Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1779/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 187, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 86 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka – Medek (spr.), Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 września 2012 r. sygn. akt I SA/Łd 1488/11 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 14 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług kwoty zobowiązania podatkowego oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za sierpień 2004 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. M. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 1.800 zł (słownie: jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna J. M. dotyczy wyroku z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 1488/11, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "Ppsa", oddalił skargę J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2004 r.

Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy wynikało, że skarżący dokonał odliczenia podatku naliczonego m. in. z faktur dokumentujących zakup wód toaletowych, wystawionych przez PPHU "B." – A. D.

W toku przeprowadzonej kontroli organ pierwszej instancji ustalił, że wskazany przez firmę B. regon nigdy nie został wygenerowany z właściwego rejestru. Ponadto w zbiorze województwa zachodniopomorskiego nie było zarejestrowanej działalności gospodarczej zarówno na A. D., jak i na podmiot o nazwie PPHU "B.". Co więcej, wymieniona osoba nie figurowała w rejestrze podatników Pierwszego Urzędu Skarbowego w S.

Wobec powyższego, na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 97, poz. 970 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", organ pierwszej instancji zakwestionował skarżącemu prawo do odliczenia z faktur wystawionych przez wymieniony podmiot.

Wskutek wniesionego odwołania organ podatkowy drugiej instancji uchylił powyższe orzeczenie uznając, że zgromadzony materiał dowodowy nie stwarzał podstaw do stwierdzenia, iż kontrahent skarżącego jest podmiotem nieistniejącym. Organ odwoławczy wskazał, że należało podjąć próbę ustalenia adresu A. D., by następnie przesłuchać go jako świadka.

Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji ponownie zakwestionował skarżącemu prawo do odliczenia z faktur wystawionych przez rzeczonego kontrahenta. Tym razem organ odwoławczy nie znalazł podstaw do podważenia powyższego stanowiska.

W zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w L. stwierdził, że dla rozstrzyganej sprawy kluczowe stało się ustalenie, iż osoba o personaliach A. D. nie figuruje w zbiorze Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności, co potwierdzało znajdujące się w aktach sprawy pismo Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 sierpnia 2010 r.

W złożonej skardze, w kwestii zakwestionowanych faktur wystawionych przez firmę B., J. M. zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie:

1. art. 86 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej "Uptu", w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia poprzez zakwestionowanie prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tych faktur i wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego;

2. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), zwanej dalej "Op", poprzez:

- nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego z naruszeniem zasad proceduralnych, co w konsekwencji spowodowało, że organ podatkowy wydał decyzję bez wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie niekompletnego materiału dowodowego,

- zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym i przerzucenie ciężaru dowodzenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia na skarżącego, w szczególności poprzez nieskorzystanie z bazy "Poltax", którą dysponują organy podatkowe umożliwiającą ustalenie miejsca zamieszkania podatnika i właściwego dla A. D. organu podatkowego, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego;

- zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym i przerzucenie ciężaru dowodzenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia na skarżącego, w szczególności poprzez nie zwrócenie się do Ewidencji Działalności Gospodarczej celem ustalenia, czy A. D. figurował jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą;

- uznanie, że odliczenie przez podatnika podatku naliczonego z faktur wystawionych przez firmę B. doprowadziło do sytuacji, gdzie żaden z uczestników obrotu gospodarczego nie poniósł ekonomicznego ciężaru podatku od towarów i usług, co pozostaje w sprzeczności z zasadą powszechności i neutralności opodatkowania;

3. art. 191 Op poprzez:

- uznanie, że dowody zgromadzone w sprawie są wystarczające do przyjęcia, iż A. D. nie prowadził działalności gospodarczej, nie był podmiotem uprawnionym do wystawienia faktur;

- uznanie, w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody, że PPHU B. jest podmiotem nieistniejącym, który stwarzał jedynie formalne pozory istnienia, ale w rzeczywistości nie uczestniczył w obrocie prawnym.

Wskazując na powody oddalenia skargi Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy podatkowe wykazały, iż podmiot o nazwie PPHU "B." - A. D. w rzeczywistości nie istnieje. W ocenie Sądu, nie zachodziła w tym zakresie potrzeba uzupełniania materiału dowodowego, czy podejmowania dalszych działań, a zarzuty skarżącego sugerujące, że organy podatkowe nie poczyniły wystarczających ustaleń co do adresu A. D. zostały uznane za nieusprawiedliwione. Ponadto Sąd stwierdził, że w związku z powyższym brak było podstaw do twierdzenia o działaniu skarżącego w dobrej wierze, czy dochowaniu przez niego należytej staranności.

Sąd podkreślił, że organy podatkowe nie zakwestionowały prawa podatnika do obniżenia podatku należnego z tej przyczyny, że jego kontrahent nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Firma B., jako nieistniejąca, nie mogła dokonać sprzedaży towarów na rzecz skarżącego. Z tego też względu faktury wystawione przez podmiot nieistniejący nie stanowiły podstawy do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony zawarty w tych fakturach.

Na powyższe orzeczenie J. M., działający za pośrednictwem pełnomocnika – adwokata, złożył skargę kasacyjną, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Jako podstawy kasacyjne powołał naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa poprzez nieuwzględnienie skargi w zw. z naruszeniem art. 86 ust. 1 i 2 ust. 2 pkt 1 lit. a Uptu, w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia poprzez zakwestionowanie prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez firmę B. i wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego oraz uznanie, że podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia z tych faktur, gdyż firma B. była podmiotem nieistniejącym i nie była uprawniona do wystawiania faktur VAT;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa poprzez nieuwzględnienie skargi w związku z naruszeniem:

a) art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), zwanej dalej "Op", poprzez:

- nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego z naruszeniem zasad proceduralnych, co w konsekwencji spowodowało, że organ podatkowy wydał decyzję bez wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie niekompletnego materiału dowodowego,

- zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym i przerzucenie ciężaru dowodzenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia na skarżącego, w szczególności poprzez nieskorzystanie z bazy "Poltax", którą dysponują organy podatkowe umożliwiającą ustalenie miejsca zamieszkania podatnika i właściwego dla A. D. organu podatkowego, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego;

- zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym i przerzucenie ciężaru dowodzenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia na skarżącego, w szczególności poprzez nie zwrócenie się do Ewidencji Działalności Gospodarczej celem ustalenia, czy A. D. figurował jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą;

- uznanie, że odliczenie przez podatnika podatku naliczonego z faktur wystawionych przez firmę B. doprowadziło do sytuacji, gdzie żaden z uczestników obrotu gospodarczego nie poniósł ekonomicznego ciężaru podatku od towarów i usług, co pozostaje w sprzeczności z zasadą powszechności i neutralności opodatkowania;

b) art. 191 Op poprzez:

- uznanie, że dowody zgromadzone w sprawie są wystarczające do przyjęcia, iż A. D. nie prowadził działalności gospodarczej, nie był podmiotem uprawnionym do wystawienia faktur;

- uznanie, w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody, że PPHU B. jest podmiotem nieistniejącym, który stwarzał jedynie formalne pozory istnienia, ale w rzeczywistości nie uczestniczył w obrocie prawnym.

Ponadto skarżący wniósł o zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym zmierzającym do ustalenia, czy Dyrektywa 2006/112, a w szczególności jej art. 178 i zasada neutralności podatkowej powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się temu, by organ podatkowy odmawiał podatnikowi prawa do odliczenia z faktur wystawionych przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur, przy jednoczesnym zachowaniu należytej staranności przez podatnika.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organy podatkowe nie podjęły wszelkich działań w celu ustalenia miejsca zamieszkania A. D. i wezwania go w charakterze świadka. W ocenie skarżącego fakt, że kontrahent nie posiada wykazanego na fakturze nr REGON, NIP, ani nie przebywa pod wskazanym na fakturze adresem nie dowodzi, że A. D. jest podmiotem nieistniejącym.

Ponadto skarżący stwierdził, że w dacie zakupu nie mógł przewidzieć, że nabywając towary uczestniczy w oszustwie podatkowym. Wskazał, że wystawione faktury odpowiadały ilości zakupionego towaru i w związku z tym nie miał żadnych podstaw by wątpić w rzetelność i uczciwość swojego kontrahenta.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Jak wynika z treści rozpoznawanego środka odwoławczego, sformułowane przez skarżącego zarzuty koncentrują się na niezastosowaniu przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa w związku z niedostrzeżeniem naruszenia przez organy podatkowe szeregu przepisów regulujących gromadzenie oraz ocenę zebranych dowodów w postępowaniu podatkowym, a także przepisów prawa materialnego, które dają podstawę do zakwestionowania prawa do odliczenia z faktur wystawionych przez podmiot nieistniejący.

Na okoliczność nieprawidłowego postępowania dowodowego skarżący podniósł zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 Op, które to naruszenie polegało na wadliwym przyjęciu przez Sąd, ze organy nie podjęły koniecznych czynności w celu ustalenia czy firma PPUH B. A. D. była rzeczywiście podmiotem nieistniejącym.

Powołany art. 122 Op reguluje zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organy podejmują wszelkie działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe, wśród których na szczególną uwagę zasługuje art. 187 § 1 Op, nakazujący organowi zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd administracyjny pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że organy powyższych przepisów nie naruszyły, co wynika z faktu, że zgromadziły obszerny materiał dowodowy, w oparciu, o który w sposób przekonywujący wykazały, iż kontrahent skarżącego był podmiotem fikcyjnym.

Odwołując się do znajdujących się w aktach sprawy pism Urzędu Statystycznego w S., Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S., Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Dyrektora Departamentu Metodologii, Standardów i Rejestrów Głównego Urzędu Statystycznego w Warszawie organy ustaliły bowiem, że osoba o personaliach A. D. nie figuruje w zbiorze PESEL, nie dokonała rejestracji dla potrzeb podatku od towarów i usług, NIP tejże osoby nie został wygenerowany we właściwej bazie danych, w zbiorze REGON nie było zarejestrowanej firmy na to nazwisko, jak również firmy o nazwie PPHU B., ponadto pod wskazanym na fakturach adresem zamieszkują inne osoby.

Wymienione powyżej ustalenia doprowadziły z kolei organy do słusznej, jak przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny, konstatacji, że firma B. stwarzała jedynie formalne pozory istnienia, a w rzeczywistości nie uczestniczyła w obrocie prawnym oraz gospodarczym. Co istotne, zebrany na tę okoliczność materiał dowodowy był w trakcie postępowania dodatkowo uzupełniany. Ponadto informacje o fikcyjnym charakterze kontrahenta skarżącego pochodziły z różnych, niezależnych oraz wiarygodnych źródeł.

Z tego też względu Sąd administracyjny pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że nie sposób również zarzucić organom naruszenia art. 180 § 1 Op, który to przepis nakazuje dopuszczenie jako dowód wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Powoływana w skardze kasacyjnej konieczność zwrócenia się przez organy do Ewidencji Działalności Gospodarczej, czy też bazy Poltax, w świetle materiału dowodowego, zebranego na okoliczność fikcyjnego charakteru firmy B., wydaje się bowiem całkowicie nieuzasadniona. Co więcej, z akt sprawy nie wynika, by skarżący w toku postępowania zgłaszał wnioski o przeprowadzenie takich dowodów. Zgromadzony materiał dowodowy, oraz okoliczności, które na jego podstawie zostały ustalone nie budzą zatem jakichkolwiek zastrzeżeń, co z kolei prowadzi do wniosku, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż postępowanie było prowadzone w sposób pogłębiający zaufanie do organów podatkowych, tj. w zgodzie z treścią art. 121 § 1 Op.

W świetle powyższego nie sposób zgodzić się z twierdzeniami skargi kasacyjnej, jakoby Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, że organy podatkowe przerzucały ciężar dowodzenia istotnych dla sprawy okoliczności na skarżącego. Organy podjęły bowiem cały szereg działań zmierzających do pozyskania jak największej ilości danych na temat firmy B., dążyły również do przesłuchania A. D., co w świetle uzyskanych informacji okazało się niemożliwe.

Prawidłowa analiza zebranych materiałów, prowadząca do ustalenia, że kontrahent skarżącego był podmiotem nieistniejącym, wykluczała również możliwość przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż organy naruszyły art. 191 Op tj. zasady swobodnej oceny dowodów. Przedstawione powyżej pisma, dostarczone przez szereg instytucji państwowych, potwierdzały tezę o fikcyjnym charakterze działalności firmy B., którą dodatkowo wspierał ogólny obraz transakcji, dokonywanych rzekomo z tym podmiotem przez skarżącego.

Przeprowadzona przez organy ocena zebranego materiału dowodowego w kontekście dyspozycji art. 191 Op nie budzi również wątpliwości w zakresie powołanej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dobrej wiary skarżącego, który twierdzi, że nie mógł przewidzieć, iż uczestniczy w oszustwie podatkowym. Odwołując się do zeznań skarżącego należy bowiem podkreślić, że skarżący kontakt z kontrahentem nawiązał przypadkowo na bazarze Stadionu Dziesięciolecia w Warszawie, gdzie A. D. miał mieć stoisko. Skarżący zeznał, że nie dokonywał zamówień na towar, wybierając go z asortymentu będącego w danym dniu w ofercie. Na stoisku było dwóch przedstawicieli firmy, który wydawali mu towar, za który płacił gotówką, faktura dotyczyła towaru zakupionego w danym dniu. Skarżący oświadczył, że nie wie kto podpisywał faktury, gdyż były one wcześniej przygotowane, w czasie gdy dokonywano przeładunku towaru. Zeznał również, że wody toaletowe odróżniał po nazwie producenta, mimo iż sprzedawca w rubryce "nazwa towaru" wpisywał zawsze "woda toaletowa różna".

Powyższe okoliczności, znajdujące odzwierciedlenie w aktach sprawy i odnotowane w zaskarżonej decyzji, zdaniem tut. Sądu, powinny skłonić skarżącego do zweryfikowania swojego kontrahenta, czego skarżący jednak nie uczynił. Przekazywał znaczne sumy w gotówce do rąk nieznanych mu osób. Zeznawał, że A. D. znał od chwili pierwszej transakcji, by następnie twierdzić, iż nie wie czy któryś z przedstawicieli B., przekazujących mu towar, był właścicielem tej firmy. Brak weryfikacji kontrahenta skarżący tłumaczył odległością do Urzędu Skarbowego w S. oraz związanymi z tym kosztami. Organy słusznie uznały zatem, że skarżący wykazał się brakiem należytej staranności i dbałości o własne interesy, co potwierdził również Sąd pierwszej instancji podzielając w sposób syntetyczny ich stanowisko stwierdzeniem, iż skarżący nie działał w dobrej wierze. Z zeznań skarżącego wynikało bowiem, że transakcje odbywały się w warunkach znacznie odbiegających od standardów zachowań, przyjętych w obrocie gospodarczym, co winno zwrócił jego uwagę i skłonić do podjęcia jakichkolwiek działań w celu weryfikacji podejrzanego kontrahenta.

W świetle zaprezentowanej powyżej oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania należało stwierdzić, że autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował skutecznie ustaleń faktycznych, które legły u podstaw wydania zaskarżonego orzeczenia. Prowadzi to do wniosku, że prawidłowa było ocena Sądu pierwszej instancji, iż organy zasadnie przyjęły, że firma B. była podmiotem fikcyjnym, natomiast skarżący nie wykazał należytej staranności w ramach transakcji udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami. W tym stanie rzeczy nie mógł zasługiwać na uwzględnienie również zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 86 ust. 1 i 2 ust. 2 pkt 1 lit. a Uptu, w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia, albowiem organy podatkowe zasadnie odebrały skarżącemu prawo do odliczenia z faktur wystawionych przez firmę B. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa.

Zgodnie z art. 86 § 1 i 2 pkt 1 lit a Uptu podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego w tej ustawie z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury, dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku natomiast, gdy kwota wskazana jako podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje rzeczywistego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy – faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanej w niej kwoty.

Faktura otrzymana przez podatnika od innego podmiotu daje prawo do odliczenia podatku gdy są spełnione materialne przesłanki do odliczenia, tzn. czynność udokumentowana fakturą została przez dostawcę (usługodawcę) faktycznie wykonana i wykorzystana przez podatnika (odbiorcę faktury) do realizacji czynności opodatkowanej, podatek z tej faktury został przez odbiorcę faktury zapłacony jej wystawcy, faktura zawiera faktyczne informacje wymagane przez art. 22 ust. 3 lit. b) VI Dyrektywy (obecnie art. 226 Dyrektywy 2006/112/WE), co do podmiotu wystawiającego fakturę, będącego dostawcą (usługodawcą), pozwalające na jednoznaczne ustalenie jego tożsamości (por. wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2010 r., w sprawie C-438/09 Bogusław Juliusz Dankowski przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi).

Z powyższego wynika zatem, że faktura, w której jako dostawca został wskazany podmiot nieistniejący, a zatem taki, który nie dokonał faktycznie wskazanego na fakturze świadczenia, nie rodzi po stronie odbiorcy prawa do odliczenia.

Dodać należy jednak, że w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 Mahagében kft oraz Péter Dávid przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága (publ. www.curia.europa.eu) Trybunał orzekł, że:

1) Artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty należnego podatku od wartości dodanej kwoty tego podatku należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących owych usług lub jeden z jego usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu;

2) Artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a) i art. 273 Dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia prawa do odliczenia z tego powodu, iż podatnik nie upewnił się, że wystawca faktury za towary, których prawo do odliczenia ma dotyczyć jest podatnikiem, że dysponował on tymi towarami i był w stanie je dostarczyć oraz że wywiązał się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku od wartości dodanej, albo z tego powodu, że podatnik nie posiada, poza fakturą, innych dokumentów potwierdzających spełnienie powyższych warunków, mimo że spełnione były warunki materialne i formalne powstania prawa do odliczenia określone w dyrektywie 2006/112, a podatnik nie miał przesłanek podejrzewać, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości lub przestępstwa.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji dokonał wykładni przepisów prawa krajowego, uwzględniając zaprezentowane powyżej poglądy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyznał rację organom w kwestii braku po stronie skarżącego należytej staranności w zakresie przebiegu transakcji i co doniosłe, kwestia ta była również rozważana w orzeczeniach organów podatkowych.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 Ppsa orzekł jak w sentencji.