dla gruntów sąsiednich. Należy również podnieść, iż w piśmie z dnia 5.08.2010r. R.J. skierowanym do Prokuratury z prośbą o interwencje w tej sprawie wskazał on, iż w wyniku remontu (przebudowy) drogi gminnej G. w rowie odwadniającym wzdłuż drogi umieszczono korytka ściekowe i skierowano wody opadowe poprzez przepust na jego nieruchomość powodując ogromne spustoszenie i straty (straty w drzewostanie , osunięcia gruntu). Na treść tego pisma powołał się prokurator kierując w dniu 14.10.2010r. wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w trybie art. 29 ust.3 ustawy z dnia 18.07.2001r. Prawo wodne i w/w pismo R.J. zostało dołączone do wniosku. Powyższe również, w ocenie skarżącego przemawia za tym, iż właściwym w tej sprawie trybem do prowadzenia postępowania administracyjnego jest tryb wskazany w art. 29 ust.3 ustawy z dnia 18.07.200Ir. Prawo wodne. Nadto poniesiono, iż organ II instancji wbrew treści art. 107 §3 kpa. nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez prokuratora a mianowicie do zarzutu braku ustalenia wszystkich stron postępowania albowiem nie ustalono właściciela nieruchomości oznaczonej jako działka ew. nr 469/6 chociaż uzyskana w sprawie opinia biegłego geologa wskazuje, iż zmiana stanu wody na gruncie-na drodze [...]" szkodliwie wpływa również na nieruchomość stanowiącą działkę nr [...]; zarzutu braku odniesienia się do dokonanej przez organ I instancji oceny opinii geologicznej; zarzutu braku odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do treści podjętego rozstrzygnięcia przez organ I instancji dot. wykonania urządzeń kanalizacji opadowej; zarzutu rozpoznania niniejszej sprawy przez Burmistrza S. pomimo istnienia przesłanki do wyłączenia z mocy prawa tego organu od rozpoznania przedmiotowego postępowania. Przepis art. 107ust.3 kpa. określający co powinno zawierać uzasadnienie faktyczne decyzji obowiązuje wszystkie organy administracji publicznej wydające decyzje bez rozróżnienia na organy I i II instancji i brak jest w kpa. przepisu, który zwalniałby organ administracji rozpoznający sprawę od spełnienia wymogów dla uzasadnienia decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm.) dalej zwana p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu.

Skarga jest uzasadniona w całości.

Kluczowym dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest treść art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t. jedn. Dz.U. z 2012, poz 145 ze zm). Stosownie do tego przepisu przesłankami nałożenia na właściciela gruntu obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom jest spowodowanie zmiany stanu wód na gruncie oraz wynikająca z tego szkoda dla gruntów sąsiednich. Z brzmienia art. 29 ustawy Prawo wodne wynika ogólny zakaz dokonywania przez właściciela działki jakichkolwiek zmian stanu wody na gruncie oraz kierunku jej spływu, ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz obowiązek prawny usunięcia wszelkich przeszkód oraz zmian powstałych na jego działce, jeżeli szkodliwie wpływają one na grunty sąsiednie. Do stosowania tych sankcji są upoważnieni: wójt, burmistrz lub prezydent miasta.

Jak słusznie podniesiono w skardze nie ma podstaw by twierdzić, że regulacje obu ustaw Prawo budowlane i Prawo wodne wzajemnie się wykluczają, a art. 66 ustawy Prawo budowlane stanowi "lex specialis" wobec przepisu art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Zmiana stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich bardzo często wiąże się z budową obiektów budowlanych, ich remontem, czy modernizacją, co nie oznacza, po pierwsze, że przedmiotem zmiany nie jest "grunt" tylko obiekt budowlany (przecież obiekt budowlany, w tej sprawie droga, położony jest właśnie na gruncie), a po drugie, że następuje automatyczne przeniesienie uprawnienia do orzekania w tym przedmiocie na organy nadzoru budowlanego. Nie jest bowiem wykluczona możliwość dochodzenia ochrony interesów w trybie art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, w sytuacji gdy zmiana stanu wody na gruncie wynika z faktu realizacji inwestycji na podstawie pozwolenia na budowę, a ochrona ta nie jest realizowana zgodnie z prawem, na przykład wskutek wadliwości pozwolenia na budowę w tym zakresie (brak uregulowania w ogóle tej kwestii, czy tylko częściowe rozważenie wpływu inwestycji objętej pozwoleniem na budowę na stosunki wodnoprawne).

W przedmiotowej sprawie Kolegium błędnie stwierdziło, że ponieważ zarzucana zmiana stanu wody na gruncie ma związek z modernizacją drogi będącej obiektem budowlanym, to przedmiotem zmiany nie był "grunt" lecz obiekt budowlany, a ponieważ tryb postępowania oparty na przepisie art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne nie ma zastosowania w odniesieniu do działań przedsięwziętych poza "gruntem" rozumianym jako naturalna część powierzchni ziemskiej, a w szczególności przedsięwziętych w obrębie obiektu budowlanego, to zastosowanie będą miały odpowiednie przepisy Prawa budowlanego, a organem właściwym do ich rozpatrzenia będzie właściwy inspektor nadzoru budowlanego. Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych Kolegium uznało, że tryb określony w art. 29 ustawy prawo wodne nie ma zastosowania w sytuacjach, w których źródłem szkody dla właściciela nieruchomości sąsiedniej jest budowa czy też funkcjonowanie obiektów budowlanych lub urządzeń wodnych, co oznacza, że art. 29 ustawy prawo wodne odnosi się zasadniczo do sytuacji, w których przyczyna szkodliwej zmiany stanu wody na gruncie, np. zalewania działek sąsiednich, nie leży w naruszeniu przepisów prawa budowlanego, bądź też w zakresie niewłaściwego użytkowania obiektu budowlanego.

Organ odwoławczy nie wyjaśnił, czy i dlaczego dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy powołane orzeczenia sądowe mogą mieć jakiekolwiek znaczenie. W szczególności przywoływanie i obszerne cytowanie orzeczeń dotyczących wzajemnego stosunku art. 29 i art. 77 ustawy prawo wodne jest zupełnie nieadekwatne istniejącego w tej konkretnej sprawie stanu faktycznego. Organ nie podał, jakie ewentualne naruszenia przepisów prawa budowlanego bierze pod uwagę, szkodliwie wpływające na grunty sąsiednie, nie poczynił własnych ustaleń (względnie nie oświadczył czy podziela ustalenia organu I Instancji) czy i w jaki sposób doszło do zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich, czy zmiany te były wynikiem ewentualnego naruszenia przepisów prawa budowlanego (a jeżeli tak, to w jakim zakresie, a w związku z tym, dlaczego w tym zakresie nie przekazano sprawy do organu właściwego), czy też były wynikiem prac związanych z modernizacją drogi i prac wykonanych jedynie przy tej okazji.

W przedmiotowej sprawie Organ I Instancji zebrał obszerny i wyczerpujący materiał dowodowy, który w ogóle nie został przez organ odwoławczy rozpatrzony i oceniony.

Ze względu na zarzut naruszenia stosunków wodnych obowiązkiem organu odwoławczego było rozpoznać zarzuty odwołania i ustosunkować się do nich oraz ustalić: stan wody na gruncie (działkach objętych nin. postępowaniem) przed dokonaniem modernizacji drogi, czy doszło do jego zmiany, wskutek czego te zmiany nastąpiły (uwzględniając wszystkie czynniki), czy zmiany te szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie (pamiętając, że wielkość, czy rozmiar szkody w tym postępowaniu nie ma znaczenia) i czy rozwiązanie zaproponowane w decyzji organu I Instancji będzie najbardziej racjonalne.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę w całości podziela pogląd, że bez znaczenia pozostaje okoliczność z jakich przyczyn dochodzi do wyrządzania szkody na działce sąsiedniej z powodu zmiany stosunków wodnych na gruncie właściciela. Właściciel ten zawsze zobowiązany jest to usunięcia zmian w odpływie wody (Postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2008 r. sygn. II OW 33/08).

Uzasadniony jest także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 107 § 3 KPA, gdyż organ w ogóle nie odniósł się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu skarżącego Prokuratora. Innymi słowy – odwołania nie zostały przez organ II Instancji rozpoznane.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. uwzględni pogląd prawny wyrażony w niniejszym wyroku oraz rozpozna odwołania od decyzji organu I Instancji.

Z wszystkich wyżej wymienionych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ppsa orzeczono jak sentencji wyroku.