Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 162/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217, art. 218, art. 219
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka, Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus, Sędzia NSA Julia Szczygielska /sprawozdawca/, Protokolant Paweł Kysiak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi T.G. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], Nr [...], Wojewoda D. utrzymał w mocy postanowienie Starosty O. z dnia [...], Nr [...], podjęte na podstawie art. 219 k.p.a., którym odmówił T.G. wydania zaświadczenia: "potwierdzającego, że Starosta nie wniósł sprzeciwu do załączonego zgłoszenia złożonego Staroście w dniu 1 października 2007r.".

Organ odwoławczy wskazał, iż wnioskiem z dnia 5 listopada 2007r. T.G. zwrócił się do Starosty O. o wydanie zaświadczenia w przedmiocie wyżej opisanym.

Starosta O. opisanym wyżej postanowieniem z dnia [...] odmówił wydania żądanego zaświadczenia. W uzasadnieniu wydanego postanowienia, organ I instancji wskazał na fakt, iż skarżący nie złożył w dniu 1 października 2007r. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, co potwierdzają dane zawarte w rejestrach Starostwa Powiatowego w O..

Skarżący nie godząc się z rozstrzygnięciem organu I instancji, zarzucił rażące naruszenie prawa, poprzez zignorowanie doręczenia wniosku ze zgłoszeniem zamiaru wykonania robót budowlanych w dniu 1 października 2007r. i błędną jego kwalifikacją jako załącznika do złożonego tego samego dnia zażalenia na postanowienie Starosty O. z [...], Nr [...] wydanego w podobnej przedmiotowo, lecz odrębnej sprawie.

Organ odwoławczy podkreślił, że po przeanalizowaniu akt sprawy i złożonego przez skarżącego zażalenia na w/w postanowienie organu I instancji z dnia [...], iż T.G. wystąpił do Starosty O. o wydanie zaświadczenia o braku sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych twierdząc, że złożył wniosek z przedmiotowym zgłoszeniem w dniu 1 października 2007r. Istotnym w niniejszej sprawie jest zdaniem organu fakt, że w dniu 1 października 2007r. T.G. złożył w Starostwie Powiatowym w O. zażalenie na postanowienie Starosty O. nr [...] z dnia [...], do którego dołączył przedmiotowe zgłoszenie, pisząc: "Dotyczy wniosku o wydanie zaświadczenia o braku sprzeciwu do dokonanego zgłoszenia – zgłoszenie w załączeniu" oraz "na zgłoszenie będące załącznikiem do wniosku nie otrzymałem sprzeciwu".

Tym samym w ocenie organu odwoławczego, skarżący sam zakwalifikował przedmiotowe zgłoszenie jako załącznik do składanego zażalenia, wykluczając możliwość potraktowania tego wniosku jako osobnego, samodzielnego podania.

Dalej organ wskazał, że wszczęcie postępowania w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych może nastąpić tylko na podstawie złożonego wniosku. "Tylko wtedy, gdy podanie zawiera żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego, wywiera ono skutek, o którym stanowi art. 61 § 3, tzn. zapoczątkowuje w ogóle postępowanie administracyjne" (J. Borkowski, B. Adamiak, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, W-wa 2006, s.182). Art. 61 § 1 k.p.a. stanowi, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W myśl tego przepisu prawo procesowe przyjmuje zasadę oficjalności dopuszczając możliwość wszczęcia postępowania z urzędu. Jednak w większości przypadków organy administracji publicznej kształtują stosunki prawne wyłącznie na wniosek jednostki. Art. 61 § 1 k.p.a. wyznacza granice zasady skargowości przyjmując, że wszczęcie postępowania na wniosek może nastąpić tylko z inicjatywy jednostki mającej legitymację procesową strony.

Organ odwoławczy podkreślił, że dokonanie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych na podstawie przepisów ustawy – Prawo budowlane jest w pełni oparte na zasadzie skargowości, co oznacza, że skutecznego zgłoszenia może dokonać tylko zainteresowana jednostka składając odpowiednie zgłoszenie. Oznacza to, że organ pierwszej instancji, po otrzymaniu zażalenia, prawidłowo przyjął, iż załączone zgłoszenie nie może być podstawą do wszczęcia postępowania, a stanowi jedynie dokument uzupełniający złożoną skargę. Zgodnie bowiem z definicją "załącznika" (Słownik Języka Polskiego PWN) jest on dokumentem dołączonym do innego dokumentu i będącym jego uzupełnieniem. Nie może być zatem traktowany jako samodzielny, odrębny wniosek zawierający określone żądanie.

W takim zakresie, w jakim prawo materialne lub prawo procesowe opiera postępowanie administracyjne na zasadzie skargowości, uzależniając je od złożenia przez stronę żądania, treść tego żądania wyznacza przedmiot postępowania. Organ administracji publicznej nie jest władny do zmiany kwalifikacji prawnej żądania strony, stosownie bowiem do art. 61 § 1 k.p.a. żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania.

Organ odwoławczy wskazał, że T.G. pismem z 5 listopada 2007 r. zażądał wydania zaświadczenia potwierdzającego, że Starosta nie wniósł sprzeciwu do załączonego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, złożonego w dniu 1 października 2007 r..

Przepisy dotyczące wydawania zaświadczeń przez organy administracji publicznej – wskazał Wojewoda - zostały zawarte w dziale VII k.p.a.. Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa oraz jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. Art. 218 k.p.a. przewiduje, że jeżeli osoba ubiega się o wydanie zaświadczenia ze względu na swój interes prawny, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Jeżeli dane znajdujące się w posiadaniu organu nie potwierdzają określonej sytuacji prawnej, organ może uchylić się od wydania zaświadczenia. Wprawdzie w myśl art. 218 § 2 k.p.a. zasadne jest przed wydaniem zaświadczenia przeprowadzenie w niezbędnym zakresie postępowania wyjaśniającego, niemniej jednak należy mieć na uwadze, że postępowanie to nie jest postępowaniem administracyjnym jurysdykcyjnym.

W celu ustalenia danych niezbędnych do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę niedopuszczalne jest zatem stosowanie wprost szczegółowych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, zwłaszcza przepisów o postępowaniu dowodowym.

Zgodnie z art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Odmowa może mieć miejsce wówczas, gdy strona nie wykaże interesu prawnego lub zgodnie z art. 218 k.p.a., gdy fakty albo stan prawny nie wynikają z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych (wyrok NSA z dnia 16 marca 1999 r., sygn. akt III SA 955/98, niepubl.: "Jeżeli potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie można dokonać na podstawie danych znajdujących się w posiadaniu organu z uwagi na istotę jego działalności, organ ten może uchylić się od wydania zaświadczenia."; wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1999 r., sygn. akt SA/Sz 728/98, niepubl.: "Obowiązek wydania zaświadczenia ze względu na interes prawny osoby ubiegającej się o zaświadczenie w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, spoczywa na organie administracji jedynie wówczas, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, które wynikają z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.").

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt lub stan prawny nie wynikający z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu, jest niedopuszczalne. Stąd organ orzekł jak wyżej.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł T.G., domagając się jego uchylenia jako naruszające prawo. Skarżący podniósł, że w dniu 15 marca 2007r. złożył w Starostwie zgłoszenie wykonania robót budowlanych, którego kopię z oryginalną, czerwoną pieczątką biura podawczego posiada. Pracownik Starostwa przyjął zgłoszenie, jednak nie wprowadzono złożonego dokumentu do elektronicznego rejestru dokumentów wpływających. W tym dniu złożył dwa podobne, ale odrębne zgłoszenia. Jest więc możliwe, że pracownicy omyłkowo uznali drugie zgłoszenie za kopię pierwszego i dlatego zarejestrowali tylko jedno z nich.

We wrześniu 2007r. skarżący wystąpił do Starosty o wydanie zaświadczenia o braku sprzeciwu do dokonanego zgłoszenia, przedkładając egzemplarz zgłoszenia z potwierdzeniem wpływu i składając kolejny egzemplarz tego zgłoszenia. Starosta wydał postanowienie Nr [...], którym odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia. Składając zażalenie na to postanowienie, skarżący stwierdził, że jednocześnie kolejny, trzeci raz złożył Staroście przedmiotowe zgłoszenie i uzyskał potwierdzenie tego faktu poprzez uzyskanie na posiadanym egzemplarzu zgłoszenia oryginalnej, czerwonej pieczątki biura podawczego z parafką pracownika Starostwa, który przyjął to zgłoszenie.

Zdaniem skarżącego, wszystkie trzy zgłoszenia, dokonane w dniu 15 marca 2007r., doręczone Naczelnikowi Wydziału Architektury we wrześniu i 1 października 2007r., spełniają ustawowe wymogi dla zgłoszenia i zawierają żądanie wszczęcia postępowania.

Zgłoszenie dokonane w dniu 1 października 2007r., można by w ocenie skarżącego uznać wyłącznie za załącznik w sprawie tylko w przypadku, jeżeli uzna się zaistnienie wcześniejszego doręczenia Staroście tego zgłoszenia w dniu 15 marca 2007r..

W konsekwencji powyższego, skarżący zarzucił, że Wojewoda zaniechał podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz ustalenie rzeczywistej daty dokonanego zgłoszenia, czym naruszył art. 7 k.p.a. Organ ten nie wyjaśnił również zdaniem skarżącego, czy przedmiotowe zgłoszenie 1 października 2007r. było jedynie załącznikiem, ze względu na jego wcześniejsze skuteczne doręczenie Staroście w dniu 15 marca i we wrześniu 2007r.. Nadto Wojewoda uchylił się od całościowego zbadania sprawy poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, czym naruszył art. 77 § 1 k.p.a.. Nie zbadał sprawy zgłoszenia dokonanego w dniu 15 marca 2007 r..

T.G. podniósł także, że wbrew twierdzeniu Wojewody, można w załączeniu do jednego wniosku złożyć inny formalny wniosek. Klasycznym przykładem takiej sytuacji jest wniosek o przywrócenie terminu, do którego w załączeniu składa się odrębny spóźniony wniosek.

Skarżący zarzucił także organowi odwoławczemu, iż ten zignorował treść art. 45 i 46 § 1 k.p.a., a zwłaszcza treść art. 46 § 2 k.p.a..

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie została uwzględniona.

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji /postanowienia/. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Decyzja administracyjna (postanowienie) jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji (postanowienia) przez Sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zostało podjęte na podstawie art. 219 k.p.a. Badając pod kątem zasadności zastosowania przez organ orzekający tego przepisu, stwierdzić należy, iż w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli (§ 2):

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa,

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Z powyższych przepisów wynika, że wydanie zaświadczenia ma na celu urzędowe potwierdzenie stanu faktycznego lub prawnego, istniejącego w dniu jego wydania. Przepis art. 217 § 2 k.p.a. konkretyzuje dwa przypadki, w których właściwy organ administracji państwowej zobowiązany jest do wydania zaświadczenia, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymagany jest przez przepis prawa lub, gdy o jego wydanie ubiega się osoba ze względu na jej interes prawny.

Na podstawie art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przed wydaniem zaświadczenia organ administracji publicznej może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2).

Ze sformułowania przepisu art. 218 § 1 k.p.a. wynika, że organ administracyjny obowiązany jest do potwierdzenia faktów albo stanu prawnego tylko, jeżeli wynikają one z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W sytuacji zaś, gdy fakty te lub stan prawny, których potwierdzenia domaga się wnioskodawca, nie są w posiadaniu organu, do którego wniesiono podanie lub nie pozwalają one wydać wnioskodawcy zaświadczenia o żądanej przez niego treści, organ winien odmówić wydania zaświadczenia.

Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, w myśl art. 219 k.p.a.

W orzecznictwie wskazuje się trzy przypadki odmowy wydania zaświadczenia: w przypadku braku interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie; w przypadku niewłaściwości organu, do którego skierowano żądanie; gdy nie można spełnić żądania odnośnie treści zaświadczenia czy to z względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy też ze względu na wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych.

Z jednym z tych przypadków /tj. trzecim w części początkowej/ mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie.

Zasadnie organy przyjęły, że T.G. żąda wydania zaświadczenia w istocie potwierdzającego fakt, który nie wynika z prowadzonej przez organ I instancji ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu tego organu. Z akt niniejszej sprawy wynika natomiast, że w dniu 1 października 2007 r. (data prezentaty) skarżący wniósł do Wojewody D., za pośrednictwem organu I instancji, zażalenie na postanowienie Starosty O. Nr [...] z dnia [...] odmawiające T.G. wydania zaświadczenia o braku sprzeciwu w drodze decyzji do dokonanego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych z 15 marca 2007r.. W zażaleniu tym wskazał, że, cyt.: "Dotyczy wniosku o wydanie zaświadczenia o braku sprzeciwu do dokonanego zgłoszenia – zgłoszenie w załączeniu" oraz, że, cyt. "Na zgłoszenie będące załącznikiem do wniosku nie otrzymałem sprzeciwu".

Z akt sprawy wynika także, że w dniu 5 listopada 2007r. T.G. zwrócił się do organu I instancji o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że Starosta nie wniósł sprzeciwu do załączonego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, złożonego w dniu 1 października 2007 r.. Ponadto we wniosku tym wskazał, że cyt.: "Starosta zgubił egzemplarz zgłoszenia złożonego w dniu 15.03.07r., dlatego złożyłem to samo zgłoszenie w dniu 01.10.07r.".

Niesporne jest także, że pismem z dnia 9 listopada 2007r. skarżący został wezwany przez organ I instancji do uzupełnienia w/w wniosku poprzez przedłożenie kopii, potwierdzonej za zgodność z oryginałem, przedmiotowego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Odpowiadając na to wezwanie, T.G. przesłał do organu w dnia 14 listopada 2007r. kopię zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych z dnia 14 marca 2007r., na którym widnieją dwie prezentaty Starostwa Powiatowego w O. z datą 15 marca 2007 r. i 1 października 2007 r..

Istotną okolicznością w niniejszej sprawie jest to, że dniu 27 września 2007r. Starosta O. w odpowiedzi na wniosek T.G. z dnia 21 września 2007r., wydał postanowienie Nr [...], którym odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o braku sprzeciwu w drodze decyzji do dokonanego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych z dnia 15 marca 2007 r.

Lektura akt sprawy jednoznacznie wskazuje, że od tegoż postanowienia, skarżący w dniu 1 października 2007r. wniósł zażalenie, załączając to tegoż zażalenia kserokopię opisanego wyżej zgłoszenia, noszącego datę 14 marca 2007r. z prezentatą Starostwa Powiatowego w O. z 15 marca 2007r.

W wyniku rozpatrzenia tegoż zażalenia, Wojewoda D. postanowieniem z dnia [...], Nr [...], wydanym w oparciu o przepis art.138 § 2 k.p.a. uchylił postanowienie Starosty O. z dnia [...], Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zważyć należy, że dokonanie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych na podstawie przepisów ustawy – Prawo budowlane jest w pełni oparte na zasadzie skargowości, co oznacza, że skutecznego zgłoszenia może dokonać zainteresowana jednostka składając odpowiednie zgłoszenie.

W świetle powyższych ustaleń, nie można przyjąć, jak utrzymuje T.G., że w dniu 1 października 2007r. w organie I instancji miało miejsce dokonanie przez skarżącego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych na działce nr 4/7, 4/8 i 6/12 AM-60 w O., polegających na budowie dwóch budynków gospodarczych, tj. budynku A o pow. 28,5443 m2 przy rozpiętości konstrukcji 4,8 m i budynku B o pow. 34,9425 m2 przy rozpiętości konstrukcji 4,5 m.

Organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo przyjęły, iż załączona przez skarżącego do zażalenia na opisane wyżej postanowienie Starosty O. z dnia [...], Nr [...], kserokopia opisanego wyżej zgłoszenia, stanowiła jedynie dokument uzupełniający, złożony do sprawy wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 21 września 2007r., a zakończonej ostatecznym postanowieniem Wojewody D. z dnia [...], Nr [...], a która to sprawa pozostaje poza kontrolą Sądu.

Jak to już wyżej Sąd zauważył, zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa oraz jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Art. 218 k.p.a. stanowi zaś, że jeżeli osoba ubiega się o wydanie zaświadczenia ze względu na swój interes prawny, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Oznacza to, że odmowa wydania zaświadczenia na podstawie art. 219 k.p.a. może mieć miejsce m.innymi wówczas, gdy fakty nie wynikają z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych. Jeżeli zatem potwierdzenia określonych faktów nie można dokonać na podstawie danych znajdujących się w posiadaniu organu, organ ten może uchylić się od wydania zaświadczenia (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 1999 r., sygn. akt III SA 955/98, niepubl.).

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że skutkiem nie dokonania w dniu 1 października 2007r. przez T.G. zgłoszenia zamiaru wykonania opisanych wyżej robót budowlanych, jest brak w dokumentacji prowadzonej przez organ I instancji danych, które to mogłyby być podstawą do wydania żądanego zaświadczenia.

Podsumowując powyższe rozważania, Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie nie mogło zapaść inne rozstrzygnięcie niż odmowa wydania żądanego przez T.G. zaświadczenia. To natomiast powoduje, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a..

Odnosząc się zaś do zarzutu zignorowania przez organ II instancji art. 45 i 46 § 1 k.p.a., a zwłaszcza treść art. 46 § 2 k.p.a., należy zauważyć, że są to przepisy, które mają zastosowanie jedynie do stron postępowania. Nie znajdują one natomiast zastosowania w stosunku do organów administracji publicznej.

Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, iż nie doszło do naruszenia przepisów prawa, co obligowało do oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd orzeczono jak w sentencji.