Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 814/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1405
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant spec. Iwona Hoga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Fundacji L. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej jako "k.p.a."), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 1659 ze zm.), art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1405; dalej jako "u.i.o.ś.") w związku z § 2 ust. 1 pkt 51 i § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 71), po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Fundację [...] od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie 2 kurników do chowu kurcząt o liczbie stanowisk 40 000 sztuk każdy wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na terenie działki o nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...] – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie przedstawia się w sposób następujący.

Wnioskiem z dnia 21 września 2016 r. J. J. zwrócił się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie 2 kurników do chowu kurcząt o liczbie stanowisk 40 000 sztuk każdy wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na terenie działki o nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...].

Inwestor dołączył do wniosku określone w art. 74 ust. 1 u.i.o.ś. dokumenty, w tym m.in. raport o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, kopię mapy ewidencyjnej, wypis z rejestru gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie.

Burmistrz Miasta i Gminy [...] działając na podstawie art. 10 § 1 oraz art. 61 § 1 i 4 k.p.a. zawiadomił w dniu 30.09.2016r. strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Informacja o złożonym wniosku została podana do publicznej wiadomości poprzez obwieszczenie.

Organ I instancji działając na podstawie art. 77 ust. 1 u.i.o.ś. wystąpił z wnioskiem do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej jako "RDOŚ") o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej jako "PPIS") o wydanie opinii sanitarnej. RDOŚ dwukrotnie wezwał do uzupełnienia raportu, a inwestor dostarczył żądane uzupełnienie raportu.

Przedmiotowa inwestycja uzyskała pozytywne uzgodnienia i opinie właściwych podmiotów: RDOŚ w [...] postanowieniem z dnia [...].02.2017r. pozytywnie uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki, które należy uwzględnić na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia; PPIS w [...] w opinii sanitarnej z dnia [...].11.2016r. pozytywnie zaopiniował realizację przedsięwzięcia zgłaszając jednocześnie określone uwarunkowania dla jego realizacji.

W toku postępowania strony postępowania oraz mieszkańcy miasta i gminy Drobin, mając na uwadze dbałość o stan środowiska, a także uciążliwości wynikające z realizacji przedsięwzięcia, wnieśli protesty wobec realizacji planowanej inwestycji.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...] odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie 2 kurników do chowu kurcząt o liczbie stanowisk 40.000 sztuk każdy wraz z niezbędną infrastrukturą towarzysząca na terenie działki o nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...].

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przesłanką wydania decyzji były liczne protesty złożone przez okolicznych mieszkańców. Mieszkańcy obawiali się, że inwestycja będzie miała negatywny wpływ na ich zdrowie, będzie powodowała uciążliwości odorowe, hałas i emisję zanieczyszczeń, inwestycja wpłynie negatywnie na warunki bytowe mieszkańców oraz na wartość nieruchomości sąsiednich. Organ podał, że zagrożenia wskazane w pismach zostały przeanalizowane oraz uznane za zasadne.

Od powyższej decyzji wniósł odwołanie inwestor, zwracając się o jej uchylenie w całości i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez wydanie pozytywnej decyzji środowiskowej. Wskazał, że ustawa wymienia zamknięty katalog przesłanek do wydania decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizacje przedsięwzięcia. Zdaniem inwestora, w sprawie nie wystąpiła żadna z nich, a organy właściwe do wydania opinii i uzgodnień zajęły stanowiska pozytywne.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja narusza wymogi zawarte w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Ustawa w art. 81 przewiduje przesłanki wydania decyzji odmownej, a w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek warunkujących odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Wręcz przeciwnie, przeprowadzone przez organ I instancji (w tym przez organy uzgadniające) postępowanie wykazało, że planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z przepisami dotyczącymi szeroko pojętej ochrony środowiska. W sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek warunkujących wydanie decyzji odmownej, wskazanych w art. 80 ust. 2 w zw. z art. 81 ust. 1-3 u.i.o.ś.

Odnosząc się do zgłaszanych protestów i sprzeciwów mieszkańców, SKO wskazało, że twierdzenie mieszkańców, iż realizacja inwestycji będzie negatywnie oddziaływać na sąsiednie otoczenie, nie zostało poparte żadnym dowodem. Takie twierdzenie stanowi hipotetyczną obawę mieszkańców, która nie znajduje odzwierciedlenia w stanie faktycznym sprawy. Jak wynika z przedstawionego przez inwestora raportu, wpływ inwestycji na środowisko naturalne, faunę, florę, zdrowie ludzi będzie znikomy, a inwestycja nie będzie stwarzać znacznych zagrożeń dla środowiska, w tym dla zdrowia i życia ludzi, pod warunkiem prawidłowej eksploatacji oraz zastosowania zalecanych w raporcie rozwiązań technicznych.

Decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...], na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1, art. 82 oraz art. 85 ust. 1 i 2, w związku z art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy u.i.o.ś. w brzmieniu sprzed 01.01.2017 r., a także § 2 ust. 1 pkt 51 oraz § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71), w związku z art. 104 k.p.a. w brzmieniu sprzed 01.06.2017 r. – po rozpatrzeniu wniosku inwestora J. J. złożonego w dniu [...] września 2016 r. – ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie 2 kurników do chowu kurcząt o liczbie stanowisk 40 000 sztuk każdy wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na terenie działki o nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...], określając w decyzji m.in. rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie jego realizacji i eksploatacji ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, jak również wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym.

Organ I instancji ponownie przeprowadził postępowanie w sprawie i zawiadomił strony postępowania (obwieszczenie z dnia [...].08.2017r.) o zgromadzonym materiale dowodowym oraz o możliwości zapoznania się z nim. Poddał planowane przedsięwzięcia analizie, wskazując, że uczyniły to również organy opiniujące i uzgadniające warunki realizacji przedsięwzięcia, o czym świadczy przede wszystkim dwukrotne wezwanie inwestora do uzupełnienia raportu, a w rezultacie uzgodnienie realizacji przedsięwzięcia.

Organ wskazał, że z przedstawionego przez inwestora raportu pozytywnie zaopiniowanego przez RDOŚ i PPIS wynika, że wpływ inwestycji na środowisko naturalne, faunę, florę i zdrowie ludzi będzie znikomy. Sąsiedzkie zabudowania położone są w odległości ok. 180-200m od strony północnej i od 600m od strony południowe (str. 17 raportu), a najbliżej położone formy ochrony przyrody znajdują się w odległości od 11,5 do 27km (str. 18 raportu). Uciążliwości związane z realizacją inwestycji zamkną się w granicach terenu inwestycyjnego (str. 83 raportu). Tereny te charakteryzują się niewysoką wartością walorów środowiskowych, a poszczególne elementy środowiska nie przedstawiają szczególnej wartości ekologicznej. Inwestycja będzie usytuowana z dala od obszarów miejskich, skupisk zabudowy mieszkalnej, obiektów użyteczności publicznej, poza obszarami objętymi ochroną prawną, tj. Natura 2000. W bliskim sąsiedztwie nie ma także parków narodowych, leśnych kompleksów promocyjnych, ochrony uzdrowiskowej czy naturalnych cieków oraz naturalnych i sztucznych zbiorników wodnych. Brak jest także pomników historii, obiektów stanowiących dobra narodowe; w pobliżu nie występują zabytki dziedzictwa kulturowego objęte ochroną prawną, a inwestycja nie będzie oddziaływać ponadnormatywnie na powierzchnię poza swym terenem. Uciążliwe oddziaływanie zakładu na powietrze zamknie się w granicach własności. Gospodarka odpadami na terenie fermy kurcząt brojlerów nie spowoduje zagrożenia dla środowiska, a sposób gospodarki odpadami będzie zgodny z ustawą o odpadach, co oznacza właściwe zabezpieczenie środowiska gruntowo-wodnego i zapewnienie komfortu sanitarnego w otoczeniu obiektu (str. 64). Ze względu na niedużą skalę inwestycji nie przewiduje się znaczącego jej oddziaływania na klimat (str. 67). To samo dotyczy wpływu na dobra materialne, dziedzictwo kulturowe i zabytki (str. 70). Jeśli chodzi o oddziaływanie inwestycji na siedliska przyrodnicze, rośliny, grzyby, faunę, to z raportu wynika, że przy normalnych warunkach eksploatacji przedsięwzięcia nie wystąpią ponadnormatywne uciążliwości dla wszystkich komponentów środowiska i warunków życia ludzi oraz nie zostaną naruszone interesy osób trzecich (str. 67 - 73). Raport odnosi się także do potencjalnych sytuacji awaryjnych (str. 74-75). Jednocześnie raport zawiera m.in. przewidywane działania minimalizujące szkodliwe oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko (str. 75 -76 raportu). Ich katalog jest przykładowy i niezamknięty, a dotyczy np. ograniczenia ilości wytwarzanych odpadów.

Organ I instancji wskazał, że twierdzenia mieszkańców, iż realizacja inwestycji będzie negatywnie oddziaływać na zdrowie i życie mieszkańców, pogorszy ich warunki bytowe i wpłynie negatywnie na sąsiednie otoczenie oraz środowisko, przyczyni się do wzrostu hałasu i będzie stanowią uciążliwość odorową, jest tylko hipotetyczną obawą mieszkańców. Organ zauważył, że dla terenu, na którym planowane jest przedsięwzięcie, brak jest miejscowego planu, nie stwierdzono przekroczeń norm dopuszczalnych, a na terenie gminy nie ma obszarów Natura 2000. Ponadto, inwestycja uzyskała pozytywne uzgodnienia ustawowo określonych organów RDOŚ i PPIS.

Po analizie materiału dowodowego organ nie dostrzegł podstaw do odmowy wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. Podkreślił, że decyzja uwzględnia postanowienie RDOŚ oraz opinie PPIS i nakłada na inwestora szereg obowiązków, które muszą być wypełnione, aby planowana inwestycja mogła zostać zrealizowana w wariancie wskazanym przez inwestora.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Fundacja [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania w celu przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i wydanie decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań z uwagi na brak możliwości zagospodarowania gnojownicy i obornika z planowanej inwestycji na wskazanych użytkach rolnych. Zdaniem wnoszącej odwołanie, wnioskodawca posiada zbyt małą powierzchnię użytków rolnych, które mogą posłużyć do zagospodarowania odpadów z planowanej produkcji.

Zaskarżonej decyzji wnosząca odwołanie zarzuciła naruszenie: art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej w zw. z art. 49 k.p.a. poprzez brak ustalenia, ile dokładnie stron liczy postępowanie i czy zawiadomienia stron i uczestników odbywają się na podstawie tych przepisów; art. 63 ust. 1, art. 66 ust. 1, ust. 2 i 6 ustawy środowiskowej, gdyż przedłożony przez inwestora raport zawiera wiele uchybień, które uniemożliwiają rzetelną ocenę wpływu przedsięwzięcia na środowisko oraz ustalenie wariantu najkorzystniejszego dla środowiska.

Odwołująca się podniosła, że w decyzji nie wskazano sposobu ochrony powierzchni ziemi i wód przed odpadami stałymi oraz w zakresie wprowadzania do gruntu nieczystości płynnych. Ponadto, inwestor nie wykazał, czy jest w posiadaniu gruntów, na których mógłby zagospodarować 70% produkowanego nawozu, natomiast z materiału sprawy nie wynika, aby organ żądał od wnioskodawcy przedstawienie umów z rolnikami w zakresie przyjęcia takiej ilości gnojownicy. Zarzuciła, że brak jest charakterystyki oraz oceny możliwości zaopatrzenia kurników w wodę (ten element został pominięty w decyzji i raporcie), brak jest danych o oddziaływaniu na ludzi uciążliwości odorowych związanych z lokalizacją przedsięwzięcia w pobliżu zabudowań, a inwestor nie rozważał innego usytuowania zakładu, szczególnie w kontekście charakterystyki/propozycji najlepszego wariantu dla środowiska.

Ponadto, nie zachowano odpowiednich odległości od miejsc wymagających ochrony, np. od sąsiadów - odległości planowanej inwestycji od najbliższych zabudowań nie spełniają tego warunku (minimalna odległość 200m). Z treści decyzji nie wynika, czy dotrzymane zostaną dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku, organ nie określił w decyzji parametrów ochrony akustycznej dla poszczególnych sąsiadujących budynków. Nie przeanalizowano w raporcie ryzyka kumulacji planowanej inwestycji z innymi istniejącymi już podobnymi zakładami oraz brak jest analizy oddziaływań wtórnych związanych ze zwiększeniem ruchu komunikacyjnego (przywóz i wywóz kurczaków, wywóz odpadów, przywóz paszy itp.).

Odwołująca się wskazała, że przy tak ogólnie sporządzonym raporcie oraz braku jego rzetelności w zakresie zagrożenia dla zdrowia ludzi i przyrody organ powinien zażądać uzupełnienia raportu, w tym o należyte przeprowadzenie wariantowanego przedsięwzięcia.

W tych okolicznościach, po rozpatrzeniu ww. odwołania, została wydana opisana na wstępie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja została wydana w sposób prawidłowy, tj. z uwzględnieniem istniejącego stanu faktycznego i obowiązujących przepisów prawa.

Planowane przez inwestora przedsięwzięcie polega na budowie dwóch kurników o powierzchni ok. 2400m2, liczbie stanowisk 40 000 sztuk i wielkość chowu 160 DJP w każdym (łączna obsada wyniesie maksymalnie 80 000 szt kurcząt/cykl, wielkość chowu 320 DJP), a obiektami towarzyszącymi będą 4 silosy magazynowe paszy o poj. ok. 25Mg każdy i 4 zbiorniki magazynowe gazu płynnego LPG o poj. do 6,7m3 każdy.

Przedsięwzięcie należy zakwalifikować do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - wymienione bowiem zostało w § 2 ust. 1 pkt 51 i § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz.U. z 2016r. poz. 71). Dla takich przedsięwzięć, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Postępowanie zostało wszczęte na wniosek inwestora J. J., złożony w dniu [...] września 2016 r. W ocenie organu, wniosek został sporządzony w przepisowej formie wraz z wymaganymi prawem załącznikami. Inwestor przedłożył m.in. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w trzech egzemplarzach wraz z zapisem w formie elektronicznej, mapę z naniesionym obszarem oddziaływania inwestycji, aktualny wypis z rejestru gruntów. Organ I instancji uzyskał w trybie art. 64 ust. 1 i 2 u.i.o.ś. pozytywne uzgodnienia i opinie właściwych ustawowo podmiotów: RDOŚ w [...] (postanowienie z dnia [...].02.2017r.) oraz PPIS w [...] (opinia sanitarna z dnia [...].11.2016r.).

Organ stwierdził, że sporządzony raport o oddziaływaniu na środowisko wraz z uzupełnieniem został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje i dysponującą wiedzą fachową z dziedziny ochrony środowiska, wykonany został przez biegłego w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko. W ocenie organu, przedłożony raport wraz z uzupełnieniem został sporządzony prawidłowo i odnosi się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia. Charakteryzuje on planowane przedsięwzięcie i zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy, wynikające z art. 66 ust. 1 u.i.o.ś. Raport ten został dwukrotnie wyczerpująco uzupełniony, w odpowiedzi na wezwania organu uzgadniającego. Ponadto, przedstawione i opisane zostały w nim warianty realizacji inwestycji. Zdaniem organu, wariant proponowany przez inwestora jest wariantem optymalnym i najkorzystniejszym pod względem oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi. Wariant inwestorski jest korzystniejszy dla środowiska, niż alternatywny wariant racjonalny. Raport zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 7 ustawy zawiera uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko.

Sporządzony w sprawie raport odzwierciedla wpływ zamierzenia inwestycyjnego zarówno na elementy przyrody, jak i na otoczenie ludzi, uwzględniając fazę budowy inwestycji, jej eksploatacji oraz likwidacji, przy czym decyzja nie jest decyzją lokalizacyjną, a jedynie rozstrzygnięciem, które stwierdza, w jaki sposób i przy zachowaniu jakich warunków realizacja inwestycji jest możliwa bez negatywnego wpływu na środowisko. Raport wskazuje potencjalny wpływ przedsięwzięcia na środowisko w fazie budowy, eksploatacji i likwidacji. Dokument zawiera szczegółowe ustalenia odnośnie wpływu inwestycji na gospodarkę wodno-ściekową, gospodarkę odpadami, wpływ na ludzi, klimat, krajobraz, rośliny, grzyby, siedliska przyrodnicze, faunę. Wynika z nich, że uciążliwość rozpatrywanej inwestycji nie wystąpi poza działką będącą we władaniu inwestora. Z uwagi na fakt, że spełnione będą kryteria jakości środowiska w najbliższym otoczeniu, w tym na terenie najbliższej zabudowy mieszkalnej (zagrodowej), inwestycja nie będzie miała wpływu na zdrowie mieszkańców.

Zdaniem organu, w normalnych uwarunkowaniach eksploatacji przedsięwzięcia nie wystąpią ponadnormatywne uciążliwości dla wszystkich komponentów środowiska i warunków życia ludzi oraz nie zostaną naruszone interesy osób trzecich, pod warunkiem spełnienia określonych w decyzji wymagań. W tej sytuacji, zarzut dotyczący potencjalnego negatywnego wpływu inwestycji na otoczenie ma charakter hipotetyczny.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ uznał, że krąg stron postępowania w sprawie został prawidłowo wyznaczony przez organ I instancji. Ustalenie ilości stron postępowania nastąpiło w oparciu o brzmienie art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie przyjmuje się, że oprócz właścicieli nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie, stronami postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach będą również właściciele nieruchomości położonych w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia.

Ustalenia w zakresie kręgu stron powinny być dokonywane na podstawie dołączonej do wniosku mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic terenu, którego dotyczy podanie oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie (art. 74 ust. 1 pkt 3 ustawy), jak również danych z ewidencji gruntów. Zasadnie więc w niniejszej sprawie organ I instancji ustaleń w zakresie kręgu stron dokonał na podstawie mapy ewidencyjnej obejmującej teren, gdzie będzie realizowana inwestycja oraz obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, na podstawie aktualnych na dzień wszczęcia postępowania ([...].09.2016r.) wypisów z rejestru gruntów oraz na podstawie wydruków analiz zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego stanowiących załącznik do raportu.

Organ podał, że w aktach sprawy znajduje się sporządzony przez organ I instancji na dzień [...].09.2017r. (karta 288-291) i na dzień [...].08.2017r. (karta 592-595) wykaz stron postępowania. W wykazie z [...].09.2017r. wymienionych jest 49 stron, zaś w wykazie z [...].08.2017r. - 50 stron, albowiem Fundacja [...] pismem z dnia [...].03.2017r. (karta akt 472) została poinformowana o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu z dniem [...].03.2017r. Z uwagi na powyższe zasadnie zatem organ I instancji zawiadamiał strony postępowania w drodze obwieszczeń wydawanych na podstawie przepisów art. 49 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 u.i.o.ś. o podejmowanych w trakcie postępowania czynnościach procesowych, m.in. o wszczęciu postępowania, o wystąpieniu do RDOŚ oraz do PPIS o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia, o przedłużeniu postępowania, o wydaniu decyzji środowiskowej. Wszystkie obwieszczenia zostały podane stronom do wiadomości poprzez zamieszczenie w publicznie dostępnym wykazie danych o dokumentach na stronie Biuletynu Informacji Publicznej UMiG [...] oraz na tablicy ogłoszeń UMiG [...], a także zostały przekazane do sołectwa [...] celem obwieszczenia w zwyczajowo przyjęty sposób.

Organ stwierdził, że wbrew zarzutom odwołania w uzasadnieniu decyzji oraz w raporcie wskazano sposób ochrony powierzchni ziemi i wód przed odpadami stałymi oraz w zakresie wprowadzania do gruntu nieczystości płynnych. Przy projektowanej dla inwestycji gospodarce wodno-ściekowej nie stwierdzono ujemnego wpływu na środowisko gruntowo-wodne. Planowany sposób gospodarki odpadami będzie właściwy i zabezpieczy środowisko przed skażeniem. Powstające ścieki bytowe magazynowane będą w zbiornikach bezodpływowych i okresowo wywożone sprzętem asenizacyjnym do oczyszczalni ścieków przez uprawnionego odbiorcę. Ochrona środowiska gruntowo-wodnego w przypadku planowanego obiektu polegać będzie na przedsięwzięciu środków zapobiegawczych skażeniu gleby i migracji substancji nawozowych do wód podziemnych. Na str. 44 raportu wymieniono działania minimalizujące wpływ inwestycji na środowisko gruntowo-wodne. Z raportu wynika, iż na etapie funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia będą powstawały odpady niebezpieczne i inne niż niebezpieczne. Odpady niebezpieczne magazynowane będą w szczelnych oznakowanych pojemnikach lub kontenerach, odpornych na działanie składników umieszczonych w nich odpadów, w sposób uniemożliwiający zmieszanie się różnych rodzajów odpadów, ustawionych w wyznaczonym do tego miejscu, posiadającym szczelne podłoże oraz zadaszenie. Miejsce magazynowania odpadów niebezpiecznych zostanie oznaczone i zabezpieczone przed wstępem osób nieupoważnionych. Wszystkie ww. odpady będą przekazywane uprawnionym odbiorcom do odzysku lub unieszkodliwienia. Obornik do czasu jego odbioru będzie natomiast przechowywany w zamkniętych budynkach kurników na szczelnej posadzce - na terenie fermy obornik nie będzie magazynowany i przechowywany.

Organ zauważył, że w raporcie oraz w uzupełnieniu do raportu (styczeń 2017r.) wskazano również sposób zagospodarowania gnojowicy i obornika - założeniem i podstawowym kierunkiem zagospodarowania obornika jest jego wykorzystanie jako nawozu naturalnego w całości, zaś opcja alternatywna to traktowanie obornika jako odpadu o kodzie 020106 - odchody zwierzęce. Obornik z fermy będzie wykorzystywany jako nawóz naturalny, częściowo na własnym areale inwestora. Inwestor wprawdzie nie posiada areału zdolnego do zagospodarowania obornika we własnym zakresie w całości (posiada 52 ha przy wymagalnej minimalnej powierzchni

226 ha), dlatego nadwyżki będą zbywane innym rolnikom na podstawie umów cywilnoprawnych na zasadach określonych w ustawie o nawozach i nawożeniu lub alternatywnie – w przypadku braku okresowego braku możliwości zbycia obornika jako nawozu (np. w okresie zimowym), będzie on przekazywany jako odpad o kodzie 020106 - odchody zwierzęce uprawnionym odbiorcom do przetwarzania, tj. odzysku w instalacji do produkcji kompostu lub w biogazowni.

Ponadto, zarówno w uzasadnieniu decyzji, jak i w raporcie wskazano sposób zaopatrzenia kurników w wodę - woda dla potrzeb technologicznych i sanitarnych pobierana będzie z gminnej sieci wodociągowej za pośrednictwem planowanego przyłącza i wewnętrznej instalacji wodociągowej, wyposażonej w wodomierz i zawór antyskażeniowy. Ze względu na charakter przedsięwzięcia prowadzony będzie w tym przypadku monitoring technologiczny w zakresie zużycia wody poprzez prowadzenie pomiarów przy użyciu wodomierza i rejestru pobieranej wody.

W raporcie wykazano, że przedsięwzięcie nie będzie powodować przekroczeń standardów imisyjnych emitowanych substancji w powietrzu atmosferycznym (wartości odniesienia) poza jego terenem. Podstawowe składniki odorotwórcze, tj. amoniak i siarkowodór emitowane z kurników, będą spełniać wartości odniesienia w powietrzu. Według danych przedstawionych w raporcie spodziewane stężenia maksymalne amoniaku i siarkowodowu w powietrzu poza terenem inwestycji są znacznie niższe od wartości wyczuwalności węchowej, zatem przedsięwzięcie nie powinno być uciążliwe zapachowo. Ponadto instalacja będzie spełniała europejskie wymagania BAT. Lokalizacja kurników poza zwartą zabudową zagrodową wsi, w terenie dobrze przewietrzanym i w miejscu korzystnym w stosunku do bliskiej zabudowy mieszkalnej ze względu na przeważający kierunek wiatrów z zachodu jest korzystna z punktu widzenia oddziaływania zapachowego. Z raportu wynika, iż w normalnych warunkach eksploatacji przedsięwzięcia nie wystąpią ponadnormatywne uciążliwości dla środowiska i warunków życia ludzi. Uciążliwe oddziaływanie projektowanej inwestycji zamyka się w granicach własności inwestowanej działki będącej własnością inwestora.

Zdaniem organu, z uwagi na fakt spełnienia w tym przypadku kryteriów jakości środowiska w najbliższym otoczeniu, w tym na terenie najbliższej zabudowy mieszkalnej (zagrodowej), stwierdzić można, że planowana inwestycja nie będzie miała wpływu na zdrowie mieszkańców.

Organ dodał, że eksploatacja przedsięwzięcia spełniać będzie także wymogi w zakresie ochrony środowiska przed oddziaływaniem akustycznym. Funkcjonowanie projektowanej inwestycji nie będzie stanowiło nadmiernej uciążliwości dla środowiska w zakresie emisji hałasu - zarówno w porze dziennej, jaki i nocnej. Poziom hałasu emitowanego do środowiska nie spowoduje przekroczeń wartości dopuszczalnych na terenach chronionych akustycznie. Przedsięwzięcie planowane jest w miejscu, którego bezpośrednie sąsiedztwo stanowią tereny rolne (niechronione akustycznie). Odległość projektowanych kurników od najbliższych budynków sąsiedzkich wynosi ok. 180-200m (strona północna) oraz ok. 600m (strona południowa).

Organ wyjaśnił również, że kwestie odległości planowanych kurników od innych zabudowań będą przedmiotem analizy dopiero na etapie wystąpienia o pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego.

W ocenie organu odwoławczego, istniały podstawy do wydania przez organ I instancji decyzji środowiskowej, a zawarte w niej ustalenia i wskazania są prawidłowe.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Fundacja [...] z siedzibą w [...].

Kwestionowanej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: przepisów art. 7, art. 8 § 1, art. 15 i art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 49 § 1 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 ustawy u.i.o.ś. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I Instancji w sytuacji, kiedy decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 2017 r. nie została w sposób prawidłowy doręczona uczestnikom postępowania administracyjnego, w tym skarżącej fundacji, co uniemożliwiało prawidłowe i terminowe wniesienie odwołania oraz merytoryczne rozpoznanie sprawy przez organ II instancji.

Zdaniem skarżącej, zastosowanie przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] art. 49 § 1 k.p.a. jako trybu doręczenia korespondencji oraz decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem tego przepisu. Kolegium pominęło zbadanie kluczowej okoliczności sprawy, jaką jest brak prawidłowego doręczenia decyzji wydanej przez organ I instancji z zastosowaniem przepisów k.p.a. obowiązującego w brzmieniu od dnia 1 czerwca 2017 r., skutkiem czego było m.in. to, że fundacji nie doręczono treści decyzji wydanej przez Burmistrza wraz z uzasadnieniem, mimo że jest ona uczestnikiem postępowania.

W ocenie skarżącej, organ I instancji powinien umieścić pełną treść decyzji na stronie BIP Urzędu Gminy [...] lub też, zgodnie z wymogiem art. 49b § 1 k.p.a., poinformować uczestników o konieczności składania wniosków w zakresie doręczenia odpisów wydanej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniosło o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z dnia 8 czerwca 2018 r. pełnomocnik inwestora, odnosząc się do zarzutów skargi, uznał sformułowane zarzuty za nieuzasadnione oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), przy czym zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie 2 kurników do chowu kurcząt o liczbie stanowisk 40 000 sztuk każdy wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na terenie działki o nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...].

Na wstępie wskazać należy, że w sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm. – "u.i.o.ś."). Celem tej ustawy jest zidentyfikowanie niekorzystnych oddziaływań inwestycji na środowisko oraz wprowadzenie adekwatnych środków łagodzących i kompensujących te oddziaływania. Osiągnięcie tego celu ma być wspierane przez udział w postępowaniu organów uzgadniających oraz społeczeństwa.

Planowane przedsięwzięcie prawidłowo zostało zakwalifikowane przez orzekające w sprawie organy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - wymienione bowiem zostało w § 2 ust. 1 pkt 51 i § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 71). Dla takich przedsięwzięć, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art. 73 ust. 1 ustawy). Przepis art. 74 ustawy określa, jakie dokumenty i informacje powinny zostać załączone do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postępowanie takie nie prowadzi bezpośrednio do udzielenie zezwolenia na lokalizację lub realizację inwestycji, co następuje dopiero na etapie decyzji o warunkach zabudowy, a następnie decyzji o pozwoleniu na budowę. Postępowanie to sprowadza się do ustalenia czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska. Dlatego też postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia przeprowadza się przed wydaniem decyzji zezwalającej na inwestycję.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie tej decyzji, w myśl art. 71 ust. 2 ustawy, jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter szczególny, ponieważ jest niezbędnym elementem ubiegania się o inne decyzje stanowiące bezpośrednią podstawę realizacji przedsięwzięcia.

Art. 61 ust. 1 stanowi, iż ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach: 1) postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2) postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, 10, 14 i 18; jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust. 1.

W art. 59 ust. 1 określono, jakie przedsięwzięcia muszą być poprzedzone przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko. Pierwsza grupa obejmuje przedsięwzięcia, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny wynika bezpośrednio z mocy prawa. Do tej grupy należy zakwalifikować przedsięwzięcia, które zawsze znacząco mogą oddziaływać na środowisko. Zakwalifikowanie przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko będzie równoznaczne z koniecznością przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Druga grupa to przedsięwzięcia, w przypadku których obowiązek przeprowadzenia oceny nałożono w formie indywidualnego aktu administracyjnego - są to takie przedsięwzięcia, które mogą potencjalnie oddziaływać na środowisko. W ich przypadku konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jest uzależniona od tego, czy obowiązek jej dokonania został stwierdzony w postanowieniu wydanym na podstawie art. 63 ust. 1.

Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest jedynie pierwszym etapem w procesie inwestycyjnym, a jej wydanie następuje m.in. przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego (art. 72 ustawy). Decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia daje inwestorowi prawo do wystąpienia o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenia projektu budowlanego. Jednak jest to prawo, a nie obowiązek, a z samego fakty uzyskania decyzji środowiskowej nie wynika w jakikolwiek sposób, że inwestor posiada tytuł do nieruchomości i prawo do realizacji tej inwestycji.

W kontrolowanym postępowaniu badaniu podlegała zgodność planowanego zamierzenia z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Decyzja środowiskowa nie stanowi aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót i realizacji inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw osób trzecich i bezpośrednio nie powoduje wyrządzenia szkody lub nieodwracalnych skutków. Podkreślenia wymaga okoliczność, że w ramach postępowania dotyczącego środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia ocenie podlegają skutki wywierane przez planowaną inwestycją na istniejący stan środowiska. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie wpływa na sposób i zakres wykonywania prawa własności właścicieli sąsiednich wobec planowanego przedsięwzięcia działek. Warunkuje wyłącznie możliwość przejścia do następnego etapu procesu budowlanego potwierdzając, że przedsięwzięcie nie spowoduje negatywnych następstw w środowisku naturalnym.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że kwestionowana decyzja spełnia wymogi zawarte w art. 85, zawiera wszystkie wymagane przepisami ustawy (w tym art. 85) informacje oraz charakterystykę przedsięwzięcia. Podkreślenia wymaga, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, iż organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych.

Ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia. Katalog ten jest katalogiem zamkniętym, a więc odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić tylko w przypadku:

1) niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 ustawy u.i.o.ś.), co w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca, ponieważ dla terenu inwestycyjnego nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego,

2) odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy u.i.o.ś. - wydane w przedmiotowej sprawie opinie i uzgodnienia są pozytywne, a organ uwzględnił wszelkie określone w nich uwarunkowania,

3) braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy u.i.o.ś.) - w przedmiotowej sprawie inwestor zamierza realizować inwestycję w wariancie określonym w raporcie jako najkorzystniejszy (wariant inwestorski),

4) gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym, lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy). Wskazać należy, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zlokalizowane poza obszarem NATURA 2000,

5) jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy u.i.o.ś.) – w przedmiotowej sprawie okoliczność ta nie występuje.

W niniejszej sprawie prawidłowo zatem ocenił organ, że nie zaistniała żadna z przesłanek warunkujących odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W sytuacji, gdy inwestor złożył wniosek spełniający wymogi ustawowe, a przeprowadzone postępowanie wykazało, że planowane przedsięwzięcie, będzie zgodne z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska, uzasadnionym było wydanie pozytywnej decyzji środowiskowej.

Ponieważ decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania nie jest decyzją uznaniową, organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami u.i.o.ś. i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Przesłanki do wydania decyzji negatywnej w tym zakresie muszą wnikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Odmowa może zatem nastąpić w przypadku sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organy współdziałające, czy przekroczenia norm dopuszczalnych na terenach Natura 2000 i obszarach chronionych akustycznie.

Dla terenu, na którym planowane jest przedsięwzięcie, brak jest miejscowego planu, nie stwierdzono przekroczeń norm dopuszczalnych, a na terenie gminy nie ma obszarów Natura 2000. Ponadto, inwestycja uzyskała pozytywne uzgodnienia ustawowo określonych organów RDOŚ i PPIS. Wniosek inwestora został złożony wraz z wymaganymi załącznikami, a sporządzony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko odzwierciedla wpływ zamierzenia na elementy przyrody, zawiera szczegółowe ustalenia m.in. w zakresie wpływu inwestycji na gospodarkę wodno-ściekową, gospodarkę odpadami, a także w zakresie wpływu na ludzi. Z ustaleń tych wynika, że uciążliwość inwestycji nie wystąpi poza działką będącą we władaniu inwestora.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, wskazać należy, że wniosek o wydanie decyzji środowiskowej został przez inwestora złożony w dniu [...] września 2016 r. Przepisy art. 49 oraz 49b k.p.a. w treści wskazywanej przez pełnomocnika skarżącej zostały wprowadzone na podstawie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw i weszły w życie w dniu 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 16 ww. ustawy nowelizującej, do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, z tym, że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1.

Poprzednio obowiązujące brzmienie art. 49 k.p.a. było następujące: "Strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia."

W przedmiotowym postępowaniu zastosowanie znalazły przepisy k.p.a. obowiązujące w dacie wszczęcia postępowania, zatem stwierdzić należy, że sposób doręczeń decyzji stronom postępowania był prawidłowy i prawa stron nie zostały naruszone.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.