Postanowienie NSA, sygn. akt III FZ 30/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 4, art. 134 § 1 w zw. z art. 193, art. 184 w zw. z art. 197
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 215 § 3 w zw. z art. 236 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 sierpnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 1112/21 którym odrzucono skargę D.D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 10 grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 1112/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę D.D. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: Dyrektor IAS) w Gdańsku z dnia 10 grudnia 2020 r., znak: [...] w przedmiocie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji podniósł, iż skarga na decyzję Dyrektora IAS z dnia 10 grudnia 2020 r., wniesiona przez skarżącego, została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 24 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 243/21 oddalił skargę. Sąd uznał, że skarga zarejestrowana w sprawie pod sygn. akt I SA/Gd 1112/21 stanowi kolejną skargę na tą samą decyzje administracyjną. Stwierdził, że postanowienie Dyrektora IAS prostujące decyzję z dnia 1 marca 2021 r., utrzymane w mocy przez postanowienie z dnia 19 maja 2021 r. nie stanowi okoliczności istotnej w zakresie stwierdzenia, iż sprawa dotycząca sporu między stronami jest w toku. Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej P.p.s.a.) odrzucił skargę.

W zażaleniu na postanowienie Sądu pierwszej instancji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisu art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. poprzez wyrażenie poglądu, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi zawisłość w sprawie i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.

W każdej sprawie wniesionej do sądu administracyjnego merytoryczne rozpoznanie skargi musi zostać poprzedzone zbadaniem dopuszczalności środka zaskarżenia. Przyczyną, dla której sąd administracyjny powinien odrzucić skargę jako niedopuszczalną jest stwierdzenie, że sprawa jest już osądzona (res iudicata). Osądzenie sprawy oznacza, że była już ona przedmiotem rozpoznania przed sądem administracyjnym, które zakończyło się wydaniem wyroku. Tożsamość sprawy osądzonej z inną sprawą zawisłą przed sądem administracyjnym będzie mieć miejsce wówczas, gdy w sprawach tych zaistnieje tożsamość podmiotowa oraz przedmiotowa, tzn. gdy sprawa dotyczy tych samych podmiotów oraz tego samego stosunku administracyjnoprawnego na tle tego samego, co uprzednio stanu, faktycznego (por. postanowienie NSA z 19 czerwca 2012 r., II OSK 1386/12, publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W zażaleniu z dnia 17 września 2021 r. skarżący utrzymuje, że: "sprostowanie nie może dotyczyć tak istotnego elementu decyzji jak wskazanie jej adresata". Zatem w rzeczy samej skarżący kontestuje prawidłowość postanowienia Dyrektora IAS w sprawie sprostowania decyzji z dnia 10 grudnia 2020 r. Wobec tego wyjaśnić należy, że w ramach niniejszego postępowania sądowego, Naczelny Sąd Administracyjny nie może poddać kontroli tego postanowienia, gdyż wykracza to poza granice sprawy. Przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 134 § 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Termin "granice sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (tak też w wyrokach NSA np. z dnia z 24 listopada 2021 r., III FSK 258/21 oraz z dnia 24 listopada 2021 r., III FSK 260/21 - publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA). W rozpoznawanej sprawie jej granice zostały wyznaczone poprzez postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 sierpnia 2021 r., którym odrzucono skargę i tym samym Naczelny Sąd Administracyjny poddaje kontroli sprawę tylko w tych granicach.

Wyjaśnić też należy, że na podstawie art. 215 § 3 w zw. z art. 236 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900), postanowienie o sprostowaniu decyzji jest zaskarżalne do sądu administracyjnego po wyczerpaniu toku instancji i tylko tą drogą skarżący mógł doprowadzić do poddania postanowienia kontroli sądu administracyjnego.

Wbrew stanowisku skarżącego w sprawach o sygn. akt I SA/Gd 243/21 i sygn. akt I SA/Gd 1112/21 występuje tożsamość podmiotowa i przedmiotowa. W każdej z tych spraw stroną skarżącą był D.D. i każda z nich dotyczyła tego samego przedmiotu, tj. orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki.

W sprawie o sygn. akt I SA/Gd 243/21, z dnia 24 czerwca 2021 r., toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku, zapadł wyrok, w którym oddalono skargę D.D. na decyzję Dyrektora IAS znak: [...]. Zatem słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że ponownie wniesiona skarga na ww. decyzję nie może być przedmiotem postępowania sądowego. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji, w niniejszej sprawie, zobowiązany był do odrzucenia skargi z dnia 7 lipca 2021 r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.