Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 489/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 4
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Danuta Oleś, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 października 2008 r. sprawy ze skargi "A" S. A. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2005 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania [...] "A" S.A. z siedzibą w S., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] określającą skarżącej podatek od nieruchomości za 2005 r.

Podstawą rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego był następujący stan faktyczny:

W złożonej w dniu 18 stycznia 2005 r. deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2005 [...] "A" S.A. z siedzibą w S. – zwana w dalszej części "Spółką", zadeklarowała podatek w łącznej kwocie 213.153,20 zł.

Decyzją z dnia 3 stycznia 2007 r. Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) – zwanej w dalszej części "ustawą o podatkach i opłatach lokalnych", art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – zwanej w dalszej części "Ordynacją podatkową", oraz na podstawie Uchwały Rady Miejskiej w [...] nr XXXII/371/04 z dnia 24 listopada 2004 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości na 2005 r., określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2005 r. w kwocie 227.713 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że pomiędzy zadeklarowaną przez Spółkę powierzchnią nieruchomości a jej wielkością ustaloną podczas kontroli przeprowadzonej w marcu 2005 r. wystąpiły istotne różnice powodujące zwiększenie kwoty podatku.

W wyniku wniesionego od powyższej decyzji odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 4 kwietnia 2007 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji nie odniósł się do zastrzeżeń zgłoszonych przez Spółkę w piśmie z dnia 19 kwietnia 2005 r. do ustaleń kontroli. W ocenie Kolegium nie może służyć jako argument okoliczność, że w deklaracji na 2006 r. Spółka umieściła dane zgodne z wynikającymi z protokołu kontroli z dnia 13 kwietnia

2005 r. Organ odwoławczy nakazał również wyjaśnienie, jakie były przyczyny znacznej zwłoki w ustaleniu prawidłowego wymiaru podatku za 2005 r. oraz czy wzywano Spółkę do złożenia korekty deklaracji podatkowej.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta w dniu [...] wydał decyzję, którą określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2005 r. w kwocie 227.713 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podniósł m.in., że Spółka w istocie nie kwestionowała sposobu przeprowadzenia kontroli z marca 2005 r. i sposobu dokonanych w trakcie tej kontroli ustaleń. Ponadto w deklaracjach za kolejne lata uwzględniła wyniki powyższej kontroli.

Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu:

- wadliwe ustalenie stanu faktycznego w sprawie,

- naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących prowadzenia postępowania podatkowego,

- naruszenie przepisu art. 210 Ordynacji podatkowej poprzez niewskazanie w decyzji faktycznego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu odwołująca zarzuciła organowi pierwszej instancji, że przed wydaniem decyzji nie zastosował się do żadnych wskazań organu odwoławczego, które to wskazania i zastrzeżenia stanowiły podstawę uchylenia decyzji z dnia 3 stycznia 2007 r. Zdaniem Spółki po uchyleniu ww. decyzji nie zostało przeprowadzone żadne postępowanie dowodowe, zignorowano podnoszoną przez pełnomocnika Spółki konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania kontrolnego, nie odniesiono się do zarzutu prawidłowości wykonania pomiarów powierzchni budynków. W ocenie odwołującej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów i wyjaśnień złożonych przez nią w piśmie z dnia 19 kwietnia 2005 r., ograniczając się do wskazania, że Spółka w deklaracjach za lata 2006 i 2007 wykazała powierzchnie budynków w wielkości wskazanej w protokole kontroli.

Zdaniem odwołującej powyższe uchybienia sprawiają, że uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie można uznać za spełniające wymogi art. 210 Ordynacji podatkowej, gdyż decyzja ta zawiera te same uchybienia co poprzednio uchylona decyzja z dnia 3 stycznia 2007 r.

W dalszej części uzasadnienia Spółka podniosła, że stwierdzone różnice w wielkości powierzchni gruntów nie wynikały z wadliwego wskazania przez nią powierzchni w deklaracji, lecz z przeprowadzonego scalania gruntów. Odwołująca wyjaśniła, że działka po scaleniu wpisana została do ewidencji gruntów o powierzchni większej niż suma powierzchni działek podlegających scaleniu. Spółka podniosła, że powyższe okoliczności podnoszone były przez nią w składanych wyjaśnieniach, na które jednak nie uzyskała odpowiedzi, a takie działania organu nie stanowią realizacji zasad ogólnych postępowania podatkowego.

Odwołująca zarzuciła, że po kontroli, która zakończona została w kwietniu 2005 r., organ podatkowy dopiero w grudniu 2006 r. wszczął postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za 2005 r. W ocenie Spółki takie działanie organu naraziło ją na straty polegające na konieczności zapłaty odsetek od wykazanej zaległości podatkowej za rok 2005, konieczności sporządzenia korekty deklaracji za rok 2006 oraz konieczności dopłaty podatku od nieruchomości za rok 2006 wraz z odsetkami za zwłokę. Skoro bowiem organ do końca 2005 r. nie wszczynał postępowania strona miała pełne prawo domniemywać, że wykazywana dotychczas wielkość powierzchni budynków jest prawidłowa i podatek ustalany zostaje w prawidłowej wysokości.

Mając powyższe na względzie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło argumentacji odwołującej się i decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy za nieuzasadniony uznał zarzut dotyczący pominięcia przez organ pierwszej instancji zarzutów zawartych w wyjaśnieniach z dnia 19 kwietnia 2005 r. złożonych przez Spółkę w związku z kontrolą podatkową. Zdaniem Kolegium z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że wątpliwości dotyczące powierzchni zarówno działki jak i obiektów kubaturowych były przez organ pierwszej instancji analizowane. Organ ten wskazał, z jakich powodów uznał za prawidłowe pomiary dokonane w trakcie kontroli podatkowej w 2005 r., ponadto wyjaśnił, że w istocie do sposobu pomiarów Spółka w wyjaśnieniach z dnia 19 kwietnia 2005 r. nie wniosła zastrzeżeń. W ocenie Kolegium pośrednim dowodem wskazującym na przyjęcie przez Spółkę prawidłowości pomiarów dokonanych podczas kontroli podatkowej było ich umieszczenie w deklaracjach podatkowych składanych w kolejnych latach oraz informacja zawarta w wyjaśnieniach z dnia 19 kwietnia 2005 r. wskazująca na zmiany w zakresie powierzchni magazynowej w porównaniu do stanu sprzed 2005 r. wynikające z potrzeb produkcyjnych zakładu. Za bezpodstawną Kolegium uznało zawartą w odwołaniu sugestię, jakoby do powierzchni budynków organ pierwszej instancji przyjął powierzchnie podcieni, albowiem została ona wykluczona w sposób jednoznaczny w piśmie z dnia 28 grudnia 2007 r., które podatnik otrzymał do wiadomości.

Oceniając zgromadzone w aktach sprawy dowody, w tym w szczególności załączony do protokołu kontroli protokół pomiaru budynków Spółki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało je za wiarygodne i mogące stanowić podstawę obciążenia podatkowego. Kolegium zaznaczyło, że w złożonych do protokołu kontroli wyjaśnieniach Spółka nie żądała przeprowadzenia nowych pomiarów opodatkowanej powierzchni, natomiast powołanie w uzasadnieniu decyzji deklaracji podatkowych uwzględniających wyniki kontroli podatkowej z 2005 r. jako jednego z dowodów (ale nie jedynego i najważniejszego), nie jest sprzeczne z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu decyzji Kolegium z dnia 4 kwietnia 2007 r.

Za nietrafny organ odwoławczy uznał zarzut naruszenia art. 210 Ordynacji podatkowej. W opinii Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, jakie dowody uznał za wiarygodne oraz z jakich przyczyn odmówił cech wiarygodności innym dowodom, w szczególności wyjaśnieniom podatnika podważającym zasadność korekty podatku od nieruchomości. Kolegium przyznało, że treść uzasadnienia decyzji mogłaby być bardziej przejrzysta i precyzyjna, ale mimo to spełnia ona podstawowe wymogi przewidziane w art. 210 Ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy przyznał rację odwołującej, że postępowanie w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało z naruszeniem zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 125 Ordynacji podatkowej, jednakże naruszenie to nie miało niekorzystnego wpływu w postaci obowiązku zapłacenia odsetek za zwłokę, albowiem art. 54 § 1 pkt 6 i 7 Ordynacji podatkowej wyraźnie wyklucza możliwość naliczania odsetek za zwłokę m.in. w przypadku zwłoki w wydaniu decyzji po ustaleniach kontroli oraz wydania decyzji pierwszej instancji po upływie 3 miesięcy od daty wszczęcia postępowania.

W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Spółka zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu:

- nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w pełnym zakresie,

- naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących zasad prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie.

W uzasadnieniu skargi Spółka podtrzymała argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.

Dodatkowo Spółka zarzuciła, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] zawiera te same uchybienia co poprzednio uchylona decyzja z dnia 3 stycznia 2007 r., a mimo to organ odwoławczy utrzymał ją w mocy. Takie działanie organu odwoławczego jest dla skarżącej niezrozumiałe, tym bardziej, że skład orzekający Kolegium był taki sam jak przy wydawaniu decyzji z dnia 4 kwietnia 2007 r.

Strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że organ pierwszej instancji wyjaśnił w uzasadnieniu swojej decyzji zarzuty co do rozbieżności w powierzchni nieruchomości i zabudowań Spółki. Skarżąca podała, że proces scalania nieruchomości jest postępowaniem w trybie administracyjnym i winien być kontrolowany przez organ wydający w tym zakresie decyzję – ten sam organ, który jest organem podatkowym w niniejszej sprawie. Mimo zgłaszanych w tym zakresie zastrzeżeń organ nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego. Nie wyjaśniono również, dlaczego organ podatkowy dokonując pomiaru tej samej powierzchni w trakcie dwóch kontroli ustalił inną jej wielkość.

Odnosząc się do kwestii powierzchni podcieni wyjaśnionej w piśmie Prezydenta Miasta z dnia 28 grudnia 2007 r. (skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego i przesłanego do wiadomości skarżącej) pismo to zdaniem Spółki nie może stanowić żadnego dowodu w sprawie, gdyż sporządzone zostało już po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji i po wniesieniu przez Spółkę odwołania od tej decyzji, w związku z czym Spółka nie miała możliwości ustosunkowania się do podnoszonych w tym piśmie okoliczności.

Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a" – stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że została ona wydana bez naruszenia prawa.

W skierowanej do tutejszego Sądu skardze [...] "A" S.A. z siedzibą w S. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) dotyczących zasad prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie, nie wskazując jednakże konkretnie, które przepisy jej zdaniem zostały naruszone i na czym to naruszenie miało polegać.

Przechodząc do oceny zasadności tak sformułowanych zarzutów na wstępie należy podkreślić, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.) może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd.

Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej, jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego. Realizacji tej zasady służą przepisy rozdziału 11 zatytułowanego "Dowody" w dziale IV Ordynacji podatkowej regulujące postępowanie dowodowe, w tym m.in. art. 187 § 1 nakładający na organ podatkowy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zadaniem organów podatkowych jest więc takie ustalenie stanu faktycznego, aby odpowiadał on rzeczywistości. Prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, wiążące się z właściwym zastosowaniem odpowiednich norm materialnoprawnych, uzależnione jest od uprzedniego dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania materiału dowodowego oraz jego rozpatrzenia i swobodnej oceny, w myśl reguł określonych w przepisach art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowego postępowania

w ocenie Sądu nie można uznać, że organy podatkowe nie podjęły niezbędnych działań

w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Uznać także należy, że prawidłowo

i zgodnie z normami wynikającymi z art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej organy zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy.

Nie sposób bowiem podzielić zarzutu strony skarżącej, że po uchyleniu decyzji z dnia 3 stycznia 2007 r. nie zostało przeprowadzone żadne postępowanie dowodowe, przez co organ pierwszej instancji nie zastosował się do wskazań i zaleceń organu odwoławczego zawartych w decyzji z dnia 4 kwietnia 2007 r.

Zdaniem tutejszego Sądu rozpatrując ponownie sprawę Prezydent Miasta odniósł się do wyjaśnień Spółki zawartych w piśmie z dnia 19 kwietnia 2005 r., w którym to piśmie wyjaśniono, że po przeprowadzonej procedurze scalenia działek oznaczonych numerami 251/1, 251/2 i 595/1 powstała działka nr 595/3 o powierzchni 26.792 m2, a zatem o 30 m2 większa od powierzchni działek objętych scaleniem. Wyjaśnienia Spółki znalazły potwierdzenie w informacji uzyskanej przez organ pierwszej instancji z Wydziału Dokumentacji Geodezyjno – Kartograficznej i Katastru Urzędu Miejskiego, z której wynika, że ww. różnica wynika z ponownego, analitycznego (ze współrzędnych w układzie 65) obliczenia powierzchni działek, wykonanego w 1998 r. na zlecenie Spółki przez uprawnionego geodetę (k. 21 akt administracyjnych).

Zgodnie z art. 7a ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach, w tym prowadzonych przez organy administracji publicznej (...).

Z kolei art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika, są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3501/05, LEX nr 201545).

Kierując się powyższymi wskazaniami organ pierwszej instancji wystąpił do Wydziału Dokumentacji Geodezyjno – Kartograficznej i Katastru Urzędu Miejskiego o wypis z rejestru gruntów działki nr 595/3. Z wypisu tego wynika, że powierzchnia ww. działki wynosi 26.792 m2 i taka też powierzchnia przyjęta została do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2005 r.

Należy podkreślić, że obowiązek podejmowania działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego nie oznacza, iż obowiązek poszukiwania dowodów ciąży tylko na organie podatkowym. W postępowaniu podatkowym obowiązuje m.in. zasada współdziałania. Jeżeli podatnik kwestionuje jakiś dowód czy fakt, to na podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego

2004 r. sygn. akt III SA 1452/02, Monitor Podatkowy 2004/4/5). A zatem czynności procesowe podejmowane przez organ podatkowy w zakresie gromadzenia materiału dowodowego powinny być wspierane przez podmiot biorący udział w postępowaniu, ponieważ sam organ nie zawsze będzie mógł obiektywnie wyjaśnić wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Skarżąca nie kwestionowała wyników pomiaru nieruchomości dokonanych w toku kontroli w 2005 r., o czym świadczy ostatnie zdanie zawarte w piśmie z dnia 19 kwietnia 2005 r. ("Spółka nie wnosi zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia kontroli i sposobu dokonanych ustaleń"). Brak było zatem podstaw do dokonywania kolejnego pomiaru, tym bardziej, że w deklaracjach na podatek od nieruchomości za kolejne lata wyniki nowego pomiaru zostały przez Spółkę uwzględnione. Ponadto – na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę – skarżąca nie zaoferowała żadnego dowodu, który mógłby potwierdzić lub uprawdopodobnić zarzut błędu w pomiarach dokonanych w 2005 r. Warto również wskazać, że w ww. piśmie z dnia 19 kwietnia 2005 r. Spółka sama przyznała, iż stwierdzona przez kontrolującego większa powierzchnia magazynowa wynika ze stale wzrastającej produkcji firmy i czasowego dostosowywania poszczególnych pomieszczeń do potrzeb zakładu w celu magazynowania towaru (k. 9 akt administracyjnych).

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja została poprawnie uzasadniona. W swoim rozstrzygnięciu Samorządowe Kolegium Odwoławcze opisało stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniosło się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, a prawne uzasadnienie decyzji spełnia podstawowe wymogi stawiane przez art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Rację ma strona skarżąca, że pismo z dnia 28 grudnia 2007 r., w którym Prezydent Miasta wyjaśnił kwestię powierzchni podcieni, nie może zastępować uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, jednakże – co już na wstępie niniejszych rozważań wyraźnie zaakcentowano – podstawą uchylenia decyzji administracyjnej mogą być tylko uchybienia przepisom postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem składu orzekającego powyższa nieprawidłowość nie rzutowała na treść rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie, tym bardziej, że treść ww. pisma znana była stronie skarżącej jeszcze przed wydaniem decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, lecz strona zarówno w toku postępowania odwoławczego jak i w skierowanej do tutejszego Sądu skardze nie sformułowała żadnych nowych zarzutów przeciwko stanowisku organu podatkowego w tym zakresie, ograniczając się do stwierdzenia, że pismo to nie może stanowić dowodu w sprawie.

Podsumowując, zdaniem Sądu organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski.

A zatem wbrew stanowisku strony skarżącej zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania w takim zakresie, by naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się końcowo do podnoszonej przez stronę skarżącą kwestii konieczności zapłaty odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej za rok 2005 wywołanej opieszałością działania organu podatkowego pierwszej instancji, który postępowanie podatkowe za tenże rok wszczął dopiero po upływie półtora roku od daty zakończenia kontroli, zdaniem Sądu okoliczność ta może stanowić podstawę do wystąpienia przez stronę skarżącą z wnioskiem o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w trybie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podziela bowiem pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 czerwca 2008 r. (sygn. akt II FSK 389/07, niepubl.), zgodnie z którym naruszenie zasady koncentracji (gromadzenia) materiału dowodowego obowiązującej w postępowaniu wymiarowym, może powodować zaistnienie ważnego interesu podatnika, o którym mowa w art. 67 § 1 (obecnie 67a § 1) Ordynacji podatkowej, warunkując tym samym zastosowanie ulgi podatkowej w postaci umorzenia odsetek od zaległości podatkowych.

Badając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem tutejszy Sąd nie stwierdził ponadto naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.[pic]