Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2379/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-07-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 6 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. G. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z [...] października 2011 r. w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

We wniosku z 23 lipca 2012 r. J. G. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W wypełnionym formularzu PPF wyjaśnił, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną oraz synem, będącym osobą bezrobotną, nie posiadającą własnych dochodów. Źródłem utrzymania skarżącego są świadczenia emerytalne (jego oraz żony) w łącznej wysokości [...] zł brutto. Wnioskodawca, jak wyjaśnił, posiada mieszkanie o powierzchni [...] m², za które ponosi opłaty eksploatacyjne w wysokości [...] zł. Składający wniosek nie posiada oszczędności. We wniosku skarżący wystąpił o ustanowienie pełnomocnikiem adwokata R. G., który reprezentował stronę, jako pełnomocnik z urzędu, przed Sądem I instancji.

Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje:

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Rozważenie sytuacji majątkowej skarżącego, w aspekcie oceny, czy nie posiada on środków, by ponieść jakiekolwiek koszty postępowania, wymaga uwzględnienia dwu zasadniczych kwestii.

Po pierwsze, prawomocnym postanowieniem z 13 stycznia 2012 r. w rozpoznawanej sprawie wnioskodawcy zostało przyznane prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika, przy jednoczesnej odmowie przyznania prawa pomocy w pozostałej części (zwolnienia od kosztów sądowych). Oznacza to, że obecnie ponowione żądanie ustanowienia adwokata nie może zostać uwzględnione, albowiem jego przedmiotem jest przyznania stronie postępowania uprawnienia procesowego, które ona już posiada. Jest to wynikiem tego, że skarżący nie przestaje być reprezentowany przez ustanowionego pełnomocnika po wydaniu przez Sąd I instancji orzeczenia oddalającego skargę, konsekwencją czego jest zaznaczony wyżej brak potrzeby występowania przez stronę o powołanie kolejnego pełnomocnika celem bycia reprezentowanym na etapie postępowania kasacyjnego.

Po drugie, tej części żądania, w której skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, nadać należy charakter wniosku o zmianę postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w związku z tym, że zaznaczona materia wchodziła w zakres rozstrzygnięcia podjętego w dniu 13 stycznia 2012 r.

Warunkiem uwzględnienia zgłoszonego przez skarżącego żądania, stosownie do art. 165 p.p.s.a., jest stwierdzenie, ze w sprawie doszło do zmiany okoliczności faktycznych, której następstwem jest brak możliwości ponoszenia przez stronę kosztów postępowania w wysokości dotąd ustalonej. Mając na uwadze powyższy warunek zmiany rozstrzygnięcia w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych, stwierdzić należy, że żądanie wnioskodawcy nie może zostać uznane za usprawiedliwione. Z przedstawionych przez skarżącego wyjaśnień wynika bowiem, że w ocenianym półroczu nie doszło do obniżenia deklarowanych dochodów gospodarstwa domowego (dochody te są nawet nieznacznie wyższe), poziom obciążenia finansowego skarżącego pozostał również bez zmian. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, w terminie określonym w art. 141 § 2 p.p.s.a. nie wystąpił o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa z [...] października 2011 r., a więc czynności stanowiących warunek wniesienia skargi kasacyjnej od orzeczenia Sądu I instancji. Powoduje to, że na obecnym etapie postępowania skarżący nie jest zobowiązany do ponoszenia kosztów postępowania, które mogłyby podlegać rozważeniu w aspekcie, do którego nawiązuje art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zakładając, że skarżący podejmie skutecznie czynności procesowe, które doprowadzą do zapoznania się z treścią uzasadnienia wyroku, bądź spowodują wszczęcie postępowania kasacyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, rozważane koszty postępowania obejmować będą koszt uiszczenia opłaty kancelaryjnej (100 zł) oraz koszt pokrycia wpisu od skargi kasacyjnej (100 zł). Obciążenie wynikające z podjęcia powyższych czynności procesowych nie różni się zatem od kryterium finasowego, które zostało poddane ocenie w postanowieniu z 13 stycznia 2012 r. W orzeczeniu tym stwierdzono, że okoliczność związana z tym, iż skarżący wezwany do uiszczenia wpisu od skargi (200 zł), z czynności tej się wywiązał, wskazuje na to, że obciążenie finansowe nie przekraczające wskazanej wyżej kwoty nie jest obciążeniem dla strony nadmiernym, której nie ma ona możliwości samodzielnie pokryć. Zapatrywanie to w kontekście przyjętych ustaleń nie może zostać zmodyfikowane, mając na uwadze, że skarżący w złożonym wniosku nie wskazał żadnych okoliczności, które wyrażoną w postanowieniu z 13 stycznia 2012 r. ocenę możliwości finansowych składającego wniosek czyniłyby wadliwą.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 165 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.