Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3210/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27, art. 54, art. 80
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hieronim Sęk, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), asesor WSA Maciej Kurasz, Protokolant Łukasz Bazyluk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę


UZASADNIENIE

Na podstawie wystawionego przez Burmistrza Miasta O. tytułu wykonawczego obejmującego zaległości podatkowe z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za marzec i kwiecień 2006 r. (27 zł + 28 zł), Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącego - M. M.. Zawiadomieniem z 3 sierpnia 2007 r. zajął jego wierzytelność z rachunku bankowego w Banku Spółdzielczym w O., o czym powiadomił go 8 sierpnia 2007 r., jednocześnie doręczając mu odpis tytułu wykonawczego.

W piśmie z 8 sierpnia 2007 r. Skarżący zarzucił, że zajęcia rachunku bankowego dokonano nie wnikając, czy ma on zapłacić 55 zł, czy też nie. W jego ocenie brak było podstaw do zajęcia, ponieważ w sprawie egzekwowanego obowiązku nie zostało zakończone postępowanie sądowe. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego należało zatem uchylić do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z 29 sierpnia 2007 r. wezwał Skarżącego do sprecyzowania charakteru jego wniosku. Skarżący w piśmie z 26 października 2007 r. wskazał, że zwraca się ze skargą na zajęcie konta bankowego i niesłuszne ściągnięcie zobowiązania na rzecz Urzędu Miasta O., pomimo zapoznania pracownika Urzędu Skarbowego z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, uchylającym decyzję o zapłacie podatku.

Pisma Skarżącego z 8 sierpnia i 26 października 2007 r. organ egzekucyjny przekazał Dyrektorowi Izby Skarbowej w L., który pismem z 8 stycznia 2008 r. wezwał Skarżącego do wyjaśnienia charakteru prawnego pism przez wskazanie, czy stanowią one zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, czy skargę na czynności egzekucyjne. Na wezwanie to Skarżący nie udzielił odpowiedzi.

Natomiast w piśmie z 3 stycznia 2008 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, Skarżący wniósł o "uchylenie decyzji Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...]-08-2007 r. Cz nr [...] i zwrot sumy plus odsetki" [zawiadomienie o zajęciu - wyj. Sądu]. Powtórzył argumentację przedstawioną we wcześniejszych pismach. Pismo to zostało przekazane Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Z., ten zaś skierował je do Dyrektora Izby Skarbowej w L. w ślad za wcześniejszą korespondencją.

W dniu 14 kwietnia 2007 r. Bank Spółdzielczy w O. przelał zajętą kwotę na rachunek organu egzekucyjnego, który pismem z 16 listopada 2007 r. zawiadomił Bank i Skarżącego o uchyleniu zajęcia.

Pisma Skarżącego z 8 sierpnia i 26 października 2007 r. oraz z 3 stycznia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. rozpoznał jako skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i postanowieniem z [...] lutego 2008 r. skargę tę oddalił.

Zdaniem Organu za takim potraktowaniem ww. pism przemawiała ich treść, odnosząca się do czynności egzekucyjnej oraz brak odpowiedzi na wezwanie. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że skargę złożono terminie, w dacie nadania pierwszego z pism, tj. 9 sierpnia 2007 r.

Powołując się na art. 54 oraz art. 80 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) - dalej "u.p.e.a." stwierdził, że organ egzekucyjny zajął wierzytelności Skarżącego z rachunku bankowego zgodnie z obowiązującym przepisami. Natomiast kwestia nieistnienia zobowiązania nie podlegała rozpatrzeniu w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne, mogąc być przedmiotem zarzutów lub wniosku o umorzenia postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie był uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Pismem z 2 listopada 2007 r. Urząd Miejski w O. poinformował organ egzekucyjny, że tytuł wykonawczy jest aktualny. Zgodnie zaś z art. 61 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

W zażaleniu na to postanowienie Skarżący zarzucił, że zobowiązanie wynikające z decyzji wymiarowej zostało wyegzekwowane już po otrzymaniu 14 listopada 2007 r. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W ocenie Skarżącego niezrozumiałym było, że w chwil egzekwowania przedmiotowej kwoty organ egzekucyjny nie wziął pod uwagę okoliczności, które dwa dni później pozwoliły na uchylenie zajęcia.

Postanowieniem z [...] września 2008 r. Minister Finansów postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. i utrzymał w mocy.

Uzasadniając rozstrzygnięcie wyjaśnił, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne co do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego bądź egzekutora, ocenianej przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych. Oceniając w tym zakresie zaskarżoną czynność organu egzekucyjnego, Minister Finansów nie stwierdził naruszenia przepisów prawa. Zastosowano bowiem środek egzekucyjny przewidziany w u.p.e.a. i uczyniono to zgodnie z prawem, stosując tryb określony w art. 80. Organ egzekucyjny przesłał bankowi zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej, a Skarżącemu - zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego, stanowiącego podstawę dokonania zajęcia. Środek ten okazał się skuteczny i dłużnik zajętej wierzytelności przekazał należną kwotę, co spowodowało uchylenie zajęcia.

Za niezasadne Minister Finansów uznał więc twierdzenie, że brak podstaw do zajęcia wierzytelności wynikał z uchylenia decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjne w Łodzi. Egzekucję wszczęto na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Burmistrza Miasta O.. Organ egzekucyjny, zgodnie z art. 29 u.p.e.a., nie był uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, a jego obowiązkiem było zastosowanie środków egzekucyjnych prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku wynikającego z tego tytułu (art. 7 tej ustawy). Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi nie miało wpływu na postępowanie egzekucyjne. Wyrok tego Sądu z dnia 25 września 2007 r. sygn. akt I SA/Łd 510/07 dotyczył decyzji w sprawie zastosowania ulgi w spłacie dochodzonych zaległości, a mianowicie ich umorzenia, a nie decyzji w przedmiocie wymagalności dochodzonych należności.

W skardze na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie z uwagi na brak obiektywnego i rzetelnego rozpatrzenia sprawy, zgodnego z art. 45 i 51 ust. 4 Konstytucji RP. Ponadto tytuł wykonawczy nie zawierał prawdziwej, pełnej informacji, iż przed upływem terminu zapłaty Skarżący złożył w Urzędzie Miasta Ozorkowa pismo zawierające prośbę o zwolnienie z obowiązku zapłaty. W opinii Skarżącego brak było zatem podstaw do stwierdzenia, iż zalega on z zapłatą oraz do naliczania odsetek.

Zdaniem Skarżącego egzekucja zobowiązania powinna była być wstrzymana do zakończenia postępowania przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. Skarżący podniósł, że pracownicy Urzędu Skarbowego w Z. nie byli zainteresowani tym postępowaniem i zignorowali je powołując się na związanie stanowiskiem Burmistrza Miasta O..

Skarżący wniósł o rzetelne zapoznanie się z dokumentacją sprawy oraz o zbadanie, czy egzekucja nastąpiła przed wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i czy jest to zgodne z Konstytucją RP, a nie wewnętrznymi przepisami Urzędu Skarbowego i Izby Skarbowej.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Za niezasadny uznał zarzut naruszenia przepisów Konstytucji RP. Podkreślił przy tym, że podejmując rozstrzygnięcia organy działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa.

W piśmie procesowym z 17 marca 2009 r. Skarżący ponowił dotychczasową argumentację. Zakwestionował stanowisko Ministra Finansów, iż podjęto wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W jego ocenie nieprawdziwe jest stwierdzenie, iż nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, skoro równocześnie wskazuje się daty pism jego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Rozstrzygnięcia poddane kontroli Sądu w niniejszej sprawie podjęte zostały na skutek złożenia przez Skarżącego pisma, które Dyrektor Izby Skarbowej zakwalifikował jako skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego.

Sąd taką kwalifikację wniosku Skarżącego uznał za prawidłową.

W pismach z 8 sierpnia i 26 października 2007 r. skierowanych do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. oraz w piśmie z 3 stycznia 2008 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (przekazanym organowi egzekucyjnemu) Skarżący kwestionował dokonane w toku postępowania egzekucyjnego zajęcie wierzytelności z jego rachunku bankowego. Wskazywał jednak, iż było ono przedwczesne z uwagi na postępowanie toczące się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 510/07, w którym zapadł wyrok uchylający decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L..

Zasadne było w tej sytuacji wezwanie Skarżącego do sprecyzowania charakteru jego pism, co uczynił Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. (29 sierpnia 2007 r.), a następnie Dyrektor Izby Skarbowej w L. (8 stycznia 2008 r.) W piśmie z 29 sierpnia 2008 r. pouczono Skarżącego o przesłankach zawieszenia postępowanie egzekucyjnego oraz wskazano na możliwość wniesienia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Natomiast Dyrektor Izby Skarbowej w L. wyczerpująco pouczył Skarżącego zarówno o treści art. 54 § 1 u.p.e.a., charakterze skargi na czynności egzekucyjne, a ponadto o tym, że podnoszone przez Skarżącego okoliczności mogą być podstawą zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 33 pkt 1 tej ustawy.

Jakkolwiek Naczelnik Urzędu Skarbowego nie wyznaczył terminu na realizację wezwania, to kolejne pismo Skarżącego (z 26 października 2007 r.), wskazujące jako zaskarżone zawiadomienie o zajęciu, wpłynęło do organu egzekucyjnego dopiero 26 listopada 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał sposób i czas realizacji wezwania. Nie ulega wątpliwości, że Skarżący pouczenie w tym zakresie całkowicie zignorował. Pismo z 3 stycznia 2008 r. Skarżący skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Dlatego też twierdzenia Skarżącego o zastosowaniu się do wezwań organów nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy.

Wyjaśnić przy tym należy, że klasyfikacja pisma w oparciu o przepisy prawa jest obowiązkiem organu, do którego je złożono. Jest przy tym rzeczą jak najbardziej pożądaną podjęcie próby ustalenia treści żądania z udziałem wnioskodawcy. Tak właśnie postąpił Naczelnik Urzędu Skarbowego, a następnie Dyrektor Izby Skarbowej. Działanie takie nie naruszało prawa, przeciwnie było realizacją zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym obowiązku informowania strony o przysługujących jej prawach (art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego - dalej: "K.p.a.").

W tym stanie rzeczy przypisanie Skarżącemu intencji zakwestionowanie czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego było uprawnione i znajdowało odzwierciedlenie w treści pism Skarżącego, który do czynności tej odnosił swoje stanowisko.

Zasadnie zatem Dyrektor Izby Skarbowej zastosował art. 54 u.p.e.a., w § 1 stanowiący, że zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego.

W świetle tego przepisu skarga na czynność egzekucyjną jest instytucją postępowania egzekucyjnego, celem którego jest przymusowe ściągnięcie wymagalnej należności obciążającej zobowiązanego. Służy zaś kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu środków egzekucyjnych, zmierzających bezpośrednio do wyegzekwowania należności. W ramach skargi na czynność egzekucyjną ocenie podlegają działania organu egzekucyjnego (egzekutora), który na zlecenie wierzyciela (w niniejszej sprawie - Burmistrza Miasta O.) egzekwuje należność (łączne zobowiązanie pieniężne) wskazaną przez niego w tytule wykonawczym.

Skarga na czynności egzekucyjne nie jest środkiem prawnym umożliwiającym kwestionowanie całokształtu postępowania egzekucyjnego. Może ona dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej organu, a nie generalnie postępowania egzekucyjnego. Wskazanie tej okoliczności przez Ministra Finansów było uzasadnione.

Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji regulując poszczególne etapy postępowania egzekucyjnego umożliwia zobowiązanemu kwestionowanie podejmowanych w jego toku rozstrzygnięć. Dlatego też w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, uwzględniając zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia, że skarga na czynności egzekucyjne służy wyłącznie na czynności o charakterze faktycznym i to tylko takie, które nie mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Trafnie organy orzekające wskazywały specyfikę skargi na czynności egzekucyjne.

Jedyną czynnością dokonaną w prowadzonym wobec Skarżącego postępowaniu egzekucyjnym było zajęcie wierzytelności z jego rachunku bankowego w Banku Spółdzielczym w O., do którego to zajęcia Skarżący odnosił się w swoich pismach, w piśmie z 26 października 2007 r. wprost wskazując datę i numer zajęcia.

Organy obu instancji, co wynika z uzasadnień ich postanowień, poddały kontroli prawidłowość dokonanego zajęcia z punktu widzenia przepisów regulujących sposób i formę dokonania tej czynności. Z art. 80 u.p.e.a. wynika, że organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały - do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty (§ 1). Zgodnie z § 2 tego przepisu zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia.

Nie budzi zatem wątpliwości, że organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny wymieniony w art. 1a pkt 12 lit a) u.p.e.a. Słusznie Dyrektor Izby Skarbowej, z następnie Minister Finansów uznał, że nie doszło do naruszenia tych przepisów.

Zawiadomienie o zajęciu prawidłowo doręczono zarówno Bankowi, jak i Skarżącemu, któremu jednocześnie przesłano odpis tytułu wykonawczego. Pokwitował on osobiście odbiór przesyłki 8 sierpnia 2007 r., co wynika z adnotacji na znajdującym się w aktach potwierdzeniu odbioru tej przesyłki. Doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego dopiero z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego przewidziane zostało w art. 80 § 3 u.p.e.a. Zawiadomienie o zajęciu, sporządzone na wymaganym druku, zawierało wszystkie niezbędne informacje i pouczenia, wynikające z art. 80 u.p.e.a.

Skoro zaś czynność egzekucyjna dokonana została prawidłowo, brak było podstaw do uwzględnienie skargi na tę czynność wniesionej przez Skarżącego.

Wysokość obciążającego Skarżącego łącznego zobowiązania podatkowego za 2006 r. określona została ostateczną decyzją Burmistrza Miasta O. z [...] lutego 2006 r. Z tej decyzji wynikał obowiązek zapłaty podatku.

Wyjaśnić przy tym należy, że w stanie prawnym istotnym dla rozpatrywanej sprawy decyzje organów podatkowych pierwszej instancji (np. burmistrza miasta, wójta, urzędu skarbowego) podlegały wykonaniu także wtedy, gdy nie stały się ostateczne, ponieważ złożono odwołanie. Przepisy prawa przewidywały jednakże możliwość wstrzymania wykonania decyzji, czy to na wniosek strony, czy też z urzędu lub z mocy prawa. Stanowiło to przesłankę zawieszenia postępowania egzekucyjnego (art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Z akt sprawy oraz z treści pism Skarżącego nie wynikało, aby któraś z tych sytuacji wystąpiła w związku z decyzją ustalającą wysokość łącznego zobowiązania podatkowego.

Skarżący nie uiścił III i IV raty podatku. Złożył natomiast wniosek o umorzenie zaległości z tytułu z tych rat. I to decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w tym właśnie przedmiocie uchylił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 25 sierpnia 2007 r., wskazywanym przez Skarżącego.

Samo złożenie wniosku o umorzenie zaległości nie zwalnia z obowiązku uiszczenia powstałej zaległości podatkowej i nie przerywa naliczania odsetek od tej zaległości. Wniosek taki nie na ma wpływu na toczące się postępowanie egzekucyjne, ani też nie stoi na przeszkodzie wszczęciu postępowania egzekucyjnego. Dopiero pozytywna decyzja w tym przedmiocie, tj. umarzająca zaległość podatkową powoduje, że przestaje istnieć (wygasa) egzekwowana zaległość i w związku z tym wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjne jest bezprzedmiotowe (art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w związku z art. 59 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej).

Skarżącemu odmówiono umorzenia zaległości. Uchylenie decyzji o odmowie zastosowania ulgi w spłacie należności nie jest zatem równoznaczne ze zwolnieniem z obowiązku zapłaty zaległości podatkowej (wykonania decyzji ustalającej wysokość podatku) i nie oznacza niemożności egzekwowania tej zaległości.

Tym samym bez wpływu na możliwość dokonania zajęcia pozostawało również zawiadomienie organu egzekucyjnego przez Skarżącego o toczącym się postępowaniu sądowym, a następnie zapadłym wyroku. Organ egzekucyjny realizuje bowiem tytuł wykonawczy przekazany mu przez wierzyciela i rzeczywiście co do zasady związany jest dyspozycjami wierzyciela co do prowadzenia egzekucji. Brak jest podstawy prawnej dla wstrzymywania się przez organ egzekucyjny z podejmowaniem czynności egzekucyjnych do czasu zakończenia postępowania w sprawie umorzenia zaległości podatkowej. Organ ten ma bowiem obowiązek prowadzić egzekucję w taki sposób, aby doprowadzić do wyegzekwowania objętego nią obowiązku.

Wyjaśnienia powyższe prowadzą do wniosku, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do zarzucanego przez Skarżącego naruszenia art. 45 i 51 ust. 4 Konstytucji RP.

Pierwszy z wymienionych przepisów stanowi, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd (ust. 1). Wyłączenie jawności rozprawy może nastąpić ze względu na moralność, bezpieczeństwo państwa i porządek publiczny oraz ze względu na ochronę życia prywatnego stron lub inny ważny interes prywatny. Wyrok ogłaszany jest publicznie (ust. 2).

Przepisy te ewidentnie dotyczą postępowania przed sądem. Organy orzekające w niniejszej sprawie, nie mogły wręcz przepisów tych naruszyć.

Dokonanie czynności egzekucyjnej, a także wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego, nie stało na przeszkodzie rozpatrzeniu skargi Skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych.

Natomiast zgodnie z art. 51 ust. 4 Konstytucji RP każdy ma prawo do żądania sprostowania oraz usunięcia informacji nieprawdziwych, niepełnych lub zebranych w sposób sprzeczny z ustawą.

W rozpatrywanej sprawie powoływanie się na ten przepis było całkowicie chybione. Generalnie rzecz ujmując jest to bowiem przepis zapewniający obywatelowi prawo do decydowania o udostępnianiu informacji o jego osobie, ochronę przed nieuprawnionym gromadzeniem informacji o obywatelu oraz stwarzający możliwość przeciwdziałania informacjom nieprawdziwym itp. Kwestie te w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły.

Uzasadniając powyższy zarzut Skarżący podnosił jednakże, iż przed upływem terminu zapłaty złożył w Urzędzie Miasta O. pismo zawierające prośbę o zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku (sprecyzowane następnie jako wniosek o umorzenie zaległości), a informacja o tym fakcie nie została zamieszczona w tytule wykonawczym. Skarżący okolicznościom tym przypisuje znaczenie opierając się na błędnym przekonaniu, że złożenie wniosku zwalniało go z obowiązku zapłaty podatku. Wniosek ten został złożony po upływie terminu III raty łącznego zobowiązania pieniężnego (15 września 2006 r.), a przed upływem terminu płatności IV raty (15 listopada 2006 r.).

Tym niemniej, jak wyjaśniono wyżej złożenie wniosku o umorzenie zaległości oraz negatywna decyzja w tym przedmiocie nie mają wpływu na obowiązek uiszczenia zaległości i ich egzekucję. Uchylenie zaś takiej decyzji oznacza jedynie obowiązek ponownego podjęcia rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Z tego też względu w tytule wykonawczym nie zamieszcza się danych o złożeniu wniosku o umorzenie zaległości, dotyczących go decyzjach oraz postępowaniu sądowym. Elementy tytułu wykonawczego określone zostały w art. 27 u.p.e.a.

Sąd rozumie racje Skarżącego, który ubiegając się o umorzenie zaległości oczekiwał, że do czasu rozstrzygnięcia tej kwestii czynności egzekucyjne nie będą prowadzone. Jednakże w świetle przepisów prawa rangi ustawowej (ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Kodeks postępowania administracyjnego, Ordynacja podatkowa) działania Skarżącego skutków takich przynieść nie mogły. Wbrew twierdzeniom Skarżącego nie były to zatem przepisy wewnętrzne Urzędu Skarbowego i Izby Skarbowej. Są to powszechnie obowiązujące przepisy prawa, których przestrzeganie jest obowiązkiem organów administracji, obywateli i sądów. Organy administracji obowiązek ten obciąża z mocy art. 7 Konstytucji RP, którego rozwinięciem w postępowaniu administracyjnym (w tym - egzekucyjnym) jest art. 6 K.p.a.

Organy obu instancji oceniły zasadność skargi na czynność egzekucyjną uwzględniając ustawowe przepisy regulujące sposób i skutki zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Zdaniem Sądu prawidłowy był wynik tej oceny, a mianowicie uznanie zajęcia za dokonane zgodnie z tymi przepisami, co uniemożliwiało uwzględnienie skargi na czynność egzekucyjną.

Sąd stwierdza zatem, że zarówno zaskarżone postanowienie Ministra Finansów, jak i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nie naruszały prawa.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd skargę oddalił.