Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 734/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Służba Bezpieczeństwa
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: par. 48, par. 51 ust. 1, par. 52 ust. 1, par. 53
journal: Dz.U. 2004 nr 272 poz 2690
law: Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań  dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.) Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Andrzej Góraj Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi P. Z. na postanowienie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Dyrektora Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., działając na podstawie art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.), dalej: "ustawa o ABW oraz AW", § 51 ust. 4 pkt 1 w związku z § 35 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 272, poz. 2690 ze zm.), dalej: "rozporządzenie", utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Delegatury ABW w O. nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego ostatecznym orzeczeniem z dnia [...] października 2013 r.

Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] września 2013 r. Dyrektor Delegatury ABW w O. wydał postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko [...] P. Z. - zastępcy Naczelnika Wydziału [...] Delegatury ABW w O., obwinionemu o naruszenie dyscypliny służbowej w ten sposób, że wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi wynikającemu z zapisów § 41 ust. 5 Zarządzenia nr 4 Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 18 stycznia 2011 r. w sprawie szczególnych zasad organizacji i funkcjonowania kancelarii tajnych oraz sposobu i trybu przetwarzania informacji niejawnych i jawnych w ABW, zaniechał wykonania czynności służbowej w postaci wprowadzenia do dnia [...] czerwca 2012 r. do systemu ERD lub ESOD pozostających w jego dyspozycji dokumentów noszących znamiona dokumentów niejawnych, które nie zostały zaewidencjonowane w innych ewidencjach prowadzonych w Delegaturze ABW w O., tym samym nie wykonał polecenia służbowego Szefa ABW, tj. o czyn określony w § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.

Na mocy orzeczenia z dnia [...] października 2013 r. Dyrektor Delegatury ABW w O. uznał, iż P. Z. jest winny naruszenia dyscypliny służbowej, jednakże ze względu na przedawnienie karalności w dniu [...] czerwca 2013 r., na podstawie art. 147 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW, odstąpił od wymierzenia kary. Przedmiotowe orzeczenie stało się ostateczne.

W dniu [...] listopada 2014 r. [...] P. Z. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznym orzeczeniem z dnia [...] października 2013 r. i uchylenie ww. orzeczenia. Jako podstawę wznowienia powołał § 48 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia stanowiący, że postępowanie dyscyplinarne wznawia się, jeżeli orzeczenie wydano z naruszeniem przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia.

Motywując wniosek P. Z. zakwestionował fakt naruszenia dyscypliny służbowej poprzez zaniechanie wprowadzenia do dnia [...] czerwca 2012 r. do systemu ERD lub ESOD pozostających w jego dyspozycji dokumentów noszących znamiona materiałów niejawnych. Zarzucił również naruszenie § 23 ust. 2 rozporządzenia poprzez niezgodne z prawem wydłużenie postępowania dyscyplinarnego. Wskazał także, iż postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone pomimo zaistnienia przesłanki przedawnienia karalności określonej w § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Dyrektor Delegatury ABW w O. odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem z dnia [...] października 2013 r., wskazując w uzasadnieniu, że w sprawie nie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania.

Organ stwierdził, iż P. Z. zarzucił obrazę przepisu § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, zgodnie z którym postępowania nie wszczyna się, a wszczęte umarza, gdy nastąpiło przedawnienie, o którym mowa w art. 147 ustawy o ABW i AW. Według strony zaistniała negatywna przesłanka do wszczęcia i prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, gdyż od dnia popełnienia czynu upłynął co najmniej rok. Z tym stanowiskiem, zdaniem organu, nie można się zgodzić, ponieważ o ograniczeniach dotyczących wszczynania postępowania dyscyplinarnego, a następnie jego prowadzenia z tytułu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, z powodu przedawnienia mówi tylko ust. 1 artykułu 147 ww. ustawy, który stanowi, iż nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 90 dni od dnia otrzymania przez przełożonego, o którym mowa w art. 151, wiadomości o popełnieniu przewinienia lub naruszenia dyscypliny służbowej. Natomiast art. 147 ust. 2 ustawy, na który powołano się w orzeczeniu z dnia [...] października 2013 r., wskazując jako przeszkodę do prowadzania postępowania, dotyczy tylko możliwości ukarania karą dyscyplinarną. Zgodnie z jego brzmieniem, nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie roku od dnia popełnienia czynu, o którym mowa w ust. 1. Nie ma więc mowy w przepisach ustawy o innym terminie, niż 90-dniowy termin przedawnienia wymieniony w art. 147 ust. 1 ustawy, który ograniczałby możliwość wszczęcia i prowadzenia postępowania dyscyplinarnego z tytułu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Termin ten został dochowany. Natomiast inna sytuacja ma miejsce wówczas, gdy przewinienie dyscyplinarne stanowi dodatkowo przestępstwo (art. 147 ust. 3 ustawy). Przedawnienie karalności dyscyplinarnej następuje wówczas dopiero z upływem okresu przedawnienia karalności przestępstwa.

Zdaniem organu, biorąc pod uwagę hierarchię aktów prawnych, zapisy ustawy o ABW i AW mają pierwszeństwo stosowania przed aktami wykonawczymi, jakim jest ww. rozporządzenie. Z interpretacji art. 147 ust. 2 ustawy wynika jednoznacznie, że nie ma przeszkód do tego, aby prowadzić postępowanie dyscyplinarne (nie ma mowy o zakazie wszczynania postępowania dyscyplinarnego, jak to zostało określone w art. 147 ust. 1 ustawy), a jedyne ograniczenie dotyczy możliwości wymierzenia kary dyscyplinarnej po upływie określonego terminu - jednego roku od dnia popełnienia czynu.

W zażaleniu z dnia [...] stycznia 2015 r. P. Z. wniósł o uchylenie powyższego postanowienia i wznowienie postępowania dyscyplinarnego zakończonego orzeczeniem Dyrektora Delegatury ABW w O. z dnia [...] października 2013 r. W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko dotyczące naruszenia przez organ § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sytuacji przedawnienia karalności.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Motywując powołane na wstępie postanowienie wskazał, iż w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek wymienionych w § 48 ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia uzasadniających wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Stwierdził, iż Dyrektor Delegatury ABW w O. w sposób obszerny i klarowny odniósł się do zarzutów podniesionych przez P. Z. we wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Argumentacja ta pozostaje w pełni aktualna w kontekście zarzutów sformułowanych w zażaleniu. Wskazał również, iż niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.". Zgodnie bowiem z § 53 ww. rozporządzenia, w sprawach nieuregulowanych w rozporządzeniu, w zakresie postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lutego 2015 r. P. Z. zarzucił naruszenie § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w zw. z art. 152 ust. 1 pkt 3 ustawy o ABW oraz AW, art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi skarżący podniósł w szczególności, iż postępowanie dyscyplinarne zakończone orzeczeniem z dnia [...] października 2013 r. zostało wszczęte z naruszeniem § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, które to naruszenie mogło mieć wpływ na treść orzeczenia. W uzasadnieniu ww. orzeczenia organ uznał skarżącego winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i odstąpił od wymierzenia kary ponieważ, jak wskazał, "ewentualne przesłuchania, a następnie konfrontacje z udziałem byłych przełożonych nie spowodowałyby jednak zwrotu w przedmiotowym postępowaniu, albowiem w sprawie zachodzą dodatkowo przesłanki określone w art. 147 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW z dnia 24 maja 2002 r. A mianowicie, zgodnie z treścią tego przepisu nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie roku od dnia popełnienia czynu. Ponieważ datą graniczną przedmiotowego obowiązku był dzień [...] czerwca 2012 r., przedawnienie karalności obecnych funkcjonariuszy nastąpiło w dniu [...] czerwca 2013 r.". Biorąc pod uwagę powyższe oczywistym jest, że postępowanie dyscyplinarne nigdy nie powinno zostać przeprowadzone, zaś orzeczenie nigdy nie powinno zostać wydane.

W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w sprawie niniejszej zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego ostatecznym orzeczeniem Dyrektora Delegatury ABW w O. z dnia [...] października 2013 r.

Na wstępie wskazać należy, że kwestie postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w tym tryb wznawiania postępowania dyscyplinarnego, zostały uregulowane w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 272, poz. 2690 ze zm.). Zgodnie z § 53 ww. rozporządzenia, w sprawach nieuregulowanych w rozporządzeniu, w zakresie postępowania dyscyplinarnego, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

Zgodnie z § 48 rozporządzenia postępowanie dyscyplinarne zakończone ostatecznym orzeczeniem wznawia się, jeżeli: (1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się fałszywe, (2) zostały ujawnione istotne dla sprawy nowe fakty lub dowody, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego, (3) orzeczenie wydano z naruszeniem przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia, (5) orzeczenie zostało wydane na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Stosownie do § 51 ust. 1 rozporządzenia przełożony, który wydał orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne, wznawia lub odmawia wznowienia postępowania dyscyplinarnego w drodze postanowienia.

Zaznaczenia wymaga, iż celem postępowania wznowieniowego nie jest weryfikacja orzeczenia w ramach kontroli instancyjnej, lecz potwierdzenie zaistnienia określonych przyczyn wznowieniowych i ich ewentualnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. W przepisach rozporządzenia zostało szczegółowo określone wystąpienie jakich przesłanek może doprowadzić do wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego już ostatecznym orzeczeniem.

Zgodnie z § 52 ust. 1 rozporządzenia, podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia stanowi postanowienie o wznowieniu postępowania. Dopiero na tym etapie postępowania organ dyscyplinarny uprawniony jest do przeprowadzenia czynności dowodowych co do przyczyn wznowienia. Natomiast wstępne badanie, któremu podlega wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, ma charakter formalno-merytoryczny. Oznacza to, że organ sprawdza, czy w sprawie nie występują negatywne przesłanki określone w § 48 ust. 2 i § 49 rozporządzenia oraz czy wnioskujący o wznowienie funkcjonariusz wykazał zaistnienie rzeczywistych podstaw do wznowienia. Dopiero gdy przedstawione przez stronę powody uzasadniające wznowienie postępowania wskazują na zaistnienie rzeczywistych podstaw wznowieniowych, może dojść do wznowienia postępowania dyscyplinarnego, w trakcie którego organ będzie już podejmował czynności procesowe dla ustalenia, czy podane przez stronę podstawy wznowieniowe istnieją. Przy rozważaniu przesłanek wznowienia postępowania chodzi zatem o prawdopodobieństwo wydania orzeczenia co do swej istoty odmiennego od rozstrzygnięcia dotychczasowego.

Zauważyć również należy, że w sytuacji złożenia przez funkcjonariusza wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, to na stronie wnioskującej ciąży obowiązek wykazania, że wskazywane przez nią konkretne okoliczności odpowiadają określonym w przepisach rozporządzenia przesłankom wznowieniowym. Strona powinna wskazać, jakie dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, są fałszywe, ujawnić istotne dla sprawy nowe fakty i dowody, które nie były znane w toku postępowania, przywołać te przepisy, które naruszono przy wydawaniu orzeczenia i jakie to naruszenie mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, zwrócić uwagę organu, że orzeczenie organu zostało wydane na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione.

Mając na względzie powyższe uwagi natury ogólnej, w ocenie Sądu, organ błędnie uznał, iż w realiach niniejszej sprawy nie istniały podstawy do wznowienia postępowania dyscyplinarnego.

Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania, zakończonego ostatecznym orzeczeniem z dnia [...] października 2013 r., podał jako podstawę prawną żądania § 48 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia wskazując, iż orzeczenie dyscyplinarne zostało wydane z naruszeniem § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, które to naruszenie mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza, gdy nastąpiło przedawnienie, o którym mowa w art. 147 ustawy o ABW oraz AW. Powołany przepis jest jednoznaczny w swej treści i nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych. Nadto, ma zastosowanie do całej treści art. 147 ww. ustawy, nie zaś do jego wybranych jednostek redakcyjnych.

Przepis art. 147 ust. 1 ustawy stanowi, iż nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 90 dni od dnia otrzymania przez przełożonego wiadomości o popełnieniu przewinienia lub naruszeniu dyscypliny służbowej (przedawnienie ścigania). Z kolei zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu, nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie roku od dnia popełnienia czynu, o którym mowa w ust. 1 (przedawnienie karalności). Natomiast w przypadku, gdy czyn, o którym mowa w ust. 1, stanowi jednocześnie przestępstwo, przedawnienie karalności dyscyplinarnej następuje dopiero z upływem okresu przedawnienia karalności przestępstwa (ust. 3).

Z treści orzeczenia dyscyplinarnego z dnia [...] października 2013 r., jak i ze stanowiska wyrażonego przez Dyrektora Delegatury ABW w O. w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2015 r. wynika, że początek biegu terminu przedawnienia karalności przypadał na dzień [...] czerwca 2012 r., który stanowił "datę graniczną" zaniechania dopełnienia przez skarżącego obowiązku wprowadzenia do systemu ERD lub ESOD pozostających w jego dyspozycji dokumentów niejawnych. Zatem przedawnienie karalności dyscyplinarnej nastąpiło w dniu [...] czerwca 2013 r. Po tej dacie brak było podstaw prawnych do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.

Tymczasem postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącego zostało wszczęte przez organ I instancji postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., a więc już po upływie terminu przedawnienia karalności, o którym mowa w art. 147 ust. 2 ustawy o ABW i AW. W takiej sytuacji, mając na względzie dyspozycję zawartą w § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, organ winien postępowanie dyscyplinarne umorzyć.

Organ wydał natomiast orzeczenie dyscyplinarne, w którym uznał wyżej wymienionego winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i odstąpił od wymierzenia kary błędnie wskazując jako podstawę prawną m.in. art. 147 ust. 2 ustawy o ABW i AW oraz § 27 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia.

Zwrócić należy przy tym uwagę, że kryteria, jakie przełożony powinien uwzględnić przy wymiarze kary dyscyplinarnej oraz w przypadku odstąpienia od jej wymierzenia, określa § 28 ust. 1 rozporządzenia, który nie wymienia jednak przesłanki przedawnienia karalności. Odstąpienie od wymierzenia kary w świetle ww. przepisu może mieć miejsce wówczas, gdy z poczynionych ustaleń jednoznacznie wynika, że czyn podlegający odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariusza został popełniony i obwiniony jest jego sprawcą, jednak rodzaj i waga czynu, charakter obowiązków służbowych, które obwiniony naruszył lub których nie dopełnił, okoliczności, w jakich czyn został popełniony, pobudki jego popełnienia, stopień winy, zachowanie się obwinionego przed i po popełnieniu czynu, okres pozostawania obwinionego w służbie i jego opinię służbową - pozwalają przełożonemu na uznanie, że cele wychowawcze i zapobiegawcze kary zostaną w ten sposób wobec obwinionego osiągnięte.

Końcowo Sąd zauważa, iż nie można podzielić stanowiska organu I instancji, że dyspozycja § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia odnosi się wyłącznie do art. 174 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW. Taka interpretacja jest nieuprawniona na gruncie ww. przepisu, z którego jednoznacznie wynika, że postępowanie dyscyplinarne podlega umorzeniu, jeśli nastąpiło przedawnienie, o którym mowa w art. 147 ustawy, a więc również w przypadku przedawnienia karalności, o którym mowa w ust. 2.

Zaznaczyć przy tym należy, że ww. rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 152 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW, który stanowi, że Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji, szczegółowe zasady i tryb udzielania wyróżnień, przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych, wymierzania i wykonywania kar oraz odwoływania się od wymierzonych kar, a także właściwość przełożonych w tych sprawach, z uwzględnieniem m.in. przypadków naruszania dyscypliny i przypadków, w których postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się (pkt 3). Przepis § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w powołanym wyżej brzmieniu realizuje zatem delegację ustawową w przedmiotowym zakresie.

Niezrozumiałe są również, wyrażone na etapie postępowania w sprawie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego, wątpliwości organu I instancji co do tego, czy w okolicznościach niniejszej sprawy "termin przedawnienia z tytułu zaniechania wykonania polecenia służbowego nie powinien być liczony od dnia ujawnienia nieprawidłowości, a więc od końca czerwca 2013 r.", skoro w orzeczeniu dyscyplinarnym - zarówno w jego komparycji, jak i w uzasadnieniu - jako datę graniczną zaniechania wykonania czynności służbowej przez obwinionego jednoznacznie wskazano [...] czerwca 2012 r. Daty popełnienia czynu podlegającego odpowiedzialności dyscyplinarnej nie można utożsamiać z datą ujawnienia jego popełnienia (czy też zaniechania wykonania określonej czynności służbowej).

Konkludując stwierdzić należy, że wydane w niniejszej sprawie postanowienia w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego podlegały uchyleniu. W ocenie Sądu skarżący zasadnie powołał się bowiem na przesłankę wznowienia postępowania, o której mowa w § 48 ust. 1 pkt 3 w związku z § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia.

Nie można natomiast zgodzić się ze skarżącym, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Zapis § 53 rozporządzenia jednoznacznie wskazuje, że rozstrzygnięcie kwestii odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy ABW nie następuje w formie decyzji administracyjnej, lecz w formie orzeczenia, które podlega kontroli sądowej wyłącznie w aspekcie jego zgodności z przepisami regulującymi odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariuszy zawartymi w ustawie o ABW oraz AW i w rozporządzeniu. W świetle tych regulacji do prawomocnych orzeczeń dyscyplinarnych nie można zastosować postępowania nadzorczego w postaci stwierdzenia nieważności, określonego w art. 156 i nast. k.p.a., zaś jedyną dopuszczalną formą weryfikacji orzeczenia dyscyplinarnego jest wznowienie postępowania uregulowane w Rozdziale 8 rozporządzenia.

Rozpatrując sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę dokonaną powyżej ocenę prawną.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.