Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 4/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Zobowiązano ...i stwierdzono, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 8, art 35 par 1, art. 36, art. 77
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi J.K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie wyłączenia stosowania przepisów ustawy 1. zobowiązuje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpatrzenia wniosku skarżącego J.K. z dnia [...] października 2017 r. w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 1. stwierdza, że przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. wymierza Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji grzywnę w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych).


UZASADNIENIE

J.K. (zwany dalej: "skarżącym") wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwanego dalej: "Ministrem", "MSWiA") przy rozpatrywaniu wniosku z [...] października 2017 r. o wyłączenie stosowania przepisów w trybie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (ówcześnie obowiązujący Dz. U. z 2016 r. poz. 708, z późn. zm.) - zwanej dalej ustawą zaopatrzeniową.

Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym. Z akt postępowania wynikało, że J.K. wnioskiem z [...] października 2017 r. (data wpływu do organu 10 października 2017 r.) wystąpił do MSWiA o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej.

Pismami z dnia 13 listopada 2017 r. oraz z 11 lipca 2018 r., organ wskazał, iż przedmiotowa sprawa nie zostanie załatwiona w terminie przewidzianym w art. 35 § 3 k.p.a. Pismem z dnia 21 marca 2019 r. Minister poinformował skarżącego, o zebraniu materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji i możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do ich treści. Jednocześnie wyznaczył ostatni termin do rozpatrzenia wniosku strony na dzień 20 września 2019 r.

Pismem z 3 września 2020 r. skarżący działając na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wniósł ponaglenie – wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nieterminowym rozpoznaniu wniosku o wyłączenie stosowania przepisów i zażądał niezwłocznego rozpatrzenia jego wniosku.

Skarżący pismem z 2 grudnia 2020 r. wniósł opisaną na wstępie skargę na przewlekłość prowadzonego postępowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wniosku złożonego na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. W skardze wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie miesiąca, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że Minister dokonał w sprawie mało znaczących czynności, polegających głównie na wymianie korespondencji. Skarżący zarzucił organowi, że ten nie zmierzał do wydania w sprawie decyzji, a podejmowane działania miały charakter pozorny. Podniósł, że pomimo złożenia ponaglenia, nie otrzymał decyzji administracyjnej w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o wyłączenie stosowania przepisów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że wydłużenie terminu załatwienia przedmiotowej sprawy jest uzasadnione, a organ potrzebuje - realnego w okolicznościach sprawy - czasu do przeanalizowania stanu prawnego i faktycznego sprawy oraz wydania i uzasadnienia rozstrzygnięcia w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", w tym aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wyjaśnić również należy, że celem skargi na przewlekłość organu administracji publicznej jest zwalczanie opieszałości w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności skargi nie ma istotnego znaczenia z jakich powodów określony akt czy czynność została dokonana przez organ opieszale. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy.

Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu, a także art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W związku z powyższym Sąd rozpoznał skargę wnioskodawców w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

Jak wynika z akt sprawy skarżący wystąpił pismem z [...] października 2017 r. o wyłączenie stosowania przepisów w trybie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu. Przepis ten wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2017 r., a decyzje wydawane przez MSWiA na jego podstawie mają charakter decyzji uznaniowych, gdyż określone w nim przesłanki nie są jednoznaczne i pozostawiają organowi swobodę dokonania ich oceny, oczywiście na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy znajdującego potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym.

Zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako "k.p.a."), organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Jak stanowi z kolei art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy, wymagającej postępowania wyjaśniającego, powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin jej załatwienia (art. 36 k.p.a.).

Podkreślić należy, że ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu nie zawiera odrębnych od k.p.a. przepisów dotyczących terminów załatwienia sprawy, jak również nie wyłącza stosowania tych przepisów. Kwestie związane z trudnościami organu dotyczącymi obszerności i utrudnień związanych ze zgromadzeniem materiału dowodowego nie zwalniają organu administracji publicznej z zarzutu przewlekłości. Pogląd ten jest zgodny z powszechnie aprobowaną zasadą, że realizacja kompetencji organu administracji publicznej jest jego prawnym obowiązkiem, od którego nie zwalniają go tzw. trudności obiektywne w postaci złożoności sprawy, kumulacji spraw, braku etatów czy też środków pieniężnych. Poza tym strona nie może ponosić negatywnych skutków braku działań leżących po stronie organu, w tym w zakresie dotrzymywania terminów załatwienia sprawy.

Również samo informowanie o niezałatwieniu sprawy w terminie nie chroni organu przed zarzutem przewlekłości postępowania, ponieważ działania organu w tym zakresie również podlegają kontroli sądu administracyjnego. W sprawach ze skargi na przewlekłość postępowania administracyjnego sąd administracyjny bada, czy podejmowane przez organ czynności zmierzają do należytego i szybkiego załatwienia sprawy. Tymczasem skarżący otrzymywał od organu jedynie lakoniczne komunikaty na przestrzeni ponad trzech lat o wydłużeniu czasu niezbędnego na zgromadzenie materiału dowodowego i zakończenie postępowania.

Oczywistym jest, że podnoszona przez organ okoliczność, że potrzebuje on czasu do przeanalizowania stanu prawnego i faktycznego sprawy oraz wydania i uzasadnienia rozstrzygnięcia w sprawie jest prawdziwa. To na nim bowiem spoczywa statuowany w art. 77 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Nie oznacza to jednak, że przez ponad trzy lata organ może praktycznie nie podejmować czynności w sprawie. Minister, poza sporadycznym informowaniem skarżącego o nowych terminach załatwienia sprawy, zwrócił się jedynie o nadesłanie decyzji Dyrektora ZER MSWiA o ponownym ustaleniu wysokości emerytury oraz informacji z IPN o przebiegu służby, a także wystąpił do Prezesa IPN – Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu o przesłanie akt dokumentów dotyczących przebiegu służby skarżącego. Organowi przekazane zostały akta osobowe skarżącego, a także decyzja Dyrektora ZER MSWiA oraz informację z IPN o przebiegu służby nr [...]. Pomimo wniesionego ponaglenia w dniu 3 września 2020 r. organ nie wydał w sprawie decyzji administracyjnej, pozostawiając postepowanie przez kolejne ponad pół roku bez jakichkolwiek istotnych w sprawie działań zmierzających do zakończenia postępowania.

Takie procedowanie organu ma charakter rażącego naruszenia prawa, bowiem może rodzić po stronie skarżącego uzasadnione wątpliwości, czy jej sprawa w ogóle zmierza ku zakończeniu. Jest to szczególnie niepożądane w przypadku spraw dotyczących wysokości uposażenia emerytalnego oraz nie do zaakceptowania w państwie prawa. Minister miał obowiązek komunikowania się ze stroną i wyjaśnienia jej przyczyn opóźnienia w załatwieniu sprawy nie posługując się jedynie blankietowymi pismami odwlekającymi w czasie termin załatwienia sprawy, wysłanymi z resztą do strony jedynie dwukrotnie i wyznaczającymi bardzo odległe terminy rozpoznania sprawy. Tak przewlekłe prowadzenie postępowania organu nie licuje z wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadą pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej, jak również stanowi klasyczny przykład dokonywania przez organ czynności pozornych mających dawać skarżącej mylne wyobrażenie, że jej sprawa jest w toku i podejmowane są w niej jakiekolwiek czynności.

W związku z powyższą sytuacją zasadnym było wymierzenie organowi grzywny w kwocie 500 zł. Kwota ta jest adekwatna do stopnia naruszenia, zasądzona została w dolnej granicy dopuszczalnej, możliwej do wymierzenia kwoty i ma charakter prewencyjny oraz penalizacyjny, a nie stanowi przy tym zadośćuczynienia za ewentualne szkody materialne, jakie może ponosić strona.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a oraz art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1, 2 sentencji wyroku.

Jednocześnie skarżący na podstawie art. 239 § 1 ust 1 lit. d) p.p.s.a. jest w niniejszej sprawie zwolniony od kosztów sądowych toteż, wobec dokonanego wcześniej zwrotu skarżącemu wpisu na podstawie art. 225 p.p.s.a., w sprawie nie zachodziła konieczność orzekania o kosztach postępowania.