Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 32/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1-3, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zaprzestania realizacji Indywidualnego Programu Zatrudnienia Socjalnego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 13 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym (t. j. Dz. U. z 2011 r. nr 43, poz. 225), dalej ustawa, Dyrektor Centrum Integracji Społecznej we W., działając z upoważnienia Prezydenta W., stwierdził o zaprzestaniu z dniem [...] października 2012 r. przez P. B., dalej skarżący, realizacji Indywidualnego Programu Zatrudnienia Socjalnego z powodu oświadczenia skarżącego o odstąpieniu od realizacji programu zajęć w Centrum.

W decyzji organ zawarł pouczenie, że skarżącemu, na podstawie art. 13 ust. 4b ustawy, przysługuje skarga do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia niniejszej decyzji.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której wniósł o przywrócenie go na kurs i wypłacenie należnych świadczeń. W uzasadnieniu podniósł, że nieprawdą jest, że zrezygnował z uczestnictwa w programie. Jego zdaniem, organ bez jego wiedzy wykreślił go z uczestnictwa w programie z powodu nieusprawiedliwionych nieobecności. Dodał, że nie naruszył w żaden sposób regulaminu Centrum.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że zaskarżona decyzja zawierała błędne pouczenie, że zgodnie z art. 13 ust. 4b ustawy, skarżącemu przysługiwała skarga do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia niniejszej decyzji. Wyjaśnił jednak, że od decyzji wydanej na podstawie

art. 13 ust. 4 pkt 3 ustawy skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Podstawą merytorycznego rozpoznania skargi jest stwierdzenie, że jej przedmiot podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Zakres kognicji sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 p.p.s.a. zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3 art. 3 p.p.s.a.).

Wskazać należy, że aktem prawnym regulującym uczestnictwo w programach zatrudnienia socjalnego jest ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym (t. j. Dz. U. z 2011 r. nr 43, poz. 225 ze zm.), zwana dalej ustawą. Zasady udziału i kierowania do centrum integracji społecznej określa art. 12 i 13 ustawy. Zgodnie natomiast z art. 13 ust. 4 tej ustawy, zaprzestanie realizacji programu następuje w przypadku:

1) uporczywego naruszania przez uczestnika postanowień programu, uniemożliwiającego jego dalszą realizację;

2) trwałego opuszczenia przez uczestnika zajęć w Centrum;

3) oświadczenia uczestnika o odstąpieniu od realizacji programu.

Stosownie zaś do treści art. 13 ust. 4a ustawy w przypadkach, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 2, decyzję w sprawie zaprzestania realizacji programu podejmuje kierownik Centrum.

Od decyzji kierownika Centrum, o której mowa w ust. 4a, uczestnikowi przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 13 ust. 4b ustawy).

Z powyższego wynika, że w każdym przypadku, kiedy uczestnik programu uporczywie narusza postanowienia programu lub trwale opuścił zajęcia przewidziane w programie, decyzję o zaprzestaniu realizacji programu podejmuje kierownik Centrum. Decyzja wydana w tych sprawach podlega kontroli sądu administracyjnego.

W przedmiotowej sprawie Dyrektor Centrum Integracji Społecznej we W., w decyzji z dnia [...] października 2012 r. o zaprzestaniu przez skarżącego realizacji programu, wskazał, że przyczyną wydania decyzji było złożenie przez skarżącego oświadczenia o odstąpieniu od realizacji programu, o którym mowa w art. 13 ust. 4 pkt 3 ustawy. Z akt sprawy wynika, że w dniu 25 października 2012 r. została sporządzona notatka służbowa na okoliczność zgłoszenia przez skarżącego w rozmowie telefonicznej rezygnacji z dalszego uczestnictwa w zajęciach w Centrum. Zauważyć zatem należy, że okoliczność ta została powołana przez ustawodawcę w art. 13 ust. 4 ustawy, jako podstawa prawna do zaprzestania realizacji programu socjalnego.

Wskazać jednak należy, że od decyzji organu wydanej na podstawie art. 13 ust. 4 pkt 3 ustawy o zaprzestaniu realizacji programu zatrudnienia socjalnego z uwagi na oświadczenie uczestnika o odstąpieniu od realizacji programu, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Taki wniosek płynie wprost z literalnego brzmienia art. 13 ust. 4b ustawy, który przewiduje uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wyłącznie od decyzji kierownika Centrum, wydanych w przypadkach, o których mowa w art. 13 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy.

Dodać trzeba, że zaskarżona decyzja wprawdzie zawierała błędne pouczenie o możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego, jednak wskazać należy, że o uprawnieniu do wniesienia skargi nie przesądza błędne pouczenie o dopuszczalności takiego środka (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2011 r. sygn. akt I OZ 769/11, lex nr 964736).

W tym stanie rzeczy, skargę wniesioną przez skarżącego w niniejszej sprawie uznać należało za niedopuszczalną. Podlegała ona zatem odrzuceniu, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.