Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 245/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 5c
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: ,§ 3 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2020 r. Nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec przyjęcia zgłoszenia zamiaru budowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z [...] listopada 2020 r., znak [...]; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej spółki T. S.A. z siedzibą w W. kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z [...] grudnia 2020r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] listopada 2020r. wnoszącą sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia z dnia [...] października 2020r. przez inwestora T.-M. P. SA z siedzibą w W. dotyczącego zamiaru budowy antenowej konstrukcji wsporczej oraz instalacji radiokomunikacyjnej nr [...] na budynku istniejącym na dz. o numerze geodezyjnym [...] przy ul. [...] w P..

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] października 2020 r. do Kancelarii Ogólnej Starostwa Powiatowego w P. wpłynęło zgłoszenie zamiaru budowy antenowej konstrukcji wsporczej oraz instalacji radiokomunikacyjnej nr [...] na budynku istniejącym na dz. nr geodezyjny [...] (nr ewid. [...], obręb ewid. [...] P.), przy ul. [...] w P.. Starosta P. postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. zobowiązał pełnomocnika zgłaszającego do uzupełnienia zgłoszenia o kartę specyfikacji projektowanej anteny [...] oraz sporządzeniu kwalifikacji przedsięwzięcia projektowanego obiektu telekomunikacyjnego w celu ustalenia kwalifikacji inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko czy też do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) - dalej "rozporządzenie środowiskowe". Pismem z dnia [...] października 2020r. pełnomocnik T.-M. P. S.A. udzielił odpowiedzi na wydane postanowienie, jednocześnie uzupełniając zgłoszenie o kartę specyfikacji anteny [...] oraz stwierdzając, że załączona do zgłoszenia kwalifikacja przedsięwzięcia jest zgodna ze stanem projektowanym.

Starosta P. decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania powyżej wskazanych robót budowlanych. Podstawę wydania decyzji przez Starostę Pilskiego stanowił art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) - dalej "Prawo budowlane" oraz art. 104 § 1 k.p.a.

Odwołując się do orzecznictwa sądowego organ I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie nie wyjaśniono na jakiej podstawie przyjęto maksymalny kąt nachylenia 6° i czy istnieje możliwość większego pochylenia anten, a tym samym zmiany kierunku wiązki promieniowania. Nie jest bowiem wystarczające ograniczenie rozważań do zakresu pochylenia anten deklarowanego przez inwestora, a wynoszącego jak wynika z kwalifikacji instalacji dla poszczególnych anten do 6°, albowiem z akt sprawy nie wynika by były to jednocześnie maksymalne możliwe pochylenia osi wiązek promieniowania poszczególnych anten. Rolą organu było zatem ustalenie oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić od jakiej do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten oraz w jakiej płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w przypadku nachylenia anten pod różnym kątem. Skoro inwestor nie sporządził i nie przestawił kwalifikacji przedsięwzięcia projektowanego telekomunikacyjnego obiektu budowlanego na podstawie § 3 ust 1 pkt 8) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10-09-2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839) z uwzględnieniem najbardziej niekorzystnych dla środowiska mocy EIRP oraz maksymalnych możliwych odchyleń projektowanej anteny to zasadne jest wniesienie sprzeciwu od zgłoszonych robót budowlanych.

Od decyzji Starosty [...] odwołała się spółka T.-M. P. S.A. z siedzibą w W. reprezentowana przez ad P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania bądź ewentualne przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Spółka wskazała, że wymagane prawem budowlanym i rozporządzeniem Rady Ministrów z 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dokumenty zostały złożone i są kompletne. Inwestor podniósł, że wskazane przez niego zakresy parametrów inwestycji nie będą przekroczone. Możliwe jest zwiększenie zakresów pochylenia i mocy anten, ale są to możliwości teoretyczne, które z powodu skonfigurowania sieci są nie do przyjęcia. Faktyczne możliwości zmiany parametrów anten nie mogą stanowić podstawy do ustalenia stopnia oddziaływania na środowisko, wiążące są w tym zakresie parametry i dane przyjęte przez inwestora co do korzystania z anten konkretnej instalacji. Inwestor podkreślił, że po uruchomieniu urządzeń nie ma możliwości zmiany pochylenia, gdyż stanowi to naruszenie prawa, a nadto nie spełniałoby funkcji anten w sieci, przez co zakłócałoby łączność. Nadto zbyt duże pochylenie anten spowoduje, że sygnał z nich nie będzie transmitowany na odpowiednią odległość.

Nieznajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, Wojewoda decyzją z [...] grudnia 2020r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W motywach rozstrzygnięcia Wojewoda argumentował, że zaskarżony sprzeciw został wniesiony w terminie nienaruszającym przepis art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy wspierając się orzecznictwem sądów administracyjnych stanął na stanowisku, że dla oceny projektowanego przedsięwzięcia w zakresie ochrony środowiska należy uwzględnić zarówno maksymalne możliwe emitowanie pola elektromagnetycznego na miejsca dostępne dla ludności z urządzenia, jak i maksymalne możliwe pochylenie osi wiązki promieniowania, ukształtowanie terenu, istniejącą, jak i potencjalną zabudowę. Priorytetową kwestią jest bowiem bezpieczeństwo i zdrowie ludzi, a dopiero w dalszej kolejności potrzeba realizacji inwestycji telekomunikacyjnych. Konieczne jest zatem całkowite wykluczenie możliwości negatywnego, ponadnormatywnego oddziaływania stacji bazowej na znajdujące się w sąsiedztwie siedliska ludzkie. Zdaniem organu odwoławczego przyjęcie w kwalifikacji przedsięwzięcia oraz analizie środowiskowej, przedstawionej przez skarżącego, maksymalnego pochylenia anten wynoszącego 6°, przy możliwości ich większego pochylenia do 10°, wynikającej z karty specyfikacji anten, uniemożliwia sprawdzenie zgodności inwestycji z przepisami prawa, zwłaszcza w zakresie zakwalifikowania inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko czy też przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z rozporządzeniem środowiskowym.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję Wojewody z [...] grudnia 2020r. wniosła spółka T.-M. P. SA w W. reprezentowana przez ad P. domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2020r. w całości, umorzenia postępowania oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 30 ust. 5 c Prawa budowanego polegające na jego nieprawidłowym zastosowaniu, bowiem zgłoszenie wniesione przez inwestora nie wymagało uzupełnienia w sposób wskazany w punkcie 2 postanowienia Starosty [...] z [...] października 2020r. oraz naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynika sprawy, tj. przepisu art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a.

Skarżąca Spółka podobnie jak w odwołaniu powtórzyła, że wypełniając wymogi nałożone przepisami ustawy Prawo budowlane inwestor złożył wraz ze zgłoszeniem zamiaru wykonania robót budowlanych - budowy antenowej konstrukcji wsporczej oraz instalacji radiokomunikacyjnej nr [...] na budynku istniejącym na działce o numerze ewidencyjnym [...] przy ul. [...] w P. kwalifikację przedsięwzięcia oraz analizę środowiskową. Dokumenty te, jak również projekt budowlany przewidują, że zamontowane anteny sektorowe będą mogły być pochylone o nie więcej niż [...]°. Taki tilt został przyjęty przez inwestora i dla takiego maksymalnego tiltu zostały określone parametry inwestycji. W ten sposób wyznaczono również odległości miejsc dostępnych dla ludności licząc od środka anteny wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania, zgodnie z zapisami rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć znacząco oddziałujących na środowisko. Inwestor podkreślił, że nie przewiduje korzystania z anten z zastosowaniem innego tiltu, aniżeli podany w zgłoszeniu.

Nie sposób zaprzeczyć, że teoretycznie tilt anten może być większy, aniżeli przewidziany przez inwestora zakres, jednak jest to czysto teoretyczna możliwość, a skorzystanie z niej narażałoby inwestora na zarzut naruszenia prawa i wynikające z tego konsekwencje prawne. Zgłoszenie przez inwestora określonego zakresu wykorzystania urządzeń wiąże go prawnie i stanowi dla właściwych organów wytyczne do ustalenia, czy inwestor dotrzymuje zadeklarowanych parametrów inwestycji. Sytuacje tę skarżąca porównała do ograniczeń dopuszczalnych maksymalnych prędkości, z jakimi można się poruszać w ruchu drogowym. Technicznie możliwy do wykorzystania przyjęty przez producenta tilt można przyrównać do prędkości maksymalnej pojazdu deklarowanej przez jego producenta. Tilt deklarowany w zgłoszeniu jest odpowiednikiem dopuszczalnej prędkości na danej drodze. Przekroczenie tego limitu (tiltu) jest zatem odpowiednikiem przekroczenia dopuszczalnej prędkości, której skutkiem jest odpowiednia przewidziana prawem sankcja dla kierującego (mandat bądź grzywna), a nie nakaz wycofania pojazdu z ruchu. Wobec powyższego inwestor stoi na stanowisku, że dla oceny danego przedsięwzięcia pod kątem jego oddziaływania na środowisko powinny być zadeklarowane przez niego parametry, a nie teoretyczne możliwe do uzyskania parametry jednego ze składowych urządzeń.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, odnosząc się do motywów uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a na wypadek jej uwzględnienia o zasądzenie kosztów postępowania wynikających z norm przepisanych według stawki minimalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej także jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, i obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje wydanie w postępowaniu administracyjnym (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.).

W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Z mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3).

Kontrola sądowa sprowadza się zatem do badania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czy zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256, ze zm., dalej także jako "k.p.a."), art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. dokonano ustalenia stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Przeprowadzona w tak zakreślonych ramach sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do uznania, że akt ten nie odpowiada prawu.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333, ze zm., dalej także jako "p.b.") w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja Starosty wydane zostały na podstawie art. 30 ust. 5c p.b., zgodnie z którym w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw w drodze decyzji.

W niniejszej sprawie zgłoszenie wykonania robót budowlanych do organu I instancji wpłynęło w dniu [...] października 2020 r. Postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. (data nadania [...] października 2020 r.) Starosta P. zobowiązał, zgodnie z art. 30 ust. 5c p.b., pełnomocnika T.-M. P. S.A. do uzupełnienia zgłoszenia. W dniu [...] listopada 2020 r. wpłynęło uzupełnienie zgłoszenia w powyższej sprawie. Decyzję o sprzeciwie z dnia [...] listopada 2020 r. organ I instancji nadal w placówce pocztowej w dniu [...] listopada 2020 r. W związku z powyższym zdaniem organu, uwzględniając art. 30 ust. 5d, określony w Prawie budowlanym, 21 dniowy termin do wniesienia sprzeciwu został zachowany.

W świetle powyższego sporne jest, czy sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 5c p.b. został złożony w terminie, a to w związku z oceną, czy organ I instancji miał podstawy prawne do wydania postanowienia uzupełniającego z [...] października 2020r. Bowiem tylko w sytuacji przyjęcia, że organ prawidłowo i zasadnie wezwał inwestora do uzupełniania zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych można przyjąć, że w związku z niewykonaniem zobowiązania objętego postanowieniem uzupełniającym organ mógł zgłosić sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 5c p.b.

W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie wbrew stanowisku organów obu instancji brak było merytorycznych przesłanek do nałożenia na inwestora postanowieniem z dnia [...] października 2020r. obowiązku uzupełnienia zgłoszenia poprzez przedłożenie karty specyfikacji projektowanej anteny i sporządzenie kwalifikacji przedsięwzięcia projektowanego telekomunikacyjnego obiektu budowlanego na podstawie § 3 ust 1 pkt 8) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839, dalej "rozporządzenie") w celu ustalenia czy dana inwestycja kwalifikuje się do inwestycji mogących szkodzić środowisku w związku z art. 30 ust. 2 p.b. z uwzględnieniem maksymalnych odchyleń elektrycznych projektowanych anten oraz najbardziej niekorzystnej dla środowiska mocy EIRP.

Trzeba podkreślić, że jak wynika z treści art. 30 ust. 5c p.b. określona w tym przepisie procedura uzupełnienia zgłoszenia może mieć miejsce "w razie konieczności". Celem działania organów w odniesieniu do zgłoszenia jest ustalenie, czy objęte nim roboty budowlane są zgodne z wymogami prawa. Z art. 30 ust. 2 p.b. wynika, że ewentualne nałożenie postanowieniem obowiązku uzupełnienia zgłoszenia musi być rezultatem nie tylko właściwie uzasadnionej potrzeby, ale przede wszystkim znajdować oparcie w obowiązujących przepisach prawa (por. wyr. NSA z 11 lipca 2018r., sygn. akt. VII SA/Wa 2437/17, dostępny www.orzeczenia.nsa.gopv.pl, dalej "CBOSA").

Wniesienie sprzeciwu z uwagi na niepełne zgłoszenie, którego braków nie uzupełniono w terminie jest zatem możliwe jedynie w sytuacji, gdy dokumenty, których przedłożenia żąda organ, są konieczne w świetle ustaleń faktycznych oraz wymagane przepisami ustawy Prawo budowlane lub ustaw szczegółowych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt II OSK 2612/16, CBOSA).

Słusznie podnosiła skarżąca, że w przedmiotowej sprawie zawarte w postanowieniu z dnia [...] października 2020r. żądanie organu w zakresie uzupełnienia złożonego przez nią zgłoszenia, w zakresie sporządzenia kwalifikacji przedsięwzięcia z uwodnieniem maksymalnych mocy anten i maksymalnych możliwych ich pochyleń, nie miały podstawy w ustaleniach faktycznych i prawnych. Przedsięwzięcie analizowane przez organy może bowiem być badane tylko pod kątem założeń technicznych, które zostały wskazane przez inwestora do wykorzystania (k. 78 i nast. projektu budowanego – Kwalifikacja Przedsięwzięcia). Należy bowiem odróżnić etap planowania i realizacji przedsięwzięcia od etapu jego użytkowania. Możliwe jest zatem pominięcie przy kwalifikacji przedsięwzięcia maksymalnego (technicznego wynikającego ze specyfikacji urządzenia) pochylenia anteny, ponieważ to inwestor deklaruje, że nie zamierza z takich maksymalnie możliwych ustawień korzystać, a zatem deklaruje parametry planowanego do realizacji przedsięwzięcia (w niniejszej sprawie pochylenie od 0? do 6?). W konsekwencji ewentualna zmiana parametrów anteny wykraczająca poza wskazane obecnie parametry będzie mogła być kontrolowana i kwestionowana w odrębnym postępowaniu pod kątem przestrzegania przez inwestora norm prawnych w tym zakresie. W obecnym stanie prawnym, uwzględniając zmiany przepisów, które wprowadzają obecnie instrumenty prawne pozwalające przeprowadzić badania rzeczywistych oddziaływań takich instalacji, możliwe jest przeprowadzenie badania pól elektromagnetycznych instalacji w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia - na pisemny wniosek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której nastąpiła ta zmiana (art. 122 i nast. ustawy z 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska, Dz.U. z 2020r., poz. 1219). Ponadto, w tej sprawie parametry anteny przewidziane do realizacji zostały jednoznacznie określone przez inwestora.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, podziela bowiem stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane w wyroku z 12 stycznia 2021r. (sygn. akt III OSK 3455/21, dostępne CBOSA), zgodnie z którym przedsięwzięcie analizowane przez organy może być badane tylko pod kątem założeń technicznych, które zostały wskazane przez inwestora do wykorzystania. Nadto z normy § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia wynika, że parametr charakteryzujący przedsięwzięcie w postaci równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (czyli próg, od którego zależy zaliczenie do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) wyznacza się dla pojedynczej anteny (także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna). Sformułowanie, według którego równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, oznacza, że jeżeli instalacja składa się z więcej niż jednej anteny, to parametr, od którego zależy zaliczenie przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), nie ustala się przez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten składających się na całą instalację, ale dla jednej anteny. Nie można, zatem stwierdzić, że normodawca przewidział możliwości sumowania mocy poszczególnych anten jednego przedsięwzięcia. W tej sytuacji organy nie były uprawnione do "poprawiania" normodawcy z tego powodu, że np. przyjęte w rozporządzeniu przepisy nie uwzględniają właściwie zjawisk fizycznych, których dotyczą - zjawiska superpozycji fal elektromagnetycznych, ich kumulacji lub nakładania się. Tego rodzaju wykładni, sprzecznej z przepisami rozporządzenia, nie uzasadnia również zasada przezorności.

W tym stanie rzeczy brak było podstaw prawnych w niniejszej sprawie do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 5c p.b. Możliwość wniesienia sprzeciwu z uwagi na niepełne zgłoszenie, którego braków nie uzupełniono w terminie, jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy dokumenty, których przedłożenia żąda organ, są wymagane przepisami p.b. lub ustaw szczegółowych i o ile mają zastosowanie w sprawie. Z art. 30 ust. 5c p.b. wynika, że nałożenie w razie konieczności postanowieniem obowiązku uzupełnienia zgłoszenia musi być rezultatem nie tylko właściwie uzasadnionej potrzeby, ale przede wszystkim znajdować oparcie w obowiązujących przepisach prawa (wyr. WSA w Poznaniu z 14 marca 2019r., sygn. akt II SA/Po 996/18 i przywołane tam orzecznictwo, CBOSA).

W konwencji na uwzględnienie zasługiwał zarzut naruszenia prawa materialnego art. 30 ust. 5c p.b. oraz zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Skutkiem powyższego uchylić należało decyzję Starosty [...] z [...] listopada 2020r. oraz zaskarżoną decyzję Wojewody, który uchybień tych nie dostrzegł i nie wyeliminował błędnej decyzji organu I instancji z obrotu prawnego utrzymując decyzję Starosty w mocy.

W konsekwencji Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 135 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku.

Skoro nie było podstaw do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 5c p.b., a termin do jego wniesienia upłynął i zachodzą podstawy do uchylenia decyzji obu instancji, to dalsze prowadzenie postępowania w tej sprawie nie jest możliwe. Prowadzenie dalszego postępowania dowodowego, po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu, jest bezprzedmiotowe.

Sąd nie daje zatem wskazań co do dalszego postępowania, gdyż takowe dalej toczyć się nie może. Uchylenie także decyzji organu I instancji oznacza, że termin na wniesienie sprzeciwu od dokonanego zgłoszenia z innych przyczyn, z uwagi na jego materialnoprawny charakter, wygasł (wyrok NSA z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt II OSK 2612/16; z 16 maja 2019r., sygn. akt II OSK 1649/17, dostępne CBOSA). Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne, jak orzekł w punkcie 2 wyroku.

Zauważyć należy także, że sam fakt umorzenia postępowania w przedmiocie niniejszego zgłoszenia zamiaru budowy, nie uprawnia inwestora do prowadzenia inwestycji niezgodnie z przepisami ustawy – Prawo budowlane. W razie bowiem naruszenia tych przepisów, organ nadzoru budowlanego może wszcząć postępowanie i wstrzymać roboty budowlane, np. w sytuacji, gdy roboty te są wykonywane bez wymaganego pozwolenia na budowę, w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska albo na podstawie zgłoszenia, ale z naruszeniem art. 30 p.b. (art. 50 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 p.b.). Tak też NSA w wyroku z 16 maja 2019r., sygn. akt II OSK 1649/17 (dostępny CBOSA).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015, poz. 1800), zasądzając w punkcie 3 wyroku na rzecz skarżącej Spółki zwrot kosztów postępowania, na które składa się wpis od skargi w wysokości [...] zł i wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie [...]zł oraz [...] zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 05 marca 2021r. na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (k. 28 akt sąd.). Stronom umożliwiono złożenie dodatkowych wniosków dowodowych lub twierdzeń, które miałyby być podnoszone na rozprawie (k. 34, 33 akt sąd.).