Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 255/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 93 ust. 1 w zw. z art. 95 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1899
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi firmy A na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zaopiniowania projektu podziału nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

sygn. II SA/Bd 255/22

Uzasadnienie

Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" we [...] (tj. Skarżąca) pismem z [...] lutego 2021 r. wniosła do Prezydenta M. [...] o wszczęcie postępowania w sprawie podziału nieruchomości – działki o numerze ewidencyjnym [...] położonej we [...] przy ul. [...]. Skarżąca wskazała, że podział ma na celu wydzielenie budynku pralni chemicznej - projektowana działka nr 63/8A. Działka ta ma być przedmiotem zbycia na rzecz dotychczasowego dzierżawcy, a pozostałe planowane działki pozostaną w dotychczasowym użytkowaniu Spółdzielni.

W ramach rozpatrzenia tego wniosku Prezydent M. [...] na podstawie art. 93 ust. 1 oraz art. 94 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 z późn. zm., zwanej w skrócie "u.g.n.") postanowieniem z [...] października 2021 r. nr [...] zaopiniował negatywnie przedstawiony we wniosku wstępny projekt podziału nieruchomości - działki nr [...].

Prezydent wskazał, że część przedmiotowej działki znajduje się na terenie objętym uchwałą nr [...] Rady M. [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania części terytorium M. [...] w zakresie ustaleń szerokości obszaru kolejowego i przeznaczenia terenów z nim sąsiadujących (Dz. Urz. Woj. Kuj. – Pom. z dnia [...] maja 2002 r. Nr [...] poz. 684). Części nowowydzielonych działek (oznaczonych orientacyjnie 63/8A, 63/8B i 63/8C) znajdują się w obszarze ww. planu oznaczonym symbolem 6 Kd/U "o przeznaczeniu na ulicę dojazdową ogólnodostępną, niepubliczną (...) oraz adaptację zespołu istniejących budynków garażowych, blaszanych". Jednocześnie na tym terenie plan miejscowy ustala zakaz zmiany sposobu użytkowania istniejących garaży.

Wstępny projekt podziału zakłada m.in. wydzielenie działki oznaczonej orientacyjnie 63/8A w celu wydzielenia znajdującego się na jej terenie budynku pralni chemicznej. Prezydent podniósł, że plan miejscowy nie dopuszcza na przedmiotowym terenie usług, a jedynie adaptację zespołu istniejących budynków garażowych oraz zakaz zmiany sposobu ich użytkowania. Przedstawiony wstępny projekt podziału nieruchomości nie jest zatem zgodny z ustaleniami planu miejscowego w tym zakresie.

Ponadto Prezydent podniósł, że w ustępie 11 pkt 3 planu miejscowego ustalono "zakaz wtórnego podziału terenu na działki budowlane". W § 4 pkt 17 uchwały określono definicję działki budowlanej, zgodnie z którą przez działkę budowlaną należy rozumieć "nieruchomość gruntową przeznaczoną pod zabudowę obiektów budowlanych, a wynikających z odrębnych przepisów, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej spełniają wymogi realizacji’. Zdaniem Prezydenta dokonując wykładni przepisów planu miejscowego, przy uwzględnieniu treści art. 3 pkt 6 i 7 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. – Prawo budowlane, należy przyjąć, że działka budowlana to każda działka gruntu, na której jest możliwa realizacja obiektu budowlanego, a więc również działka zabudowana. Nowo wydzielone działki 63/8A i 63/8C stanowią działki budowlane, w związku z czym przedstawiony projekt podziału jest niezgodny z ustaleniami planu miejscowego.

Prezydent uznał jednocześnie, że nie zachodzi wynikająca z art. 95 pkt 2 u.g.n. możliwość podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego tj. w celu wydzielenia działki budowlanej, jeżeli budynek został wzniesiony na tej działce przez samoistnego posiadacza w dobrej wierze. Z przedstawionych przez Spółdzielnię dokumentów nie wynika bowiem, że budynek pralni został wybudowany przez posiadacza samoistnego. Przedstawione dokumenty wskazują jedynie na posiadacza zależnego.

W złożonym zażaleniu Skarżąca podniosła, że część przedmiotowej działki została zabudowana przez K. M., posiadacza samoistnego, co uzasadnia stosowanie wyjątku z art. 95 pkt 2 u.g.n. Ponadto zdaniem Spółdzielni błędne jest stanowisko, że działka jest objęta wynikającym z planu miejscowego zakazem podziału nieruchomości. Zakaz ten obejmuje działki budowlane, którymi zgodnie z § 4 pkt 17 planu miejscowego są działki "przeznaczone pod zabudowę" Tymczasem przedmiotowa działka nie jest "przeznaczona" pod zabudowę, ale jest już zabudowana.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy w postępowaniu zażaleniowym Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...] grudnia 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

Kolegium uznało, że nie zachodzi przewidziany w art. 95 pkt 2 u.g.n. przypadek w którym jest możliwy podział nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego. Wskazane przez Skarżącą posiadanie K. M. części działki [...] nie ma charakteru posiadania samoistnego. Zdaniem Kolegium K. M. jest posiadaczem zależnym, o czym świadczy przede wszystkim zawarta przez niego umowa dzierżawy z [...] maja 1994 r. Przedmiotem tej umowy był teren w rejonie ul. [...] o powierzchni 45 m2. Już z tego wynika, że K. M. wiedział, że właścicielem działki nr [...] jest Spółdzielnia Mieszkaniowa. Okoliczność tę potwierdza także umowa nr [...] z [...] maja 1994 r. której przedmiotem było udostępnienie terenu w celu rozbudowy budynku pralni. W umowie tej K. M. zobowiązany był do zwrotu zajętego terenu do [...] grudnia 1994 r. Z kolei z decyzji z [...] grudnia 1994 r. o pozwolenie na użytkowanie budynku lub jego części wynika, iż właścicielem przedmiotowej nieruchomości jest Spółdzielnia Mieszkaniowa [...]. Zdaniem Kolegium jest najistotniejszym w tym względzie jest oświadczenie K. M. z [...] października 2020 r., w którym wskazał on, iż wybudowanie przez niego budynków na działce nr [...] nastąpiło za zgodą Spółdzielni oraz PKP.

Zdaniem Kolegium zestawienie okoliczności, że K. M. wiedział, że właścicielem działki nr [...] jest Spółdzielnia oraz że budowa budynków nastąpiła za zgodą Spółdzielni świadczy o tym że K. M. nigdy nie posiadał przymiotu posiadacza samoistnego.

Kolegium podzieliło stanowisko Prezydenta co do wykładni § 4 pkt 17 planu miejscowego z dnia [...] stycznia 2002 r. w ten sposób, że definicja działki budowlanej obejmuje także działki już zabudowane. Kolegium uznało za słuszne odwołanie się przy wykładni § 4 pkt 17 do przepisów art. 3 pkt 6 (definicja budowy) i pkt 7 (definicja robót budowlanych) ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Zdaniem Kolegium uzasadniony jest wniosek, że działka budowlana to każda nieruchomość, na której można prowadzić roboty budowlane, w tym także działka zabudowana.

W skardze do Sądu Spółdzielnia wniosła o uchylenie postanowienia Kolegium oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta.

Zaskarżonej decyzji Spółdzielnia zarzuciła naruszenie:

- art. 95 pkt 2 u.g.n. poprzez jego niezastosowanie,

- § 8 ust. 11 pkt 3 uchwały nr [...] Rady M. [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania części terytorium M. [...] w zakresie ustaleń szerokości obszaru kolejowego i przeznaczenia terenów z nim sąsiadujących (zwanej w skrócie "MPZ") poprzez jego błędne zastosowanie,

- § 4 pkt 17 MPZ poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,

- art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie "k.p.a.") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieprzeprowadzeniu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy,

- 8 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na prowadzenia postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej,

- art. 77 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na naruszeniu przez organ administracji obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a także poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,

- błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że K. M. nie jest posiadaczem samoistnym części działki [...] na której zlokalizowany jest Zakład Pralniczy, a do której to części nie ma żadnego tytułu prawnego.

W uzasadnieniu Skarżąca podtrzymała swoje stanowisko, że z treści § 4 pkt 17 MPZ wynika, że w rozumieniu MPZ "działką budowlaną" jest tylko działka "przeznaczona" pod zabudowę, a nie działka już zabudowana. Przedmiotowa działka jest już działką zabudowaną, tak więc po jej podziale nie powstanie żadna nowa działka budowlana w rozumieniu MPZ, tj. działka na której Spółdzielnia czy K. [...] mogliby dokonać jakiejś nowej zabudowy.

Skarżąca podniosła, że obecnie działka nr [...] jest zabudowana kompleksem garaży przedzielonym zakładem pralniczym. Po podziale sytuacja będzie wyglądała tak samo, z tą tylko różnicą, iż pod względem formalno – prawnym część nieruchomości zabudowana pralnią będzie wydzielona, co umożliwi jej przeniesienie na K. [...].

Skarżąca podkreślił, że definicja działki budowlanej w § 4 pkt 17 MPZ różni się od definicji działki budowlanej w art. 4 pkt 3a u.g.n. Nieuprawnione jest w tej sytuacji stosownie definicji działki budowlanej z przepisów u.g.n.

Odnośnie braku uznania K. [...] za posiadacza samoistnego Skarżąca podniosła, że przepisy dotyczące zasiedzenia tj. art. 172 k.c. jak też art. 366 k.c. nie uzależniają uznania kogoś za posiadacza samoistnego od tego czy dana osoba – posiadacz samoistny, miała wiedzę o tym, kto jest właścicielem danego gruntu. Skarżąca podkreśliła, że samoistności posiadanie nie wyłącza wiedza posiadacza o tym, że nie jest właścicielem, jeżeli rzecz posiada i włada nią jak właściciel i władztwo to na zewnątrz manifestuje. Nie ma też znaczenia, czy Spółdzielnia wiedziała czy nie wiedziała o posiadaniu, jeżeli nie podejmowała w tym zakresie żadnych działań związanych z przerwaniem posiadania samoistnego.

Odnośnie umowy dzierżawy z [...] maja 1994 r. Skarżąca zwróciła uwagę, że zgodnie z tą umową Spółdzielnia oraz Zakład Pralniczy K. M. umówiły się, że Spółdzielnia udostępni najemcy teren pod rozbudowę budynku pralni przy ul. [...] w okresie do [...] grudnia 1994 r. Po tym terminie teren ten miał być zwrócony Spółdzielni pod rygorem zapłaty kary umownej [...] zł za każdy dzień zwłoki. Z zapisów tej umowy jednoznacznie zatem wynika, że Zakład Pralniczy K. [...] miał tytuł prawny do części nieruchomości na jakiej dokonał rozbudowy jedynie do [...] grudnia 1994 r., a potem ten tytuł utracił. Zatem posiadaczem zależnym był jedynie do tej daty czyli do [...] grudnia 1994 r., a potem nie mając żadnego tytułu prawnego do części nieruchomości nie mógł być już posiadaczem zależnym. Jednocześnie zachowywał się jak właściciel tej części nieruchomości co świadczy o tym, iż można mu przyznać status posiadacza samoistnego. Z ustaleń z K. [...] wynika, że po tej dacie strony miały uregulować sprawy związane z przeniesieniem własności zabudowanej części nieruchomości na niego ale z niewiadomych obecne względów wówczas do tego nie doszło. Celem jednak K. [...] było posiadanie tych gruntów, co zbieżne jest z tym, iż po ich zabudowaniu korzystał on z nich jak właściciel. Spółdzielnia podkreśliła, że taka dziwna konstrukcja wówczas powstała ze względu na ograniczenia związane z własnością prywatną, tzn. łatwiej było można przenieść na kogoś własność (część nieruchomości), na osobę prywatną jeśli ona wcześniej poczyniła nakłady na daną część nieruchomości.

Odnośnie zaś umowy dzierżawy z [...] maja 1994 r. Spółdzielnia podniosła, że była to umowa zawarta z PKP, a nie ze Spółdzielnią i nie dotyczyła i nie dotyczy przedmiotowej działki wobec czego powoływanie się na nią przez organy w tej sprawie jest nieuzasadnione. Umowa ta została załączona tylko uzupełniająco, tak aby wykazać pewną całość gospodarczą z jakiej korzystał Zakład Pralniczy K. [...], gdzie część działki planowanej do wydzielenia tj. 63/8A stanowi jedynie część tej całości gospodarczej. O uzyskanie pozostałej części nieruchomości i utworzenie całości K. [...] stara się od PKP, co jest odrębną sprawą.

Skarżąca zarzuciła, że pominięto umowę Nr [...] zawartą [...] września 1994 r. pomiędzy Zarządem M. [...] a Zakładem Pralniczym K. [...], w której zakład ten zobowiązał się w związku z rozbudową pralni chemicznej do przekazania na rzecz Urzędu M. [...] kwoty [...]mln złotych na rzecz rozwoju infrastruktury technicznej i społecznej miasta. Dokument ten świadczy o tym, iż to K. [...] a nie Spółdzielnia korzystał z tego budynku i dobudowanej części nieruchomości.

Zdaniem Skarżącej pomięto także postanowienie z [...] sierpnia 1994 r. wydane przez Urząd Wojewódzki we [...], opiniujące pozytywnie przedłożoną przez Zakład Pralniczy K. [...] propozycję lokalizacji budynku gospodarczego z dwoma boksami garażowymi i inne dokumenty jak np. projekt techniczny, świadczące o tym, iż podmiotem korzystającym z tej części nieruchomości był od 1994 r. K. [...] jako Zakład Pralniczy, a nie Spółdzielnia.

Nadto, z umowy o oddanie lokalu wynika, że K. [...] mógł używać jedynie budynku o powierzchni 78,48 m2, natomiast używał większej części budynku i terenu i za to nic przez te wszystkie lata nie płacił. Tak więc właśnie w tej części był i jest posiadaczem samoistnym nieruchomości.

Skarżąca zwróciła uwagę, że projekt adaptacji obiektu myjni na pralnię był wykonywany nie na rzecz Spółdzielni, ale osób korzystających, zawiera on również w sobie część jaka została objęta posiadaniem samoistnym.

Zdaniem Skarżącej okoliczność, że rozbudowa pralni odbyła się za zgodą i wiedzą Spółdzielni nie pozbawia K. [...] statusu posiadacza samoistnego, bowiem status ten nie jest od tej przesłanki uzależniony.

Skarżąca zarzuciła, że organ nie przesłuchał reprezentanta Spółdzielni oraz K. [...], co było istotne dla sprawy.

Do naruszenia art. 8 k.p.a. zdaniem Skarżącej doszło wskutek uniemożliwienia k. [...] uporządkowania kwestii przedmiotowej nieruchomości, w części której jest posiadaczem samoistnym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 93 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.jen. Dz. U. z 2021 r. poz. 1899, zwanej w skrócie "u.g.n.") podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w trybie art. 93 ust. 1 u.g.n. stosownie do którego zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta.

W przedmiotowej sprawie organ opiniując projekt podziału nieruchomości musiał rozstrzygnąć dwie istotne kwestie:

1) czy podział nieruchomości następuje w warunkach określonych w art. 95 pkt 2 u.g.n. tj. następuje w celu wydzielenia działki budowlanej, jeżeli budynek został wzniesiony na tej działce przez samoistnego posiadacza w dobrej wierze,

2) czy planowany podział nieruchomości nie jest sprzeczny z zakazem podziału terenu określonym w § 8 pkt 11.3 MPZ.

Jak wynika z treści art. 95 pkt 2 u.g.n. zaistnienie sytuacji kiedy podział nieruchomości ma nastąpić w celu wydzielenia działki budowlanej, jeżeli budynek został wzniesiony na tej działce przez samoistnego posiadacza w dobrej wierze – powoduje, że podział może nastąpić niezależnie od ustaleń planu miejscowego. Stwierdzenie takiej przesłanki w przedmiotowej sprawie czyniłoby zatem zbędnym rozstrzyganie o treści samego planu miejscowego i jego wpływie na możliwość podziału. Jednakże stwierdzenie istnienia ww. przesłanki wymaga ustalenia, że istniejący na przedmiotowej działce budynek został wzniesiony przez posiadacza w dobrej wierze. Słusznie w tym względzie wskazuje organ, że nie można stwierdzić, że wskazany przez Skarżącą jako posiadacz samoistnym K. M. rzeczywiście jest takim posiadaczem samoistnym.

Zgodnie z art. 336 k.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Jak wynika z cytowanego przepisu posiadacz samoistny to taki, którego zakres faktycznego władania rzeczą jest taki sam jak właściciela i który znajduje się w położeniu pozwalającym na korzystanie z rzeczy w taki sposób, jak może to czynić właściciel. Wyrazem tego jest między innymi niezależność w podejmowaniu decyzji co do przedmiotu posiadania będąca wyobrażeniem o przysługującym posiadaczowi prawie własności. Posiadanie nie traci cechy samoistności z tego powodu, że posiadacz wie, że nie jest właścicielem, jeżeli tylko posiada tak, jakby był właścicielem.

Samoistnym posiadaczem nieruchomości jest ten, kto włada nią jak właściciel dlatego, że z przyczyn usprawiedliwionych uważa się za właściciela albo dlatego, że chce rzeczą władać jak właściciel, chociaż wie że nie jest właścicielem. Tych cech nie można przypisać tym, którzy władają nieruchomością w zakresie innego prawa zależnego (najem, użytkowanie), a także tym, którzy korzystają z nieruchomości za zgodą właściciela, w zakresie przez właściciela określonym i tolerowanym, choćby nie łączył ich z właścicielem żaden stosunek prawny (por. postanowienie Sądu Najwyższego z [...] czerwca 2020 r., sygn. I CSK 640/19, LEX nr 3056389).

W świetle powyższego zasadna jest ocena organu, że w przedmiotowej sprawie K. M. nie można przypisać statusu posiadacza samoistnego. Słusznie podkreśla Kolegium, że o braku takiego statusu świadczy przede wszystkim oświadczenie samego K. [...] z [...] października 2020 r., w którym stwierdził on, że wybudowanie przez niego budynków na działce nr [...] nastąpiło za zgodą Spółdzielni i PKP.

Zdaniem Sądu dla oceny sprawy należy zwrócić uwagę na całość tego oświadczenia. Mianowicie wskazano w nim, że K. [...] posiada od 1989 r. spółdzielcze własnościowe prawo użytkowania, a w 1994 r. do istniejącego pawilonu dobudował od strony torów "budynek o charakterze gospodarczym wraz z dwoma boksami garażowymi na potrzeby Pralni". Informację tę należy zestawić z umowami z [...] marca 1994 r. i [...] stycznia 1998 r. o oddanie w użytkowanie lokalu na zasadzie prawa własnościowego pomiędzy Skarżącą Spółdzielnią a K. M.. Obie te umowy wskazują na "pralnię chemiczną" (umowa z 1998 r. dokładniej na "lokal usługowy – Zakład Pralniczy "[...]"") przy ul. [...] o powierzchni 78,48 m2. Ponadto w aktach sprawy znajduje się decyzja z [...] września 1994 r. zatwierdzająca plan realizacyjny i udzielająca pozwolenia na budowę 2 pomieszczeń gospodarczych oraz 2 boksów garażowych (k. 85 akt organu I instancji). W aktach znajduje się także projekt techniczny (k. 88 akt organu I instancji) dobudowy "do istniejącej pralni i garaży" - garaży i pomieszczeń gospodarczych, przewidujący powierzchnię zabudowy 80,2 m2. Treść tego projektu jest zbieżna z planem sytuacyjnym stanowiącym załącznik do umowy z [...] maja 1994 r. pomiędzy Spółdzielnią a K. [...] o udostępnienie terenu o powierzchni 25 m2, na którym to planie uwidoczniono istniejący budynek i garaże oraz projektowane pomieszczenia gospodarcze i 2 boksy garażowe. W aktach znajduje się także umowa dzierżawy z [...] maja 1994 r. pomiędzy PKP a m.in. K.M. o dzierżawę powierzchni 45 m2 "z przeznaczeniem na powiększenie działalności pralniczej".

Z powyższego wynika zatem, że K. [...] użytkował (początkowo z T. Z.) istniejący już, będący własnością Spółdzielni lokal o powierzchni 78,48 m2, który powiększył o pomieszczenia gospodarcze i 2 boksy garażowe o łącznej powierzchni 80,2 m2, przy czym teren pod dobudowaną część budynku uzyskał za zgody Spółdzielni (25 m2) oraz PKP (45 m2).

Trudno zatem w powyższej sytuacji uznać, że K. [...] korzystał z nieruchomości w sposób właściwy dla samoistnego posiadacza tj. nie troszcząc się o zgodę czy akceptację właściciela nieruchomości dla czynności które podejmował na tej nieruchomości tj. dla wykonywanych robót budowlanych. Wręcz przeciwnie – z akt sprawy wynika, że K. [...] dbał o to, żeby taką zgodę uzyskać. Nie jest przy tym kwestionowane, że odnośnie lokalu o powierzchni 78,48 m2 K. [...] nadal posiada spółdzielcze własnościowe prawo użytkowania (tak jak oświadczył [...] października 2020 r.). Kwestia ewentualnego posiadania samoistnego odnosi się zatem jedynie do powierzchni 25 m2 – a więc może się odnosić jedynie do części budynku jakoby wzniesionego przez samoistnego posiadacza. Z oświadczenia K. [...] z [...] października 2020 r., wbrew twierdzeniom Skarżącej, nie wynika, że jego korzystanie z owej powierzchni 25 m2 w jakimkolwiek momencie przestało być korzystaniem za zgodą Spółdzielni. Zupełnie niezależną kwestią jest natomiast czy i w jaki sposób doszło do realizacji umowy z [...] maja 1994 r.

Nie ma przy tym znaczenia dla sprawy wskazywana przez Skarżącą umowa Nr [...] zawarta [...] września 1994 r. pomiędzy Zarządem M. [...] a Zakładem Pralniczym K. [...], w której zakład ten zobowiązał się w związku z rozbudową pralni chemicznej do przekazania na rzecz Urzędu M. [...] kwoty [...]mln złotych na rzecz rozwoju infrastruktury technicznej i społecznej miasta. Z samego faktu przekazania określonej kwoty na rzecz gminy nie wynika w żaden sposób wiedza o prawie przekazującego tą kwotę do gruntu na którym dokonano rozbudowy pralni. Taką kwotę gminie mógł wpłacić zarówno właściciel, użytkownik wieczysty jak też osoba posiadająca ograniczone prawo rzeczowe do gruntu, dzierżawca czy posiadacz zależny. Podnosząc zaś zarzut braku przesłuchania K. [...] czy przedstawiciela Spółdzielni Skarżąca nie wskazuje, jakie istotne dla sprawy okoliczności – poza tymi, które znajdują odzwierciedlenie w dokumentach włączonych do akt sprawy, miałby takie przesłuchania wyjaśnić.

Niezasadny jest także zarzut dokonania błędnej wykładni przepisów miejscowego planu zagospodarowania z dnia [...] stycznia 2002 r.

Nie jest sporne w sprawie, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenie, który w MPZ oznaczony jest symbolem 6Kd/U. Do przedmiotowej nieruchomości ma zatem zastosowanie ustalony w § 8 pkt 11.3 MPZ dla terenu 6Kd/U "zakaz wtórnego podziału terenu na działki budowlane". Zgodnie z definicją zawartą w § 4 pkt 17 MPZ ilekroć w uchwale jest mowa o "działce budowlanej – należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową przeznaczoną pod zabudowę obiektów budowlanych, a wynikających z odrębnych przepisów, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej spełniają wymogi realizacji". Zwrócić należy uwagę, że definicja ta nie wskazuje, że działką budowlaną jest wyłącznie "teren niezabudowany, przeznaczony pod zabudowę obiektów budowlanych", lecz "nieruchomość gruntowa przeznaczona pod zabudowę obiektów budowlanych". Przedmiotowy MPZ nie wskazuje, że "nieruchomość gruntowa" to wyłącznie taka nieruchomość, która jest niezabudowana. Z kolei nie ma przeszkód, aby pod zabudowę przeznaczyć zarówno teren niezabudowany jak też teren zabudowany. Teren zabudowany może być wykorzystany ("przeznaczony") pod zabudowę albo w ten sposób, że następuje rozbudowa, przebudowa czy nadbudowa istniejącego obiektu budowlanego, albo w ten sposób, że najpierw dokonuje się rozbiórki istniejącego obiektu budowlanego, a w jego miejsce wznosi się inny obiekt budowlany. Nieuzasadnione jest zatem stanowisko Skarżącej, że MPZ pojęciem działki budowlanej obejmuje wyłącznie tereny niezabudowane. W konsekwencji słuszne jest stanowisko organu, że ustanowiony w § 8 pkt 11.3 MPZ zakaz podziału terenu na działki budowlane dotyczy także terenów takich jak w przedmiotowej sprawie tj. terenów zabudowanych.

Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329), Sąd oddalił skargę.