Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 842/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2013-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 9, art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: art. 134, art. 135, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant referent - stażysta Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Działając na wniosek K.K., Burmistrz decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 roku orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego, w lokalu przy ul. [...], W.K.. W uzasadnieniu decyzji organ ustalił, że pan K. nie mieszka w miejscu stałego zameldowania, które opuścił trwale i dobrowolnie, a tym samym zaistniały przesłanki opisane w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku - O ewidencji ludności i dowodach osobistych skutkujące administracyjnym wymeldowaniem. Ustalenia organ I instancji poczynił w oparciu o wyjaśnienia złożone przez strony postępowania: W.K. i K.K., będącą równocześnie wnioskodawczynią, a także poprzez kontrolę meldunkową przeprowadzoną przez funkcjonariusza Straży Miejskiej w miejscu stałego pobytu W.K., oraz w miejscu wskazanym przez K.K. jako obecne miejsce zamieszkania męża.

Z powyższą decyzją nie zgodził się W.K. i wniósł od niej odwołanie do Wojewody. W odwołaniu zarzucono organowi I instancji błędną wykładnię art. 15 ust. 2 ustawy O ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez przyjęcie, iż W.K. trwale i dobrowolnie opuścił sporny lokal. Stwierdził, iż nie opuścił trwale spornego lokalu, gdyż nadal koncentruje tam swoje interesy życiowe, m.in. poprzez wykonywanie pracy na terenie posesji. W odwołaniu podważono również dobrowolny charakter opuszczenia lokalu, stwierdzając, że w wyniku wymiany zamków w drzwiach wejściowych W.K. utracił możliwość korzystania z lokalu, a tym samym nie może być mowy o dobrowolnym opuszczeniu. Ponadto zarzucono organowi I instancji uchybienie art. 77 § 1 kpa poprzez wydanie decyzji nie poprzedzonej wyczerpującym zebraniem i rozpatrzeniem materiału dowodowego. Pełnomocnik odwołującego się wskazał, iż organ I instancji wydał decyzję na podstawie sprzecznych stanowisk stron. W posesji nadal znajdują się przedmioty należące do W.K., który chętnie korzysta z posesji przylegającej do lokalu mieszkalnego.

Wojewoda decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 roku utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ przywołał treść art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w myśl którego organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania oraz art. 6 pkt 1, że pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem, z zamiarem stałego przebywania. A zatem, zdaniem organu, aby uznać pobyt danej osoby za pobyt stały, osoba ta winna nie tylko fizycznie zamieszkiwać pod wskazanym adresem, ale również mieć wolę stałego w nim przebywania, czyli skoncentrowania w nim spraw życiowych. Przyjął, że miejsce stałego pobytu danej osoby, to miejsce, w którym osoba ta realizuje swoje podstawowe czynności życiowe, a w szczególności mieszka, nocuje, przechowuje rzeczy niezbędne do bytowania. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i dobrowolny. O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany - poprzez zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości, wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu.

Organ odwoławczy ustalił, na podstawie dokumentów zgromadzonych w postępowaniu, iż W.K. opuścił sporny lokal w dniu [...] czerwca 2011 roku, ponadto opuszczenie to ma charakter trwały i dobrowolny. Organ wskazał, że w trakcie wyjaśnień K.K. stwierdziła, iż mąż od dnia [...] czerwca 2011 roku nie mieszka w lokalu w [...]. Data ta została potwierdzona przez W.K., który równocześnie stwierdził, iż w lokalu od tego dnia nie nocuje, jednakże pojawia się na posesji. Z wyjaśnień obojga wynika, że odwołujący się przebywa na spornej posesji ze względu na dostęp do garażu, w którym naprawia samochody. W związku z powyższym organ II instancji przyjął, iż posesja przy ul. [...] stanowi miejsce wykonywana pracy W.K., a nie jego centrum życiowe, zwłaszcza, że oświadczył "moim centrum życiowym jest lokal przy ul. [...]".

Organ uznał, że W.K. nie jest zainteresowany pobytem w spornym lokalu, a jedynie dostępem do garażu, tym samym posesja przy ul. [...] nie stanowi jego miejsca stałego pobytu.

Według organu odwoławczego wymeldowanie możliwe jest w sytuacji gdy osoba, która opuściła miejsce stałego pobytu nie dokonała tej czynności, a z okoliczności sprawy wynika, iż nie tylko fizycznie nie przebywa w lokalu, ale również nie ma zamiaru powrotu do tego lokalu, przez co opuszczenie jest trwałe i dobrowolne. Zdaniem organu ciąg zdarzeń wskazuje, iż W.K. nie ma zamiaru powrotu. Wskazuje na to, iż w dniu [...] września 1996 roku podpisał umowę majątkową małżeńską z K.K., wyłączającą wspólność majątkową w ich małżeństwie. Następnie złożył w kwietniu 2011 roku pozew o separację. W mieszkaniu przy ul. [...] zamieszkuje z nową partnerką, która spodziewa się ich dziecka. Jako kolejną przesłankę wymeldowania wskazał dobrowolne opuszczenie lokalu.

Zdaniem organu poprzez dobrowolność opuszczenia należy rozumieć sytuację, w której osoba podlegająca wymeldowaniu sama podjęła decyzję o opuszczeniu miejsca stałego pobytu, nie będąc przez nikogo do tego przymuszana. W trakcie postępowania przed organem I i II instancji ustalono, iż W.K. sam podjął decyzję o opuszczeniu spornego lokalu. Wprawdzie w odwołaniu W.K. stwierdził, iż "to konflikt z małżonką doprowadził do czasowego opuszczenia lokalu", jednak z akt sprawy wynika, iż opuścił miejsce stałego pobytu [...] czerwca 2011 roku, zaś opuszczenie lokalu poprzedzone zostało złożeniem przez niego wniosku o separację.

Zdaniem Wojewody informacja o wymianie zamków w domu, z uwagi na ponad roczny pobyt W.K. poza miejscem stałego pobytu i złożeniem doniesienia dopiero w trakcie postępowania odwoławczego wskazuje, iż doniesienie to złożono wyłącznie na potrzeby prowadzonego postępowania w sprawie wymeldowania.

Na powyższą decyzję W.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając Wojewodzie oraz Burmistrzowi naruszenie art. 15 ust. 2 – O ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez jego błędną wykładnię, oraz naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący domagał się w rzeczy samej uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi powielono zarzuty podniesione w odwołaniu.

Skarżący podniósł, że ustawa nie wskazuje przez jaki czas osoba musi przebywać poza lokalem mieszkalnym, aby móc uznać, iż zachodzą przesłanki uzasadniające wymeldowanie, zaś opuszczenie miejsca pobytu stałego nie oznacza jedynie fizycznego przebywania w innym miejscu. Istotnym jest fakt czy osoba ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe oraz czy zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Dopiero na tej podstawie można ocenić, czy doszło do opuszczenia lokalu w rozumieniu analizowanego przepisu prawa.

W świetle tego skarżący zauważył, że organ obydwu instancji nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny. Przede wszystkim mylnie stwierdzono, iż rozmyślnie opuścił swoje centrum życiowe znajdujące się w lokalu w [...] i przeniósł je do mieszkania w [...]. Skarżący przyznał, że obecnie zamieszkuje z inną kobietą. Jednak do czasowego opuszczenia lokalu doprowadził konflikt z małżonką. Wskazał, że nie posiada dostępu do mieszkania, ponieważ wymieniła zamki w drzwiach. Te fakty wskazują, że opuszczenia spornego lokalu przez skarżącego nie można uznać za akt dobrowolny.

Skarżący jako nietrafne uznał stwierdzenie Wojewody, iż przeniósł swoje centrum interesów osobistych w nowe miejsce pobytu w [...], gdzie zamieszkuje z konkubiną i jej dzieckiem, a w [...] prowadzi jedynie swoje interesy gospodarcze - wykonuję pracę. Z okoliczności tych nie wynika aby związał się z nowym miejscem i urządził w nim trwałe centrum życiowe. Przyznał, że nocuję w lokalu w [...], jednakże często przebywam na posesji w [...] - korzysta tam z tego, do czego ma dostęp, czyli z kuchni letniej oraz garażu, w którym naprawia samochody. Co więcej podtrzymuje wolę korzystania z posesji, której ze względów oczywistych nie można oddzielić od lokalu mieszkalnego, a w związku z powyższym trzeba traktować jako jedność. Nie można zatem uznać, iż w sposób trwały zerwał więzi z dotychczasowym miejscem zamieszkania.

Skarżący oświadczył, że część jego rzeczy ciągłe znajduje się w [...], Pozostała część znajduje się na posesji - rzeczy osobiste, samochody, itp. Powyższe zdaniem skarżącego świadczy o tym, Iż gdyby nosił się z zamiarem dobrowolnego i trwałego opuszczenia lokalu mieszkalnego to zabrałby ze sobą wszystkie jego rzeczy. Skarżący wskazał, iż obecnie zajmowane przez niego mieszkanie w [...] ma charakter tymczasowy i stało się miejscem zamieszkania w wyniku konfliktu z żoną.

Skarżący nadto podniósł zarzut, że nie ma możliwości przebywania w lokalu mieszkalnym w [...], gdyż małżonka wymieniła zamki w drzwiach aby nie miał do niego wstępu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2002 roku , nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym.

Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 r., poz. 270). - nazwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a., uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Wskazania wymaga, iż Sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa ) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa) .

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada obowiązującym przepisom prawa zaś postępowanie administracyjne poprzedzające jej wydanie jest wolne od wad.

Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją było wymeldowanie W.K. z lokalu przy ul [...].

Sprawy związane z ewidencją ludności zostały uregulowane przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku - O ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 roku, nr 139, poz. 1071 ze zm.). Stosownie do treści art. 2 ust. 2 ustawy, ewidencja ludności polega także na rejestracji danych o miejscu pobytu osób. Osoba, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest zobligowana wykonać obowiązek meldunkowy określony ustawą (art. 2 ustawy). Obowiązek meldunkowy zaś polega na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego (art. 4 pkt 1 ustawy). Ustawodawca w art. 6 ust. 1 ustawy wskazał, iż pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. W pojęciu "miejsca pobytu" zawarty jest zarówno element fizyczny polegający na faktycznym przebywaniu w określonym miejscu, jak i element psychiczny, który polega na zamiarze określonego zachowania. Przy czym oba te elementy muszą występować łącznie. Dalej wskazać należy na przepis art. 9 ust. 2b ustawy, który stanowi, iż zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Przytoczyć także wypada art. 10 ust. 1 ustawy zgodnie z którym osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia.

Wskazane wyżej przepisy ustawy O ewidencji ludności i dowodach osobistych wskazują w sposób nie budzący żadnych wątpliwości interpretacyjnych, że w obecnym stanie prawnym zameldowanie służy wyłącznie celom związanym z rejestracją miejsca pobytu stałego (ewentualnie czasowego). Czynność materialno-techniczna, jaką jest zameldowanie ma jedynie charakter rejestrowy, nie dając przy tym żadnych uprawnień do lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 2 czerwca 2005 roku w spr. IV SA/Wa 627/05 podkreślił, iż "skoro zameldowanie ma na celu wyłącznie odzwierciedlenie w urzędowej ewidencji faktycznego pobytu danej osoby, to jego dokonanie nie może być też traktowane jako źródło powstania jakichkolwiek praw majątkowych (zwłaszcza do mieszkania)". Dalej wskazać należy, iż ustawodawca wiąże uprawnienie i obowiązek zameldowania się w określonym lokalu z faktem zamieszkania w tym lokalu z zamiarem stałego pobytu. Ewidencja ludności ma bowiem potwierdzać jedynie fakt przebywania w lokalu. Przytoczone przepisy ustawy w żadnym razie nie łączą uprawnienia, czy też obowiązku zameldowania się w lokalu z samym tylko przysługiwaniem prawa własności do lokalu, chyba, że w tym lokalu właściciel równocześnie przebywa w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy. Dokument potwierdzający przysługiwanie danemu podmiotowi prawa do lokalu jest wprawdzie dokumentem uprawniającym do zameldowania w lokalu, ale w przypadku stwierdzenia, że właściciel w lokalu faktycznie nie przebywa, organ uprawniony jest - w zależności od sytuacji - do uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania lub wymeldowania właściciela z pobytu stałego. Zameldowanie nie służy bowiem potwierdzeniu prawa własności do określonego lokalu. Prawo własności ujawniane jest natomiast w księgach wieczystych oraz w ewidencji gruntów i budynków.

Materialnoprawną przesłankę wymeldowania skarżącego stanowił powołany przez organy art. 15 ust. 2 O ewidencji ludności i dowodach osobistych. Stanowi on, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Istotnym zatem zagadnieniem dla rozstrzygnięcia sprawy jest ustalenie, czy strona "opuściła miejsce stałego pobytu".

W przytoczonym wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 kwietnia 2001 roku w spr. V SA 3169/00 stwierdził, że: "przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne". Pogląd taki jest utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Ustawodawca jednak nie zdefiniował pojęcia "opuszczenia", miejsca stałego pobytu, nie precyzując, czy winno ono mieć jakiś kwalifikowany charakter, tak co do jego przyczyn, sposobu, czy też czasu jego trwania. Dlatego każdorazowo pojęcie to należy odnosić do indywidualnej sytuacji strony, tym bardziej, że orzecznictwo - wykładnię pojęcia "opuszczenia" miejsca stałego pobytu, polegającą na przyjęciu, że opuszczenie to winno mieć charakter "dobrowolny" i "trwały" – wypracowało na tle spraw, w których najczęściej strony powoływały się na fakt fizycznego uniemożliwiania im pobytu w miejsca zamieszkania.

Podobnie, jak w przypadku "dobrowolności" opuszczenie miejsca stałego pobytu, tak "trwałość" jego opuszczenia nie wynika z przepisu art. 15 ust. 2 w/w ustawy, lecz została wypracowana przez orzecznictwo, które jednak nie wyjaśnia, kiedy owa trwałość już zachodzi, a kiedy jeszcze ona nie zachodzi. Pojęcie "trwałości" nie oznacza również ściśle określonego stanu w języku potocznym. Słowniki języka polskiego, definiują to pojęcie jako stan istniejący przez dłuższy czas lub nieulegający szybkim zmianom.

Z powyższego wynika, że upływ określonego czasu od momentu opuszczenia miejsca pobytu stałego, stanowi swoisty problem interpretacyjny przyjętego w orzecznictwie pojęcia "trwałości" opuszczenia tego miejsca, jako wymogu spełnienia istotnej przesłanki wymeldowania. Nie sposób bowiem określić cezury czasowej, przesądzającej, czy nastąpiło trwałe opuszczenie lokalu. Pojęcie "trwałości" opuszczenia miejsca stałego pobytu, trudno jest więc wiązać z upływem określonego czasu, skoro brak jest podstaw do wskazania jakiegokolwiek wiążącego terminu. Dlatego też, nie sposób jest odmówić wymeldowania z powodu braku cechy "trwałości’ opuszczenia miejsca stałego pobytu, skoro brak jest podstaw prawnych do określenia od jakiego momentu zachodzi owa "trwałość".

W świetle powyższego należy uznać, że nie w każdym przypadku uzasadniającym wystąpienie przesłanek do wymeldowania, w oparciu o przepis art. 15 ust. 2 ustawy z O ewidencji ludności i dowodach osobistych, możliwe będzie zaistnienie i wykazanie "dobrowolności" i "trwałości" opuszczenia miejsca stałego pobytu. Zawsze jednak "opuszczenie" miejsca pobytu stałego, musi oznaczać wyzbycie się posiadania lokalu, jako miejsca stanowiącego dotychczasowe centrum życiowe, a to z kolei oznacza "definitywność" zdarzenia (zakończonego, dokonanego), jakim jest opuszczenie dotychczasowego miejsca koncentrowania się centrum życiowego. Sytuacja taka która różni się swym znaczeniem od innych mniej definitywnych sytuacji, w których rozpoczęty proces opuszczania miejsca pobytu stałego nie został definitywnie zakończony lub też zachodzi zwykła nieobecność w miejscu centrum życiowego, charakteryzująca się brakiem jego utraty, przy czym utrata ta może być wynikiem nie tylko dobrowolnego zachowania, ale też sytuacji niedobrowolnych, lecz zgodnych z prawem.

W ocenie Sądu niewątpliwie czytelną oznaką opuszczenia miejsca pobytu stałego jest zerwanie z nim wszystkich więzi. Jednakże faktu tego nie można uznać za warunek konieczny wymeldowania, albowiem można wskazać na liczne przykłady, kiedy osoba niemieszkająca w dotychczasowym lokalu zameldowania, posiada z nim szereg więzi, których nie chce zrywać. Może to dotyczyć faktu, że jest właścicielem tego lokalu, faktu, iż spotyka się w nim ze swymi dziećmi, faktu, iż odwiedza często ten lokal, faktu, iż posiada w nim swoje rzeczy, czy też faktu, iż jest z nim emocjonalnie związana. W konsekwencji należy uznać, że to nie zerwanie więzi z lokalem decyduje o jego opuszczeniu, lecz utrata lokalu, jako miejsca koncentrowania się w nim centrum życiowego, a więc jego ważnej funkcji, którą dotychczas pełnił.

Wbrew odmiennym w tym wglądzie zarzutom skarżącego, prawidłowo orzekające w sprawie organy ustaliły, że skarżący od [...] czerwca 2011 roku nie przebywa z zamiarem stałego pobytu w lokalu, którego postępowanie dotyczy, gdzie był zameldowany na pobyt stały. Lokal ten opuścił bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się. Okoliczność powyższa wynika bowiem nie tylko z zeznań właścicielki nieruchomości jednocześnie żony skarżącego K.K., ale także z przeprowadzonej przez Policję Municypalną kontroli meldunkowej i złożonych w toku postępowania wyjaśnień, zeznań oraz oświadczeń samego skarżącego. W szczególności organy obydwu instancji wskazały fakt zamieszkiwania skarżącego od [...] czerwca 2011 roku w [...] wraz z inną kobietą, która oczekuje jego dziecka. Został nadto przywołany fakt pobytu W.K. w garażu na posesji jego żony albowiem tam naprawia samochody jak również złożenie przez skarżącego pozwu o separację. Organy uznały powyższe okoliczności jako jednoznacznie wskazujące na trwałe i dobrowolne opuszczenie przez W.K. mieszkania, którego postępowanie dotyczy.

W ocenie Sądu, ustalenia w zakresie spełnienia przesłanek z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych do wymeldowania W.K. z miejsca pobytu stałego zostały prawidłowo poczynione na podstawie wyczerpująco zebranego w sprawie materiału dowodowego i właściwie ocenione, a wydane w sprawie decyzje w niczym nie uchybiają zarówno przepisom prawa materialnego stanowiącym podstawę rozstrzygnięcia sprawy, jak i przepisom postępowania administracyjnego. Organy administracji publicznej nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego oraz procedury, które mogłoby mieć istotny wpływ na przebieg postępowania. Oceny materiału dowodowego dokonano w sposób wszechstronny, spójny i logiczny przy zachowaniu zasady wynikającej z treści art. 80 Kpa. przepisu prawa.

Trafnie organ II instancji odwołał się do podejmowania przez zainteresowanego prawem przewidzianych środków w postaci przywrócenia posiadania jako znamionujących wolę dalszego pobytu w miejscu zameldowania w przypadku braku dobrowolności opuszczenia mieszkania. W kontrolowanej sprawie samo wyrażenie przez skarżącego woli dalszego zamieszkiwania w opuszczonym lokalu, bez jednoczesnego zobiektywizowania tej woli przez wykorzystanie instytucji prawnych umożliwiających współposiadanie lokalu, nie jest okolicznością wystarczająca do uznania, że nie doszło do dobrowolnego opuszczenia tego mieszkania. Dlatego trafny jest w ocenie Sądu pogląd, że skarżący nie ma zamiaru powrotu do lokalu lecz jedynie zainteresowany jest wstępem na nieruchomość przy ul [...] stanowiącej jedynie miejsce jego pracy a nie centrum życiowe. W ocenie Sądu zasadnie właścicielka nieruchomości K.K. wskazała na brak żądania skarżącego, w toczącym się postępowaniu o orzeczenie separacji przekształconym następnie na rozwodowe, uregulowania sposobu korzystania ze wspólnego mieszkania, jako potwierdzający przeniesienie jego centrum życiowego do mieszkania przy ul. [...]. Wniesiony przez skarżącego pozew o orzeczenie separacji zdaniem organu wskazuje na brak zamiaru powrotu. W aspekcie tych okoliczności, twierdzenie skarżącego o opuszczeniu mieszkania w wyniku konfliktu, nie podważa powyższych wniosków, lecz przeciwnie wskazywać może na przeniesienie jego centrum życiowego do innego miejsca jako skutek takich zdarzeń.

Niepotwierdzone w żaden sposób oświadczenie skarżącego o pozostawieniu w mieszkaniu przy ul [...] części rzeczy nie podważa opisanej wyżej oceny kontrolowanej decyzji. Pozostawienie rzeczy osobistych i ewentualnie innych nie świadczy zupełnie o skoncentrowaniu spraw życiowych w tym lokalu. Pozostawienie jakiś przedmiotów wskazuje w kontrolowanej sprawie na to tylko, że skarżący przenosząc centrum spraw życiowych w inne miejsce nie zabrał ze sobą wszystkich rzeczy.

W tym miejscu należy wskazać, że trafność stanowiska organów obydwu instancji, o przeniesieniu przez skarżącego centrum spraw życiowych z mieszkania w [...] do mieszkania w [...] została potwierdzona, wprawdzie już po wydaniu decyzji, zameldowaniem się skarżącego na pobyt stały w nowym miejscu. Złożone na rozprawie oświadczenie W.K., że uczynił to dla zameldowania nowonarodzonej córki nie może się ostać skoro nie wymaga tego żaden przepis, natomiast zgodnie z art. 25 kc o miejscu zamieszkania dziecka może decydować w określonej sytuacji miejsce zamieszkania jego matki.

Przepis art. 5 ust 2 ustawy O ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowi, że można mieć tylko jedno miejsce pobytu stałego. Zatem skarżący składając wniosek o zameldowanie w nowym miejscu złożył tym samym oświadczenie o przeniesieniu centrum spraw życiowych do nowego mieszkania, zaś zameldowanie córki nie mogło stać się tego żadną przesłanką.

W tym miejscu należy powtórzyć, że ewidencja ludności służy jedynie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a zatem stanu faktycznego. Nie jest ona formą kontroli legalności zamieszkania i pobytu. Fakt zameldowania w określonym lokalu nie skutkuje powstaniem żadnych praw o charakterze cywilnoprawnym do danego lokalu, w tym prawa własności. Źródłem prawa dla pobytu skarżącego na nieruchomości stanowiącej własność K.K., gdzie pracuje, są stosunki cywilnoprawne nie zaś zameldowanie.

Tym samym podsumowując, w świetle prawidłowo zebranego materiału dowodowego należy skonstruować wniosek, zgodnie z którym skarżący opuścił lokal przy ul. [...] w dniu [...] czerwca 2011 roku, a koncentracja jego interesów życiowych znajduje się obecnie w zupełnie innym miejscu. W żadnym stopniu nie zmieniają tego wizyty na nieruchomości w celach zawodowych. Zdaniem Sądu wszystkie pozostałe okoliczności, w tym bezsporny fakt założenia przez skarżącego nowej rodziny, ostatecznie przekreślają możliwość uwzględnienia jego wcześniejszych i obecnych zarzutów. Trwały charakter ustania pobytu skarżącego w lokalu przy ul. [...], w świetle przedłożonego materiału dowodowego nie ulega zatem wątpliwości. W tym stanie rzeczy przewidziane w art. 15 ust. 2 powołanej wyżej ustawy o ewidencji ludności przesłanki obligujące organ gminy do wymeldowania osoby z miejsca dotychczasowego pobytu uznać należy za spełnione.

Z tych wszystkich względów, nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego ani przepisów procedury administracyjnej mających istotny wynik na przebieg postępowania, Sąd z powołaniem się na przepis art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.