Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 332/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-31 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6167 Rybołówstwo morskie, i rybactwo śródlądowe
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i art. 61 § 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2009 r. (data stempla pocztowego) reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika A. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2009 r. utrzymującej w mocy decyzję Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w [...] z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w kwocie 10.000 zł.

Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazał, iż rozmiar wymierzonej kary oraz kar w trzech innych postępowaniach jest co najmniej znaczny, gdyż łącznie wynosi 40.000 zł, co jest wielkością zagrażającą w realny sposób egzystencji stronie postępowania, jak też i członkom jego najbliższej rodziny. Podniósł, iż wysokość kary nie pozostaje w żadnej relacji do sytuacji majątkowej skarżącego, a wymierzona kara wielokrotnie wykracza poza rozmiar korzyści osiągnięty przez skarżącego, będącego kapitanem statku połowowego. Skarżący nie posiada środków majątkowych, w tym oszczędności które mógłby spożytkować na opłacenie kar. Wszczęcie zaś egzekucji spowoduje zajęcie, a być może i sprzedaż całego majątku strony. Skutek ten zaś nie będzie mógł być odwrócony, nawet przy korzystnym zakończeniu sprawy dla strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż na skarżącym ciąży obowiązek jedynie uwiarygodnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 ppsa.

Stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżący uprawdopodobnił, iż wykonanie decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 10.000 zł (co łącznie w czterech postępowaniach za takie samo naruszenie prawa stanowi kwotę 40.000 zł) doprowadzi do utraty przez niego płynności finansowej, co będzie miało negatywny skutek dla członków jego najbliższej rodziny. W szczególności dokonał tego poprzez wskazanie, iż nie ma oszczędności z których mógłby uiścić nałożoną karę pieniężną, stąd zmuszony byłby do sprzedaży swojego majątku. Zaś gdyby okazało się, że kara została nałożona niezasadnie, to zwrot uiszczonej kwoty nie odwróciłby niekorzystnych skutków wynikających z jej opłacenia.

Wskazać należy, iż w ppsa brak jest definicji pojęcia "uprawdopodobnienie", stąd przyjąć należy, że ustawodawca miał na względzie jego potoczne rozumienie. W doktrynie przyjmuje się, iż uprawdopodobnienie jest niższym stopniem pewności i mamy z nim do czynienia wówczas, gdy istnieją podstawy do przyjęcia pewnego stanowiska, mimo nieusuniętych wątpliwości. Wypowiadając się w powyższym przedmiocie Sąd Najwyższy w orzeczeniach z dnia 19 czerwca 1951 r., sygn. akt C 398/51 (OSN 1951, nr 3, poz. 89), z dnia 9 września 1961 r., sygn. akt 4 CZ 54/61 (OSPiKA 1962, nr 11, poz. 289) i z dnia 13 lipca 1966 r., sygn. akt II CZ 74/66 (OSPiKA 1967, nr 3, poz. 68) stwierdził, że sąd może uznać jakieś twierdzenie za uprawdopodobnione tylko wtedy, gdy nabierze przekonania, iż prawdopodobnie tak właśnie było lub jest.

Mając na względzie oświadczenie skarżącego oraz wysokość nałożonej kary pieniężnej (biorąc pod uwagę całokształt sytuacji finansowej skarżącego, a więc zobowiązanie łącznie w 4 sprawach na kwotę 40.000 zł), Sąd uznał, że uiszczenie należności przed prawomocnym rozpoznaniem sprawy może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu.

Należy także podkreślić, że celem instytucji wstrzymania wykonania aktu administracyjnego jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności tego aktu.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.