Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 1117/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 130
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: par. 8 ust. 6
journal: Dz.U. 2012 poz 488
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu  drogowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska- Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi K. T. na czynność [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisanych do ewidencji kierowców oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga K. T. (dalej: "skarżący") na czynność [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisanych do ewidencji kierowców.

W przebiegu postępowania poprzedzającego złożenie skargi, skarżący w związku ze skierowaniem go przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami z powodu naruszenia przepisów ruchu drogowego, pismem z dnia 3 listopada 2015 r. wezwał ww. organ Policji do usunięcia naruszenia prawa polegającego na błędnym naliczeniu liczby punktów karnych za popełnione wykroczenia drogowe. Skarżący wniósł o weryfikację liczby punktów karnych i ich zmniejszenie o 6 punktów. Powołał się na niezgodność § 8 ust. 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002 r. nr 236, poz. 1998 r. ze zm.) z ustawą Prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. (Dz.U z 2005 r. nr 108, poz. 908 ze zm.; dalej także jako "u.p.r.d.").

W odpowiedzi na wezwanie [...] Komendant Wojewódzki Policji (dalej: "Komendant", "organ") pismem z dnia [...] listopada 2015 r. poinformował skarżącego, że ponowna analiza danych zawartych w ewidencji kierowców wykazała brak podstaw prawnych do weryfikacji i usunięcia punktów przypisanych skarżącemu za popełnione wykroczenia drogowe. Wyjaśnił, że w toku dokonanych ustaleń stwierdzono, iż w okresie od [...] lutego 2014 r. do [...] sierpnia 2014 r. skarżący dopuścił się naruszeń, za które uzyskał 26 punktów. W dniu [...] sierpnia 2015 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji wystosował wniosek o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji z uwagi na przekroczony limit punktów. W ocenie Komendanta, w chwili obecnej nie ma podstaw prawnych do zmniejszenia punktów znajdujących się w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, a tym samym podstaw do anulowania skarżącemu wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. czynność organu Policji polegającą na naliczeniu punktów karnych w sposób nie uwzględniający odbytego w dniu [...] maja 2015 r. szkolenia z powodu naruszenia prawa. Wniósł o uchylenie powyższej czynności organu oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ swoje stanowisko oparł na przepisie § 8 ust. 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruch drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488), którego dyspozycja jest niezgodna z ustawą. Powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych - wyrok NSA sygn. akt: I OSK 885/09 oraz wyrok WSA w Gliwicach sygn. akt: II SA/Gl 26/12 - cytując jego fragment. W wyroku tym wskazano, że skoro przepis art. 130 ust. 3 u.p.r.d. określa kategorycznie jako zasadę, że odbycie określonego szkolenia powoduje zmniejszenie ilości punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego i wskazuje na jeden wyjątek - dotyczący kierowcy o stażu liczonym od daty uzyskania prawa jazdy krótszym niż 1 rok, to uznać należy, że wprowadzenie jakiegokolwiek innego wyjątku od powyższej zasady wymagałoby istnienia przepisu szczególnego rangi ustawowej, ewentualnie przepisu rozporządzenia wydanego na podstawie należytej delegacji ustawowej. Norma wynikająca z przepisu podstawowego, jakim jest § 8 ust. 6 rozporządzenia MSWiA tymczasem poszerza zakres wyłączenia określony powołanym wyżej unormowaniem rangi ustawowej. W ocenie ww. Sądu przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia MSWiA został także wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 130 ust. 4 pkt 5 u.p.r.d. Powołany przepis ustawy zezwala bowiem jedynie na określenie w rozporządzeniu wykonawczym liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia, a nie określania okoliczności, w jakich odbycie takiego szkolenia nie może skutkować zmniejszeniem liczby uzyskanych punktów.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie stwierdzając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, iż skarżący w dniu [...] maja 2015 r. odbył szkolenie w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w [...]. Warunkiem koniecznym do uznania powyższego szkolenia za skuteczne jest aby osoba do niego przystępująca posiadała nie więcej niż 24 punkty w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Tymczasem, jak wynika z materiału zebranego w sprawie pierwsze wykroczenie skarżący popełnił w dniu [...] lutego 2014 r., a ostatnie punktowane wykroczenie skarżący popełnił w dniu [...] sierpnia 2014 r. Tym samym, w okresie niespełna pół roku, skarżący przekroczył dozwoloną przez przepisy prawa liczbę 24 punktów. Dlatego też szkolenie odbyte przez skarżącego nie mogło zostać uznane zgodnie z dyspozycją § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r. gdyż "odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Zdaniem Komendanta powyższy zapis jest jednoznaczny i nie pozostawia wątpliwości, że osoba która przed przystąpieniem do szkolenia dopuściła się naruszeń za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu do ewidencji przekroczyła lub przekroczyłaby 24 punkty nie może skutecznie dokonać odpisu punktów wskutek odbytego szkolenia. Takie stanowisko prezentowane i ugruntowane jest również w licznych wyrokach sądów. Dla przykładu organ przywołał wyroki NSA i WSA podając ich daty i sygnatury.

Odnosząc się do zarzutów skargi Komendant uznał, że nie ma kompetencji do oceniania mocy wiążącej aktu prawnego. Zauważył, że organy, w tym również Policja, uczestniczące w szeroko rozumianym procesie kierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem dopuszczalnego limitu punktów, nie posiadają kompetencji do kwestionowania zgodności przepisu rozporządzenia z przepisem rangi ustawowej, innymi słowy jego konstytucyjności. Są natomiast obowiązane do stosowania przepisów w okresie ich obowiązywania. Legitymację do zakwestionowania konstytucyjności określonej normy posiada dopiero właściwy sąd, jednak dokonana ocena przepisu jest wiążąca jedynie w sprawie, której dotyczyła. Wyroki sądów są istotnym narzędziem kształtującym wykładnię przepisów, w szczególności tych, których brzmienie rodzi uzasadnione wątpliwości. Nie mogą one jednak skutkować odstąpieniem przez organ od stosowania przepisu, który nie został zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny, a tym samym jest normą powszechnie obowiązującą.

Zdaniem Komendanta, przyjęcie odmiennego stanowiska i uznanie, że organ prowadzący ewidencję, w oparciu o wybrane wyroki sądów administracyjnych powinien był odstąpić od stosowania przepisu § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, skutkowałoby naruszeniem zasady wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP w ten sposób, że organ przekroczyłby przyznane mu kompetencje. Postępowanie takie byłoby ponadto wbrew zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Podejmowanie decyzji w oparciu o wybrane wyroki sądów mogłoby prowadzić do odmiennego traktowania obywateli w analogicznych sprawach. Jednocześnie organ podniósł, że w obecnym stanie prawnym § 8 ust. 6 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. nie został uznany za niezgodny z przepisami, zachował swoją moc obowiązującą i jako taki może być podstawą decyzji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, uchyla taki akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Sąd może także w wyroku uznać uprawnienie bądź obowiązek wynikające z przepisów prawa (art. 146 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. skargę na akt lub czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu, w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęcia innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

W sprawie niniejszej uznać należało, że skarżący spełnił te wymogi. Pismem bowiem z dnia [...] listopada 2015 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nieusunięciu z ewidencji punktów przyznanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, pomimo odbycia przez skarżącego szkolenia w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w [...]. Następnie, z uwagi na odmowę spełnienia przez organ tych żądań, skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na odmowę usunięcia przez organ Policji z ewidencji punktów przyznanych skarżącemu za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zauważyć zaś należy, że pismo organu z [...] sierpnia 2015 r., będące przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie, nie zawierało stosownego pouczenia co do możliwości złożenia ewentualnych środków odwoławczych. Dlatego też Sąd rozpoznał skargę pomimo uchybienia przez skarżącego terminu do wystąpienia z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Powyższe uchybienie skarżącego nastąpiło bowiem bez jego winy.

Sąd stwierdza, że pismo właściwego organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w sprawie ustalenia liczby punktów karnych należy traktować jako akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Obliczenie punktów przez organy Policji odbywa się w oparciu o delegację ustawową z art. 130 ust. 4 u.p.r.d. oraz o przepisy wydanego na podstawie tej delegacji rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. poz. 488, zwane dalej "rozporządzeniem MSWiA"). Zgodnie z art. 130 ust. 1 u.p.r.d. w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia MSWiA ewidencję prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Nie budzi wątpliwości, że pismo właściwego Komendanta Wojewódzkiego Policji stanowiące odpowiedź na wniosek o usunięcie, bądź skorygowanie wpisu punktów karnych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest aktem z zakresu administracji publicznej. Dla tej czynności nie jest bowiem przewidziana forma decyzji administracyjnej.

Podstawą prawną kwestionowanej czynności organu są przepisy u.p.r.d. oraz powołanego rozporządzenia MSWiA. Artykuł 130 u.p.r.d. w zakresie dotyczącym rozpatrywanej sprawy stanowi:

1. Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.

2. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty.

3. Kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy.

Na podstawie § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przypisane na podstawie wpisu ostatecznego jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyłaby 24 punkty, a w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy - 20 punktów.

Stosownie do treści § 8 ust. 4 ww. rozporządzenia kierowcy wpisanemu do ewidencji po przedstawieniu przez niego zaświadczenia o odbyciu szkolenia lub otrzymaniu tego zaświadczenia od dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego, właściwy dla miejsca zamieszkania ewidencjonowanego komendant wojewódzki Policji zmniejsza o 6 liczbę posiadanych punktów, odejmując je według kolejności wpisów, począwszy od wpisu odpowiadającego naruszeniu popełnionemu z datą najwcześniejszą, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6. Ustęp 5 stanowi, że liczba punktów odjętych z tytułu odbytego szkolenia nie może być większa od liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego przed jego odbyciem, zaś z ustępu 6 wynika, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24.

Skarżący podnosi niezgodność przepisu § 8 rozporządzenia MSWiA z ustawą Prawo o ruchu drogowym.

W ocenie Sądu regulacja zawarta w ww. przepisie rozporządzenia MSWiA oraz w art. 130 u.p.r.d. jest spójna i służy realizacji celu analizowanych unormowań ustawowych, czyli motywowaniu kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Takie rozumienie powołanych przepisów jest przyjęte w ustalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym, powołanym przez organ. Treść § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia niewątpliwie realizuje cele u.p.r.d., nawet gdyby prezentować pogląd, że literalnie przekracza zakres upoważnienia ustawowego.

Sąd w niniejszym składzie w pełni akceptuje dominujące w orzecznictwie stanowisko, wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 275/10 - Lex nr 745196, z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10 - Lex nr 990279, z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1721/10 - Lex nr 1069603 oraz z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 73/11 – nie publ., że nie jest dopuszczalne zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, na skutek uczestnictwa w szkoleniu, w sytuacji, gdy odbycie szkolenia nastąpiło już po przekroczeniu 24 punktów, wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

Przepis art. 130 ust. 3 u.p.r.d., przewidujący zmniejszenie liczby punktów przez uczestnictwo kierowcy w szkoleniu może dotyczyć tylko takiej osoby, której za naruszenie przepisów ruchu drogowego nie przypisano więcej niż 24 punkty karne. Za takim rozumieniem ww. przepisu przemawia także § 8 ust. 6 rozporządzenia MSWiA stanowiąc, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze nie można dopatrzyć się niezgodności przepisu § 8 ust. 6 rozporządzenia MSWiA z przepisami u.p.r.d., ponieważ przepis wykonawczy odpowiada nie tylko unormowaniom zawartym w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b art. 130 ust. 3 u.p.r.d., lecz także realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 130 ust. 4 ww. ustawy. Odczytywanie zaś przepisów ustawy w ten sposób, że kierowca w drodze odbycia szkolenia mógłby zmniejszyć liczbę punktów karnych po przekroczeniu limitu 24, niweczyłoby możliwość kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji kierowcy, a zatem osiągnięcia celu w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy. Każdorazowo po przekroczeniu limitu 24 punktów karnych kierowca odbywając na własny koszt szkolenie uzyskiwałby zmniejszenie liczby punktów o 6, a zatem stosowanie przez organy środków służących dyscyplinowaniu kierowców i wdrażaniu ich do przestrzegania zasad ruchu drogowego stałoby się bezprzedmiotowe. Nie zostałaby także spełniona funkcja prewencyjna przepisów, które w myśl założenia ustawodawcy winny zapobiegać wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego.

Powyższa wykładnia przepisów u.p.r.d. oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia MSWiA została przyjęta przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 22 marca 2011 r., I OSK 723/10 (Lex 746909), z dnia 31 marca 2011 r., I OSK 1013/10 oraz z dnia 15 marca 2012 r., I OSK 419/11 (Lex 1136703).

Tym samym, Sąd nie podziela poglądu skarżącego, że § 8 ust. 6 rozporządzenia MSWiA został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 130 ust. 4 pkt 5 u.p.r.d. Zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Upoważnienie do wydania rozporządzenia zawarte w art. 130 ust. 4 u.p.r.d. spełnia te wymagania. Według tego przepisu minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia:

1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego;

2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji;

3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3;

4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia;

5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1.

Na gruncie niniejszej sprawy należy stwierdzić, że bezsporny jest fakt odbycia przez skarżącego w dniu 23 maja 2015 r. szkolenia w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w [...]. Poza sporem jest też, że skarżący w okresie od [...] lutego 2014 r. do [...] sierpnia 2014 r. naruszył przepisy ruchu drogowego za które przypisano mu 26 punktów karnych, co zostało uwidocznione w ewidencji kierowców. W tych warunkach szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 u.p.r.d., nie mogło doprowadzić do zmniejszenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, gdyż skarżący odbył je już po przekroczeniu limitu 24 punktów karnych. Oznacza to, że organ prawidłowo odmówił dokonania czynności materialno - technicznej usunięcia punktów z ewidencji.

Należy też podkreślić, że ewidencja punktów, o których mowa w art. 130 ust. 1 u.p.r.d. nie jest celem samym w sobie, lecz ma charakter techniczny – jest syntetycznym wskaźnikiem dokonanych przez danego kierowcę zaewidencjonowanych naruszeń przepisów dotyczących ruchu drogowego i związanych z tym zagrożeń, jakie stwarza dla bezpieczeństwa tego ruchu. Ewidencja ta jest zatem jednym z instrumentów oddziaływania na uczestników ruchu drogowego, mającym na celu realizację celów ustawy Prawo o ruchu drogowym, określonych m.in. w art. 3 i 4 ww. ustawy. Jego skuteczność związana jest z możliwością stosowania sankcji nie tylko karnych, lecz również działań prewencyjnych, o którym mowa w art. 114 ust. 1, art. 124 ust.1 czy art. 135 ust. 1 pkt 1 lit.g w zw. z art. 138 u.p.r.d.

Z tych wszystkich powodów skarga nie mogła doprowadzić do podważenia zgodności z prawem stanowiska organu, zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.