Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 54/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lipca 2018 r. w Wydziale IV sprawy ze skargi D. D. na czynność Dyrektora Generalnego D. Urzędu Wojewódzkiego we W. polegającą na niedopuszczeniu do trzeciego etapu konkursu na stanowisko starszego specjalisty do spraw wydawania decyzji z zakresu [...] w Wydziale [...] w Oddziale [...] D. Urzędu Wojewódzkiego we W. i uchyleniu się od zatrudnienia skarżącego na tym stanowisku postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] września 2015 r. Dyrektor Generalny D. Urzędu Wojewódzkiego we W. zamieścił w Biuletynie Informacji Publicznej ogłoszenie o naborze na stanowisko w służbie cywilnej: starszego specjalisty do spraw wydawania decyzji z zakresu [...] w Wydziale [...] w Oddziale [...]. Do drugiego etapu konkursu, składającego się z testu wiedzy, testu badania umiejętności analitycznego myślenia oraz pisemnych wypowiedzi na dwa podane tematy, przystąpiło trzech kandydatów, w tym skarżący D. D. Natomiast do trzeciego etapu konkursu – rozmowy kwalifikacyjnej dopuszczone zostały dwie kandydatki, z pominięciem skarżącego. W dniu [...] października 2015 r. w Biuletynie Informacji Publicznej ogłoszono o wyborze jednej z kandydatek na stanowisko starszego specjalisty.

W dniu 20 października 2015 r. skarżący złożył do Dyrektora Generalnego D. Urzędu Wojewódzkiego wniosek o usunięcie naruszenia prawa, wskazując że dobrze wykonał wszystkie zadania drugiego etapu konkursu, jednakże nie został dopuszczony do trzeciego etapu konkursu.

W piśmie z dnia 9 listopada 2015 r. wyjaśniono skarżącemu, że uzyskał pozytywny wynik z testu wiedzy i badania umiejętności analitycznego myślenia. Natomiast podczas badania umiejętności komunikacji pisemnej uzyskał wynik na poziomie przeciętnym, tj. 7 punktów. Do uczestniczenia w rozmowie kwalifikacyjnej uprawniał wynik na poziomie wysokim, tj. minimalna liczba punktów - 8 punktów.

W piśmie z dnia 12 listopada 2015 r. skarżący wniósł o unieważnienie naboru na stanowisko, ponieważ wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa winno skutkować wstrzymaniem procedury naboru, a więc wstrzymaniem trzeciego etapu konkursu do czasu rozstrzygnięcia kwestii dopuszczenia skarżącego do trzeciego etapu konkursu. Natomiast skarżący nie otrzymał odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a o wyborze osoby na stanowisko dowiedział się ze strony internetowej.

W piśmie z dnia 1 grudnia 2015 r. wyjaśniono skarżącemu, że nie uzyskał minimalnej ilości punktów wymaganych podczas drugiego etapu i dlatego nie został zaproszony do trzeciego etapu. W naborze została wybrana kandydatka, która jako jedyna uzyskała wymagane minimalne poziomy wiedzy, kompetencji i umiejętności, niezbędne do podjęcia pracy na stanowisku. Procedura naboru nie została wstrzymana, ponieważ wniosek skarżącego z dnia 20 października 2015 r. został uznany za bezzasadny, a odpowiedź na ten wniosek została wysłana w dniu 16 listopada 2015 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 grudnia 2015 r. skarżący zaskarżył niedopuszczenie skarżącego do ostatniego etapu konkursu - rozmowy kwalifikacyjnej - w naborze na stanowisko starszego specjalisty do spraw wydawania decyzji z zakresu [...] w Wydziale [...] w Oddziale [...] i - w rezultacie uchylenie się przez Dyrektora Generalnego od zatrudnienia skarżącego na tym stanowisku. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 29a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1111 ze zm., dalej jako u.s.c.) przez jego niewłaściwe zastosowanie. Jednocześnie wniósł o: powołanie biegłego sądowego z zakresu komunikacji pisemnej celem zbadania, czy sporządzone przez skarżącego w drugim etapie naboru wymagane opisy świadczą o jego niekomunikatywności w piśmie lub tylko przeciętnej komunikatywności, a także celem zbadania analogicznych opisów pozostałych uczestników i porównania ich z opisami skarżącego oraz celem przeanalizowania opisów wszystkich uczestników pod kątem przydatności komunikatywności poszczególnych uczestników dla realizowania zadań na przedmiotowym stanowisku; zobowiązanie skarżonego do przedłożenia do akt sprawy informacji odnośnie niepełnosprawnych osób pracujących w Urzędzie Wojewódzkim, a więc podanie, ilu niepełnosprawnych na przestrzeni ostatnich 10-ciu lat zgłosiło się do naborów w tym urzędzie i ilu z nich zatrudniono oraz ile osób niepełnosprawnych pracuje w urzędzie w obecnej chwili. Ponadto skarżący na podstawie art. 146 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w zw. z art. 29a ust. 1 i 2 u.s.c. wniósł o orzeczenie uprawnienia skarżącego do zatrudnienia na stanowisku starszego specjalisty oraz rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazał, że uwzględniwszy treść ogłoszenia o naborze na stanowisko starszego specjalisty złożył wymagane dokumenty, w tym orzeczenie o niepełnosprawności. Skarżący odpowiadając pisemnie na dwa pytania udzielił rzeczowych, konkretnych wypowiedzi bez zbędnego rozpisywania się, z których można było wywnioskować, co skarżący chciał przekazać. Po pewnym czasie skarżący dowiedział się, że nie zostanie dopuszczony do ostatniego etapu naboru, tj. do rozmowy kwalifikacyjnej, ponieważ zdaniem komisji osiągnął słaby wynik z trzeciej części drugiego etapu. W tej sytuacji skarżący złożył do Dyrektora Generalnego DUW wniosek o usunięcie naruszenia prawa przez dopuszczenie go do rozmowy kwalifikacyjnej. Skarżący po pewnym czasie znalazł na stronie internetowej informację o wyborze na to stanowisko jednego z dwóch pozostałych uczestników konkursu. Wobec tego skarżący złożył do Dyrektora Generalnego DUW pismo z dnia 12 listopada 2015 r. Organ udzielił skarżącemu odpowiedzi w dwóch pismach, tj w piśmie z dnia 9 listopada 2015 r. i w piśmie z dnia 1 grudnia 2015 r. Według organu komunikacja pisemna skarżącego jest przeciętna, o czym świadczyć ma uzyskane 7 punktów, przy minimalnej liczbie 8 punktów. Z tej przyczyny skarżący nie został dopuszczony do trzeciego etapu - rozmowy kwalifikacyjnej.

W dalszej części skarżący opisał swoje kompetencje oraz zakwestionował sposób i rzetelność dokonywania merytorycznej weryfikacji przez organ rekrutujący kwalifikacji skarżącego. Skarżący jako wieloletni nauczyciel akademicki ma wątpliwości, czy właściwie sklasyfikowano jego pisemną umiejętność komunikacji na przeciętnym poziomie na podstawie dwóch kilkuzdaniowych opisów. Jest tu pole do uznaniowości, a nawet do manipulacji ze strony osób oceniających. W konsekwencji skarżący wywiódł, że organ naruszył art. 29a ust. 1 i 2 u.s.c. przez niewłaściwe zastosowanie, skoro w obliczu wykazanego spełnienia przez skarżącego wszystkich wymogów, skarżący miał prawo wziąć udział w trzecim etapie naboru - rozmowie kwalifikacyjnej, co implikowało - zgodnie z tymi przepisami – jego uprawnienie do zatrudnienia na stanowisku. Tym samym uzasadnione jest zdaniem skarżącego orzeczenie tego uprawnienia po myśli art. 146 § 2 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z faktem że sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Wskazał, że nabór w korpusie służby cywilnej na stanowisko starszego specjalisty został przeprowadzony na podstawie przepisów u.s.c., która w art. 9 stanowi: "1. W sprawach dotyczących stosunku pracy w służbie cywilnej, nieuregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy prawa pracy. 2. Spory o roszczenia dotyczące stosunku pracy w służbie cywilnej rozpatrywane są przez sądy pracy." W konsekwencji wywiedziono, że powołany art. 9 ust. 2 u.s.c. ustanawia zasadę domniemania właściwości sądu pracy jako właściwego sądu do rozpoznawania sporów o roszczenia ze stosunku pracy członków korpusu służby cywilnej. W żadnym miejscu, w tym w szczególności w rozdziale regulującym nawiązanie stosunku pracy, ustawa o służbie cywilnej nie wskazuje właściwości sądów administracyjnych.

W piśmie procesowym z dnia 5 lutego 2016 r. skarżący zawarł polemikę ze stanowiskiem organu wyrażonym w odpowiedzi na skargę i wyjaśnił, że skarga dotyczy niedopuszczenia skarżącego do ostatniego etapu konkursu – rozmowy kwalifikacyjnej i w rezultacie tego bezpodstawnego zachowania się organu przez uchylenie się od zatrudnienia skarżącego na tym stanowisku. Wskazując na zakres kognicji sądów administracyjnych wywiódł, powołując się także na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2006 r., III PZP 1/06, że skoro konkurs przeprowadził formalnie Dyrektor Generalny DUW, który jest jednym z organów administracji rządowej, a tym samym stanowi organ administracji publicznej, zatem czynności tego organu dokonywane przez działanie albo zaniechanie lub nawet przeciwdziałanie (tak w niniejszym wypadku) są czynnościami w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

W odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 5 lutego 2016 r. organ wskazał, że rozpatrywana sprawa dotyczy niedopuszczenia skarżącego do trzeciego etapu konkursu, a zatem rzekomego naruszenia przez organ przepisów u.s.c. Powołując się na glosę do uchwały SN z dnia 29 czerwca 2006 r., III PZP 1/06 wskazano, że powstały spór jest sporem o roszczenie dotyczące stosunku pracy, o którym mowa w art. 9 ust. 2 u.s.c. Wywiedziono dalej, że przepis tn ustanawia zasadę domniemania właściwości sądu pracy jako właściwego do rozpoznawania sporów o roszczenia dotyczące stosunku pracy w służbie cywilnej. Jako przepis lex specialis deroguje on normę generalną zawartą w art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a.

W kolejnym piśmie z dnia 4 kwietnia 2016 r. skarżący podtrzymał zarzuty i wnioski skargi oraz wskazał, że dopuszczenie skarżącego do ostatniego etapu naboru byłoby prawnie równoznaczne z uprawnieniem skarżącego (a tym samym obowiązkiem organu) do zatrudnienia go na stanowisku z tytułu przysługującego mu prawa pierwszeństwa w zatrudnieniu ze względu na jego status osoby niepełnosprawnej. Podkreślił, że art. 9 u.s.c. należy postrzegać jako wyjątek w przekazaniu spraw z zakresu prawa pracy tej państwowo - publicznej formacji urzędniczej sądownictwu powszechnemu i należy dodać, że zgodnie z zasadami wykładni prawa wyjątki interpretuje się ścieśniająco. Zatem w żadnym razie nie stanowi sporu cywilnego zaskarżenie wadliwości działania organu, co do podjęcia przezeń wobec zewnętrznego podmiotu - skarżącego - bezpodstawnej czynności niedopuszczenia go do ostatniego etapu naboru i tym samym bezprawnego odebrania skarżącemu przez prowadzący nabór podmiot władzy publicznej prawa do zatrudnienia na stanowisku administracyjnym.

Postanowieniem z dnia 7 lipca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wr 13/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę. Sąd wskazał, że w przepisach u.s.c. ustawodawca określił tryb naboru na wolne stanowisko pracy w służbie cywilnej, pozostawiając jednak pracodawcy swobodę w dokonaniu wyboru najlepszego kandydata spośród zgłoszonych ofert. Żaden przepis nie przewiduje wydania decyzji administracyjnej lub postanowienia w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. w zakresie czynności związanych z przeprowadzeniem konkursu. Także czynności komisji konkursowej nie mieszczą się w zakresie § 2 pkt 4 powołanego przepisu. Celem konkursu jest wyłonienie kandydata na stanowisko urzędnicze, a następnie doprowadzenie do nawiązania stosunku pracy, co wyklucza powstanie uprawnień do zajmowania danego stanowiska, jako uprawnień wynikających wprost z przepisów prawa. Oznacza to, że każda z czynności komisji konkursowych podejmowanych w toku naboru wymyka się spod kontroli sądu administracyjnego. Ponadto komisji konkursowej nie można przypisać cech organu administracji publicznej określonych w art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., bowiem nie sposób wskazać przepisów, które nadawałyby komisji taki atrybut.

W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił m. in. naruszenie art. 29a ust. 1 i ust. 2 u.s.c. przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż skarżący nie wywodził bezpośrednio z tych przepisów swojego uprawnienia, lecz uprawnienie to wywiódł na podstawie tych przepisów, głównie w oparciu o fakt bycia osobą niepełnosprawną. Na podstawie art. 29a ust. 1 i ust. 2 u.s.c. osobie niepełnosprawnej przysługuje prawo pierwszeństwa w zatrudnieniu przed innymi kandydatami, chociażby uzyskali lepsze wyniki. Ponadto procedowanie komisji konkursowej należy traktować jako procedowanie dyrektora generalnego urzędu, który odpowiada za wszystkie czynności komisji. Wobec tego obowiązkiem dyrektora generalnego, prowadzącego nabór przez komisję konkursową, było dopuszczenie skarżącego do rozmowy kwalifikacyjnej, co w rezultacie skutkowałoby zatrudnieniem skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 2852/17 uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. NSA wskazał, że co do zasady nie można uznać za wadliwy pogląd Sądu I instancji, że czynności komisji wymykają się spod kontroli sądu administracyjnego. Jednakże umknęło Sądowi I instancji, że skarżący w istocie skierował skargę przeciwko Dyrektorowi Generalnemu Urzędu, a z treści zarzutów wynika, że nie kwestionuje on wyłącznie działania polegającego na odmowie dopuszczenia go do kolejnego etapu konkursu, ale także w konsekwencji zarzuca "uchylenie się od zatrudnienia skarżącego". Skarżący kwestionuje zatem wynik postępowania konkursowego. Sąd I instancji, skupiając się na ocenie działania komisji, w istocie nie rozważył w całości rzeczywistego żądania skarżącego. Uzasadniony jest więc zarzut naruszenia art. 134 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji winien przede wszystkim jednoznacznie ustalić przedmiot skargi, co wymaga analizy i odniesienia do tych regulacji normatywnych, na podstawie których może skarżącemu w danej sprawie przysługiwać skarga do sądu.

W piśmie z dnia 19 marca 2018 r. skarżący wskazał, że postępowanie dotyczy zaskarżenia niedopuszczenia skarżącego do rozmowy kwalifikacyjnej w konkursie, w efekcie czego organ uniknął zatrudnienia niepełnosprawnego skarżącego. Nie można zgodzić się, jakoby skarżący nie dysponował umiejętnością komunikacji pisemnej na poziomie odpowiednim do poprawnego wykonywania zadań na spornym stanowisku. Organ arbitralnie przypisał punktację do zadań wykonanych przez uczestników konkursu. Arbitralność w szacowaniu umiejętności komunikacji pisemnej u uczestników naboru nie odzwierciedlała faktycznego poziomu tej umiejętności. Skarżący spełnił warunek umiejętności komunikacji pisemnej. W efekcie niedopuszczenia skarżącego do rozmowy kwalifikacyjnej organ uniknął zatrudnienia skarżącego na stanowisku.

W piśmie z dnia 18 kwietnia 2018 r. organ podtrzymał dotychczasowe twierdzenia, że skarżący zgłosił roszczenie cywilno – prawne, a ściślej prawno – pracownicze, ale z pewnością nie administracyjnoprawne i wniósł o odrzucenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. 2016 , poz. 1066) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W przypadku niezgodności z prawem aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., sąd uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności, nadto sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa (art. 146 § 1 i § 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpatrywanej sprawie, Sąd pierwszej instancji związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 2852/17. NSA wyraził pogląd, że Sąd I instancji, skupiając się na ocenie działania komisji, w istocie nie rozważył w całości rzeczywistego żądania skarżącego. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji winien jednoznacznie ustalić przedmiot skargi, co wymaga analizy i odniesienia do tych regulacji normatywnych, na podstawie których może skarżącemu w danej sprawie przysługiwać skarga do sądu.

Z treści skargi wynika, że dotyczy ona niedopuszczenia skarżącego przez komisję konkursową do trzeciego etapu konkursu na stanowisko starszego specjalisty i w rezultacie tej czynności uchylenie się przez Dyrektora Generalnego Urzędu Wojewódzkiego od zatrudnienia skarżącego na tym stanowisku. Jak podał skarżący, jako osobie niepełnosprawnej przysługuje mu pierwszeństwo w zatrudnieniu i zakwalifikowanie skarżącego przez komisję konkursową do ostatniego etapu konkursu skutkowałoby obowiązkiem zatrudnienia go przez Dyrektora Generalnego na stanowisku starszego specjalisty.

W pierwszej kolejności w rozpatrywanej sprawie należy rozważyć właściwość sądu administracyjnego do rozpoznania skargi. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postepowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Rozważenia wymaga więc, czy skarga została wniesiona na czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W tym celu należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1111), dalej u.s.c. W myśl przepisów obowiązujących w dacie przeprowadzania konkursu na stanowisko starszego specjalisty, kwestie związane z naborem kandydatów do korpusu służby cywilnej zostały uregulowane w rozdziale 3 u.s.c., zatytułowanym "nawiązanie stosunku pracy w służbie cywilnej". Z art. 26 ust. 1 u.s.c wynika, że dyrektor generalny urzędu organizuje nabór kandydatów do korpusu służby cywilnej, z zastrzeżeniem przepisów rozdziału 4 (dotyczy wyższych stanowisk w służbie cywilnej). Dyrektor generalny urzędu, z zastrzeżeniem art. 39, ma obowiązek upowszechniać informację o wolnych stanowiskach pracy w służbie cywilnej przez umieszczenie ogłoszenia o naborze w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów (art. 28 ust. 1 u.s.c.). Zgodnie z art. 29a ust. 1 i 2 u.s.c., w toku naboru komisja, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 5, wyłania nie więcej niż pięciu najlepszych kandydatów, spełniających wymagania niezbędne oraz w największym stopniu spełniających wymagania dodatkowe, których przedstawia dyrektorowi generalnemu urzędu celem zatrudnienia wybranego kandydata. Jeżeli w urzędzie wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych, w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia ogłoszenia o naborze, jest niższy niż 6%, pierwszeństwo w zatrudnieniu przysługuje osobie niepełnosprawnej, o ile znajduje się w gronie osób, o których mowa w ust. 1.

Stosownie do treści art. 30 u.s.c. z przeprowadzanego naboru sporządza się protokół, który zawiera:

1) określenie stanowiska pracy, na które był prowadzony nabór, liczbę kandydatów oraz imiona, nazwiska i miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego nie więcej niż 5 najlepszych kandydatów wraz ze wskazaniem kandydatów niepełnosprawnych o ile do przeprowadzonego naboru stosuje się przepis art. 29a ust. 2, przedstawianych dyrektorowi generalnemu;

2) liczbę nadesłanych ofert, w tym liczbę ofert niespełniających wymogów formalnych;

3) informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

4) uzasadnienie dokonanego wyboru;

5) skład komisji przeprowadzającej nabór.

Z kolei w myśl art. 31 u.s.c. dyrektor generalny urzędu niezwłocznie po przeprowadzonym naborze upowszechnia informację o wyniku naboru przez umieszczenie jej w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu, w Biuletynie urzędu oraz w Biuletynie Kancelarii. Informacja ta zawiera nazwę i adres urzędu, określenie stanowiska pracy, imię i nazwisko wybranego kandydata oraz jego miejsce zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu Cywilnego.

Z powołanych przepisów wynika, że ustawodawca określając tryb naboru na wolne stanowiska pracy w służbie cywilnej, pozostawił pracodawcy swobodę w dokonaniu wyboru najlepszego kandydata spośród zgłoszonych ofert. Odnośnie poszczególnych czynności związanych z przeprowadzeniem konkursu przepisy u.s.c. nie przewidują wydawania decyzji administracyjnych lub postanowień w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

Poszczególnych czynności komisji konkursowej nie można również zakwalifikować jako aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Celem konkursu jest wyłonienie najlepszego kandydata na stanowisko urzędnicze. Przejście do następnego etapu konkursu nie jest więc uprawnieniem wynikającym wprost z przepisów prawa, w tym z przepisów u.s.c.

Procedura konkursowa stanowi zamknięty ciąg czynności wyłonionej przez dyrektora generalnego urzędu komisji jako organu pomocniczego, które to czynności kończą się wraz z wydaniem protokołu z przeprowadzonego naboru ( art. 30 u.s.c.). Poszczególne czynności komisji konkursowej podejmowane w toku postępowania konkursowego nie mają charakteru samodzielnego i odrębnego. Stanowią pewien ciąg zdarzeń, a etapem kończącym to postępowanie jest protokół z przeprowadzonego naboru, na podstawie którego dyrektor generalny urzędu ma obowiązek niezwłocznej publikacji wyników konkursu, co z kolei dopiero stanowi podstawę nawiązania stosunku pracy z osobą wyłonioną w drodze tego konkursu. Oznacza to, że każda z czynności komisji konkursowej podejmowanych w toku naboru, bez względu na to, w którym etapie konkursu została podjęta, wymyka się spod kontroli sądu administracyjnego. Dotyczy to również skarżonej czynności niedopuszczenia strony do trzeciego etapu konkursu.

Żadna z czynności podjętych w postępowaniu konkursowym przez komisję, w tym czynność polegająca na odmowie dopuszczenia kandydata do kolejnego etapu postępowania konkursowego, w tym przypadku rozmowy kwalifikacyjnej, nie mieści się w kategorii aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Także NSA w postanowieniu z dnia 12 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 2852/17, wydanym w rozpatrywanej sprawie stwierdził, że nie można uznać za wadliwy pogląd Sądu pierwszej instancji, że czynności komisji konkursowej wymykają się spod kontroli sądu administracyjnego.

Przedmiotem skargi jest również "uchylenie się przez Dyrektora Generalnego Urzędu Wojewódzkiego od zatrudnienia skarżącego" na stanowisku starszego specjalisty. Jak podał skarżący, jako osobie niepełnosprawnej przysługuje mu pierwszeństwo w zatrudnieniu zgodnie z art. 29a ust. 2 u.s.c. i zakwalifikowanie skarżącego przez komisję konkursową do ostatniego etapu konkursu skutkowałoby obowiązkiem zatrudnienia go przez Dyrektora Generalnego. Należy zaznaczyć, że nawiązanie stosunku pracy z kandydatem wyłonionym w drodze konkursu nie wymaga wydania decyzji administracyjnej ani postanowienia w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 35 ust. 1 u.s.c. stosunek pracy pracownika służby cywilnej nawiązuje się na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony lub na czas określony. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 3 u.s.c. w przypadku osób podejmujących po raz pierwszy pracę w służbie cywilnej umowę o pracę zawiera się na czas określony wynoszący 12 miesięcy. Przepisy u.s.c. nie przewidują również wydania decyzji administracyjnej ani postanowienia w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. w stosunku do pozostałych kandydatów, nie wyłonionych w drodze konkursu, w tym również do osób niepełnosprawnych.

Niezatrudnienie kandydata biorącego udział w konkursie nie można również zakwalifikować jako aktu lub czynności, o których mowa w w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Uprawnienie do zajmowania danego stanowiska nie jest bowiem uprawnieniem wynikającym wprost z przepisów prawa, w tym z przepisów u.s.c. Dotyczy do to również kandydatów niepełnosprawnych. Pierwszeństwo w zatrudnieniu przysługuje osobie niepełnosprawnej, o ile znajdzie się w gronie pięciu najlepszych kandydatów wytypowanych przez komisję konkursową, a wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych w urzędzie jest niższy niż określony w ustawie. Natomiast skarżący nie został wytypowany przez komisję konkursową do grona najlepszych kandydatów, a więc nie przysługiwało mu uprawnienie do zatrudnienia wynikające z przepisów prawa.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne, bowiem skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.