Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1594/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 87 poz 960
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 lipca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędziowie sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 czerwca 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 3176/02 w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 15 czerwca 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 3176/02 oddalił skargę K. B. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] ([...]), utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...], którą Wójt Gminy Z., na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.), orzekł o wymeldowaniu B. K. A. s. M. ur. [...] w C. z pobytu stałego w miejscowości Ż. nr [...] gm. Z., woj. ś.

Podejmując decyzję o wymeldowaniu ustalono, iż bezspornym jest, że K. B. od 2000 r. nie przebywa w lokalu, w którym jest zameldowany na pobyt stały. K. B. opuścił lokal na skutek nieporozumień rodzinnych, nie podejmował jednak żadnych środków prawnych w celu przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu, w którym był zameldowany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę uznał ją za nieuzasadnioną bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Fakt opuszczenia miejsca stałego pobytu jest bezsporny i niekwestionowany przez samego skarżącego. Podnoszone przez skarżącego przyczyny opuszczenia lokalu i powody, dla których nie powinien być wymeldowany, nie stanowią przesłanek wymeldowania.

Wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] sygn. akt [...] związek małżeński K. B. i Z. B. został rozwiązany przez rozwód, ograniczono też władzę rodzicielską skarżącego nad małoletnimi dziećmi oraz nakazano usunięcie K. B. z mieszkania położonego w Ż. nr [...].

Opuszczenie lokalu przez skarżącego i niepodejmowanie żadnych kroków prawnych umożliwiających powrót do lokalu jest równoznaczne w świetle orzecznictwa z dobrowolnym opuszczeniem lokalu.

K. B. reprezentowany przez pełnomocnika w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 czerwca 2005 r., zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

– "rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r.) poprzez nieuwzględnienie przesłanek na korzyść K. B., tj. że posiada on udział w majątku objętym wspólnością małżeńską majątkową, co wpływa na konieczność, że do czasu zniesienia tej wspólności i podziału majątku dorobkowego Z. B. nie może składać oświadczeń procesowych samodzielnie i do każdego jej oświadczenia, aby było ważne jest wymagane potwierdzenie przez K. B.".

Wskazując na powyższy zarzut pełnomocnik skarżącego wnosi "o uchylenie zaskarżonych orzeczeń i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wójta Gminy Z.".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

Zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia, gdyż zaskarżony wyrok oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego, utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, którą zgodnie z ww. przepisem, dokonano wymeldowania osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu. Okoliczność ta jest bezsporna i nie kwestionuje jej również skarżący. Natomiast argumentacja przedstawiona w skardze kasacyjnej, wskazująca na niedopuszczalność wymeldowania skarżącego, ponieważ nie został dokonany podział majątku wspólnego małżonków, nie znajduje żadnego potwierdzenia w przepisach obowiązującego prawa. Wymeldowanie osoby w trybie ww. art. 15 ust. 2 ustawy nie jest uzależnione ani od wskazania nowego miejsca zamieszkania, ani też od wcześniejszego uregulowania spraw majątkowych. Powoływane w skardze kasacyjnej przepisy Kodeksu cywilnego, czy też konstytucyjna ochrona własności, nie mają żadnego związku z zaskarżonym wyrokiem, czy też przedmiotem decyzji kontrolowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.

Wymeldowanie osoby z miejsca pobytu stałego w okolicznościach określonych w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, odbywa się w drodze decyzji administracyjnej na podstawie przepisów prawa administracyjnego, nie zaś w oparciu o przepisy Kodeksu cywilnego, czy też przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.