Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1227/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.), Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2007 r. sprawy ze skargi B.W. i Z.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2006 rok oddala skargę


UZASADNIENIE

III SA/Wa 1227/07

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2007 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2006 r., nr: [...], ustalającą B.W. i Z.W. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2006 r.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że Z.W. i B.W. są współwłaścicielami nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], a zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości w kwocie [...] zł., zostało obliczone w oparciu o wypis z rejestru gruntów z dnia [...] kwietnia 2005 r. oraz oświadczenia podatkowe stron z 1998 r.

Kolegium wyjaśniło, że wprawdzie w odwołaniu strony informują o rozbieżnościach pomiędzy księgą wieczystą a ewidencją gruntów, jednakże nie wskazują o jakie różnice chodzi. Poinformowały jedynie, że przed sądem cywilnym w W. toczy się postępowanie rozgraniczeniowe, którego są uczestnikami.

Dla stron materiałem dowodowym jest mapa wykonana przez biegłego sądowego geodetę inż. E.L. na podstawie, której założono księgę wieczystą i projekt budynku, nie wskazują jednak czego w ten sposób dowodzą. Ponadto w aktach sprawy brak jest wymienionej dokumentacji. Kolegium zacytowało również sformułowanie użyte przez strony: "Nie ma granic, nie ma powierzchni".

Kolegium powołało się na art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 Nr 240, poz. 2027 ze zm), w myśl którego podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z powołanym przepisem oznaczanie nieruchomości w księgach wieczystych powinno być dokonywane na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Natomiast w przypadku zmian orzeczonych w postępowaniu sądowym, czy też innym mającym wpływ na zmiany w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z art. 23 prawa geodezyjnego i kartograficznego właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne przesyłają staroście odpisy prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisy aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji, orzeczenia lub sporządzenia aktu notarialnego.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Z.W. i B.W.

W uzasadnieniu skarżące zarzuciły, że organ podatkowy nie zweryfikował rozbieżności w dokumentacji dotyczącej powierzchni gruntu, wynikającej z księgi wieczystej i ewidencji gruntów. Skarżące stwierdziły, że swój tytuł prawny wywodzą z mapy wykonanej [...] maja 1968 r. przez biegłego sądowego geodetę inż. E.L.

Powołały się ponadto na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. III SA/Wa 1976/04 i III SA/Wa 2430/05.

W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 10 września 2007 r. (data wpływu do Sądu) skarżące ponowiły zarzuty skargi oraz wniosły o zwrot kosztów postępowania. Ponadto załączyły kserokopie: postanowienia Sądu Powiatowego w P. z dnia [...] kwietnia 1969 r. o zniesieniu współwłasności, odpisów z ksiąg wieczystych, pisma Burmistrza Gminy [...]z dn. [...] lutego 2002 r., pisma [...] Urzędu Wojewódzkiego z [...] lutego 2003 r., wyroku Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie o przywrócenie posiadania, wyroku WSA w Warszawie oddalającego skargę skarżących na decyzję SKO w W. w sprawie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, opinii sądowej z [...] lipca 2005 r., pisma M.K. do Prokuratury Rejonowej [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W myśl art. 134 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną, jednakże nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji.

Skarga jest niezasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia przyjęcia danych z ewidencji gruntów i budynków jako podstawy faktycznej do ustalenia podatku od nieruchomości, w sytuacji gdy stan ten, według skarżących, nie jest zgodny ze stanem ujawnionym w księdze wieczystej.

W myśl art. 21 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

W orzecznictwie ukształtował się pogląd, zgodnie z którym ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1994 r., III SA 1685/93, Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 1999, nr 2, poz. 67, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995 r., SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995, nr 42, poz. 24, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 2003 r. III RN 22/02, OSNP 2004, nr 6, poz. 92). Dane wynikające z ewidencji gruntów lub budynków mogą być oczywiście zakwestionowane, a wynikające z nich domniemanie zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy może być obalone. Jednakże weryfikacja tych danych nie może być przeprowadzona przez organy podatkowe, gdyż nie posiadają one takich kompetencji. Organy właściwe do prowadzenia ewidencji i sposób korygowania danych w nich zawartych zostały określone w ustawie – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Jeżeli więc skarżące kwestionują zgodność danych wynikających z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, to powinny najpierw wystąpić o ich korektę, w trybie określonym w powołanym akcie prawnym, a następnie, w przypadku uwzględnienia ich zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji - wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych w oparciu o ewidencję gruntów i budynków (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994 r. III SA 911/94, OSS 1994, nr 4-5, poz. 164).

Pogląd taki zaprezentowany został również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 2430/05, na który powołują się skarżące w skardze.

Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone (por. L. Etel Podatek od nieruchomości, rolny i leśny, Warszawa 2005, s. 76).

Organ podatkowy powinien jednak uwzględnić dane z aktu notarialnego, jeżeli wynika z niego, że inna osoba jest właścicielem nieruchomości. Zmiany w ewidencji dokonywane są bowiem z dużym opóźnieniem i ścisłe trzymanie się takich danych mogłoby doprowadzić do wymierzenia podatku osobie, która sprzedała nieruchomość (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., sygn. akt III SA 1685/93 – POP 1999/2/67).

Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Skarżące od kilku lat kwestionują dane wynikające z ewidencji gruntów, nie podejmując jednocześnie działań zmierzających do ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta. Jeżeli w chwili obecnej skuteczna zmiana danych nie jest możliwa z uwagi na niezakończenie postępowania rozgraniczeniowego – zmiany w ewidencji dokonane w okresie późniejszym, mogą być podstawą do wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. Skarżące nie mogą jednak oczekiwać, że postępowanie zmierzające do zmiany w ewidencji gruntów zostanie wszczęte przez organ podatkowy, który nie jest właściwy w tej sprawie.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. – Sąd orzekł jak w sentencji.