Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 641/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a)
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

1.1. Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2013 r., po rozpatrzeniu odwołania R.J. (dalej: "skarżący"), Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IS") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. (dalej: "Naczelnik US" lub "organ I instancji") z [...] października 2012 r. Przedmiotem tych decyzji było określenie skarżącemu zwrotu podatku od towarów i usług za marzec 2010 r. ([...] zł) oraz wysokości zobowiązania w tym podatku (VAT) za kwiecień 2010 r. ([...] zł). Jako podstawę prawną decyzji Dyrektor IS powołał między innymi przepisy art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: "ustawa o VAT").

1.2. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie i powołał się na ustalenia faktyczne dokonane przez organ

I instancji po przeprowadzeniu kontroli i postępowania podatkowego wobec skarżącego. Z ustaleń tych wynika, że skarżący w 2010 r. prowadził działalność gospodarczą jako czynny podatnik VAT w zakresie handlu ciągnikami siodłowymi, maszynami, naczepami oraz w zakresie usług transportowych świadczonych na terytorium Wspólnoty (PHU "[...]" Eksport - Import). W marcu i kwietniu 2010 r. skarżący bezpodstawnie odliczał podatek naliczony wynikający z faktur, które nie odzwierciedlały rzeczywistości, wystawionych dla niego przez E. C. (PHUW "[...]"). Bezpodstawnie odliczył także podatek naliczony wynikający z faktury dokumentującej zakup paliwa do pojazdu, który nie był własnością skarżącego (okoliczność bezsporna).

1.3. W odwołaniu pełnomocnik skarżącego (adwokat) wystąpił o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Postawił zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania podatkowego, kwestionując zarówno ustalenia faktyczne dokonane przez Naczelnika US, jak i sposób przeprowadzenia postępowania podatkowego. Zdaniem autora odwołania, organ podatkowy obowiązany był w szczególności przeprowadzić dowód z opinii biegłego odnośnie remontu kruszarki i naczepy, a także przeprowadzić dowody z zeznań świadków (A. J. i E. C.).

1.4. Dyrektor IS powołał się na zeznania E. C. złożone w toku postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w L. (sygn. akt [...]), z których wynika wprost, że nie świadczył on na rzecz skarżącego usług dotyczących remontu kruszarki do betonu oraz remontu naczepy W. Stąd wniosek, że faktury te nie odzwierciedlają rzeczywistości. Także w części dotyczącej zapłaty kwot ujawnionych w spornych fakturach (poniesionych jakoby przez skarżącego wydatków). E. C. zeznał bowiem, że faktury wystawił na prośbę A. J. (brata skarżącego). W rzeczywistości otrzymał z tego tytułu połowę kwoty podatku należnego (VAT), wynikającej z treści tych faktur. Zdaniem organu odwoławczego, ocena pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym zeznań skarżącego, nie daje podstaw do wniosku, że usługi remontowe zostały rzeczywiście wykonane przez podmiot ujawniony w treści spornych faktur jako ich wystawca. Brak jest nadto podstaw do wniosku, że skarżący poniósł wydatek, o którym mowa w treści spornych faktur. Stąd wniosek, że skarżący bezpodstawnie odliczył podatek naliczony wynikający z faktur, które nie odzwierciedlają rzeczywistości. Dyrektor IS powołał się przy tym na przepisy art. 86 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT.

Zarzuty odwołania Dyrektor IS uznał za chybione. Organ I instancji przeprowadził bowiem dowody wskazywane przez skarżącego. Podjął także inicjatywę dowodową działając z urzędu odnośnie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka A. J. W wyznaczonym terminie nie stawił się jednak zarówno świadek A. J., jak i skarżący R. J. Dyrektor IS wyjaśnił nadto, że przedmiotową kruszarkę skarżący nabył w W.B.i [...] czerwca 2009 r. za kwotę [...] zł brutto. Brak jest dowodów na to, że towar ten wymagał remontu. W dniu rozpoczęcia kontroli skarżący nie był już właścicielem kruszarki do betonu (sprzedana B. N. i R. B. za [...] zł brutto) i naczepy (sprzedana B. N.). Kruszarka została 2 dni później sprzedana B. N. przez B.N. i R. B. za kwotę [...] zł brutto. Po kolejnych 7 dniach kruszarka została sprzedana J. B. z W. za znacznie wyższą kwotę ([...] zł brutto), który wykorzystuje kruszarkę do działalności gospodarczej.

Zdaniem Dyrektora IS, dowód z przesłuchania E. C. w toku postępowania karnego jest dowodem, o którym mowa w art. 180 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: "Op"). Skarżący nie występował zaś z wnioskiem o przeprowadzenie dowodów ze źródeł osobowych, tj. z przesłuchania A. J. oraz E.C. Nie wskazał nadto, jakich okoliczności czynności te miałyby dotyczyć. Skarżący nie występował także o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Za prawidłowe Dyrektor IS uznał określenie skarżącemu: zwrotu VAT za marzec 2010 r. w kwocie [...] zł, a także zobowiązania z tytułu VAT za kwiecień 2010 r. w kwocie [...] zł.

2.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący. Pismem z [...] lipca 2013 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Występując o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji, autor skargi postawił szereg zarzutów dotyczących uchybień związanych z ustalaniem stanu faktycznego w niniejszej sprawie, tj. naruszenie przepisów:

- art. 120, art. 123 § 1 i art. 216 § 1 – 2 poprzez zaniechanie przesłuchania E. C. w charakterze świadka, celem złożenia zeznań pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania, a jedynie oparcie ustaleń faktycznych na jego wyjaśnieniach złożonych w charakterze podejrzanego w innym postępowaniu (karnym prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w L. w sprawie o sygn. akt [...]), w którym strona nie brała udziału; zdaniem autora skargi wyjaśnienia te nie mogą stanowić dowodu, gdyż w przeciwieństwie do zeznań, nie są składane pod rygorem odpowiedzialności karnej;

- art. 187 § 1 w związku z art. 198 § 1 Op poprzez zaniechanie dokonania oględzin kruszarki do betonu oraz naczepy celem ustalenia, czy przedmiotowe maszyny były remontowane i piaskowane;

- art. 187 § 1 w związku z art. 197 § 1 Op poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu [z opinii – dopisek Sądu] biegłego na okoliczność ustalenia, czy przedmiotowe maszyny były remontowane i piaskowane;

- art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Op poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niedopełnienie obowiązku zebrania materiału dowodowego oraz wyczerpującego rozpatrzenia tego materiału, tj. organ nie przesłuchał świadka A. J.; zaniechał przesłuchania E. C.; nie dokonał oględzin kruszarki do betonu oraz naczepy, zaniechał dopuszczenia dowodu z opinii biegłego;

- art. 121 § 1 Op poprzez niedopełnienie obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

- art. 193 Op poprzez bezzasadne uznanie ksiąg za nierzetelne w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie wyjaśniony, nie wykorzystano wszystkich możliwości dowodowych i nie oceniono właściwie zebranych dowodów, a organ podatkowy nie wykazał, że księgi nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego.

2.2. Uzasadniając skargę jej autor powtórzył zasadnicze elementy dotychczas prezentowanej argumentacji. Jego zdaniem organy w sposób dowolny dokonały ustaleń faktycznych i oceny zebranych dowodów. Rozwijając następnie każdy z postawionych zarzutów stwierdził, że decyzja jest wadliwa, gdyż poczynione przez organ podatkowy ustalenia są nieprawdziwe i nie znajdują potwierdzenia w rzeczywistości. Opierają się bowiem na wyjaśnieniach E. C. złożonych w toku postępowania karnego. Te zaś, w ocenie pełnomocnika skarżącego, są niewiarygodne i nie mogą stanowić dowodu w sprawie, w świetle art. 180 § 1 Op. Wyjaśnienia podejrzanego nie są bowiem równoznaczne z zeznaniami oskarżonego lub świadka, który byłby pouczony o odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań. Organy bezpodstawnie odmówiły nadto wiarygodności zeznaniom skarżącego oraz korzystnym dla niego zeznaniom świadków. Odstąpiły także od obowiązku dokonania oględzin spornych towarów (kruszarki i naczepy), celem ustalenia, czy były one remontowane. Nie przeprowadziły dowodu i opinii biegłego. Wskazane uchybienia stanowią w ocenie pełnomocnika skarżącego podstawę do wyeliminowania obu decyzji z obrotu prawnego. Autor skargi przedstawił argumentację dotyczącą zasadności zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów kwot wynikających z treści spornych faktur.

2.3. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o jej oddalenie. Zarzuty skargi uznał za chybione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

3.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 u.p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

3.2. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (podatkowego) lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

4.1. W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy oceny prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe, które przyjęły, że skarżący bezpodstawnie odliczył podatek naliczony wynikający z faktur, które nie odzwierciedlają rzeczywistości. Zdaniem organów, skarżący nie wykazał, że usługi dotyczące remontu kruszarki do betonu i naczepy W. zostały wykonane na jego rzecz przez osobę widniejącą w treści spornych faktur jako ich wystawca, tj. przez E. C., który zaprzeczył wykonaniu spornych usług dla skarżącego.

Autor skargi wskazuje zaś na uchybienia procesowe organów podatkowych, które doprowadziły do wadliwych ustaleń faktycznych. Kwestionuje w szczególności kompletność zebranego w sprawie materiału dowodowego i jego ocenę. Zdaniem autora skargi, obowiązkiem organów podatkowych było przeprowadzenie szeregu dodatkowych dowodów w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, w tym dowodów, których nie zgłaszał podatnik.

Bezsporne jest inne uchybienie skarżącego, który bezpodstawnie odliczył podatek naliczony wynikający z faktury dokumentującej nabycie paliwa do pojazdu, którego nie był posiadaczem.

4.2. Ramy materialnoprawne. Zgodnie z art. 86 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 (ust. 1).

Kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3 – 7 (zastrzeżenia te nie mają zastosowania w sprawie) suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (ust. 2 pkt 1 lit. a).

Natomiast w świetle art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych czynności.

5.1. Zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy przyjmując, że skarżący bezpodstawnie odliczył podatek naliczony wynikający z faktur, które nie odzwierciedlają rzeczywistości, wystawionych dla skarżącego przez E.C. Zasadnie przyjęły, że dowodem w niniejszej sprawie są wyjaśnienia E. C. składane w trakcie postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w L. Brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności tego dowodu tylko z tej przyczyny, że wyjaśnienia zostały złożone przez podejrzanego, a nie przez oskarżonego. Zgodzić należy się z organami podatkowymi także co do tego, że brak jest podstaw do wniosku, iż dowody przeprowadzone przez organ I instancji ze źródeł osobowych potwierdzają wykonanie spornych usług przez E. C. na rzecz skarżącego. Świadkowie i skarżący nie wskazali bowiem okoliczności potwierdzających wykonanie spornych usług przez E.C. Skarżący nie potrafił nawet wskazać, na czym polegały świadczone jakoby na jego rzecz usługi remontowe. Skoro wyjaśnienia osoby ujawnionej w treści spornych faktur złożone w trakcie postępowania karnego stanowią dowód w rozumieniu art. 180 § 1 Op, są nadto spójne i logiczne, a skarżący nie podważył ich wiarygodności, to brak jest podstaw do nakładania na organy obowiązku poszukiwania dowodów przeciwnych, korzystnych dla skarżącego. Podkreślenia wymaga, że skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata) nie składał stosownych wniosków dowodowych dotyczących uzupełnienia materiału dowodowego o inne dowody ponad te, które zostały przeprowadzone z inicjatywy skarżącego.

W szczególności brak było podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność stanu technicznego kruszarki do betonu i naczepy po upływie 2 lat od ich sprzedaży przez skarżącego. Pełnomocnik skarżącego nie wskazał, czemu taki dowód miałby służyć. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że sprawność techniczna kruszarki i naczepy w 2012 r. nie ma istotnego znaczenia dla sprawy. Istotne bowiem jest to, czy sporne faktury odzwierciedlają rzeczywistość. Jeżeli nawet miały miejsce bliżej nieokreślone remonty (naprawy) tych towarów, to nawet ta okoliczność nie ma znaczenia dla sprawy w spornym zakresie. Za wiarygodny należy bowiem uznać dowód z wyjaśnień rzekomego kontrahenta skarżącego. Dowód ten nie został skutecznie podważony przez skarżącego lub (i) wskazywanych przez niego świadków. Dobry stan techniczny kruszarki mógłby co najwyżej stanowić podstawę do podjęcia postępowania zmierzającego do ustalenia wartości rynkowej kruszarki na potrzeby ustalenia prawidłowej podstawy opodatkowania. Skarżący kupił bowiem [...] czerwca 2009 r. przedmiotową kruszarkę za kwotę [...] zł netto (wystawił fakturę wewnętrzną na kwotę [...] zł brutto). Nie wykazał, że kupił towar uszkodzony. Nie wykazał także, iż po kilku miesiącach towar ten utracił ponad połowę swojej wartości (organy dały wiarę skarżącemu, że sprzedał kruszarkę za [...] zł). Tym bardziej, że kilka dni później kruszarka została sprzedana za kwotę [...] zł. Wątek ten nie został rozwinięty przez organy podatkowe, ale w świetle art. 134 § 2 u.p.p.s.a., nie jest to wystarczający powód do uchylenia zaskarżonej decyzji.

5.2. W świetle powyższego uznać należy, że organy podatkowe nie miały obowiązku przeprowadzenia innych dowodów, poza wskazywanymi przez skarżącego. W szczególności, nie miały obowiązku wzywania po raz kolejny brata skarżącego celem przesłuchania w charakterze świadka, skoro z takim wnioskiem nie występował skarżący. Organ I instancji postanowieniem z [...] lutego 2012 r., doręczonym skarżącemu, włączył jako dowód do prowadzonego postępowania kontrolnego protokół przesłuchania E. C. w charakterze podejrzanego, sporządzony przez Prokuraturę Okręgową w L. Skoro skarżący nie składał w związku z tym żadnych wniosków dowodowych dotyczących powtórzenia dowodu z przesłuchania jego rzekomego kontrahenta w charakterze świadka w trakcie postępowania podatkowego, to uznać należy, że organy podatkowe nie miały obowiązku przeprowadzenia tego dowodu z własnej inicjatywy. Podkreślenia wymaga, że skarżący był reprezentowany w trakcie postępowania podatkowego przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata). Brak jest zatem podstaw do stawiania organom podatkowym skutecznych zarzutów związanych z brakiem stosownej inicjatywy dowodowej ze strony skarżącego. Tym bardziej, że skarżący nie wskazał, na jaką okoliczność dowody te miałyby zostać przeprowadzone. Zdaniem Sądu, dowód z przesłuchania w charakterze podejrzanego rzekomego kontrahenta skarżącego (E. C.) został prawidłowy oceniony przez organy, w powiązaniu z innymi dowodami zebranymi w trakcie postępowania podatkowego. Zauważyć należy, że ocena zeznań skarżącego i wskazanych przez niego świadków, nie daje podstaw do wniosku, że sporne usługi zostały faktycznie wykonane przez E. C. Nie podważa ustaleń dokonanych przez organy.

6. W związku z powyższymi rozważaniami za chybione Sąd uznał wszystkie zarzuty skargi. Organy podatkowe nie naruszyły bowiem wskazywanych przez autora skargi przepisów postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle art. 134 § 2 u.p.p.s.a., odstąpienie przez organy podatkowe od przeprowadzenia dowodów zmierzających do ustalenia wartości rynkowej kruszarki do betonu, nie może zostać uznane za uchybienie dające podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Biegły mógłby bowiem ustalić wartość rynkową kruszarki na dzień sporządzenia opinii, gdyż skarżący nie wyjaśnił, z jakich względów kruszarka utraciła ponad połowę swojej wartości na przestrzeni kilku miesięcy. Pomimo przeprowadzenia jakoby jej remontu. Odstąpienie przez organy od wyjaśnienia przyczyn znacznego obniżenia wartości kruszarki nie daje Sądowi podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji wbrew zakazowi reformationis in peius. Ustalenie, że kruszarka była w przeszłości remontowana, nie wpływałoby zaś na wynik sprawy, gdyż tylko wykonanie tych usług przez podmiot ujawniony w treści spornych usług jako ich wystawca dawałoby podstawę do odliczenia podatku naliczonego. Z podobnych względów brak było podstaw do dokonania oględzin kruszarki 2 lata po jej sprzedaży przez skarżącego

(w świetle art. 134 § 2 Op brak podstaw do uchylenia decyzji z powodu niedokonania tejże czynności). Skarżący nawet na etapie skargi nie wskazał, na jaką okoliczność należało przesłuchać jego brata A. J. w trakcie postępowania podatkowego. Nie wykazał inicjatywy dowodowej w tym zakresie. Organ I instancji z własnej inicjatywy podjął próbę przeprowadzenia tego dowodu na wczesnym etapie postępowania. Zasadnie odstąpił od dalszych prób przesłuchania brata skarżącego, który nie stawił się na wezwanie. Zarzuty skargi w tym zakresie należało zatem uznać za oczywiście chybione. Podobnie jak i argumentację przedstawioną przez autora skargi w zakresie kosztów uzyskania przychodów, która nie ma związku z rozpoznawaną sprawą.

Organy podatkowe zasadnie uznały w konsekwencji za nierzetelną ewidencję zakupów prowadzoną przez skarżącego w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości. Okoliczność ta nie wpływa przy tym na wynik sprawy, gdyż organy na podstawie art. 23 § 2 Op odstąpiły od oszacowania podstawy opodatkowania. Skarżący nie podważył nadto wiarygodności dowodu z przesłuchania E. C. w charakterze podejrzanego, który to dowód zasadnie został włączony do postępowania kontrolnego (podatkowego), zgodnie z art. 180 § 1 Op. Zaskarżona decyzja została zdaniem Sądu uzasadniona w sposób zrozumiały, zasadniczo spełniający przesłanki, o których mowa w przepisach art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 Op. Uchybienia w tym zakresie nie mają zdaniem Sądu istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż skarżący nie nabył prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z treści spornych faktur. Z oczywistych względów, mając na względzie powyższe rozważania, organy nie naruszyły zasad ogólnych postępowania podatkowego, o których mowa w powołanych przez autora skargi (lub innych) przepisach Ordynacji podatkowej. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu także w części dotyczącej bezpodstawnego odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej zakup paliwa do pojazdu, który nie był w posiadaniu skarżącego (okoliczność bezsporna). Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy skarżący wiedział lub powinien był wiedzieć, że bierze udział w czynnościach mających na celu nadużycia podatkowe (naruszenie przepisów ustawy o VAT, w tym zasady neutralności VAT).

7. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, czyli oddalił skargę.