Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 837/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 156 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski / spr. / Sędziowie WSA Krystyna Daniel WSA Mirosław Bator Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2010 r. sprawy ze skarg Wojewody Małopolskiego-Wydział Rewaloryzacji Zabytków i Dziedzictwa Narodowego i Skarbu Państwa reprezentowanego przez Starostę Grodzkiego Prezydenta Miasta Krakowa na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 24 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz Wojewody Małopolskiego-Wydziału Rewaloryzacji Zabytków i Dziedzictwa Narodowego kwotę 500 / pięćset / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].12.1986 r. (nr [...]) Zastępca Kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Dzielnicowego K. –S. działając na podstawie art. 16 ust. 1- 4 ustawy z dnia 22.04.1959 r., o remontach i odbudowie oraz o wykańczaniu budowy i nadbudowie budynków (Dz.U.68.36.249 j.t. dalej nazywanej "ustawą remontową" ) art. 58, 63, 67,68 ust. 2 ustawy z dnia 29.04.1985 r. , o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. nr 22 poz. 99) - orzekł o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej w K. obj. [...] Kw [...] o powierzchni 294 m2 zabudowanej budynkiem mieszkalnym przy ul. [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, iż w latach 1980-83 w budynku przy ul. [...] został przeprowadzony remont kapitalny, nakładem środków państwowych w wysokości 7.556.170 starych złotych. Kwota ta przekracza 50% wartości technicznej budynku i dlatego, na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 22.04.59r. o remontach budynków orzeczono przejęciu przedmiotowej nieruchomości, za odszkodowaniem ustalonym według przepisów ustawy wywłaszczeniowej.

W dniu 13.01.1993r. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji wystąpiła G.S. , wywodząc, że rozstrzygnięcie o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej przy ul. [...] w K. , zostało podjęte z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności poprzez prowadzenie postępowania bez zawiadomienia strony o jego wszczęciu oraz bez jej udziału, pominięcie niezbędnych składników decyzji w postaci braku oznaczenia organu, który wydał decyzję oraz brak podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji, pominięcie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia podstaw faktycznych do przejęcia nieruchomości oraz brak prawidłowego doręczenia decyzji. We wniosku zarzucono również, że przedmiotowa decyzja nie jest także prawidłowa pod względem przepisów prawa materialnego, ponieważ z jej uzasadnienia nie wynika jaką wartość budynku ustalono na podstawie opinii inż. E.S. a zatem nie można dokonać porównania, czy wartość kosztu remontu rzeczywiście przekroczyła 50% wartości budynku. Do postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wszczętego wskutek wyżej opisanego wniosku, przystąpiła w dniu 3.01.1998 r. M.D. W toku postępowania ustalono również, że w dniu 24.05.1990r., Skarb Państwa sprzedał (akt notarialny [...]) wyodrębniony lokal mieszkalny w budynku nr [...] przy ul. [...] w K. wraz z udziałem 11/100cz. w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości, na rzecz S.G. , której następcą prawnym jest J.G. , na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla [...]K. z dnia 11.06.1997r. sygn. akt [...].

Decyzją z dnia [...].12.1998r. nr . [...] Kolegium w składzie A.G. , G.Z. , M.K. odmówiło stwierdzenia nieważności wyżej opisanej decyzji przyjmując, iż nie została ona wydana z rażącym naruszeniem przepisów ustawy o remontach i odbudowie oraz o wykańczaniu budowy i nadbudowie budynków, zaś podnoszone zarzuty natury formalnoprawnej mogą stanowić ewentualnie podstawę wznowienia postępowania, lecz nie uzasadniają stwierdzenia nieważności decyzji.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez G.S. został uwzględniony i Samorządowe Kolegium Odwoławcze K. w składzie W. K.-B. , E. M. i D. S. decyzją z dnia [...].04.1999 r. (znak: Kol.Odw. [...]) uchyliło decyzję z dnia [...].12.1998 r., i stwierdziło nieważność przedmiotowej decyzji, wskazując, iż prawidłową podstawą prawną decyzji z dnia [...].12.1986r. winien być art. 7 ust. 1 ustawy "remontowej", z którego wynika, że warunkiem przejęcia nieruchomości zabudowanej na własność Skarbu Państwa jest prawidłowe ustalenie wartości technicznej budynku oraz kosztów wykonanych robót. Tymczasem w decyzji z dnia [...].12.1986r. podano jedynie kwotę odszkodowania, a zatem pozostawała ona w sprzeczności z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 22.04.1959r. o remontach i odbudowie oraz o wykańczaniu budowy i nadbudowie budynków.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].04.1999 r., została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie , który wyrokiem z dnia 21.05.2003r. sygn. akt IISA/Kr 971/99, tę decyzję uchylił, dokonując w uzasadnieniu wyroku wykładni art. 7 i art. 16 ustawy "remontowej" oraz zwracając uwagę na to, iż w kwestionowanym rozstrzygnięciu Kolegium Odwoławcze nadało przesłankom przewidzianym w art. 7 ust. 1 cyt. ustawy inną treść niż to wynika z oceny prawnej Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że przedmiotem tej sprawy jest ustalenie, czy stan faktyczny, istniejący w dacie wydania decyzji z dnia [...].12.1986r. poddawał się dyspozycji przepisu art. 7 ust. 1, a jeżeli nie, to czy ewentualne odstępstwo od treści tego przepisu ma charakter rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. Ustalenie powyższej okoliczności wymaga - zdaniem Sądu -oceny, w oparciu o cały dostępny materiał postępowania, czy organ podejmujący decyzję o przejęciu własności nieruchomości na własność Skarbu Państwa, miał podstawy do przyjęcia, że w następstwie remontu wartość rynkowa budynku wzrosła o ponad 50% jego wartości technicznej, przy czym wyjaśnienie różnicy pomiędzy pojęciem w 1986r. "wartości technicznej budynku" a wartości rynkowej ustalonej według zasad przewidzianych ustawą z dnia 29.04.1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, może ewentualnie wymagać wiadomości specjalnych. Ponadto, Sąd zwrócił uwagę na fakt, iż lokal mieszkalny nr [...] w budynku przy ul. [...] w K. stanowi przedmiot odrębnej własności oraz udziału w użytkowaniu wieczystym nieruchomości, a skoro tak to zastosowanie znajduje pogląd wyrażony w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23.02.1998r. sygn.akt OPS 6/97, iż zbycie przez Skarb Państwa własności wydzielonego lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość i ustanowienie prawa użytkowania wieczystego ułamkowej części nieruchomości gruntowej, przejętej na własność Skarbu Państwa, stwarza nieodwracalne skutki prawne,. Oznacza to w takiej sytuacji, iż dopuszczalne jest stwierdzenie nieważności decyzji o przejęciu na rzecz Państwa w części, która nie jest objęta sprzedażą wyodrębnionych lokali mieszkalnych i oddaną w użytkowanie wieczyste ułamkową częścią gruntu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w składzie W. .J. , E. W. , B. K. , rozpoznając po raz drugi wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończ[...].11.2003 r., uchyliło swą własną decyzję z dnia [...].12.1998r., orzekając jednocześnie, iż decyzja o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], została wydana z naruszeniem prawa. W tym zakresie Kolegium przyjęło, iż organ administracji, wydając decyzję o przejęciu własności nieruchomości na własność Skarbu Państwa, nie podjął żadnych działań zmierzających do ustalenia wartości rynkowej budynku, a ustalona została jedynie wartość techniczna, co skutkuje tym, że decyzja o przejęciu nieruchomości na własność Skarbu Państwa, została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Mając jednak na uwadze fakt sprzedaży jednego z lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...] w K. oraz ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na ułamkowej części nieruchomości, Kolegium Odwoławcze przyjęło, że decyzja z dnia [...]12.1986r. wywołała nieodwracalne skutki prawne i dlatego nie jest możliwe stwierdzenie jej nieważności, mimo że wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

Na skutek skarg D.Ł. , B.D. oraz W.D. , Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrokiem z dnia 13.04.2007r. (sygn.akt II SA/Kr 85/04) uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] .11.2003r. nr oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...].12.1998r., (nr [...]) o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...].12.1986 r. o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym, położonej przy ul. [...] w K.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd wskazał, iż wymienione wśród stron postępowania: M.D. i G.S. , nie żyły w dacie wydania zaskarżonej decyzji tj. w dniu [...]11.2003r., przy czym M.D. nie żyła już w dacie podjęcia decyzji pierwszoinstancyjnej w przedmiocie stwierdzenia nieważności tj. w dniu 18.12.1998r., zmarła bowiem w dniu 23.01.1993r., co potwierdza postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia 14.02.2000r. sygn.akt [...] , z którego także wynika, iż jej spadkobiercami są: D.Ł. , B.D. oraz W.D. . W rezultacie, co podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, pełnomocnictwo udzielone K.D. wygasło wraz ze śmiercią mocodawczym, a to oznacza, że udzielenie w dniu 24.12.1997r. pełnomocnictwa adw. J.B. do działania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o przejęciu nieruchomości na własność Skarbu Państwa, imieniem M.D. , osoby już wówczas nieżyjącej, nie mogło wywołać żadnego skutku. Sąd zauważył również, że w sprawie nie brał udziału T.S. -następca prawny wnioskującej o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...].12.1986r, G.S. . Wprawdzie w jego imieniu działał adw. J.G. , niemniej Jednak akta postępowania administracyjnego, odpowiedniego pełnomocnictwa nie zawierały. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zalecił, .by prowadząc ponownie postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium Odwoławcze, zapewniło w nim udział następcom prawnym: M.D. i G.S. , a jeżeli będą oni reprezentowani przez pełnomocników, materiały sprawy winny zostać uzupełnione o pełnomocnictwa, spełniające wymogi z art. 33 k.p.a., a także uwzględniło ocenę prawną wyrażoną w wydanym w niniejszej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 21.05.2003 r., sygn.akt [...]. Prowadząc ponownie postępowanie Kolegium zawiadomiło strony o toczącym się postępowaniu, w tym następców prawnych M.D. – D.Ł. , B.D. oraz W.D. (zwrotne poświadczenia odbioru zawiadomienia w aktach sprawy), pouczając o możliwości składania wniosków oraz oświadczeń w terminie czternastodniowym. W zakreślonym terminie następcy prawni M.D. nie złożyli jednak do Kolegium dodatkowych wniosków w sprawie, natomiast pismo przygotowawcze złożył Prezydent Miasta K. , wnosząc o odmowę stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...].12.1986r. nr [...] oraz wezwanie, do udziału w sprawie Wojewody , jako reprezentującego interesy Skarbu Państwa. Ponadto, zwrócono się również do adw. J.G. o przedłożenie do akt sprawy aktualnego pełnomocnictwa do reprezentowania T.S. . Pełnomocnictwo takie zostało złożone przy piśmie z dnia 12.11.2008r. (data wpływu do Kolegium Odwoławczego).

Ustawa z dnia 22.04.1959r. o remontach i odbudowie oraz o wykańczaniu budowy i nadbudowie budynku (tekst jedn. Dz.U. nr 36 z 1968r. poz. 249 z późn.zm.) przewidywała dwie sytuacje, w których możliwe było wydanie decyzji o przejęciu nieruchomości na własność Skarbu Państwa. W art. 7 ust. 1 stwierdzono bowiem, że jeżeli w wyniku uporządkowania zabudowy zespołu budowlanego nastąpi przebudowa, rozbudowa, nadbudowa lub połączenie budynków albo związanych z nim urządzeń budowlanych przeznaczonych dla potrzeb ogółu mieszkańców tego zespołu lub gdy wartość budynku i związanych z nim urządzeń budowlanych wzrośnie w wyniku dokonania remontów o ponad 50% wartości technicznej budynku, wymienione budynki oraz tereny i urządzenia budowlane związane z tymi budynkami mogą być przejęte na własność Państwa za odszkodowaniem ustalonym na zasadach określonych w ustawie. Przepis art. 16 cyt. ustawy przewidywał natomiast, że w sytuacji gdy koszty wykończenia lub nadbudowy budynku ze środków państwowych albo koszty wyżej opisanych robót przekroczą 50% wartości technicznej budynku, jeżeli suma nie umorzonych środków państwowych, wydatkowana na wykonanie kolejnych robót, przekracza 50% wartości technicznej budynku - budynek wraz z gruntem, na którym jest położony, może być przejęty za odszkodowaniem na własność Państwa.

•W przedmiotowej sprawie, rozstrzygnięcie zostało wydane - na podstawie drugiego z powołanych przepisów. Ponownie oceniając prawidłowość tej decyzji pod względem przesłanek opisanych w art. 156 § 1 k.p.a., czyli kwalifikowanych wad, których wystąpienie w decyzji administracyjnej skutkuje stwierdzeniem jej nieważności, należy mieć także na uwadze art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten przewiduje, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ([...]) rozpoznający skargę D.Ł. , W.D. oraz B.D. na rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].11.2003r. nr [...] wskazał wprawdzie, by postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]12.1986r. było prowadzone z udziałem stron postępowania, jednak jednoznacznie wskazał, iż chodzi tu o osoby będące następcami prawnymi (ewentualnie także ich pełnomocników), wnioskujących o stwierdzenie nieważności i to zalecenie zostało wykonane.

Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13.04.2007r. ([...]) oraz uzasadnienie wcześniejszego wyroku, wydanego w dniu 21.05.2003r. przez Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, nie wskazują natomiast, by dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, niezbędnym było zawiadomienie o toczącym się postępowaniu Wojewody i dlatego zgłaszany w tym zakresie wniosek Kolegium Odwoławcze uznało za nieuzasadniony.

Kolejnym wskazaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie była konieczność uwzględnienia, oceny prawnej wyrażonej, w także podjętym w przedmiotowej sprawie, wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego -Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 21.05.2003r. sygn. akt II Sa/Kr 971/99. W rozstrzygnięciu tym wskazano na konieczność ustalenia, czy stan faktyczny istniejący w dacie podjęcia decyzji z dnia [...].12.1986r., poddawał się dyspozycji art. 7 ust. 1 ustawy o remontach i odbudowie oraz o wykańczaniu budowy i nadbudowie budynków, a jeżeli nie, to czy ewentualne odstępstwo od regulacji przewidzianej art. 7 ust. 1 cyt. ustawy, ma charakter rażącego naruszenia prawa. W szczególności oceny wymagało to, czy organ podejmujący decyzję z dnia [...].12.1986r. o przejęciu nieruchomości na własność Państwa, miał podstawy do przyjęcia, iż w następstwie remontu wartość rynkowa budynku wzrosła o ponad 50% jego wartości technicznej, przy jednoczesnej sugestii Sądu w przedmiocie skorzystania w tym zakresie ze środka dowodowego postaci opinii biegłego.

W decyzji o przejęciu nieruchomości położonej przy ul. [...] w K. na własność Skarbu Państwa wskazano, iż pod uwagę brane były: koszty robót remontowych oraz wartość techniczna budynku, czyli przesłanki z art. 16 ust. 1-4 ustawy "remontowej". Tymczasem przedmiotowa nieruchomość wraz ze znajdującym się na niej budynkiem wprawdzie mogła być przejęta na własność Państwa, lecz na podstawie art. 7 cyt. ustawy, gdyż budynek przy ul. [...] w K. był usytuowany w zespole dawnej zabudowy przeznaczonym do uporządkowania, na podstawie Uchwały nr [...] Rady Narodowej Miasta K. z dnia 25.09.1969r., zaś to, że jego remont wykonano ze środków państwowych było bezsporne.

Takie stanowisko wynika również z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 21.05.2003r. [...] , wobec czego Kolegium Odwoławcze także tym poglądem jest związane przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. Przesłanki przewidziane w art. 7 ust. 1 ustawy "remontowej", umożliwiające przejęcie nieruchomości na własność Skarbu Państwa to: wartość budynku przed i po robotach oraz stosunek wzrostu tej wartości do wartości technicznej" budynku. Kwestionowana decyzja z dnia [...].12.1986r. do tych ostatnich przesłanek się nie odnosi, przeciwnie z treści jej uzasadnienia wynika jednoznacznie, iż rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło wyłącznie w oparciu o kryterium kosztów robót remontowych oraz wartości technicznej budynku. Dodatkowo z treści decyzji oraz materiałów sprawy, nie wynika, by przebudowa, rozbudowa lub nadbudowa budynku przy ul. [...] prowadzone były "dla potrzeb ogółu mieszkańców tego zespołu", o czym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy "remontowej". Z tego względu orzekający ówczesny organ administracji nie miał - w ocenie Kolegium - podstaw do przyjęcia ustalenia, iż w następstwie przeprowadzonego remontu wartość rynkowa budynku wzrosła o ponad 50% jego wartości technicznej, co skutkowałoby możliwością przejęcia budynku wraz z gruntem na własność Skarbu Państwa. Dokonując rozważań w powyższym zakresie Kolegium Odwoławcze przyjęło również, że dla rozstrzygnięcia tych kwestii nie jest konieczne posiadanie wiadomości specjalnych i skorzystanie z opinii biegłego, ponieważ w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracji publicznej nie może prowadzić czynności zmierzających do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy już załatwionej decyzją organu, a jedynie bada, czy decyzja ta jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art 156 § 1 k.p.a. Skorzystanie ze środka dowodowego w postaci opinii biegłego, dotyczącej wyżej opisanej okoliczności, sprowadzałoby się w istocie rzeczy do ponownego rozpatrywania sprawy o przejęcie spornej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, a nie badania, czy decyzja ta narusza prawo, co jest przedmiotem niniejszego postępowania.

Ponadto należy zwrócić uwagę, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 21.06.2006r. (sygn.akt II SA.Kr 108/06), wydanym także w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji o przejęciu nieruchomości na własność Skarbu Państwa, na podstawie przepisów ustawy remontowej zaakcentował, iż w postępowaniu przewidzianym w art. 156 k.p.a. organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego i nie ma możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy.

Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych. Dlatego też punktem odniesienia dla oceny legalności decyzji w trybie art. 156-158 k.p.a., jest stan rzeczy w chwili jej wydania. Zauważyć należy, iż to stanowisko zostało w pełni zaakceptowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 15.01.2008r. sygn.akt l OSK 1931/06 oddalił skargę kasacyjną od powołanego wyżej wyroku WSA z dnia 21.06.2006r. Zbliżony pogląd wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w niniejszej sprawie, w wyroku z dnia 21.05.2003r. sygn. akt II SA/Kr 971/99, wskazując, iż "w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...].12.1986r., nie jest dopuszczalne ponowne rozpoznawanie sprawy o przejęcie na własność przez ponowne badanie i ustalanie przesłanek do przejęcia budynku na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy".

.. W wyroku tym powołano się również na uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego i wyrażono pogląd, iż zbycie przez Skarb Państwa własności wydzielonego lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość i ustanowienie prawa użytkowania wieczystego ułamkowej części nieruchomości gruntowej, przejętej na własność Państwa, stwarza nieodwracalne skutki prawne, gdyż nabyty udział w użytkowaniu wieczystym może być przekształcony w prawo własności, a skoro tak, to dopuszczalne jest stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej o przejęciu na rzecz Państwa w tej części, która nie jest objęta sprzedażą wyodrębnionych lokali mieszkalnych i oddana w użytkowanie wieczyste ułamkową częścią gruntu. Stanowisko to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał w wyroku z dnia 13.04.2007r. sygn. akt II SA/Kr 85/04, za wiążące organ administracji i nakazał jego uwzględnienie w toku rozpoznania sprawy stwierdzenia nieważności decyzji o przejęciu nieruchomości na własność Skarbu Państwa. Wobec zatem sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...]w budynku przy ul. [...] oraz ustanowieniem związanego z tym lokalem prawa użytkowania wieczystego działki nr 1 w 11/100 cz., to należy przyjąć stosownie – do wiążącej Kolegium Odwoławcze oceny prawnej zawartej w orzeczeniu sądu administracyjnego (art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), iż z dnia 15.12.1986r. nr [...] w przedmiocie przejęcia własności nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], wywołała w tym zakresie nieodwracalne skutki prawne. Na marginesie Kolegium Odwoławcze zauważa, iż w takim przypadku dojdzie do sytuacji, której obowiązujące przepisy nie przewidują tj. ustanowienia użytkowania wieczystego na nieruchomości, której współwłaścicielami są osoby fizyczne, niemniej jednak jest obowiązane orzec zgodnie z poglądem zaprezentowanym w wyroku z dnia 21.05.2003r. sygn. akt II Sa/Kr 971/99. W pozostałej części Kolegium Odwoławcze przyjęło natomiast, iż decyzja z dnia [...].12.1986r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa i dlatego stwierdziło jej nieważność.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w składzie W.N. , B.W.-Z. , E. C. , decyzją z dnia [.,..].12.2008 r. ( znak: [...]) działając na podstawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w składzie działając na podstawie, art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. i art. 157 § 1 i 2 k.p.a w związku z art. 7, 13 i 16 ustawy z dnia 22.04.1959r. o remontach i odbudowie oraz o wykańczaniu budowy i nadbudowie budynków (tekst jedn. Dz.U. nr 36 z 1968r. poz. 249 z późn.zm.) oraz w związku art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 z późn.zm.)

I. odmówiło stwierdzenia nieważności wyżej opisanej decyzji w zakresie dotyczącym ustanowienia prawa użytkowania w 11/100 cz. wieczystego dziatki nr 1, zabudowanej budynkiem położonym przy ul [...] w K. , związanego z prawem własności lokalu mieszkalnego nr [...] w tym budynku, z uwagi na fakt, ze w tej części wyżej opisana decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne;

II. w pozostałej części stwierdziło nieważność decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Dzielnicowego K. –S. z dnia [...].12.1986r. nr [...].

Po rozpoznaniu wniosków Zarządu Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. i Prezydenta m. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w składzie G. Z. , J.R. –D. , T. Ś. decyzją z dnia [...].03.2009 r, (znak: [...]) utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...].12. 2008 roku. Kolegium podzieliło wywody i stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...].12.2008 r. Podniesiono, że Kolegium podejmując decyzję z dnia [...] grudnia 2008 roku szczegółowo przeanalizowało treść wyroków sądów administracyjnych wydanych w niniejszej sprawie, a to: wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 21 maja 2003 roku, sygn. akt II Sa/Kr 971/99 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 kwietnia 2007 roku, sygn,. akt. II SA/Kr 85/04.

W wyroku z dnia 21 maja 2003 roku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "przedmiotem postępowania jest żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1986 roku, a więc ustalenie, czy w dacie jej wydawania dotknięta była taką wadą która daje podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego, a zarazem nie zachodzą przewidziane w ar t. 156 § 2 kpa okoliczności, w których stwierdzenie nieważności decyzji nie może nastąpić..." (str. [...]). l dalej: "...w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1986 roku nie jest dopuszczalne ponowne rozpoznawania sprawy o przejadę budynku na własność przez ponowne badanie i ustalanie przesłanek do przejęcia budynku na podstawie art. 7 ust 1 ustawy. Przedmiotem sprawy jest natomiast ustalenie, czy istniejący w dacie wydania decyzji z dnia [...] grudnia 1986 roku stan faktyczny poddawał się dyspozycji przepisu art. 7 ust. 1 ustawy, a jeśli nie, to czy ewentualne odstępstwo od treści przepisu art. 7 ust. 1 ma charakter rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wymaga to oceny w oparciu o cały dostępny materiał z postępowania, które zakończyło się decyzją z dnia ;[...] grudnia 1986 roku, czy podejmujący te decyzję organ miał podstawę do przyjęcia ustalenia, że w następstwie remontu wartość rynkowa budynku wzrosłą o ponad 50% jego wartości techniczne/' (str.[...]). l dalej NSA wskazał., iż "Uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 1998 roku OPS 6/97 /ON S A 1998/2/40 została zaś wadliwie odczytana...w obecnym stanie prawnym zbycie przez Skarb Państwa własności wydzielonego lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość i ustanowienie prawa wieczystego użytkowania ułamkowej części nieruchomości gruntowej, przejętej na własność Państwa, stwarza nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 kpa, gdyż nabyty udział w użytkowaniu wieczystym może być przekształcony w prawo własności. Z tych względów w takiej sytuacji, dopuszczalne jest stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej o przejęciu na rzecz Państwa w części, która nie jest objęta sprzedażą wyodrębnionych lokali mieszkalnych i oddaną w użytkowanie wieczyste ułamkową częścią gruntu" (str. [...]). .

W wyroku natomiast z dnia 13 kwietnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, iż Sąd wyroku z dnia 21 maja 2003 roku - eksponując, iż możliwe będą trudności w wyjaśnieniu różnicy pomiędzy pojęciem w 1986 roku wartości technicznej budynku, a wartości rynkowej zasugerował skorzystanie z dowodu z opinii biegłego. Wprawdzie Sąd w wyroku II SA/Kr 971/99 tylko sugerował skorzystanie ze środka dowodowego w postaci opinii biegłego, jednak obowiązkiem kolegium było w takim przypadku wykazanie braku potrzeby sięgnięcia po ten środek dowodowy".

Kolegium - niezależnie od własnej dokonywanej w poprzednio prowadzonych postępowaniach oceny prawnej sprawy, związane jest bezwzględnie oceną wyrażoną w wyrokach sądów administracyjnych. Tym samym -zastosowanie się do oceny prawnej tam wyrażonej uznać należy za w pełni prawidłowe. Wprawdzie Kolegium nie przeprowadziło - co zarzucają Strony skarżące w niniejszej sprawie - dowodu z opinii biegłego, której konieczność sugerowana była w wyroku z dnia 21 maja 2003 roku, niemniej - jak słusznie wskazuje WSA, konieczność ta była jedynie sugerowana, a obowiązkiem Kolegium było w przypadku rezygnacji z tego środka dowodowego, wykazanie braku potrzeby sięgnięcia po ten środek dowodowy. Tej treści wywód uzasadniający brak potrzeby sięgnięcia po przedmiotowy środek dowodowy został w decyzji tut. Kolegium z dnia [...] grudnia 2008 roku zamieszczony ([...]), a Kolegium wywód ten w pełni akceptuje.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę Grodzkiego oraz Zarząd Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K

.

Zarząd Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. - obecnie Wydział Rewaloryzacji Zabytków i Dziedzictwa Narodowego Urzędu Wojewódzkiego w K. ( zob. protokół rozprawy z dnia 31.03.2010 r.) wnosząc o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2009 r. i poprzedzającej ją decyzji tegoż Kolegium z dnia [...] grudnia 2008 r., "w zakresie punktu II stwierdzającego nieważność decyzji Z-cy Kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Dzielnicowego K.-S. z dnia [...] grudnia 1986 r. 'nr [...] w 89/100 część?' oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych w uzasadnieniu podniósł, co następuje.

1. Podstawą o rozstrzygnięcia Kolegium było stwierdzenie, że decyzja z dnia [...].12.1986 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem orzekła o przejęciu nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o przepisy art. 16 ust 1-4 Ustawy z dnia 22.IV. 1958 r. o remontach i odbudowie oraz wykańczaniu budowy i nadbudowie budynków (jednolity tekst Dz. U. nr 36 poz. 249 z 1968 r.), podczas gdy ewentualną podstawę przejęcia winien stanowić przepis art. 7 tejże ustawy.

2. Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, rozpoznając skargi na decyzję SKO w K. z dnia [...] kwietnia 1999 r., uchylając zaskarżoną decyzje w uzasadnieniu swego wyroku stwierdził, że: "zaakceptować należy stanowisko, iż samo powołanie w decyzji z dnia [...] grudnia 1986 r. jako jej podstawy przepisów art. 16 ust 1-4 powyższej ustawy, nie przesądzało o nieważności tej decyzji, jeżeli stan faktyczny uzasadniał przejęcie budynku na własność Państwa w oparciu o przepis art. 7 ustawy" i następnie: "przedmiotem sprawy jest ustalenie czy istniejący w dacie wydania decyzji z [...] grudnia 1986 r. stan faktyczny poddawał się dyspozycji przepisu art. 7 ust. 1 ustawy, a jeżeli nie, to czy ewentualne odstępstwo od treści art. 7 ust 1 ma charakter rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 ust. 2 kpa. Wymaga to oceny w oparciu o cały dostępny materiał z postępowania, które zakończyło się decyzją z [...].XII.1986 r., czy podejmujący decyzję organ miał podstawę do przyjęcia ustalenia, że w następstwie remontu wartość rynkowa budynku wzrosła ponad 50% jego wartości technicznej. W konsekwencji dokonanej oceny prawnej Naczelny Sąd Administracyjny zalecił: " wyjaśnienie różnicy pomiędzy pojęciem w 1986 r. wartości technicznej budynku a wartości rynkowej ustalonej wedle zasad przewidzianych ustawą z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami, wymagać może ewentualnych wiadomości specjalistycznych".

3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zastosowało się do tych zaleceń i nie przeprowadziło we wskazanym zakresie żadnych ustaleń, co zostało wytknięte w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 kwietnia 2007 r. II. SA. Kr.85/04: "SKO w K. ponownie prowadząc postępowanie nie powołało biegłego na okoliczność wskazywanej przez NSA OZ w K. różnicy między powyższymi pojęciami, a zaniechanie to oceniać należy w kategorii nieuwzględnienia oceny prawnej".

4. W uzasadnieniu decyzji pierwszej decyzji z dnia [...].12.2008 r., Kolegium dokonało własnej oceny prawnej stwierdzając, że orzekający w sprawie przejęcia budynku na własność Państwa ówczesny organ administracji nie miał podstaw do przyjęcia iż w następstwie przeprowadzonego remontu wartość budynku wzrosła o ponad 50% jego wartości technicznej i w tym zakresie nie jest konieczne posiadanie wiadomości specjalnych i korzystanie z opinii biegłego. Stanowisko takie zostało zaakceptowane w uzasadnieniu drugiej decyzji SKO z [...] marca 2009 r.

5. Zdaniem skarżącego stanowisko Kolegium narusza ocenę prawną dokonaną przez NSA w wyroku z dnia 21 maja 2003 r. , który stwierdził: "Przesłanka rażącego naruszenia prawa, jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa oznacza, że wydanie decyzji nie jest następstwem błędnej wykładni przepisów, lecz następstwem rażącego naruszenia prawa, a zatem, iż stan prawny i stan wykładni prawa był na tyle niewątpliwy, iż uzasadniony jest zarzut rażącego zaniedbania organu wydającego decyzję w zastosowaniu przepisem prawa, którego treść jest znana i nie budząca wątpliwości interpretacyjnych".

Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę Grodzkiego zarzucił naruszenie:

- naruszenie art. 7 i 16 ustawy z dnia z dnia 22 kwietnia 1959 r., o remontach i odbudowie oraz o wykańczaniu budowy i nadbudowie budynków poprzez błędne ustalenie, iż organ wydający sporną decyzję nie miał podstaw do przyjęcia, że zrealizowana została dyspozycja powołanego wyżej przepisu

- naruszenie art. 77 kpa poprzez nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego

- naruszenie art. 28 kpa w związku z art. 65 § 1 o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej, poprzez uniemożliwienie Skarbowi Państwa jako właścicielowi nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] wykonywana uprawnień właścicielskich polegających na dopuszczeniu do udziału w sprawie Wojewody lub Starosty Grodzkiego działających jako statio fisci Skarbu Państwa i w oparciu o te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r.

W uzasadnieniu podniesiono, że :

1. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiocie legalności decyzji Zastępcy Kierownika Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] grudnia 1986 r. orzekającej o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości przy ul. [...] zasadnicze znaczenie miało ustalenie, czy istniejący w dacie wydania przedmiotowej decyzji stan faktyczny poddawał się dyspozycji art. 7 ustawy o remontach, co wynika bezpośrednio z uzasadnienia wyroku NSA (sygn. akt II SA/Kr 971/99) z dnia 21 maja 2003 r., zapadłego uprzednio w niniejszej sprawie.

2. Prowadząc ponownie postępowanie SKO wadliwie ustaliło, iż organ wydający sporną decyzję nie miał podstaw do przyjęcia, że zrealizowana została dyspozycja art. 7 ustawy o remontach. Podstawową przesłanką zastosowania przez organ wydający decyzję wywłaszczeniową art. 7 ww. ustawy było określenie wartości technicznej nieruchomości. Zgodnie z powołanym przepisem jeżeli w wyniku uporządkowania zabudowy zespołu budowlanego nastąpi przebudowa, rozbudowa, nadbudowa lub połączenie budynków albo związanych z nim urządzeń budowlanych przeznaczonych dla potrzeb ogółu mieszkańców tego zespołu lub gdy wartość budynku i związanych z nim urządzeń budowlanych wzrośnie w wyniku dokonania remontów o ponad 50% wartości technicznej budynku, wymienione budynki oraz tereny i urządzenia budowlane związane z tymi budynkami mogą być przejęte na własność Państwa za odszkodowaniem.

3.

. Na potrzeby postępowania zakończonego sporną decyzją znak: [...] biegły poprawnie dokonał rozróżnienia wartości nieruchomości od wartości technicznej, do której również odwołuje się art. 7 ustawy o remontach - słusznie bazując w tym zakresie na ustawie o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Z operatu oraz zebranego w sprawie materiału dowodowego wywieść można, iż wartość techniczna budynku po remoncie to 10730 710 zł, wartość nieruchomości przed remontem 2377 900 zł, zaś koszty samego remontu wynosiły 7 556,10 zł. Skoro dyspozycja art. 7 ustawy o remontach odnosi się do wzrostu wartości technicznej budynku o ponad 50% (a wartość ta została w operacie), to przez samo matematyczne zestawienie wartości - technicznej oraz daje się wykazać zasadność rozstrzygnięcia zawartego w decyzji o przejęciu na Skarbu Państwa.

4. Ustalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie istnienia zastosowania art. 7 oraz powzięte w tej kwestii wątpliwości zawarte w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2008 r. ([...], utrzymanej w mocy decyzją tego organu z dnia [...] marca 2009 r. ([...]) całkowicie pomijają sugestię co do zasadności dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. Możliwość taka sygnalizowana była w uzasadnieniu orzeczeń zarówno NSA (sygn. akt II SA/Kr 971/99), jak i WSA (sygn. akt II SA/Kr 85/04), jednak udzielone wytyczne, jakkolwiek wiążące organ w oparciu art. 99 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zostały uwzględnione przez SKO.

5. Za niewystarczające uznać należy twierdzenia SKO, że dopuszczenie takiego dowodu stanowiłoby próbę ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostatecznie kwestionowaną decyzją znak: [...], podczas gdy decyzja będąca przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności podlega ocenie wyłącznie według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wydawania tej decyzji. Skoro sądy administracyjne sygnalizowały taką możliwość, to trudno uznać za prawdopodobne by dopuszczenie ww. dowodu mogło zostać ocenione jako naruszenie prawa. Przeciwnie, prezentowane przez SKO stanowisko prowadzi w istocie do naruszenia przepisów kpa w części dotyczącej postępowania dowodowego, skutkującego niewyjaśnieniem istoty sprawy.

6. Ponadto wskazać należy na nieuzasadnione oddalenie przez SKO wniosku Prezydenta Miasta K. w przedmiocie wezwania do udziału w sprawie Wojewody , jako statio fisci Skarbu Państwa. Twierdzenie, jako konieczność taka nie była sugerowana organowi przez zarówno NSA (sygn. akt II SA/Kr 971/99), jak i WSA (sygn. akt II SA/Kr 85/04) nie znajduje uzasadnienia. Sądy administracyjne nie prowadziły ustaleń na powyższą okoliczność ze względu na fakt, że w toku prowadzonego postępowania nie były zgłaszane zarzuty odnośnie konieczności weryfikacji statio fisci Skarbu Państwa. Wniosek złożony został dopiero przed wydaniem przez SKO decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. ([...]).

7. Ponadto SKO nie odniosło się do argumentów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tj. związku rozstrzygnięcia zapadłego w prowadzonym przez SKO postępowaniu administracyjnym z rozstrzygnięciem w sprawie do sygn. akt [...] gdzie zapaść może decyzja nakładająca obowiązek wypłaty odszkodowania od Skarbu Państwa ponoszącego odpowiedzialność za szkodę wy rządzoną wydaniem z naruszeniem prawa decyzji wywłaszczeniowej. Skoro odpowiedzialnością zobowiązania wynikające z faktu wydania naruszeniem prawa decyzji znak: [...] ponosi Skarb Państwa, za uzasadnione wydaje się przyjęcie iż Wojewoda jest legitymowany również do występowania w charakter postępowania administracyjnego.

W innym wypadku należałoby przyjąć, iż legitymacje do występowania w sprawie ma Starosta Grodzki w tym wypadku Prezydent Miasta K.

8. co do zasady Skarb Państwa ma interes prawny w uczestniczeniu w postępowaniach dotyczących kontroli decyzji remontowych. A skoro ma interes prawny, to zgodnie z obowiązującymi przepisami Skarb Państwa będzie reprezentował w tych postępowaniach ustawowy przedstawiciel Starosta Grodzki tu: Prezydent Miasta K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Stosownie jednak do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 - dalej zwaną p.o.p.s.a.) rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sprawa niniejsza była już dwukrotnie przedmiotem rozpoznania przez sąd administracyjny. Po raz pierwszy, wyrokiem z dnia 21.05.2003 r., (Sygn.akt II Sa/Kr 971/99) Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie uwzględniając skargi J.G. oraz Zarządu Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych K. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] kwietnia 1999 r., (znak: Odw. [...]) którą Kolegium uchyliło własną decyzję ostateczną z dnia [...] grudnia 1998r. (znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności i stwierdziło nieważność decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] grudnia 1986r. znak [...] orzekającej o przejęciu, na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej w K. obj. Lwh [...] kw [...] l kat. [...]" o pow. 294 m2 zabudowanej budynkiem mieszkalnym przy ul. [...] w K. za odszkodowaniem.

Po raz drugi, wyrokiem z dnia z dnia 13.04.2007 r. (Sygn.akt II Sa/Kr 85/04) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględniając skargi D.Ł. , W.D. i B.D. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2003 r, nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]grudnia 1998r., nr, [...]. Przedmiotem obecnej skargi jest decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. z dnia [...].03.2009 r., (znak: [...]) utrzymująca w mocy decyzje z dnia [...].12.2008 r. (znak: [...]), odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...].12.1986r. nr [...]zakresie dotyczącym ustanowienia prawa wieczystego użytkowania w 11/100 cz. działki nr 1 zabudowanej budynkiem położonym przy ul [...]K., związanego z prawem własności lokalu mieszkalnego nr [...] w tym budynku, z uwagi na fakt, że w tej części wyżej opisana decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne i stwierdzającą w pozostałej części nieważność decyzji z dnia [...].12.1986r. nr [...].

Skargi musiały zostać uwzględnione choć nie z powodów w nich wywiedzionych. Sąd nie będąc związany ani wnioskami czy zarzutami skargi - legalność zaskarżonego aktu musi zbadać w aspekcie jego pełnej zgodności z prawem.

W uchwale z dnia 22 lutego 2007 r., ( sygn.akt II GPS 2/06) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 zdanie pierwsze kpa ma zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu wszczętym na wniosek, o którym mowa w art. 127 § 3 tego Kodeksu. Sprawę jednoznacznie przesądził Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia z dnia 15.12.2008 r. , (sygn.akt P 57/07) orzekł, że art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 i art. 127 § 3 kpa w zakresie, w jakim nie wyłącza członka samorządowego kolegium odwoławczego z postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdy członek ten brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 78 Konstytucji. Tym samym skoro w rozpoznaniu sprawy i wydaniu obecnie zaskarżonej decyzji na skutek wniosku o którym mowa w art. 127 § 3 kpa brała udział G. Z. , która orzekała także w wydaniu później uchylonej decyzji z dnia [...].12.1998 r. , zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt. 2 kpa) co musi powodować stwierdzenie jej nieważności o czym orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt. 2 p.o. p.s.a w związku z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy konieczne jeszcze będzie zwrócenie uwagi na następującą kwestie.

Kolegium czując się związane wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie zawartymi w wyroku z dnia 21.05.2003 r. (Sygn.akt II Sa/Kr 971/99) ustala, że z nieruchomości wyodrębniony został jako przedmiot odrębnej własności lokal. W swoim wyroku NSA nie przesądził, że taka własność powstała, zwrócił jedynie uwagę, że z materiałów sprawy wynika, że poprzednik prawny J.G. nabył własność wydzielonego lokalu Nr [...] w budynku przy ul. [...]. Fakt ten udokumentowany jest tylko aktem notarialnym z dnia [...].05.1990 r., z którego wynika, że Skarb Państwa sprzedał wyodrębniony lokal mieszkalny (akt notarialny Rep. [...]). Sama sprzedaż nie ustanawiała jeszcze odrębnej własności lokalu bo dla powstania takiej własności niezbędny był i jest wpis do księgi wieczystej który to wpis ma charakter konstytutywny ( art. Art. XIX. § 1 przepisów wprowadzających kodeks cywilny czy art. 7 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - tj. Dz.U. 2000 nr.80poz.903). Wątpliwości-Sąd u wywołał fakt, że w aktach sprawy znajdują się odpisy z ksiąg wieczystych z dnia 15.10.1997 r., z których nie można wyprowadzić wniosku, że odrębna własność 3 lokalu została ujawniona w księdze wieczystej. Wątpliwość tę potwierdziły obecne na rozprawie w dniu 31.03.2010 r., strony które oświadczyły, że nic im nie jest wiadomo o tym, aby własność odrębnego lokalu wraz z prawem użytkowania wieczystego, o którym mowa w akcie notarialnym Rep. [...] z dnia 24.05.1990 r., została w księdze wieczystej wpisana na rzecz S.G. bądź jej następcy prawnego J.G. .

Sąd usiłował tę kwestie wyjaśnić dowodem z dokumentu jakim jest odpis z księgi wieczystej -ale mimo przedłużenia Kolegium terminu do wykonania zarządzenia Sądu ani też Sąd Rejonowy prowadzący księgi wieczyste na wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - dokumentu takiego na termin rozprawy nie przedstawiono.

Tym samym Kolegium ponownie rozpoznając sprawę kwestię tę musi wyjaśnić. Wątpliwości Kolegium, iż przy stwierdzeniu powstania odrębnej własność lokalu - co powoduje powstanie nieodwracalnych skutków - i niemożliwości stwierdzenia w tym zakresie nieważności doprowadzi do sytuacji, której obowiązujące przepisy nie przewidują, tj. ustanowienia użytkowania wieczystego na nieruchomości, której współwłaścicielami są osoby fizyczne, nie mogą być przedmiotem rozważań bowiem jak to słusznie zauważa Kolegium jest związane poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrażonym w wyroku z dnia 21.05.2003r. (sygn. akt II Sa/Kr 971/99) tak zresztą jak i Sąd orzekający w niniejszej sprawie (art. 153 p.o.p.s.a). Podobnie rzecz się ma z legitymacją skarżących - skoro poprzednio orzekające Sądy nie zakwestionowały legitymacji skarżących nie ma możliwości rozważania w tym postępowaniu tek kwestii. Zarzuty podniesione w skargach jak to już powiedziano wyżej uznał Sąd za nieuzasadnione.

Skarżący Wydział Rewaloryzacji Zabytków i Dziedzictwa Narodowego Urzędu Wojewódzkiego w K. a w istocie rzeczy Wojewoda zarzuca naruszenie przez Kolegium przepisów art. 99 przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 153 p.o.p.s.a twierdząc, że Kolegium nie zastosowało się do zaleceń zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 21.05.2003 r., (Sygn.akt II Sa/Kr 971/99) i nie przeprowadziło we wskazanym zakresie żadnych ustaleń, co zostało wytknięte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 kwietnia 2007 r.(Sygn.akt II Sa/Kr 85/04).

Zarzutu tego nie można podzielić, Kolegium w swoim uzasadnieniu nie uchyla się od wywiedzenia co do stanowiska wyrażonego w obu orzeczeniach sądów administracyjnych wyraźnie akcentując, że orzekający o przejęciu organ administracji nie miał podstaw do przyjęcia ustalenia, iż w następstwie przeprowadzonego remontu wartość rynkowa budynku wzrosła o ponad 50% jego wartości technicznej, co skutkowałoby możliwością przejęcia budynku wraz z gruntem na własność Skarbu Państwa a dla rozstrzygnięcia tych kwestii nie jest konieczne posiadanie wiadomości specjalnych bo w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracji publicznej nie może prowadzić czynności zmierzających do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy już załatwionej decyzją organu, a jedynie bada, czy decyzja ta jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art 156 § 1 k.p.a. Skorzystanie ze środka dowodowego w postaci opinii biegłego,, dotyczącej wyżej opisanej okoliczności, sprowadzałoby się w istocie rzeczy do ponownego rozpatrywania sprawy o przejęcie spornej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, a nie badania, czy decyzja ta narusza prawo, co jest przedmiotem niniejszego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie w swoim uzasadnieniu wskazał tylko, że wyjaśnienie "różnicy pomiędzy pojęciem w 1986r. "wartości technicznej budynku", a wartości rynkowej ustalanej wedle zasad przewidzianych ustawą z 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, wymagać może ewentualnie wiadomości specjalnych". Z takiego stanowiska Sądu nie można wyprowadzić wniosku, że Sąd nakazał prowadzenie dowodu z opinii biegłego.

Podobne zarzuty wobec zaskarżonej decyzji podniósł reprezentujący Skarb Państwa Starosta -Grodzki. W istocie rzeczy ten skarżący polemizuje z poglądem Kolegium co do prawidłowości zastosowania przepisów tzw. ustawy remontowej. Trafnie Kolegium wywodzi, że w decyzję z dnia z dnia [...] 1986r. o przejęciu oparto bezpodstawnie na podstawie art. 16 ust.1 - 4 ustawy remontowej, choć zachodziła możliwość przejęcie nieruchomości na podstawie art. 7 tej ustawy -gdyż budynek przy ul. [...] usytuowany w zespole dawnej zabudowy przeznaczonym do uporządkowania, na podstawie Uchwały nr [...] Narodowej Miasta K z dnia 25.09.1969 r. Diametralnie różne przesłanki wynikające z tych przepisów decydują o tym, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa. Oparcie rozstrzygnięcia o przepis nie mogący mieć w sprawie zastosowania stanowi o rażącym naruszeniu prawa.

Ustawa remontowa przewidywała dwie różne sytuacje przejęcia nieruchomości na własność Skarbu Państwa opisane w art. 7 i 16 ustawy remontowej. Nie można wywodowi Kolegium w tym zakresie Kolegium zarzucić dowolności czy sprzeczności z materiałem w sprawie. W istocie rzeczy w obu skargach stawia się zarzut Kolegium, że nie poczyniło ustaleń prowadzących do możliwości zastosowania w sprawie dyspozycji określonych w art. 7 ustawy remontowej. Sąd podziela wywód Kolegium, że takie ustalenia przekraczają zakres postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji.

Zarzut Starosty Grodzkiego, że w sprawie nie dopuszczono do udziału w sprawie Wojewody o tyle stal się bezprzedmiotowy i nie wymagający komentarza, że aktualnie Wojewoda bierze udział w sprawie. Zarzut ten został zresztą cofnięty na rozprawie w dniu 31.03.2010 r.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 2 p.o.p.s.a w związku z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa. O kosztach na rzecz Wojewody orzeczono na podstawie art. 200 p.o.p.s.a . Skarga Starosty Grodzkiego nie zawierała wniosku o przyznanie kosztów.