Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1519/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 106
journal: Dz.U. 1996 nr 61 poz 283
law: Ustawa z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej.
article: par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 15 poz 145
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby  Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Adam Lipiński, Protokolant Specjalista Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w W. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie przyznania nagrody rocznej za 2009 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w K. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

K. S. z dniem [...] stycznia 2009 r. została zwolniona ze Służby Więziennej w związku z nabyciem prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej.

Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w [...] (dalej jako Komendant COSSW) decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] przyznał K. S. nagrodę roczną za 2009 r. w wysokości [...] zł., stanowiącą 1/12 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym.

Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.), powyższe rozstrzygnięcie utrzymał w mocy, podkreślając, że skoro skarżąca w 2009 r. pełniła służbę tylko do 31 stycznia 2009 r., a rozwiązanie z nią stosunku służbowego nastąpiło z uwagi na nabycie uprawnień emerytalnych, to organ I instancji prawidłowo przyznał jej nagrodę roczną w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym. Prawidłowo też obliczono podstawę nagrody, uwzględniając należne skarżącej w dniu 31 stycznia 2009 r. uposażenie w łącznej wysokości [...] zł., składające się z uposażenia zasadniczego w kwocie [...] zł, dodatku za wysługę w kwocie [...] zł, dodatku za stopień w kwocie [...] zł oraz dodatku służbowego w wysokości [...] zł.

W dniu [...] kwietnia 2009 r. Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w [...] wydała orzeczenie nr [...] , w którym K. S. została uznana za całkowicie niezdolną do służby od dnia [...] stycznia 2009 r.

Z dniem 8 kwietnia 2009 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 kwietnia 2009 r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej, w którym zostały ustalone nowe stawki uposażenia zasadniczego, przysługujące funkcjonariuszom od dnia 1 stycznia 2009 r., którzy na dzień 1 stycznia 2009 r. pozostawali w służbie.

W związku z tym, Komendant COSSW, decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 oraz art. 106 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Więziennej, przyznał K. S. za rok 2009 nagrodę roczną w wysokości [...] zł, tj. w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w związku z tym, iż zmieniła się wysokość uposażenia zasadniczego i wysokość dodatku za wysługę lat, będącego podstawą do obliczenia wysokości należnej nagrody rocznej, określonej w decyzji z dnia [...] marca 2009 r., ponownie przeliczył kwotę przyznanej nagrody za 2009 rok, określając różnicę, o którą należało wyrównać przyznaną nagrodę roczną. Wyjaśnił, że decyzja ta stanowi podstawę do wypłacenia wyrównania przysługującej nagrody rocznej w wysokości stanowiącej różnicę między kwotą należną a już otrzymaną, tj. w wysokości [...] zł.

K. S., zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji, złożyła odwołanie do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, który decyzją z dnia [...] września 2009 r., utrzymał w mocy decyzję Komendanta COSSW z dnia [...] czerwca 2009 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja Komendanta COSSW została wydana prawidłowo, w związku z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 kwietnia 2009 r., na podstawie którego zostały ustalone nowe stawki uposażenia zasadniczego. Organ ten był związany przepisami tego rozporządzenia i nie mógł nie ustalić K. S. nowej stawki uposażenia zasadniczego. Ponadto organ wyjaśnił, że żądanie K. S. o wypłatę 11/12 niewypłaconej nagrody rocznej nie może zostać uwzględnione z uwagi na fakt, że decyzja z dnia [...] czerwca 2009 r. stanowi jedynie podstawę do wypłaty wyrównania przyznanej już nagrody rocznej za 2009 r. w wysokości stanowiącej różnicę między kwotą należną a już otrzymaną. Wskazał, że decyzja ta nie rozstrzyga o prawie do nagrody rocznej za 2009 r., bowiem decyzją taką jest decyzja Komendanta COSSW z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] .

K. S. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczyniła decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, w której wystąpiła o jej "unieważnienie", z uwagi na wydanie jej z naruszeniem przepisów prawa procesowego oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Służby Więziennej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Analizując niniejszą sprawę pod tym kątem, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanej decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] września 2009 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta COSSW z dnia [...] czerwca 2009 r. w przedmiocie przyznania skarżącej nagrody rocznej, stanowił art. 106 ustawy o Służbie Więziennej, w myśl którego funkcjonariuszowi może być przyznana między innymi nagroda roczna (ust. 1) w wysokości przysługującego mu miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym (ust. 2).

Szczegółowe zaś zasady przyznawania funkcjonariuszom nagród rocznych są określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. z 2002 r. Nr 15, poz. 145), wydanym na podstawie delegacji przewidzianej w art. 106 ust. 3 ustawy. Zgodnie z § 1 ust. 1 tegoż rozporządzenia, funkcjonariuszowi Służby Więziennej, pełniącemu służbę przez okres roku kalendarzowego przyznaje się nagrodę roczną w wysokości określonej w art. 106 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej. Z kolei w myśl ustępu 4 powołanego § 1 rozporządzenia, funkcjonariuszowi, który z powodu, między innymi, zwolnienia ze służby, jeżeli w dniu zwolnienia spełnia warunki do nabycia prawa do emerytury lub renty inwalidzkiej – pełnił w danym roku służbę tylko przez część roku kalendarzowego, przyznaje się nagrodę roczną w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, za każdy miesiąc kalendarzowy pełnienia służby. Natomiast funkcjonariuszowi, który na skutek wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą poniósł śmierć albo nabył prawo do renty inwalidzkiej, nagroda roczna przysługuje za ostatni rok służby w wysokości określonej w ust. 1, bez względu na okres służby pełnionej w tym roku (§ 1 ust. 6 cytowanego rozporządzenia).

W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że stosunek służbowy z K. S. został rozwiązany z dniem [...] stycznia 2009 r.

Skoro zatem w 2009 r. pełniła ona służbę tylko przez miesiąc, a zwolnienie jej ze służby nastąpiło na skutek nabycia prawa do emerytury, to niewątpliwie w dacie wydania zaskarżonej decyzji nabyła prawo do nagrody rocznej tylko w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, zgodnie z § 1 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg.

Sytuacja ta jednak uległa zmianie, ponieważ orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] skarżąca została uznana za całkowicie niezdolną do służby na skutek choroby pozostającej w związku ze służbą od dnia [...] stycznia 2009 r. Zatem należy stwierdzić, że nie ma już podstaw do ograniczenia wysokości należnej nagrody rocznej zgodnie z § 1 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia. K. S. w dniu zwolnienia ze służby, niezależnie od tego na jakiej podstawie rozwiązano z nią stosunek służby, nabyła prawo do renty inwalidzkiej na skutek choroby pozostającej w związku ze służbą. Tym samym wysokość jej nagrody powinna być ustalona na podstawie § 1 ust. 6 rozporządzenia. Pogląd taki został sformułowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 629/10 i jest on wiążący również w niniejszej sprawie na podstawie art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako ppsa).

Wobec tego, że w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego przewidziana w art. 145 § 1 pkt 7 kpa, należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa uchylić zarówno zaskarżoną, jak i utrzymaną nią w mocy decyzję.

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 uzasadnione, jest treścią art. 152 ppsa.

O kosztach postępowania, Sąd nie orzekał, z uwagi na fakt, iż skarżąca na podstawie art. 239 pkt 1 lit. d ppsa jest zwolniona z obowiązku uiszczania kosztów sądowych, a poza tym nie uczestniczyła w rozprawie, zgodnie bowiem z art. 205 § 1 ppsa do niezbędnych kosztów postępowania zalicza się poniesione koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie.