Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 222/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Marta Klimczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 września 2009 r. sprawy ze skargi Przetwórni A sp. z o. o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] określającą Przetwórni A sp. z o.o. (dalej: Podatnik, Spółka, Skarżąca) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę od zaliczek na ten podatek za poszczególne miesiące 2002 r. w łącznej kwocie [...] zł i określił Podatnikowi za ten rok stratę w wysokości [...] zł.

Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, iż organ I instancji w decyzji z dnia [...] stwierdził, że Spółka wykazując stratę w wysokości [...] zł zaniżyła podatek o kwotę [...] zł. W przychodach do opodatkowania nie uwzględniła bowiem przychodu z tytułu nieodpłatnego użytkowania w kwocie [...] zł a w przypadku kosztów uzyskania przychodów, zawyżyła je o koszty kredytu w części przeznaczonego na zakup mrożonek owoców w kwocie [...] zł i wydatki związane z przechowywaniem tych owoców w kwocie [...] zł. Koszty te, w ocenie organu I instancji, nie były związane z przychodem roku podatkowego 2002. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki od powyższej decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organ I instancji nieprawidłowo przyjął, iż zarówno koszty kredytu przeznaczonego na zakup mrożonek owoców, jak i wydatki związane ze składowaniem mrożonek, nie mogą zostać uwzględnione w kosztach uzyskania przychodów. W ocenie organu odwoławczego, skoro udzielony w 2002 r. kredyt obrotowy został w części przeznaczony za zakup w tym samym roku, 200 ton mrożonych owoców, to nie ma znaczenia, że przychód z ich sprzedaży został osiągnięty dopiero w 2003 r. Trudno było bowiem przewidzieć kiedy nastąpi ich sprzedaż, co wiąże się z ryzykiem prowadzonej działalności. Zatem mając na uwadze, że zakupu mrożonek dokonano w celu osiągnięcia przychodów, część kredytu przeznaczonego na ich zakup, należało uznać za koszt uzyskania przychodów w dacie jego poniesienia. W odniesieniu zaś do kosztów związanych ze składowaniem mrożonek (za okres od 01.07.2002 r. do 31.12.2003 r.), organ odwoławczy uznał, że wprawdzie przychód ze sprzedaży owoców został osiągnięty dopiero w 2003 r., jednak koszt ten ([...] zł) winien stanowić koszt roku podatkowego, w którym został poniesiony, a więc 2002 r. Z kolei w kwestii przychodu z tytułu nieodpłatnego użytkowania, organ odwoławczy zajął stanowisko, iż organ I instancji zasadnie ustalił wartość nieodpłatnego świadczenia zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. w Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. – w skrócie: "updp"). W ocenie organu odwoławczego, zebrany w sprawie materiał dowodowy (wyjaśnienia Spółki oraz zeznania świadków, w tym świadków zawnioskowanych przez Spółkę, ewidencja finansowo-księgowa), wskazuje na to, że Spółka udostępniła nieodpłatnie Przetwórni B w K. (dalej: Przetwórnia), powierzchnie budynków (pomieszczenia produkcyjne, magazynowe i powierzchnie zaplecza technicznego o łącznej powierzchni [...] m2 ) wniesionych aportem do Spółki. Ustalono w tym zakresie, że na podstawie uchwały Zgromadzenia Wspólników Spółki podjętej w dniu [...], kapitał zakładowy Spółki został podwyższony aportem o kwotę [...] zł. Większościowy udziałowiec – W. B., pełniący funkcję Prezesa Zarządu, pokrył nowe udziały gotówką w kwocie [...] zł oraz aportem rzeczowym w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego. Aport o wartości [...] zł stanowiła część Przetwórni i składała się z:

- działki nr [...] o powierzchni [...] ha położonej w K. gmina B. z usytuowanym na niej budynkiem produkcyjno-biurowym i magazynowym o wartości [...] zł,

- udziału wynoszącego [...] części nieruchomości działki nr [...] o powierzchni [...] ha położonej w K. zabudowanej budynkiem administracyjnym o wartości [...] zł,

- ruchomości – środków trwałych służących do prowadzenia przedsiębiorstwa o łącznej wartości [...] zł,

- ruchomości – wyposażenia nie będącego środkami trwałymi służącymi do prowadzenia przedsiębiorstwa o łącznej wartości [...] zł.

Organ odwoławczy wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że hala produkcyjna należąca do Spółki w okresie od 20 czerwca 2002 r. do 30 kwietnia 2003 r. była nieodpłatnie wykorzystywana przez Przetwórnię do produkcji przetworów. Produkcja odbywała się w pełnym zakresie w dalszym ciągu w pomieszczeniach należących do Spółki. Twierdzeniem Spółki, jakoby po podziale Przetwórni na dwa oddzielnie przedsiębiorstwa, to Przetwórnia w podanym okresie produkowała przetwory w swoich pomieszczeniach i na swoich urządzeniach przeczą: zeznanie W. B. (zał. nr 3 do protokołu kontroli), wyjaśnienia Spółki z dnia [...], ewidencja księgowa Spółki, ponoszenie przez Przetwórnię kosztów zużycia energii elektrycznej w hali produkcyjnej należącej do Spółki, dokonane zakupy oleju opałowego w ilości potrzebnej do utrzymania produkcji w budynku należącym do Spółki, zapisy tabel amortyzacyjnych oraz zapisy na koncie kosztowym 401 – amortyzacja za 2002 i 2003 r. Odnośnie przesłuchania świadków, będących pracownikami W. B., Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że większość pracowników nie pamiętała zdarzeń, które miały miejsce w 2002 r. i nie orientowała się w sytuacji właścicielskiej Spółki i Przetwórni. Natomiast wszyscy pracownicy pamiętali, że w połowie 2002 r. powstała Spółka i produkcja dżemów została przeniesiona ze zmechanizowanej linii technologicznej na mało wydajną ręczną linie technologiczną do budynku będącego własnością Przetwórni. W sprawie linii technologicznej znajdującej się w budynku należącym do Spółki zeznania są wzajemnie ze sobą sprzeczne. Część pracowników zeznała, ze nowoczesna linia technologiczna została przeniesiona do budynku Przetwórni a część zeznała, że linia technologiczna pozostała w starym budynku należącym do Spółki w stanie nieczynnym lub obiekt należący do Spółki został zamknięty a maszyny odłączono od mediów.

Organ odwoławczy wskazał, że wartość nieodpłatnego użytkowania została ustalona na podstawie informacji o aktualnych cenach ofertowych i zrealizowanych, porównywalnych obiektów zlokalizowanych we W., w K. W., w J. Ś. i M., uzyskanych z Centralnego Biura Nieruchomości C we W. przy ul. [...]. Ceny najmu kształtowały się od 8,00 zł do 14,00 zł netto za 1 m2 powierzchni plus media. Jeżeli jednak najemca zobowiązał się do podniesienia standardu najmowanej nieruchomości lub dokonania ewentualnych adaptacji, stawka najmu była około 10-15 % niższa. Dalej organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji przyjął, co ma odzwierciedlenie na stronie 23-24 decyzji z dnia [...], iż wartość użytkowania powierzchni produkcyjnych i magazynowych wraz z zapleczem w roku podatkowym 2002 wyniosła 8,33 zł za 1 m2 Stawkę tę wyliczono o następujące wartości: 11,00 zł (średnia stawka wyjściowa z ww. przedziału cen) minus 15 % z tytułu poniesionych przez użytkującego nakładów minus wskaźnik inflacji za lata 2003-2007. Tak ustaloną cenę najmu, organ I instancji porównał do ceny najmu określonej w Operacie szacunkowym. Stwierdzono, iż cena ta jest cena bardzo zbliżoną do ceny rynkowej ustalonej w operacie szacunkowym z dnia [...], sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego E. M.. Ww. operat szacunkowy został sporządzony w celu wyceny aportu wniesionych nieruchomości do Spółki przy zastosowaniu podejścia dochodowego metoda inwestycyjną. W ocenie organu odwoławczego jest to wycena najbardziej adekwatna, ponieważ sporządzona została dla nieruchomości przez powołanego do tego rzeczoznawcę i jest to wartość porównywalna do stawek ustalonych przez organ I instancji na podstawie stawek porównywalnych obiektów znajdujących się w podanej wyżej lokalizacji. Organ odwoławczy podkreślił, iż w K. znajdują się tylko obiekty produkcyjne użytkowane przez Przetwórnię i Spółkę, wobec czego nie było możliwe uwzględnienie stawek czynszu podobnych obiektów w tej miejscowości. Końcowo, organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji nie stwierdził, by prowadzone przez Spółkę księgi podatkowe były nierzetelnie prowadzone a zapisy w nich zamieszczone nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego. Stwierdził natomiast, zgodnie z art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. w Dz. U. z 2005 r. Nr 8,poz. 60 ze zm. – w skrócie: "Op"), że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, ponieważ Spółka nie ujęła w rozliczeniu podatkowym wartości nieodpłatnego świadczenia i błędnie zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów, koszty kredytu przeznaczonego na zakup owoców i koszty przechowywania owoców, które zostały sprzedane w następnym roku podatkowym. Nie wystąpiły zatem w ocenie organu odwoławczego, niezgodne z rzeczywistością zdarzenia (zdarzenia fikcyjne), warunkujące zastosowanie art. 193 Op.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i 2, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Op w związku z art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.) poprzez nie zastosowanie powołanych przepisów. Uchybienie tym przepisom doprowadziło do błędnego przyjęcia przez organ skarbowy, że Spółka osiągnęła wyższy przychód niż wykazała w prowadzonej dokumentacji księgowej i zaniżyła zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych. W szczególności, organ skarbowy nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn i przeciwdowodów, dla których innym dowodom i wyjaśnieniom przedstawionym przez Stronę odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Swym działaniem organ skarbowy naruszył art. 13 ust. 1 updop, który w tym przypadku nie powinien mieć zastosowania.

2. Art. 21 § 3 Op w związku z art. 31 ustawy o kontroli skarbowej poprzez zastosowanie tego przepisu i przyjęcie podstawy opodatkowania w innej wysokości niż ta, którą podatnik wykazał w prowadzonych księgach podatkowych i złożonym zeznaniu, pomimo, że organ kontroli skarbowej nie stwierdził nierzetelności ksiąg podatkowych. Wobec tego, winien mieć zastosowanie przepis art. 181 i art. 193 § 1 Op.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że organ kontroli skarbowej stwierdzając zaniżenie przychodów z tytułu nieodpłatnych świadczeń najmu przez Przetwórnię, winien zastosować art. 193 § 1, 8 Op. Zarzuciła, że wbrew wymogom wynikającym z art. 210 § 4 Op uzasadnienie decyzji nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę, oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, nie zawiera również wyjaśnienia podstawy prawnej. Zdaniem Skarżącej, organ kontroli skarbowej chcąc zakwestionować wielkość podstawy opodatkowania, winien najpierw obalić domniemanie prawidłowości zapisów ksiąg podatkowych w sposób określony w art. 193 § 4 i § 6-8 Op. Brak ten powoduje, że organ jest związany domniemaniem określonym w art. 193 § 1, art. 180 i 181 Op i nowe ustalenia pozostaną w sprzeczność i z tymże nieobalonym domniemaniem. W uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art. 193 Op organ podatkowy winien przedstawić pełną ocenę nierzetelności lub wadliwości księgi podatkowej. W ocenie Skarżącej nie jest możliwe określenie podatnikowi innej wysokości podstawy opodatkowania niż ta, która wynika z prowadzonych ksiąg, bez przeprowadzenia postępowania w trybie art. 193 w związku z art. 180 i art. 181 Op. Wskazała, że zgodnie ze stanem faktycznym, W. B. przekazał aportem do Spółki zorganizowaną część przedsiębiorstwa zajmującą się produkcją dżemów i powideł a Przetwórni pozostał jeden budynek produkcyjny przygotowany do produkcji soków i przecierów oraz nowo wybudowany budynek chłodni. Wskazała, że w rzeczywistości Przetwórnia posiadała około [...] m2 powierzchni budynków, a podział firmy W. B. nastąpił w ten sposób, by w oparciu o własne nieruchomości i maszyny mogły funkcjonować niezależnie od siebie dwie oddzielne firmy. Zatem błędnie ustalono, że Przetwórnia użytkowała maszyny i powierzchnię produkcyjną Spółki, w sytuacji, gdy posiadała własne maszyny do produkcji całego asortymentu i produkowała w swoich pomieszczeniach. Nie było bowiem potrzeby dzierżawienia powierzchni produkcyjnych i maszyn od Spółki. Skarżąca podniosła, że wszyscy przesłuchani pracownicy zatrudnieni w firmie W. B. zeznali, że produkcję wykonywali w pomieszczeniach i na maszynach należących do W. B.. Nie wiedzieli jakie pomieszczenia i maszyny posiada Spółka, gdyż na nich nie pracowali. Żaden z przesłuchanych pracowników W. B. nie poświadczył faktu pracy w pomieszczeniach i na maszynach Spółki. Skarżąca nie zgodziła się również ze sposobem ustalenia przez organ skarbowy stawki przyjętej do określenia wartości nieodpłatnych świadczeń. Organ nie wskazał bowiem jakie stawki czynszu były stosowane w podobnych obiektach w K.. Podniosła, że organy podatkowe winny działać zgodnie z art. 7 Konstytucji RP i art. 120 Op, zatem nie mogły ustalić nieodpłatnych świadczeń od świadczeń, których nie było, co zgodnie oświadczyły dwie strony i przesłuchani świadkowie.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczas zajęte stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej przeprowadzaną pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach decyzji administracyjnych.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ administracji publicznej prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy. Natomiast na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozpoznając sprawę nie jest związany zarzutami skargi.

W oparciu o tak zakreślone ramy kompetencyjne Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie sporne było między stronami to, czy skarżąca Przetwórnia A Sp. z o.o. zaniżyła dochód z wykonywanej przez siebie działalności gospodarczej, poprzez nieuwzględnienie w rozliczeniu rocznym za 2002 r. przychodu wynikającego z nieodpłatnego świadczenia Przetwórni B. Ponadto sporne było zakwestionowanie przez organy podatkowe ksiąg rachunkowych skarżącej.

Omówienie zarzutów skargi należy rozpocząć od wskazania, że zgodnie art. 13 ust. 1 updp za przychód z nieruchomości udostępnionych nieodpłatnie w całości lub w części do używania innym osobom prawnym i fizycznym oraz jednostkom organizacyjnym nie mającym osobowości prawnej uważa się wartość czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu lub dzierżawy nieruchomości, ustaloną na podstawie przeciętnej wysokości czynszów stosownych w danej miejscowości przy najmie lub dzierżawie nieruchomości tego samego rodzaju. Ustawa podatkowa nie definiuje pojęcia "świadczenia nieodpłatnego", nie ulega jednak wątpliwości, że z uwagi na wykładnię systemową znaczenia tego pojęcia należy szukać na gruncie prawa cywilnego.

Zgodnie z utrwalonym poglądem w doktrynie prawa cywilnego przez świadczenie nieodpłatne (bezpłatne) należy rozumieć takie świadczenie, które nie ma w ramach stosunku prawnego, ekwiwalentnego odpowiednika oferowanego przez drugą stronę tego stosunku.

Przechodząc na grunt prawa podatkowego, należy stwierdzić, że świadczenie nieodpłatne jest korzyścią majątkową w zakresie, w jakim podatnik "zaoszczędził" na wydatkach, które w przeciwnym razie (świadczenia odpłatnego) musiałby ponieść aby uzyskać to świadczenie. Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z § 2 art. 353 Kodeksu cywilnego świadczenie może polegać zarówno na działaniu jak i zaniechaniu (znoszeniu). Świadczenie nieodpłatne może zatem polegać na zezwoleniu przez świadczącego innemu podmiotowi na bezpłatne korzystanie z jego majątku. Takie zachowanie wyczerpuje znamiona umowy użyczenia, uregulowanej w art. 710 - 719 k.c.

Zgodnie z art. 710 k.c. przez umowę użyczenia należy rozumieć zobowiązanie użyczającego do zezwolenia biorącemu na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy, przez czas oznaczony lub nieoznaczony. W tym miejscu jedynie na marginesie należy zauważyć, że w myśl art. 60 k.c. wola osoby dokonującej czynności prawnej może być zasadniczo wyrażona w dowolny sposób, nie budzi zatem wątpliwości, że zawarcie umowy użyczenia może nastąpić w drodze czynności dorozumianych - znoszeniu przez właściciela rzeczy korzystania z niej przez inny podmiot.

Z treści art. 710 k.c. wynika jednoznacznie, że istotą umowy użyczenia jest bezpłatność świadczenia użyczającego, co oznacza, że biorący nie przedstawia w zamian żadnego własnego świadczenia.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie przez organy podatkowe, że skarżąca w okresie od 20 czerwca 2002 r. do 30 kwietnia 2003 r. oddała w Przetwórni do używania własne pomieszczenia produkcyjne, magazynowe i administracyjne, nie uzyskując z tego tytułu dochodów. Tym samym jej zachowanie wyczerpało cechy umowy użyczenia i słusznie zostało zakwalifikowane przez organy podatkowe, jako świadczenie nieodpłatne, które w oparciu o art. art. 13 ust. 1 updp stanowiło przychód Strony. Skarżąca nie uwzględniając tego źródła zaniżyła tym samym wysokość przychodu za 2002 r. Przechodząc do kwestii związanych z postępowaniem dowodowym w niniejszej sprawie, należy wskazać, że organy podatkowe przy dokonywaniu swoich ustaleń faktycznych, opierały się w głównej mierze na dowodach z dokumentów, w tym protokołach kontrolnych. W toku postępowania skarżąca nie przedstawiła w ocenie Sądu okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę zakwestionowania wiarygodności tych dokumentów. Ograniczyła się natomiast jedynie w tym zakresie do polemiki z ustaleniami organów podatkowych, co należy uznać w świetle art. 191 Ordynacji podatkowej za niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem, to wyłącznie organy podatkowe dokonują oceny, czy dana okoliczność została udowodniona w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Oznacza to, że jeżeli strona pragnie zakwestionować te ustalenia, musi wskazać konkretnie uchybienia w procedowaniu tych organów, w świetle prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.

W tym miejscu konieczne jest także odniesienie się do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia przez organy podatkowe art. 122 i 187 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Należy stwierdzić, że w postępowanie podatkowe ma w istocie charakter inkwizycyjny. W myśl bowiem art. 122 Ordynacji, jak rozwijającego go przepisu art. 187 § 1 tej ustawy, to na organach spoczywa ciężar dowodzenia w sprawie, a ponadto, także wyrażony w zasadzie prawdy materialnej, obowiązek wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, co ma oczywiste znaczenie, przy jego ocenie w myśl art. 191 Ordynacji. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się jednak, że obowiązek dowodowy nie ma charakteru nie ograniczonego. Organy podatkowe mają obowiązek poszukiwania dowodów w ramach znanych im związków przyczyno-skutkowych. Natomiast jedynie podatnik, ma pełną wiedzę co do swojej sytuacji finansowej i prawnej, i tym samym może powoływać się na okoliczności, których organy podatkowe znać nie mogą.

Ustalenie, które ze składników majątkowych dotychczasowej Przetwórni zostało wniesionych do skarżącej Spółki w drodze aportu miało podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie z uwagi na istotę sporu między stronami. Konieczne było określenie, w jakim zakresie urządzenia i nieruchomości wniesione aportem do skarżącej spółki były wykorzystywane w dalszym ciągu do prowadzenia działalności przez Przetwórnię. Jak bowiem wynika z zeznań W. B., z dnia [...], zamiarem jego było podzielenie dotychczasowej produkcji przetwórczej między różne podmioty. Nie ulega wątpliwości, że proces ten trwał w czasie i polegał na stopniowym wygaszaniu produkcji dżemów w ramach Przetwórni na rzecz podjęcia produkcji tych przetworów przez nowopowstałą skarżącą spółkę. Jak zeznał W. B. produkcja dżemów przez Przetwórnię w tym okresie trwała nadal z uwagi na wiążące go kontrakty oraz konieczność zużycia gotowych etykiet (zeznania z dnia [...]). Mając na uwadze, że z dokumentacji zgromadzonej przez organy podatkowej wynikało, że całość linii produkcyjnych do wyrobu dżemu została przekazana w drodze aportu skarżącej spółce, zasadny jest wniosek organów podatkowych, że dalsza produkcja Przetwórni odbywała się już na urządzeniach tej spółki. Teza ta znajduje dodatkowe poparcie w ustaleniach, dotyczących ponoszenia przez Przetwórnię nakładów na bieżącą działalność produkcyjną w tym oleju opałowego, wykorzystywanego do zasilania wyparek jak i energii elektrycznej, której zużycie pozostawało na niezmiennym poziomie, w stosunku do okresu, sprzed wyłączenia z Przetwórni linii do produkcji dżemów. Ponadto w dokumentach Przetwórni nie ma wydatków związanych z zakupem materiałów i usług, które związane byłyby z przeniesieniem maszyn, ich instalacją na nowo. Okoliczności tych skarżąca nie kwestionowała.

Odnosząc się do kwestii zeznań świadków zatrudnionych w Przetwórni, należy wskazać, że przepisy Ordynacji podatkowej nie przyznają osobowym źródłom dowodowym szczególnej mocy dowodowej. Są one, w oparciu o wskazany wyżej art. 191 Ordynacji, oceniane na tej samej zasadzie co pozostały materiał dowodowy.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej, że przesłuchane osoby słabo orientowały się w stosunkach majątkowych skarżącej spółki i Przetwórni. Tym samym przydatność tych zeznań, dla ostatecznego rozstrzygnięcia, co do tego, na jakich maszynach W. B. kontynuował swoją działalność w zakresie produkcji dżemów, nie była znaczna.

Odnosząc się do kwestii wyceny uzyskanego przez skarżącą nieodpłatnego świadczenia, należy wskazać na treść art.13 ust. 1 updp.

Mając na uwadze powyższą regulację, należy stwierdzić, że organy podatkowe prawidłowo dokonały wyceny spornego nieodpłatnego świadczenia. Ceny dotyczące udostępnienia lokalu ustalił organ w oparciu o metodę porównawczą, po uśrednieniu cen najmu nieruchomości w kilku miejscowościach pod W., o podobnych cechach co miejsce położenia skarżącej Spółki i Przetwórni. Należy przy tym wskazać, że organ uzyskał te informacje z obiektywnego źródła, jakim było Centralne Biuro Nieruchomości C. Ponadto jak podniósł organ odwoławczy, ustalona cena została ponadto obniżona o 15 %, co obejmowało zróżnicowanie cen najmu w zależności od długości zawartej umowy i konieczności dokonywania przez najemców ewentualnych nakładów.

Co do grupy zarzutów dotyczących naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa procesowego, polegających na niewskazaniu w wydanych decyzjach, że prowadzone przez skarżącego księgi podatkowe były prowadzone nierzetelnie, należy wskazać, że zgodnie z art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej decyzja podatkowa powinna zawierać w sentencji powołanie jedynie materialno-prawnej podstawy zapadłego rozstrzygnięcia. Należy pamiętać, że decyzja administracyjna jest aktem załatwiającym sprawę co do jej istoty, a więc konkretyzującym prawa i obowiązki jej adresata wynikające z określonych norm prawa materialnego. Przedstawienie w sentencji decyzji administracyjnej przepisów jest wyrazem subsumcji ("przyłożeniem") obowiązujących norm prawa do stanu faktycznego sprawy i określenia na tej podstawie skutków prawnych dla adresata decyzji.

Wymaga wskazania, że art. 193 Op, dotyczący oceny rzetelności i niewadliwości ksiąg rachunkowych, będącej zasadniczą przyczyną oszacowania podstaw opodatkowania, został umiejscowiony w rozdziale 11 działu IV Ordynacji podatkowej, zatytułowanego "Dowody". Ma on zatem niewątpliwe charakter procesowy i tym samym nie musi być powoływany w podstawie prawnej rozstrzygnięcia organu podatkowego.

Niemniej jednak zgodzić się należy z stroną skarżącą, że organ w uzasadnieniu decyzji powinien określić, w jakiej części nie uznał prowadzonych ksiąg za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Tym samym nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że przez brak ujęcia wartości nieodpłatnych świadczeń w księgach przez Skarżącą, nie wystąpiły zdarzenia niezgodne z rzeczywistością. Jednak to uchybienie w ocenie Sądu nie ma wpływu na wynik tej konkretnej sprawy, ponieważ po pierwsze w protokole kontroli na stronie 4 organ wskazał na nierzetelność ksiąg w zakresie błędnego księgowania czynszu, po drugie organ nie dokonywał ustalenia wartości nieodpłatnego świadczenia w drodze szacowania na podstawie art. 23 O.p., lecz podstawą rozstrzygnięcia był przepis prawa materialnego w tym przypadku art. 13 ust. 1 updp, po trzecie z treści skargi nie wynika w jaki sposób podnoszone teoretycznie naruszenie powołanego przepisu mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu pomimo błędnej kwalifikacji przez organ odwoławczy, co do rzetelności ksiąg, nie miało to wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. nie narusza prawa materialnego i spełnia wszystkie wymogi procesowe. Wobec czego, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., skargę oddalono jako niezasadną.