Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 611/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a-c, art. 135, art. 200, art. 205 par. 1, art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 61 par. 4, art. 28, art. 10 par. 1, art. 30 par. 4, , art. 6, -8, art. 145 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 153 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 46 ust. 1 pkt 1, ust. 4 pkt 2, art. 46a ust.1, ust. 4 pkt 1 i 3, ust. 5, art. 52 ust. 1 pkt 1, pkt 3,  art. 49 ust. 1 i 3, art. 56 ust. 1-3, 7,8
journal: Dz.U. 2006 nr 129 poz 902
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2010 r. sprawy ze skarg Z. P., Z. P. i Prokuratora Rejonowego Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...], [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza R. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. solidarnie na rzecz skarżących Z. P. i Z. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz R. ustalił na wniosek A. Spółka Jawna środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie mechaniczno - chemiczno - biologicznej oczyszczalni ścieków poprodukcyjnych pochodzących z A. na działce nr 172/13 wraz z rurociągiem tłoczonym ścieków przez działki nr 176/13, 176/10, 175/4, 175/6, 172/9, 172/12 z wylotem brzegowym na działce nr 172/14 położonych we wsi S. przy ul. A.- B., gmina R.

Powyższe rozstrzygnięcie na skutek odwołania Z.P. zostało następnie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Według organu odwoławczego Burmistrz R. w toku ponownie prowadzonego postępowania wyjaśniającego powinien dokonać wykładni ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyraźnie wykreślić granice między poszczególnymi jednostkami urbanistycznymi, zwłaszcza gdy są one o różnym przeznaczeniu, tak aby uniknąć zarzutu dowolnego stwierdzenia o zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Następnie organ zobligowany będzie ustalić, czy postanowienia wydane przez organy uzgadniające są postanowieniami ostatecznymi, czy nie zachodzi sytuacja określona w art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przed wydaniem rozstrzygnięcia organ winien także udzielić stronom stosownego terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i złożenia wniosków dowodowych, oraz ustalić, czy zarzuty Z. P. odnoszące się do raportu zasługują na uwzględnienie, a następnie rozstrzygnąć, co do meritum sprawy.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Burmistrz R. decyzją z dnia [...] r. znak [...] na podstawie art. 46a ust. 7 pkt 4 w zw. z art. 46 ust. 1, art. 56 ust. 1-3, 7, 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. nr 25, poz. 150 ze zm.), art. 104 k.p.a., określił na wniosek A. Spółka Jawna środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie mechaniczno - chemiczno - biologicznej oczyszczalni ścieków poprodukcyjnych pochodzących z A. na działce nr 172/13 wraz z rurociągiem tłoczonym ścieków przez działki nr 176/13, 176/10, 175/4, 175/6, 172/9, 172/12 z wylotem brzegowym na działce nr 172/14, położonych we wsi S. przy ul. A. - B., gmina R.

Od powyższej decyzji odwołali się Z. P. i Z. P.

Z. P. wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w całości z uwagi na to, że narusza ona interesy osób posiadających działki wraz z budynkami jednorodzinnymi w sąsiedztwie inwestycji. Jej zdaniem, dla dobra stosunków sąsiedzkich, inwestor powinien rozważyć możliwość przesunięcia planowanej inwestycji o 300-500 metrów w kierunku południowym w stronę cmentarza, ze względu na emisję zapachów i hałasu.

Z kolei Z.P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizacje przedsięwzięcia, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Uzasadniając wniosek odwołujący podniósł, że organ I instancji nie ustosunkował się do kwestii: przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, wymogów w zakresie transgranicznego oddziaływania inwestycji na środowisko oraz wymogów w sprawie stwierdzenia konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.

Jego zdaniem Burmistrz R. nie odniósł się do wytycznych wskazanych w decyzji SKO z dnia [...] r., ponieważ nie dokonał wykładni ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan ten nie przewiduje bowiem możliwości budowy oczyszczalni ścieków na tym terenie, natomiast jednoznaczny zapis dla terenów oznaczonych jako 1P,SH; 2P,SH stanowi o obowiązku podczyszczania ścieków we własnym zakresie, a następnie odprowadzania ich do kanalizacji komunalnej. Ponadto funkcja mieszkaniowa, w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji w postaci terenu od strony zachodniej i północno-zachodniej, siłą rzeczy musi taką inwestycję wykluczać.

W ocenie strony w raporcie błędnie stwierdzono, że najbliższe obiekty przeznaczone na stały pobyt ludzi znajdują się 300m od terenu oczyszczalni. Budynek mieszkalny od strony północno-zachodniej, położony przy ul. C. znajduje się w linii prostej od terenu oczyszczalni w odległości 80m, natomiast budynek mieszkalny położony przy ul. A. od strony północnej inwestycji - w odległości 98m.

Dodatkowo Z.P. podniósł, że planowana oczyszczalnia graniczy poprzez drogę gruntową o szerokości 3m z terenami przeznaczonymi w planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową od strony północnej i zachodniej. Część inwestycji w postaci rowu melioracyjnego oraz kanału wylotowego znajduje się bezpośrednio na tych terenach, które nie tylko mają wskazane wyżej przeznaczenie, ale są zgodnie z nim zagospodarowane, poprzez zabudowę jednorodzinną.

W dalszej części odwołania Z. P. podniósł, iż przepis art. 52 ust. 1 Prawa ochrony środowiska wskazuje na obligatoryjną treść raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Jego zdaniem, skoro raport sporządzany jest na zlecenie inwestora, to stanowi on dokument prywatny. Z tego też powodu inne podmioty, uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony, mają wynikającą z przepisów k.p.a. możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych, zmierzających do podważenia miarodajności tego dowodu, np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadającą odpowiednią wiedzę. Powyższe oznacza więc, że organ l instancji winien ustosunkować się do raportu i dokonać jego oceny zgodnie z art. 7 k.p.a., a więc zbadać, czy uwzględnia on wszystkie potencjalne zagrożenia związane z realizacją konkretnego przedsięwzięcia. Raport powinien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym także wariant o niepodejmowaniu przedsięwzięcia, skoro art. 52 ust. 3a Prawa ochrony środowiska wskazuje na taką możliwość.

Zdaniem strony organ I instancji nie dostrzega specyfiki tego przedsięwzięcia i jego ewidentnego wpływu na środowisko oraz uporczywie nie zauważa żadnych zagrożeń dla środowiska ze strony inwestora, przy czym nie dokonuje ich analizy, ani pod kątem normalnego funkcjonowania zakładu, ani sytuacji, w której dochodzi do awarii. Natomiast zdaniem odwołującego profil przedsięwzięcia determinuje sytuację, w której każda, najmniejsza nawet awaria, stanowi potencjalne zagrożenie dla środowiska w tym m.in. dla rzeki N. i stawów S.

Dalej Z.P. zarzucił Burmistrzowi naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym, wynikającej z art. 10 k.p.a. oraz brak rzetelnej analizy wszystkich przesłanek wydania decyzji środowiskowej. Organ l instancji twierdzi, iż planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami odrębnymi, nie wskazując jednak tych przepisów i nie wyjaśniając, w czym tę zgodność należy upatrywać.

Raport stwierdza błędnie, że inwestycja wpłynie korzystnie na życie mieszkańców poprzez likwidację szamb, pomijając zupełnie okoliczność, że miejscowość S.- Z. jest skanalizowana i podłączona do gminnej sieci kanalizacyjnej, a jedyne istniejące szamba należą do A. w części Zakładu położonej przy ulicy D.. Ten problem zostałby - według odwołującego - rozwiązany poprzez realizację wariantu inwestycji, polegającego na budowie rurociągu tłocznego od części Zakładu położonego przy ul. D., do części Zakładu zlokalizowanej przy ul. B. i po ich podczyszczeniu - zrzut całości ścieków do kanalizacji gminnej. Takie rozwiązanie byłoby zresztą najkorzystniejsze dla środowiska.

Odwołujący stwierdził także, iż nie bez powodu dla przedmiotowych terenów, dla ścieków technologicznych przewiduje się obowiązek podczyszczania tychże ścieków we własnym zakresie, a następnie odprowadzania ich do kanalizacji komunalnej.

Jak wynika z wcześniejszej korespondencji prowadzonej m.in. z Urzędem Rejonowym w P. (pismo z dnia 27 lutego 1997 r. NB-7357/01/97), jako docelowe rozwiązanie kwestii oczyszczania ścieków A. przyjęto podłączenie projektowanych obiektów do gminnej kanalizacji sanitarnej, które przewidywano na rok 2000, co w istocie miało miejsce w 2004 i kanalizacja ta funkcjonuje do chwili obecnej. Rozwiązaniem tymczasowym, które miało istnieć do momentu owego podłączenia, było wybudowanie dwóch szczelnych zbiorników bezodpływowych do gromadzenia ścieków technologicznych i sanitarnych. Z chwilą wybudowania gminnej sieci kanalizacyjnej i dokonania powyższych podłączeń problem odprowadzania ścieków z Zakładu inwestora został definitywnie rozwiązany, a jego prawidłowość zyskała społeczną aprobatę.

Pismem procesowym z dnia 23 marca 2009 r., będącym uzupełnieniem złożonego wcześniej odwołania, Z.P. biorąc pod uwagę treść postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] r. o umorzeniu postępowania zażaleniowego zakwestionował dodatkowo postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] r. znak [...]. Strona podniosła następujące błędy merytoryczne :

1. określenie terenów położonych na północ od planowanej oczyszczalni ścieków na działkach nr 163 i 164, znajdujących się przy ul. C., jako terenów o funkcji przemysłowej, co jest niezgodne z miejscowym plan zagospodarowania przestrzennego;

2. brak opisu i oceny terenów sąsiadujących od północnego zachodu i zachodu z działką nr 172/13, na której ma być zlokalizowana przedmiotowa oczyszczalnia ścieków, a w związku z tym pominięcie w postanowieniu faktu, że na terenach na zachód i północny - zachód, od przedmiotowej działki znajdują się tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową i zabudowane obiektami jednorodzinnymi oraz, że graniczą one z terenem planowanej inwestycji (najbliższa odległość 3m);

3. brak opisu i analizy działki nr 172/14 tzw. wylot brzegowy, część inwestycji w postaci rowu melioracyjnego oraz kanału wylotowego znajduje się bezpośrednio na tych terenach, które nie tylko są przeznaczone pod budownictwo jednorodzinne, ale dodatkowo są zgodnie z nim zagospodarowane poprzez zabudowę jednorodzinną;

4. w raporcie brak jest analizy szkodliwości i zakresu oddziaływania odpadów, powstałych w procesie oczyszczania ścieków, mimo tego, że będą one czasowo magazynowane na terenie oczyszczalni;

5. Inspektor Sanitarny błędnie nie zakwalifikował przedsięwzięcia, jako zagrożonego poważną awarią przemysłową w rozumieniu art. 3 pkt 23 oraz 24 i pominął jednocześnie kwestię zagrożeń, które można określić, jako wynikające z każdej innej awarii;

6. nietrafny jest pogląd organu sanitarnego, że inwestycja wpłynie korzystnie na życie mieszkańców, poprzez likwidację szamb, w sytuacji gdy miejscowość S.-Z. jest skanalizowana i podłączona do gminnej sieci kanalizacyjnej, a jedyne istniejące szamba należą do A.;

7. błędne jest stanowisko organu sanitarnego dotyczące oddziaływania hałasu, ponieważ przy sporządzaniu mapy pominięto część północno-zachodnią i zachodnią, na której znajdują się działki zabudowane przeznaczone na stały pobyt ludzi oraz tereny budownictwa mieszkaniowego. Na tych obszarach bezspornie zostaną przekroczone dopuszczalne normy hałasu, co potwierdza dokumentacja graficzna raportu;

8. nieprawdziwe jest stwierdzenie, że inwestor posiada umowę na odprowadzanie ścieków do rowu melioracyjnego R-1.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227), art. 46 ust. 1, art. 46a ust. 1, art. 48 ust. 2 pkt 1 i art. 56 ust. 1, 4 i 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 129, poz. 902 ze zm.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.) - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy, powołał się na przepisy art. 46 ust. 1 pkt 1, ust. 4 pkt 2, 2a, 5, 8 i 9, art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 32 ust. 1, art. 48 ust. 2 pkt 1 i 1a ustawy Prawo ochrony środowiska, art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), § 3 ust. 1 pkt 72 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm.) i wskazał, że zaskarżoną decyzję wydano po dokonaniu uzgodnień z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych (postanowienie z dnia [...] r. nr [...]) oraz Starostą Ł. (postanowienie z dnia [...] r. nr [...]).

W sprawie postanowienia Starosty Ł., postanowieniem z dnia [...] r. wznowiono postępowanie, które w rezultacie zakończyło się wydaniem postanowienia z dnia [...] r. znak: [...] o odmowie uchylenia postanowienia Starosty Ł. z dnia [...] r. Na wspomniane postanowienie strony nie złożyły zażalenia.

Mając na uwadze powyższe Kolegium stwierdziło, że oba postanowienia w sprawie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia są ostateczne.

Następnie Kolegium podkreśliło, że wpływ planowanej oczyszczalni ścieków na środowisko został opisany w "Raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko", który był przedmiotem oceny nie tylko w postępowaniu przed organem, który wydał zaskarżoną decyzję, ale także w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 106 k.p.a. przez Starostę Ł. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł.

Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest, w rozumieniu art. 50 ustawy Prawo ochrony środowiska, integralną częścią wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Pod rządami tej ustawy raport sporządzany jest przed wszczęciem postępowania administracyjnego, a jego autor jest powoływany przez inwestora. Konieczność sporządzenia raportu wynika albo z mocy samej ustawy, albo, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, z postanowienia organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanego w trybie art. 51 ust. 2 Prawa ochrony środowiska.

Raport jest dowodem z dokumentu i jak każdy inny dowód składany przez stronę, czy zgromadzony przez organ, podlega regułom postępowania dowodowego, w tym i swobodnej ocenie dowodów zgodnie z art. 80 k.p.a.

Mając na względzie treść art. 52 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym wariantu polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Liczba wariantów w raporcie zależy wyłącznie od wnioskodawcy.

W orzecznictwie administracyjnym przyjmuje się, że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podmiot podejmujący realizację przedsięwzięcia, mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, przedstawia minimum trzy analizowane warianty - dwa warianty, o których jest mowa w art. 52 ust. 1 pkt 3 ustawy, i wariant wybierany.

Generalnie pogląd ten, w przekonaniu Kolegium, należy zaakceptować, z tym jednak zastrzeżeniem, że w niektórych sytuacjach wariant najkorzystniejszy dla środowiska będzie wariantem zaproponowanym do realizacji.

Z wyjaśnień autora raportu, zawartych w uzupełnieniu Raportu z dnia 27 kwietnia 2009 r., wynika, że wpływ projektowanej instalacji na gminną kanalizację jest pozytywny i obejmuje zmniejszenie lub całkowite ograniczenie zrzutu nieczystości do kanalizacji, a tym samym zmniejszenie ładunku zanieczyszczeń odprowadzanych do sieci gminnej. W wyniku wzrostu stopnia oczyszczania ścieków, nie brano pod uwagę wariantu obejmującego przyłączenie zakładu do sieci gminnej.

Na podstawie przeprowadzonej analizy koncepcji oczyszczalni ścieków zakładowych, wykonanych wyliczeń sprawdzających oraz uwzględniając lokalizację oczyszczalni i jej otoczenie zewnętrzne, a także planowaną trasę kolektorów doprowadzających ścieki, stwierdzono, że przyjęte rozwiązania projektowe dotyczące gospodarki ściekowej są prawidłowe i minimalizują wpływ na środowisko gruntowo-wodne zarówno oczyszczalni, jak i planowanego rurociągu.

W raporcie rozważono dwa warianty pracy oczyszczalni. Mianowicie wariant I - wprowadzanie oczyszczonych ścieków do ziemi (rów melioracyjny) i wariant II - wprowadzanie oczyszczonych ścieków do kanalizacji gminnej. Wariant II ze zrzutem ścieków do kanalizacji gminnej winien być realizowany w przypadku, nieuzyskiwania właściwych stopni redukcji w instalacji oczyszczalni.

Raport o oddziaływaniu na środowisko dotyczy między innymi planowanej realizacji kolektora tłocznego, przesyłającego ścieki z Zakładu przy ul. D. do zakładowej oczyszczalni planowanej do realizacji przy Zakładzie przy ul. B.

Odrębnym zagadnieniem - w ocenie organu II instancji - jest porównanie dwóch wariantów w rozdziale dotyczącym emisji hałasu. Analizie akustycznej poddano dwa warianty, z których za najkorzystniejszy został uznany wariant budowy oczyszczalni ścieków z rurociągiem tłoczonym ścieków surowych z ubojni.

Dalej Kolegium podniosło, że przyłączenie do gminnej kanalizacji jest nieekonomiczne, a realizacja oczyszczalni potencjalnie zmniejsza ładunek zanieczyszczeń trafiający na oczyszczalnię gminną, natomiast wariant realizacji samej oczyszczalni bez rurociągu, z uwagi na zwiększoną emisję hałasu ze źródeł transportu wywożących ścieki, jest niekorzystny dla najbliższej zabudowy mieszkaniowej.

Dlatego warianty te zostały odrzucone i nie były omawiane w sposób tak szczegółowy, jak projektowana inwestycja.

Mając jednakże na uwadze treść art. 52 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska w uzupełnieniu Raportu przedstawiony został także wariant polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia, tzw. wariant zerowy, który nie może być w ogóle brany pod uwagę, z uwagi na obowiązek poddania wytwarzanych ścieków podczyszczaniu wstępnemu.

W ocenie Kolegium Burmistrz R. - wbrew twierdzeniom odwołującego - nie ograniczył się wyłącznie do wskazania obligatoryjnej treści raportu, ale ocenił wariant przedsięwzięcia przewidziany do realizacji i opisany w tym raporcie.

W kwestionowanej decyzji został zawarty opis planowanego przedsięwzięcia, rozwiązań technicznych i technologicznych, które mają za zadanie ograniczenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Na podstawie przeprowadzonej analizy koncepcji oczyszczalni ścieków przemysłowych, wykonanych wyliczeń sprawdzających oraz biorąc pod uwagę lokalizację oczyszczalni i jej otoczenie zewnętrzne, a także planowaną trasę kolektorów doprowadzających ścieki, organ I instancji stwierdził, że przyjęte rozwiązania projektowe dotyczące gospodarki ściekowej są prawidłowe i minimalizują wpływ na środowisko gruntowo-wodne zarówno oczyszczalni, jak i planowanej kanalizacji.

Z treści decyzji wynika, że obiekty oczyszczalni oraz sieć kanalizacyjna zostały zaplanowane z uwzględnieniem wszystkich wymogów technicznych zabezpieczających przed potencjalnym oddziaływaniem na gleby i wody. Przyjęty układ do oczyszczania ścieków daje gwarancję zachowania wartości dopuszczalnych wskaźników zanieczyszczeń, określonych w przepisach szczególnych, w zakresie zrzutu ścieków do ziemi (rów melioracyjny). Założony system gospodarowania wodą i ściekami w Zakładzie jest optymalny i nie stanowi zagrożenia dla czystości wód gruntowych i wód podziemnych.

Przyjęte rozwiązania techniczne oczyszczalni przy przestrzeganiu reżimu technologicznego na tym obiekcie, pozwolą, jak trafnie stwierdził Burmistrz na dotrzymywanie norm, dopuszczalnych warunków, określonych rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. nr 137, poz. 984).

Poniżej wymaganych parametrów będą natomiast zanieczyszczenia, w przypadku kierowania ścieków do kanalizacji gminnej (rozporządzenie Ministra Budownictwa z dnia 14 lipca 2006 r. w sprawie sposobu realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych oraz warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych - Dz.U. nr 136, poz. 964).

Wobec tego niezasadny jest - w ocenie Kolegium - zarzut odwołującego, dotyczący nieprzeprowadzenia przez organ orzekający postępowania w zakresie analizy oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.

Dalej organ II instancji, powoławszy się na treść art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, stwierdził, że na terenie objętym wnioskiem inwestora obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego wsi S. - zachód i części wsi S. uchwalony uchwałą Rady Gminy R. z dnia 24 października 2001 r. nr XXIX/240/2001 (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego nr 240, poz. 3684), zgodnie z którym teren przeznaczony pod budowę oczyszczalni ścieków znajduje się na obszarze oznaczonym w planie symbolem 2P,SH - tereny przemysłowe, magazynowe i handlu hurtowego.

Stosownie do § 29 ust. 1-3 planu, na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 1P,SH; 2P,SH plan ustala, jako podstawowe przeznaczenie terenu - zabudowę przemysłową, magazynową i handel hurtowy z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. Jako przeznaczenie dopuszczalne na terenach, o których mowa wyżej, plan ustala parkingi, warsztaty rzemieślnicze, salony sprzedaży detalicznej i urządzenia infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych. Uciążliwość prowadzonej działalności nie może wykraczać poza granice terenu, a tym samym powodować konieczności ustanawiania obszarów ograniczonego użytkowania.

W raporcie oddziaływania na środowisko wskazano w sposób jednoznaczny, że opracowanie wykonano w oparciu o obowiązujące przepisy z zakresu ochrony środowiska. Przeanalizowano wpływ inwestycji na poszczególne elementy środowiska i ustalono, że formą dominującą oddziaływania inwestycji na środowisko będzie gospodarka wodno-ściekowa i natężenie hałasu.

W celu ustalenia stopnia wpływu na środowisko projektowanego przedsięwzięcia wykonano symulację komputerową (obliczenia), dla określenia klimatu akustycznego. Przeprowadzona analiza akustyczna wykazała, iż oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia zamyka się w granicach terenu inwestora oraz terenów nie normowanych akustycznie. Porównując oba warianty Kolegium stwierdziło, że pod względem oddziaływania na klimat akustyczny wariant I realizacji przedsięwzięcia, zakładający przesył ścieków z ubojni do oczyszczalni rurociągiem tłocznym, jest wariantem korzystniejszym, gdyż nie występuje w nim negatywne oddziaływanie związane z transportem ścieków samochodami asenizacyjnymi.

W raporcie stwierdza się, że instalacja nie powoduje pogorszenia stanu środowiska oraz nie powoduje przekroczenia standardów jakości środowiska w odniesieniu do wartości dopuszczalnych emisji hałasu poza teren, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny. W tym stanie rzeczy organ uznał, że uciążliwość planowanej działalności nie będzie wykraczać poza granice terenu, a tym samym powodować konieczności ustanawiania obszarów ograniczonego użytkowania.

Zdaniem Kolegium bezspornym jest, że planowana inwestycja związana jest funkcjonalnie z działalnością prowadzoną przez A., tj. z działalnością w przemyśle spożywczym, co powoduje, że jego realizacja pozostaje w zgodzie także z § 10 ust. 1 tego planu, który na terenach 2P,SH dopuszcza lokalizację inwestycji z zakresu przemysłu spożywczego, tekstylnego, skórzanego, drzewnego i papierniczego.

W tym stanie rzeczy - według Kolegium - organ I instancji prawidłowo ustalił, że planowane zamierzenie jest zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego, obowiązującym na terenie objętym wnioskiem inwestora, mimo, iż w treści uzasadnienia nie odniósł się szczegółowo do tych ustaleń.

Takie działanie niewątpliwie narusza przepis art. 107 § 3 k.p.a., jednakże wobec zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Co istotne, w raporcie szczegółowo opisano aktualny sposób zagospodarowania terenów sąsiednich oraz terenu inwestycji, stwierdzono także, że analiza wpływu Zakładu na środowisko naturalne pozwala jednoznacznie stwierdzić, że zarówno na obecnym etapie eksploatacji, jak i po zabudowie Zakładu nie wystąpi transgraniczne oddziaływanie na środowisko, zaś analiza wpływu oczyszczalni na środowisko naturalne pozwala stwierdzić, że uciążliwość zakładu nie przekracza granic terenu własności. Oznacza to, że dla oczyszczalni nie zachodzi konieczność ustanowienia obszaru ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko. Niezasadny jest w tym stanie rzeczy zarzut odwołującego o braku ustosunkowania się w decyzji do kwestii wymogów w zakresie transgranicznego oddziaływania na środowisko oraz wymogów dotyczących konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.

Odnosząc się w następnej kolejności do kwestii przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych SKO podkreśliło, że z informacji zawartych w raporcie (pkt 16 str. 96-97) istotnie nie wynikało wprost, czy planowane przedsięwzięcie zostało zaliczone do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii. Tylko bowiem w takim przypadku istniałaby konieczność określenia w decyzji wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych.

Wątpliwości w tym zakresie zostały jednakże usunięte poprzez wyjaśnienia autora Raportu zawarte w jego uzupełnieniu z dnia 27 kwietnia 2009 r., gdzie wskazano, że prowadzący zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia awarii zobowiązany jest do ochrony środowiska przed awariami, między innymi poprzez sporządzenie programu zapobiegania poważnym awariom przemysłowym.

Zaliczenie zakładu do grupy zakładów stwarzających zagrożenie (art. 248 Poś) regulowane jest przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej.

Z uwagi na to, że A. nie stosują substancji niebezpiecznych, wymienionych w rozporządzeniu, nie są one zaliczane do grupy zakładów o zwiększonym ryzyku lub grupy zakładów o dużym ryzyku i inwestor nie ma obowiązku opracowania programu zapobiegania awariom przemysłowym.

Dodatkowo Kolegium oceniło, że organ I instancji prawidłowo zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, zasadnie udzielił stosownego terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Jednakże mimo, iż zastosował normę zawartą w art. 53 i w art. 32 ustawy Prawo ochrony środowiska, a więc zapewnił w postępowaniu udział społeczeństwa, to przed wydaniem decyzji, nie zawiadomił stron o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, tak jak stanowi o tym art. 10 § 1 k.p.a. Uchybienie to zostało skutecznie konwalidowane na etapie postępowania odwoławczego.

Zawiadomienie w trybie art. 10 k.p.a. zostało wadliwie skierowane także do B.B., co do którego Kolegium ustaliło, że nie jest stroną niniejszego postępowania, albowiem współwłaścicielami działki nr 170/1 są wyłącznie M.B. (udział 5/8) i R.M. (udział 3/8).

W wykonaniu uprawnień wynikających z faktu posiadania przymiotu strony w niniejszym postępowaniu Z.P. pismem z dnia 29 maja 2009 r. złożył wniosek o przeprowadzenie oględzin terenu przyległego w stosunku do terenu inwestycji oraz przeprowadzenie rozprawy administracyjnej z udziałem stron postępowania, co do którego SKO postanowieniem z dnia [...] r. odmówiło dopuszczenia wnioskowanych dowodów.

Odnosząc się wreszcie do kwestionowania przez Z.P. w piśmie uzupełniającym odwołanie postanowienia uzgodnieniowego, Kolegium stwierdziło, że odwołanie od decyzji Burmistrza R. zostało złożone w ustawowym terminie.

W dniu 25 marca 2009 r. do organu wpłynęło pismo zatytułowane "Odwołanie -uzupełnienie", w którym strona podniosła zarzuty przeciwko postanowieniu Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. Zarzuty te zostały podniesione po upływie terminu do złożenia odwołania od decyzji Burmistrza R. i z tego też powodu nie mogły być rozważone w niniejszym postępowaniu, choć faktem jest, że w znacznym stopniu pokrywały się one z zarzutami odwołania i tym samym zostały przez Kolegium wyjaśnione w treści niniejszego uzasadnienia.

Powyższą decyzję Z.P. i Z.P. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów obu instancji oraz wstrzymanie ich wykonania. W uzasadnieniu skarżący powtórzyli w istocie zarzuty z odwołania od decyzji organu I instancji. Wspomniana skarga została zarejestrowana przez Sąd pod sygn. akt II SA/Łd 611/09.

Decyzja Kolegium z dnia [...] r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi także przez Prokuratora Rejonowego Ł., który wniósł o stwierdzenie jej nieważności, jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegającym na rozpatrzeniu odwołań Z.P. i Z. P. od decyzji organu I instancji, bez uprzedniego doręczenia jej wszystkim stronom postępowania administracyjnego, w tym wypadku bez doręczenia decyzji E.M. Powyższe uchybienie, zdaniem Prokuratora, skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa określonym w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarga Prokuratora została zarejestrowana przez Sąd pod sygn. akt II SA/Łd 26/10.

Odpowiadając na skargę Z.P. i Z.P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę Prokuratora organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, wskazując na wadliwość zarzutów skargi. Kolegium podkreśliło, że w aktach sprawy brak jest wykazu stron, którym decyzja Burmistrza R. z dnia [...] r. została doręczona. W decyzji znajduje się natomiast jedynie informacja, że otrzymują ją strony. Z akt sprawy wynika, że E.M. była stroną przedmiotowego postępowania i nie była pomijana przy doręczaniu decyzji i postanowień wydawanych przez Burmistrza, Kolegium oraz organy uzgadniające.

Postanowieniem z dnia 14 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek Z.P. i Z.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 3 marca 2009 r. stawili się pełnomocnik A. Spółka Jawna - radca prawny A.G., skarżący Prokurator Prokuratury Rejonowej Ł. M.S. i Z. P.

Na podstawie art. 111 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd postanowił połączyć do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt II SA/Łd 611/09 i II SA/Łd 26/10 oraz prowadzić połączone sprawy pod sygn. akt II SA/Łd 611/09.

Prokurator poparł skargę i wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, wstrzymanie jej wykonania oraz zasądzenie na rzecz skarżących Z.P. i Z.P. kosztów postępowania.

Z kolei skarżący Z.P. poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Dodatkowo zwrócił uwagę na naruszenie przepisu § 15 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. oraz - w oparciu o złożoną mapę - wyjaśnił, że wskazane w Raporcie odległości planowanej inwestycji od budynków mieszkalnych są niezgodne ze stanem rzeczywistym.

Pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł natomiast o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej.

Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej.

Zatem sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozważań Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza R. o ustaleniu na wniosek A. Spółka Jawna środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie mechaniczno - chemiczno - biologicznej oczyszczalni ścieków poprodukcyjnych pochodzących z A. na działce nr 172/13 wraz z rurociągiem tłoczonym ścieków przez działki nr 176/13, 176/10, 175/4, 175/6, 172/9, 172/12 z wylotem brzegowym na działce nr 172/14 położonych we wsi S. przy ul. A. – B., gmina R.

Podstawę materialnoprawną wspomnianych decyzji, jak słusznie ustaliły organy orzekające w oparciu o regulację art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach o oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze.), stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 129, poz. 902 ze zm.).

W rozumieniu art. 46 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 2 wspomnianego aktu prawnego realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 - jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach".

Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016, ze zm.).

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia, do którego należy załączyć poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, wraz z terenem działek sąsiednich oraz w postępowaniu dotyczącym przedsięwzięć określonych w art. 51 ust. 1 pkt 1 - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w trzech egzemplarzach, wraz z jego zapisem w formie elektronicznej na informatycznych nośnikach danych (art. 46a ust. 1, ust. 4 pkt 1 i 3).

Przedmiotowy raport powinien zawierać enumeratywnie określone w art. 52 ust. 1 pkt 1-16 elementy, a zwłaszcza opis analizowanych wariantów, w tym wariantu polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia oraz najkorzystniejszego dla środowiska, wraz z uzasadnieniem ich wyboru.

Wnioskodawca przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może zwrócić się z zapytaniem do organu właściwego do wydania tej decyzji o określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 (art. 49 ust. 1).

Do zapytania należy dołączyć informacje o planowanym przedsięwzięciu, zawierające w szczególności dane o:

1) rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia;

2) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu szatą roślinną;

3) rodzaju technologii;

4) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia;

5) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody i innych wykorzystywanych surowców, materiałów, paliw oraz energii;

6) rozwiązaniach chroniących środowisko;

7) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko;

8) możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko;

9) obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia (art. 49 ust. 3).

Jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 46a ust. 5).

Właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 56 ust. 1).

Zgodnie z treścią art. 56 ust. 2 ustawy w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ określa:

1) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia;

2) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich;

3) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym;

4) wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii;

5) wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko;

6) w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 - stwierdzenie konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.

Charakterystyka całego przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 56 ust. 3).

Decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach można na wnioskodawcę nałożyć obowiązki:

1) dotyczące zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także wykonania kompensacji przyrodniczej;

2) przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając zakres oraz termin jej przedstawienia, w przypadku przedsięwzięć, dla których sporządza się raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Rzeczona decyzja wymaga uzasadnienia, które niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa oraz informacje dotyczące konieczności wykonania analizy porealizacyjnej, o której mowa w ust. 4 pkt 2 (art. 56 ust. 7 i 8).

Sąd, badając legalność wydanych w sprawie rozstrzygnięć w kontekście przytoczonych wyżej przepisów prawa, których wykładnia nie nasuwa wątpliwości oraz zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z istotnymi uchybieniami przepisów prawa materialnego i formalnego, które musiały skutkować wyeliminowaniem ich z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności godzi się podnieść, że będące obecnie przedmiotem kontroli Sądu decyzje administracyjne zostały wydane po uprzednim uchyleniu przez Kolegium decyzją z dnia [...] r. rozstrzygnięcia organu I instancji z dnia [...] r. Jednym z zasadniczych powodów usunięcia z obrotu prawnego rzeczonej decyzji był zarzut uchylenia się przez Burmistrza R. od dokonania wykładni miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy R. z dnia 24 października 2001 r. nr XXIX/240/2001 w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. - zachód i części wsi S. (Dz.Urz. Woj. Łódzkiego z dnia 22 listopada 2001 r. nr 240, poz. 3684). Wspomniany zarzut jest - w przekonaniu składu orzekającego - aktualny również w niniejszej sprawie.

Ocena zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeprowadzona przez Burmistrza R. w decyzji z dnia [...] r. ograniczyła się w istocie do lakonicznego, jednozdaniowego stwierdzenia o zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ odwoławczy z kolei starał się konwalidować uchybienia popełnione przez organ I instancji, jednak - co potwierdza zaskarżona decyzja - uczynił to nieprawidłowo, ograniczając się wyłącznie do analizy postanowień § 29 ust. 1-3 i § 10 ust. 1 planu.

Na podstawie załączonego do akt wypisu i wyrysu planu, który co trzeba podkreślić nie jest dostatecznie czytelny z uwagi na brak legendy, nie można - w ocenie Sądu -jednoznacznie stwierdzić, czy zaznaczony kolorem żółtym teren jest faktycznie terenem objętym całym zamierzeniem inwestycyjnym.

Niemniej jednak § 29 ust. 1-3 określa, jako podstawowe przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem 1P,SH; 2P,SH - zabudowę przemysłową, magazynową i handel hurtowy z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi, dopuszczając parkingi, warsztaty rzemieślnicze, salony sprzedaży detalicznej, urządzenia infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych. Jednocześnie wskazuje, że uciążliwość prowadzonej działalności nie może wykraczać poza granice terenu, a tym samym powodować konieczności ustanawiania obszarów ograniczonego użytkowania.

Z kolei - § 10 na terenach oznaczonych symbolami 1P,SH; 2P,SH dopuszcza lokalizację inwestycji z zakresu przemysłu spożywczego, tekstylnego, skórzanego, drzewnego i papierniczego.

Według wyrysu planu teren określony kolorem żółtym, oznaczony został nie tylko symbolem 2P,SH, zdefiniowanym w przytoczonych powyżej przepisach § 29 i § 10 planu, ale także symbolami 2U,UR; 15MN i 16 MN, których przeznaczenie określają postanowienia § 22 i § 27 planu, a których wykładnia nie została przeprowadzona, ani przez Burmistrza, ani przez Kolegium.

Co istotne, symbol 2P,SH odnosi się wyłącznie do działki o nr ewid. 172/13, co dowodzi, że analiza planu przeprowadzona przez organ odwoławczy ograniczyła się w zasadzie tylko do terenu nieruchomości, na której miałaby zostać zbudowana mechaniczno - chemiczno - biologiczna oczyszczalnia ścieków. Analizą nie objęto natomiast terenów, przez które miałby przebiegać rurociąg. Rację ma przy tym skarżący Z. P. twierdząc, że organy orzekające w sprawie, rozważając plan, powinny dodatkowo uwzględnić regulację § 15, normującego zasady odprowadzania ścieków sanitarnych, a w szczególności jego ust. 5, stanowiący, iż zakłady produkcyjne wytwarzające ścieki technologiczne obowiązane są podczyszczać ścieki przed ich wprowadzeniem do kanalizacji komunalnej na własnych urządzeniach oczyszczających do norm określonych w przepisach gminnych.

Brak rzetelnej oceny miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na całym terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym, świadczy - w przekonaniu Sądu - o naruszeniu art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Stwierdzone uchybienie miało niewątpliwie wpływ na wynik sprawy.

Sąd, przechodząc następnie do kontroli raportu, przyznał rację Z.P., iż narusza on regulację art. 52 ust. 1 pkt 3 ustawy, poprzez brak opisu wariantu, polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia.

Faktem jest, że w dniu 27 kwietnia 2009 r. w siedzibie Kolegium złożono pismo procesowe zatytułowane "Uzupełnienie do raportu o oddziaływaniu na środowiskowo dla przedsięwzięcia polegającego na Budowanie oczyszczalni ścieków dla A. Sp. J. w S. ul. B. 3/7, Gm. R.", w którym autor raportu M.M. przedstawił opis wariantów przedsięwzięcia, w tym wariantu zerowego, rozwiązania wariantowe oraz nadzwyczajne zagrożenia - awarie.

Ów dokument nie stanowi jednak integralnego elementu raportu, który pozwalałby jednoznacznie stwierdzić, że raport faktycznie odpowiada wymogom art. 52 ustawy. Ma to o tyle istotne znaczenie, że raport według treści decyzji Burmistrza jest jej załącznikiem, którego jednak nie sposób zidentyfikować na podstawie akt administracyjnych.

Otóż raport, co potwierdzają pieczęcie Urzędu Miejskiego w R., stanowi załącznik do pisma z dnia 29 sierpnia 2008 r. oraz do decyzji Burmistrza R. z dnia [...] r. nr [...]. Wspomniana decyzja, co jak się wydaje umknęło uwadze organów obu instancji, została wyeliminowana z obrotu prawnego, mocą decyzji Kolegium z dnia [...] r.

Podobnie rzecz się przedstawia w przypadku mapy sytuacyjnej. Przede wszystkim w aktach sprawy brak jest mapy stanowiącej załącznik do decyzji Burmistrza z dnia [...] r. W raporcie znajduje się natomiast rysunek nr 9 - plan zagospodarowania na mapie poglądowej w skali 1:2000, który zgodnie z pieczęcią Urzędu Miejskiego w R. stanowi załącznik do usuniętej z obiegu prawnego decyzji z dnia [...] r.

Tożsama sytuacja dotyczy charakterystyki przedsięwzięcia, która z mocy art. 56 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, jest załącznikiem do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Rzeczonej charakterystyki nie dość, że brak w aktach administracyjnych sprawy niniejszej, to jeszcze nasuwa się pytanie, czy według organów orzekających rolę owej charakterystyki spełnia informacja o planowanym przedsięwzięciu w rozumieniu art. 49 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Załączniki do decyzji stanowią integralną część decyzji administracyjnej, co z kolei oznacza, że powinny być one tak oznaczone, aby nie zachodziła wątpliwość, której konkretnie decyzji dotyczą. Załączników nie można bowiem traktować inaczej, jak decyzji. Brak któregokolwiek z załączników lub też nieprawidłowe ich oznaczenie, skutkuje niekompletnością decyzji. Z taką sytuacją - w ocenie Sądu - mieliśmy do czynienia właśnie w rozpoznawanej sprawie.

Badając legalność rozstrzygnięć organów obu instancji Sąd stwierdził także istotne uchybienia natury procesowej.

W rozumieniu art. 61 § 4 k.p.a. o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie.

Przytoczony przepis nakłada na organ administracyjny obowiązek ustalenia katalogu stron postępowania, a więc jednoznacznego określenia podmiotów, których interesu prawnego lub obowiązku według art. 28 k.p.a., może dotyczyć konkretne postępowanie administracyjne i powiadomienia ich o wszczęciu postępowania. Zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania jest niewątpliwie jednym z przejawów realizacji zasady czynnego udziału stron postępowaniu, o której mowa w art. 10 § 1 k.p.a.

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie decyzji środowiskowej otrzymali inwestor oraz strony postępowania, których tożsamość można ustalić wyłącznie w oparciu o zwrotne potwierdzenia odbioru korespondencji.

W aktach sprawy brak jest bowiem wykazu podmiotów, którym - w ocenie Burmistrza R. - przysługiwał przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Co więcej, na podstawie zwrotnych potwierdzeń odbioru korespondencji nie jest możliwe stwierdzenie, jakie kryteria zadecydowały o powiadomieniu tych podmiotów o wszczęciu postępowania.

Podobnie rzecz się przedstawia, jeśli chodzi o doręczenie decyzji Burmistrza R. z dnia [...] r. Ustalenie komu wspomniane rozstrzygnięcie zostało doręczone jest możliwe wyłącznie na podstawie zwrotnych potwierdzeń odbioru korespondencji, których analiza prowadzi do wniosku, że decyzja z dnia [...] r. nie została doręczona E.M., mimo iż została ona powiadomiona o wszczęciu postępowania i doręczono jej rozstrzygniecie Burmistrza z dnia [...] r.

Poza tym organ I instancji nie dostrzegł, że zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji skierowanej do B.B. wróciło z adnotacją doręczyciela "adresat zmarł".

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika natomiast, że B.B. został wadliwie zawiadomiony o wszczęciu postępowania, ponieważ współwłaścicielami działki nr 170/1 są wyłącznie M.B. (udział 5/8) i R.M. (udział 3/8). Powyższą okoliczność organ odwoławczy ustalił na podstawie skróconego wypisu z rejestru gruntów z dnia 25 maja 2009 r. podpisanego z upoważnienia Burmistrza R. przez Zastępcę Burmistrza R., którego - co jak się wydaje uszło jego uwadze - nie sposób odnaleźć w aktach sprawy i zweryfikować.

B.B. wraz z M.B. i R.M. zostali bowiem uznani przez Burmistrza R. za strony rzeczonego postępowania i zawiadomieni o jego wszczęciu jedną przesyłką, wysłaną na ten sam adres zamieszkania, co może sugerować, że wbrew twierdzeniu organu był on współwłaścicielem w/w nieruchomości. Według tych samych reguł doręczono wspomnianym podmiotom decyzję z dnia [...] r.

W ocenie Sądu organy administracyjne powinny ustalić i rzetelnie udokumentować, czy B.B. faktycznie był wpółwłaścicielem działki nr 170/1, a jeśli tak, to z uwagi na jego śmierć zgodnie z regulacją art. 30 § 4 k.p.a. zapewnić udział w postępowaniu następcom prawnym zmarłego.

Dodać również trzeba, że Kolegium wydało sporną decyzję bez uprzedniego ustosunkowania się do wniosku Dyrektora Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Ł. z dnia 19 marca 2009 r. o uznanie za stronę przedmiotowego postępowania. Takie działanie organu odwoławczego narusza niewątpliwie dyspozycję art. 6, 7 i 8 k.p.a.

Reasumując, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza R. z dnia [...] r. wydane zostały z naruszeniami przepisów prawa materialnego i procesowego, mającymi istotny wpływ na wynik sprawy i z tego też powodu konieczne było wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.

W ocenie Sądu omówione wyżej błędy, a w szczególności brak doręczenia decyzji E.M., nie mogły doprowadzić do stwierdzenia nieważności wydanych rozstrzygnięć w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tak jak wnioskował skarżący Prokurator, lecz jak słusznie argumentowało Kolegium w odpowiedzi na skargę, mogłaby to być ewentualnie podstawa do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Rozpoznając sprawę ponownie Burmistrz R. zobligowany będzie uwzględnić poczynione wyżej wywody, tak by w rezultacie wydać rozstrzygnięcie odpowiadające obowiązującym przepisom prawa materialnego i procesowego.

Z tych wszystkich powodów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c, art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza R. z dnia [...] r.

W trybie art. 200 i art. 205 § 1 ustawy Sąd rozstrzygnął o należnych Z.P. i Z.P. kosztach postępowania, zaś w oparciu o regulację art. 153 stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

B.C.