Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1583/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Służba Bezpieczeństwa
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 60 ust. 2 pkt. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 74 poz 676
law: Ustawa z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu.
article: art. 134, 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie NSA Jan Kacprzak (spr.) Grażyna Radzicka Protokolant Magdalena Cieślak po rozpoznaniu w dniu 22 października 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. K.-Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 366/07 w sprawie ze skargi D. K.-Ł. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 maja 2007r. sygn. akt II SA/Wa 366/07 oddalił skargę D. K. – Ł. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w sprawie zwolnienia ze służby.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i ocenę prawną:

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (ABW) decyzją z dnia [...] grudnia 2006r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 50 oraz art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.) zwalniającą D. K. – Ł. ze służby w ABW z dniem [...] grudnia 2006 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że D. K. – Ł. przebywał na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] marca 2006 r. Mimo orzeczenia Regionalnej Komisji Lekarskiej ABW nr [...] z dnia [...] września 2006 r. nr [...] utrzymanego w mocy orzeczeniem Centralnej Komisji Lekarskiej ABW z dnia [...] listopada 2006 r., uznającego go za zdolnego do służby z ograniczeniem oraz zdolnego do służby na zajmowanym stanowisku, D. K. – Ł. nie stawiał się do służby przedstawiając kolejne zwolnienia lekarskie. Na podstawie informacji kierownika jednostki organizacyjnej, w której skarżący pełnił służbę, że nieobecność funkcjonariusza w służbie ma negatywny wpływ na organizację pracy w jego macierzystej komórce organizacyjnej, Szef ABW podjął decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu uznając, iż nieobecność funkcjonariusza negatywnie wpływa na sprawność i terminowość zadań realizowanych przez jednostkę wskazując przy tym, że dyspozycyjność jest istotnym elementem stosunku służbowego funkcjonariusza ABW.

W skardze na decyzję Szefa ABW do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. K. – Ł. zarzucił rażące naruszenie § 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 120, poz. 1125) oraz zasad postępowania administracyjnego zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego (kpa). Podniósł także zarzut naruszenia art. 50 oraz art. 60 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu przez niewyjaśnienie, na czym polegał "ważny interes służby" będący przyczyną jego zwolnienia ze służby w ABW. Ponadto skarżący zarzucił, że wydane w jego sprawie decyzje zostały podpisane przez osoby nieupoważnione.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że zaskarżona decyzja podyktowana była sytuacją, w której skarżący będąc zatrudnionym na stanowisku [...] Wydziału II Biura [...] ABW nie wykonywał swoich obowiązków od dnia [...] marca 2006r., zatrudnienie zaś nowego funkcjonariusza na tym stanowisku było niemożliwe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 29 maja 2007 r. oddalił skargę. Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu wyroku, przepis art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, stanowiący materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, daje organowi możliwość zwolnienia ze służby funkcjonariusza w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Termin "ważny interes służby" nie został przez ustawodawcę zdefiniowany. Przesłanka ważnego interesu służby powinna być każdorazowo skonkretyzowana przez organ poprzez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. Decyzja w takich przypadkach jest wydawana w ramach uznania administracyjnego i w związku z tym organ jest zobowiązany do przestrzegania przepisów postępowania administracyjnego określających jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego.

Jak wynika z kopii zaświadczeń lekarskich znajdujących się w aktach sprawy, skarżący od [...] marca 2006 r. nieprzerwanie przebywał na zwolnieniu lekarskim. Ze znajdujących się w aktach sprawy kopii zaświadczeń lekarskich wystawionych skarżącemu w latach poprzednich wynika także, iż w 2003 roku skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim: w 2003 roku w dniach: od [...] do [...] lutego, od [...] czerwca do [...] sierpnia, od [...] do [...] października; w 2004 roku: od [...] stycznia do [...] lutego, od [...] do [...] marca, od [...] do [...] września, oraz od [...] września do [...] października; w 2005 roku: od [...] kwietnia do [...] maja, od [...] do [...] października, oraz od [...] do [...] listopada. Przypadki częstego przebywania Da. K. – Ł. na zwolnieniu lekarskim były powodem wystąpienia w dniu [...] marca 2006 r. przez Dyrektora Biura [...] do Dyrektora Biura Kadr ABW o skierowanie funkcjonariusza na komisję lekarską w celu określenia jego stanu zdrowia i ustalenia zdolności do służby. Regionalna Komisja Lekarska nr [...] ABW w orzeczeniu z dnia [...] września 2006 r. nr [...] stwierdziła u D. K. –Ł. zdolność do służby z ograniczeniem oraz zdolność do służby na zajmowanym stanowisku. Orzeczenie to zostało potwierdzone orzeczeniem Centralnej Komisji Lekarskiej ABW z dnia [...] listopada 2006 r. Pomimo stwierdzonej zdolności do służby na zajmowanym stanowisku, D. K. – Ł. do służby nie stawiał się przedstawiając kolejne zaświadczenia lekarskie, co dało podstawę do wystąpienia przez Dyrektora Biura [...] ABW z wnioskiem personalnym o zwolnienie D. K. – Ł. ze służby na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu z uwagi na fakt, iż jego długotrwała nieobecność w służbie dezorganizuje pracę sekcji, gdyż powierzone mu obowiązki służbowe muszą być wykonywane przez innych funkcjonariuszy w czasie przeznaczonym na realizację ich własnych zadań. Wpływa to negatywnie na sprawność i terminowość realizowanych zadań przez sekcję. W tych okolicznościach, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie ma podstaw do przyjęcia, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa materialnego. Nie miało również miejsca naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu, że istotnym elementem stosunku służbowego jest dyspozycyjność funkcjonariusza. Stosunek służbowy jest bowiem stosunkiem administracyjnym, w którym sytuacja funkcjonariusza jest kształtowana w sposób jednostronny i władczy. Podejmując zatem decyzję o podjęciu służby w ABW funkcjonariusz musi liczyć się z większą dyspozycyjnością i podporządkowaniem, niż to ma miejsce w ramach stosunku pracy. Wymaga tego specyfika zadań realizowanych przez Agencję, do zadań której zgodnie z art. 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu należy ochrona bezpieczeństwa wewnętrznego państwa i jego porządku konstytucyjnego. W związku z tym Szef ABW ma możliwość podejmowania stosownych decyzji personalnych, korzystając z uprawnień wynikających z art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy w przypadku, gdy realizacja zadań nałożonych na Agencję jest zagrożona.

Sąd I instancji uznał za nieuzasadniony podniesiony w skardze zarzut podpisania decyzji przez osobę nieupoważnioną, ponieważ decyzje te zostały podpisane przez Szefa ABW będącego właściwym organem w sprawie.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. K. – Ł., reprezentowany przez adwokata, wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W skardze kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. Mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie następujących przepisów postępowania:

1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), powoływanej dalej jako

"P.u.s.a." oraz art. 3 § 1 oraz § 2 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 157, poz.

1270 ze zm.) powoływanej dalej jako "P.p.s.a." w zw. z art. 10 § 1 oraz art. 61

§ 4 kpa w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit. c tej ustawy, wyrażające się

zaniechaniem dokonania - w ramach oceny legalności zaskarżonych

rozkazów organu - ich kontroli pod kątem zapewnienia skarżącemu prawa

wzięcia udziału w postępowaniu mającym za przedmiot zwolnienie go ze

służby, a zwłaszcza pod kątem wykonania przez organ obowiązków

określonych w art. 10 § 1 oraz art. 61 § 4 kpa, a także wyrażające się

zaniechaniem uchylenia zaskarżonego rozkazu Szefa ABW nr [...] z dnia [...]

grudnia 2006 r. oraz poprzedzającego go rozkazu numer [...], pomimo

uchybienia przez organ przepisom art. 10 § 1 oraz art. 61 § 4 kpa;

2) art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia w granicach danej

sprawy, niezależnie od zarzutów i wniosków skargi z dnia 25 stycznia 2007 r.,

co wyrażało się zaniechaniem zbadania "z urzędu" - w ramach kompetencji

określonych w art. 1 § 1 i § 2 ustawy - P.u.s.a. oraz z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 i 4

P.p.s.a. - czy organ uczynił zadość obowiązkom określonym w art. 10 § 1

oraz art. 61 § 4 kpa;

3) art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1 i 4 P.p.s.a. w zw. z art. 60 ust.

2 pkt 5 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji

Wywiadu w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa i w zw. z art. 145 § 1

ust. 1 lit c P.p.s.a., wyrażające się nieprawidłową oceną przeprowadzonego

przez Szefa ABW postępowania dowodowego w sprawie oraz zgromadzonych

przez organ dowodów, a w konsekwencji odmową uchylenia zaskarżonego

rozkazu Szefa ABW nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. oraz poprzedzającego

go rozkazu nr [...], pomimo że przeprowadzone przez organ postępowanie naruszało określone w powołanych wyżej przepisach obowiązki dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący w zakresie, w jakim materiał ten dotyczył przesłanki z art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu.

II. Naruszenie prawa materialnego poprzez nieprawidłowe zastosowanie art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu w związku z art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1 i 4 P.p.s.a., w sytuacji gdy przepis ten nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od Szefa ABW na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że powinnością rozpoznającego skargę Sądu I instancji było sprawdzenie przede wszystkim, czy organ umożliwił skarżącemu wzięcie udziału w postępowaniu i obronę przez niego swych praw, a zwłaszcza, czy organ powiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania i zakończeniu postępowania dowodowego. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, Sąd winien w ramach art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1 i 4 P.p.s.a., czy organ dopełnił obowiązków wynikających z art. 61 § 4 kpa oraz z art. 10 § 1 kpa. Tymczasem Sąd I instancji badając sprawę nie dostrzegł, że skarżącego nie powiadomiono w trybie art. 61 § 4 kpa o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby. Również po przeprowadzeniu postępowania dowodowego nie umożliwiono skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Na skutek wadliwego prowadzenia postępowania skarżący nie miał możliwości uzyskania informacji o sprawie i nie mógł podjąć jakiejkolwiek obrony, zajęcia stanowiska na piśmie oraz zgłoszenia wniosków dowodowych. Wskazane uchybienie, zdaniem skarżącego, jest na tyle istotne, że w myśl art. 145 § 1 pkt 4 kpa stanowi podstawę wznowienia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Na wagę obowiązku powiadomienia strony o wszczęciu postępowania administracyjnego wskazuje orzecznictwo sądowe, a jego naruszenie jednoznacznie określane jest jako mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Dostrzeżenie powyższych uchybień powinno

prowadzić do uchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonych rozkazów na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.

Z podniesionym wyżej zarzutem wiąże się zarzut uchybienia przez Sąd I instancji wyrażonemu w art. 134 § 1 P.p.s.a. obowiązkowi rozstrzygnięcia przez sąd w granicach danej sprawy, niezależnie od zarzutów oraz wniosków sformułowanych w skardze. Choć w skardze tego nie podniesiono, Sąd I instancji rozpoznając sprawę winien był wziąć pod uwagę z urzędu naruszenie art. 61 § 4 i art. 10 § 1 kpa. Naruszenie art. 134 P.p.s.a. w powyższy sposób mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem stwierdzenie tych naruszeń winno prowadzić do uchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonych rozkazów. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, nie może być uznana za prawidłową ocena Sądu I instancji, że za zwolnieniem skarżącego ze służby przemawia jej ważny interes. Do takiej oceny nie uprawnia zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Organ nie przedstawił żadnych konkretnych okoliczności ani dowodów wskazujących na zagrożenie ważnego interesu służby. Argumentacja organu w tej kwestii jest nadzwyczaj ogólnikowa, nieprecyzyjna, niepoparta żadnymi dowodami i sprzeczna ze stanem faktycznym, a więc niezgodna z dyspozycją art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa. Na takiej podstawie Sąd I instancji nie mógł dokonać prawidłowej weryfikacji decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby. Sankcjonując powyższe uchybienia Sąd ! instancji naruszył wynikający z art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. oraz z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 i 4 P.p.s.a. obowiązek dokonania oceny legalności działania organu, a tym samym naruszył art. 145 § 1 ust. 1 lit. c tej ustawy. Powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem wskazane wadliwości w procedowaniu organu powinny prowadzić do uchylenia przez Sąd zaskarżonych rozkazów i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Przy niewyjaśnionym stanie faktycznym sprawy Sąd I instancji wadliwie uznał, że przepis art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu podlega zastosowaniu w niniejszej sprawie. Nieprawidłowym było, zdaniem skarżącego, oparcie się jedynie na orzeczeniu Centralnej Komisji Lekarskiej, które nie dotyczyło aktualnego stanu zdrowia skarżącego. Skarżący podjął specjalistyczne leczenie w jednostce ABW i wszystkie zwolnienia lekarskie znajdujące się w aktach sprawy wystawione są przez lekarzy Agencji i wszystkie wskazują na niezdolność do służby. Nie można twierdzić, że "ważny interes służby" przemawiał za zwolnieniem skarżącego, skoro w okolicznościach sprawy nie

ustalono żadnego przypadku narażenia tego interesu, a nawet nie wyjaśniono okoliczności istotnych dla uznania, czy do takiego naruszenia doszło. Wobec tego, że przesłanka określona w art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy stanowi fakultatywną podstawę zwolnienia ze służby, to - jak zresztą stwierdził Sąd I instancji - przesłanka ta musi być każdorazowo skonkretyzowana przez organ przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. Tymczasem w niniejszej sprawie organ nie przedstawił żadnych konkretnych okoliczności ani dowodów wskazujących na zagrożenie ważnego interesu służby. Skoro, jak stwierdzono, nieobecność skarżącego dezorganizowała pracę, to należało wpierw określić, jakie zadania realizowała sekcja uzbrojenia, w której pracował skarżący oraz jakie obowiązki miał wykonywać. Organ nie wskazał ani jednego przypadku dezorganizacji pracy sekcji wynikającej z nieobecności skarżącego, ani przypadków, w których inni funkcjonariusze musieli wykonywać obowiązki służbowe skarżącego w czasie przeznaczonym na wykonywanie ich własnych zadań. Nie podano struktury Wydziału II, w tym sekcji uzbrojenia, liczby zatrudnionych tam funkcjonariuszy, co mogło być pomocnym przy ocenie, czy doszło do dezorganizacji pracy sekcji. Powyższe uchybienia usankcjonował Sąd I instancji stwierdzając, że organ nie uchybił przepisom art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Sąd naruszył w ten sposób obowiązek dokonania oceny legalności działania organu wynikający z art. i § i i 2 P.u.s.a. oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1 i 4 P.p.s.a. w zw. z art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, a tym samym uchybił przepisowi art. 145 § 1 pkt lit. c P.p.s.a., bowiem wskazane wadliwości w procedowaniu przez organ powinny prowadzić do uchylenia przez Sąd zaskarżonych rozkazów na podstawie tego przepisu. Dopiero bowiem po ustaleniu powyższych okoliczności stanu faktycznego będzie możliwa ocena, czy w sprawie zachodzi przesłanka z art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że w myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, co oznacza że rozpoznaje sprawę wyłącznie w zakresie zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej; z urzędu może wziąć pod rozwagę jedynie nieważność postępowania sądowego. Wobec tego, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przedmiotem kontroli instancyjnej Naczelnego Sądu

Administracyjnego było sprawdzenie, czy zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej są uzasadnione, a tym samym, czy skarga kasacyjna posiada usprawiedliwione podstawy.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie powołano obie podstawy kasacyjne określone w art. 174 P.p.s.a., tj. naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji w pierwszej kolejności podlega rozpoznaniu zarzut naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania prawidłowości subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego.

W ramach zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania zarzuty pierwszy i trzeci wskazują na naruszenie art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a., a także art. 3 § 1 i 2 pkt 1 i 4 P.p.s.a. w powiązaniu: z art. 10 § 1 oraz art. 61 § 4 kpa w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit. c P.p.s.a. - jeśli chodzi o zarzut pierwszy oraz w powiązaniu z art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa i w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit c P.p.s.a. -jeśli chodzi o zarzut trzeci.

Rozpoznanie przytoczonych zarzutów należy rozpocząć od wskazania, że zakwestionowanie prawidłowości sądowej kontroli decyzji dokonanej przez sąd administracyjny poprzez zarzut naruszenia przepisów postępowania jest możliwe przez wskazanie na naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. Przepis art. 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (P.u.s.a.) stanowi normę o charakterze kompetencyjnym, w której określono zadania sądów administracyjnych i sposób ich wykonywania. Przepis ten będący w istocie swej normą ustrojową, a nie procesową, nie może stanowić podstawy kasacyjnej, o jakiej mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. To, czy kontrola legalności decyzji została przez sąd administracyjny przeprowadzona z naruszeniem przepisów postępowania, nie może być utożsamiane z naruszeniem art. 1 P.u.s.a. Z tego powodu zarzut naruszenia art. 1 P.u.s.a należy uznać za chybiony.

Jako nietrafny należy ocenić również zarzut naruszenia art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. Przepisy te z kolei określają przedmiot i zakres działania sądów administracyjnych, a ich funkcją jest wyznaczenie przesłanek dopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej, a nie sposób dokonywania sądowej kontroli działalności

organów administracji publicznej. Skuteczne zakwestionowanie prawidłowości sądowej kontroli decyzji dokonanej przez sąd administracyjny, w tym w szczególności dokonanej przez sąd oceny prawnej zaskarżonej decyzji i poprzedzającego jej wydanie postępowania administracyjnego, jest możliwe przez wskazanie na naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego określających proces dochodzenia przez sąd do rozstrzygnięcia w sprawie z wykazaniem, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a nie przez wskazanie na naruszenie norm odnoszących się do określenia przedmiotu oraz zakresu zadań sądownictwa administracyjnego.

W tej sytuacji nie mógł wywołać zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. w związku z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego -art. 10 § 1, art. 61 § 4, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3, jak również w związku z przepisem art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, zważywszy że nie jest możliwe badanie zarzutu naruszenia powołanych wyżej przepisów kpa w oderwaniu od przepisów o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a to z tej przyczyny, że przepisów kpa sąd administracyjny nie stosuje. Również zarzutu naruszenia z art. 145 § 1 ust. 1 lit c P.p.s.a. nie można rozpatrywać samodzielnie, bez równoczesnego wskazania na naruszenie norm procesowych określających sposób postępowania przed sądem administracyjnym. Wynika to stąd, że art. 145 § 1 P.p.s.a. jest przepisem regulującym sposób rozstrzygnięcia sprawy, nie zaś sposób postępowania sądu przed określeniem wyniku tego postępowania. Samodzielny zarzut naruszenia wskazanego przepisu mógłby być skutecznie podniesiony tylko wówczas, gdyby sąd stwierdził naruszenie prawa (w przypadku art. 145 § 1 ust. 1 lit c - przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy), a mimo to nie dopełnił dyspozycji tej normy procesowej i nie uchylił zaskarżonego aktu. Taka zaś sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyniku przeprowadzonego postępowania nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do zastosowania art. 145 § 1 ust. 1 lit c P.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. należy wskazać, że zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd może czynić przedmiotem swoich rozważań i ocen wszystkie aspekty działalności organu w danej sprawie nawet

wówczas, gdy nie zostały one podniesione w ramach zarzutów skargi. Nie oznacza to jednak, oceny te mają być dokonywane bez związku z treścią zaskarżonego aktu. Zakresem rozpoznania sądu w trybie art. 134 P.p.s.a. winny być objęte wszystkie czynności (bądź zaniechania) organu w danej sprawie, jeżeli - uwzględniając charakter tej sprawy - naruszenie prawa będące ich rezultatem, mogło mieć w ocenie sądu wpływ na jej wynik. Zatem w świetle tych okoliczności należy rozpatrywać zarzut naruszenia art. 134 P.p.s.a. poprzez zaniechanie zbadania przez Sąd I instancji, poza granicami skargi, czy organ przy wydaniu zaskarżonego rozkazu dopuścił się naruszenia art. 10 § 1 oraz art. 61 § 4 kpa przez niezawiadomienie skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w ABW i nieumożliwienie mu udziału w postępowaniu w tej sprawie. Podkreślenia wymaga, że sprawa dotycząca zwolnienia funkcjonariusza ze służby w ABW musi być rozpatrywana przez pryzmat specyfiki stosunku służbowego, który cechuje dyspozycyjność i podporządkowanie wymogom pełnionej służby. Z tych względów, mimo administracyjnoprawnej natury tego stosunku, nie można wymagać by w działania organu zwierzchniego dotyczące stosunku służbowego funkcjonariusza, każdym przypadku odzwierciedlały treść przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących wszczęcia i prowadzenia postępowania w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej.

Przepis art. 61 § 4 kpa zawiera wymóg zawiadomienia odrębnym pismem o wszczęciu postępowania administracyjnego wszystkich zainteresowanych w sprawie. Celem tego przepisu jest niedopuszczenie do pominięcia którejkolwiek ze stron w postępowaniu. Jest to jeden z mechanizmów zabezpieczających procesowe prawo strony do udziału w postępowaniu. Te wymogi mogłyby być brane pod uwagę, gdyby konkretne okoliczności sprawy dawały podstawę do uznania przez Sąd I instancji, że brak zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania i o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, mógł mieć istotny wpływ na wynik rozpoznawanej przez ten Sąd sprawy. Tymczasem taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca, zważywszy że materiał dowodowy w sprawie stanowiły zaświadczenia lekarskie przedstawiane przez samego skarżącego oraz raport kierownika jednostki organizacyjnej o negatywnym wpływie nieobecności funkcjonariusza na organizację pracy w jednostce.

Ponadto w aktach postępowania administracyjnego znajduje się protokół zapoznania funkcjonariusza z aktami sprawy w dniu [...] grudnia 2006 r. Wprawdzie miało to miejsce już po wydaniu przez Szefa ABW rozkazu personalnego nr [...], niemniej skarżący miał na tym etapie możliwość złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w toku którego mógł jeszcze przedstawiać stosowne wnioski oraz dowody.

Przedstawione wyżej argumenty uzasadniają ocenę, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 134 P.p.s.a. nie stanowi usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 174 pkt 2 tej ustawy.

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. Z treści tego przepisu wynika możliwość zwolnienia funkcjonariusza ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Decyzja wydawana w tej sprawie jest w oparta na uznaniu, jednak podejmujący ją organ jest związany przesłanką zaistnienia ważnego interesu służby. Określenie "ważny interes służby" nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane, niemniej nie można mieć wątpliwości, że kilkumiesięczna nieprzerwana nieobecność funkcjonariusza w służbie wymaga zmiany organizacji pracy poprzez zapewnienie niezakłóconego wykonywania zadań przez jednostkę, w której funkcjonariusz pełni służbę. Jak ustalono w sprawie, D. K.-Ł. przebywał na zwolnieniu lekarskim kilkakrotnie w ciągu każdego z kolejno następujących po sobie lat poczynając od 2003 roku, a od [...] marca 2006 r. nieprzerwanie do dnia zwolnienia ze służby. Trudno przyjąć, że tak długotrwała absencja funkcjonariusza nie dezorganizowała pracy w zatrudniającej go jednostce i nie miała przez to wpływu na zagrożenie ważnego interesu służby. Taka sytuacja może więc uzasadniać zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 5 powołanej ustawy. Dodać należy, że stosunek służbowy funkcjonariusza ABW z natury swej ma charakter administracyjny, którego cechą jest wzmożona dyspozycyjność oraz stabilność zatrudnienia stwarzająca warunki zapewnienia realizacji przez ABW zadań nałożonych przez ustawę. Wyraża się to m. in. w możliwości, a także w określonych przypadkach, obowiązku przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby w innej miejscowości, a nawet zwolnienia funkcjonariusza ze służby.

Mając na względzie powyższe, uznać należy, że dokonana przez Sąd I instancji ocena prawna sprawy nie narusza art. 60 ust. 2 pkt 5 powołanej ustawy.

Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że Szef ABW kierując się względami ważnego interesu służbowego, miał prawo podjąć decyzję o zwolnieniu D. K.-Ł. ze służby w ABW. Nie można zatem skutecznie postawić Sądowi I instancji zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu.

Wobec tego, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty oparto na nieusprawiedliwionych podstawach, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na zasadzie art. 184 powołanej ustawy. Z tych powodów orzeczono, jak w sentencji wyroku.