Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 741/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2014 r. sprawy ze skargi P. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lutego 2014 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy

1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2014 r.

znak: [...]po rozpatrzeniu odwołania P. D. od decyzji

[...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia

2013 r. nr [...]- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa.

2. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia

2013 r. nr [...]umorzył postępowanie administracyjne wszczęte w sprawie

stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla

miasta [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], nakładającej na P.

D. jako inwestora robót budowlanych związanych z budową budynku hotelu

na posesji przy ul. [...]we [...] — w zakresie robót wykonywanych

w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na

budowę - obowiązek sporządzenia i przedstawienia, w terminie 4 miesięcy od dnia

kiedy rozstrzygnięcie w sprawie stanie się ostateczne, 3 egzemplarzy projektu

budowlanego zamiennego.

Od decyzji tej odwołanie wniósł P. D.

3. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał

treść art. 105 § 1 kpa, i stwierdził, że bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce

wówczas, gdy brak jest z jakiejkolwiek przyczyny podstaw prawnych do rozpoznawania

sprawy w drodze postępowania administracyjnego, to jest gdy zachodzi brak któregoś z

elementów stosunku materialnoprawnego, skutkiem czego nie jest możliwe załatwienie

sprawy poprzez rozstrzygnięcie co do istoty - pozytywne czy też negatywne.

Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać z przyczyn podmiotowych lub

przedmiotowych. Do tych ostatnich należy m.in. sytuacja, w której dana sprawa została

już rozstrzygnięta decyzją ostateczną (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Bydgoszczy z dnia 20 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Bd 102/12).

Organ wskazał, że z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w aktach

przedmiotowej sprawy wynika, że w dniu 5 sierpnia 2013 r. do [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynął wniosek P.

D. o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru

Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Pismem z dnia 1

Sygn. akt VII SA/Wa 741/14

października 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego

zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie.

W dniu 5 listopada 2013 r. do organu wojewódzkiego wpłynęło, złożone w

ustawowym terminie, odwołanie P. D. od decyzji Powiatowego

Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr

[...]. Rozpatrując przedmiotową sprawę organ wojewódzki stwierdził, że tryb

odwoławczy ma w przepisach kpa pierwszeństwo przed trybem nadzoru jakim jest

stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 kpa. Wobec powyższego, w

związku ze zbiegiem dwóch trybów administracyjnych w trakcie prowadzonego

postępowania: odwoławczego i nieważnościowego [...]Wojewódzki Inspektor

Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...]

zawiesił postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego

Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] lipca 2013 r.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...][...] Wojewódzki

Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję organu powiatowego z

dnia [...] lipca 2013 r. w zakresie określającym termin, i ustalił nowy termin wykonania

nałożonego obowiązku do dnia 30 kwietnia 2014 r., a w pozostałym zakresie utrzymał

zaskarżoną decyzję w mocy.

Następnie, organ wojewódzki postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. nr

[...]podjął zawieszone postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności

decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...]

lipca 2013 r. a decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], umorzył prowadzone

postępowanie wskazując, że "w kwestii zgodności z prawem ww. decyzji PINB, a zatem

i obarczenia jej wadami wymienionymi przez ustawodawcę, w art. 156 § 1 K.p.a., (...)

organ wypowiedział się już (...) ostateczną decyzją nr [...]z dnia [...] grudnia 2013

r., podjętą w trybie odwoławczym. Ponowne rozstrzyganie przez (...) organ co do

poprawności decyzji PINB nr [...]z dnia [...] lipca 2013 r., jest niedopuszczalne".

Organ stwierdził, że stosownie do art. 15 kpa postępowanie administracyjne jest

dwuinstancyjne, przy czym pierwszeństwo należy przypisać postępowaniu zwykłemu,

bowiem postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem nadzwyczajnym. W

postępowaniu odwoławczym organ administracji ma szersze uprawnienia od organu

działającego w trybie nadzwyczajnym - nieważnościowym. Wniesienie zatem odwołania

rodzi obowiązek rozpoznania tego środka, jednak do czasu formalnego zakończenia

postępowania odwoławczego nie może być prowadzone postępowanie w sprawie

Sygn. akt VII SA/Wa 741/14

stwierdzenia nieważności. Rozpoznanie sprawy w trybie odwoławczym chroni interesy

strony korzystającej ze środka prawnego, jakim jest odwołanie, w znacznie szerszym

zakresie od wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, chociażby z tego względu, iż

organ odwoławczy ma obowiązek sprawę rozpoznać w jej całokształcie, zaś organ

nadzorczy w postępowaniu nieważnościowym bada wyłącznie, czy zaistniały przesłanki

określone w art. 156 § 1 kpa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Olsztynie z dnia 14 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Ol 533/05).

Organ wskazał również, że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu

wyroku z dnia 1 czerwca 2007 r. II OSK 903/06 stwierdził, że gdy odwołanie złożono w

warunkach jego dopuszczalności, musi być rozpoznane w pierwszej kolejności. W

postępowaniu odwoławczym są brane pod uwagę przez organ wszelkie ewentualne

wady postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji, jak też błędy

dotyczące zastosowania przepisów prawa materialnego, w tym także i takie, które

odpowiadają przesłankom z art. 156 § 1 kpa. Po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu

odwoławczym i zakończeniu jej wydaniem decyzji, wniosek o stwierdzenie nieważności

decyzji organu pierwszej instancji staje się bezprzedmiotowy, a możliwe jest jedynie

domaganie się przez stronę wszczęcia postępowania nieważnościowego odnoszącego

się do decyzji organu drugiej instancji.

Zdaniem organu, działanie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru

Budowlanego było prawidłowe, dlatego też należało utrzymać w mocy decyzję organu

wojewódzkiego z dnia [...] grudnia 2013 r.

Organ zauważył również, że orzecznictwo sądowo-administracyjne dopuszcza

możliwość wyboru przez stronę czy decyzja ma być weryfikowana w trybie zwykłym czy

tez nadzwyczajnym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2007

r. II GSK 290/06), ale tylko w przypadku kiedy strona wyraźnie opowiada się za

wyborem trybu nadzwyczajnego kosztem odwoławczego.

Organ stwierdził również, że odwołanie złożone przez P.D. od

decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...]

lipca 2013 r. nr [...], nie wskazywało, aby zamiarem skarżącego była rezygnacja

z trybu odwoławczego na rzecz złożonego wcześniej wniosku o stwierdzenie

nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2013 r.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wyjaśnił, że poza

przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego pozostaje kwestia

prawidłowości decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta

Sygn. akt VII SA/Wa 741/14

[...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]i [...]Wojewódzkiego

Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]. Zawarte w

rozpatrywanym odwołaniu żądanie stwierdzenia nieważności tych rozstrzygnięć

zostanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego rozpatrzone w

postępowaniu oznaczonym znakiem: [...], wszczętym na wniosek

P. D. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...]

Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r.

4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego

rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości.

II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron

1. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]

lutego 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył P.

D.; zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego:

1) art. 105 § 1 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na

bezpodstawnym przyjęciu, że postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe

z uwagi na rozpoznanie odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru

Budowlanego dla miasta [...] nr [...], podczas gdy takie stanowisko

prowadzi do usankcjonowania zaskarżoną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru

Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. bezpodstawnego przedłużania przez

[...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a w rezultacie

umorzenia przez ten organ postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia

nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta

[...] nr [...]z dnia [...] lipca 2013 r., wydanej z oczywistym i rażącym

naruszeniem art. 24 kpa, które to postępowanie zmierzało do najszybszego i

najprostszego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji nr [...];

2) art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 9 kpa i art. 12 kpa w zw. z art. 77 kpa i art. 107 § 3

kpa, zasady prawdy materialnej oraz zasady uwzględniania słusznego interesu

obywateli, poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów polegające w

szczególności na dokonaniu błędnych, nielogicznych i całkowicie oderwanych od

rzeczywistości ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji

Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. oraz

poprzedzającej ją decyzji nr [...], a także objętej wnioskiem o stwierdzenie

nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta

[...] nr [...], decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru

Sygn. akt VII SA/Wa 741/14

Budowlanego nr [...], w których organy administracji, niezależnie od

niezakończenia prac w obrębie inwestycji, przedwcześnie i bezpodstawnie stwierdziły,

że skarżący jako inwestor dopuścił się istotnego odstąpienia od projektu

zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę, bez wymaganej prawem zmiany tej

decyzji w zakresie wyglądu zewnętrznego budynku, jak i w zakresie liczby kondygnacji,

podczas gdy okoliczność ta nie ma nic wspólnego z rzeczywistością, albowiem tak

wystrój elewacji budynku we [...] przy ul. [...], jak i pięć

kondygnacji w tym budynku, odpowiadają warunkom określonym w projekcie

budowlanym zatwierdzonym ostateczną decyzją administracyjną Prezydenta [...]nr [...], nadto w dalszym ciągu realizowane są prace w ramach tej inwestycji, a

organ administracji całkowicie powstrzymały się od samodzielnych ustaleń faktycznych

w tym zakresie;

3) wyrażonej w art. 10 § 1 kpa zasady wysłuchania stron postępowania

administracyjnego, poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o zakończeniu

postępowania administracyjnego i wydanie zaskarżonej decyzji nr [...]w

rezultacie bezpodstawnego pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w

postępowaniu oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w nim dowodów;

4) wyrażonej w art. 12 § 1 i 2 kpa zasady szybkości i prostoty postępowania w

zw. z art. 35 § 1 i 3 kpa w zw. z art. 36 kpa, poprzez usankcjonowanie zaskarżoną

decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r.

bezpodstawnego przedłużania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora

Nadzoru Budowlanego, a w rezultacie umorzenia przez ten organ postępowania

administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora

Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] nr [...]z dnia [...] lipca 2013 r.,

wydanej z oczywistym i rażącym naruszeniem art. 24 kpa, które to postępowanie

zmierza do najszybszego i najprostszego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji nr

[...];

5) art. 97 §1 pkt 4 kpa i art. 105 § 1 kpa w zw. z wyrażoną w art. 15 kpa zasadą

dwuinstancyjności, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na

usankcjonowaniu zaskarżoną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z

dnia [...] lutego 2014 r. uchylenia się przez [...] Inspektora Nadzoru

Budowlanego od merytorycznego rozstrzygnięcia i umorzenia postępowania z wniosku

o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla

miasta [...] nr [...]z dnia [...] lipca 2013 r., z uwagi na rozpoznanie

Sygn. akt VII SA/Wa 741/14

odwołania od tej decyzji, podczas gdy w ocenie skarżącego decyzja nr [...]z

dnia [...] lipca 2013 r. jest dotknięta rażącym naruszeniem powołanych przepisów

postępowania administracyjnego oraz art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.

Prawo budowlane, stąd winna zostać niezwłocznie wyeliminowana z obrotu prawnego

w pierwszej kolejności na skutek rozpoznania wniosku o stwierdzenie jej nieważności,

złożonego ponad trzy miesiące przed odwołaniem -

- wniósł o uchylenie w całości decyzji z dnia [...]lutego 2014 r. oraz decyzji z dnia

[...] grudnia 2013 r.

2. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o

oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje

kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co

oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy

administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ

na wynik sprawy

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn.

zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i

wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

2. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w

mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia

[...] grudnia 2013 r. nr [...]o umorzeniu postępowania administracyjnego

wszczętego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora

Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...],

nakładającej na P. D. jako inwestora robót budowlanych związanych z

budową budynku hotelu na posesji przy ul. [...]we [...] — w

zakresie robót wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków

określonych w pozwoleniu na budowę - obowiązek sporządzenia i przedstawienia, w

terminie 4 miesięcy od dnia kiedy rozstrzygnięcie w sprawie stanie się ostateczne, 3

egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na

Sygn. akt VII SA/Wa 741/14

uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie

naruszają przepisów prawa.

Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej

decyzji.

1. Jak wynika z akt sprawy, organ umorzył postępowanie w sprawie

stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla

miasta [...] z dnia [...] lipca 2013 r. w zakresie obowiązku sporządzenia i

przedstawienia projektu budowlanego zamiennego.

W dniu 5 sierpnia 2013 r. wpłynął wniosek P.D. o stwierdzenie

nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2013 r., natomiast w dniu 5 listopada 2013 r.

wpłynęło w terminie odwołanie P. D. od decyzji z dnia [...] lipca 2013 r.

Zgodnie z zasadą, że tryb odwoławczy ma pierwszeństwo przed postępowaniem

nadzwyczajnym, organ zawiesił postępowanie nieważnościowe i rozpoznał odwołanie, a

następnie podjął postępowanie nieważnościowe i umorzył je. Wskazał, że o

przesłankach z art. 156 kpa wypowiedział się w postępowaniu odwoławczym, i dlatego

postępowanie nieważnościowe zostało umorzone.

2. Z powyższego wynika, że w niniejszej sprawie wystąpił zbieg dwóch trybów

postępowania przewidzianych w przepisach kpa - postępowania odwoławczego i

postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności. Nie budzi wątpliwości, że

postępowania te nie mogą się toczyć równocześnie (równolegle). Naczelny Sąd

Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 lipca 1998 r. III SA

642/97 stwierdził, i niniejszy skład orzekający pogląd ten podziela w zupełności, że tryb

odwoławczy ma w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego pierwszeństwo

przed trybem nadzoru, obejmującym między innymi stwierdzenie nieważności decyzji

na podstawie art. 156 § 1 kpa. Wynika to z faktu, że organ odwoławczy ma szersze

uprawnienia niż organ stosujący art. 156 § 1 kpa. Dla załatwienia odwołania powinno

być podjęte jedno z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 138 kpa i to także wówczas,

gdyby spełnione były przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 kpa (LEX nr 35491).

3. Zgodnie z art. 15 kpa, postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co

oznacza, że sprawa powinna być dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, zarówno

przez organ pierwszej instancji jak również przez organ drugiej instancji. Dwukrotne

rozpoznanie sprawy oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania

wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze,

którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy

Sygn. akt VII SA/Wa 741/14

administracyjnej (B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego.

Komentarz. 10. wydanie, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2009, s. 79 i nast.).

Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego stwarza stronie

szerokie możliwości obrony interesu prawnego, dlatego też postępowanie odwoławcze

ma pierwszeństwo przed nadzwyczajnymi trybami postępowania administracyjnego

(tamże, s. 82).

Słusznie organ wskazał, że orzecznictwo sądowo-administracyjne dopuszcza

możliwość wyboru przez stronę, czy decyzja ma być weryfikowana w trybie zwykłym

czy też nadzwyczajnym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego

2007 r. II GSK 290/06), jednakże tylko w przypadku, gdy strona wyraźnie opowiada się

za wyborem trybu nadzwyczajnego kosztem odwoławczego.

W niniejszej sprawie odwołanie złożone przez P. D. od decyzji

organu pierwszej instancji nie wskazywało, jak słusznie zauważył organ, że zamiarem

odwołującego się P. D. była rezygnacja z trybu odwoławczego na rzecz

złożonego wcześniej wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji pierwszoinstancyjnej,

dopuszczalnego co do zasady. Dlatego też postępowanie odwoławcze miało

pierwszeństwo przed trybem nadzwyczajnym postępowania.

IV. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są

one niezasadne.

V. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone

wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a

mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane.

Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego,

w tym wskazanych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej

decyzji.

VI. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30

sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z

2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.