Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 1650/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Robotowska (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Asesor WSA Andrzej Wieczorek Protokolant: Rafał Janicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2004r. sprawy ze skargi E. N. - Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo- Usługowe [...] na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie uznania za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję 1. zasądza od Urzędu Patentowego RP na rzecz E. N. kwotę 700 zł (siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] stycznia 2003r. oddalił wniosek E. N. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe [...] o uznanie za wygasłe prawo z rejestracji znaku towarowego [...]

W uzasadnieniu podano, że E. N. - Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe [...] wnioskiem złożonym w dniu 31 sierpnia 1998r. domagała się uznania za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego [...] nr [...], a zarejestrowanego na rzecz [...] GmbH, N. (zwanej dalej uprawnioną), z powodu nieużywania

Urząd pismem z dnia 25 stycznia 2000r. wezwał wnioskodawcę do nadesłania dwóch egzemplarzy prawidłowego wniosku (k.3) w terminie do dnia 25 kwietnia 2000r. pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Wnioskodawca w dniu 28 kwietnia 2000r. złożył żądane przez UP dokumenty. W dniu 17 maja 2000r. złożył uzupełnienie wniosku wraz z dowodami mającymi świadczyć, iż w Polsce znak uprawnionej nie jest używany.

Uprawniona ustosunkowując się do wniosku żądała jego oddalenia i w celu wykazania używania znaku nadesłała faktury, cenniki, korespondencję handlową, oświadczenia eksportera (wszystkie materiały w j. n. k. 34-102) oraz materiały reklamowe (w aktach nie ponumerowane, znajdujące się między k. 33 a 34) Materiały te wskazywały, że uprawniona używała znak w okresie 3 lat poprzedzających wniosek z 25 kwietnia 2004r.

Wnioskodawca zakwestionował wiarygodność materiałów przedłożonych przez uprawnioną oraz podniósł, że wniosek o uznanie za wygasłe prawa z rejestracji znaku uprawnionej został złożony przy piśmie z dnia 17 sierpnia 1998r. (do Urzędu wpłynęło 31 sierpnia 1998r.).

Uprawniona zakwestionowała interes prawny wnioskodawcy do żądania uznania za wygasłe prawa rejestracji jej znaku, bowiem jej zdaniem działał on w złej wierze.

Wnioskodawca interes prawny wywodził z nieprawomocnej decyzji Urzędu odmawiającej rejestracji na rzecz wnioskodawcy znaku towarowego [...], nr zgłoszenia [...], oraz z wezwania uprawnionej do zaprzestania naruszania prawa z rejestracji jej znaku przez wnioskodawcę.

Urząd Patentowy RP przyjął, iż organ działający w trybie administracyjnym, nie uznał wniosku złożonego w UP przez E. N. w dniu 31 sierpnia 1998r. (data wniosku 17 sierpnia 1998r.) jako prawidłowo złożonego i nie nadał mu biegu.

Zdaniem Urzędu postępowanie o wygaśnięcie prawa do znaku [...] zostało dopiero wszczęte wnioskiem z dnia 25 kwietnia 2000r. Oceniając złożone przez uprawnioną dowody organ uznał, iż w okresie 3 lat poprzedzających wniosek z dnia 25 kwietnia 2000r. wykazane zostało używanie znaku w Polsce.

Niewielkie ilości towarów sprzedawanych w Polsce w latach 1998-2002, do których znak był używany wynikają z faktu, że rynek jest nasycony towarem tego typu (poduszki, kołdry materiałowe itp.) i to towarami znacznie tańszymi niż towary uprawnionej.

W ocenie organu, nieużywanie znaku jest usprawiedliwione okolicznościami, a uprawniona dokłada należytej staranności w celu poszerzenia kręgu odbiorców.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca domagała się uchylenia jej w całości i zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podniosła przede wszystkim naruszenie przez organ przepisów o postępowaniu i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca podniosła, iż wniosek o wygaśnięcie prawa do znaku towarowego [...] złożyła, nie jak uznał organ w kwietniu 2000r., a w dniu 31 sierpnia 1998r. Wniosek był złożony prawidłowo i zawierał wszystkie wymagane prawem elementy. Urząd Patentowy RP dopuścił się przewlekłości postępowania wszczętego tym wnioskiem, co przyznał w faxie nadesłanym do skarżącej. Skarżąca dopiero pismem UP z dnia 25 stycznia 2000r. została wezwana do uzupełnienia wniosku w terminie do 25 kwietnia 2000r. pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Skarżąca uzupełniła wniosek zgodnie z żądaniem organu we wskazanym w piśmie z 25 stycznia 2000r. i dokonała tego w zakreślonym prze organ terminie.

W ocenie skarżącej Urząd Patentowy nie uwzględniając powyższego naruszył nie tylko przepisy proceduralne, przyjmując inną datę zgłoszenia wniosku, ale również Konstytucję RP, w tym zawartą w niej w art. 32 zasadę równości obywateli wobec prawa – albowiem inni wnioskodawcy, jeżeli dokonują uzupełnienia wniosków, nie wpływa to na zmianę daty ich złożenia.

Skarżąca podniosła również, że organ oparł swoje rozstrzygnięcie na sprzecznych ustaleniach, albowiem przyjął, iż uprawniona używała w latach 1998-2000r. znak i wykazała to złożonymi dokumentami, z których wynika iż pewne niewielkie ilości towarów, do których znak był używany, były wprowadzone na rynek w Polsce.

Jednocześnie w decyzji przyjął, że nieużywanie znaku jest usprawiedliwione okolicznościami a uprawniona dokłada wszelkiej staranności w celu poszerzenia kręgu odbiorców.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej, a odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia daty 31 sierpnia 1998r. jako daty złożenia wniosku wszczynającego postępowanie w niniejszej sprawie – pełnomocnik urzędu wyjaśnił, iż urząd przyjął, że wniosek z dnia 31 sierpnia 1998r. pozostawiony został bez nadania mu biegu. Wniosek złożony w dniu 25 kwietnia 2000r. i dołączenie do niego przez wnioskodawcę jako dowodu listu ostrzegawczego należało uznać za prawidłowo złożony wniosek w tej dacie.

Uprawniona do znaku wniosła o oddalenie wniosku jako niezasadnego a dodatkowo podniosła, iż skarżąca nie miała interesu prawnego w żądaniu wygaśnięcia prawa do znaku.

Odnosząc się do zarzutu niewykazania używania znaku w latach 1995-1998 wyjaśniła, iż w jej ocenie strona nie wniosła skutecznie wniosku z dnia 31 sierpnia 1998r. o wygaśnięcie prawa, a więc nie musiała wykazywać używania tego znaku w okresie poprzedzającym tę datę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek a nie z urzędu, a w związku z tym zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie uważa się za wszczęte z chwilą złożenia wniosku.

Przede wszystkim Sąd nie podziela poglądu organu, iż wniosek strony z dnia 31 sierpnia 1998r. pozostawiony został bez rozpoznania przez ten organ na podstawie art. 64 § 2 k.p.a.

Organ przyznał, iż wnioskowi skarżącej z dnia 31 sierpnia nie nadał biegu na skutek przeoczenia. Urząd wezwał skarżącą pismem z dnia 25 stycznia 2000r. do uzupełnienia wniosku zakreślając termin do dnia 25 kwietnia 2000r., pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Strona złożyła żądane przez organ dokumenty w zakreślonym terminie.

W tym stanie rzeczy nie można uznać za zasadne stwierdzenie organu, iż uzupełniony w 2000r. wniosek, zgodnie z żądaniem organu, skutkuje, tym iż dopiero w tej dacie został on skutecznie złożony.

Błędne przyjęcie przez organ daty złożenia wniosku rzutowało na całość postępowania w sprawie i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Prawo z rejestracji znaku towarowego wygasa w dniu wydania decyzji ze skutkiem od dnia złożenia wniosku. Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.z.t. prawo z rejestracji wygasa, jeżeli uprawniony nie używa tego znaku w Polsce w okresie trzech lat przed dniem złożenia wniosku o jego wygaszenie. W myśl art. 37 u.z.t. do postępowania przez Urzędem Patentowym w sprawach znaków towarowych stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Urząd Patentowy pismem z dnia 25 stycznia 2000r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braków wniosku o wygaśnięcie prawa z dnia 31 sierpnia 1998r. – zakreślając stronie termin do 25 kwietnia 2000r. pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Strona uzupełniła wskazane przez organ braki w zakreślonym jej terminie, a więc brak było podstaw do przyjęcia, iż wniosek złożony przez stronę w styczniu 1998r. pozostawiony został bez rozpoznania.

Podkreślić w tym miejscu należy, iż organ był niekonsekwentny w przyjęciu daty złożonego wniosku, albowiem w toku postępowania zobowiązał uprawnioną do znaku do wykazania używania znaku w okresie 1995-1998 – a więc za okres 3 lat poprzedzających złożenie wniosku licząc od daty 31 sierpnia 1998r.

Z art. 28 ustawy o znakach towarowych wynika, iż obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia przyczyn usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu rejestracji. Organ oparł się na dowodach złożonych przez uprawnioną mających wykazać używanie znaku w okresie kolejnych trzech lat poprzedzających przyjętą przez organ datę uzupełnienia braków jako datę złożenia wniosku o wygaszenie prawa.

Organ oparł więc rozstrzygnięcie na ustaleniach, iż uprawniona w latach 1998-2000, a nie w okresie 3 lat poprzedzających wniosek – wprowadziła na rynek polski minimalne ilości towarów oznakowanych przedmiotowym znakiem.

Brak jest jakichkolwiek ustaleń w zakresie używania znaku w latach 1995-1998r., a więc w okresie kolejnych 3 lat poprzedzających wniosek wszczynający postępowanie w niniejszej sprawie.

Reasumując powyższe Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu 7, 9, 77 § 1, 80 i 107 §3 k.p.a. i to w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ winien więc przeprowadzić postępowanie administracyjne przy uwzględnieniu daty złożenia wniosku 31 sierpnia 1998r. Data ta obliguje uprawnionego do udowodnienia używania znaku w okresie kolejnych 3 lat poprzedzających złożenie wniosku w tej dacie.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 p.p.s.a.