Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 5/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6324 Rodzina   zastępcza,  pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi II Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Protokolant asystentka sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 13 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zwiększenia wysokości pomocy pieniężnej na usamodzielnienie oddala skargę. -


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło decyzję Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Filia Ł. z dnia [...] nr [...] odmawiającą zwiększenia przyznanej K. S. decyzją z dnia [...] pomocy pieniężnej w kwocie 4161 zł na usamodzielnienie oraz przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu decyzji poza opisaniem stanu faktycznego sprawy, podkreślono, iż z akt nie wynika wprost, aby K. S. decyzję z dnia [...] odebrała, jak to przyjął organ pierwszej instancji, w dniu 25 marca 2002r. Z uwagi na tę okoliczność, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., nie ma możliwości dokonania oceny, czy decyzja ta rzeczywiście jest ostateczna. Zwróciło ono nadto uwagę na lakoniczne i nie spełniające wymogów art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji pierwszej instancji. Podkreśliło, iż uzasadnienie to powinno, zgodnie z powołanym przepisem, zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zauważyło, iż wyjaśnienie kwestii ostateczności decyzji ma istotne znaczenie wobec żądania strony "wyrównania do kwoty 702 zł z tytułu 300% ustawowych", organ winien więc rozważyć, czy zasadne jest rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy, czy też występują przesłanki zawarte w art. 105 § 1 k.p.a., wedle którego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie K. S. podniosła, iż nie występowała o "podwyższenie kwoty z tytułu 300%", lecz "występowała o wyrównanie kwoty 300% obowiązującej uzależnionej od kwoty tak zwanej podstawy, na dzień dzisiejszy stanowi 1621 zł". Podkreśliła, iż "obecnie jest aktualna kwota podstawy, od której nalicza się ustawowe 300% = 4863 zł, a nie 4161 zł". Według skarżącej, decyzja z dnia [...] została sfałszowana, ponieważ należało przyznać jej pieniądze na zagospodarowanie, a nie na usamodzielnienie. Zauważyła, iż nie była usamodzielniona i nadal nie jest usamodzielniona. Z tego względu nie przyjęła przyznanego świadczenia, nie kwitowała także odbioru tejże decyzji. Wskazała, iż decyzję tą zaskarżyła także do wiceprezydenta miasta Ł., musiała jednak udowodnić, iż nie kwitowała odbioru tejże decyzji. Zauważyła, iż w dniu 26 lutego 2002r. wystąpiła z wnioskiem do MOPS o potwierdzenie, iż nie kwitowała ona odbioru decyzji, do tej pory nie otrzymała odpowiedzi. Stwierdziła nadto, że w razie nieuwzględnienia jej żądań przez Sąd wystąpi z powództwem cywilnym o wydanie potwierdzenia powyższego faktu. Oświadczyła, iż odpis decyzji z dnia [...] przysłano jej dopiero w dniu 25 marca 2002r., tj. po dwóch latach. W piśmie z dnia 6 kwietnia 2005r. zażądała m.in. pozytywnego rozpoznania jej sprawy przez Sąd, w piśmie z dnia 22 września 2005r. zaś wniosła o odroczenie rozprawy z uwagi na to, iż nie wyraża ona zgodny na przeprowadzenie rozprawy bez zwolnienia z kosztów sądowych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a żaden z jej zarzutów nie znajduje uzasadnienia.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej upsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 upsa, jeśli stwierdzi:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

2. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

3. inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga zgodnie z art. 151 ustawy podlega oddaleniu.

Kontrolując w tak zakreślonych granicach zaskarżoną przez K. S. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] uchylającą decyzję Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Filia Ł. z dnia [...] nr [...] odmawiającą zwiększenia K. S. pomocy pieniężnej na usamodzielnienie przyznanej decyzją z dnia [...] w kwocie 4161 zł oraz przekazującą sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów procesowych ani materialnych.

Przede wszystkim zauważyć należy, iż powodem uchylenia decyzji MOPS z dnia [...] nr [...] odmawiającej zwiększenia K. S. pomocy pieniężnej na usamodzielnienie była okoliczność niewyjaśnienia przez organ pierwszej instancji mającej istotne znaczenia dla rozpoznania tej sprawy okoliczności, a mianowicie, czy decyzja z dnia [...] stała się ostateczna. Wprawdzie z akt administracyjnych, tj. np. z pisma MOPS z dnia 11 marca 2002r., wynika, iż organ pierwszej instancji wysłał skarżącej decyzję z dnia [...], niemniej jednak w aktach tych brak jest dowodu na skuteczne doręczenie skarżącej tej decyzji. Z kolei, z pisma skarżącej z dnia 12 lipca 2004r. wynika, iż zapoznała się ona z treścią spornej decyzji, co stanowiłoby z kolei pośredni dowód tego, iż decyzję tę doręczono skarżącej. W piśmie tym potwierdziła wszak, iż sytuacja zmusiła ją do pobrania w dniu 23 kwietnia 2004r. kwoty wynoszącej 4161 zł na usamodzielnienie, jak stwierdziła, "w myśl starej decyzji z dnia [...]" Okoliczność ta nie stanowi jednak, w ocenie Sądu, żadnego dowodu co do daty uostatecznienia przedmiotowej decyzji, zwłaszcza że organ pierwszej instancji nie poczynił żadnych ustaleń w tej kwestii ograniczając się do przyjęcia, iż skarżącej decyzja z dnia [...] została doręczona w dniu 25 marca 2004r., a także nie dokonał porównania tej daty z datą złożenia przez skarżącą żądania zwiększenia wysokości przyznanej pomocy na usamodzielnienie, w konsekwencji więc nie wyjaśnił, czy żądanie to zostało złożone w terminie do wniesienia odwołania, czy też już z uchybieniem tegoż terminu. Skoro zatem organ pierwszej instancji w analizowanej sprawie, nie ustalił zarówno stanu faktycznego sprawy, jak i nie zastosował prawidłowo przepisów prawa materialnego, to zasadnie, w ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło decyzję pierwszej instancji i przekazało sprawę tej instancji do ponownego rozpoznania. Z tego względu podzielić należało wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd, wedle którego "organ winien rozważyć, czy zasadne jest rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy, czy też występują przesłanki zawarte w art. 105 § 1 k.p.a.". Pogląd ten, w ocenie Sądu, pozostaje aktualny nawet wobec wyraźnego oświadczenia skarżącej zawartego w uzasadnieniu skargi, w którym to oświadczeniu stwierdza ona, iż decyzję z dnia [...] odebrała w dniu 25 marca 2004r., a więc w dacie uznaną przez pierwszą instancję za datę doręczenia tejże decyzji.

Na marginesie dotychczasowych rozważań zauważyć należy, iż zaskarżona przez K. S. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] uchylająca decyzję Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Filia Ł. z dnia [...] nr [...] odmawiającą zwiększenia K. S. pomocy pieniężnej na usamodzielnienie przyznanej decyzją z dnia [...] w kwocie 4161 zł oraz przekazująca sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, jest, w ocenie Sądu, korzystna dla skarżącej, bowiem decyzja odmawiająca zwiększenia uprawnienia została wyeliminowana z obrotu prawnego, a sprawa tegoż uprawnienia stanie się przedmiotem ponownych rozważań i analiz organu pierwszej instancji.

Natomiast zarzuty skarżącej K. S. co do przewlekłego i biurokratycznego załatwiania jej sprawy, aczkolwiek zasadne, nie mogą mieć wpływu na legalność zaskarżonej decyzji. Wobec uchybień procesowych mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd nie mógł także ustosunkować się do merytorycznych zarzutów skargi, a dotyczących wysokości przyznanej skarżącej kwoty na usamodzielnienie.

Wniosek skarżącej K. S. zawarty w piśmie z dnia 22 września 2005r. o odroczenie wyznaczonej na dzień 13 października 2005r. rozprawy nie zasługiwał na uwzględnienie, jak bowiem podała skarżąca przyczyną odroczenia miałaby być okoliczność niezwolnienia jej z kosztów sądowych. Ustosunkowując się do tegoż wniosku należało w pierwszej kolejności podkreślić, iż zgodnie z art. 239 pkt. 1 lit. a upsa nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. O tej okoliczności skarżąca dowiedziała się z doręczonego jej w dniu 13 kwietnia 2005r. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 marca 2005r. sygn. akt II SA/Łd 5/05 umarzającego postępowanie wywołane wnioskiem o zwolnienie z kosztów sądowych. Nadto zauważyć należało, iż rozprawa, stosownie do przepisów art. 109 i 110 powołanej ustawy, ulega odroczeniu, jeśli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeśli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, albo jeśli sąd postanowi zawiadomić o toczącym się postępowaniu sadowym osoby, które dotychczas nie brały udziału w sprawie w charakterze stron. Żadna z wyżej wymienionych okoliczności nie zaistniała w niniejszej sprawie, o czym świadczy treść powołanego wniosku.

Jednocześnie Sąd uznał wydanie rozstrzygnięcia w trybie art. 152 wskazanej ustawy za zbędne.

Mając na uwadze fakt, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] jest zgodna z przepisami procesowymi oraz nie dostrzegając z urzędu uchybień mogących mieć czy też mających wpływ na rozstrzygnięcie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.