Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 197/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2, art. 53 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Miejskiej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..]., Nr [..] w przedmiocie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 4 marca 2005 r. (data stempla pocztowego) Gmina Miejska reprezentowana przez Prezydenta Miasta za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego dlaskiej wniosła skargę na decyzję tegoż kolegium z dnia [..]. Nr [..] uchylającą w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..]. Nr [..]oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [..]. Nr [..] w sprawie odmowy nieodpłatnego przekształcenia na rzecz K. i A. małż. T. prawa użytkowania wieczystego działki nr [..]. o pow. [..]m2, położonej w B. przy ul. [..], w prawo własności nieruchomości i orzekającą o nabyciu z mocy prawa przez K. i A. małż. T. własności nieruchomości nr [..], o pow. [..], położonej w B. przy ul. [..].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do unormowania art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabyciu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz.U. nr 113, poz. 1209 ze zm.) decyzję o nabyciu prawa własności nieruchomości wydaje (...) wójt (burmistrz, prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa – w odniesieniu do nieruchomości będącej własnością jednostki samorządu terytorialnego. Zatem z mocy tego unormowania kompetencyjnego organ gminy, w sprawie niniejszej prezydent miasta, zostały upoważniony do kształtowania stosunków (w tym przypadku stosunków cywilnoprawnych), których jedną ze stron jest własna gmina organu wydającego decyzję w sprawie.

Jednostka samorządu terytorialnego, której rolę w postępowaniu administracyjnym wyznaczają przepisy prawa pozytywnego, może być – jako osoba prawna – stroną tego postępowania i wówczas organ ją reprezentujący broniąc jej interesu prawnego, korzysta z gwarancji procesowych. Ustawa może jednak wyznaczyć organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – co czyni w art. 1 ust. 3 ustawa o nabyciu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości. Wówczas organ będzie "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Dlatego powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego, jakim w sprawie niniejszej jest prezydent miasta, kompetencji do orzekania w sprawach indywidualnych w formie aktu administracyjnego wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę samorządu terytorialnego (gminę) jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego.

Gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego, wydanej w tejże sprawie. W tym zakresie Sąd podziela w całości linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażoną m.in. w wyroku NSA z dnia 16 lutego 2005 r. (sygn. akt OSK 1017/04). Z tego względu skarga Gminy Miejskiej reprezentowanej przez Prezydenta Miasta podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o czym orzeczono jak na wstępie.