Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 743/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Tyliński po rozpoznaniu w dniu 16 października 2020 r na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu A. K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru [...] w B. z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej A. K. kwotę [...]zł (słownie: [...] 00/100 złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].09.2019 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. K. (dalej PINB), w oparciu o art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) nakazał inwestorom - M. i P. S. - rozbiórkę budynku gospodarczego na działce nr ew. [...] położonej w W. , gm. S. K.., realizowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę i niezgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065).

Od decyzji tej M. i P. S. złożyli odwołanie wraz

z dokumentacją zdjęciową, w którym zarzucili naruszenie art. 48 Prawa budowlanego poprzez uznanie wykonywanych robót budowlanych jako budowa budynku gospodarczego bez wymaganego pozwolenia na budowę i niezgodnie z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdy tymczasem wykonywane roboty stanowią budowę budowli - wiaty o powierzchni zabudowy nieprzekraczającej 50 m2.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego

w B. (dalej WINB) decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu WINB podał, że w dniu [...].12.2017 r., przedstawiciele PINB przeprowadzili kontrolę murowanego garażu na działce nr [...] w W. , gm. S. K., podczas której ustalili, że: "na działce nr [...] w W. zlokalizowany jest budynek mieszkalny oraz obiekt budowlany w budowie o konstrukcji murowanej z pustaków gazobetonowych gr. 24 cm parterowy z dachem dwuspadowym o konstrukcji drewnianej, jętkowej, pokryty blachodachówką, fundamenty żelbetowe, dwie ściany pełne (1z dwoma otworami okiennymi), dwie ściany otwarte ze słupem pośrednim (wylewanym), posadzka betonowa, wieniec żelbetowy, bez instalacji (...). Wymiary obiektu ca 6,09 x 7,06 m, wysokość wewnętrzna ca 4,26 m, wysokość otworów w ścianach otwartych ca 2,43 m". Uczestniczący w kontroli P. S. (współwłaściciel nieruchomości) oświadczył, że przedmiotowy obiekt jest wiatą, którą rozpoczął budować latem 2015 r. po wejściu nowelizacji prawa budowlanego oraz że w/w obiekt rozpoczął budować bez jakichkolwiek dokumentów na podstawie informacji uzyskanej w Urzędzie Gminy i Starostwie Powiatowym. Do protokołu załączono dokumentację fotograficzną.

WINB wskazał, że organ I instancji wystąpił do Burmistrza S. K. o wydanie zaświadczenia, czy przedmiotowy budynek gospodarczy na działce nr ew. [...] położonej w W. został wybudowany zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla w/w działki. W odpowiedzi Burmistrz S. K. poinformował, że nieruchomość zlokalizowana na działce nr ew. [...] położonej w obrębie W. , gm. S. K. objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową i usług oznaczonym symbolem 10.8.MN,U uchwalonym uchwałą Nr 264/X/97 w dniu 30 grudnia 1997 r. przez Radę Miejską w Sępólnie Kraj. (Dz. U. woj. bydgoskiego z 1997 r. Nr 19 poz. 77) oraz, że nie wydano decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Ponadto Burmistrz S. K. poinformował, że ww. inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nadto wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie rozstrzyga usytuowania budynku gospodarczego w odległości od granic nieruchomości. W związku z tym obowiązują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

WINB podał, że na podstawie art. 136 K.p.a. w ramach postępowania wyjaśniającego, zwrócił się do PINB o dokonanie ponownych oględzin, potwierdzonych protokołem zawierającym opis i materiał fotograficzny, przedstawiający obecny stan przedmiotowego obiektu budowalnego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w W. gm. S. K. (szczególnie w odniesieniu do stanu faktycznego obiektu udokumentowanego protokołem kontroli z dnia [...].05.2019 r.), a także o oznaczenie na wyrysie z mapy zasadniczej lokalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego na działce nr [...] w W. (wraz z naniesieniem jego wymiarów i odległości od granicy z działką sąsiednią).

W odpowiedzi WINB otrzymał dane: oznaczenie na wyrysie z mapy lokalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego (wraz z naniesieniem jego wymiarów

i odległości od granicy z działką sąsiednią) oraz protokół z oględzin z dnia [...].04.2020 r. zawierający opis i materiał fotograficzny, przedstawiający obecny stan przedmiotowego budynku. W protokole tym zapisano, że w stosunku do kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2019 r. w w/w budynku wycięto otwory w ścianach szczytowych o wymiarach ca 2,40 x 2,41 m i 2,41 x 2,40 m, 2,40 x 2,19 m i 2,02 x 2,22 m; wykonano rurę spustową niepodłączoną do odprowadzenia (nie jest zamontowany na stale). Według M. S. wykonane roboty budowlane w w/w budynku zmieniły jego kategorię na wiatę. W ocenie organu wykonane roboty budowlane nie mają wpływu na kwalifikację obiektu i nie mogą być brane pod uwagę w związku z wszczętym postępowaniem administracyjnym i wydaną decyzję na rozbiórkę. (...)

Zdaniem WINB zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2c w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przy założeniu, że spełnione są pozostałe wymagania zawarte w art. 29 ust. 1 pkt 2c Prawa budowlanego, a zastosowania nie znajdzie art. 29 ust. 3 i ust. 4 Prawa budowlanego, wówczas budowa wiaty o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanej na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę ani dokonania zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej.

Nadto WINB wyjaśniał, że pojęcie wiaty nie zostało zdefiniowane w ustawie Prawo budowlane. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że jest to samodzielna, lekka budowla, posiadająca dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym (deszczem, śniegiem, wiatrem) - zob. wyrok WSA z dnia 08.10.2009 r., II SA/Kr 517/09. Podkreśla się także, że brak ustawowej definicji wiaty oznacza, że kwalifikacja obiektu budowlanego do tego pojęcia wymaga uwzględnienia również jego funkcji. Odnieść należy się do funkcji, jaką ma ona pełnić, na jaki cel ma być ona wykorzystywana. Zgodnie zaś z definicją zamieszczoną w Słowniku języka polskiego PWN, wiata jest to lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach, wzniesiona np. nad przystankiem lub parkingiem, zatem jest to budowla nie posiadająca ścian. Natomiast w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30.12.1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz.U. z 2002 r. nr 18 poz. 170) określono, że wiata stanowi pomieszczenie naziemne, nie obudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione (I Objaśnienia wstępne, pkt 2 Pojęcia podstawowe).

Mając na uwadze powyższe, a także dokonując analizy materiału dowodowego zawartego w aktach przedmiotowej sprawy (w tym przede wszystkim dokumentacji fotograficznej), w ocenie WINB przedmiotowy wolnostojący, parterowy obiekt budowlany o konstrukcji murowanej, o wymiarach ca 6,09 x 7,06 m, wysokości wewnętrznej ca 4,26 m, z dachem dwuspadowym konstrukcji drewnianej, jętkowej, pokryty blachodachówką, nie posiadający ścian, wsparty na czterech murowanych filarach (w narożnikach) oraz czterech murowanych podporach pomiędzy narożnymi filarami - jest wiatą. Jej celem jest ochrona rzeczy (materiałów służących mieszkańcom budynku mieszkalnego znajdującego się na przedmiotowej działce nr [...] w W. ), przed oddziaływaniem atmosferycznym, co zostało stwierdzone podczas kontroli w dniu [...].12.2017 r. Zatem niniejszy obiekt budowlany odpowiada określeniu ,,wiaty", zawartym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30.12.1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB).

Dodatkowo WINB wskazał, że wiata nie jest budynkiem w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, zatem przy jej sytuowaniu nie stosuje się przepisów techniczno-budowlanych, w szczególności § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Należy jednak mieć na uwadze ewentualne zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie możliwości budowy wiaty, jej lokalizacji czy też konieczności zachowania wskaźników zabudowy działki. Organ I winien również sprawdzić (samodzielnie bądź w oparciu o dokumentację sporządzoną przez osobę uprawnioną), czy wykonane roboty budowlane, polegające na budowie przedmiotowej wiaty, zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną, nie stwarzają zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia i nie odbiegają w istotny sposób od ustaleń i warunków określonych w przepisach.

Zdaniem WINB ze względu, iż w dokumentacji akt przedmiotowej sprawy nie znajduje się potwierdzenie wykonania przedmiotowej wiaty w sposób prawidłowy, zgodny z przepisami i ze sztuką budowlaną, organ I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winien takie ustalenia poczynić. Jeżeli organ nadzoru budowalnego stwierdzi, że przedmiotowy obiekt budowlany - wiata, została wykonana w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, albo została wykonana w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, może uznać (do czego uprawniają przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 pkt 4 Prawa budowlanego), iż zachodzą okoliczności pozwalające na wydanie decyzji w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Natomiast jeżeli organ nadzoru budowlanego I instancji stwierdzi brak nieprawidłowości wybudowanej wiaty, może umorzyć niniejsze postępowanie w całości z powodu jego bezprzedmiotowości, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.

Na powyższą decyzję sprzeciw do Sądu złożyła A. K. (dalej skarżąca), wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 K.p.a. przez bezpodstawne uchylenie decyzji organu

I instancji pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, bowiem decyzja organu I instancji nie była obarczona uchybieniami wytkniętymi przez organ odwoławczy. Ponadto zarzuciła również:

1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

art. 7, 77 i 107 § 3 K.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, w szczególności załatwienie sprawy z pominięciem podjęcia się wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, poprzez oparcie decyzji wyłącznie o cechy wiaty opisane w orzeczeniach sądów administracyjnych z całkowitym pominięciem stanu faktycznego niniejszej sprawy, w szczególności sposobu wykonania budynku oraz jego przeznaczenia.

art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu

i rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie, jak również niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i oparcie się w swojej decyzji wyłącznie

o orzeczenia sądów, które zapadły na tle odmiennych stanów faktycznych;

c) art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, co narusza realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa,

Ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego:

art. 29 ust. 1 pkt 2 poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że przedmiotowy budynek nie stanowi garażu.

art. 29 ust. 1 pkt 2c poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i ustalenie, iż przedmiotowy budynek stanowi wiatę.

§12 oraz §19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez nienakazanie rozbiórki budynku wzniesione przez inwestorów pomimo, iż nie zachowali oni norm co od odległości od granicy sąsiedniej działki, a także wybudowali budynek w taki sposób, że ustawiony dach kieruje wodę bezpośrednio na działkę sąsiednią powodując jej zalewanie.

W odpowiedzi na sprzeciw WINB wniósł o jego oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako: ,,p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu.

Tytułem wstępu wskazać wypada, iż zgodnie z art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, Sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji,

o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Sąd administracyjny nie jest zatem władny odnosić się do meritum sprawy.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie tak nakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdził, że sprzeciw zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest zgodne z prawem.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., który - w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji - stanowi iż organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów (art. 138 § 2a K.p.a.).

W oparciu o przepis art. 138 § 2 K.p.a. należy stwierdzić, że wyodrębnia on dwie przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a mianowicie:

1) stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych,

2) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Jednocześnie należy zauważyć że użycie w art. 138 § 2 K.p.a. spójnika ,,a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie jest przesłanką wystarczającą. Niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że ,,konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Zacytowane stwierdzenie ,,koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy" jest równoznaczne

z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Regulacja art. 138 § 2 K.p.a. stanowi wyjątek od zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.), zgodnie z którą każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Oznacza to zatem, że w sytuacji, gdy nie ma przeszkód do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej i zakończenia jej merytorycznym rozstrzygnięciem drugoinstancyjnym, niedopuszczalne - jako niezgodne z zasadą dwuinstancyjności postępowania - jest podejmowanie rozstrzygnięcia kasacyjnego, tj. decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Poczynić należy także zastrzeżenie, iż decyzja kasacyjna może zapaść, jeżeli wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Zgodnie, bowiem z art. 136 K.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe. Oznacza to jednak, że przeprowadzenie dowodu lub kilku dowodów mieści się w kompetencji organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, taka sytuacja, zatem wyłącza dopuszczalność kasacji decyzji organu pierwszej instancji (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016, str. 622). Ten rodzaj decyzji organu odwoławczego jest bowiem dopuszczony tylko wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (por. zachowujące aktualność wyroki NSA: z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2653/14; z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2846/12 oraz z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2958/14; http://cbois.nsa.gov.pl).

Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym, jak już podkreślono, sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 K.p.a., a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, Sąd jest władny uwzględnić sprzeciw.

To organ odwoławczy ma podjąć wszelkie możliwe kroki w celu merytorycznego załatwienia sprawy, a nie uwalniać się od obowiązku orzekania, przekazując sprawę organowi pierwszej instancji. Jednocześnie ma prawo do tego, aby własne orzeczenie, którego nieodłączną częścią jest uzasadnienie, sformułować w taki sposób, który doprowadzi do usunięcia wad rozstrzygnięcia (wskazanego w osnowie) i uzasadnienia orzeczenia organu pierwszej instancji. Innymi słowy, decyzja kasacyjna może zapaść, jeśli wątpliwości organu odwoławczego, co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a. (por. wyroki WSA w Poznaniu z 10 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Po 229/14, WSA w Lublinie z 18 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 44/13, czy WSA we Wrocławiu z 5 września 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 349/13 - dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Rozpoznając niniejszy sprzeciw w świetle powołanych wyżej kryteriów sąd uznał, że w okolicznościach sprawy brak było podstaw do wydania decyzji kasatoryjnej z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż materiał dowodowy, jakim dysponował organ odwoławczy, poddany prawidłowej ocenie, umożliwiał wydanie decyzji, co do istoty sprawy.

W sprawie nie jest sporne, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. WINB już po raz drugi uchylił decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie rozbiórki budynku gospodarczego. Przekazanie przez WINB sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji nastąpiło ze względu na to, że w ocenie organu odwoławczego przedmiotowy wolnostojący, parterowy obiekt budowlany

o konstrukcji murowanej, o wymiarach ca 6,09 x 7,06 m, wysokości wewnętrznej ca 4,26 m, z dachem dwuspadowym konstrukcji drewnianej, jętkowej, pokryty blachodachówką, nie posiadający ścian, wsparty na czterech murowanych filarach (w narożnikach) oraz czterech murowanych podporach pomiędzy narożnymi filarami - jest wiatą. Jej celem jest ochrona rzeczy (materiałów służących mieszkańcom budynku mieszkalnego znajdującego się na przedmiotowej działce nr [...] w W. ), przed oddziaływaniem atmosferycznym, co zostało stwierdzone podczas kontroli w dniu [...].12.2017 r.

Podkreślenia również wymaga, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego, WINB na podstawie art. 136 K.p.a. w ramach postępowania wyjaśniającego, zwrócił się do PINB o dokonanie ponownych oględzin, potwierdzonych protokołem zawierającym opis i materiał fotograficzny, przedstawiający obecny stan przedmiotowego obiektu budowalnego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w W. . gm. S. K. (szczególnie w odniesieniu do stanu faktycznego obiektu udokumentowanego protokołem kontroli z dnia [...].05.2019 r.), a także o oznaczenie na wyrysie z mapy zasadniczej lokalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego na działce nr [...] w W. (wraz z naniesieniem jego wymiarów i odległości od granicy z działką sąsiednią). W odpowiedzi na wezwanie organ I instancji przekazał oznaczenie na wyrysie z mapy lokalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego oraz protokół z oględzin z dnia [...].04.2020 r. zawierający opis i materiał fotograficzny, przedstawiający obecny stan przedmiotowego budynku.

Ponadto WINB zalecił, aby organ pierwszej również sprawdził (samodzielnie bądź w oparciu o dokumentację sporządzoną przez osobę uprawnioną), czy wykonane roboty budowlane, polegające na budowie przedmiotowej wiaty, zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną, nie stwarzają zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia i nie odbiegają w istotny sposób od ustaleń i warunków określonych w przepisach.

Zdaniem sądu, organ odwoławczy miał pełen materiał dowodowy, by oceny merytorycznej dokonać (niezależnie od jej kierunku), względnie - zakres jej uzupełnienia mieścił się w ramach wyznaczonych w art. 136 § 1 K.p.a., a w konsekwencji - wydanie przez niego decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. było nieuzasadnione i oznacza uchylenie się od obowiązku wydania decyzji merytorycznej.

W ocenie Sądu zaakceptowanie uchylenia decyzji organu I instancji po raz drugi doprowadziłoby do dalszego wydłużonego czasu trwania postępowania, które w tej sprawie trwa od [...] grudnia 2017 r., w tym realnego niebezpieczeństwa dalszego podejmowania rozstrzygnięć kasacyjnych, a tym samym naruszenia zasady szybkości postępowania (art. 12 § 1 K.p.a.).

Z przedstawionych wyżej względów sąd uznał, że sprzeciw od decyzji zasługuje na uwzględnienie i działając stosownie do art. 151a § 1 w zw. z art. 64d § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzje w całości.

O kosztach postępowania (wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego - 480 zł, wpis – 100 zł), orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265), jak w punkcie drugim sentencji.