Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 9/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-04-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 243, art. 249a, art. 246 § 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. – Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2017 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia [...] o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie skargi na bezczynność Starosty Powiatu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 lutego 2017 r. wezwano Stowarzyszenie [...] do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu od skargi w wysokości 100 zł, pod rygorem jej odrzucenia.

2 marca 2017 r. wpłynął do sądu wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPPr w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Stowarzyszenie [...] jest tzw. stowarzyszenie zwykłym, które nie prowadzi działalności gospodarczej i nie posiada żadnych środków finansowych. W uzupełnieniu złożonego wniosku wskazano, że Stowarzyszenie składa się z 8 członków, a wysokość składki wynosi 0 zł.

Nadto podano, że Stowarzyszenie nie podejmowało żadnych kroków zmierzających do zabezpieczenia kosztów postępowania.

Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2016 r., poz. 718 – zwanej dalej p.p.s.a.) osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.

Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.).

Należy podkreślić, że ciężar dowodu co do wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na podmiocie występującym z takim żądaniem, co jednoznacznie wynika z treści przytoczonego powyżej przepisu.

W niniejszej sprawie skargę wniosło Stowarzyszenie zwykłe które w świetle przepisów ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz.210) nie posiada osobowości prawnej, nie może prowadzić działalności gospodarczej oraz prowadzić odpłatnej działalności pożytku publicznego. Stowarzyszenie zwykłe uzyskuje środki na swoją działalność ze składek członkowskich, darowizn, spadków, zapisów dochodów z majątku stowarzyszenia oraz ofiarności publicznej (42 ust. 1 i 2 cyt. ustawy).

Stowarzyszenie [...] (dalej jako – Stowarzyszenie) składa się z 8 członków, którzy nie opłacają składek członkowskich. Stowarzyszenie nie posiada innego źródła dochodu.

Należy podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przyjmuje się, że osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej obowiązana jest wykazać nie tylko, że nie ma odpowiednich środków na poniesienie kosztów postępowania, ale także że nie posiada ich, chociaż podjęto wszelkie niezbędne działania zmierzające do ich pozyskania (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2010, wyd. LexisNexis, s. 568).

Wymaga podkreślenia, że Stowarzyszenie, mimo bycia jednostką non profit, chcąc realizować swą statutową działalność musi liczyć się z koniecznością ponoszenia kosztów, w tym kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie bowiem z poglądem wyrażonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym w postanowieniu z dnia 15 kwietnia 2008 r., II OZ 317/08 (www.orzeczenia,.nsa.gov.pl) członkowie Stowarzyszenia przystępując do aktywnej realizacji zamierzonych celów i z powołaniem się na nie, m.in. w postępowaniu sądowoadministracyjnym, powinni liczyć się z obowiązkiem ponoszenia kosztów sądowych i przeznaczyć odpowiednie środki na ich pokrycie.

Nadto odnosząc się do braku dochodu Stowarzyszenia (składka członkowska – 0 zł) należy wskazać, że określenie wysokości składek członkowskich na poziomie uniemożliwiającym realizację zadań stowarzyszenia nie oznacza, że działalność stowarzyszenia ma być de facto finansowana ze Skarbu Państwa. Stowarzyszenie, chcąc realizować swojej statutowe cele, winno zgromadzić odpowiednie środki na poniesienie kosztów postępowania sądowego. W tej sytuacji nie istnieje bowiem żadna obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca zgromadzenie odpowiednich środków finansowych, a organizacja, ustanawiając symboliczne składki członkowskie, sama pozbawia się zdobycia środków na prowadzenie działań statutowych, co stanowi przesłankę do odmowy udzielenia pomocy prawnej. Nawet jeśli stowarzyszenie jest organizacją typu non profit, nie podlega ono zwolnieniu od obowiązku zapewnienia środków na prowadzenie działalności statutowej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2011 r., I OZ 428/11, LEX nr 990354).

Stowarzyszenie musi mieć świadomość, iż przystępując do aktywnej realizacji zamierzonych celów i z powołaniem się na nie, m. in. w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jego członkowie powinni liczyć się z obowiązkiem ponoszenia kosztów sądowych i przeznaczyć odpowiednie środki na ich pokrycie (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2015 r., II OZ 391/15, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2015 r., II OZ 49/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy także dodać, że Stowarzyszenie wskazało, że nie podjęło działań w celu zgromadzenia środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego. W istocie rzeczy Stowarzyszenie przyjęło bierną postawę w przedmiocie zorganizowania potrzebnych środków finansowych zarówno na wpis jak i profesjonalną pomoc prawną. Nie można również tracić z pola widzenia, że wpis od skargi jest niski (100 zł).

W konkluzji należy zatem stwierdzić, że strona skarżąca nie wykazała, że zachodzi ustawowa przesłanka o której mowa w art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a. i dlatego na podstawie powyższego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.