Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SAB/Wr 10/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3  par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędziowie; Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant; starszy sekretarz sądowy Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 marca 2015 r. przy udziale sprawy ze skargi Z. M. na bezczynność Prezydent Miasta W. w przedmiocie umorzenia podatku od spadków i darowizn oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 13.03.2003r. Z. M. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. [...] z wnioskiem o umorzenie ciążącej na nim zaległości podatkowej w podatku od darowizny. Naczelnik Urzędu Skarbowego, po zasięgnięciu opinii Prezydenta W., decyzją z dnia [...] 2003r. odmówił udzielenia zawnioskowanej przez Podatnika ulgi, stwierdzając brak przesłanek wynikających z treści art. 67§1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.- Ordynacja podatkowa (Dz.U z 1997r, nr 137 poz.926 ze zm.). Podatnik korzystając z przysługującego mu trybu odwoławczego złożył odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej, a następnie zaskarżył decyzję Dyrektora Izby do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa (Wyrok z dnia 01 czerwca 2005r. Sygn. akt I SA/Wr2529/03). Sądowej kontroli poddane zostało także postanowienie Prezydenta. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę uznając, że środki odwoławcze od tego postanowienia nie przysługiwały (postanowienie NSA z dnia 27 marca 2012r. sygn. akt. II FSK 1868/10).

Pismem z dnia 1 listopada 2012 r. Z. M. zwrócił się do Prezydenta W. o zwrot bezprawnie pobranego podatku od spadków i darowizn z uwagi na trudną sytuację finansową. Prezydent Miasta W. przekazał wniosek według właściwości Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W.-[...]. Organ podatkowy postanowieniem z dnia [...] 2012 r odmówił wszczęcia postępowania. Postanowienie to zostało utrzymane przez Dyrektora Izby Skarbowej.

Kolejnym pismem z dnia 18 lipca 2013 r. skierowanym do Prezydenta W. Z. M. wskazał, że dotychczas nie została załatwiona sprawa umorzenia podatku od spadków i darowizn.

Następnie wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ponaglenie na nie załatwienie przez Prezydenta W. sprawy umorzenia podatku od spadków i darowizn. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] 2014 r uznało ponaglenie za nieuzasadnione.

Podatnik pismem z 19 października 2014 wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta W.

W skardze domaga się wydania przez organ samorządowy nowego postanowienia, twierdząc, że postanowienie z [...] 2003 r było wadliwe. W ocenie skarżącego nie jest uzasadnionym aby organ samorządu posiada absolutną władzę w zakresie podatku od darowizn.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta W. wyjaśnił, że w stosunku do Pana Z. M. nie toczy się postępowanie podatkowe. Podatnik kwestionuje wydane w tej sprawie postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] 2003r nr [...], uzupełnione postanowieniem z dnia [...]2009r. nr [...] nie wyrażające zgody na umorzenie zaległości podatkowej z tyt. podatku od spadków i darowizn.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracyjnych. Kontrola ta polega na badaniu zgodności działania organu z prawem. (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U. Nr 153, poz.1269).

Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99, OSP 2000, Nr 6, poz.87)

W świetle art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

W rozpatrywanej sprawie nie ma podstaw do uwzględnienia skargi i zobowiązania organu do wykonania czynności, wskazanych w art.149 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W dacie złożenia skargi na bezczynność Prezydenta Miasta W. nie toczyło się przed tym organem żadne postępowanie w zakresie podatku od spadków i darowizn. Postępowanie w przedmiocie umorzenia tego podatku zostało zakończone prawomocnie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyrokiem z dnia 01 czerwca 2005r. sygn. akt SA/Wr 2529/03, którym sąd oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] 2003r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tyt. podatku od spadków i darowizn.

Wbrew poglądom Skarżącego nie zostało uchylone postanowienie Prezydenta Miasta W. z dnia [...] 2003r nr [...]. Fakt, że postanowienie to zawierało błędne pouczenia nie powoduje jego nieważności ani go nie uchyla. Co więcej – Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnym postanowieniem z dnia 27 marca 2012r. sygn. akt. II FSK 1868/10 uznał że do postanowienia tego nie przysługiwały środki zaskarżenia.

Należy także wskazać, że w obrocie prawnym obowiązuje decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego Naczelnika W. [...] z dnia [...] 2003r. nr [...] ustalająca wymiar podatku od spadków i darowizn, która stała się ostateczna i wykonalna w dniu 20 marca 2003r. W tej sytuacji kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób niedopuszczalne.

Prezydent Miasta W. nie był wobec tego w żaden sposób zobowiązany do ponownego wydawania postanowienia w przedmiocie zgody na udzielenie ulgi. Nie jest też organem właściwym do rozstrzygania w przedmiocie zwrotu pobranego podatku lub stwierdzenia nadpłaty. Prawidłowo wiec przekazał wniosek w tym zakresie organowi właściwemu - Naczelnikowi Urzędu Skarbowego.

Brak, zatem podstaw do stwierdzenia by Prezydent, przed którym nie toczyło się postępowanie pozostawał w bezczynności, a w konsekwencji nie ma podstaw do nałożenia na organ obowiązków, o których mowa w art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z powyższych względów skarga podlega oddaleniu na mocy art.151 cyt. ustawy.