Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 104/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24,  art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Andrzej Góraj, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2012 r. sprawy ze skargi N. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie obniżenia dodatku służbowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. umarzającą postępowanie administracyjne w przedmiocie obniżenia [...] N. S. dodatku służbowego o 30 % otrzymywanej stawki.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. obniżył [...] N. S. z dniem [...] września 2010 r. dodatek służbowy o 30 % otrzymywanej stawki tj. do kwoty [...] zł miesięcznie.

W wyniku wniesionego przez policjantkę odwołania powyższy rozkaz personalny został utrzymany w mocy przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2010 r.

Wskazana decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji stała się przedmiotem skargi N. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1832/10 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] września 2010 r. oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r.

Uzasadniając powyższy wyrok Sąd wskazał, iż organy orzekające w sprawie błędnie przyjęły, że zwolnienie od zajęć służbowych z powodu choroby jest okolicznością mającą wpływ na prawo do dodatku służbowego. Zaznaczył, że tego rodzaju wykładnia jest nieuprawniona i nie daje podstaw do obniżenia dodatku służbowego. Zmiany, o których mowa w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, nie mogą być bowiem kwalifikowane w kategoriach zdarzeń takich jak choroba, urlop, zwolnienie od zajęć służbowych, pozostawanie bez przydziału służbowego.

Przedmiotowy wyrok stał się prawomocny z dniem 25 czerwca 2011 r. i sprawa wróciła do organu I instancji celem ponownego rozpatrzenia.

Rozpoznając ponownie sprawę Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie obniżenia [...] N. S. dodatku służbowego o 30 % otrzymywanej stawki.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż postępowanie w przedmiocie obniżenia N. S. dodatku służbowego o 30 % otrzymywanej stawki na stanowisku specjalisty [...] Komendy Głównej Policji zostało wszczęte z urzędu na wniosek Dyrektora [...] Komendy Głównej Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. Od dnia wszczęcia przedmiotowego postępowania minął ponad rok. Upływ natomiast znacznego okresu czasu spowodował, że w chwili obecnej zarówno sytuacja prawna, jak i faktyczna związana ze stosunkiem służbowym [...] N. S. uległa zmianie. Rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] września 2010 r. N. S. została bowiem z dniem [...] września 2010 r. zwolniona z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] października 2010 r. mianowana w Biurze [...] Komendy Głównej Policji na stanowisko służbowe specjalisty [...] i na tym stanowisku służbowym na nowo zostały wymienionej ustalone składniki uposażenia, w tym i kwota otrzymywanego dodatku służbowego, a decyzja ta jest ostateczna i prawomocna. Następnie zaś rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. N. S. została zwolniona i mianowana na równorzędne stanowisko służbowe bez zmiany składników uposażenia, który jest również decyzją ostateczną i prawomocną.

Skoro zatem [...] N. S. została z dniem [...] września 2010 r. zwolniona z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] października 2010 r. mianowana na nowe stanowisko, wydanie decyzji w przedmiocie obniżenia jej kwoty dodatku służbowego o 30 % na stanowisku specjalisty [...] Komendy Głównej Policji nie jest już możliwe, nie można więc w tej sytuacji wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Postępowanie prowadzone w tym przedmiocie jest więc w takich okolicznościach bezprzedmiotowe.

Organ podkreślił jednocześnie, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1832/10 nie uchylił z mocą wsteczną skutku, polegającego na obniżeniu [...] N. S. dodatku służbowego. Wyrok ten od dnia, w którym stał się prawomocny, tj. od dnia 25 czerwca 2011 r. jedynie zobowiązał organy administracji publicznej do jego wykonania w terminie określonym w art. 286 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednocześnie eliminując z tym dniem z obrotu prawnego zaskarżone decyzje.

N. S., z zachowaniem ustawowego terminu, wniosła odwołanie od powyższej decyzji do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wnosząc o jej uchylenie i przywrócenie dodatku służbowego w wysokości [...] zł od dnia [...] września 2010 r. oraz wypłacenie odsetek ustawowych za niesłusznie obniżony dodatek służbowy.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła, że nie wykonuje ona prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1832/10. W ocenie skarżącej wyrok ten powinien skutkować przywróceniem stanu sprzed wydania uchylonych przez Sąd decyzji, a zatem przyznaniem jej dodatku służbowego w wysokości należnej przed przedmiotowym obniżeniem.

Powyższe odwołanie zostało przesłane Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji w celu rozpatrzenia.

Pismem z dnia 4 października 2011 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając w oparciu o art. 65 § 1 k.p.a., przekazał odwołanie N. S. (uznając je za wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) Komendantowi Głównemu Policji jako organowi właściwemu w sprawie. W uzasadnieniu swojego stanowiska, powołując się na art. 127 § 3 i art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. oraz art. 5 ust. 1 i art. 32 ustawy o Policji, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, że w sytuacji, gdy Komendant Główny Policji wyda inną decyzję niż dotyczącą mianowania, przeniesienia, czy zwolnienia funkcjonariusza, to od takiej decyzji nie będzie przysługiwało odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Komendanta Głównego Policji.

Komendant Główny Policji, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. umarzającą postępowanie administracyjne w przedmiocie obniżenia [...] N. S. dodatku służbowego o 30 % otrzymywanej stawki.

W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko, że postępowania w sprawie obniżenia [...] N. S. dodatku służbowego na stanowisku specjalisty [...] Komendy Głównej Policji stało się bezprzedmiotowe.

Organ podkreślił przy tym ponownie, że uchylenie decyzji administracyjnej z powodu jej wadliwości wywołuje skutki ex nunc, tzn. na przyszłość. Oznacza to, że uchylenie decyzji przerywa jej skutek prawny, ale nie znosi skutków, jakie uchylona decyzja już wywołała. W przypadku [...] N. S. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2011 r. spowodował więc jedynie, że policjantka od dnia 8 kwietnia 2011 r. uzyskała prawo do dodatku służbowego na stanowisku specjalisty [...] Komendy Głównej Policji w wysokości przysługującej jej przed obniżeniem. Istotny jest przy tym fakt, że [...] N. S. od dnia [...] października 2010 r. nie pełni już służby na tym stanowisku, a więc od tego dnia nie jest możliwe otrzymywanie należnego na nim dodatku służbowego, jak również nie jest możliwe kształtowanie prawa do tego dodatku (poprzez jego obniżanie bądź podwyższanie). Komendant Główny Policji nie jest bowiem uprawniony do rozstrzygania o wysokości przysługującego na określonym stanowisku dodatku służbowego wobec policjanta, który aktualnie nie pełni służby na tym stanowisku. Decyzja taka byłaby niewykonalna w dniu jej wydania.

W związku z powyższym prowadzenie postępowania w sprawie prawa [...] N. S. do dodatku służbowego na stanowisku specjalisty [...] Komendy Głównej Policji stało się bezprzedmiotowe.

Zgodnie zaś z art. 105 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

Organ dodatkowo zaznaczył, że aktualnie otrzymywana przez [...] N. S. kwota dodatku służbowego została ustalona w odrębnym postępowaniu administracyjnym, zakończonym rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r., który funkcjonuje w obrocie prawnym jako decyzja ostateczna i prawomocna.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie N. S. zarzuciła organowi:

- naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., polegające na tym że:

rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. w sprawie obniżenia dodatku służbowego skarżącej o 30 % otrzymywanej stawki, utrzymany w mocy decyzją MSWiA nr [...] z dnia [...] września 2010 r., a następnie uchylony wyrokiem WSA z 8 kwietnia 2011 r. sygn akt II SA/WA 1832/10 został sporządzony przez panią E. P. z Wydziału [...] w KGP, zaakceptowany przez pana M. R. - Naczelnika [...] w KGP, podpisany przez pana B. J. - Dyrektora [...] Komendy Głównej Policji, działającego z upoważnienia Komendanta Głównego Policji;

decyzja nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., w sprawie umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego o 30 % otrzymanej stawki została sporządzona przez panie: O. W. i E. P. z Wydziału [...] w KGP, zaakceptowana przez pana M. R. - Naczelnika [...] w KGP, podpisana przez pana B. J. – Dyrektora [...] Komendy Głównej Policji, działającego z upoważnienia Komendanta Głównego Policji;

3. decyzja nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., w sprawie utrzymania w mocy decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. została sporządzona przez pana D. W. z Wydziału [...] w KGP, zaakceptowana przez pana M. R. - Naczelnika [...] w KGP, podpisana przez pana J. G. - Zastępcę Dyrektora [...] Komendy Głównej Policji, działającego z upoważnienia Komendanta Głównego Policji,

podczas gdy w wydaniu ww. decyzji nie powinny brać udziału te same osoby, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania;

- naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Komendanta Głównego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. umarzającej postępowanie administracyjne w przedmiocie obniżenia skarżącej dodatku służbowego o 30 % otrzymanej stawki decyzją Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., podczas gdy organ ten powinien był wydać rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie żądania skarżącej o wykonanie ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (syg. akt II SA/Wa 1832/10), poprzez przywrócenie dodatku służbowego w należnej wysokości od dnia [...] września 2010 r. oraz wypłacenie odsetek ustawowych za obniżony dodatek służbowy od dnia [...] września 2010 r., ze względu na brak przesłanki bezprzedmiotowości postępowania uzasadniającej umorzenie postępowania;

- naruszenie art. 32 ust. 1 w związku z art. 38 ustawy o Policji, poprzez przyjęcie, że aktualny dodatek służbowy skarżącej, w kwocie [...] zł jest konsekwencją ustalenia go na nowo, w związku z przeniesieniem służbowym na podstawie rozkazu nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r., podczas gdy z treści ww. rozkazu wynika, że przeniesienie służbowe nastąpiło na stanowisko równorzędne (specjalista) z zachowaniem wszystkich dotychczasowych warunków uposażenia, w tym z zachowaniem dodatku służbowego, którego wysokość została określona (w poprzedzającym rozkazie nr [...] KGP z dnia [...] lipca 2010 r.) w sposób niezgodny z przepisami prawa materialnego (o czym orzekł WSA w Warszawie w wyroku z dnia 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1832/10), a co z kolei miało wpływ na stwierdzenie organu, że bezprzedmiotowe jest orzekanie w sprawie dodatku, który został ustalony na "nowych zasadach".

- naruszenie art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 9 oraz § 8 ust. 5-8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), poprzez przyjęcie przez organ, że prawo do dodatku służbowego jest ściśle związane z zajmowanym stanowiskiem służbowym w określonej komórce organizacyjnej Komendy Głównej Policji, podczas gdy ww. przepisy dotyczące dodatków służbowych uzależniają dodatek służbowy od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, a co miało wpływ na stwierdzenie organu, że bezprzedmiotowe jest orzekanie w sprawie dodatku, który został ustalony na nowych zasadach, a co z kolei miało wpływ na stwierdzenie organu, że bezprzedmiotowe jest orzekanie w sprawie dodatku, skoro ze względu na przeniesienie na nowe stanowisko dodatek został określony na nowo.

W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Wniosła także o zobowiązanie Komendanta Głównego Policji do dostarczenia do Sądu dziennika korespondencyjnego (rejestru ewidencji dokumentacji wytwarzanej w Wydziale [...] Komendy Głównej Policji).

W uzasadnieniu skargi, odnośnie zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., skarżąca podkreśliła, że w wydaniu rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. oraz decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nie powinni brać udziału pracownicy, którzy brali udział w wydaniu którejkolwiek z tych decyzji, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania.

Zaznaczyła też, że organ jako podstawę jej przeniesienia z urzędu do innej komórki organizacyjnej w ramach tej samej jednostki organizacyjnej rozkazem personalnym KGP nr [...] z dnia [...] września 2010 r., wskazał art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. W opinii skarżącej przepis ten ma charakter kompetencyjny i określa organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych bez wskazania kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. Nie ulega jednak wątpliwości, iż na podstawie tego przepisu zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe, może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym (a contrario art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, w których wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe). Z treści ww. rozkazu wynika, że przeniesienie nastąpiło z zachowaniem dotychczasowego stanowiska służbowego (specjalisty w KGP) oraz warunków uposażenia i dodatków do niego, w tym dodatku służbowego w wysokości [...] zł, która to wysokość została określona z naruszeniem przepisów prawa materialnego, o czym orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA Wa 1832/10. Dlatego - wbrew temu co twierdzi organ - w wyniku przeniesienia służbowego skarżącej nie doszło do ustalenia na nowo wysokości dodatku służbowego, lecz do przejęcia warunków dotychczasowych, w tym dodatku służbowego w wysokości [...] zł, która to wysokość została określona z naruszeniem przepisów prawa materialnego.

Z uwagi na powyższe nie było podstaw do wydania decyzji umarzającej postępowanie, lecz organ powinien był wydać rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie żądania skarżącej o wykonanie wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA Wa 1832/10 poprzez przywrócenie dodatku służbowego w należnej wysokości od dnia [...] września 2010 r. oraz wypłacenie odsetek ustawowych za obniżony dodatek służbowy od dnia [...] września 2010 r. Umorzenie postępowania w niniejszej sprawie w sposób nieprawidłowy zamknęło natomiast skarżącej drogę do konkretyzacji jej praw w postaci wydania decyzji rozstrzygającej co do istoty jej żądania. Akceptacja rozstrzygnięcia organu w postaci umorzenia postępowania w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego, stanowiłaby zaś usankcjonowanie bezprawnego działania organu, które zostało stwierdzone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Ustosunkowując się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. organ wskazał, iż osoby pełniące funkcję ministra (organu centralnego) stosunkowo rzadko sami wydają i podpisują decyzje, swoje uprawnienia w tym zakresie przekazują na podległych sobie pracowników. Decyzje podpisane przez te osoby wywołują takie same skutki prawne, jak decyzje wydane i podpisane osobiście przez osoby pełniące funkcje ministra. Zatem przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, osoby te działają także w imieniu tego organu. Podpisanie decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez tę samą osobę, która podpisała decyzję wydaną w pierwszej instancji, nie stanowi naruszenia przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż postępowanie w trybie art. 127 § 3 k.p.a. nie jest klasycznym postępowaniem dwuinstancyjnym obejmującym działanie dwóch organów niższej i wyższej instancji.

Na wezwanie Sądu, organ w piśmie procesowym z dnia 19 marca 2012 r. dodatkowo wyjaśnił, iż projekt decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. został przygotowany przez starszego specjalistę Wydziału [...] Komendy Głównej Policji – D. W. Natomiast projekt decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. został przygotowany przez starszego specjalistę Wydziału [...] Komendy Głównej Policji – O. W.

Organ poinformował też, że [...] szt. E. P. - ekspert Wydziału [...] Komendy Głównej Policji oraz [...] M. R. - Naczelnik [...] Komendy Głównej Policji nie podejmowali żadnych czynności procesowych w postępowaniu administracyjnym, zakończonym decyzją Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia - decyzji w sprawie. Sąd administracyjny nie ocenia więc decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. należy przypomnieć, iż zgodnie z tym przepisem (w wersji obowiązującej od dnia 11 kwietnia 2011 r.) pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy wyłączenie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. dotyczyło zatem osób, które brały udział w wydaniu decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. Osoby te były z mocy prawa wyłączone od udziału w postępowaniu z wniosku N. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy i nie mogły brać udziału w wydaniu decyzji tego organu nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Wyłączenie to nie dotyczyło natomiast osób, które uczestniczyły w wydaniu wcześniejszej decyzji uchylonej następnie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1832/10.

Z informacji przekazanych Sądowi przez organ w piśmie procesowym z dnia 19 marca 2012 r. wynika, iż projekt decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. został przygotowany przez starszego specjalistę Wydziału [...] Komendy Głównej Policji – D. W., zaś projekt decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. przez starszego specjalistę Wydziału [...] Komendy Głównej Policji – O. W. Natomiast [...] E. P. - ekspert Wydziału [...] Komendy Głównej Policji oraz [...] M. R. - Naczelnik [...] Komendy Głównej Policji nie podejmowali żadnych czynności procesowych w postępowaniu administracyjnym, zakończonym decyzją Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r.

Z powyższej informacji wynika zatem, że osoby, które brały udział w wydaniu decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nie uczestniczyły w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonym decyzją tego organu nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Nie doszło tym samym do naruszenia zakazu z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.

Decyzje o umorzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie obniżenia N. S. dodatku służbowego wydane zostały w następstwie uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1832/10 decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] września 2010 r. oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie obniżenia [...] N. S. z dniem [...] września 2010 r. dodatku służbowego o 30 % otrzymywanej stawki tj. do kwoty [...] zł miesięcznie.

Przepis art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

W doktrynie oraz orzecznictwie, na tle wykładni powyższego przepisu przyjmuje się zgodnie, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego podlega wyłączeniu w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych sprawy (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. - Jan Paweł Tarno, wyd. LexisNexis, W-wa 2006, str. 330).

W ocenie Sądu należy zgodzić się z organem, że stan taki zaistniał w niniejszej sprawie, gdyż od dnia wszczęcia przez organ z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie obniżenia [...] N. S. dodatku służbowego o 30 % otrzymywanej stawki na stanowisku specjalisty [...] Komendy Głównej Policji sytuacja prawna, jak i faktyczna związana z jej stosunkiem służbowym uległa istotnej zmianie. Rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] września 2010 r. [...] N. S. została bowiem z dniem [...] września 2010 r. zwolniona z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego specjalisty [...] i z dniem [...] października 2010 r. mianowana w Biurze [...] Komendy Głównej Policji na stanowisko służbowe specjalisty [...] i na tym stanowisku służbowym na nowo zostały ustalone jej składniki uposażenia, w tym i kwota otrzymywanego dodatku służbowego.

Decyzja ta została wydana w odrębnym postępowaniu administracyjnym i na nowo ukształtowała stosunek służbowy [...] N. S. w zakresie zajmowanego stanowiska oraz należnego wynagrodzenia, a od decyzji tej przysługiwało zainteresowanej odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, o czym została prawidłowo pouczona w ww. decyzji.

N. S. nie skorzystała z możliwości odwołania się od powyższej decyzji, a tym samym stała się ona ostateczna w administracyjnym toku instancji.

Następnie zaś rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. N. S. została zwolniona z zajmowanego stanowiska i mianowana na inne równorzędne stanowisko służbowe bez zmiany składników uposażenia, który to rozkaz jest również decyzją ostateczną.

W toku ponownego rozpoznania sprawy (po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) w przedmiocie obniżenia N. S. dodatku służbowego na stanowisku specjalisty [...] Komendy Głównej Policji doszło zatem do istotnej zmiany okoliczności faktycznych i prawnych, które organ musiał uwzględnić przy rozstrzyganiu sprawy.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1832/10 uchylający decyzje w przedmiocie obniżenia N. S. dodatku służbowego wywołał skutek prawny ex nunc, tj. od daty jego wydania. Do tego czasu powyższe decyzje pozostawały zatem w mocy, wywołując określone skutki prawne.

Nie znajduje tym samym uzasadnienia stanowisko skarżącej, iż w oparciu o powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nastąpił powrót do takiej sytuacji przed organami administracji publicznej, która miała miejsce przed wydaniem uchylonych decyzji.

Przepis art. 105 § 1 k.p.a. wskazuje na konieczność umorzenia postępowania administracyjnego jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Owa bezprzedmiotowość oznacza, iż brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, który skutkuje niemożnością wydania decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Decyzja o umorzeniu postępowania zapada więc w sytuacji gdy organ administracji stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (vide: wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 r. sygn. akt III SA 2225/01).

W ocenie Sądu, Komendant Główny Policji zasadnie uznał, iż na skutek zmiany sytuacji prawnej i faktycznej związanej ze stosunkiem służbowym N. S. wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie obniżenia dodatku służbowego o 30 % otrzymywanej stawki na stanowisku specjalisty [...] Komendy Głównej Policji stało się bezprzedmiotowe. Skarżąca z dniem [...] września 2010 r., w oparciu o ostateczny rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] września 2010 r., została bowiem zwolniona z tego stanowiska i z dniem [...] października 2010 r. mianowana na nowe stanowisko służbowe z ustalonymi na nowo składnikami wynagrodzenia.

Należy jednocześnie zaznaczyć, że rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] września 2010 r., o zwolnieniu N. S. z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowaniu na nowe stanowisko służbowe oraz ustaleniu składników wynagrodzenia wydany został w odrębnym postępowaniu administracyjnym, a tym samym nie mógł być przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego odpowiadają prawu.

Na marginesie, w kontekście podnoszonych przez skarżącą roszczeń finansowych, Sąd chce zwrócić uwagę, iż przepis art. 287 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że w przypadku, gdy sąd w orzeczeniu uchyli zaskarżoną decyzję, a organ rozpatrując sprawę ponownie umorzy postępowanie, stronie, która poniosła szkodę, służy odszkodowanie od organu, który wydał decyzję. W zaistniałym przypadku strona (jeżeli poniosła szkodę), może zatem dochodzić odszkodowania od organu w postępowaniu przed sądem powszechnym na podstawie art. 417-4172 k.c.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.