Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2641/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia del. SO Ewa Izabela Fiedorowicz po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałymi członkami zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne okresy rozliczeniowe 2012 r., 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

A.B. (dalej: Skarżący) wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałymi członkami zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne okresy rozliczeniowe 2012 r., 2013 r., w której zawarł złożony w trybie art. 61 § 2 pkt 1 oraz art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Skarżącego, wysokość kwoty objętej zaskarżoną decyzją powoduje, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, że kwestionuje zasadność wydania zaskarżonej decyzji, a przedstawiona argumentacja pozwala na przyjęcie, że skarga zostanie uwzględniona. W konsekwencji, wszczęcie postępowania egzekucyjnego okaże się niecelowe narażając Skarb Państwa na znaczne koszty. Skarżący wskazał, że nie posiada żadnego majątku trwałego bądź ruchomego tj. samochody, papiery wartościowe, wierzytelności, co do którego można skierować ewentualne postępowanie egzekucyjne. Skarżący na poparcie swojego stanowiska powołał się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie z dnia 10 lipca 2014 r. wydane w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1242/14 o wstrzymaniu wykonania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, w kwocie której zapłata spowodowałaby postawienie skarżącego w stan upadłości.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że do dnia przekazania skargi nie wstrzymał wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, warunkiem wstrzymania zaskarżonego aktu jest złożenie wniosku, który musi zawierać uzasadnione podstawy i wskazywać na konieczność jego wstrzymania z uwagi na możliwość nastąpienia negatywnych skutków wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1009/14). W konsekwencji przyjąć należy, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia ograniczony krąg przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Skarżący, jako uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania, powołuje się na argumentację dotyczącą wadliwości zaskarżonej decyzji. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje jednak oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Innymi słowy, ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi. Sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżony akt dotknięty jest wadą uzasadniającą jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 77). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa.

Dalej wyjaśnić należy, że ciężar wykazania istnienia przesłanek zastosowania powołanego przepisu spoczywa na składającym wniosek. Powyższe stanowisko wynika z samego brzmienia przepisu, jak również zostało potwierdzone w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych. W judykaturze wyraźnie wskazano, że sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2005 r., sygn. akt I OZ 190/05, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1506/04). Wnioskodawca jest zobowiązany do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku przez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08). Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). Twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (Zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 188).

Konkludując, Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Sąd zauważa, że przedmiotem sporu w sprawie jest należność pieniężna a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi.

Należy podzielić pogląd wyrażany przez Naczelny Sąd Administracyjny, z którego wynika, że egzekucja skierowana do składnika majątkowego strony, nie stanowi samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie jej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji (29 października 2010 r., sygn. akt I FZ 317/10, CBOSA). Sąd wskazuje, że wstrzymanie wykonania decyzji nie ma na celu ochrony strony przed finansowymi skutkami przymusowego wykonania decyzji (która zazwyczaj jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej skarżącego), ale ma ją zabezpieczyć przed takimi skutkami egzekucji, których w razie wygrania sprawy nie można by było odwrócić.

Analizując wniosek Skarżącego, Sąd stwierdził, że nie wykazał on okoliczności uprawdopodobniających możliwość wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w przypadku wykonania zaskarżonego aktu.

Sąd podejmując rozstrzygnięcie powinien mieć możliwość odniesienia się do pełnego materiału, pozwalającego zająć mu stanowisko odnośnie do wystąpienia w sprawie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący zaś w niniejszej sprawie nie złożył jakichkolwiek dokumentów, z których wynikałaby jego aktualna sytuacja finansowa czy zdolność do pokrywania obciążeń np. deklaracje podatkowe, wyciągi z rachunków bankowych. W konsekwencji, ocena sytuacji finansowej Skarżącego, wobec nieprzedstawienia wymaganych dokumentów, musiałaby nastąpić tylko na podstawie oświadczeń Skarżącego. Tym samym Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, nie tylko że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ale nawet swojej sytuacji finansowej.

Skarżący na poparcie swojego stanowiska powołał się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie z dnia 10 lipca 2014 r. wydane w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1242/14, w którym Sąd postanowił o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, że wydając ww. postanowienie Sąd brał pod uwagę wysokość kwoty objętej zaskarżoną decyzją w odniesieniu do sytuacji majątkowej strony skarżącej, która została wykazana dokumentami złożonymi w związku z toczącym się postępowaniem w przedmiocie prawa pomocy.

Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji