Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 734/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-10-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6162 Scalanie i wymiana gruntów
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego
Oddalono wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 13 października 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 13 października 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku H. K. i K. Ś. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2008 roku, nr [...] wydaną w sprawie scalenia gruntów we wsi P. w gminie P. - postanawia - odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 2 września 2009 roku, sygn. akt II SA/Rz 734/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił z uwagi na nieuiszczenie wpisu skargę H. K. i K. Ś. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2008 roku, nr [...] wydaną w sprawie scalenia gruntów we wsi P. w gminie P. Postanowienie doręczono skarżącym w dniu 8 września 2009 roku – zwrotne potwierdzenie odbioru k. 884 i 887 akt sądowych. W dniu 12 września 2009 roku (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) skarżące wniosły o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu podając, że jego nieuiszczenie było wynikiem błędu. Wraz z wnioskiem skarżące uiściły wpis.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a. do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu konieczne jest łączne spełnienie następujących przesłanek: uchybienie terminowi, brak winy w niniejszym uchybieniu, ujemne skutki spowodowane uchybieniem, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonanie uchybionej czynności równocześnie z wnioskiem. W przypadku dekompletacji wskazanych powyżej przesłanek wniosek nie może być uwzględniony.

Jak z powyższego wynika przywrócenia terminu może domagać się strona, która przyznaje, iż nie dokonała czynności w terminie i jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (por. postanowienie NSA z 25 maja 2004 r., FZ 63/04, niepubl.).

Odnosząc powyższe do naprowadzonych na wstępie okoliczności Sąd stwierdza, iż wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.

W zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 grudnia 2008 roku wzywającym do uiszczenia wpisu od skargi skarżące zostały jasno i zrozumiale pouczone

o konsekwencjach jego niewykonania. Pouczenie to wraz z samym zarządzeniem zostało im doręczone w sposób prawidłowy w dniu 12 grudnia 2008 roku – T. II, k. 300 i 312 akt sądowych. W tych okolicznościach Sąd nie dostrzega żadnych przesłanek, które uzasadniałyby twierdzenie, że skarżące pozostawały w błędzie tak co do konieczności uiszczenia wpisu, jak i konsekwencji niedokonania tej czynności. W ocenie Sądu postępowanie skarżących dowodzi braku dołożenia należytej staranności w tak istotnej życiowo sprawę, jak udział w postępowaniu sądowym. Skarżące od dnia doręczenia im wezwania do uiszczenia wpisu, tj. od dnia 12 grudnia 2008 roku, do dnia powzięcia wiadomości o odrzuceniu ich skargi w dniu 8 września 2009 roku, a więc prawie przez 9 miesięcy, nie podjęły żadnych działań, które dowodziłyby, że w jakikolwiek sposób zainteresowane są postępowaniem zainicjowanym wniesioną przez nich skargą. Mając powyższe na uwadze Sąd nie dostrzega przesłanek, które pozwalałyby twierdzić, że nieuiszczenie wpisu przez H. K. i K. Ś. spowodowane byłoby błędem, którego przyczyny nie byłyby przez nie zawinione.

Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.