Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 961/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.) Sędziowie: WSA Urszula Zięba WSA Jarosław Wiśniewski Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do WSA w Krakowie decyzją z dnia 6 sierpnia 2020 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia 20 grudnia 2019 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej J. J. jako byłego Prezesa Spółki F. Sp. z o.o., solidarnie z tą Spółką, za jej zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014 r.

Z uzasadnienia ww. decyzji wynika, że wobec istnienia należności podatkowych, których egzekucja wobec Spółki F. okazała się bezskuteczna, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. wszczął postanowieniem z dnia 17 października 2019 r. postępowania w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej J. J. za zaległości podatkowe Spółki. Postępowanie zakończono wydaniem decyzji z dnia 20 grudnia 2019 r., którą orzeczono o odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej solidarnie z ww. Spółką za jej zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi, w łącznej kwocie 395 860,30 zł.

Utrzymując decyzję w mocy decyzję organu I instancji, DIAS w K. wskazał, że organ podatkowy, opierając się na danych widniejących w KRS nie miał podstaw do kwestionowania składu osobowego Zarządu Spółki. Skarżący został do KRS Spółki wpisany jako Prezes jej Zarządu wpisem nr 3 dnia 30 października 2009 r., a wykreślony wpisem nr 11 dokonanym w dniu 9 listopada 2017 r. DIAS podał, że zarówno na dzień wydania i doręczenia decyzji z dnia 8 września 2017 r. wydanej wobec F. Sp. z o.o., Spółka posiadała, zgodnie z danymi zawartymi w KRS, organ uprawniony do reprezentacji, a zatem doręczenie decyzji wymiarowej nastąpiło zgodnie z prawem. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, że osoba trzecia, na którą przenoszona jest odpowiedzialność podatkowa, nie może skutecznie kwestionować wcześniejszych ustaleń dokonanych przez organ podatkowy w zakresie doręczenia innej decyzji wydanej w innym postępowaniu wobec innego podmiotu. Postępowanie o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich jest postępowaniem odrębnym w stosunku do postępowania wymiarowego. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się kwestii związanych z prawidłowością ustalenia istnienia obowiązku podatkowego oraz wysokością zobowiązania podatkowego. Organ wskazał, że istotnym jest, że postępowanie w zakresie odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu zostało wszczęte w dniu 21 października 2019 r., a zatem po doręczeniu w dniu 13 września 2017 r. decyzji określającej zobowiązanie podatkowe Spółki.

Odnosząc się do przesłanek warunkujących orzeczenie o odpowiedzialności osób trzecich zawartych w art. 116 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.), dalej "O.p.", organ wskazał, że wydanie decyzji zostało przez ustawodawcę uzależnione od zaistnienia i stwierdzenia przesłanki bezskuteczności egzekucji przeprowadzonej z majątku podatnika. DIAS w K. szczegółowo opisał (str. 17-21 zaskarżonej decyzji) podjęte działania egzekucyjne i wskazał, że organ egzekucyjny dochował staranności w celu wyegzekwowania zobowiązań podatkowych. Ostatecznie Naczelnik [...] US w K., postanowieniem z dnia 27 grudnia 2017 r. umorzył postepowanie egzekucyjne z uwagi na bezskuteczność egzekucji.

Odnosząc się kolejnej przesłanki pozytywnej do przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na osobę trzecią, tj. pełnienia funkcji przez członka zarządu w okresie, kiedy upływał termin płatności zobowiązania podatkowego Spółki, DIAS w K. wskazał, że termin płatności przedmiotowych należności za okres od stycznia do grudnia 2014 r. przypadał w okresie od 25 lutego 2014 r. do 26 stycznia 2015 r. Skarżący został powołany na stanowisko Prezesa Zarządu Spółki T. Sp. z o.o. (obecna nazwa F. Sp. z o.o.) w dniu 7 października 2009 r. Zgodnie z danymi ujawnionymi w KRS skarżący został wpisany jako Prezes Zarządu ww. Spółki wpisem z dnia 30 października 2009 r., a wykreślony wpisem z dnia 9 listopada 2017 r. Wpisem z dnia 31 stycznia 2018 r. ujawniono w rejestrze Pana O. T. jako Prezesa Zarządu Spółki F.. Odnosząc się do złożonych do KRS wnioskiem z dnia 17 maja 2017 r. uchwał z dnia 28 marca 2012 r., tj. uchwały odwołującej skarżącego z funkcji Prezesa Zarządu, uchwały powołującej na to stanowisko I. S. i uchwały powołującej skarżącego na Prokurenta Spółki, organ odwoławczy, niezależnie od zakwestionowania wiarygodności tych dokumentów, podał w szczególności, że faktyczne wykonywanie obowiązków członka zarządu w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, nawet po formalnym odwołaniu z tej funkcji, powoduje odpowiedzialność podatkową tego podmiotu przewidzianą w art. 116 §2 O.p.. Mając na uwadze orzecznictwo sądów administracyjnych, organ stwierdził, że pojęcia "pełnienia obowiązków członka zarządu" nie można utożsamiać z wpisem do K. Rejestru Sądowego. Organ przedstawił szereg dokumentów, podpisanych przez skarżącego z użyciem pieczątki "Prezes Zarządu J. J. po dniu 28 marca 2012 r. (k. 25 zaskarżonej decyzji), a także powołał się na zeznania skarżącego z dnia 14 kwietnia 2016 r. oraz świadków, z których wynika, że w terminie płatności przedmiotowych zaległości skarżący był Prezesem Zarządu Spółki F. (k. 26-27 zaskarżonej decyzji).

Odnosząc się do uregulowanych w art. 116§1 O.p. przesłanek negatywnych wyłączających możliwość orzeczenia o odpowiedzialności członków zarządu Spółki za jej zaległości podatkowe, DIAS w K. zwrócił uwagę, że w toku postępowania podatkowego ustalono, że skarżący nie wykazał, że został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości, albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości (postępowanie układowe) nastąpiło bez jego winy. Organ wskazał, mając na uwadze przepisy ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, że z akt sprawy wynika, że Spółka zaprzestała wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań podatkowych od dnia 25 lutego 2014 r., tj. wraz z upływem terminu płatności zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r. W konsekwencji, w ocenie organu, co najmniej data 11 marca 2014 r., tj. upływ dwóch tygodni od daty powstania zaległości z ww. tytułu, stanowi moment w którym wystąpiła podstawa do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości bądź wszczęcia postępowania zapobiegającego upadłości (postępowania układowego). W późniejszym terminie nastąpiło utrwalenie stanu niewypłacalności Spółki. Odnosząc się do sytuacji zdrowotnej skarżącego, organ wskazał, że jeśli pojawiają się przeszkody uniemożliwiające staranne wypełnianie obowiązków w organach spółki, członek zarządu powinien bezzwłocznie zrezygnować z pełnionej funkcji. Skarżący pomimo dolegliwości zdrowotnych, pełnił funkcję Prezesa Zarządu Spółki, podpisywał dokumenty, jednak ww. wniosku nie złożył. Wobec powyższego brak jest w przedmiotowej sprawie możliwości uwolnienia skarżącego od odpowiedzialności na podstawie art. 116 §1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej. DIAS w K. zauważył także, że nie została spełniona przesłanka z art. 116 §1 pkt 2 O.p. umożliwiająca uwolnienie członka zarządu od odpowiedzialności, gdyż skarżący nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie przedmiotowych zaległości podatkowych.

W skierowanej do WSA w Krakowie skardze na ww. decyzję, pełnomocnik skarżącego zarzucił:

1. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. naruszenie art. 108 §2 pkt 2a O.p., poprzez wszczęcie postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako osoby trzeciej odpowiadającej za zobowiązania Spółki przed skutecznym doręczeniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego pierwotnemu dłużnikowi, tj. spółce F., albowiem decyzja z dnia 8 września 2017 r. nie mogła zostać skutecznie doręczona z uwagi na fakt, że od 19 stycznia 2017 r. do 9 listopada 2017 r. Spółka nie posiadała organów uprawnionych do jej reprezentowania oraz nie został ustanowiony dla niej kurator,

2. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 122 w zw. z art. 187 §1 oraz art. 188 O.p., poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z:

a. przesłuchania świadków wskazywanych przez stronę na fakt odwołania skarżącego z funkcji Prezesa Zarządu w okresie powstania zaległości podatkowych oraz pełnienia funkcji prokurenta w tym czasie,

b. treści wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie XIV Wydział Karny z 21 czerwca 2017 r., sygn. akt [...] na fakt prawomocnego stwierdzenia, że w chwili powstania zaległości podatkowych skarżący nie pełnił funkcji Prezesa Zarządu Spółki,

- skutkiem czego uniemożliwiono stronie wykazanie faktu mającego znaczenie w sprawie, tj. tego że J. J. nie pełnił w relewantnym dla sprawy okresie funkcji Prezesa Zarządu, a prokurenta,

3. mający wpływ na treść rozstrzygnięcia błąd w ustaleniach faktycznych polegający na wadliwym ustaleniu, że skarżący pełnił funkcję Prezesa Zarządu Spółki F. w chwili powstania zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2014 r., podczas gdy ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie prowadzi do stwierdzenia, że skarżący został odwołany z pełnionej funkcji Prezesa Zarządu już 28 marca 2012 r. ze skutkiem na dzień podjęcia uchwały,

4. naruszenie prawa materialnego, a w szczególności:

a. art. 116 §1 O.p. w zw. z art. 201 k.s.h., poprzez przyjęcie, że skarżący był członkiem zarządu spółki F. w momencie powstania zobowiązania, tj. od stycznia do grudnia 2014 r., podczas gdy rzeczywiście został on odwołany z funkcji Prezesa Zarządu Spółki już od 28 marca 2012 r.,

b. art. 116 §2 w zw. z art. 116 §1 O.p., poprzez jego błędną interpretację polegająca na ustaleniu, że odpowiedzialność solidarną za zobowiązania Spółki ponoszą nie tylko członkowie zarządu ale również osoby, które faktycznie pełnią obowiązki członka zarządu, podczas gdy uznać należy, że jest to wykładnia contra legem i za zaległości Spółki odpowiadają jedynie formalnie pełniący obowiązki członkowie zarządu, a zwrot "pełnili funkcję członka zarządu" nie ma na celu ani rozszerzenia ani ograniczenia zakresu odpowiedzialności, tylko doprecyzowanie czasowych granic odpowiedzialności członka zarządu,

c. art. 116 §1 pkt 1 lit. b O.p., polegające na nieuwzględnieniu tego, że skarżący jako prokurent w F. Sp. z o.o., nie miał formalnej możliwości złożenia wniosku o upadłość, przez co niezgłoszenie wniosku o upadłość ww. spółki nastąpiło bez jego winy.

W związku z tym, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] US w K. z dnia 20 grudnia 2019 r. oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

Odpowiadając na skargę, DIAS w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Sąd zauważa, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 108 §1, §2 pkt 2a O.p. Decyzja wymiarowa z dnia 8 września 2017 r. została bowiem doręczona Spółce w dniu 13 września 2017 r. Organ podatkowy opierając się na danych ujawnionych w KRS nie miał podstaw do kwestionowania składu osobowego Zarządu Spółki. Skarżący został wpisany do KRS Spółki jako Prezes Zarządu wpisem nr 3 z dnia 30 października 2009 r., a wykreślony wpisem nr 11 dokonanym w dniu 9 listopada 2017 r. Oznacza to, że zarówno w dniu wydania, jak i doręczenia ww. decyzji Spółka posiadała, zgodnie z danymi zawartymi w KRS, organ uprawniony do reprezentacji. Doręczenie decyzji nastąpiło więc zgodnie z przepisami prawa. Sąd zaznacza, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 112 ze zm.) domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe. Sąd stwierdza, że w świetle okoliczności faktycznych sprawy – tj. faktu ujawnienia uchwał z 2012 r. o zmianach w składzie zarządu Spółki, dopiero po 5 latach od ich podjęcia; powołania na prezesa zarządu osoby nieżyjącej w chwili ujawnienia uchwał - słusznie organy uznały za obowiązujące w zakresie składu organów reprezentujących Spółkę zapisy istniejące w KRS. W konsekwencji należy uznać, że została spełniona przesłanka pozytywna wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej określona w art. 108 §2 pkt 2 lit.a O.p., a postępowanie w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki zostało prawidłowo wszczęte w dniu 21 października 2019 r., tj. z dniem doręczenia skarżącemu postanowienia o wszczęciu postepowania w tym zakresie.

Z treści art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa wynika, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu (art. 116 §2 O.p.).

Mając na uwadze zarzuty skargi, Sąd zauważa, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że orzekając o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. organ podatkowy jest zobowiązany wykazać jedynie przesłanki pozytywne z art. 116 O.p. (tzn. pełnienie funkcji członka zarządu oraz bezskuteczność egzekucji z majątku spółki), natomiast wykazanie zaistnienia którejkolwiek z przesłanek egzoneracyjnych spoczywa na członku zarządu (por. np. wyroki NSA: z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 249/13; z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 1771/14 i z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt II FSK 2557/14 - publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy w związku z tym stwierdzić, że organ wykazał, że w terminie płatności przedmiotowych zobowiązań skarżący pełnił funkcję Prezesa Zarządu Spółki Folene, jak również wykazał bezskuteczność egzekucji.

Wbrew zarzutom skargi, Sąd stwierdza, że określenie "pełnienia obowiązków członka zarządu", użyte w art. 116 § 2 O.p. było przedmiotem licznych wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd kasacyjny wielokrotnie wyrażał bowiem pogląd, że przy ocenie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółek należy brać pod uwagę faktyczne sprawowanie funkcji członka zarządu (por. wyroki NSA: z dnia 14 czerwca 2016 r., o sygn. akt I FSK 1896/14; z dnia 4 marca 2015 r., o sygn. akt FSK 241/14; z dnia 13 sierpnia 2013 r., o sygn. akt II FSK 2401/11; z dnia 11 listopada 2005 r., o sygn. akt I FSK 257/05; z dnia 16 września 2011 r., o sygn. akt II FSK 561/10; z dnia 22 marca 2013 r., o sygn. akt I FSK 862/12; z dnia 16 października 2014 r., o sygn. akt I FSK 1575/13; z dnia 12 stycznia 2016 r., o sygn. akt II FSK 468/15; z dnia 13 kwietnia 2016 r., o sygn. akt II FSK 394/14; z dnia 7 kwietnia 2017 r., o sygn. akt I FSK 1061/15 i z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2432/18 – orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny zwracał uwagę, że oceniając odpowiedzialność solidarną konkretnej osoby za zaległości podatkowe jednostki organizacyjnej, którą zarządza, istotne znaczenie ma ustalenie, czy w danym czasie podejmowała ona aktywne działania z zakresu prowadzenia spraw spółki. Istota odpowiedzialności solidarnej członków zarządu za zaległości podatkowe nie opiera się bowiem wyłącznie na formalnym piastowaniu danego stanowiska, lecz również na ponoszeniu konsekwencji działań lub zaniechań. W sprawie skarżący został powołany na stanowisko Prezesa Zarządu w październiku 2009 r. Mimo problemów zdrowotnych, skarżący podejmował obowiązki członka zarządu, również w czasie kiedy upływał termin płatności przedmiotowych zobowiązań podatkowych, o czym świadczy w szczególności fakt podpisywania dokumentów z użyciem pieczątki "Prezes Zarządu J. J., czy otrzymywania wynagrodzenia tytułem "udziału w organach". Z zeznań skarżącego, jak również pracowników Spółki wynika, że osobą, która podejmowała kluczowe decyzje w Spółce był M. S.. Sąd stwierdza w związku z tym, że jeżeli skarżący zaakceptował taki stan rzeczy, a także mimo choroby zdecydował się na dalsze pełnienie funkcji Prezesa Zarządu, oznacza to, że sam godził się na określone skutki, min. w zakresie odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. Sąd podkreśla, że faktyczne wykonywanie obowiązków członka zarządu w spółce z o.o., nawet po formalnej rezygnacji z funkcji członka zarządu, powoduje odpowiedzialność podatkową tego podmiotu przewidzianą w art. 116 §2 O.p. (wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2401/11). Nawet jednak gdyby uznać za wiarygodne twierdzenie skarżącego, że w relewantnym dla sprawy okresie pełnił funkcję prokurenta, Sąd nie może także pominąć faktu niedochowania obowiązków informacyjnych przez skarżącego, tak istotnych w obliczu ubiegania się przez niego o zwolnienie od odpowiedzialności określonej w art. 116 O.p. Jak wynika z art. 22 i art. 24 ust. 4 ustawy o KRS wniosek o wpis do Rejestru powinien być złożony nie później niż w terminie 7 dni od dnia zdarzenia uzasadniającego dokonanie wpisu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Nie ulega wątpliwości, że wraz z odwołaniem byłego prezesa zarządu spółki obowiązek ujawnienia takiej zmiany w KRS przeszedł na nowo wybrany zarząd. Jeżeli nie dopełnił on ww. obowiązku, to skarżący powinien był skorzystać z przewidzianej w ustawie o KRS możliwości "wymuszenia" na spółce wprowadzenia odpowiednich zmian do KRS. Skoro zgodnie z art. 22 ustawy o KRS każda zmiana w składzie zarządu spółki z o.o. winna być zgłoszona w terminie 7 dni od dnia zdarzenia uzasadniającego dokonanie wpisu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, to w sytuacji gdy nowo wybrany zarząd w ww. ustawowym terminie nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku aktualizacji danych w KRS, ustępujący członek zarządu powinien zgłosić taką informację do sądu rejestrowego z wnioskiem o zobowiązanie przez ten sąd w trybie art. 24 ustawy o KRS, nowego zarządu do zgłoszenia stosownych zmian w zarządzie. W takiej sytuacji, Sąd rejestrowy wzywa nowy zarząd do dokonania właściwego wpisu o wykreślenie, wyznaczając dodatkowy 7 dniowy termin, pod rygorem zastosowania grzywny przewidzianej w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego o egzekucji świadczeń niepieniężnych (postępowanie przymuszające). Sąd wskazuje, że w takiej sytuacji przepisy ustawy o KRS dają sądowi rejestrowemu możliwość dokonania wykreślenie ustępującego członka zarządu z urzędu na skutek takiego zawiadomienia (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 września 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2838/16). Art. 24 ust. 6 ustawy o KRS stanowi bowiem, że "W przypadkach uzasadnionych bezpieczeństwem obrotu sąd rejestrowy może dokonać z urzędu wykreślenia danych niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy lub wpisu danych odpowiadających rzeczywistemu stanowi rzeczy, jeżeli dokumenty stanowiące podstawę wpisu lub wykreślenia znajdują się w aktach rejestrowych, a dane te są istotne". Skarżący nie skorzystał z tej możliwości, co dodatkowo potwierdza brak możliwość uwolnienia się od odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 O.p.

Organy prawidłowo wykazały zaistnienie kolejnej przesłanki pozytywnej, tj. fakt bezskuteczności egzekucji przeprowadzonej z majątku Spółki. Organ egzekucyjny podjął szereg działań mających na celu wyegzekwowanie zobowiązań podatkowych, które ostatecznie doprowadziły do umorzenia postępowania egzekucyjnego postanowieniem z dnia 27 grudnia 2017 r.

Końcowo Sąd wskazuje, że skarżący w toku postępowania podatkowego nie wykazał, że został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) nastąpiło bez jego winy. Nie wskazał także mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Sąd akceptuje ustalenia organów, że 14-dniowy termin do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości "we właściwym czasie" upłynął 11 marca 2014 r. Nie ulega wątpliwości, że w tym czasie skarżący jako członek zarządu nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości. Odnosząc się ponownie do argumentów skarżącego dotyczących jego sytuacji zdrowotnej, należy podkreślić, że dla uwolnienia się z odpowiedzialności ze względu na zaistnienie przesłanki określonej w art. 116 § 1 pkt 1 lit.b O.p. nie jest wystarczające subiektywne poczucie braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość. Przy ocenie braku winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skarżący decydując się na objęcie i pełnienie funkcji w zarządzie spółki, przyjął na siebie odpowiedzialność za ewentualne zobowiązania, których termin płatności w tym czasie upływał i powinien być tego świadomy. Mimo problemów zdrowotnych skarżący nie zrezygnował z pełnionej funkcji, jak również nie podjął żadnych działań, które umożliwiłyby złożenie takiego wniosku we właściwym czasie (np. z pomocą osób trzecich).

W świetle powyższych uwag Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a organy podatkowe nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów postępowania normujących postępowania dowodowe. Organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Jeżeli więc na podstawie zebranych dowodów organ jest w stanie dokonać niebudzących wątpliwości ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, nie ma obowiązku dalszego prowadzenia postępowania dowodowego. W rozpoznanej sprawie, organy nie miały więc obowiązku - w świetle regulacji zawartej w art. 188 O.p. – uwzględnić wszystkich wniosków dowodowych strony postępowania, gdyż ustalone okoliczności faktyczne – istotne z punktu widzenia zastosowanych przepisów prawa materialnego - były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia.

W związku z tym, Sąd orzekł o oddaleniu skargi działając na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).