Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 822/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: 86 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 26 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. P. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.


UZASADNIENIE

K. P. ("skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Zarządzeniem z dnia 5 kwietnia 2018 r. (doręczonym w dniu 17 kwietnia 2018 r.) skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi – w terminie siedmiu dni – poprzez nadesłanie pięciu odpisów skargi, poświadczonych za zgodność z oryginałem, pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec sporządzenia skargi własnoręcznie, skarżącej przesłano jednocześnie kserokopię skargi.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. skarżąca zwróciła się do Sądu o przedłużenie ww. terminu.

Zarządzeniem z dnia 24 kwietnia 2018 r. poinformowano skarżącą, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi jest terminem ustawowym, niepodlegającym ani skróceniu, ani przedłużeniu. Podkreślono, że jeśli strona nie jest w stanie, bez własnej winy, dokonać danej czynności procesowej, może, po upływie ustawowego terminu i po ustaniu przeszkody, zwrócić się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, jednocześnie wykonując wezwanie Sądu, pouczając o treści art. 58, 85-87 P.p.s.a. Zarządzenie to doręczono skarżącej w dniu 3 maja 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 17).

Pismem z dnia [...] maja 2018 r. (złożonym w Sądzie w dniu [...] maja 2018 r.) skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, wskazując na przyczyny jego uchybienia oraz dołączając pięć odpisów skargi. Do pisma skarżąca dołączyła także wniosek o przyznanie pełnomocnika z urzędu.

Po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy, zarządzeniem z dnia 10 lipca 2018 r. (doręczonym w dniu 19 lipca 2018 r.) wezwano wyznaczonego w sprawie dla skarżącej pełnomocnika o wskazanie daty ustania przyczyny uchybienia temu terminowi oraz uprawdopodobnienie braku jej winy w uchybieniu tego terminu – w terminie siedmiu dni – pod rygorem rozpoznania ww. wniosku w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy.

Pełnomocnik skarżącej, pismem z dnia [...] lipca 2018 r., wniósł o przedłużenie terminu rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2018 r. Sąd odmówił przedłużenia terminu do usunięcia braków wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Od powyższego postanowienia nie został złożony środek odwoławczy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast stosownie do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać tej czynności.

Z przywołanych przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może znaleźć zastosowanie tylko wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie, we wskazanym terminie, wniosku przez skarżącego oraz dokonanie czynności, dla której zakreślono termin, nie jest wystarczające dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, której uchybił. Niezbędne jest także uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Celem tej instytucji jest bowiem umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca zachowała siedmiodniowy termin, określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Z uzasadnienia wniosku wynika, że ustanie przyczyny, dla której uchybiono dokonaniu czynności nastąpiło w dniu 3 maja 2018 r., a w dniu 7 maja 2018 r. został złożony wniosek oraz została dokonana czynność – uzupełniono braki skargi.

Warunkiem niezbędnym do przywrócenia terminu dla dokonania czynności jest brak winy wnioskodawcy w jego uchybieniu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy można więc mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, której nie można było przezwyciężyć.

Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, niepubl., czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt II FZ 1454/13, LEX nr 1 452 601). Podeszły wiek czy zły stan zdrowia nie przesądzają jeszcze o braku winy w uchybieniu terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2007 r. sygn. akt II OZ 872/07 LEX nr 1 012 983, postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2002 r., II UZ 90/01, publ. OSNP 2003/24/604). Powołanie się na powyższe okoliczności nie jest równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Na podstawie wskazanych we wniosku informacji nie można stwierdzić, by skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Skarżąca nie wykazała bowiem wystąpienia okoliczności, które świadczyłyby o braku winy w uchybieniu terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skarżąca nie przedstawiła argumentacji, z której by wynikało, że uzupełnienie braków formalnych skargi w zakreślonym przez Sąd terminie było obiektywnie niemożliwe nawet przy dochowaniu należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw i przy użyciu wszelkich możliwych środków, by ewentualną szkodę przezwyciężyć.

Wobec braku udzielenia przez skarżącą odpowiedzi na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków ww. wniosku niemożliwe było pozytywne jego rozpoznanie.

Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.