Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 422/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2022-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 pkt 3, art. art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: par. 124 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2014 poz 1853
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje  paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 14 września 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 września 2022 roku sprawy ze skargi D. B. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że dnia 17 września 2021 roku do Starostwa Powiatowego w Mrągowie wpłynął wniosek spółki M Sp. z o.o. będącą inwestorem o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wielostanowiskowym oraz z infrastrukturą towarzyszącą przy ul. [...] w A, działka nr ewid. [...], obr. [...] oraz działka nr ewid. [...], obr. [...], miasto A.

Starosta Mrągowski (organ I instancji) decyzją z 23 grudnia 2021 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wielostanowiskowym oraz infrastrukturą towarzyszącą przy ul. [...] w A, działka nr ewid. [...], obr. [...] oraz działka nr ewid. [...], obr. [...], miasto A.

W ocenie organu I instancji roboty budowlane na działkach objętych wnioskiem nie zostały rozpoczęte, a zgodnie z wyjaśnieniem inwestora trwają prace geodezyjne oraz prace związane z planem remediacji. Inwestor uzyskał wymaganą prawem decyzję z 17 listopada 2021 r. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie, który ustalił plan remediacji historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi na terenie nieruchomości o nr [...] obr. [...] miasta A i [...] obręb [...] miasta A położonych przy ul. [...] w A. Starosta zgodnie z opinią rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz opinią Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej uznał, że dla planowanej inwestycji ma zastosowanie § 124 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, umożliwiający zmniejszenie o połowę wymaganej odległości budynku wielorodzinnego od odmierzaczy gazu płynnego.

Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł D. B. (dalej jako: strona, skarżący).

Wojewoda Warmińsko-Mazurski pismem z 8 lutego 2022 r. wezwał stronę do wyjaśnienia treści odwołania w zakresie stawianych zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W dniu 11 lutego 2022 r. do tut. Urzędu wpłynęło uzupełnienie odwołania skarżącego. Zarzucił on naruszenie przepisów postępowania przez organ I instancji poprzez brak dopełnienie należytej staranności w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, niedostateczne uzasadnienie przedmiotowej decyzji oraz brak zawiadomienia stron postępowania o zebraniu całokształtu materiału dowodowego. Ponadto wskazał na naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez przyjęcie, że projekt budowlany jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zatwierdzenie projektu budowlanego bez przyłączy, podczas gdy pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Nadto nawiązał również do zarzutów stawianych w piśmie z dnia 13 grudnia 2021 r.

Inwestor (działając przez pełnomocnika) wniósł odpowiedź na uzupełnienie odwołania skarżącego. W piśmie tym podniesiono zasadniczo argumentację przedstawioną już w piśmie skierowanym do Starosty Mrągowskiego z 21 grudnia 2021r., tj. to, że skarżący nie jest stroną postępowania, udzielenie pozwolenia na budowę nie jest uzależnione od przeprowadzenia remediacji terenu, projektowany budynek wielorodzinny zaprojektowany został w zgodnej z przepisami odległości od zbiorników z gazem płynnym i odmierzaczy gazu płynnego, budynek kontenerowy został posadowiony na wnioskowanym terenie w celu przeprowadzenia prac geologicznych i geodezyjnych a nie w celu rozpoczęcia budowy.

Wojewoda Warmińsko-Mazurski (Wojewoda, organ odwoławczy) decyzją z 4 kwietnia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że na działce sąsiedniej (nr [...], obr. [...]) znajduje się stacja paliw. Zlokalizowano na niej podziemne zbiorniki gazu płynnego wraz z odmierzaczami tego gazu na stanowiskach tankowania samochodów osobowych. Projektowany budynek wielorodzinny na działce nr [...], obr. [...] znajduje się w odległości 30,29 m od najbliższego odmierzacza paliw (zbiorniki zlokalizowane są w większej odległości). Choć skarżący podnosił, że możliwość zmniejszenia odległości o połowę odnosi się jedynie do podziemnych zbiorników paliw, a nie do ich odmierzaczy to organ odwoławczy stoi na stanowisku, że zastosowane rozwiązanie jest zgodne z przepisami. Potwierdza ten fakt załączona do akt opinia techniczna z dnia 08.11.2021 r. rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz pismo z dnia 29 listopada 2021 r. Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej. W ocenie organu II instancji prawidłowa wykładnia przepisów nakazuje przyjąć, że redukcja wymaganej odległości od budynków wielorodzinnych obejmuje zarówno podziemne butle z gazem, jak i służące do obsługiwania powyższych butli i funkcjonalnie z nimi związanych odmierzaczy gazu. Wojewoda podkreślił również, że nie ma żadnych przekonywujących argumentów, by w obecnie obowiązującym stanie prawnym nie można było zatwierdzić projektu budowlanego budynku i udzielić pozwolenia na jego budowę w sytuacji, gdy projekt ten nie zawiera przyłączy - choć w rozpatrywanej sprawie zawarto opis planowanych przyłączy oraz wrysowano ich planowany przebieg.

Wskazano również, że inwestor posiadając wiedzę, że teren objęty niniejszym wnioskiem został zanieczyszczony, złożył do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie stosowany wniosek o wydanie decyzji ustalającej plan remediacji. Organ zaś decyzją z 17 listopada 2021 r., ustalił plan remediacji historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi na terenie nieruchomości o nr [...], obr. [...] m. A oraz [...], obr. [...] m. A, określając sposób przeprowadzenia remediacji oraz termin jej rozpoczęcia i zakończenia.

Organ odwoławczy podkreślił, że zamierzenie budowlane jest zgodne z przepisami odrębnymi i spełnia wszelkie wymogi przez nie określone (np. dotyczące odprowadzenia wód deszczowych, zacienienia) itd.).

Skargę na decyzję Wojewody wywiódł skarżący, wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:

1. Naruszenie przepisów postępowania materialnego, a mianowicie:

- art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że projekt budowlany jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, podczas gdy naruszony został § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), dalej jako: "rozporządzenie" oraz § 124 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1853), "rozporządzenie WTP";

- art. 31 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego bez urządzeń budowlanych jakimi są przyłącza, podczas gdy zgodnie z przywołanym przepisem pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego.

2. Naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez brak dołożenia należytej staranności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wnikliwego załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy z prawidłowo przeprowadzonego postępowania odwoławczego i ponownego przeanalizowania stanu faktycznego i prawnego wynikać winna co najmniej konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji do ponownego rozpatrzenia tudzież uchylenie zaskarżonej decyzji i odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na w/w zamierzenie budowlane.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

W piśmie procesowym z 4 lipca 2022 r. skarżący przedłożył zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie przeprowadzenia przez jego działkę przyłącza energetycznego: mapę z projektowanym przyłączem cieplnym do skarżonego zamierzenia inwestycyjnego, przechodzącego przez działkę skarżącego. Podkreślił, że aktualnie prowadzone są z nim rozmowy dotyczące przeprowadzenia przez jego działkę przyłączy, na co on nie ma zamiaru wyrazić zgody. Potwierdza to w ocenie strony, że zaskarżone decyzje naruszają przepisy art. 31 ust. 1 Prawa budowlanego.

W piśmie procesowym z 7 lipca 2022 r. spółka M Sp. z o.o. (dalej jako spółka) zwróciła się o oddalenie skargi, nie zgadzając się z zarzutami zaprezentowanymi przez skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U z 2021 r., poz. 137).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia

z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy

co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2022 r., poz. 329 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowiły przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351; w skrócie "Prawo budowlane"). W pierwszej kolejności należy wskazać na przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego określający przedmiot i zakres czynności wyjaśniających, jakie winien podjąć organ administracji architektoniczno-budowlanej przed zatwierdzeniem projektu budowlanego lub udzieleniem pozwolenia na budowę. Zgodnie z tym przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Przywołany przepis określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Podnieść należy również, w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, że zgodnie z art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego projekt budowlany składa się z dwóch zasadniczych części: (1) projektu zagospodarowania działki lub terenu (sporządzonego na aktualnej mapie, obejmującego: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich) oraz (2) projektu architektoniczno-budowlanego (określającego funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 – również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osób starszych).

Co jest szczególnie istotne, tylko pierwszy z wymienionych projektów składowych – projekt zagospodarowania działki (terenu) – podlega kontroli właściwych organów w pełnym zakresie, tj. pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (zob. art. 35 ust. 1 pkt 2). Natomiast kontrola projektu architektoniczno-budowlanego, poza sprawdzeniem wymogów z art. 35 ust. 1 pkt 3–5 Prawa budowlanego, ograniczona została do kryteriów określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, tj. zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu (decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego), a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (w skrócie "decyzji "u.ś."), o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 2373, z późn. zm.; w skrócie "u.u.i.ś.").

Zróżnicowany zakres badania poszczególnych części projektu budowlanego jest silnie akcentowany w orzecznictwie sądowym (por. np. wyrok NSA z 13.01.2017 r. II OSK 1003/15, CBOSA), w którym zwraca się uwagę, że co do części architektoniczno-budowlanej organ administracji pozbawiony został zasadniczo możliwości ingerencji w merytoryczną zawartość projektu (zob. wyrok WSA z 02.08.2018 r., II SA/Po 128/18, CBOSA).

W niniejszej sprawie skarżący w pierwszej kolejności zarzucił, że naruszony został § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 124 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Według skarżącego przedmiotowy budynek zaprojektowany został błędnie w odległości mniejszej niż 60 m od odmierzacza gazu.

W ocenie Sądu stanowisko skarżącego nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Przede wszystkim należy wskazać, że stosownie do § 124 ust. 1 pkt 4 WTP magazyny butli z gazem płynnym o masie do 1350 kg, odmierzacze tego gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 60 m - od obiektów użyteczności publicznej oraz budynków mieszkalnych wielorodzinnych i zamieszkania zbiorowego. Według jednak ust. 2 pkt 3 tego przepisu odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5, mogą być zmniejszone o połowę w przypadku zbiorników podziemnych. W takim przypadku odległość od budynków mieszkalnych wielorodzinnych można zmniejszyć do 30 m.

Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika, że na działce sąsiedniej (nr [...], obr. [...]) znajduje się stacja paliw, na której usytuowane są podziemne zbiorniki gazu płynnego wraz z odmierzaczami tego gazu na stanowiskach tankowania samochodów osobowych. Projektowany budynek wielorodzinny na działce nr [...], obr. [...] znajduje się w odległości 30,29 m od najbliższego odmierzacza paliw, natomiast same zbiorniki zlokalizowane są w większej odległości. W ocenie Sądu takie rozwiązanie jest zgodne z § 124 ust. 2 pkt 3 WTP w odniesieniu do § 124 ust. 1 pkt 4 WTP. Zbiornik gazu płynnego oraz odmierzacz tego gazu stanowią funkcjonalnie ze sobą powiązane urządzenia służące do tankowania pojazdów gazem płynnym. Nie można oceniać możliwości usytuowania jednego z tych urządzeń w oderwaniu od drugiego. Dlatego dla zachowania odległości usytuowania obu urządzeń należy brać pod uwagę ich funkcjonalny związek. Takie rozumowanie prowadzi do wniosku, że dopuszczenie usytuowania podziemnego zbiornika gazu płynnego w odległości o połowę mniejszej od wskazanej w § 124 ust. 1 WTP, obejmuje także wszystkie inne urządzenia funkcjonalnie związane z tym zbiornikiem, w tym również odmierzacz gazu (vide: wyrok NSA z 2 grudnia 2021 r. II OSK 3283/18, dostępny w CBOSA).

Niewątpliwie prawidłowość zaprojektowanego rozwiązania potwierdza opinia techniczna z 8 listopada 2021 r. rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych (akta adm., k. - 48). Wynika z niej, że projektowany obiekt mieszkalny wielorodzinny zlokalizowany jest w odległości powyżej 30 m od istniejących podziemnych zbiorników LPG oraz dystrybutorów gazu na stacji paliw A przy ul. [...], co zapewnia akceptowalny poziom bezpieczeństwa zarówno dla mieszkańców i użytkowników. Ponadto należy odnotować pismo z 29 listopada 2021 r. Warmińsko-Mazurskiego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej (akta adm., k . – 46), w którym wskazano m.in., że projektowany budynek wielorodzinny zlokalizowany w odległości 30,29 m od odmierzacza gazu LPG na stacji paliw, zasilanego z podziemnego zbiornika gazu, spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie.

Zasadnie zatem przyjęły organy, że redukcja wymaganej odległości od budynków wielorodzinnych obejmuje zarówno podziemne butle z gazem, jak i służące do obsługiwania powyższych butli i funkcjonalnie z nimi związanych odmierzaczy gazu. Tym samym zarzuty skarżącego w tym zakresie należy uznać za niezasadne.

Skarżący zarzucił również naruszenie art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego bez urządzeń budowlanych jakimi są przyłącza, podczas gdy zgodnie z przywołanym przepisem pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Nie można jednak podzielić również tego zarzutu.

Podnieść należy w pierwszej kolejności, że budowa wszystkich przyłączy (aktualnie zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 23) zwolniona jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Pojęcie obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 1 obejmuje również instalacje zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem - w tym przypadku przyłącza będą stanowiły istotną część takiej instalacji.

Co do zasady oczywiście art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Jednakże od tej zasady ustawodawca przewidział wyjątki. Słusznie podniósł Wojewoda, że za wyjątki należy też uznać sposób realizacji przyłączy, regulowany przepisem art. 29a Prawa budowlanego dodanym ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane i zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 163, poz. 1364). Faktycznie celem tego przepisu było ułatwienie realizacji procesu inwestycyjnego i zwolnienie z reglamentacji administracyjno-prawnej wykonywania wszystkich wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 2 i 23 sieci i przyłączy. Zgodnie z przepisem art. 29a Prawa budowlanego budowa przyłączy może następować albo na podstawie zgłoszenia (ust. 1), albo na podstawie przepisów prawa energetycznego, ustaw o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (ust. 1 i 2 art. 29a). Zgodzić się należy, że w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, dla całego zamierzenia budowlanego. Natomiast zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 i 23 Prawa budowlanego nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 Prawa budowlanego, budowa sieci elektroenergetycznych obejmujących napięcie znamionowe nie wyższe niż 1 kV, wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych o ciśnieniu roboczym nie wyższym niż 0,5 MPa oraz przyłączy elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych, telekomunikacyjnych - z zastrzeżeniem art. 29a Prawa budowlanego.

Skoro zatem na projekcie zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji zawarto opis planowanych przyłączy oraz wrysowano ich planowany przebieg oraz warunki przyłączeń to brak jest podstaw do odmowy zatwierdzenia przedmiotowego projektu budowlanego.

W wyroku NSA z 18 lutego 2013 r. (II OSK 896/12, LEX nr 1358525), wyrażano pogląd, że w obecnym stanie prawnym nie ma żadnych przekonujących argumentów do tego, iż nie można zatwierdzić projektu budowlanego i udzielić pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy w projekcie budowlanym nie uwzględniono przyłączy. Należy zauważyć, że gdyby z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego wyprowadzić wniosek o konieczności objęcia pozwoleniem na budowę obiektu budowlanego z wszystkimi przyłączami, to przepisy art. 29a Prawa budowlanego stałyby się w znacznej części przepisami martwymi.

Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 4 wykonanie przyłączy do sieci infrastruktury technicznej na potrzeby budowy zaliczane jest do prac przygotowawczych, których podjęcie świadczy o rozpoczęciu budowy w myśl art. 41 ust. 1.

Odrębnymi przepisami regulującymi wykonanie przyłączy elektroenergetycznych, gazowych i cieplnych jest ustawa - Prawo energetyczne. Wykonanie przyłączy wodociągowych i kanalizacyjnych reguluje ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Natomiast wykonanie przyłączy telekomunikacyjnych regulują przepisy ustawy - Prawo telekomunikacyjne, z uwzględnieniem zmian, jakie w tym zakresie wprowadziła ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Sytuacje, w których pozwolenie na budowę dotyczy również przyłączy, mają miejsce zazwyczaj wtedy, kiedy na działce budowlanej ma być wznoszony pierwszy obiekt, np. budynek mieszkalny jednorodzinny, i dostawa energii elektrycznej, wody czy gazu jest niezbędna już na etapie budowy, a działka nie posiadała takich przyłączy wcześniej. Wówczas ze względów czysto praktycznych inwestor powinien we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego uwzględnić również budowę przyłączy (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 4 czerwca 2009 r., II SA/Lu 1/09, LEX nr 563731, za: Gliniecki Andrzej (red.), Prawo budowlane, Komentarz, wyd. II).

Mając na względzie zaprezentowaną wyżej argumentację nie można podzielić zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego.

Wyjaśnić należy również, że inwestor złożył do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie stosowany wniosek o wydanie decyzji ustalającej plan remediacji. Organ zaś decyzją z 17 listopada 2021 r., ustalił plan remediacji historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi na terenie nieruchomości o nr [...], obr. [...] m. A oraz [...], obr. [...] m. A, określając sposób przeprowadzenia remediacji oraz termin jej rozpoczęcia i zakończenia. Z kolei Starosta Mrągowski w decyzji o pozwoleniu na budowę z 23 grudnia 2021 r. zobowiązał inwestora do przestrzegania zaleceń i terminów zawartych w decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie.

Ponadto projektowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wszystkimi znajdującymi w sprawie zastosowanie przepisami odrębnymi – np. w zakresie odprowadzania wód opadowych, zacieniania, itd., co szczegółowo zostało opisane w decyzji organu odwoławczego.

Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że dla spółki projektującej przedmiotowe przedsięwzięcie ustalono lokalizację inwestycji mieszkaniowej, polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wielostanowiskowym oraz infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ew. [...], [...] obręb [...] oraz [...] obręb [...] przy ul. [...] w A – na podstawie Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej z 3 sierpnia 2021 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. [...] w A (akta adm., projekt budowlany, k. – 58). Wskazana uchwała pozostaje poza zakresem kontroli w niniejszej sprawie i nie może podlegać ocenie prawnej w niniejszym postępowaniu.

W ocenie Sądu nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Z akt sprawy wynika, że organy nie uchybiły przepisom proceduralnym i przeanalizowały wszystkie okoliczności, które były istotne i niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, tj. art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakazuje natomiast wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Interpretując powyższe przepisy należy zauważyć, że ustawodawca nałożył na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wyłącznie działań niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego. Tym samym, organy nie są zobowiązane do dokonywania czynności nieistotnych dla skonkretyzowania praw i obowiązków danego podmiotu. Uwaga ta dotyczy również przepisu art. 77 § 1 k.p.a., będącego uszczegółowieniem zasady prawdy materialnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. W praktyce oznacza to konieczność zgromadzenia i analizy dokumentów, które pozwolą na wydanie rozstrzygnięcia. Natomiast pozyskiwanie dowodów ponad ten wymóg, nie jest już obowiązkiem organów administracji publicznej.

Należy uznać, że zakwestionowane decyzje wydane zostały w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie. W sprawie zebrano wystarczającą ilość materiału dowodowego i dokonano jego właściwej oceny. Dlatego nie może być mowy o naruszeniu, wskazywanych w skardze, przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Brak zaś czynnego udziału strony w postępowaniu przed organem I instancji nie miał znaczenia dla wyniku sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł o oddaleniu skargi.