Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 647/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 201,217,240
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie WSA Stanisław Grzeszek (spr.) WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia wznowionych postępowań skargę oddala.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniami z dnia [...] marca 2020r. nr [...], [...], [...] zawiesił wznowione postępowania w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] lutego 2019r. nr [...]; z dnia [...] kwietnia 2019r. nr [...]; z dnia [...] października 2019r. nr [...]

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że wnioskami z dnia 14 stycznia 2020r. spółka M. Sp. z o.o. w K. wystąpiła o wznowienie postępowań zakończonych ostatecznymi decyzjami Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. nr [...] z dnia [...] lutego 2019r.; nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019r.; nr [...] z dnia [...] października 2019r., którymi utrzymano w mocy decyzje Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w K. nr [...] z dnia [...] listopada 2017r.; nr [...] z dnia [...] lipca 2018r.; nr [...] z dnia [...] lutego 2019r., określające wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2012r., 2014r. i 2015r.

Uzasadniając żądanie wznowienia postępowania spółka powołała się na przepis art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, tj. wskazała, że orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości UE C-189/18 z dnia 16 października 2019r. ma wpływ na treść w/w decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K..

Podkreśliła, że organy jako dowody w rozpatrywanej sprawie powołały dowody przeprowadzone w innych postępowaniach, jednakże bez wskazania z jakich postępowań czerpią te dowody i jaki jest ich związek z rozpatrywaną sprawą.

W związku z wniesieniem przez spółkę w/w wniosków, postanowieniami z dnia [...] marca 2020r. wznowiono postępowania zakończone decyzjami ostatecznymi z dnia [...] lutego 2019r., [...] kwietnia 2019r. oraz [...] października 2019r.

DIAS w K. podkreślił, iż na w/w decyzje ostateczne w dniach 4 kwietnia 2019r., 23 maja 2019r., 22 listopada 2019r. spółka wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wyrokami:

z dnia 1 sierpnia 2019r., sygn. akt I SA/Kr 557/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] lutego 2019r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Małopolskiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] listopada 2017r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty - sierpień, listopad i grudzień 2012r.

z dnia 2 października 2019r., sygn. akt I SA/Kr 724/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] kwietnia 2019r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia [...] lipca 2018r. nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014r.

Natomiast za okresy dotyczące 2015r. sprawa aktualnie toczy się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie (jeszcze nie zapadł wyrok w tej sprawie).

W dniach 17 lutego 2019r. oraz 21 listopada 2019r. (data wpływu do WSA w Krakowie) spółka wniosła skargi kasacyjne, zaskarżając w/w wyroki w całości.

Z uwagi na powyższe DIAS w K. wskazał, że działając na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, zawiesił wznowione postępowania w sprawach zakończonych ww. decyzjami ostatecznymi.

W zażaleniu M. Sp. z o.o. w K. wskazała, iż organ podatkowy " wysnuwa odmienne od strony wnioski z brzmienia przepisu art. 56 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".

Według spółki brak jest podstaw do zawieszenia postępowania wznowieniowego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.. Zdaniem strony to postępowanie sądowe, mające na celu kontrolę decyzji administracyjnej, winno zostać zawieszone.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem dnia [...] czerwca 2020r. nr [...], utrzymał w mocy postanowienia z dnia [...] marca 2020r.

W pierwszej kolejności organ II instancji wskazał, że kierując się względami ekonomiki procesowej, postanowił w przedmiotowej sprawie wydać jedno rozstrzygnięcie dotyczące wszystkich okresów rozliczeniowych.

Następnie DIAS w K. wskazał, że zgodnie z art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.) - w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania sądowoadministracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Jak podkreślił, mimo, że w/w przepis dotyczy sytuacji odwrotnej i nie reguluje ani nie rozstrzyga zbiegu postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, to należy mieć na uwadze jego ratio legis, które polega na uniknięciu kumulacji dwóch trybów rozpatrywania tej samej sprawy.

Zatem ewentualne postępowanie nadzwyczajne może toczyć się dopiero po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego.

W opinii organu II instancji, toczące się postępowanie sądowe mające na celu zbadanie legalności wydanej przez niego ostatecznej decyzji nie stoi na przeszkodzie uruchomieniu postępowania mającego na celu wznowienie postępowania w sprawie zakończonej kontrolowaną przez sąd decyzją, jednakże postępowanie nadzwyczajne należy do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego zawiesić na podstawie art. 201 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

DIAS w K. zauważył, iż w ten sposób z jednej strony nie pozbawia się podatnika możliwości wyeliminowania w trybie nadzwyczajnym wad decyzji, których nie mógł usunąć sąd, a z drugiej - uniknie się kolizji w rozstrzyganiu w odniesieniu do tej samej sprawy przez organ podatkowy i przez sąd administracyjny.

Organ II instancji wskazał, iż procedura podatkowa pozwala na kwestionowanie decyzji i innych rozstrzygnięć organów podatkowych. Podstawową ścieżką podważania decyzji podatkowych jest odwołanie, a następnie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ordynacja podatkowa reguluje też tzw. nadzwyczajne tryby do których należą: postępowanie w sprawie stwierdzenie nieważności decyzji, postępowanie w sprawie wznowienia postępowania. Ponadto organ podatkowy z urzędu lub podatnik na wniosek mogą podjąć postępowanie mające na celu uchylenie decyzji lub zmianę jej treści. Tryby te mają charakter służebny wobec trybu głównego, co oznacza, że ich byt prawny jest uzależniony od uprzedniej konkretyzacji normy prawnej w formie indywidualnego rozstrzygnięcia.

Z akt sprawy wynika, iż na decyzje ostateczne Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. dotyczące poszczególnych okresów 2012r., 2014r., i 2015r. zostały złożone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi odpowiednio w dniach: 4 kwietnia 2019r. (w sprawie zapadł wyrok przed WSA -złożono skargę kasacyjną, do NSA w dniu 17 lutego 2019r.), 23 maja 2019r. (w sprawie zapadł wyrok przed WSA -złożono skargę kasacyjną do NSA 21 listopada 2019r.) i 22 listopada 2019r. (sprawa aktualnie toczy się przez WSA). Natomiast wnioski o wznowienie postępowań zakończonych decyzjami ostatecznymi za te okresy zostały złożone w dniu 14 stycznia 2020r.

W przedmiotowej sprawie występuje zdaniem organu II instancji sytuacja, gdy najpierw spółka wniosła skargi do sądu administracyjnego na decyzje ostateczne Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., a następnie złożyła wnioski o uruchomienie jednego z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych, tj. wznowienie postępowania.

Powołany na wstępnie przepis art. 56 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak już wskazano nie normuje wprost takiej sytuacji, to jest prowadzenia postępowania wznowieniowego po wniesieniu na ten akt skargi do sądu administracyjnego.

Niemniej jednak problem ten, będący przedmiotem sporu znalazł swoje rozstrzygnięcie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjętej w składzie siedmiu sędziów z dnia 5 czerwca 2017r., sygn. akt, II GPS 1/17.

W uchwale tej przyjęto, że w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego można wszcząć postępowanie administracyjne w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania w sprawie kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia, jednakże organ administracji publicznej obowiązany jest zawiesić to postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. Stanowisko to podzielił również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt I FSK 860/17 z dnia 7 czerwca 2019r.

Biorąc zatem powyższe pod uwagę, załatwienie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia przez organ będzie możliwe dopiero po wydaniu przez sąd prawomocnego orzeczenia. Rozpatrzenie sprawy przez sąd powinno być traktowane (wbrew argumentacji zawartej w zażaleniu) tak jak rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego w rozumieniu powołanych przepisów. Powyższe rozważania uzasadniają zawarte w postanowieniu stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., że w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego można wszcząć postępowanie administracyjne w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania w sprawie kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia, jednakże organ obowiązany jest zawiesić to postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego.

DIAS w K. podkreślił, iż data wniesienia skargi do sądu administracyjnego ma istotne znaczenie dla rozważań w kwestii dopuszczalności prowadzenia postępowań nadzwyczajnych przez organ administracyjny w stosunku do tych decyzji, które są przedmiotem zaskarżenia do sądu, gdyż data ta określa, który organ jest właściwy do rozstrzygania sprawy. Skutkiem prawnym wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest powstanie nowego stosunku prawnego, w którym organ administracji publicznej staje się tylko przeciwnikiem procesowym strony, traci zatem swe kompetencje do weryfikacji stosunku prawnego, ukształtowanego wcześniej przez wydanie decyzji administracyjnej w znaczeniu materialnym i procesowym. Wybór strony o poddaniu decyzji kontroli sądowej poprzez złożenie skargi do tego sądu, zasadniczo wyłącza (z wyjątkiem o którym mowa w art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) możliwość organu administracji ingerowania w przedmiot tego postępowania. Kontrola legalności zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny w sposób władczy wyłącza uprawnienie organu administracji publicznej do "zajmowania się" już tą sprawą.

Przedstawiona wyżej analiza procedury sądowoadministracyjnej w rozważanym zakresie prowadzi w ocenie organu II instancji do wniosku, że intencją analizowanych przepisów jest uniknięcie kumulacji trybów rozpatrywania sprawy, gdyż każde rozstrzygnięcie merytoryczne dokonane przez organ administracji w trybie nadzwyczajnym prowadziłoby do zbędnego mnożenia postępowań i w praktyce mogłoby spowodować niepożądane komplikacje do czego doprowadziły działania strony skarżącej.

Tym samym, zdaniem organu II instancji, za prawidłowe należało uznać wydanie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. postanowień z dnia [...] marca 2020r. o zawieszeniu postępowań wznowieniowych zakończonych decyzjami ostatecznymi, z tego powodu, że uprzednio spółka złożyła na te decyzje skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, a następnie skargi kasacje do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dlatego też jako chybiony należy uznać zarzut zawarty w zażaleniach, iż brak było podstaw do zawieszenia przez organ podatkowy postępowania wznowieniowego, albowiem działanie organu było oparte na przytoczonych przepisach prawa oraz na ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. Sp. z o.o. w K. wniosła o uchylenie ww. postanowienia i poprzedzających go postanowień z dnia [...] marca 2020r. oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych prawem, zarzucając naruszenie:

- art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej przez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z prawem, niebudzący zaufania do organów podatkowych, uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu,

- art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, przez uznanie, że w sprawach o sygnaturach akt w sądzie pierwszej instancji: l SA/Kr 557/19, l SA/Kr 724/19 i l SA/Kr 1358/19 (dotyczące poszczególnych okresów w podatku towarów i usług w 2012r., 2014r. i 2015r.) zapadną rozstrzygnięciami zagadnień wstępnych dla spraw zawieszonych,

- art. 124 Ordynacji podatkowej przez brak wyjaśnienia przesłanek, którymi kierowały się organy rozpatrując sprawę i przywołując wyroki sądowe, których związku ze sprawą nie wyjaśniono.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie stwierdzenia braku podstaw do uchylenia decyzji bądź postanowienia, sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Jednocześnie zaznaczyć trzeba, że korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 120 p.p.s.a., dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonych granicach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dostrzegł, aby okoliczności faktyczne i prawne, które wystąpiły w niniejszej sprawie, skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.

Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Dyrektora Izby Administracji w K. w sprawie zawieszenia postępowań wszczętych wnioskiem skarżącej spółki o wznowienie postępowań podatkowych.

W niniejszej sprawie, co do zasady spór dotyczył wykładni art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020r., poz. 1325 ze zm., powoływanej dalej jako "O.p.", stosownie do którego organ podatkowy zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Różnice stanowisk organu II instancji i skarżącej spółki dotyczyły tego, czy istnieje obowiązek zawieszenia postępowania, wszczętego wskutek wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, jeżeli decyzja ta została uprzednio zaskarżona do sądu administracyjnego, a postępowanie sądowoadministracyjne znajduje się w fazie odwoławczej (kasacyjnej).

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zbieg administracyjnego (podatkowego) postępowania nadzwyczajnego oraz postępowania sądowoadministracyjnego może mieć dwie różne postacie.

Decyzja ostateczna, która podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, może być równocześnie wzruszana w drodze środków nadzwyczajnych, tzn. wznowienia postępowania albo stwierdzenia jej nieważności. W pierwszym z możliwych przypadków, gdy postępowanie nadzwyczajne przed organami podatkowymi zostanie zainicjowane jako pierwsze, a dopiero później zostanie - wskutek wniesienia skargi - zainicjowane postępowanie sądowe, kolizja obu postępowań została wprost rozstrzygnięta w przepisach prawa. W myśl art. 124 § 1 pkt 6 i art. 56 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu.

Niniejsza sprawa dotyczy sytuacji odwrotnej, gdy postępowanie sądowe zostało wszczęte jako pierwsze, a dopiero później zainicjowano nadzwyczajne postępowanie przed organami podatkowymi (wznowiono postępowanie). Dodatkowo w przedmiotowej sprawie postępowanie sądowe znajduje się w fazie odwoławczej, co dało stronie skarżącej podstawę do sformułowania kolejnych argumentów przeciwko zasadności zawieszenia postępowania wznowionego.

Zaznaczyć wypada, że możliwość samego zainicjowania podatkowego postępowania nadzwyczajnego w czasie, gdy sprawa dotycząca tej samej decyzji toczy się przed sądem administracyjnym nie budzi wątpliwości. Nie sposób odmówić stronie złożenia skutecznego wniosku o wznowienie postępowania, a to z uwagi na ograniczenia 240 § 2 O.p.

Dodatkowo zakres kontroli, sprawowanej przez sąd administracyjny oraz przez organ, rozpatrujący sprawę we wznowionym postępowaniu nie są tożsame. Sąd administracyjny ma obowiązek wziąć z urzędu pod uwagę zagadnienia, dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), jednakże muszą one być naruszeniami prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2018r., sygn. akt II FSK 2654/18 oraz z dnia 25 listopada 2005r., sygn. akt I FSK 306/05). Wyklucza to co do zasady uwzględnienie okoliczności, które pojawiły się po chwili wydania decyzji ostatecznej. Dodatkowo, z uwagi na treść art. 241 § 2 pkt 1 - 4 O.p. pewnych okoliczności nie może uwzględnić bez wyraźnego żądania strony. Z kolei postępowanie wznowione nie jest tożsame z postępowaniem zwykłym, a organ w nim orzekający przede wszystkim ma obowiązek zbadania, czy zaistniały przesłanki wznowienia (art. 243 § 2 O.p.).

Jednakże możliwość wznowienia postępowania podatkowego mimo uprzedniego wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego nie jest równoznaczna z możliwością zakończenia postępowania wznowionego poprzez wydanie jednej z decyzji, wskazanych w treści art. 245 § 1 i § 2 O.p. Oznacza jedynie, że można rozpatrzyć sam wniosek o wznowienie, tj. wydać postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 O.p.) albo decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 243 § 3 O.p.).

W ocenie Sądu sposób rozstrzygnięcia kolizji obu wskazanych postępowań należy rozwiązywać zgodnie ze wskazaniami, wynikającymi z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2017r., sygn. akt II GPS 1/17.

Zapadła ona na gruncie identycznego w treści przepisu art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej "k.p.a."). Stosownie do wskazanej uchwały, w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego można wszcząć postępowanie administracyjne w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania w sprawie kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia, jednakże organ administracji publicznej obowiązany jest zawiesić to postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Jak zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny na wstępie wskazanej uchwały, orzeczenia wykazane w uzasadnieniu wniosku Prezesa NSA (przedstawiającym zagadnienie prawne) jako podstawa istnienia rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych odnoszą się nie tylko do stosowania przepisów k.p.a., ale również do tożsamego w istocie zagadnienia prawnego powstałego na gruncie stosowania przepisów Ordynacji podatkowej. Mamy więc w tym przypadku do czynienia z sytuacją, gdy analogiczne zagadnienie występuje wprawdzie w świetle przepisów różnych aktów prawnych, ale wykładnia dokonana na podstawie jednego z tych aktów ma znaczenie dla wykładni dokonanej na gruncie drugiego aktu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nie budzącą wątpliwości konieczność wyeliminowania niekorzystnego zbiegu uprawnień do weryfikacji ostatecznych decyzji w trybie postępowania sądowego oraz w trybie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego (podatkowego).

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skoro w art. 56 p.p.s.a. ustawodawca wskazał, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu do czasu ich zakończenia, to należy a contrario przyjąć, iż nie ma podstaw do zawieszenia postępowania sądowego w sytuacji, gdy administracyjne postępowanie w trybie nadzwyczajnym zostało uruchomione po wniesieniu skargi. Jeżeli nie ma podstaw do zawieszenia postępowania przed sądem administracyjnym, a sprawa nie może być rozstrzygana jednocześnie w postępowaniu administracyjnym i sądowym, to organ administracji ma obowiązek zawiesić administracyjne postępowanie nadzwyczajne do czasu prawomocnego zakończenia sprawy zawisłej przed sądem administracyjnym.

Powyższa uchwała nie ma w niniejszej sprawie mocy wiążącej, jako że podjęta została na podstawie innego niż art. 240 O.p. przepisu prawa. Niemniej Sąd w składzie orzekającym w sprawie, w całości podziela zaprezentowane w niej stanowisko i uznaje je za własne ze wskazanych wyżej przyczyn, a także z uwagi na fakt, że przepisy identycznej treści, normujące bardzo zbliżone do siebie postępowania, nie powinny być interpretowane w sposób zasadniczo odmienny.

Prawidłowo zatem organ podatkowy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie zaistniała obligatoryjna przesłanka zawieszenia postępowania o jakiej mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p.

Sąd nie stwierdził przy tym, aby zaskarżone postanowienie zostało wydane z uchybieniem treści przepisu art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 O.p. Wskazywane przepisy wymagają, aby uzasadnienie rozstrzygnięcia zawierało uzasadnienie faktyczne polegające na wskazaniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności oraz uzasadnienie prawne tj. przytoczenie przepisów prawa wraz z wyjaśnieniem ich znaczenia w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy. Sąd uznał, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest na tyle czytelne i wyczerpujące, że nie ma wątpliwości co do tego jakich dokonano ustaleń faktycznych. Organ II instancji przytoczył nadto przepisy prawa materialnego i procesowego, które stanowiły podstawę wydania postanowienia, a więc wyczerpał dyspozycję przytoczonych wyżej przepisów. Brak akceptacji skarżącej spółki dla zaprezentowanego przez organ II instancji stanowiska nie świadczy o naruszeniu wskazywanych przepisów.

Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a zatem na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając ją za niezasadną.