Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 919/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 11 f ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 12 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 687
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity
article: art. 106 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 33 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 14 lipca 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj /spr./ sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Teresa Zyglewska Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chorab po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Gminy R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1099/14 w sprawie ze skargi Gminy R. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1099/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny Krakowie oddalił skargę Gminy Raba Wyżna na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że Starosta Nowotarski decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...], na wniosek Wójta Gminy Raba Wyżna, zezwolił na realizację inwestycji drogowej, pn.: Rozbudowa drogi gminnej nr 364236K "Do Kudłoska" w Sieniawie od km 0+003,17 do km 0+081,56, oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności.

Odwołania od tej decyzji złożyli T. W. i Z. M.

W związku z wniesieniem w/w odwołań organ II instancji uchylił rygor natychmiastowej wykonalności nadany decyzji organu I instancji. Następnie, po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego, decyzją z dnia [...] maja 2014r. znak: [...], Wojewoda Małopolski, działając na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 k.p.a., art. 11g ust. 1 pkt 1 oraz art. 11c ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013r., poz. 687), uchylił zaskarżoną decyzję Starosty Nowotarskiego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ocenie organu odwoławczego w złożonym wniosku i załącznikach do wniosku zostały naruszone przepisy powyższej ustawy w zakresie:

- art. 11d ust. 1 pkt 8 lit. a ww. ustawy, zgodnie z którym wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności opinie ministra właściwego do spraw zdrowia w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych, zgodnie z odrębnymi przepisami - ponieważ nie została przedłożona opinia ministra właściwego do spraw zdrowia, nie przedłożono również stosownego oświadczenia pełnomocnika inwestora o braku uwarunkowań wymagających uzyskania ww. opinii;

- art. 11d ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, zgodnie z którym wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności mapę w skali co najmniej 1:5000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu, w związku z art. 12, ust. 2 ww. ustawy, zgodnie z którym linie rozgraniczające teren, ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stanowią linie podziału nieruchomości - ponieważ w metryce przedłożoną mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi opisano jako projekt budowlany, w sytuacji gdy mapa ta nie stanowi części projektu budowlanego.

Organ II instancji podniósł, że na mapie przedstawiającej proponowany przebieg drogi nie pokazano linii rozgraniczających teren inwestycji, które stanowią jeden z istotnych elementów decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Biorąc pod uwagę wskazane przepisy organ odwoławczy stwierdził, że brak linii rozgraniczających teren inwestycji nie pozwala ocenić czy projektowane podziały działek zostały prawidłowo sporządzone, gdyż linia podziału powinna przebiegać wzdłuż linii rozgraniczającej pokazującej teren niezbędny dla realizacji inwestycji. Teren objęty inwestycją powinien określać wykorzystanie terenu dla potrzeb projektowanej drogi, natomiast proponowany przebieg drogi na działce ewidencyjnej nr [...], (oznaczony jako szraf w kolorze szarym) został zakończony wcześniej niż wykazany przebieg projektowanego pasa drogowego drogi gminnej (czerwona przerywana linia) i przebieg istniejącego pasa drogowego drogi powiatowej (niebieska przerywana linia) Na ww. mapie z proponowanym przebiegiem drogi pokazano "teren niezbędny – działka wodna" w znacznie większym zakresie niż jest on wymagany dla realizacji projektowanej inwestycji drogowej, ponieważ roboty budowlane (szraf w kolorze szarym) planuje się tylko na niewielkim fragmencie działki ewidencyjnej nr [...] w jej południowej części, natomiast zakresem inwestycji objęto całą ww. działkę. Ponownie rozstrzygając sprawę organ I instancji powinien zwrócić uwagę na prawidłowość ww. oznaczeń graficznych na mapie z proponowanym przebiegiem drogi.

Oceniając projekt budowlany, stanowiący załącznik Nr 3 do zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził nieprawidłowości, powodujące niezgodność z przepisami prawa:

- § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 25, poz. 133), zgodnie z którym mapa do celów projektowych powinna obejmować również obszar otaczający teren inwestycji w pasie co najmniej 30,00 m - ponieważ zakres aktualizacji mapy sytuacyjno-wysokościowej, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu jest niewystarczający, bowiem zakres wniosku w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...], znacznie wykracza poza zakres aktualizacji tej mapy oraz brakuje obszaru aktualizacji otaczającego inwestycję w pasie 30,00 m;

- art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem wydanym przez izbę samorządu zawodowego, aktualnym na dzień opracowania projektu - ponieważ do projektu budowlanego zostało załączone nieaktualne zaświadczenie J. G., ważne w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r., w sytuacji gdy projekt budowlany został sporządzony w lutym 2013 r.;

- art. 34 ust. 3 pkt 1 powyższej ustawy, zgodnie z którym projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący w szczególności określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich - ponieważ zakres inwestycji został oznaczony w nieprawidłowy sposób.

Teren objęty inwestycją powinien określać wykorzystanie terenu dla potrzeb projektowanej drogi. Natomiast projektowana nawierzchnia jezdni na działce ewidencyjnej nr [...], (oznaczona jako szraf w kolorze szarym) została zakończona wcześniej niż wykazany przebieg projektowanego pasa drogowego drogi gminnej (czerwona przerywana linia) i przebieg istniejącego pasa drogowego drogi powiatowej (niebieska przerywana linia). Zakresem wniosku objęto znacznie większy obszar niż jest on wymagany dla realizacji projektowanej inwestycji drogowej (dotyczy działki wodnej) ponieważ roboty budowlane (tj. projektowaną nawierzchnię jezdni i projektowane bariery ochronne), planuje się tylko na niewielkim fragmencie działki ewidencyjnej nr [...] w jej południowej części, natomiast zakresem objęto całą ww. działkę.

- art. 34 ust. 3 pkt 4 ww. ustawy, zgodnie z którym projekt budowlany powinien zawierać wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych, w związku z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, zgodnie z którym ustalanie geotechnicznych warunków posadawiania polega na zaliczeniu obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii geotechnicznej - ponieważ w opinii geotechnicznej przedmiotowy obiekt nie został zaliczony do żadnej kategorii geotechnicznej, w związku z czym nie można określić czy przepis § 7 ww. rozporządzenia został wypełniony;

- § 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz. U. z 2012 r., Nr 462), zgodnie z którym wszystkie strony i arkusze, stanowiące części projektu budowlanego oraz załączniki do projektu powinny być ponumerowane. Części projektu budowlanego odrębnie oprawione oraz załączniki powinny mieć numerację zgodną ze spisem zawartości tego projektu - ponieważ w spisie zawartości przedłożonego projektu budowlanego nie wyszczególniono tomów, a tomy o numerach od III do V nie zawierają numeracji stron;

- § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia, który dopuszcza oprawę projektu budowlanego w tomy obejmujące:

1) projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych,

2) projekt architektoniczno-budowlany i wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz ustalenie geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, o których mowa w art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane - ponieważ przedłożony projekt budowlany został oprawiony inaczej, tj.; Tom L, zawierający projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany wraz z opiniami i uzgodnieniami, Tom II., zawierający informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, Tom III., zawierający inwentaryzację zieleni, Tom IV., zawierający uprawnienia budowlane i zaświadczenia wydawane przez Izby Samorządu Zawodowego oraz Tom V., zawierający opinię geotechniczną, a to stanowi naruszenie ww. przepisów,

- § 7 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430 ze zm.), w świetle którego szerokość ulicy kategorii D w liniach rozgraniczających nie powinna być mniejsza niż 10,00 m. W wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych trudnymi warunkami terenowymi lub istniejącym zagospodarowaniem, dopuszcza się przyjęcie mniejszej szerokości ulicy, pod warunkiem zapewnienia możliwości umieszczenia elementów drogi i urządzeń z nią związanych wynikających z ustalonych docelowych transportowych i innych funkcji drogi oraz uwarunkowań terenowych, jednakże przyjęcie mniejszej szerokości ulicy w liniach rozgraniczających wymaga przeprowadzenia analizy obejmującej: 1) wzajemne rozmieszczenie jej elementów oraz urządzeń infrastruktury technicznej, w charakterystycznych przekrojach poprzecznych, 2) sposób etapowego i docelowego odwodnienia, 3) sposób wysokościowego rozwiązania ulicy, 4) wpływ istniejącego wartościowego zadrzewienia, 5) podstawowe uwarunkowania hydrogeologiczne i geotechniczne, a w szczególności występowanie gruntów o małej nośności oraz terenów zalewowych, 6) podstawowe uwarunkowania ochrony środowiska, a w szczególności sposoby ochrony przed nadmiernym hałasem, wibracjami i zanieczyszczeniami powietrza - ponieważ projektowany pas drogi "Do Kudłoska" wynosi od 4,50 m w najwęższym miejscu do 10,00 m w najszerszym, a to nie spełnia wymagań zawartych w § 7 ww. rozporządzenia, natomiast projektant nie uzasadnił przyjęcia węższego pasa drogowego i nie przedstawił ww. analizy.

- § 10 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym droga przeznaczona zarówno do ruchu pieszych jak i pojazdów powinna mieć wyodrębnioną jezdnię oraz pobocze lub chodnik - ponieważ Starosta Nowotarski działając na podstawie upoważnienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...] wydał zgodę na odstępstwo od przepisów § 15 ust. 1 i § 24 ust. 2 ww. rozporządzenia w zakresie zwężenia pasa ruchu do szerokości 2,0m oraz zwiększenia pochylenia niwelety jezdni do 19 %, jednakże zgoda na odstępstwo od ww. przepisów budowlanych nie obejmowała zgody na odstępstwo od § 10 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ww. rozporządzenia, zatem niedopuszczalnym jest zaprojektowanie drogi bez wyodrębnionego pobocza. Zgodnie z projektem budowlanym, stanowiącym załącznik Nr 3 do zaskarżonej decyzji, zaprojektowano pobocze o szerokości od 0,5 m do 0,75 m, ale w miejscu naroży budynków o numerach: [...] pobocze w ogóle nie występuje. Powyższe zastrzeżenia zostały potwierdzone przez projektanta w odpowiedzi na wezwanie Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2013 r., w piśmie z 2 września 2013 r. (data wpływu do Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego [...] września 2013 r.), w której wyjaśnił, iż w zaprojektowanym przekroju typowym drogi zastosowano ograniczenie drogi z obu stron wystającym krawężnikiem betonowym na wysokość 12 cm ponad jezdnię, wobec czego nie zastosowano poboczy gruntowych zgodnie z § 37 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Dalej projektant wyjaśnił, iż na rysunku nr 02, pn.: "Projekt zagospodarowania terenu" zwymiarowana została szerokość pobocza gruntowego, które wynosi 0,75 m;

- art. 53 i art. 57 ustawy z dnia 28 marca 2003 r., o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2013r., poz. 1594 ze zm.) - ponieważ w uzgodnieniu rozbudowy drogi gminnej nr 364236K "Do Kudłoska" w Sieniawie, wydanym przez Zastępcę Dyrektora PKP Polskie Linie Kolejowe S.A., Zakład Linii Kolejowych w Nowym Sączu, Dział Nawierzchni, Obiektów Inżynieryjnych, Budynków i Budowli oraz Inwestycji, Nr [...] z [...] kwietnia 2013r., zawarto wymóg uzyskania zgody właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej na odstępstwo od warunków usytuowania budynków i budowli określonych w art. 53 tejże ustawy oraz wykonywania robót ziemnych określonych na podstawie art. 54 ww. ustawy, której to zgody nie dołączono do projektu budowlanego;

Następnie Wojewoda Małopolski poddał kontroli przeprowadzone przez Starostę Nowotarskiego postępowanie, ocenił prawidłowość podjętych czynności proceduralnych i stwierdził, że organ I instancji nie skorzystał z przysługującej mu możliwości wezwania inwestora do usunięcia braków we wniosku, nie skorzystał również z możliwości nałożenia na wnioskodawcę obowiązku usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym. Organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne, wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pomimo że wniosek o wydanie tej decyzji zawierał braki, a to powoduje naruszenie art. 64 § 2 k.p.a., co zostało wyżej wykazane. Decyzja została również wydana pomimo występujących nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym (opisane powyżej), a to powoduje naruszenie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Na podstawie wypisu z ewidencji gruntów, znak: [...] z [...] lutego 2013 r., wydanego przez Starostę Nowotarskiego i przedłożonego przez pełnomocnika inwestora wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - organ I instancji sporządził rozdzielnik stron biorących udział w postępowaniu. Organ odwoławczy stwierdził, że rozdzielnik został sporządzony prawidłowo. Zawiera liczbę porządkową, wykaz stron postępowania zgodnie z danymi zawartymi w katastrze nieruchomości. Starosta Nowotarski prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Prawidłowo również poinformował strony postępowania o wydanej decyzji w przedmiotowej sprawie.

Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Starosty Nowotarskiego narusza następujące przepisy prawa:

- art. 11 f ust. 1 pkt 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w świetle którego decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej powinna zawierać w szczególności określenie linii rozgraniczających teren - ponieważ na stronie nr 1 decyzji Starosty Nowotarskiego widnieje co prawda zapis, że inwestycja jest planowana do realizacji na działkach znajdujących się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, dodatkowo na stronie 4 decyzji zamieszczono zapis, że linie rozgraniczające teren inwestycji zostały uwidocznione w załączniku Nr 1 do tejże decyzji, jednakże w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji określone zostały jedynie linie: istniejącego pasa drogowego drogi gminnej, istniejącego pasa drogowego drogi powiatowej, projektowanego pasa drogowego drogi gminnej oraz teren niezbędny - działka wodna, natomiast nie wyznaczono linii rozgraniczających teren inwestycji, przy czym teren niezbędny - wody płynące został wyznaczony nieprawidłowo, nieadekwatnie do potrzeb;

- art. 12 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy, zgodnie z którym decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości. Linie rozgraniczające teren ustalone i decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości - ponieważ zatwierdzone zostały podziały nieruchomości, które nie przebiegają wzdłuż linii rozgraniczających teren, gdyż linie rozgraniczające teren nie zostały wyznaczone;

- art. 11f ust. 1 pkt 7 ww. ustawy, zgodnie z którym decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się projekt budowlany - ponieważ projekt budowlany rozbudowy drogi gminnej nr 364236K "Do Kudłoska" w miejscowości Sieniawa, stanowiący załącznik Nr 3 do decyzji Starosty Nowotarskiego, zawiera nieprawidłowości powodujące, iż zaskarżona decyzja w tym zakresie jest wadliwa (nieprawidłowości te szczegółowo zostały opisane na stronach 18-20 decyzji);

- art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. f ww. ustawy stanowiącego, iż decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera ustalenia dotyczące obowiązku przebudowy dróg innych kategorii - ponieważ na stronie nr 1 zaskarżonej decyzji zamieszczono zapis o treści: "Nakłada się na Wójta Gminy Raba Wyżną obowiązek dokonania przebudowy dróg innych kategorii, tj.: drogi powiatowej Nr K1662 Raba Wyżną - Klikuszowa, działki ewid. nr [...] (przebudowa skrzyżowania drogi gminnej z drogą powiatową), zgodnie z załącznikami Nr 1 i Nr 3". Organ I instancji co prawda wymienił, że obowiązek dokonania przebudowy dróg innych kategorii został nałożony zgodnie z załącznikami Nr 1 i Nr 3, jednakże w załączniku Nr 1 obszar objęty obowiązkiem nie został pokazany, a tam powinien być uwidoczniony;

- art. 17 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych nadają decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym – ponieważ w zaskarżonej decyzji rygor nie został nadany w sposób prawidłowy. Organ I instancji rozpatrując wniosek inwestora pod kątem przesłanek uzasadniających nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w oparciu o przedłożone dowody w sprawie uznał, że wystąpiły przesłanki do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na konieczność jak najszybszej poprawy warunków bezpieczeństwa. Zdaniem organu odwoławczego uzasadnienie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności zawarte decyzji Starosty Nowotarskiego, przytoczone w ślad za argumentacją inwestora, jest niewystarczające;

- art. 20a pkt 1 ww. ustawy stanowiącego, iż w przypadku, gdy inwestycja drogowa wymaga przejścia przez tereny wód płynących bądź tereny linii kolejowej, właściwy zarządca drogi jest uprawniony do nieodpłatnego zajęcia tego terenu na czas realizacji tej inwestycji – ponieważ "teren niezbędny dla realizacji inwestycji - wody płynące" nie został określony w sposób prawidłowy. Na stronie nr 1 zaskarżonej (w pkt "b") opisano, że części działek wodnych o numerach: [...], niepodlegających podziałowi, stanowią teren niezbędny dla realizacji inwestycji, natomiast zgodnie z załącznikiem Nr 1 terenem niezbędnym objęto w całości ww. działki. Organ odwoławczy wyjaśnił, że należy wskazać jako teren niezbędny tylko te części działek ewidencyjnych o numerach: [...], na których faktycznie będą projektowane roboty budowlane;

- art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który stanowi iż właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki - ponieważ przepis ten ma zastosowanie także w postępowaniach o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowych, bowiem zgodnie z art. 11 i ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Organ odwoławczy zaznaczył, że zgodnie z ww. art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane nie jest wymagane prawomocne orzeczenie nakazu rozbiórki.

Organ odwoławczy stwierdził również, że wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w zaskarżonej decyzji (na stronie nr 5) zostały określone bez przywołania podstawy prawnej, tj. przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, co jest niedopuszczalne.

Odnosząc się do zarzutów odwołań organ wskazał, że rozdzielnik (tj. wykaz odbiorców pisma) został sporządzony prawidłowo i zawiera listę stron postępowania przygotowaną na podstawie wypisów z ewidencji gruntów, znak: [...] z dnia [...] lutego 2013 r., wydanych przez Starostę Nowotarskiego. Starosta Nowotarski prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Co do wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Targu I Wydział Cywilny, sygn. akt I C 311/11 z dnia 24 maja 2012 r. zakazującego wszelkich aktów posiadania tak przez Gminę jak i osoby ją reprezentujące organ odwoławczy uznał, że Starosta Nowotarski odniósł się do powyższego wyroku, co odzwierciedla zapis na stronie 12 zaskarżonej decyzji i wyjaśnienie to jest zasadne. Co do dyrektyw Unii Europejskiej i bezpośredniego niebezpieczeństwa utraty zdrowia i życia (np. nadmierny hałas) organ wskazał na szereg przepisów, które zostały uwzględnione w projektowaniu inwestycji, o czym jest mowa w części opisowej projektu zagospodarowania terenu (strona nr 12 projektu budowlanego). Co do zgłoszenia wpisania budynku nr [...] do rejestru zabytków, inwestor w złożonym wniosku nie przewiduje rozbiórki tego budynku. W ocenie organu odwoławczego przed organem I instancji doszło do naruszenia art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, iż właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Przepis ten ma zastosowanie także w postępowaniach o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowych, ponieważ zgodnie z art. 11i ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Starosta Nowotarski w decyzji zawarł informację, iż "na chwilę złożenia wniosku względem terenu, którego dotyczy inwestycja nie orzeczono prawomocnego nakazu rozbiórki, co za tym idzie ten aspekt sprawy nie może być argumentem wstrzymującym procedowanie w sprawie wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej". Tymczasem, zgodnie z art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane nie jest wymagane prawomocne orzeczenie nakazu rozbiórki - wystarczającym jest, że takie orzeczenie miało miejsce. Wojewoda Małopolski stwierdził, że zarzut skarżącego, w opisanej powyżej kwestii, jest zasadny. W odniesieniu do zarzutu szukania innych rozwiązań, jakim jest inna droga wyznaczona w planie zagospodarowania przestrzennego, wskazał, że to zarządca drogi samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji.

W zakresie zarzutów Z. M., iż dwie decyzje wydane przez ten sam organ oparte są o dokumenty, które zależnie od potrzeb inwestora wykazują granice w różnych miejscach, co stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, zawartych w rozdziale 2 k.p.a., organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Z kolei § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno - kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. z 1995 r., Nr 25, poz. 133) stanowi, iż projekt zagospodarowania działki lub terenu należy sporządzić na kopii aktualnej mapy zasadniczej, a w razie braku mapy zasadniczej w odpowiedniej skali, projekt sporządza się na mapie jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Organ I instancji pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. przesłał pełnomocnikowi inwestora uwagi i zastrzeżenia strony co do przedmiotu sprawy, z prośbą o odniesienie się do każdego z zarzutów. Pełnomocnik inwestora pismem z dnia 16 kwietnia 2013 r. oraz pismem uzupełniającym z dnia 28 kwietnia 2013 r. odniósł się do wszystkich zastrzeżeń skarżącego. W kwestii mapy projektant wyjaśnił, że na potrzeby wykonania dokumentacji technicznej rozbudowy drogi gminnej "Do Kudłoska" w 2012 r. uprawniony geodeta sporządził mapę sytuacyjno-wysokościową do celów projektowych w skali 1:500, zawierającą przebieg granic ewidencyjnych nieruchomości, infrastrukturę techniczną jak również usytuowanie budynków mieszkalnych i gospodarczych. Mapa ta została zatwierdzona klauzulą Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej Starostwa Powiatowego w Nowym Targu. Organ odwoławczy stwierdził, że mapa sytuacyjno-wysokościową do celów projektowych w skali 1:500, posiada klauzulę numer [...], poświadczającą zgodność tej mapy z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej Starostwa Powiatowego w Nowym Targu z dnia [...] stycznia 2012 r. W świetle powyższego nie ma podstaw do kwestionowania tego dokumentu pod względem jego poprawności. Decyzja Starosty Nowotarskiego Nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., nie jest znana organowi odwoławczemu, nie stanowi przedmiotu prowadzonego postępowania odwoławczego i wobec tego nie może podlegać ocenie Wojewody. Co do zarzutu braku możliwości udziału w prowadzonym postępowaniu geodezyjnym, w ramach którego opracowano mapy przyjęte do zasobu geodezyjno-kartograficznego Starostwa Powiatowego w Nowym Targu pod numerem ewid. [...] oraz projekt podziału działki ewidencyjnej nr [...] w Sieniawie, organ odwoławczy wyjaśnił, że przekazanie operatu technicznego z roboty geodezyjnej i kartograficznej do zasobu Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej Starostwa Powiatowego w Nowym Targu dokonuje jednostka wykonawstwa geodezyjnego przez swego przedstawiciela lub osobę upoważnioną. Zgodnie z § 9 ust. 1 i § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz, dokumentacja przekazywana do zasobu podlega kontroli. Pozytywny wynik kontroli odnotowywany jest na wniosku o przyjęcie dokumentacji do zasobu. Wniosek z adnotacją o pozytywnym wyniku kontroli stanowi podstawę włączenia dokumentacji do zasobu oraz opatrzenia materiałów przeznaczonych dla zamawiającego klauzulami określonymi w odrębnych przepisach. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, organ I instancji, a także organ odwoławczy ma do dyspozycji jedynie mapę z projektem podziału działek, która podlega zatwierdzeniu przez organ I instancji wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Mapa ta posiada klauzulę przyjęcia do zasobu Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej Starostwa Powiatowego w Nowym Targu nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., co oznacza, że operat geodezyjny został przez Starostwo przyjęty bez zastrzeżeń. Wojewoda nie ma zatem podstaw do kwestionowania czynności podjętych na etapie prowadzonego wcześniej postępowania geodezyjnego. Niemniej jednak, ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji, w celu wnikliwego wyjaśnienia wszystkich wątpliwości, powinien uzyskać w Ośrodku Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej Starostwa Powiatowego w Nowym Targu informację, czy strona skarżąca została prawidłowo zawiadomiona o prowadzonych pracach geodezyjnych.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła Gmina Raba Wyżna, zarzucając naruszenie przepisów:

1) prawa procesowego poprzez:

a) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 11 d ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i przyjęcie, iż do wniosku inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie dołączono opinii właściwego ministra do spraw zdrowia w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych, zgodnie z odrębnymi przepisami lub stosownego oświadczenia o braku uwarunkowań wymagających uzyskanie w/w opinii, podczas gdy w aktach sprawy znajduje się oświadczenie projektanta, z którego wynika, iż planowana inwestycja nie jest zlokalizowana na terenach uzdrowiskowych;

b) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną ocenę materiału dowodowego tj. błędną ocenę projektu budowlanego i uznanie, że został wykonany w 2013r., a w konsekwencji uznanie, że znajdujące się w dokumentacji zaświadczenie o posiadanych uprawnieniach przez J. G. było nieaktualne w chwili sporządzania dokumentacji, podczas gdy dokumentacja została sporządzona w 2012r. w okresie ważności posiadanych przez projektanta uprawnień;

c) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w związku art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez błędną ocenę materiału dowodowego tj. błędną ocenę projektu zagospodarowania terenu i przyjęcie, iż przedłożony w niniejszej sprawie projekt zagospodarowania terenu zawierał nieprawidłowo oznaczony zakres inwestycji, a tym samym uznanie, iż nieprawidłowo zakończono projektowaną nawierzchnię jezdni wcześniej niż wykazany przebieg projektowanego pasa drogowego drogi gminnej i przebieg istniejącego pasa drogowego drogi powiatowej oraz błędne przyjęcie, iż zakresem wniosku objęto znacznie większy obszar niż wymagany dla realizacji inwestycji, oraz nie wykazano na mapie z projektem zagospodarowania terenu wzajemnych odległości projektowanych obiektów w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, podczas gdy w projekcie zagospodarowania terenu stosownie do art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego prawidłowo oznaczono niezbędne elementy, a przebieg poszczególnych linii wynika z konieczności dostosowania projektu do stanu faktycznego występującego w terenie;

d) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w związku z § 7 ust. l i ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 1999r. Nr 43, poz. 430), poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, w tym pisma Ministerstwa Infrastruktury, znajdującego się w aktach sprawy, w którym uzyskane zostało odstępstwo od warunków technicznych także w zakresie szerokości ulicy, co zostało w przedmiotowym piśmie uzasadnione i przeanalizowane, a przez to przyjęcie, iż projektowany pas drogi nie spełnia warunków określonych w § 7 tego rozporządzenia;

e) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 53 i art. 57 ustawy z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym poprzez błędną ocenę materiału dowodowego przyjęcie, że opinia wydana przez Zastępcę Dyrektora PKP Polskie Lii Kolejowe S.A., Zakład Linii Kolejowych w Nowym Sączu z dnia [...] kwietnia 2013r. stanowiło odstępstwo od warunków określonych w art. 53 w/w ustawy, podczas gdy w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki ani nie występowano o tego typu odstępstwo, a przedmiotowe pismo było reakcją na wniosek inwestora o wydanie opinii co do przebiegu projektowanej drogi;

f) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w związku art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 11 d ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji, poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, poprzez błędne przyjęcie, iż organ I instancji zobowiązany był do wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia braków wniosku określonych w odrębnych przepisów prawa, a także nie nałożył na wnioskodawcę obowiązku usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym projekcie budowlanym, podczas gdy z uwagi na to, że wniosek został prawidłowo przygotowany i zawierał wszystkie przewidziane przepisami prawa załączniki, a projekt budowlany będący załącznikiem do wniosku również spełniał wszystkie wymagania, organ I instancji prawidłowo zaniechał dokonania tej czynności;

g) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 11f ust. 1 pkt 8 lit f ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, w tym decyzji Starosty Nowotarskiego, w której w ocenie organu II instancji organ I instancji nie uwidocznił w Załączniku nr 1 obszaru objętego obowiązkiem przebudowy drogi innej kategorii, podczas gdy w decyzji zostało to w sposób precyzyjny określone, poprzez wskazanie numeru drogi i jej nazwy, numerów działek ewidencyjnych drogi innej kategorii wraz z zakresem przebudowy;

h) naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewskazanie stron postępowania decyzji;

i) naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie niniejszej sprawie, bowiem organ II instancji ma możliwość uchylenia decyzji w całości i przekazania jej do ponownego rozpatrzenia tylko w przypadku, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma wpływ na jej rozstrzygnięcie - w niniejszej sprawie te przesłanki nie zostały spełnione.

2) prawa materialnego poprzez:

a) błędną wykładnię art. 11d ust. 1 pkt 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji poprzez przyjęcie, iż do wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, konieczne jest przedłożenie mapy zawierającej linie rozgraniczające teren inwestycji, podczas gdy ustawa nakłada na inwestora obowiązek dołączenia do wniosku mapy w skali co najmniej 1:5000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu;

b) błędną wykładnię § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. 1995r. Nr 25, poz. 133), poprzez niewłaściwe określenie terenu inwestycji oraz obszaru otaczającego inwestycji;

c) błędną wykładnię art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż w niniejszym postępowaniu obligatoryjnym elementem projektu powinny być wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych, podczas gdy w istocie ten element projektu budowlanego jest elementem fakultatywnym, a decyzja o tym czy konieczne są takie wyniki należy do projektanta;

d) niewłaściwe zastosowanie § 5 oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2012r. poz. 462) poprzez zbyt rygorystyczne podejście do formy przedłożonego projektu budowlanego i przyjęcie, iż drobne uchybienia w zakresie formy miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, podczas gdy kwestie te pozostają bez wpływu na merytoryczne rozpoznanie w sprawie, a drobne odstępstwa w zakresie numeracji stron czy oprawy poszczególnych tomów nie uniemożliwiają wydanie merytorycznej decyzji w sprawie;

e) błędną wykładnię § 10 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transport Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez niewłaściwe założenie, iż obligatoryjnym elementem drogi w każdym przypadku jest pobocze;

f) niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust. 3 Prawo budowlane w zw. z art. 11 ust. 1 oraz art. 11f ust. 1 pkt 7 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji, poprzez przyjęcie, iż przedłożony w sprawie projekt budowlany zawiera naruszenia, co powinno skutkować obowiązkiem wydania postanowienia w przedmiocie obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, co w konsekwencji rodzi obowiązek - po bezskutecznym upływie wskazanego terminu - wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, a nie zatwierdzenia projektu;

g) niewłaściwe zastosowanie art. 11f ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji, poprzez przyjęcie, iż decyzja Starosty Nowotarskiego nie zawiera linii rozgraniczających teren, a zatem nie jest możliwe dokonanie zatwierdzenia podziału nieruchomości, który powinien przebiegać wzdłuż linii rozgraniczających teren, a zatem organ I instancji nieprawidłowo zatwierdził podział nieruchomości, nie wyznaczając wcześniej linii rozgraniczających teren, co jest niezgodne z zaistniałym stanem faktycznym, gdyż decyzja wydana przez Starostę Nowotarskiego zawierała w Załączniku nr l linie rozgraniczające teren poprzez wskazanie pasa drogowego, który w istocie stanowi linie rozgraniczające stosownie do przepisów ustawy o drogach publicznych;

h) naruszenie art. 17 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji poprzez błędne przyjęcie, iż w sprawie nie zachodziły podstawy do nadania decyzji natychmiastowej wykonalności zgodnie z dyspozycją wskazanego przepisu, podczas gdy organ I instancji w wydanej decyzji wyjaśnił podstawy na jakich nadany został rygor, w tym spełnienie przesłanek ustawowych;

i) nieprawidłowe zastosowanie art. 20a ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji, poprzez błędne przyjęcie, iż w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji należy określić jako teren niezbędny do przejścia przez tereny wód płynących bądź tereny linii kolejowej tylko te części działek ewidencyjnych, na których faktycznie będą projektowane roboty budowlane, a nie całość działek, na których projektowane są roboty;

j) naruszenie art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wystarczającą podstawą do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zgodnie z w/w przepisem jest nieostateczne orzeczenie o nakazie rozbiórki, podczas gdy nieostateczne orzeczenie o nakazie rozbiórki w istocie nie nakłada na stronę żadnych obowiązków i nie stanowi podstawy do wydania decyzji odmownej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu mimo, że nie wszystkie argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji są trafne, to jednak w postępowaniu przed organem I instancji doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, w stopniu który uzasadniał wyeliminowanie decyzji Starosty Nowotarskiego w całości z obrotu prawnego. Sąd zaznaczył, że zgodnie z art. 11g ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. Nr 80, poz. 721, ze zm., dalej: specustawa) w postępowaniu przed organem odwoławczym nie można uchylić decyzji w całości, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. Analiza akt administracyjnych daje podstawę do wyrażenia poglądu, że decyzja Starosty Nowotarskiego dotknięta jest wadami dotyczącymi całego odcinka planowanej drogi, a stopień naruszenia prawa w tym zakresie uzasadniał uchylenie decyzji organu I instancji całości. Trafnie Wojewoda Małopolski zwrócił uwagę na wady projektu, których istnienie nie dawało podstawy do wydania pozytywnej decyzji dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Sąd przytoczył art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego m.in. wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu. Wskazał, że do projektu budowlanego zostało załączone nieaktualne zaświadczenie mgr inż. J. G., ważne w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r., w sytuacji gdy projekt budowlany został sporządzony w lutym 2013 r. Sąd nie zgodził się z zarzutami skargi, że Wojewoda Małopolski błędnie ocenił projekt budowlany uznając, że został wykonany w 2013r., a w konsekwencji, że znajdujące się w dokumentacji zaświadczenie o posiadanych uprawnieniach przez J. G. było nieaktualne w chwili sporządzania dokumentacji, albowiem dokumentacja została sporządzona w 2012r., tj. w okresie ważności posiadanych przez projektanta uprawnień. Sąd wskazał, iż z projektu (str. 1) wynika wprost, że został opracowany w lutym 2013 roku. Ponadto mgr inż. J. G. był m.in. projektantem sprawdzającym w branży drogowo-mostowej (str. 2 projektu), które to czynności z natury rzeczy wykonywane są w ostatniej fazie sporządzania projektu. Nie budzi zatem wątpliwości, że w chwili sporządzania projektu nie legitymował się aktualnymi uprawnieniami. Powyższe uchybienie tj. udział w sporządzaniu projektu przez osobę bez uprawnień stanowi istotne naruszenie prawa i dotyczy całego planowanego przedsięwzięcia.

Zdaniem Sądu trafne jest również stanowisko Wojewody Małopolskiego, że projekt został sporządzony z istotnym naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych. Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, projekt budowlany w zależności od potrzeb, powinien zawierać wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. W myśl jednoznacznej treści § 7 ust. 1 w/w rozporządzenia, w przypadku obiektów budowlanych wszystkich kategorii geotechnicznych opracowuje się opinię geotechniczną. Natomiast § 8 stanowi, że opinia geotechniczna powinna ustalać przydatność gruntów na potrzeby budownictwa oraz wskazywać kategorię geotechniczną obiektu budowlanego. Określenie kategorii geotechnicznej obiektu budowlanego jest o tyle istotne, że w myśl § 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia, w przypadku obiektów budowlanych drugiej i trzeciej kategorii geotechnicznej opracowuje się dodatkowo dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny, a w przypadku obiektów budowlanych trzeciej kategorii geotechnicznej oraz w złożonych warunkach gruntowych drugiej kategorii wykonuje się dodatkowo dokumentację geologiczno-inżynierską, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981). Tymczasem przedłożona wraz z projektem opinia geotechniczna nie wskazuje jaką kategorię geotechniczną ma planowany obiekt budowlany, a zatem nie można stwierdzić, czy nie jest konieczne sporządzenie również dokumentacji, o jakiej stanowi § 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia. Jest to przy tym o tyle istotne naruszenie w/w przepisów, że odcinek planowanej drogi ma przebiegać w terenie górzystym, o dużym nachyleniu (średnio ponad 12 %) i miejscami bardzo blisko zabudowań. Również to naruszenie przepisów dotyczy całej planowanej inwestycji.

W ocenie Sądu zatwierdzony projekt sporządzony został również z istotnym naruszeniem § 7 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, szerokość ulicy kategorii D w liniach rozgraniczających nie powinna być mniejsza niż 10,00 m. W wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych trudnymi warunkami terenowymi lub istniejącym zagospodarowaniem, dopuszcza się przyjęcie mniejszej szerokości ulicy, pod warunkiem zapewnienia możliwości umieszczenia elementów drogi i urządzeń z nią związanych wynikających z ustalonych docelowych transportowych i innych funkcji drogi oraz uwarunkowań terenowych (§ 6 w/w rozporządzenia). Z części tekstowej projektu (str. 10) wynika, że szerokość projektowanej jezdni wraz z poboczami maksymalnie ma wynosić 6,50 m. Z części graficznej projektu, która nie jest w pełni czytelna wynika, że szerokość pasa drogowego praktycznie na całym odcinku jest mniejsza niż 10 metrów. Wątpliwości z uwagi na nieczytelne oznaczenie co do szerokości pasa drogowego (ale nie szerokości ulicy) budzi jedynie końcowy odcinek ok. 5 metrów, gdzie szerokość pasa drogowego być może przekracza 10 metrów. Wobec powyższego projekt powinien zawierać uzasadnienie przyjęcia mniejszej szerokości ulicy oraz przeprowadzenia analizy o przyjęciu mniejszej szerokości, czego w projekcie brak, co również stanowi istotne naruszenie przepisów, które miało wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się w tym zakresie do zarzutów skargi Sąd wskazał, że zgoda na odstępstwo udzielona przez Ministra Infrastruktury w dniu [...] listopada 2011 roku (str. 34 projektu) i postanowienie Starosty Nowotarskiego z dnia [...] listopada 2011 roku (str. 35 projektu) dotyczą zgody na zwężenia pasa ruchu ( a nie szerokości ulicy) do 2 metrów i zwiększenia niwelety jezdni do 19%. Dotyczą zatem innych parametrów planowanej drogi i udzielone zostały na podstawie art. 9 ust. 2 Prawa budowlanego, odnośnie parametrów z § 15 ust. 1 i § 24 ust. 2 rozporządzenia. W przypadku szerokości ulicy w liniach rozgraniczających tj. parametru, o jakim stanowi § 7 ust. 1 rozporządzenia, nie jest potrzebna zgoda na odstępstwo udzielana w w/w trybie, lecz konieczne jest stosowne uzasadnienie w projekcie wraz z analizą, o czym stanowi § 7 ust. 2 w zw. z § 6 rozporządzenia, a czego w projekcie brak.

Sąd zgodził się z Wojewodą Małopolskim również w zakresie dotyczącym naruszenia przez Starostę Nowotarskiego art. 11f ust. 1 pkt 2 specustawy. Przepis ten przewiduje, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej musi zawierać w szczególności określenie linii rozgraniczających teren. Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy, decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości, a linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości. Z części tekstowej decyzji Starosty Nowotarskiego, na stronie nr 1 widnieje co prawda zapis, że inwestycja jest planowana do realizacji na działkach znajdujących się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, a dodatkowo na stronie 4 decyzji zamieszczono zapis, że linie rozgraniczające teren inwestycji zostały uwidocznione w załączniku Nr 1 do tejże decyzji, jednakże w załączniku Nr 1 do zaskarżonej decyzji określone zostały jedynie linie: istniejącego pasa drogowego drogi gminnej, istniejącego pasa drogowego drogi powiatowej, projektowanego pasa drogowego drogi gminnej oraz teren niezbędny - działka wodna. Nie wyznaczono natomiast linii rozgraniczających teren inwestycji. Zdaniem Sądu, analizując część tekstową decyzji oraz załączniki graficzne do niej, przypuszczać można, że liniami rozgraniczającymi teren są grubsza przerywana linia czerwona, a w miejscu gdzie jej brak (co też budzi zastrzeżenia) grubsza przerywana linia niebieska. Biorąc jednak pod uwagę jednoznaczną treść art. 11f ust. 1 pkt 2 specustawy oraz konsekwencje, jakie wiążą się z przebiegiem linii rozgraniczających teren, linie te powinny być jednoznacznie wskazane w załączniku do decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a ich przebieg nie może być wynikiem jedynie wniosków i przypuszczeń, dokonanych w oparciu o pozostały materiał dowodowy i pozostałą część decyzji.

W ocenie Sądu istotnym naruszeniem przepisów jest niespójność pomiędzy sobą załączników Nr 1 i Nr 3 do decyzji Starosty Nowotarskiego. Zgodnie z treścią decyzji załącznikiem Nr 3 jest projekt budowlany planowanej inwestycji. Projekt ten na stronie 15 zawiera część graficzną planowanej inwestycji, która jest naniesiona na mapie sytuacyjno - wysokościowej do celów projektowych w skali 1:500. Praktycznie identyczny jest załącznik graficzny Nr 1 do decyzji Starosty Nowotarskiego. Z tą jednak niezwykle znaczącą różnicą, że w części graficznej projektu (załącznik Nr 3) w legendzie, symbolem szarych poprzecznych kresek koloru szarego oznaczono projektowaną nawierzchnię jezdni. W załączniku Nr 1 do decyzji Starosty Nowotarskiego oznaczono w ten sam sposób proponowany przebieg drogi na odcinku objętym inwestycją. Tak więc mimo, że w obydwu załącznikach taką samą powierzchnię terenu inwestycji oznaczono tym samym symbolem graficznym, to co innego oznacza on w załączniku Nr 1, a co innego w załączniku Nr 3. Tymczasem pomiędzy jezdnią a drogą istnieje diametralna różnica. Powyższa niespójność, w kontekście braku oznaczenia przebiegu linii rozgraniczających teren, tym bardziej nie daje niewątpliwej odpowiedzi, jaki teren zgodnie z decyzją jest terenem inwestycji oraz co i dokładnie gdzie ma być lokalizowane.

Sąd uznał za zasadne stanowisko Wojewody Małopolskiego, że organ I instancji naruszył także § 10 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, zgodnie z którym droga przeznaczona zarówno do ruchu pieszych jak i pojazdów powinna mieć wyodrębnioną jezdnię oraz pobocze lub chodnik. Starosta Nowotarski, działając na podstawie upoważnienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...] - postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...] wydał zgodę na odstępstwo od przepisów § 15 ust. 1 i § 24 ust. 2 ww. rozporządzenia w zakresie zwężenia pasa ruchu do szerokości 2,0 m oraz zwiększenia pochylenia niwelety jezdni do 19 %. Jednakże zgoda na odstępstwo od ww. przepisów budowlanych nie obejmowała zgody na odstępstwo od § 10 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia, a zatem niedopuszczalne było zaprojektowanie drogi bez wyodrębnionego pobocza. W tym zakresie Sąd nie zgodził się z zarzutami skargi, że pobocze (lub chodnik) jest obligatoryjnym elementem drogi tylko w przypadku drogi, która jest przeznaczona dla ruchu pieszych, natomiast projektowana w niniejszej sprawie droga nie ma takiej funkcji i przeznaczenia, gdyż nie przewidziano tutaj ciągu pieszego. Sąd podkreślił, iż z części tekstowej projektu (str. 9) jednoznacznie wynika, że na całej jej długości ma znajdować się pobocze o szerokości od 0,5 do 0,75 metra, a rozbudowa drogi poprawi bezpieczeństwo ruchu pieszych (str. 22 projektu). Z powyższego wynika, że droga zaprojektowana została zarówno dla ruchu pojazdów jak i pieszych, a wydana decyzja jest w tym zakresie również niespójna z częścią tekstową zatwierdzonego projektu.

W ocenie Sądu nie było konieczne dołączanie do wniosku inwestora opinii właściwego ministra do spraw zdrowia w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych, gdyż z oświadczenia projektanta wynika, iż planowana inwestycja nie jest zlokalizowana na terenach uzdrowiskowych. W tym zakresie Sąd podzielił zarzuty skargi. Za zasadne Sąd uznał również zarzuty w zakresie dotyczącym opinii wydanej przez Zastępcę Dyrektora PKP Polskie Linie Kolejowe S.A., Zakład Linii Kolejowych w Nowym Sączu z dnia [...] kwietnia 2013r., wskazując, że planowana droga nie będzie przecinać linii kolejowej, a jedynie kończy się na działce należącej do PKP, przy czy kilka metrów od torowiska. Trafne są również w ocenie Sądu zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wystarczającą podstawą do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zgodnie z w/w przepisem jest nieostateczne orzeczenie o nakazie rozbiórki, podczas gdy nieostateczne orzeczenie o nakazie rozbiórki w istocie nie nakłada na stronę żadnych obowiązków i nie stanowi podstawy do wydania decyzji odmownej. Sąd podkreślił, że orzeczenie to zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, a samo postępowanie ostatecznie umorzone.

Sąd podkreślił także, że nieczytelność, niespójność i braki w oznaczeniu terenu inwestycji, o których mowa była wcześniej, nie dają możliwości jednoznacznego odniesienia się do szczegółowych rozwiązań w zakresie graficznym. Co się tyczy pozostałych poglądów organu II instancji, w szczególności do braków projektu w zakresie numeracji itp., to z uwagi na przedmiot postępowania braki te nie mogłyby stanowić podstawy do rozstrzygnięcia na zasadzie art. 138 § 2 k.p.a.

Odnośnie zarzutu uczestników w zakresie prawidłowości zawiadomień Sąd wskazał, że zgodnie z art. 11d ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wysyłają zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości, a w przypadku, o którym mowa w art. 11a ust. 2, wojewodom, na których obszarze właściwości znajduje się część nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, oraz zawiadamiają pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym, a także w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin i w prasie lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne.

W skardze kasacyjnej Gmina Raba Wyżna, reprezentowana przez radcę prawnego P. K., zaskarżyła powyższy wyrok w całości.

Wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 106 § 3 oraz § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. 2013r. poz. 1409 ze zm.), dalej "Prawo budowlane" poprzez błędną ocenę projektu budowlanego i uznanie, że znajdujące się w dokumentacji zaświadczenie o posiadanych uprawnieniach przez J. G. było nieaktualne w chwili sporządzania dokumentacji, podczas gdy dokumentacja została sporządzona w 2012r., a zatem w okresie ważności posiadanych przez projektanta uprawnień. Ustalenie przez Sąd I instancji, iż projektant w chwili sporządzenia projektu nie legitymował się aktualnymi uprawnieniami spowodowało, iż Sąd uznał, że nastąpiło istotne naruszenie prawa dotyczące całego planowanego przedsięwzięcia, co - zdaniem Sądu I instancji - uzasadnia uchylenie całej decyzji organu I instancji;

b) art. 106 § 3 oraz § 5 p.p.s.a. w zw. z § 7 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 1999r. Nr 43, poz. 430 ze zm.), poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, w tym pisma Ministerstwa Infrastruktury, znajdującego się w aktach sprawy, w którym uzyskane zostało odstępstwo od warunków technicznych, także w zakresie szerokości ulicy, co zostało w przedmiotowym piśmie uzasadnione i przeanalizowane, a przez to błędne przyjęcie, iż projektowany pas drogi nie spełnia warunków określonych w § 7 w/w rozporządzenia;

c) art. 106 § 3 oraz § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 11 f ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity: Dz. U. 2013r. poz. 687 ze zm.), poprzez przyjęcie, iż decyzja Starosty Nowotarskiego z dnia [...] maja 2013r. nie zawiera linii rozgraniczających teren, a zatem nie jest możliwe dokonanie zatwierdzenia podziału nieruchomości, który powinien przebiegać wzdłuż linii rozgraniczających teren, a zatem organ I instancji nieprawidłowo zatwierdził podział nieruchomości, nie wyznaczając wcześniej linii rozgraniczających teren, co jest niezgodne z zaistniałym stanem faktycznym, gdyż decyzja wydana przez Starostę Nowotarskiego zawierała w załączniku nr 1 linie rozgraniczające teren poprzez wskazanie pasa drogowego, którego granice w istocie stanowi linie rozgraniczające teren stosownie do przepisów ustawy o drogach publicznych;

d) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, co w konsekwencji doprowadziło do uniemożliwienia stronie skarżącej wywiedzenie wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej, gdyż strona skarżąca nie zna motywów jakimi kierował się sąd I instancji oddalając skargę.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie:

a) art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego w zw. z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. 2012r. poz. 463), poprzez przyjęcie, iż w niniejszym postępowaniu obligatoryjnym elementem projektu powinny być wyniki badań geologiczno – inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych, podczas gdy ten element projektu jest elementem fakultatywnym, a decyzja w przedmiocie jego obligatoryjności należy do projektanta;

b) § 4 ust. 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. 2012r. poz. 463), a tym samym przyjęcie, iż dołączona do wniosku opinia geotechniczna nie wskazuje jaką kategorię geotechniczną ma planowany obiekt budowlany. Zastosowanie natomiast w/w rozporządzenia (§ 4 ust. 3 pkt 1 lit. c) wprost udziela odpowiedzi na to pytanie i określa z jaką kategorią geotechniczną mamy w niniejszej sprawie do czynienia;

c) § 10 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 1999r. Nr 43, poz. 430 ze zm.), poprzez niewłaściwe założenie, iż obligatoryjnym elementem drogi w każdym przypadku jest pobocze.

W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., ewentualnie w razie gdyby Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż nie występują naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz rozpoznanie skargi w trybie art. 188 p.p.s.a. i uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego w całości oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca podniosła, że w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie potwierdzające uprawnienia projektanta J. G. ważne okresie od 1 stycznia 2012r. do 31 grudnia 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sposób nieprawidłowy ocenił znajdujący się w aktach projekt budowlany, a tym samym powielił błędy organu II instancji. Dokumentacja projektowa faktycznie została wykonana w 2012r. Fakt zawarcia w projekcie na pierwszej stronie daty "luty 2013" nie odzwierciedla faktycznego okresu sporządzania projektu. Projekt ten powstał w całości w 2012r. Także okoliczność, iż J. G. był m.in. projektantem sprawdzającym w branży drogowo - mostowej, "które to czynności z natury rzeczy wykonywane są w ostatniej fazie sporządzania projektu", nie przesądza, iż w chwili sporządzania projektu projektant nie legitymował się ważnymi uprawnieniami. Sąd dokonał także błędnej analizy materiału dowodowego w zakresie pisma Ministra Infrastruktury, którym uzyskano odstępstwo od warunków technicznych, także w zakresie szerokości ulicy. Przedmiotowe pismo zawiera uzasadnienie oraz stosowną analizę. Odstępstwo zostało udzielone w związku z funkcją projektowanej drogi oraz jej klasy. Droga ta ma być drogą dojazdową do kilku domostw i wymaga jak najmniejszej ingerencji w uwarunkowania terenowe, dlatego też udzielone zostało odstępstwo. W ocenie strony skarżącej Sąd w sposób błędny przyjął, iż w decyzji Starosty Nowotarskiego brak określenia linii rozgraniczających teren. Sąd potwierdził wprawdzie, iż na stronie 1 decyzji widnieje zapis, że inwestycja jest planowana do realizacji na działkach znajdujących się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, a dodatkowo na stronie 4 decyzji zamieszczono zapis, że linie rozgraniczające teren inwestycji zostały uwidocznione w załączniku nr 1 do decyzji. Odnosząc się jednak do analizy załącznika Sąd stwierdził, iż brak w nim przedmiotowych linii. Jak słusznie zauważył Sąd, w załączniku nr 1 określone zostały linie istniejącego pasa drogowego drogi gminnej, istniejącego pasa drogowego drogi powiatowej, projektowanego pasa drogowego drogi gminnej oraz teren niezbędny - działka wodna. Sąd wywiódł z tego, że nie zostały jednoznacznie określone linie rozgraniczające teren inwestycji. Strona skarżąca nie zgodziła się z tym stwierdzając, że linie te zostały określone i stanowią je granice pasa drogowego.

W ocenie strony Sąd naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. Ogólne odesłanie do wcześniejszych rozważań poczynionych w wyroku nie stanowi uzasadnienia nieuwzględnienia zarzutów podniesionych w skardze. W wielu miejscach uzasadnienia Sąd wskazuje, iż prawidłowe są zarzuty Wojewody Małopolskiego, nie wskazując żadnych argumentów. Tak skonstruowane uzasadnienie uniemożliwia stronie skarżącej poznanie motywów działania Sądu, a w konsekwencji pozbawia ją możliwości obrony swych praw, gdyż w takim stanie nie ma możliwości postawienia wszystkich zarzutów kasacyjnych.

Zdaniem strony nietrafne jest stanowisko Sądu w zakresie naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych. Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego w zw. z § 7 ust. 1 powyższego rozporządzenia i uznał, że wyniki badań geologiczno - inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych są koniecznym elementem projektu w niniejszej sprawie. Z § 7 rozporządzenia wynika obowiązek opracowania opinii geotechnicznej w przypadku obiektów budowlanych wszystkich kategorii. Przepis ten stanowi jednak odrębną podstawę prawną od art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego, który określa elementy projektu budowlanego. I nawet jeżeli każdy obiekt budowlany musi posiadać taką opinię, to nie zawsze wyniki badań geologiczno - inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych powinny być dołączone do projektu budowlanego. Decyzję w tym zakresie podejmuje projektant. Jeśli opinia geotechniczna nie wskazuje jaką kategorię geotechniczną ma planowany obiekt budowlany, to w niniejszej sprawie wprost z rozporządzenia wynika z jaką kategorią geotechniczną mamy do czynienia. W § 4 ust. 3 pkt 1 lit. c określono co należy rozumieć przez pierwszą kategorię geotechniczną. Rozróżnia się następujące kategorie geotechniczne obiektu budowlanego: pierwsza kategoria geotechniczna, która obejmuje posadawianie niewielkich obiektów budowlanych, o statycznie wyznaczalnym schemacie obliczeniowym w prostych warunkach gruntowych, w przypadku których możliwe jest zapewnienie minimalnych wymagań na podstawie doświadczeń i jakościowych badań geotechnicznych, takich jak: a) 1- lub 2-kondygnacyjne budynki mieszkalne i gospodarcze, b) ściany oporowe i rozparcia wykopów, jeżeli różnica poziomów nie przekracza 2,0 m, c) wykopy do głębokości 1,2 m i nasypy budowlane do wysokości 3,0 m wykonywane w szczególności przy budowie dróg, pracach drenażowych oraz układaniu rurociągów.

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z wykopami o głębokości 1,2 m i nasypami budowlanymi do wysokości 3,0 m wykonywanymi przy budowie drogi. Jednoznacznie można więc zaliczyć budowaną drogę do pierwszej kategorii geotechnicznej. Sąd nie zastosował powyższego przepisu, przez co błędnie przyjął, iż przedłożona opinia geotechniczna nie wskazuje jaką kategorię geotechniczną ma planowany obiekt budowlany i w związku z tym nie można stwierdzić czy nie jest konieczne sporządzenie również dokumentacji, o jakiej stanowi § 7 ust. 2 i 3 w/w rozporządzenia.

Zdaniem strony skarżącej Sąd dokonał także błędnej wykładni § 10 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 1999r. Nr 43, poz. 430 ze zm.). Stosownie do tego przepisu droga powinna mieć w szczególności: jezdnię jeżeli jest przeznaczona do ruchu pojazdów; pobocza lub chodnik, jeżeli jest przeznaczona do ruchu pieszych; torowisko tramwajowe, jeżeli jest przeznaczona do ruchu pojazdów szynowych. Sąd stwierdził, iż w każdym przypadku obligatoryjnym elementem drogi jest pobocze (lub chodnik), w innym przypadku konieczne jest uzyskanie odstępstwa, którego w niniejszej sprawie nie uzyskano. W ocenie strony literalne brzmienie tego przepisu wskazuje na coś innego, bowiem pobocze (lub chodnik) jest obligatoryjnym elementem drogi, jednak tylko w przypadku drogi, która jest przeznaczona dla ruchu pieszych. Projektowana w niniejszej sprawie droga nie ma takiej funkcji i przeznaczenia. Nie przewidziano tutaj ciągu pieszych, nigdy też ta droga nie spełniała takiej funkcji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Po pierwsze, nie są usprawiedliwione zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w związku z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. 2013r. poz. 1409 ze zm.).

Z uwagi na tak sformułowany zarzut przypomnieć należy, iż przepisy art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. znajdują zastosowanie, gdy sąd administracyjny przeprowadza uzupełniające postępowanie dowodowe. Przepis art. 106 § 5 p.p.s.a. zawiera bowiem odesłanie nie tylko do przepisów k.p.c., ale i do art. 106 § 3 p.p.s.a. ustanawiającego kompetencję do przeprowadzenia ograniczonego postępowania dowodowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Zawarty w art. 133 § 1 p.p.s.a. obowiązek orzekania przez sąd administracyjny na podstawie "akt sprawy", nie wyłącza w postępowaniu sądowoadministracyjnym możliwości przeprowadzenia przez sąd uzupełniającego postępowania dowodowego, przy czym Sąd może ( z urzędu lub na wniosek stron ) przeprowadzić wyłącznie dowody uzupełniające z dokumentów, jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie - art. 106 § 3 p.p.s.a.

A zatem, w sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził żadnego dowodu w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., powoływanie się na art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. dla zakwestionowania oceny przez sąd administracyjny materiału dowodowego sprawy jest bezprzedmiotowe.

W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji wydał wyrok na podstawie akt sprawy, przy czym podkreślić należy, iż strona skarżąca w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji nie przedstawiła żadnych dowodów w postaci dokumentów. Sąd pierwszej instancji nie prowadził uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów, a zatem nie mógł dopuścić się naruszenia art. 106 § 5 p.p.s.a. Zauważyć też należy, iż strona nie zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenia błędnego zastosowania art. 106 § 3 p.p.s.a. przez nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z urzędu lub na wniosek strony.

Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. 2013r. poz. 1409 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z (...) zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu. Jak bowiem stanowi art. 12 ust. 7 ustawy -Prawo budowlane podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stanowi wpis, w drodze decyzji, do centralnego rejestru, o którym mowa w art. 88a ust. 1 pkt 3 lit. a, oraz - zgodnie z odrębnymi przepisami - wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez tę izbę, z określonym w nim terminem ważności. A zatem, przepis art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ustanawia wymóg ustawowy, aby zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane, było aktualne na dzień opracowania projektu budowlanego. Aby ocenić aktualność takiego zaświadczenia należy porównać datę opracowania projektu z terminem ważności określonym w tym zaświadczeniu. Tak też postąpił Sąd pierwszej instancji i doszedł do prawidłowego wniosku, iż załączone do projektu budowlanego zaświadczenie mgr inż. J. G. było nieaktualne na dzień opracowania projektu. W zaświadczeniu mgr inż. J. G. określono termin jego ważności od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. Tymczasem projekt budowlany został sporządzony w lutym 2013 r., a więc po upływie terminu ważności załączonego do projektu budowlanego zaświadczenia. Rację ma też Sąd pierwszej instancji, że brak ten nie został konwalidowany; strona w postępowaniu administracyjnym jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie przedstawiła zaświadczenia mgr inż. J. G. aktualnego na dzień opracowania projektu. Prawidłowo także - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - Sąd pierwszej instancji przyjął datę opracowania projektu trafnie zwracając uwagę na stronę 1 projektu, gdzie widnieje zapis, że projekt ten został sporządzony w lutym 2013r. oraz na stronę 2 projektu dotyczącą czynności sprawdzających projekt. Jak wynika z projektu mgr inż. J. G. był autorem projektu budowlanego i projektantem sprawdzającym w branży drogowo – mostowej. W tych okolicznościach sprawy podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że strona skarżąca nie może skutecznie twierdzić, że dokumentacja została sporządzona w 2012r., tj. w okresie ważności posiadanych przez projektanta uprawnień. Zasadnie zatem uznał Sąd pierwszej instancji, że powyższe uchybienie stanowi istotne naruszenie prawa i dotyczy całego planowanego przedsięwzięcia ( art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - Dz.U. Nr 80, poz. 721, ze zm., dalej: "specustawa drogowa").

Nie można także podzielić zarzutu kasacyjnego o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. w związku z § 7 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 1999r. Nr 43, poz. 430 ze zm.) oraz zarzutu kasacyjnego o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. w związku z art. 11 f ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 12 ust. 1 i ust. 2 specustawy drogowej. Pomijając kwestie dotyczące nieprawidłowego powiązania zarzutów specustawy drogowej oraz wskazanego wyżej rozporządzenia z art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. – zagadnienie stosowania art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. zostało omówione wyżej - i odnosząc się do przepisów tegoż rozporządzenia oraz przepisów specustawy drogowej stwierdzić należy, iż Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny tak pisma Ministra Infrastruktury z dnia 10 listopada 2011 r. w zakresie zgody na odstępstwo od przepisów powyższego rozporządzenia jak i decyzji Starosty Nowotarskiego z dnia [...] maja 2013r. w zakresie linii rozgraniczających teren inwestycji.

Rację ma Sąd pierwszej instancji, że pismo Ministra Infrastruktury z dnia 10 listopada 2011 roku upoważniające do wyrażenia zgody na odstępstwo w trybie art. 9 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane i postanowienie Starosty Nowotarskiego z dnia [...] listopada 2011 roku dotyczą wyłącznie zgody na zwężenia pasa ruchu do 2m i zwiększenia niwelety jezdni do 19%, a więc parametrów drogi, o jakich mowa w § 15 ust. 1 i § 24 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 1999r. Nr 43, poz. 430 ze zm.), a nie dotyczą zgody na zwężenie szerokości ulicy. Zagadnienie szerokości ulicy reguluje § 7 powyższego rozporządzenia stanowiąc, iż szerokość ulicy klasy D w liniach rozgraniczających, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, nie powinna być mniejsza niż 10 m. W wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych trudnymi warunkami terenowymi lub istniejącym zagospodarowaniem, dopuszcza się przyjęcie mniejszych szerokości ulic niż podane w ust. 1, jednak pod warunkiem spełnienia wymagań, o których mowa w § 6. Przyjęcie mniejszej szerokości ulicy w liniach rozgraniczających wymaga przeprowadzenia analizy obejmującej dane wskazane w § 7 ust. 2 pkt 1 – 6 rozporządzenia. Takiej analizy w niniejszej sprawie nie sporządzono. W takiej sytuacji szerokość ulicy klasy D winna wynosić 10m.

Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się także naruszenia art. 11 f ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 12 ust. 1 i ust. 2 specustawy drogowej. Linie rozgraniczające teren inwestycji są obligatoryjnym elementem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej; winny być czytelne i nie mogą budzić jakichkolwiek wątpliwości. Pamiętać bowiem należy, iż decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości. Linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości (art. 12 ust. 1 i ust. 2 specustawy drogowej), a nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych, własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna (art. 12 ust. 4 specustawy drogowej ). Linie rozgraniczające teren inwestycji muszą dawać jednoznaczną odpowiedź na pytanie jak przebiega podział nieruchomości oraz które nieruchomości, jakie części nieruchomości przechodzą na własność Skarbu Państwa bądź odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego. Zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, iż decyzja udzielająca zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej nie odpowiada powyższym wymogom. Załącznik nr 1 do tej decyzji budzi poważne wątpliwości, także przy uwzględnieniu różnych kolorów poszczególnych linii – brak jest jednolitej linii określającej teren inwestycji drogowej.

Nie może również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a.

Przypomnieć też należy, iż zawarte w sentencji wyroku sądu administracyjnego rozstrzygnięcie, ujęte w odpowiedniej formule procesowej, jest rezultatem przeprowadzenia przez Sąd kontroli administracji publicznej. Treść uzasadnienia wyroku winna odpowiadać wymogom ustanowionym, a w szczególności potwierdzać proces badania przez Sąd zgodności z prawem zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia organu. Z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Zarzut naruszenia tego przepisu jest skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia tak art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując jako podstawę prawną wyroku przepis art. 151 p.p.s.a. Sąd wyjaśnił w dostateczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do zebranego materiału dowodowego sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji - stosownie do wymogów tego przepisu - zwięźle przedstawił stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zwraca uwagę na okoliczności istotne dla rozpoznania sprawy.

Sądowi pierwszej instancji nie można też skutecznie zarzucić podnoszonego w skardze kasacyjnej naruszenia prawa materialnego.

Nieusprawiedliwione są zarzuty dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane w związku z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U. 2012r. poz. 463) oraz niezastosowania § 4 ust. 3 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia.

Stosownie do art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych.

Przepis § 4 ust. 3 pkt 1 – 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U. 2012r. poz. 463) rozróżnia trzy kategorie geotechniczne. Jednocześnie § 4 ust. 1 tego rozporządzenia jednoznacznie postanawia, iż kategorię geotechniczną ustala się w opinii geotechnicznej w zależności od stopnia skomplikowania warunków gruntowych oraz konstrukcji obiektu budowlanego, charakteryzujących możliwości przenoszenia odkształceń i drgań, stopnia złożoności oddziaływań, stopnia zagrożenia życia i mienia awarią konstrukcji, jak również od wartości zabytkowej lub technicznej obiektu budowlanego i możliwości znaczącego oddziaływania tego obiektu na środowisko.

Od ustalenia w opinii geotechnicznej określonej kategorii geotechnicznej uzależniony jest obowiązek wykonania badań podłoża gruntowego i sporządzenia projektu geotechnicznego oraz dokumentacji geologiczno-inżynierskiej.

A mianowicie, opinię geotechniczną opracowuje się w przypadku obiektów budowlanych wszystkich kategorii geotechnicznych ( pierwszej, drugiej i trzeciej) - § 7 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia. Natomiast w przypadku obiektów budowlanych drugiej i trzeciej kategorii geotechnicznej opracowuje się dodatkowo dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny - § 7 ust. 2 rozporządzenia. W przypadku zaś obiektów budowlanych trzeciej kategorii geotechnicznej oraz w złożonych warunkach gruntowych drugiej kategorii wykonuje się dodatkowo dokumentację geologiczno-inżynierską, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981).

A zatem, to w opinii geotechnicznej winna być ustalona kategoria geotechniczna i od ustalenia w tej opinii określonej kategorii geotechnicznej zależy konieczność sporządzenia dodatkowo dokumentacji badań podłoża gruntowego i projektu geotechnicznego bądź dokumentacji badań podłoża gruntowego, projektu geotechnicznego i dokumentacji geologiczno – inżynierskiej. Nie można podzielić stanowiska strony skarżącej, iż § 4 ust. 3 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wprost określa z jaką kategorią geotechniczną mamy w niniejszej sprawie do czynienia.

Nadto, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, Sąd pierwszej instancji nie uznał, iż w niniejszym postępowaniu obligatoryjnym elementem projektu powinny być wyniki badań geologiczno – inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych, lecz zasadnie wskazał, iż sporządzona opinia geotechniczna nie wskazuje jaką kategorię geotechniczną ma planowany obiekt budowlany, a więc nie można stwierdzić, czy nie jest konieczne sporządzenie również dokumentacji, o jakiej stanowi § 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia. Trafnie też Sąd zwrócił uwagę, że jest to istotne uchybienie tym bardziej, że odcinek planowanej drogi ma przebiegać w terenie górzystym, o dużym nachyleniu (średnio ponad 12 %) i miejscami bardzo blisko zabudowań.

Chybiony jest również zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji § 10 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 1999r. Nr 43, poz. 430 ze zm.) poprzez niewłaściwe założenie, iż obligatoryjnym elementem drogi w każdym przypadku jest pobocze.

Strona skarżąca mylnie odczytuje motywy prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd pierwszej instancji nie wyraził bowiem poglądu, iż w każdym przypadku obligatoryjnym elementem drogi jest pobocze, lecz wskazał, ż zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 1 i 2 powyższego rozporządzenia droga przeznaczona zarówno do ruchu pieszych jak i pojazdów powinna mieć wyodrębnioną jezdnię oraz pobocze lub chodnik. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro według części tekstowej projektu (s. 9) na całej jej długości ma znajdować się pobocze o szerokości od 0,5 do 0,75 m, a rozbudowa drogi poprawi bezpieczeństwo ruchu pieszych (s. 22 projektu) to z powyższego wynika, że droga zaprojektowana została zarówno dla ruchu pojazdów jak i pieszych, a wydana decyzja jest w tym zakresie niespójna z częścią tekstową zatwierdzonego projektu. Okoliczności podniesione przez Sąd pierwszej instancji znajdują odzwierciedlenie w projekcie budowlanym.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak sentencji.

.