Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 634/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 i 2, art. 20 ust. 1 i 1a, art. 20a ust. 1 i 2, art. 92, art. 92a ust. 4 i 6, art. 93
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 2 pkt 13
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędziowie Sędzia WSA Anna Moskała, Magdalena Jankowska-Szostak, Sędzia WSA (sprawozdawca), Jerzy Strzebinczyk, , Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Wydziału III Halina Rosłan, , po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi "A" S.A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez "A" w K. (zwanego dalej skarżącym) od decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków zezwolenia - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ II instancji wyjaśnił, że powyższe naruszenie zostało ujawnione podczas kontroli drogowej autobusu marki [...] o nr rej. [...] we W. przy ul. K. w dniu [...] grudnia 2013 roku, przeprowadzonej przez inspektorów transportu drogowego. W trakcie czynności kontrolnych ustalono, że przedmiotowym pojazdem wykonywany był regularny przewóz drogowy osób w, relacji K. – W. w imieniu i na rzecz "A" z siedzibą w K. Kierującym pojazdem był A. B., wykonujący w momencie kontroli przewóz drogowy na podstawie zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii K. - W. Do ww. zezwolenia załączono rozkład jazdy ważny od [...] marca 2009 roku do dnia [...] marca 2014 roku. Kontrola została przeprowadzona wspólnie z inspektorem Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego Panem A. Z., który wsiadł do kontrolowanego autobusu o godz. 5:03 na przystanku w K. Z. przy ul. [...] i po zakupieniu biletu rozpoczął przejazd. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., protokole przesłuchania kierowcy w charakterze świadka oraz protokole przesłuchania inspektora A. Z. Sporządzono również dokumentację fotograficzną okazanych dokumentów.

Pismem z dnia [...] grudnia 2013 roku L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Zawiadomienie doręczono w dniu [...] grudnia 2013 r.

Skarżący [...] grudnia 2013 r. oraz [...] stycznia 2014 r. złożyła wyjaśnienia w sprawie. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji administracyjnej dnia [...] marca 2014 roku nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych. Utrzymując to rozstrzygnięcie w mocy, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 4 pkt. 7 ustawy o transporcie drogowym, przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601, ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia. Stosownie do treści art. 20 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w zezwoleniu określa się w szczególności warunki wykonywania przewozów, przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów, miejscowości, w których znajdują się przystanki. W myśl art. 20a ust. 1 ww. ustawy, warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje się w przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych.

Organ przytoczył zasady wykonywania transportu regularnego, m.in. konieczność podania obowiązujących rozkładów jazdy do publicznej wiadomości oraz wsiadania i wysiadania pasażerów tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy. Następnie organ wskazał, że kierowca A. B. wykonywał przewóz regularny osób w imieniu "A" z siedzibą w K. na podstawie zezwolenia [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii K. – W. Kierowca okazał do kontroli m.in. wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, wypis nr [...] z zezwolenia nr [...] wraz z rozkładem jazdy stanowiącym załącznik do tego zezwolenia. Zgodnie z załączonym do zezwolenia rozkładem jazdy, kierowca miał wyznaczone przystanki, jednak na jego liście nie znajdowały się przystanki S. D., S. D. [...], P. Z. [...], K. [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z treści zeznań kierowcy oraz inspektora transportu drogowego wynikało wprost, że kierowca zatrzymał się w miejscu nieokreślonym w rozkładzie jazdy, naruszając tym samym warunki określone w zezwoleniu. W związku z powyższym w protokole kontroli nr [...] słusznie stwierdzono, że kierowca podczas wykonywania regularnego przewozu pasażerów nie stosował się do rozkładu jady i tym samym nastąpiło naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków (lp. 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, że materiał zebrany w sprawie, w szczególności zeznania kierującego pojazdem wskazują, że strona w okresie dwóch miesięcy wykonywała przewóz z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu. Ponadto, organ drugiej instancji podkreślił, że analiza przepisu wskazuje, że wolą ustawodawcy było, aby okoliczności uzasadniające odstępstwo od warunków określonych w zezwoleniu miały charakter nadzwyczajny, wyjątkowy i niezależny od przedsiębiorcy. Za okoliczność taką, w opinii organu administracji nie można uznać trwające postępowanie administracyjne przed Marszałkiem Województwa D. mające na celu dokonanie zmian w treści przedmiotowego zezwolenia. Organ odwoławczy wskazał, że z treści przedstawionych przez skarżącego dokumentów wynika jedynie, że organ wzywał stronę do uzupełniania braków niezbędnych do zatwierdzenia zmian w zezwoleniu, co uniemożliwiało wydanie zmienionego zezwolenia, a samo złożenie wniosku o dokonanie zmian w treści zezwolenia nie upoważniało strony do zatrzymywania się w miejscach niezgodnych z rozkładem jazdy. Organ wyraźnie zaznaczył, że do czasu uzyskania przedmiotowych zmian przewóz powinien odbywać się zgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu nr [...] z dnia [...] marca 2009 roku.

Organ odwoławczy uznał wniosek o przesłuchanie M. D. na okoliczność prowadzenia postępowania w sprawie uzyskania zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych za bezzasadny. Organ przywołał treść art. 78 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i wyjaśnił, że zdaniem organu odwoławczego okoliczności istotne dla sprawy zostały udowodnione na podstawie dowodów przeprowadzonych w toku kontroli drogowej, uzupełnionych o dowody zebrane w postępowaniu w pierwszej instancji bowiem bezspornym jest, w opinii organu odwoławczego, że skarżący w chwili zatrzymania do kontroli wykonywał przewóz regularny z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu.

Zdaniem organu odwoławczego postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego

Skarżący nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i spornej decyzji zarzucił; 1)naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 10, art. 77§1 i 80 k.p.a. poprzez nie rozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, prowadzące do błędnego ustalenia stanu faktycznego i niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, w szczególności dotyczących braku zapewnienia czynnego udziału Skarżącego w postępowaniu, nieprzeprowadzeniu przesłuchania uzupełniającego kierowcy A. B. oraz inspektora A. Z., nieprzeprowadzeniu dowodu z zeznań świadka M. D., 20 art. 107 § 3, art. 8 k.p.a., poprzez nierozpoznanie okoliczności podnoszonych przez stronę, a mający istotny wpływ na wynik sprawy oraz pominięciu przez organ istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych, wybiórczym odniesieniu się organu do zarzutów skarżącego i zaniechaniu rozpatrzenia wszystkich zarzutów odwołania od decyzji organu I instancji, 3)naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, co skutkowało błędnym uznaniem, iż w przedmiotowej sprawie nie znajduje on zastosowania, podczas gdy z akt sprawy wynika iż Skarżący w dniu [...] września 2013 roku złożyły do Marszałka Województwa D. wniosek w sprawie zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym osób, przy czym przewlekłość w rozpatrywaniu wniosku spowodowała, że strona nie miała możliwości do dnia kontroli uzyskać od Marszałka Województwa D. zmienionego zezwolenia, co w konsekwencji spowodowało niezależne od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiające wykonywanie przewozów zgodnie z przebiegiem trasy określonym w wymaganym w zezwoleniu w art. 18 ustawy, 4) naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

W rozważaniach nad stanem prawnym i faktycznym sprawy Sąd przyjął, co następuje;

Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać legalność rozstrzygnięcia zapadłego w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego oraz z przepisami prawa procesowego. Nie może natomiast rozpoznać sprawy kierując się kryteriami słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r, Prawo o postepowaniu przed Sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm. zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.). W takiej sytuacji sąd administracyjny wydaje orzeczenie o charakterze kasacyjnym, nie posiadając kompetencji do rozstrzygnięcia bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania, innymi słowy sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku .

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego, czy też procesowego, skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia, wobec czego skarga nie została uwzględniona. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 18 ust. 1 i art. 20 ust. 1 tej ustawy, wykonywanie przewozów regularnych wymaga uzyskania zezwolenia, w którym określa się w szczególności: warunki wykonywania przewozów, przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów, a także miejscowości w których znajdują się przystanki. Załącznikiem do zezwolenia jest obowiązujący rozkład jazdy (art. 20 ust. 1a ustawy). W myśl art. 18b ust. 1 ustawy przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad: rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach autobusowych (pkt 2), wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy (pkt 3), zgodnie z warunkami przewozu osób, określonymi w zezwoleniu. Stosownie zaś do treści art. 18b ust. 2 ustawy, podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy zawierająca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów (pkt 2), a także zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy (pkt 3) oraz naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu (pkt 5). Warunków określonych w zezwoleniu nie stosuje się jedynie w przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych lub blokad drogowych, z tym że jeżeli te okoliczności trwają dłużej niż 14 dni, właściwy organ wyda na wniosek przedsiębiorcy decyzję w sprawie odstąpienia od warunków określonych w zezwoleniu (art. 20a ust 1 i 2). Z treści przytoczonych przepisów wynika, że z woli ustawodawcy pojazd wykonujący transport regularny osób może zatrzymywać się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy i tylko w tych miejscach może zabierać i wysadzać pasażerów. W zezwoleniu na wykonywanie transportu drogowego określa się bowiem miejscowości, w których znajdują się przystanki (art. 20 ust. 1 pkt 3 ustawy). Przystanki to przeznaczone do wsiadania i wysiadanie pasażerów i określone w rozkładzie jazdy (art. 18b ust. 1 pkt 3 ustawy) miejsca zatrzymania się uprawnionego pojazdu transportu publicznego, oznaczone odpowiednimi znakami drogowymi (art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908, ze zm.), z informacją o rozkładzie jazdy (art. 18b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym), w tym m.in. o godzinach odjazdów środków transportowych. Wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się zatem, stosownie do art. 18b ust. 1 pkt 3 w/w ustawy, na tak oznaczonych i wyposażonych przystankach. Poza wyznaczonymi przystankami obowiązuje określony w art. 18b ust. 2 pkt 3 ustawy zakaz zabierania i wysadzania pasażerów.

Określenie w zezwoleniu miejscowości, w których znajdują się przystanki, oznacza więc, że przewoźnik jest uprawniony do zabierania i wysadzania pasażerów wyłącznie na oznaczonych i wyposażonych we wskazany sposób przystankach i obowiązuje go zakaz zabierania i wysadzania pasażerów w innych miejscach. Zabieranie zatem pasażerów poza przystankami, narusza warunki określone w zezwoleniu, wynikające z regulacji ustawy o transporcie publicznym i odpowiada naruszeniu określonemu pod lp. 2.2 pkt 3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Konsekwencje niezastosowania się do obowiązków wynikających z przytoczonych przepisów przewiduje przepis art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów enumeratywnie wymienionych w pkt 1 - 8 ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych, z tym że, stosownie do przepisu art. 92a ust. 2 w/w ustawy, suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli w siedzibie przedsiębiorcy nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł. Wykaz tych naruszeń oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy). Ten ostatni zaś, pod lp. 2.2 pkt 3 sankcjonuje karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących: - ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Przesłanką poniesienia powyższej odpowiedzialności administracyjnej jest zatem stwierdzenie przez właściwy organ nieprzestrzegania przez wykonującego transport warunków określonych w zezwoleniu co do wyznaczonych przystanków. W tym miejscu należy podkreślić, że kary pieniężne o jakich mowa w art. 92 i art. 93 ustawy nakładane są na przedsiębiorcę, a nie na kierowcę, a celem ich jest zapewnienie należytego wykonywania działalności gospodarczej w postaci świadczenia przewozów drogowych i zagwarantowanie bezpieczeństwa innym uczestnikom ruchu drogowego. Mają więc one przede wszystkim znacznie prewencyjne, a nie represyjne (tak jak w prawie karnym) i są narzędziem prawnym do przymuszenia przewoźników do respektowania określonych w ustawie nakazów i zakazów. Kara pieniężna jako instrument władztwa administracyjnego nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawy do czynu nie mieści się w reżimie tej odpowiedzialności. Wina i stopień zawinienia nie są zatem przesłankami nałożenia kary pieniężnej. W związku z tym badanie świadomości i stosunku podmiotu do danego naruszenia prawa jest co do zasady bez znaczenia dla możliwości wymierzenia omawianej kary (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn.. akt VI SA/Wa 91/06, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 545/ 13, III SA/Wr 122/14 publ. www.nsa.gov.pl).

Z powyższego wynika, że odpowiedzialność administracyjna przedsiębiorców na podstawie ustawy o transporcie drogowym ma charakter odpowiedzialności obiektywnej i jako taka obciąża podmiot wykonujący transport drogowy w sytuacji gdy wystąpił zakazany przez ustawę skutek. Na zasadzie wyjątku ustawodawca przewidział jednak sytuacje w których odpowiedzialność administracyjna przewoźnika za stwierdzone naruszenie prawa zostaje wyłączona. Sytuacje te wyraźnie określone zostały w przepisach art. 92a ust. 4 i w art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z pierwszym ze wskazanych przepisów, postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Przepis art. 93 ust. 7 stanowi zaś, że w sytuacji, gdy naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć, właściwy organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Przesłanką jednak zastosowania powyższych przepisów, stanowiących wyjątek od zasady ponoszenia odpowiedzialności przez przewoźnika za stwierdzone naruszenia, jest wykazanie przez przedsiębiorcę, że w konkretnej sprawie miały miejsce takie właśnie okoliczności, tj. że przewoźnik nie miał wpływu na powstanie naruszenia lub, że wystąpiły zdarzenia których nie mógł przewidzieć. To bowiem on wywodzi skutki prawne z nich wynikające, i to zatem na nim spoczywa ciężar wykazania tych okoliczności i udowodnienia okoliczności objętych ich hipotezą. Takich okoliczności w rozpoznawanej sprawie strona nie udowodniła.

W sprawie jest bezsporne, że podczas wykonywania przewozu regularnego, doszło do wysadzenia pasażerów poza przystankiem wyznaczonym w zezwoleniu. Okoliczności tej nie kwestionuje skarżący wskazuje jednak, że powyższe spowodowane zostało przewlekłym prowadzeniem postępowania przez Marszałka Województwa D., gdyż skarżący zgodnie z obowiązkiem nałożonym przez ustawę o transporcie drogowym, pismem z dnia [...] września 2013 roku wystąpił z wnioskiem o zmianę zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym osób do tego organu i zgodnie z obowiązującymi przepisami k.p.a. organ powinien rozpatrzyć sprawę bez zbędnej zwłoki, natomiast w przypadku spraw, które wymagają wszczęcia postępowania wyjaśniającego termin sprawy wynosi miesiąc. Pomimo tego Marszałek, prowadząc postępowanie z wniosku skarżącego o zmianę zezwolenia na przewóz regularny osób w spornym zakresie uchybił powyższemu terminowi, co spowodowało zatrzymywanie się przewoźnika na przystankach nie wskazanych w starym zezwoleniu, ale przedstawionych we wniosku o nowe zezwolenie i w efekcie konieczność powołania się przez skarżącego na treść art. 20a ust. 1 ustawy. Taka argumentacja skarżącego nie może jednak usprawiedliwić naruszenia warunków zezwolenia. Stosownie zaś do art. 20a ust. 1 ustawy warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje się w przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych. Z treści przytoczonej normy wynika, że określone w art. 20a ust.1 ustawy o transporcie drogowym odstępstwo od warunków określonych w zezwoleniu, bez konieczności dokonywania zmian w zezwoleniu (np. dotyczących wyznaczonych przystanków) dopuszczalne jest jedynie w sytuacji, gdy niezależne od przewoźnika okoliczności trwają nie dłużej niż 14 dni. Jeżeli przeszkody te trwają jednak dłużej, przewoźnik musi wystąpić do właściwego organu o wydanie decyzji w sprawie odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu. Zgodnie z wolą ustawodawcy to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek dopilnowania aby trasa przewozu ustalona w zezwoleniu odpowiadała rzeczywistej, a odpowiedzialność spowodowana niezastosowaniem się do tych wymogów nie jest uzależniona od dodatkowych warunków, w szczególności od prawidłowego wykonywania obowiązków wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego przez odrębny organ administracji, innymi słowy ustawodawca nie uzależnia tej odpowiedzialności od jakichkolwiek warunków. Zauważyć również należy, że chociaż wymieniony w art. 20a ust. 1 ustawy katalog okoliczności jest katalogiem otwartym, to cechą wspólną wymienionych okoliczności jest brak wpływu wykonującego przewóz na ich zaistnienie. Przedsiębiorca nie może sam odstąpić od warunków zezwolenia, powinien najpierw wystąpić o zmianę pozwolenia i dopiero po uzyskaniu nowej decyzji zacząć wykonywać działalność przewozową zgodnie z tym rozstrzygnięciem, inna interpretacja prowadziłaby do sytuacji, że wyznaczanie trasy przejazdu i przystanków w zezwoleniu byłoby niewiążące dla przewoźnika. Z tego powodu zarzut naruszenia art. 20a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie może zasługiwać na uwzględnienie.

W tym miejscu uzasadnienia należy wskazać, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym wiele lat i znane są mu doskonale przepisy ustawy, tłumaczenie skarżącego nie znajduje skutecznego usprawiedliwienia dla jego niezgodnych z przepisami prawa zachowań. Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego., sygn. akt II GSK 496/08, że po to są ustalone procedury uzyskiwania zezwoleń na transport regularny, poprzedzone uzgodnieniem rozkładu jazdy i korzystania z przystanków, aby zapewnić niezbędny porządek i bezpieczeństwo na drodze. W tej sprawie skarżący pomimo, że posiadał w tym zakresie odpowiednią wiedzę nie wystąpił z odpowiednim wyprzedzeniem o zmianę warunków zezwolenia zgodnie z wymogami zawartymi w art. 24 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Takie postępowanie jest nie tylko zachowaniem niezgodnym z prawem, ale stwarza realne zagrożenie dla uczestników ruchu drogowego. Uzgodnienie warunków zezwoleń udzielanych na wykonywanie przewozów, w tym dokładnej trasy, czasu przejazdu i przystanków na trasie, jest procesem długotrwałym, a dokładnie rozważenie i ustalenie tych warunków ma zagwarantować bezpieczeństwo wszystkich uczestników ruchu drogowego. Życie i zdrowie są wartościami szczególnie ważnymi i chronionymi prawnie, dlatego ich przestrzeganie jest tak ważne i też dlatego ustawodawca sformalizował możliwość zmiany tak ustalonych warunków i nałożył na przedsiębiorcę określone obowiązki, a ich niedopełnienie obłożył karą, nawet pomimo braku zaistnienia w konkretnym przypadku negatywnych konsekwencji naruszenia warunków zezwolenia.

W ocenie Sądu organy w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym działały zgodnie z wymogami z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W doktrynie przyjmuje się zgodnie, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo błędnej wykładni tych przepisów (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2008, s. 357). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowane nimi stosunki administracyjnoprawne materialne lub procesowe. Uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 305). Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji przeprowadza ocenę zgodności decyzji z prawem. W szczególności istotne jest ustalenie, czy w postępowaniu przed organami administracyjnymi zostały dostatecznie i w sposób prawidłowy wyjaśnione okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie, że okoliczności te nie zostały w sposób prawidłowy wyjaśnione uniemożliwia dokonanie oceny, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, w szczególności, czy nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1981 r., sygn. akt SA 910/80, ONSA 1981, Nr 1, poz. 7). W tej sprawie istotną okolicznością stanowiącą podstawę jej rozstrzygnięcia było ustalenie czy doszło do naruszenia warunków określonych w zezwoleniu, dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Sąd przypomina, że skarżący nie kwestionuje nie dotrzymania warunków przewozu określonych w zezwoleniu stara się jedynie wykazać, że do ich naruszenia doszło z przyczyny od niego niezależnej – przewlekłości postępowania administracyjnego toczącego się z jego wniosku o zmianę przedmiotowego zezwolenia, natomiast Sąd, zgadza się z organem odwoławczym, że powyższe nie stanowi okoliczności niezależnej od przewoźnika w rozumieniu art. 20a ustawy o transporcie drogowym. Z tego powodu Sąd przyjmuje, że wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały w postępowaniu administracyjnym wyjaśnione, skarżący został prawidłowo zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego pismem z dnia [...] grudnia 2013 r., uwzględniono również wniosek skarżącego o przedłużenie terminu do składania wyjaśnień – pismo z dnia [...] grudnia 2013 r. i zgodnie z treścią art. 10 § 1 k.p.a. poinformowano stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów – pismo z dnia [...] lutego 2014 r. Natomiast Sąd zgadza się z organem drugiej instancji, że nie uwzględnienie dowodu zawnioskowanego w odwołaniu, to jest wniosku o przesłuchanie świadka M. D. nie ma znaczenia dla oceny legalności tego postępowania. Podobnie w opinii Sądu ponowne uzupełniające przesłuchanie kierowcy autobusu oraz inspektora A. Z. wobec jasnych i czytelnych wyjaśnień złożonych w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji nie miało wartości dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że w kontrolowanym postępowaniu nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów, a decyzja organu drugiej instancji w pełni realizuje dyspozycję art. 107 § 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy więc, należy stwierdzić, że skoro w przedmiotowej sprawie orzekające organy w sposób przekonywujący i wiarygodny udowodniły w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że skarżący dopuścił się nie dopełnienia warunków posiadanego zezwolenia na wykonywanie regularnego przewozu, a tym samym naruszenia określonego pod lp. 2.2. pkt 3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, a skarżący nie wykazał przy tym okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność, to przyjąć należy, że organy Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo nałożyły na skarżącego karę w wysokości przewidzianej w powołanym załączniku.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na postawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.