Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 838/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Inne~Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 110 ust. 2 pkt 5 i ust. 8 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji ( tekst jednolity Dz.U. z 2007Nr 43, poz. 277 ze zm.)
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka - Kuligowska Sędziowie Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Windak Protokolant Tomasz Korpal po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji , działając na podstawie art. 110 ust. 1 i 5 pkt 2 oraz ust. 6 i 8 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43 poz. 277 ze zm.) przyznał nadkomisarzowi R. O. nagrodę roczną za [...] r. w wysokości [...] jednomiesięcznego uposażenia.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że orzeczeniem personalnym Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia [...] r. nadkomisarz R. O. został uznany winnym popełnienia zarzucanego czynu, przy czym odstąpiono od wymierzenia kary. Zgodnie z art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, nagrodę roczną obniża się policjantowi w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. W myśl art. 110 ust. 8 pkt 1 cytowanej ustawy, obniżenie nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił czyn o którym mowa w ust. 5 pkt 2, a jeżeli nagroda została już wypłacona, za rok w którym postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie z art. 110 ust. 6 ww. ustawy, obniżenie nagrody rocznej może nastąpić w granicach od 20% do 50%.

W związku z powyższym w dniu [...] r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w celu wykonania dyspozycji art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji o czym stosownie do art. 61 § 4 kpa poinformowano stronę, zawiadamiając jednocześnie o uprawnieniach strony wynikających z przepisów kpa. Na złożony przez stronę w dniu [...] r. wniosek o umorzenie postępowania, udzielono odpowiedzi odmownej, a pismem z dnia [...] r. poinformowano stronę o planowanym zamknięciu postępowania w dniu [...] r. Na złożone w dniu [...] r. pismo zatytułowane "odwołanie od decyzji odmownej w sprawie wniosku o umorzenie postępowania" oraz skargę na przedmiotowe postępowanie administracyjne pismami z dnia [...] r. i [...] r. udzielono stronie odpowiedzi. Wniosek z dnia [...] r. o wyłączenie z postępowania Komendanta Wojewódzkiego Policji a także Komendanta Miejskiego Policji odpowiednio postanowieniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] r. oraz postanowieniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., został rozpatrzony odmownie. Uwzględniając wniosek Naczelnika Sekcji Techniki Kryminalistycznej KMP o obniżenie nagrody rocznej za [...] r. oraz charakter popełnionego przez stronę przewinienia nagrodę roczna obniżono o 20 % tj. do 80% jednomiesięcznego uposażenia. Ze względu na ważny interes strony oraz wykonanie dyspozycji art. 110 ust. 1 ustawy o Policji rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W odwołaniu nadkomisarz R. O. wniósł o stwierdzenie nieważności względnie o uchylenie rozkazu personalnego z dnia [...]r.

W uzasadnieniu odwołania podniósł, że rozkaz o obniżeniu nagrody rocznej wydano przedwcześnie, bowiem w niniejszej sprawie złożył wniosek o zawieszenie postępowania, który został oddalony postanowieniem Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...]r. Na postanowienie to złożył zażalenie, które Komendant Wojewódzki Policji rozpatrzył postanowieniem nr [...] z dnia [...]r. W dniu [...]r. złożył wniosek o wyjaśnienie treści postanowienia nr [...].

Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...]r. odmówił wyjaśnienia treści postanowienia nr [...] i zgodnie z pouczeniem złożył zażalenie do Komendanta Głównego Policji, i oczekuje na jego rozpatrzenie.

Zdaniem odwołującego się, brak ostatecznego wyjaśnienia treści postanowienia nr [...] oraz fakt przysługującego mu wciąż prawa skargi do WSA czyni, iż wydanie rozkazu o obniżeniu nagrody było przedwczesne.

Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu odwołania, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że stosownie do art. 110 ust. 1 i ust. 5 pkt 2, ust. 6 i ust. 8 ustawy o Policji, za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym policjantowi przysługuje nagroda roczna w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia, a nagrodę tę obniża się w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. Obniżenie nagrody może nastąpić w granicach od 20 % do 50 % wysokości nagrody za rok kalendarzowy w którym policjant popełnił przewinienie dyscyplinarne, a jeżeli nagroda została już wypłacona, za rok w którym postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.

Naruszenie dyscypliny służbowej musi zostać stwierdzone orzeczeniem posiadającym walor prawomocności. Jak ustalił organ I instancji, orzeczeniem dyscyplinarnym nr [...] z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji uznał nadkomisarza R. O. winnym popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego. Organ I instancji nie ustalił jednak, czy orzeczenie to posiadało walor prawomocności, co ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Stosownie bowiem do art. 135k ust. 1 ustawy o Policji, postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne. Od orzeczenia wydanego w I instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Zgodnie z art. 135f ust. 6 ustawy orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma wydane w toku postępowania dyscyplinarnego doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony. W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w rożnych terminach pisma od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia wcześniejszego doręczenia.

Organ odwoławczy podniósł też, ustawa o Policji nie reguluje trybu doręczania orzeczeń dyscyplinarnych, stanowi jednak w art. 135p ust 1, iż w zakresie w ustawie nie uregulowanym do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego – dalej kpk - dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Stosownie do art. 135o ustawy o Policji, orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono. Zgodnie z przepisami kpk regulującymi kwestie doręczania pism, przesyłka zawierająca wskazane wyżej orzeczenie dyscyplinarne została przesłana listem poleconym za pośrednictwem poczty na wskazany przez stronę adres domowy (art. 131 § 1 kpk). W związku z brakiem możliwości doręczenia jej adresatowi osobiście lub w inny wskazany w art. 132 kpk sposób, przesyłkę pozostawiono w najbliższej placówce operatora publicznego, zawiadamiając adresata o pozostawieniu przesyłki w dniach [...] r. i [...] r. (awizo). Przesyłka nie została podjęta.

Należy zatem przyjąć, że orzeczenie dyscyplinarne zostało skutecznie doręczone nadkomisarzowi R. O. w dniu [...] r., tj. w ostatnim dniu terminu do odebrania orzeczenia z placówki pocztowej. Od dnia [...] r. zaczął biec 7 dniowy termin do wniesienia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego, który upłynął z dniem 19 grudnia 2007 r. We wskazanym wyżej terminie obwiniony nie złożył odwołania, zatem orzeczenie dyscyplinarne stało się prawomocne.

W niniejszej sprawie pozbawienie policjanta prawa do części nagrody rocznej za [...] r. stanowi konsekwencje uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji, a rozstrzygniecie podjęte przez organ I instancji stanowiło jedynie wypełnienie ciążącego na przełożonym właściwym w sprawach osobowych ustawowego obowiązku wynikającego z art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji.

Organ odwoławczy uznał za nietrafny zarzut, że rozkaz personalny został wydany przedwcześnie wskazując, że postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. od którego zażalenie nie zostało rozpoznane dotyczy odrębnej przedmiotowo sprawy, tj. postępowania związanego z obniżką dodatku służbowego, wszczętego w dniu [...] r. w celu obniżenia nadkomisarzowi R. O. dodatku służbowego w związku z nie wywiązywaniem się z obowiązków służbowych, stwierdzonym w opinii służbowej.

Odnosząc się do skali obniżenia nagrody rocznej o 20% organ odwoławczy wyraził pogląd, że jest ona adekwatna do charakteru i skutków przewinienia dyscyplinarnego policjanta, przy czym jest to dolna granica obniżki wskazanej w art. 110 ust. 6 ustawy o Policji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. O. wniósł o uchylenie opisanego wyżej rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego wydanego przez organ I instancji wskazując, że rozkaz ten wydano przedwcześnie, tj. przed zakończeniem toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym postępowania ze skargi na odmowę przyjęcia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji .

Skarżący wskazał, że w latach [...] wszczęto i prowadzono przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne pod bezprawnym i kuriozalnym zarzutem pominięcia drogi służbowej, tj. pośrednictwa przełożonych (podlegających z powodu nieprawidłowego nadzoru wyłączeniu), podczas przekazywania Komendantowi Głównemu Policji znalezionego przez skarżącego, po służbie, dokumentu zagubionego przez zachodniopomorską Policję. Mimo protestów skarżącego dotyczących nie zapewnienia mu prawa do obrony, postępowanie dyscyplinarne zakończono uznaniem winy skarżącego, co naruszyło art. 7 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, bowiem skazanie nastąpiło za czyn nie podlegający karaniu. Nie może bowiem podlegać karaniu przekazywanie przez obywateli urzędom publicznym, zagubionych dokumentów. Skarżący wskazał, że organ prowadzący postępowanie dyscyplinarne podobno usiłował doręczyć mu orzeczenie dyscyplinarne, ale z pominięciem okoliczności dotyczących stanu zdrowia skarżącego oraz ustanowionego w sprawie pełnomocnika, co pozbawiło skarżącego możliwości wniesienia odwołania w tym postępowaniu. W sprawie tej toczy się postępowanie sądowoadministracyjne o sygn. II SA/Sz 492/08 i do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tej sprawy organy Policji nie miały prawa egzekwować skutków wydania orzeczenia dyscyplinarnego w postaci obniżenia nagrody rocznej, ponieważ orzeczenie dyscyplinarne wciąż jest nieprawomocne, a to uniemożliwia egzekwowanie jego skutków.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, ponownie wskazując na prawidłowy tryb doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] które uprawomocniło się w dniu [...] r. i w związku z tym odpowiadające przepisom ustawy o Policji obniżenie nagrody rocznej za [...] r. w zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego pominięcia w postępowaniu dyscyplinarnym ustanowionego we wszystkich postępowaniach administracyjnych pełnomocnika organ wskazał, iż mając na uwadze treść art. 135f ustawy o Policji, należy uznać, że skarżący nie powołał w toku postępowania dyscyplinarnego obrońcy, dlatego wszystkie pisma były mu doręczane osobiście, przy czym doręczenia te były skuteczne. Organ wskazał ponadto, że przed Sądem Wojewódzkim toczy się postępowanie ze skargi R. O. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]r. o odmowie przyjęcia odwołania od orzeczenia Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji (sygn. akt II SA/Sz 492/08).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr. 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i to w dacie jej wydania.

Rozpatrując skargę R. O. pod tym kątem, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną przyznania R. O. nagrody rocznej za [...]r. w wysokości 80% jednomiesięcznego uposażenia, stanowiły przepisy art. 110 ust. 1 i 5 pkt 2 oraz ust. 6 i 8 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tekst jednolity : Dz.U. z 2007r. Nr 43, poz. 277 ze zm.).

Stosownie do art. 110 ust. 1 tej ustawy – policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości jednomiesięcznego uposażenia.

Zgodnie z ust. 5 pkt 2 art. 110 nagrodę roczną obniża się policjantowi, z zastrzeżeniem ust. 7, w przypadku : naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. Obniżenie, o którym mowa w ust. 5 może nastąpić w granicach od 20% do 50% (ust. 6 art. 110).

Obniżenie nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił czyn o którym mowa w ust. 5 pkt 2 art. 110 (ust. 8 pkt 1 art. 110 tej ustawy).

Z przytoczonych przepisów wynika między innymi, że organ ma obowiązek obniżyć policjantowi nagrodę roczną w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej przez tego policjanta a naruszenie to zostanie stwierdzone w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym.

Na dzień wydania zaskarżonej decyzji, orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...]r. Nr [...] stanowiące podstawę faktyczną zastosowanego w niniejszej sprawie obniżenia nagrody rocznej za [...]r. było prawomocne.

Zgodnie z art. 135o ust. 1 ustawy o Policji – orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne :

1. z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono,

2. w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy.

Wprawdzie skarżący w skardze podniósł okoliczności wskazujące jego zdaniem na utratę przymiotu prawomocności orzeczenia dyscyplinarnego, jednakże okoliczności te nie mogą być przedmiotem oceny i analizy, a w szczególności ustaleń Sądu w niniejszej sprawie. Rzecz bowiem w tym, że na skutek skargi R. O. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania, już po wydaniu decyzji ostatecznej w obecnie rozpatrywanej sprawie zapadł w dniu [...]r. nieprawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , uchylający to postanowienie.

W ocenie Sądu, okoliczność ta mogłaby być brana pod uwagę po uprawomocnieniu się takiego wyroku i odmiennym od dotychczasowego rozstrzygnięciu merytorycznym w sprawie dyscyplinarnej. Byłaby to wtedy okoliczność mogąca mieć znaczenie przy rozpatrywaniu ewentualnego wniosku złożonego w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.

W aktualnym stanie faktycznym rozważenie tej kwestii przez Sąd jest przedwczesne i niedopuszczalne. Dlatego nietrafny jest zarzut skarżącego, że decyzja o obniżeniu nagrody rocznej za [...]r. narusza prawo.

Z tych względów należało stwierdzić brak uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji i dlatego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.