Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 268/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] sierpnia 2013r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] lipca 2010r. określającą zobowiązanie T. L. z tytułu podatku akcyzowego za styczeń 2010r. w wysokości 16.274,00 zł. z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki H. pojemność 5.967 cm³, rok produkcji 2006.

Decyzja organu odwoławczego została skutecznie doręczona pełnomocnikowi strony F. U. w dniu 17 września 2013r. w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej.

W dniu [...] grudnia 2013 r. T. L. wniósł za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] sierpnia 2013r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu.

Tut. Sąd postanowieniem z 12 marca 2014 r. odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia skargi, które wobec nie złożenia zażalenia stało się prawomocne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - w skrócie p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Bezspornym w sprawie było, że decyzja organu odwoławczego została skutecznie doręczona pełnomocnikowi strony F. U. (upoważnienie do jej odbioru udzielone przez skarżącego - karta 52 akt administracyjnych) w dniu 17 września 2013 r. zgodnie z art. 150 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, z którego wynika, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (art. 150 § 1a O.p.). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 2 O.p.).

Powołany przepis O.p. ustanawia tzw. zastępczy sposób doręczania. Przepis ten umożliwia przyjęcie fikcji prawnej, że pismo, którego adresat nie odebrał z placówki pocztowej lub z urzędu gminy (miasta) w określonym terminie, zostało doręczone z upływem ostatniego dnia tego terminu. Taki tryb doręczenia jest wyjątkiem od zasady właściwego doręczania korespondencji i jako taki winien być interpretowany ściśle. Skuteczność tak zwanego doręczenia zastępczego zależy od zachowania wszystkich warunków takiego doręczenia, które zostały określone w art. 150 O.p. Ma ono niewątpliwie rację bytu z punktu widzenia sprawności obrotu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 września 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 609/09, publ. Lex nr 529398).

W rozpatrywanej sprawie, przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została awizowana po raz pierwszy w dniu 2 września 2013 r., a następnie po raz drugi w dniu 10 września 2013 r., to doręczenie zgodnie z przytoczoną regułą zawartą w art. 150 O.p. nastąpiło z dniem 17 września 2013 r. Termin bowiem do odebrania tej przesyłki biegł od daty pierwszego awizowania przez kolejnych 14 dni.

Wobec powyższego wskazany w art. 53 § 1 ppsa trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, liczony od dnia doręczenia decyzji, tj. od dnia 17 września 2013 r., upłynął w dniu 17 października 2013 r. Skarga została natomiast wniesiona w dniu 27 grudnia 2013 r., a więc już po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. Nadto wniosek skarżącego o przywrócenie tego terminu został rozpatrzony przez Sąd negatywnie.

Jak stanowi art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Mając na względzie opisane wyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 p.p.s.a. odrzucił skargę.