Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2130/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c)
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 145 par. 2, art. 169 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant Agata Rogosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi R. S.A. z siedzibą we F. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o zwrot podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...], 2) orzeka, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz R.S.A. z siedzibą we F. kwotę 340 zł (słownie: trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżąca – R. SA z siedzibą w V. (F.) 22 czerwca 2004 r. złożyła wniosek o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2003 r.

Postanowieniem z [...] stycznia 2006 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. wniosek powyższy pozostawił bez rozpatrzenia.

Wyjaśnił, że na podstawie § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2001 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz.U. Nr 67, poz. 690 z późn. zm.) – dalej "rozporządzenie z 23 czerwca 2001 r.", wezwał Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku, tj. do przedłożenia tłumaczenia przysięgłego zaświadczenia z 3 kwietnia 2004 r. wskazującego, że jest podatnikiem podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze, poświadczonego przez właściwy terytorialnie urząd podatkowy (ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju prowadzonej działalności), a ponadto o prawidłowo sporządzony dokument pełnomocnictwa, opatrzony znakami opłaty skarbowej. Wezwanie zawierało pouczenie o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania (art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa; Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm. – dalej: "O.p"). Wezwanie powyższe Skarżąca otrzymała 3 stycznia 2005 r., ale nie uzupełniła braków wniosku w terminie.

W zażaleniu na to postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie. Zarzuciła naruszenie art. 169 § 1 i 4 O.p. przez bezpodstawne pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia oraz art. 120 i art. 121 § 1 tej ustawy przez niewłaściwe zastosowanie.

Zdaniem Skarżącej dołączone do wniosku zaświadczenie o rejestracji z 3 czerwca 2004 r. zawierało wymagane informacje, a w języku francuskim wpisany został jedynie rodzaj działalności. Podniosła, że 19 lipca 2004 r. złożyła organowi zaświadczenie o statusie podatnika z 14 czerwca 2004 r. wraz z tłumaczeniem (zwykłym), potwierdzone za zgodność z prawem miejsca wystawienia przez Konsulat Generalny RP w Lyonie i dołączyła odpis z rejestru spółek wraz z tłumaczeniem przysięgłym, który to odpis wraz z takim tłumaczeniem przysięgłym został złożony także wcześniej, tj. 29 czerwca 2004 r.

Ponadto w wezwaniu organ nie wskazał, które zaświadczenie należy przetłumaczyć, tj. złożone w Urzędzie Skarbowym 22 czerwca 2004 r., czy też złożone 19 lipca 2004 r. Z akt sprawy wynikało, że w dacie wysłania wezwania (22 grudnia 2004 r.) organ pierwszej instancji posiadał oba te zaświadczenia wraz z tłumaczeniami na język polski. Trudno zatem uznać, iż wniosek zawierał brak formalny w postaci podania rodzaju działalności w języku francuskim.

W kwestii żądanego pełnomocnictwa Skarżąca podniosła, że wniosek o zwrot podatku został podpisany i złożony bez pośrednictwa pełnomocnika. Podpisał go bowiem J. P. – Dyrektor.

Skarżąca podniosła również, że nieistnienie braków formalnych wniosku potwierdziła inspektor M.B. – pracownik urzędu, na spotkaniu z pełnomocnikiem A.B.. Wniosła o przeprowadzenie dowodu z zeznań M.B. i M.D. (pełnomocnika).

W ocenie Skarżącej o kompletności wniosku świadczyło także postępowanie podatkowe prowadzone przez organ pierwszej instancji. Gdyby bowiem wniosek zawierał braki formalne, nieusunięte w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, nie byłoby podstaw do prowadzenia przez ten organ postępowania w celu rozpatrzenia wniosku. Pismo z 26 lipca 2005 r. skierowane do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego dowodzi, iż organ pierwszej instancji rozpatrywał wniosek, dokonując ustaleń merytorycznych co do jego zasadności. Z powyższego oraz urzędowych adnotacji o sprawdzeniu pod względem formalnym, merytorycznym i rachunkowym, umieszczonych na wniosku oraz zaświadczeniu o statusie podatnika, Skarżąca wywiodła, że co najmniej na 26 lipca 2005 r. (data pisma do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego) organ pierwszej instancji uznawał wniosek za kompletny pod względem formalnym i nie istniały okoliczności uzasadniające jego pozostawienie bez rozpatrzenia. Wniosek nie mógł być pozostawiony bez rozpatrzenia w styczniu 2006 r., ponieważ to "rozpatrzenie" zostało już przeprowadzone. Nie można postanowić o niewykonywaniu czynności wcześniej już wykonanych. Dodatkowo kompletność i prawidłowość wniosku potwierdza fakt, że sprawdzenie przez organ wniosku pod względem formalnym, merytorycznym i rachunkowym zakończyło się w 13 września 2005 r. i organ nie zgłosił zastrzeżeń.

Skarżąca podniosła też, że postanowienie jako akt prawa administracyjnego wydawane jest w oparciu o stan istniejący w dacie wydania postanowienia. Gdyby nawet uznać istnienie braków formalnych wniosku, to braki te z pewnością nie istniały w dacie wydania zaskarżonego postanowienia.

Postanowieniem z [...] listopada 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.

Uznał, że Skarżąca uchybiła terminowi zakreślonemu w wezwaniu z 21 grudnia 2004r., a zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego zasadnie odmówił rozpatrzenia wniosku o zwrot podatku. W wezwaniu podano, iż należy dokonać tłumaczenia zaświadczenie, o którym mowa w § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 23 czerwca 2001 r. Przepis ten wskazuje zaświadczenie wg wzoru będącego załącznikiem nr 2 do rozporządzenia, tj. świadczące iż podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze zarejestrowanym w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżącej wskazano zatem, jakie zaświadczenie należy przetłumaczyć na język polski.

Odnosząc się do kwestii prawidłowości pełnomocnictwa Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że w aktach sprawy oprócz wniosku znajdowało się również pełnomocnictwo (power of attorney) wystawione w języku obcym, złożone dnia tego samego co wniosek (22 czerwca 2004 r.). Ponieważ z pełnomocnictwa wynikało, że pełnomocnikiem jest firma O., zasadnym było wezwanie Skarżącej do wyjaśnienia tej kwestii przez przetłumaczenie oraz wskazanie pełnomocnika zgodnie z art. 137 § 1 O.p.

Natomiast ustne potwierdzenie przez inspektora M.B., iż wniosek nie zawiera braków formalnych, Dyrektor Izby Skarbowej uznał za jedynie ustalenia werbalne. M.B. stwierdziła, iż nie informowała pełnomocnika Skarżącej o tym fakcie. Organ podkreślił obowiązującą w prawie podatkowym zasadę pisemności (art. 126 O.p.). Wszystkie czynności, nawet dokonane ustnie muszą być utrwalone pisemnie w protokole (art. 168 § 2 O.p.). Z akt sprawy nie wynikało, aby pracownik urzędu przekazał informację o nieistnieniu braków formalnych wniosku. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy wniosek Skarżącej o przesłuchanie M.B. uznał za bezprzedmiotowy. W jego ocenie okoliczności sprawy zostały dostatecznie stwierdzone na podstawie innych dowodów.

W opinii Dyrektora Izby Skarbowej dowodem na korzyść Skarżącej nie było postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organ pierwszej instancji. Przeciwnie wskazywało ono na brak podstaw do zwrotu podatku, z uwagi na występujące nieprawidłowości. Dlatego też podjęto decyzję o uzyskaniu dodatkowych wyjaśnień, w tym od Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego.

W skardze złożonej na to postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie. Zarzuciła niewłaściwe zastosowanie przepisów postępowanie, a w szczególności art. 169, art. 145 § 2 oraz art. 188 i art. 229 w zw. z art. 235 i art. 239 O.p.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca powtórzyła argumentację przedstawioną w zażaleniu. Dodatkowo podniosła, że skoro Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż była ona zastępowana przez pełnomocnika, to wysłanie wezwania do uzupełnienia braków formalnych bezpośrednio do Spółki (tj. z pominięciem pełnomocnika) naruszało art. 145 § 2 O.p. W konsekwencji, w świetle tego przepisu nie można było uznać wezwania za doręczone Skarżącej. Nie rozpoczął biegu 7-dniowy termin określony w art. 169 § 1 O.p., a zatem organ pierwszej instancji nie mógł skutecznie wydać postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Nie został spełniony warunek upływu terminu do usunięcia braków.

Skarżąca podniosła, że w zażaleniu wnosiła o przesłuchanie dwóch świadków, tj. M.B. i M.D.. Dyrektor Izby Skarbowej całkowicie pominął wniosek dotyczący M.D.. W ocenie Skarżącej okoliczności, na jakie dowód miał być przeprowadzony były istotne dla ustalenia, czy organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie i merytorycznie rozpatrzył wniosek przed wydaniem postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Odpowiedź twierdząca wykluczała prawo tego organu do wydania postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. W związku z powyższym, Dyrektor Izby Skarbowej dopuścił się naruszenia art. 188 i art. 229 w zw. z art. 235 i 239 O.p., co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 listopada 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 294/07 oddalił skargę. Uznał, że tłumaczenie przysięgłe zaświadczenia o statusie podatnika zostało przesłane organowi dopiero 15 września 2005 r., a zatem z uchybieniem terminu na uzupełnienie braków formalnych wniosku. Prawidłowo zatem wniosek pozostawiony został bez rozpatrzenia.

Zdaniem Sądu nie doszło do naruszenia art. 145 § 2 O.p. Pełnomocnictwo załączone do podpisanego przez Skarżącą wniosku nie było prawnie skuteczne, gdyż nie spełniało wymogów wynikających z przepisów prawa (art. 27 Konstytucji RP oraz art. 137 § 1 O.p.). Sporządzono je bowiem w języku obcym i wynikało z niego, iż domniemanym pełnomocnikiem była firma O.. Wezwanie Skarżącej do przedłożenia prawidłowego dokumentu pełnomocnictwa było więc zasadne.

Wyrokiem z 6 października 2009 r. sygn. akt I FSK 785/08 Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną Skarżącej i uchylił powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Jego zdaniem brak tłumaczenia przysięgłego obcojęzycznej części zaświadczenia jest brakiem formalnym wniosku, ale biorąc pod uwagę treść wzoru zaświadczenia określonego w załączniku nr 2 do rozporządzenia z 23 czerwca 2001 r. brak ten nie powoduje niemożności rozpoznania wniosku. Z zaświadczenia powinno bowiem przede wszystkim wynikać, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze w kraju siedziby lub miejscu zamieszkania albo miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Instytucja wezwania do usunięcia braków formalnych w trybie art. 169 § 1 O.p. ma służyć usunięciu braków formalnych podania wynikających ze ściśle określonych przepisów, niweczących możliwość merytorycznego rozpoznania sprawy. W tej sprawie trudno uznać, aby brak tłumaczenia na język polski części ww. zaświadczenia, a odnoszącego się do rodzaju prowadzonej działalności, uniemożliwiał merytoryczną ocenę wniosku o zwrot podatku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku Skarżącej o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2003 r.

Podstawę prawną do złożenia takiego wniosku stanowiło rozporządzenie z 23 czerwca 2001 r., wydane przez Ministra Finansów w oparciu o delegację z art. 23 pkt 4 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11 poz. 50 z późn. zm.).

Zdaniem organów podatkowych podjęte rozstrzygnięcie uzasadnione było nieuzupełnieniem przez Skarżącą w wyznaczonym jej terminie braków formalnych powyższego wniosku poprzez przedłożenie tłumaczenia przysięgłego na język polski zaświadczenia, o którym mowa w § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 23 czerwca 2001 r. wskazującego, że jest ona podatnikiem podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze, a ponadto przez nadesłanie prawidłowo sporządzonego dokumentu pełnomocnictwa, opatrzonego znakami opłaty skarbowej. Wezwanie doręczono Skarżącej 3 stycznia 2005 r.

Zgodnie zaś z art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W przedmiocie pozostawienia podania bez rozpatrzenia organ wydaje postanowienie (art. 169 § 4 O.p.).

W opinii Skarżącej postanowienie takie nie mogło być wydane, ponieważ braki nie istniały już najpóźniej w dacie jego wydania; a przy tym wezwanie zostało wadliwie skierowane do Skarżącej, a nie jej pełnomocnika. Ponadto w opinii Skarżącej na przeszkodzie wydaniu postanowienia stało wcześniejsze merytoryczne zbadanie sprawy w postępowaniu wyjaśniającym.

W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 6 października 2009 r. sygn. akt I FSK 785/08, uchylającym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 listopada 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 294/07. Zgodnie bowiem z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej: "p.p.s.a.", sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym należy zatem stwierdzić, że zastosowana w rozpatrywanej sprawie instytucja wezwania do usunięcia braków formalnych podania, przewidziana w cytowanym wyżej art. 169 § 1 O.p. służyć ma usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów, które to braki niweczą możliwość merytorycznego rozpatrzenia sprawy.

Oceniając okoliczności faktyczne niniejszej sprawy z tego punktu widzenia Skład orzekający miał na względzie wymogi stawiane wnioskowi o zwrot podatku, którego wzór określony został w załączniku nr 1 do rozporządzenia z 23 czerwca 2001 r. W treści wniosku powinien być wpisany między innymi rodzaj działalności prowadzonej przez podmiot uprawniony do otrzymania zwrotu podatku. Ponadto § 5 ust. 4 tego rozporządzenia wymagał, aby do wniosku dołączyć oryginały faktur oraz dokumentów celnych, z których wynikają wnioskowane kwoty zwrotu podatku oraz zaświadczenie, według wzoru stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia, wskazujące, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze, zarejestrowanym w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo miejsca prowadzenia działalności. Zaświadczenie to powinno być wydane przez organ podatkowy w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podmiotu uprawnionego.

Wzór zaświadczenia o rejestracji podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa wyżej sporządzony został przez prawodawcę w dwóch językach, tj. polskim i angielskim. Przewiduje on wpisanie nazwy i adresu urzędu podatkowego, poświadczającego, że firma o określonej nazwie (imieniu i nazwisku), z podaniem adresu tej firmy oraz rodzajem prowadzonej działalności została zarejestrowana jako osoba (przedsiębiorca) podlegająca podatkowi od towarów i usług lub o podobnym charakterze pod określonym numerem identyfikacyjnym. Zaświadczenie winno być opatrzone datą, pieczęcią urzędową oraz podpisem z nazwiskiem i stanowiskiem.

Bezspornym jest, że w Polsce językiem urzędowym jest język polski, zgodnie z art. 27 Konstytucji RP. Oświadczenia woli, podania i inne pisma składane organom państwa polskiego powinny też być ze względu na treść art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U. Nr 90, poz. 999 z późn. zm.) składane w języku polskim.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż z powyższego nie wynika jednak, że w każdym przypadku brak tłumaczenia fragmentu dokumentu uniemożliwia rozpoznanie wniosku. W sytuacji bowiem, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – zaświadczenie według wzoru ustalonego w polskich przepisach prawa określone zostało w dwóch wersjach językowych, a wypełnienie go przez organ innego państwa polega na wpisaniu organu wystawiającego zaświadczenie, nazwy podmiotu uprawnionego, adresu jego siedziby, numeru identyfikacyjnego, podpisaniu tego zaświadczenia przez uprawnione osoby i umieszczeniu pieczęci organu, to uznać należy, że w tym zakresie tłumaczenie tegoż zaświadczenia jest zbędne. Jedynym elementem zaświadczenia podlegającym tłumaczeniu jest rodzaj prowadzonej działalności lub branża.

Z warunków zwrotu podatku, określonych w § 2 rozporządzenia z 23 czerwca 2001 r., wynika, iż element ten nie ma znaczenia dla uprawnienia do otrzymania zwrotu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził też, że rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej określony został w samym wniosku o zwrot podatku, wypełnionym zgodnie z ustalonym wzorem w języku polskim.

W świetle powyższego za Naczelnym Sądem Administracyjnym należy powtórzyć, że z uwagi na treść wzoru zaświadczenia określonego w załączniku nr 2 do rozporządzenia z 23 czerwca 2001 r. w tym przypadku brak tłumaczenia przysięgłego obcojęzycznej części zaświadczenia jest wprawdzie brakiem formalnym wniosku, jednak brak ten nie powoduje niemożności jego rozpoznania. Z zaświadczenia powinno bowiem przede wszystkim wynikać, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze w kraju siedziby lub miejscu zamieszkania albo miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Uwzględniając zaś znaczenie instytucji wezwania do usunięcia braków formalnych podania, Skład orzekający przyjął ta, jak to uczynił Sąd kasacyjny, że brak tłumaczenia na język polski części omawianego zaświadczenia, odnoszący się do rodzaju prowadzonej przez Skarżącą działalności, nie uniemożliwiał merytorycznej oceny wniosku o zwrot podatku.

Będąc związanym granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie wypowiedział się co do wskazanego z wezwaniu z 21 grudnia 2004 r. braku formalnego polegającego na dołączeniu do wniosku sporządzonego w językach francuskim i angielskim pełnomocnictwa udzielonego firmie, a nie osobie fizycznej.

Skarżąca wywodziła, że skoro Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż była ona zastępowana przez pełnomocnika, wezwanie do usunięcia braków formalnych winno było być doręczone pełnomocnikowi.

W uchylonym wyroku 8 listopada 2007 r. tut. Sąd uznał, iż nie doszło do zarzucanego przez Skarżącą w związku z powyższym naruszenia art. 145 § 2 O.p.

Skład orzekający ponownie rozpatrujący sprawę podzielił powyższy pogląd. Wyjaśnić przy tym należy, że doręczenie wezwania bezpośrednio Skarżącej było prawidłowe, ponieważ to Skarżąca podpisała wniosek, a nie pełnomocnik.

W sytuacji, gdy wniosek nie został podpisany przez pełnomocnika (uczynił to Dyrektor Skarżącej spółki), wady pełnomocnictwa nie mogły stanowić wad formalnych wniosku. Wadliwość pełnomocnictwa mogła mieć jedynie wpływ na możliwość działania Skarżącej za pośrednictwem pełnomocnika w postępowaniu wszczętym wnioskiem o zwrot podatku podpisanym i złożonym przez Skarżącą.

Organy podatkowe obowiązane były wyjaśnić kwestię działania Skarżącej przez pełnomocnika i żądać przedłożenia prawidłowego pełnomocnictwa. Jednakże wyjaśnień w tym względzie nie należało dokonywać poprzez zastosowanie trybu uzupełniania braków formalnych wniosku, określonego w art. 169 § 1 O.p.

Tryb ten znalazłby zastosowanie gdyby wniosek o zwrot podatku podpisany został przez pełnomocnika. W takim bowiem przypadku konieczne byłoby ustalenie, czy wniosek rzeczywiście pochodzi od wskazanego w nim podmiotu zagranicznego, w imieniu którego działa prawidłowo umocowany pełnomocnik.

Wątpliwości takie w rozpatrywanej sprawie nie istniały, ponieważ – jak już wskazano wniosek podpisany został przez Dyrektora Skarżącej spółki – J. P..

W sytuacji natomiast gdy wniosek podpisał Dyrektora spółki, należało wyjaśnić, czy był on do tego uprawniony w świetle obowiązujących w spółce zasad reprezentacji. Niewykazanie umocowania do działania w imieniu Skarżącej spółki przez osobę, która podpisała wniosek, stanowiło brak formalny tego wniosku, do którego usunięcia Skarżąca nie była wzywana. Sąd zauważa, że J. P. nie został wymieniony wśród osób wchodzących w skład zarządu w znajdującym się w aktach sprawy wyciągu z rejestru handlowego spółek (k. 89), którym organ pierwszej instancji dysponował od 29 czerwca 2004 r.

Ponownie rozpatrując sprawę należy zatem przede wszystkim wyjaśnić, czy J. P. był upoważniony do podpisania wniosku o zwrot podatku, a także czy był on upoważniony do udzielania w imieniu Skarżącej pełnomocnictw do jej reprezentowania w postępowaniu podatkowym. Pełnomocnictwo udzielone r.pr. S.L. i A.B. udzielone zostało przez M.T., działającego z upoważnienia J.P..

Ponieważ r.pr. S.L. i A.B. zgłosili udział w sprawie w charakterze pełnomocników, należy wezwać ich do przedłożenia dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie J.P. do udzielenia pełnomocnictwa M.T.. Jeżeli wykażą oni swoje umocowanie poprzez złożenie powyższego dokumentu, należy skierować do nich wezwanie do usunięcia braku formalnego wniosku w postaci wykazania umocowania J.P. do podpisania wniosku o zwrot podatku, opatrzonego datą 14 czerwca 2004 r.

Jeżeli zaś r.pr. S.L. i A.B. nie wykażą swego umocowania do zastępowania Skarżącej, opisane wyżej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego wniosku należy skierować bezpośrednio do Skarżącej.

Sąd nie mógł zweryfikować umocowania J.P. do podpisania wniosku o zwrot podatku oraz udzielenia pełnomocnictwa M.T. w oparciu o dokumenty złożone w postępowaniu sądowym. Potwierdzają one jedynie, iż J.P. został w grudniu 2006 r. do udzielenia pełnomocnictwa r.pr. S.L. do reprezentowania Skarżącej w niniejszej sprawie przed tut. Sądem.

Sąd stwierdza, że nie będzie natomiast stanowiła przeszkody w merytorycznym rozpatrzeniu wniosku o zwrot podatku okoliczność, że Skarżąca na wezwanie organu nie przedłożyła tłumaczenia przysięgłego zaświadczenia, o którym mowa w§ 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 23 czerwca 2001 r. tj. zaświadczenia wskazującego, iż jest ona podatnikiem podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze.

Zaskarżone postanowienie, a także poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 169 § 1 O.p. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił oba wydane w sprawie postanowienia organów podatkowych.

Zakres w jakim uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a.

Na wniosek Skarżącej, Sąd zasądził na jej rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., w kwocie równej uiszczonemu wpisowi oraz kosztom zastępstwa procesowego w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).