Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 203/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1-5
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: WSA Ewa Rynczak (spr.) Sędziowie: WSA Wojciech Jakimowicz WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi M.A. i A.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 9 listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących M.A. i A.Z. kwotę 740,00 zł (siedemset czterdzieści złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 24 czerwca 2009r. nr [....] Prezydent Miasta K. , działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.), § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588), § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 k.p.a., ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na działkach nr [....],[....],[....], , obr. [....] jedn. ew. [....] wraz z infrastrukturą techniczną i przebudową istniejącego wjazdu z działki nr [....] , obr. [....] jedn. ew. [....] przy ul. [....] w K ".

W uzasadnieniu powołanej decyzji organ I instancji wskazał, iż wniosek [....] Sp. z o.o. wpłynął w dniu [....] .2008 r. Teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania uzyskano uzgodnienia w zakresie wymaganym przez art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj.: opinia [....] Zarządu Komunalnego z dnia 16.06.2008 znak: [....] w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Uzyskano ponadto następujące opinie:

1. Opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UM z dnia 18.06.2008 znak: [....] w zakresie ochrony zieleni, ochrony wód, gospodarki wodnej i geologii

2. Uchwała Rady Dzielnicy Miasta Krakowa z dnia 27.05.2008r. nr: XX/256/2008

W toku postępowania ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W przedmiocie zgłoszonych uwag i zastrzeżeń organ wskazał, że analiza urbanistyczno-architektoniczna obszaru wyznaczonego wokół terenu objętego wnioskiem wykazała, że przedmiotowe przedsięwzięcie spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wymogi wskazanych w podstawie prawnej rozporządzeń. Sporządzona w oparciu o powołane przepisy analiza wraz z materiałem fotograficznym stanowi dokument przedstawiający zastany układ zagospodarowania przestrzennego w obszarze analizowanym. Opisuje sposób zagospodarowania wyznaczonego terenu oraz występujące w nim parametry. Wyjaśnić należy, że ustalone na podstawie wyników analizy warunki dla nowej zabudowy muszą zagwarantować zachowanie wprowadzonej w art. 61 ust. 1 "zasady dobrego sąsiedztwa" uzależniającej zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Zatem działki wskazane do ustalenia parametrów zabudowy nie mogą być jednostkowe, w znacznym oddaleniu od działek inwestycyjnych i nie oddające charakteru zabudowy w najbliższym sąsiedztwie. Warunki ustalone w oparciu o wyniki przeprowadzonej analizy urbanistyczno -architektonicznej oraz uzgodnienia i opinie zgromadzone w toku postępowania zostały zawarte w załącznikach nr 1 i 2 do decyzji.

Dla nowej inwestycji ustalono cechy zabudowy i zagospodarowania terenu, w szczególności funkcję, gabaryty, formę architektoniczną obiektu, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu, w oparciu o zabudowę zlokalizowaną na działkach sąsiednich. Zatem dopiero w oparciu o ustalone warunki zabudowy na podstawie obowiązujących przepisów prawa inwestor może przystąpić do opracowywania projektu technicznego planowanej inwestycji, jako kolejnego etapu inwestycyjnego.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. W związku z tym, zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. d) w zw. z art. 64 w załączniku Nr 1 do niniejszej decyzji ustalono m. in. wymagania osób trzecich. Przedłożona koncepcja przestrzenna inwestycji stanowiąca przedstawienie w formie graficznej wnioskowanego przez inwestora zamierzenia, nie podlega zatwierdzeniu niniejszą decyzją w zakresie szczegółowych rozwiązań dot. gabarytów czy rozmieszczenia elementów zagospodarowania terenu.

Zatem decyzja o ustaleniu warunków zabudowy stanowi jedynie o możliwości wykonania inwestycji planowanego rodzaju na przedmiotowej nieruchomości, określając jednocześnie wskazane przepisami prawa warunki, jakie inwestycja ta ma spełniać.

Odwołania od w/w decyzji złożyli E.T. , J.T. , A.K. , T.A. , M.N. i W.N,. a także S.S. , żądając uchylenia kwestionowanej decyzji. Uzasadniając powyższe wskazali, że planowana inwestycja - podobnie jak budynki zlokalizowane przy ulicy [....] , a oznaczone nr nr [....] i [....] - stanowi dysonans dla charakteru zabudowy istniejącej w sąsiedztwie. Realizacja zabudowy tego typu w centrum osiedla willowego stanowi bowiem zaprzeczenie zasad urbanistycznych. Nadto realizacja planowanej zabudowy - poprzez bliskie sąsiedztwo części rekreacyjno-wypoczynkowych działek odwołujących naruszy ich prywatność. Ponadto zawarto zarzut dotyczący wydania kwestionowanej decyzji mimo niewykonania ekspertyz dotyczących badań geologicznych gruntu i wpływu planowanej inwestycji na zaciemnianie sąsiadujących budynków. Odwołujący zawarli również zarzut nieprawidłowego wyznaczenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki (pkt II. 1.b decyzji) w wysokości 37%. Wskazali, że wskaźnik dla obszaru analizowanego jest zawarty w przedziale 16%-28% (średni 22%). Podnieśli również zarzut nieprawidłowego ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej na poziomie 10m oraz wysokości do kalenicy na poziomie 12,5 m, które nie są średnimi wielkościami tych parametrów dla obiektów zlokalizowanych na obszarze analizowanym. Nadto podniesiono, iż kwestionowana decyzja została wydana pomimo niewykonania ekspertyzy dotyczącej wpływu planowanej inwestycji na odprowadzanie wód opadowych na posesję przy ul. [....] .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 9 listopada 2009r. znak; [....] , działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 3-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, wskazał, iż funkcja planowanej inwestycji (zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zabudowa usługowa i drogi wewnętrzne) stanowi kontynuację funkcji występującej na obszarze analizowanym. Parametry planowanej inwestycji zostały zaś wyznaczone zgodnie z zapisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy. W rozporządzeniu tym dopuszczono możliwość wyznaczenia każdego z parametrów planowanej inwestycji (z wyjątkiem geometrii dachu) z odstępstwem od zasady ogólnej, jeżeli wynika to z przeprowadzonej w toku postępowania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Tak też - tzn. w oparciu o § 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2, § 7 ust. 4 powołanego wyżej rozporządzenia - zostały wyznaczone parametry w/w inwestycji, w tym również kwestionowane w odwołaniach: wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, a także wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz wysokość obiektu do kalenicy. W miejscu tym wskazać należy, iż rozstrzyganie w oparciu o § 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2, § 7 ust. 4w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. wymaga szczegółowego uzasadnienia, które zostało zawarte w kwestionowanej decyzji oraz jej załączniku nr 3. Uzasadnienie to spełnia wymagania, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Kolegium nie dostrzegło również uchybień proceduralnych w toku prowadzonego postępowania. Organ I instancji w sposób prawidłowy dokonał również ustalenia, które podmioty są stronami przedmiotowego postępowania i zapewnił im czynny udział w jego toku. Odnosząc się do pozostałych zarzutów Kolegium wyjaśniło, iż ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest uzależnione od uprzedniego wykonania ekspertyz dotyczących badań geologicznych gruntu, wpływu planowanej inwestycji na zaciemnianie sąsiadujących budynków, a także wpływu planowanej inwestycji na odprowadzanie wód opadowych na posesję przy ul. [....] . W związku z powyższym ich niewykonanie nie może stanowić przesłanki uchylenia decyzji o warunkach zabudowy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższa decyzję złożyli M.A. i A.Z. , wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jako skierowanej do osób nie będących stronami w sprawie, a w razie nieuwzględnienia wniosku - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ja decyzją Prezydenta Miasta K. , a także zasądzenia na rzecz skarżących kosztów postępowania. Uzasadniając powyższe podniesiono, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. wynikającą z naruszenia art. 30 § 4 i art. 10 § 1 k.p.a., a przejawiającą się tym, iż nienależycie oznaczono strony postępowania, uniemożliwiono stronie czynny udział w postępowaniu, a decyzję skierowano do osób niebędących stronami w sprawie. Rozwijając powyższe wskazano, że w dniu [....] 2009 r. M.G. i Pan P.G. zbyli mieszkanie położne przy ul. [....] na rzecz A.Z . A.Z. nie została jednak powiadomiona o toczącym się postępowaniu administracyjnym. Nadto zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie § 5 ust. 1 i 2, § 6 ust. 1 i 2 oraz § 7 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z uwagi na brak uzasadnienia dla odstępstwa od określonej we wskazanych przepisach zasady wyznaczania parametrów planowanej inwestycji w oparciu o średnią wartość tego parametru w obszarze analizowanym. W skardze podniesiono również, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] została wydana z naruszeniem art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3, a także art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., co przejawia się w nienależytym zebraniu materiału dowodowego i niewłaściwym rozpatrzeniu sprawy przez Kolegium. Skarżący do skargi dołączyli ksero aktu notarialnego z dnia [....] .2009r..

W odpowiedzi na skargę zaskarżony organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art.1§ 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.

Skarga jest uzasadniona.

Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu I instancji, uznał, że decyzje te naruszają prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

W ocenie Sądu organy w sposób nieprawidłowy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające albowiem nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności sprawy, tym samym naruszyły podstawowe zasady postępowania administracyjnego wyrażone w przepisach art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.pa., art. 107 § 3 k.p.a. a także rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08. 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Po pierwsze należy stwierdzić, że tak naprawdę to nie decyzja organu I instancji z dnia 24.06.2009r. znak nr [....] określa warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, tylko jej Załączniki 1 do 4. Zgodnie z § 9 ust. 1 cyt. rozp. Ministra Infrastruktury warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Załączniki do decyzji są jej integralną częścią, niemniej jednak to decyzja administracyjna winna zawierać wyrzeczenie co do istoty sprawy z podanym i ustalonym stanem faktycznym sprawy oraz jego uzasadnieniem, a załączniki winny stanowić uzupełnienie decyzji a nie odwrotnie.

Organy obu instancji nie podały w jaki sposób zostały obliczone granice obszaru analizowanego, o którym mowa w § 3 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, na którym przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W Załączniku Nr 1 do decyzji z dnia 24.06. 2009r. punkt II 1 "b" określono wskaźnik wielości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu w maksymalnej wysokości 37% i podano, że wskaźnik ten wyznaczono zgodnie z § 5 ust. 2 cyt. rozporządzenia oraz że udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu działki inwestowanej ustala się na poziomie nie mniej niż 25 %. Organ nie uzasadnił swojego stanowiska dlaczego dopuścił wyznaczenie innego wskaźnika wielkości nowej zabudowy, a z części tekstowej wyników analizy tj. z Załącznika Nr 3 punktu 5 nie wynika takie dopuszczenie. Trafny jawi się zarzut skarżących, że organy nie uzasadniły dlaczego odstąpiły od średnich wskaźników wynikających z analizy funkcji i cech zabudowy dotyczącego całego obszaru analizowanego. Jeżeli organ dopuszcza wyznaczenie innego wskaźnika, to powinno to wynikać z analizy, przy czym ustalenia w tym zakresie zawarte w analizie powinny być dokładnie wyliczone, omówione i uzasadnione. Organy nie podały jaki jest średni wskaźnik wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu w całym obszarze analizowanym biorąc pod uwagę wszystkie budynki znajdujące się w obszarze analizowanym a nie tylko budynki wielorodzinne i w żaden sposób nie uzasadniły w tej części swojej decyzji. Poza tym organ ustalając ten wskaźnik powinien określić go precyzyjnie lub ewentualnie podać wielkość od ...do, po to aby w miarę precyzyjnie wskaźnik ten był określony, a nie wyrzekając: "maksymalnie do...". Decyzja o warunkach zabudowy musi dokładnie określać wielkości, aby ich interpretacja nie budziła żadnych wątpliwości na dalszym etapie postępowania, ponieważ tylko precyzyjne wyrzeczenia mogą stanowić o zachowaniu ładu przestrzennego, o którym mowa w przepisach art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

Podobne uchybienia dotyczą również podania maksymalnych szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu i attyki. Z Załącznika Nr 3 punktu 6 części tekstowej analizy wynika, że organy przyjęły szerokość elewacji frontowej na 16,5 m wyznaczając ją na podstawie § 6 ust.2, jako średnią szerokość elewacji zabudowy wielorodzinnej wynoszącą 16,5 m, natomiast nie ustaliły i nie podały średniej wielkości w całym obszarze analizowanym uwzględniając też zabudowę jednorodzinną. W związku z tym naruszyły §6 ust. 1 cyt. rozporządzenia w myśl którego szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 %. Jeżeli organ dopuścił wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej o której mowa w ust. 2 § 6 , to najpierw powinien był ustalić tę szerokość zgodnie z ust. 1 § 6 biorąc pod uwagę istniejącą zabudowę w całym obszarze analizowanym, w tym zabudowę jednorodzinną, a nie tylko średnią szerokość elewacji zabudowy wielorodzinnej a ponadto odstąpienie od ustalenia tej szerokości określonej w §1 powinien był dokładnie uzasadnić. § 6 ust.1 i ust.2 cytowanego rozporządzenia odnosi się do istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, a więc do zabudowy jednorodzinnej, jak też wielorodzinnej. Zatem zarzut skarżących w tym zakresie jest uzasadniony.

Kolejnym uchybieniem jest brak precyzyjnego określenia zapewnienia miejsc parkingowych przez inwestora. W Załączniku Nr 1 do decyzji organu I instancji określono, że inwestor powinien zrealizować w granicach własnego terenu miejsca postojowe dla samochodów mieszkańców w ilości wystarczającej dla planowanej inwestycji. Takie wyrzeczenie jest nieprecyzyjne, gdyż to decyzja o warunkach zabudowy powinna dokładnie określić ilość miejsc postojowych dla przedmiotowego budynku wielorodzinnego a nie inwestor. Wprawdzie organ w tej kwestii przytoczył opinię [....] Zarządu Komunalnego w K. z dnia 16.06.2008r. nr [....] (k.37 akt adm.). Nie mniej jednak opinia ta nie zwalnia organu z obowiązku precyzyjnego określenia miejsc postojowych, dla planowanej inwestycji budynku wielorodzinnego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że organy obu instancji w sposób nieprawidłowy dokonały analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1 -5 ustawy z dnia 23.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż analiza ta została sporządzona w sposób sprzeczny z wymaganiami określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588), naruszając cytowane przepisy tego rozporządzenia a także przepis prawa materialnego art. 61 ust 1-5 cyt. ustawy, ponieważ dokonana analiza urbanistyczno- architektoniczna jest niepełna i błędnie przeprowadzona. Uchybienia te miały istotny wpływ na wynika sprawy, gdyż w oparciu o niewłaściwe dokonaną i błędną analizę urbanistyczno-architektoniczną organy ustaliły, że zostały spełnione wszystkie warunki do wydania przedmiotowej decyzji.

Odnosząc się do dalszych zarzutów podniesionych w skardze, że skarżąca A. Z. została pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu na prawach strony i tym samym istnieje podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji, to zarzut ten należy uznać za nietrafny ponieważ skarżąca dopiero w skardze zawiadomiła organ administracji, że w miejsce dotychczasowych stron postępowania M.G. i P.G. stała się właścicielem lokalu mieszkalnego położonego na działce nr [....] na podstawie umowy kupna- sprzedaży z dnia [....] 2009r. Organy krąg stron postępowania ustalały na podstawie raportu z rejestru gruntów i według ustalonego stanu prawnego na dzień 12.05.2008r. działka nr [....] stanowiła współwłasność M.G. I P.G. a nie A.Z. Skarżąca miała obowiązek dokonania zmiany stanu prawnego przedmiotowego lokalu mieszkalnego w rejestrze gruntów. Ponadto zarzut nie brania udziału w postępowaniu na prawach strony stanowi podstawą do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a nie do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. jak twierdzą skarżący. Oczywiście obecnie organ będzie obowiązany do uwzględnienia A.Z. jako strony postępowania.

Uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów prawidłowo sporządzonego uzasadnienia, o którym mowa w art. 107 § 3 k.p.a. ponieważ postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone nieprawidłowo, ustalony stan faktyczny sprawy jest niepełny i nie odpowiada stanowi rzeczywistemu.

Organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winien wziąć pod uwagę naprowadzone wyżej okoliczności sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji wyroku na podstawie art.145 § 1pkt.1 lit. "a" i lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), w myśl którego Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, a także inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Orzeczenie w pkt II wydano na podstawie art. 152 cyt. ustawy.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.