Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1147/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 64 ust. 3, art. 64d ust. 2 pkt 1, art. 140aa ust. 1, art. 140aa ust. 4 pkt 1 i 2, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2020 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "organ", "GITD"), działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej kpa), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 190; dalej prd), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068), § 3 ust. 1 pkt 11, § 5 ust. 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm.; dalej rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów), po rozpatrzeniu odwołania Z. J. (dalej: "Skarżący") wniesionego od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "[...]WITD") z [...] sierpnia 2019 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych, utrzymał w mocy ww. decyzję.

Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] maja 2019 r. na drodze krajowej nr [...] został zatrzymamy do kontroli 4-osiowy samochód ciężarowy marki [...] o nr rej [...]. Samochodem kierował M. J., który wykonywał przewóz materiału sypkiego w postaci kruszywa (ładunek podzielny) na trasie ul. [...], w imieniu i na rzecz Skarżącego. W toku kontroli kierowca okazał wypis z licencji, dowód rejestracyjny, prawo jazdy, dokument przewozowy i kartę kierowcy. Kontrolowany pojazd poddano ważeniu kontrolnemu przy użyciu wagi przeznaczonej do ważenia pojazdów w ruchu marki [...] o nr [...], posiadającej ważną do 30 kwietnia 2021 r. legalizację wystawioną przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...],

W wyniku ważenia pojazdu uzyskano następujące wartości: pierwsza oś – 7 440 kg (po odjęciu 2 % błędu pomiarowego 7 240 kg), druga oś – 7 000 kg (po odjęciu 2 % błędu pomiarowego 6 800 kg), podwójna oś napędowa – grupa dwóch osi składowych napędowych 25 740 kg (po odjęciu 2 % błędu pomiarowego 25 140 kg), rzeczywista dopuszczalna masa całkowita zestawu pojazdu - 40 180 kg (po odjęciu 2 % błędu pomiarowego 39 180 kg).

Pomiary pojazdu przyrządem wstęgowym o nr [...] oraz przymiarem teleskopowym o nr [...] wykazały: długość pojazdu – 8,5 m, wysokość pojazdu 3,15 m, szerokość pojazdu 2,50 m (wymiary w granicach normy).

Ustalenia kontroli potwierdza protokół kontroli z [...] maja 2029 r. nr [...].

Pismem z 28 maja 2019 r. [...] WITD zawiadomił Skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie naruszenia przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Decyzją z [...] sierpnia 2019 r. [...] WITD nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych. Podstawę faktyczną naruszenia stanowiło wykonywanie przewozu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 20 %. Uzasadniając nałożenie kary [...] WITD wskazał na przekroczenie o 6 140 kg - tj. o 32,32 % nacisku podwójnej osi napędowej oraz przekroczenie o 7 180 kg – tj. o 22,44 % dopuszczalnej masy całkowej pojazdu (dmc).

W odwołaniu od ww. decyzji Skarżący zaznaczył, że kierujący pojazdem nie dysponował zezwoleniem kategorii I lub II, bowiem nie miał wiedzy, że załadowany towar spowoduje przekroczenie dmc pojazdu. Podniósł jednocześnie, że powodem przekroczenia dmc były opady deszczu, które spowodowały namoknięcie kruszywa, co w konsekwencji doprowadziło do zwiększenia jego masy. Skarżący nie zgodził się przy tym ze stwierdzonym w toku kontroli przekroczeniem dopuszczalnej normy o 22,44 %. Podkreślał, że w toku prowadzonego postępowania przedstawił dowód na okoliczność zwiększenia gęstości ładunku po jego namoknięciu. W jego ocenie, wskazany dowód potwierdzał okoliczność, że gdyby nie opady deszczu, pojazd po załadunku nie przekraczałby dopuszczalnej normy.

Decyzją z [...] marca 2020 r. GITD utrzymał mocy decyzję [...] WITD z [...] sierpnia 2019 r.

Wskazując na treść art. 2 ust. 35a, art. 64 oraz art. 140 aa prd oraz § 3 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów GITD stwierdził, że z całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Ustalenia kontroli wykazały, w sposób niewątpliwy, naruszenia dopuszczalnych norm: rzeczywista masa całkowita pojazdu 39,18 t – przekroczenie o 7,18 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 22,44 %); nacisk podwójnej osi napędowej pojazdu – 25,14 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) – przekroczenie o 6,14 t – przekroczenie o 32,32 % w pełni uzasadniają.

Przywołując treść art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit c prd zaznaczył, że karę pieniężną, o której mowa w art. 140 aa ust. 1 prd, ustala się w wysokości 15 000 złotych – za brak zezwolenia kategorii VII – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 20 %.

GITD zauważył jednocześnie, że norma dotycząca nacisków osi podwójnych jest identyczna na wszystkich kategoriach dróg, zatem ich przekroczenie powoduje zakwalifikowanie naruszenia do przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdyż tylko ono dopuszcza ich przekroczenie.

Odnosząc się zarzutów odwołania, dotyczących braku wpływu na powstałe naruszenia GITD stwierdził, że pomiędzy zachowaniem Skarżącego, a stwierdzonym w toku kontroli naruszeniem istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy. Podmiot wykonujący przejazd przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom.

Wskazując na treść art. 140aa ust. 4 prd GITD wskazał, że wprawdzie w rozpoznawanym przypadku przewożono kruszywo, które jest ładunkiem sypkim jednak ze względu na stwierdzone przekroczenie dmc pojazdu przepis art. 140aa ust. 4 pkt 2 prd nie znajduje zastosowania w sprawie.

Odpierając zarzuty Skarżącego GITD wyjaśnił, że w trakcie kontroli drogowej weryfikowana jest rzeczywista masa całkowita, która zgodnie z brzmieniem art. 2 pkt. 55 prd stanowi masę pojazdu łącznie z masą znajdujących się na nim rzeczy i osób. Wszystkie te elementy mają wpływ na rzeczywistą masę całkowitą, która jest mierzona podczas kontroli drogowej. Podkreślił również, że podczas kontroli kierowca nie posiadał żadnego dokumentu przewozowego z którego wynikałaby masa ładunku.

Zdaniem organu, przez prostą czynność zważenia pojazdu po załadunku Skarżący miał możliwość skontrolowania dmc pojazdu i ewentualnego dostosowania pojazdu do obowiązujących norm. Argumentacja strony dotycząca zwiększenia masy ładunku przez opad deszczu nie może uwolnić przewoźnika od odpowiedzialności za powstałe naruszenia, któremu mógł zapobiec.

GITD nadmienił również, że ładunek można było zabezpieczyć np. poprzez przykrycie go odpowiednią plandeką.

Zdaniem GITD, wydając decyzję z [...] sierpnia 2019 r. [...] WITD nie naruszył przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucił ww. decyzji naruszenie:

1. art. 140aa ust. 4 pkt. 1 prd, poprzez brak uwzględnienia okoliczności, że ładunek był zamoknięty, co Skarżący wykazał dokumentem: "[...], potwierdzającym znaczne zwiększenie (o 25%) gęstości nasypowej kruszywa w stanie wilgotnym i ostatecznie brak odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i umorzenie postępowania wobec okoliczności i dowodu, które wskazują że podmiot dochował należytej staranności i nie miał wpływu na powstanie naruszenia,

2. art. 8 kpa poprzez brak weryfikacji ustaleń zawartych w protokole kontroli stanowiącym podstawę decyzji organu I instancji m.in. przez brak weryfikacji rozbieżności zawartych w protokole i w załączniku do protokołu zawierającym opis naruszenia, polegających na podaniu innej temperatury w czasie dokonania pomiaru oraz innego nr urządzenia pomiarowego oraz nie ustosunkowanie się do przedstawionego wyniku badania pomiaru gęstości i wilgotności mieszanki niezwiązanej [...],

3. art. kpa w związku art. 91 ust. 3 Konstytucji RP poprzez naruszenie obowiązku nadrzędnego stosowania prawa unijnego nad prawem krajowym, wobec kolizji między art. 41 ust. 2 pkt. 1 udp w z art. 140aa ust. 1 i 3 prd poprzez brak zastosowania przepisów dyrektywy 96/53/WE ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym.

Wskazując powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji [...] WITD z [...] sierpnia 2019 r., umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł m.in., że rozpoznając odwołanie GITD nie uwzględnił wyjaśnień Skarżącego złożonych w toku postępowania a dotyczących okoliczności, w których doszło do przekroczenia dmc pojazdu. Podkreślił, że pojazd został załadowany w dniu poprzedzającym transport w sposób prawidłowy bez przekroczenia dopuszczalnej ładowności, co by powodowało konieczność uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. Znaczne opady deszczu w porze nocnej spowodowały zwiększenie ciężaru prawidłowo załadowanej masy. Na tę okoliczność Skarżący odwołał się do dokumentu "Wynik badania pomiaru gęstości i wilgotności mieszanki niezwiązanej [...]" sporządzonego w dniu [...] maja 2019 r. Jego zdaniem, nakładanie na podmiot obowiązków nie przewidzianych przepisami prawa i obciążanie go odpowiedzialnością za brak przewidzenia niekorzystnych warunków atmosferycznych, których rozmiarów nie można przewidzieć, jest niedopuszczalne i narusza zasadę zaufania przewidziana w art. 8 kpa.

Skarżący wskazał ponadto na nieprecyzyjny, w jego ocenie, opis naruszenia zawarty w załączniku do protokołu kontroli dotyczący przekroczenia dmc pojazdu. Skoro organ wskazuje, że "rzeczywista dopuszczalna masa" wynosiła 40 180 kg, to na jakiej podstawie stwierdza następnie jej przekroczenie?.

Podkreśla ponadto, że organ odwoławczy nie ustosunkował się także do błędnego zapisu protokołu, w którym w części zawierającej "opis naruszenia" zawarto stwierdzenie, że temperatura powietrza w czasie ważenia wynosiła 18°C i że pomiaru dokonano legalizowanym termometrem o nr 0410. Tymczasem na stronie 2 protokołu w części wyniki przeprowadzonej kontroli pojazdu lub zespołu pojazdów z ładunkiem wskazano, że temperatura w miejscu ważenia wynosiła 14°C i że pomiaru dokonano za pomocą termometru o nr 0312.

Skarżący nie zgodził się ponadto ze stanowiskiem organu, że wyrok TSUE w sprawie C-127/7 z 29 marca 2019 r. nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie ponieważ dotyczy dopuszczalnego nacisku na osi pojedynczej, natomiast w sprawie doszło do naruszenia dopuszczalnej masy całkowitej oraz dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o ojej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazuje, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Definicję pojazdu nienormatywnego zawiera przepis art. 2 pkt 35a prd. Zgodnie z tym przepisem przez pojazd nienormatywny rozumie się pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się jednolicie, że przepisy o drogach publicznych określające dopuszczalne naciski osi pojazdu, do których odwołano się w definicji pojazdu nienormatywnego zawartej w art. 2 pkt 35a prd, to zarówno przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, jak i przepisy dotyczące dróg, zamieszczone w ustawie – Prawo o ruchu drogowym i w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Podkreśla się, że w art. 2 pkt 35a jest mowa o przepisach o drogach publicznych, a nie przepisach ustawy o drogach publicznych (v. wyrok NSA z 25 kwietnia 2018 r., II GSK 2003/16 i II GSK 2489/16; z 5 czerwca 2018 r., II GSK 2346/16 i II GSK 100/17; z 9 października 2018 r., II GSK 2932/16; z 23 października 2018 r., II GSK 3470/16; z 12 czerwca 2019 r., II GSK 878/17; z 3 lipca 2019 r., II GSK 1023/17 oraz z 9 lipca 2019 r., II GSK 1093/17).

W powołanych wyżej orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów mogą stanowić podstawę uznania pojazdu za nienormatywny w zakresie dopuszczalnych nacisków osi wielokrotnych.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 11 w sprawie warunków technicznych pojazdów dopuszczalna masa całkowita pojazdu z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku pojazdu samochodowego o liczbie osi większej niż trzy - 32 tony. Natomiast dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać w przypadku grupy osi składającej się z dwóch osi napędowych, przy odległości (d) między osiami składowymi nie mniejszej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m lub w przypadku pojazdów, o których mowa w § 4 ust. 2, nie większej niż 2 m (1,30 < d < 1,80 lub 2,00) - 18 t; dopuszcza się 19 ton, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w koła bliźniacze lub koła pojedyncze wyposażone w szerokie opony (typu Super Single) i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5b, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w koła bliźniacze, a największy nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 t.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] maja 2019 r. kontroli drogowej poddano czteroosiowy samochód ciężarowy marki [...]o numerze rejestracyjnym [...]. Pojazdem wykonywano przewóz materiału sypkiego w postaci kruszywa, w imieniu i na rzecz Skarżącego. Dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej na drodze, na której dokonano zatrzymania wynosił 11,5 t.

W trakcie kontroli dokonano pomiaru nacisków osi, rzeczywistej masy całkowitej oraz wymiarów zewnętrznych. W wyniku ważenia pojazdu stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej – grupa osi składowych napędowych o 6,14 kg – tj. o 32,32 % oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 7,18 kg – tj. o 22,44 %. Wymiary zewnętrzne kontrolowanego pojazdu mieścił się w dopuszczalnych normach.

Jak wskazano powyżej, dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać w przypadku grupy osi składającej się z dwóch osi napędowych 19 t. Z podpisanego (bez uwag) przez kierującego pojazdem protokołu kontroli wynika, że nacisk na podwójnej osi napędowej pojazdu, stanowiącej grupę dwóch osi składowych napędowych, wynosił po odjęciu 2% zaokrąglonych w górę do 0,1 t - 25,14 t co niewątpliwie stanowiło przekroczenie dopuszczalnego nacisku o 6,14 t – tj. o 32,32 %.

Ciężar pojazdu (rzeczywista masa pojazdu) ustalony w toku kontroli wynosił 40,18 t (v. wydruk zawierający dane o parametrach pojazdu uzyskanych w wyniku ważenia k 17 akt administracyjnych), co po odjęciu 2 % błędu pomiarowego dawało wynik 39,18 t i stanowiło przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 7,18 t - tj. o 22,44%.

Przejazd pojazdów nienormatywnych po drogach publicznych jest dopuszczalny tylko po spełnieniu warunków określonych w ustawie. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 prd ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej. Prawo o ruchu drogowym przewiduje siedem kategorii zezwoleń (kategorie I-VII). Wymiary, masa oraz naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń poszczególnych kategorii oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, określone zostały w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy (art. 64 ust. 3 prd).

Przepis art. 64 ust. 2 prd stanowi jednak, że zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Przewóz ładunków podzielnych nie jest zatem co do zasady dopuszczalny w przypadku przekroczenia parametrów pojazdu (nacisku osi, masy lub wymiarów).

Okolicznością bezsporną w sprawie jest rodzaj przewożonego towaru tj. kruszywa (ładunek podzielny).

Karę za stwierdzone w toku kontroli naruszenie nałożono, jak za brak zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach.

Z treści art. 64d ust. 1 prd wynika, że zezwolenie kategorii VII wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-VI. Z kolei przepis art. 64d ust. 2 pkt 1 prd nie dopuszcza wydawania zezwoleń kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego przewożącego ładunek podzielny. Przepis art. 140aa ust. 1 prd przewiduje natomiast nałożenie kary pieniężnej zarówno za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez wymaganego zezwolenia, jak i za przejazd takich pojazdów niezgodnie z warunkami określonymi dla odpowiedniego zezwolenia.

Tak więc nawet wówczas, gdy mamy do czynienia z sytuacją, w której pojazd jako nienormatywny kwalifikuje się do wydania zezwolenia kategorii VII, ale ze względu na rodzaj ładunku (podzielny) takiego zezwolenia nie może otrzymać, to przejazd takim pojazdem nienormatywnym podlega karze, na takich zasadach, jak przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia kategorii VII (por. wyrok NSA z 10 października 2019 r., II GSK 2872/17 – dostępne w CBOSA).

Jak wynika z treści art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c prd, karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1 prd ustala się, za brak zezwolenia kategorii VII, w wysokości 15 000 złotych, w pozostałych przypadkach, a więc w przypadku, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekracza dopuszczalne wartości o więcej niż 20%.

Ustalenia kontroli, w sposób niewątpliwy potwierdzały przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu oraz dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej o więcej niż 20 %.

Za prawidłowe Sądu uznał twierdzenie organu, że w sprawie nie było przesłanek do zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 1 i 2 prd.

Według art. 140aa ust. 4 prd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1. okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1:

a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem,

b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub

2. rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna.

W rozpatrywanym przypadku wprawdzie przewożono kruszywo, które jest ładunkiem sypkim jednak ze względu na stwierdzone przekroczenie dmc pojazdu organ prawidłowo uznał, że art. 140aa ust. 4 pkt 2 prd nie znajduje tu zastosowania.

W toku prowadzonego postępowania Skarżący nie przedstawił również dowodów świadczących o dochowaniu należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Zdaniem Sądu, realizując przewóz w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przedsiębiorca obowiązany jest znać i przestrzegać przepisy prawa obowiązujące w tej dziedzinie oraz być świadomy konsekwencji, następujących w przypadku stwierdzenia naruszeń. Możliwość zwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie prawa jest uzależniona od wykazania, że dołożył on należytej staranności, to znaczy uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa.

Według oświadczenia Skarżącego zawartego w treści pisma z 10 czerwca 2019 r., załadunek kruszywa w dniu [...] maja 2019 r. odbywał się "objętościowo, po tyle samo". Można zatem założyć, że kierujący pojazdem wyjeżdżając z placu składowego firmy na drogę publiczną nie miał wiedzy, jaka jest rzeczywista masa całkowita pojazdu i czy doszło do ewentualnego przekroczenia dmc pojazdu. W toku kontroli kierujący pojazdem nie dysponował żadnym dokumentem przewozowym, z którego wynikałaby masa samego ładunku.

Przywołane przez Skarżącego okoliczności związane z towarzyszącymi załadunkowi obfitymi opadami deszczu, które niewątpliwie mogły mieć wpływ na zwiększenie gęstości nasypowej kruszywa, w ocenie Sądu, nie mogą stanowić okoliczności uzasadniającej uwolnienie się przewoźnika od odpowiedzialności za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Jak trafnie podkreśla organ, podmiot wykonujący przewóz powinien dysponować wiedzą na temat właściwości przewożonego ładunku i w razie konieczności zabezpieczyć go przed ewentualnym wpływem niekorzystnych warunków atmosferycznych, które mogły wpływać na jego parametry wagowe. Zwykła czynność zważenia pojazdu po jego załadunku a przed opuszczeniem placu składowego firmy umożliwiłaby weryfikację w zakresie dmc pojazdu, natomiast zabezpieczenie ładunku plandeką uchroniłoby go przed namoknięciem.

Odnosząc się do zarzutu związanego z rozbieżnością pomiędzy protokołem kontroli a jego załącznikiem w zakresie określenia numeru przyrządu pomiarowego oraz pomiaru temperatury powietrza podczas ważenia pojazdu, Sąd stwierdza, że powyższe stanowi oczywistą omyłkę pisarską i pozostaje bez wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie.

Zważywszy powyższe Sąd stwierdza, że w działaniu organów wydających decyzje nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Tym samym za niezasadne należy uznać zarzuty podniesione przez skarżącego odnoszące się zarówno do naruszenia przepisów postępowania jak i przepisu art. 140 ust. 4 pkt 1 prd.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) oddalił skargę.