Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 31/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 148  par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Starosta Powiatu G. po ponownym rozpatrzeniu wniosku M. W. – zwanej dalej "skarżącą" z dnia 13 lutego 2014 r. dotyczącego wznowienia postępowania administracyjnego, w wyniku którego została wydana decyzja przez ww. Starostę z dnia [...] r., nr [...] o pozwoleniu na budowę F. W. G. odmówił wznowienia postępowania.

W uzasadnieniu postanowienia Starosta wskazał, że w dniu 2 grudnia 2013 r. wpłynął do Starostwa Powiatowego w G. wniosek skarżącej w sprawie "udostępnienia pozwolenia na budowę farmy wiatrowej G. oraz planów tej inwestycji w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej". Wniosek natomiast o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie wpłynął do Starostwa dnia 17 lutego 2014 r. Nadto Starosta powołał się na materiały przesłane przez inwestora G. P.-F. W. sp. z o.o., z których wynika, iż skarżąca miała wiedzę, iż na sąsiedniej działce "prowadzone będą inwestycje budowlane (budowa farmy wiatrowej)" jeszcze we wcześniejszej dacie (kopia pisma skarżącej z dnia 4 października 2013 r.). W oparciu o takie ustalenia organ I instancji uznał, iż nie został dotrzymany termin 1 miesiąca wynikający z art. 148 § 1 i 2 K.p.a. obowiązujący przy składaniu wniosku o wznowienie postępowania.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła skarżąca, zarzucając naruszenie art. 7 i 8 K.p.a poprzez niepodjęcie w sprawie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w szczególności poprzez niepodjęcie przez organ czynności mających na celu wyjaśnienie, kiedy skarżąca dowiedziała się o decyzji, której dotyczy wniosek, w szczególności czy miało to miejsce w dniu 31 stycznia 2014 r. podczas jej wizyty w Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w B., art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu przed wydaniem postanowienia, art. 80 K.p.a. w zw. z art. 81 K.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz nieprawidłowe uznanie, że skarżąca nie dotrzymała terminu jednego miesiąca obowiązującego przy składaniu wniosku o wznowienie postępowania w przypadku, gdy strona wskazała, iż o decyzji, której dotyczy wniosek, dowiedziała się w dniu 31 stycznia 2014 r. podczas wizyty w RDOŚ w B.. Nadto podniesiono, iż postanowienie zostało wydane przed uprawomocnieniem się decyzji Wojewody z dnia [...]r. i wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, przeprowadzenia rzetelnego postępowania wyjaśniającego w sprawie i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ przywołując przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wznowienia postępowania administracyjnego oraz powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że skarżąca dowiedziała się o decyzjach dotyczących budowy F. W. G. gmina R. C. w dniu przybycia do siedziby Starostwa Powiatowego w G. i złożenia wniosku "o udostępnienie pozwolenia na budowę fermy wiatrowej G. oraz planów tej inwestycji w ramach ustawy o dostępie do inwestycji publicznych" tj. w dniu 2 grudnia 2013 r. Wszelkie odmienne twierdzenia skarżącej wyrażone we wnioskach o wznowienie postępowań oraz w późniejszych pismach, również w złożonym zażaleniu na postanowienie nie są poparte żadnymi dowodami i w ocenie organu II instancji mają na celu bezskuteczną próbę wykazania, iż termin został dochowany. Na okoliczność udostępnienia skarżącej żądanych dokumentów została sporządzona notatka na jej wniosku przez pracownika organu I instancji w osobie Kierownika, który osobiście w tym dniu udostępniał żądane dokumenty, a która to notatka jest wystarczającym dowodem na to, iż wniosek zrealizowano. Zdaniem Wojewody nie można zgodzić się z twierdzeniem, iż organ winien uczynić wzmiankę "zapoznałam się w dniu", "okazano w dniu", czy "udostępniono w dniu". W związku z tym nie było konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie daty, w której strona dowiedziała się o decyzji, czego domaga się w zażaleniu pełnomocnik strony, a zatem nie doszło do naruszenia art. 7, 8 i 10, a także 80 i 81 K.p.a. W odniesieniu do podniesionej w zażaleniu kwestii nieprawomocności decyzji Wojewody organ zaznaczył, iż Kodeks postępowania administracyjnego nie zna terminu prawomocności decyzji. Mowa jest jedynie o decyzjach ostatecznych. Ani przepisy procedury administracyjnej, ani też postępowania przed sądami administracyjnymi nie przewidują, że samo wniesienie skargi na decyzję wstrzymuje jej wykonanie, a zatem organ był uprawniony do ponownego rozstrzygania w sprawie. Z akt spraw [...], [...], [...] wynika, że skargi na decyzje w terminie nie zostały wniesione.

Na marginesie organ odwoławczy wskazał, iż skarżąca w swoim wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w żaden sposób nie wykazała również swojego interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 K.p.a. Przymiot strony postępowania wywodzi jedynie z faktu najbliższego sąsiedztwa inwestycji, nie powołuje jednak żadnych konkretnych norm prawnych wskazujących, iż zasada dobrego sąsiedztwa została naruszona i inwestycja będzie negatywnie oddziaływała na jej nieruchomość.

W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

Orzeczeniom tym skarżąca zarzuciła:

1. rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 K.p.a. i art. 8 K.p.a. poprzez niepodjęcie w sprawie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w szczególności poprzez niepodjęcie przez organ czynności mających na celu wyjaśnienie, kiedy skarżąca dowiedziała się o decyzji, której dotyczy wniosek, w szczególności czy miało to miejsce w dniu 31.01.2014 r. podczas jej wizyty w Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w B.;

2. rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu przed wydaniem postanowienia, w tym niepoinformowanie skarżącej o otrzymaniu od inwestora inwestycji, tj. G. P. –F. W. Sp. z o.o. materiałów mających wpływ na treść orzeczenia oraz poprzez nieumożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed jej wydaniem;

3. rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 80 K.p.a. w zw. z art. 81 K.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz nieprawidłowe uznanie, że skarżąca nie dotrzymała terminu jednego miesiąca obowiązującego przy składaniu wniosku o wznowienie postępowania w przypadku, gdy strona wskazała, iż o treści decyzji, której dotyczy niniejszy wniosek, dowiedziała się w dniu 31.01.2014 r. podczas wizyty w Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w B.;

4. rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 K.p.a., w zw. z art. 80 K.p.a. oraz art. 12 § 1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnikliwego postępowania dowodowego w sprawie, co skutkowało błędną oceną stanu faktycznego sprawy i wydaniem postanowienia w skarżonym kształcie;

5. rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 28 K.p.a. poprzez uznanie, iż skarżąca nie posiada interesu prawnego;

6. rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 148 § 2 K.p.a., poprzez jego błędną interpretację, a także błędne zastosowanie oraz uznanie, iż skarżąca niedotrzymała określonego prawem terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub naruszenia innych przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd ma możliwość uwzględnienia skargi także ze względu na inne uchybienia, niż podniesione przez stronę w skardze, ponieważ sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, gdyż zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Przechodząc do rozważań w zakresie dokonanej przez Sąd oceny w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadą prawną. Przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania zostały wyczerpująco wyliczone w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 K.p.a. Należy do nich m.in. wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. sytuacja, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jest to przy tym przesłanka, która może stanowić podstawę do wznowienia postępowania wyłącznie na żądanie strony (art. 147 K.p.a.). Stosownie do art. 148 K.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1), przy czym w przypadku, gdy żądanie oparte jest na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., termin ten biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2).

Zauważyć trzeba, że wniesienie przez stronę podania o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie wszczyna automatycznie postępowania wznowieniowego. Zgodnie z art. 149 § 1 K.p.a. o wznowieniu postępowania właściwy organ rozstrzyga bowiem w drodze postanowienia, którego wydanie, w myśl art. 149 § 2 K.p.a., stanowi dopiero podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Wydanie postanowienia w kwestii wznowienia odbywa się w tzw. fazie wstępnej postępowania, która ma charakter formalny. Na tym etapie organ nie może oceniać, czy wskazane przez stronę przyczyny wznowienia faktycznie wystąpiły. Ta kwestia podlega bowiem ocenie dopiero w fazie rozpoznawczej, następującej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Czynności podejmowane przed wszczęciem postępowania nie są bowiem czynnościami procesowymi dokonywanymi w ramach postępowania administracyjnego, wobec czego w ich granicach nie mieści się ewentualne prowadzenie postępowania wyjaśniającego w kwestii posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony postępowania. Z tego względu, w razie powoływania się we wniosku o wznowienie na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, ustalenia w zakresie interesu prawnego skarżącej i badania jej legitymacji procesowej w sprawie zakończonej ostateczną decyzją mogą być dokonywane dopiero we wznowionym postępowaniu, po jego formalnym wszczęciu postanowieniem, o którym mowa w art. 149 § 1 K.p.a. Brak przymiotu strony wnoszącej podanie o wznowienie postępowania administracyjnego stanowi niewątpliwie negatywną przesłankę podmiotową przesądzającą o jego niedopuszczalności, jednakże wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania z przyczyn podmiotowych należy ograniczyć tylko do przypadków, gdy jednostka żądająca wszczęcia postępowania nie powołuje się na interes prawny. Dotyczy to zatem takich sytuacji, gdy brak przymiotu strony jest oczywisty i wynika wprost z twierdzeń zawartych w podaniu. Jeżeli jednak podmiot składający podanie twierdzi, że posiada przymiot strony i powołuje się na przysługujący mu interes prawny, który w jego odczuciu został naruszony, to nie ma podstaw do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania z uwagi na brak przymiotu strony. Negatywna ocena kwestii posiadania przez wnoszącego podanie o wznowienie przymiotu strony, wobec jego jednoznacznych twierdzeń, że przymiot taki posiada, nie może nastąpić we wstępnej i z natury formalnej fazie postępowania (por. E. Mzyk, Wznowienie postępowania administracyjnego, Warszawa-Zielona Góra 1994, s. 49 i 50). Ustalenie, czy sprawa dotyczy interesu prawnego jednostki, może nastąpić wyłącznie w toku postępowania, przy zapewnieniu jej udziału w czynnościach tę kwestię wyjaśniających. Rozpoznanie interesu prawnego poza postępowaniem, bez zapewnienia czynnego udziału jednostki, jest sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawnego, którego wartością jest prawo do procesu, a zatem prawo do obrony w trybie regulowanym przepisami prawa (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, wyd. C.H. Beck 2009, Informatyczny system prawny NetLegalis, uwaga 6 do art. 149 K.p.a.; tak również WSA w Rzeszowie w wyroku z 11.01.2006 r., II SA/Rz 56/05, publ. LexPolonica nr 2133003).

Biorąc pod uwagę powyższe zgodzić się należy ze skarżącą, że rozważania organu II instancji dotyczące niewykazania przez nią interesu prawnego były niezasadne, tym niemniej naruszenie prawa w tym zakresie nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ zgodzić się należy z organami, że skarżąca złożyła podanie o wznowienie postępowania z naruszeniem terminu wskazanego w art. 148 § 2 K.p.a. Podstawą faktyczną wydania w niniejszej sprawie przez organ I instancji postanowienia o odmowie wznowienia postępowania było bowiem ustalenie, że wniesienie przez skarżącą podania o wznowienie postępowania, opartego o przepis art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., nastąpiło z uchybieniem jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a. Organ odwoławczy w pełni podzielił to stanowisko. Podkreślić należy, że zbadanie zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego jest bezwzględnym obowiązkiem organu, albowiem wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia przez stronę terminu do złożenia wniosku, stanowiłoby rażące naruszenie prawa jako godzące w zasadę ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z 6.07.2006 r., II OSK 976/2006, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uwzględniając materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, za prawidłowe należało uznać stanowisko organów w kwestii wykładni przepisu art. 148 § 2 K.p.a. i zawartego w nim pojęcia "dowiedzenia się o decyzji". W ocenie Sądu, w świetle art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie budzi wątpliwości, że za dzień dowiedzenia się przez stronę o decyzji uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami istotnymi tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi, jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. Jak zasadnie wskazuje się w orzecznictwie, zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy, (por. wyroki NSA: z 6.05.2009 r., II OSK 714/08, LEX nr 574438; z 14.10.1999 r., IV SA 1662/97, LEX nr 48730; z 19.08.2010 r., II OSK 1296/09, LEX nr 746450; z 9.09.2011 r., II OSK 2407/10 LEX nr 1069058 i powołane tam orzecznictwo).

Ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a., spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Teza ta znajduje swoje odzwierciedlenie w utrwalonym i zgodnym w tym zakresie orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i wojewódzkich sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z 16.05.2008 r., II OSK 510/07, LEX nr 505314). Tym samym strona występująca z wnioskiem o wznowienie postępowania powinna zadbać o dowody potwierdzające datę dowiedzenia się przez nią o istnieniu przesłanki do wznowienia, (por. wyrok WSA w Warszawie z 8.12.2010 r. VII SA/Wa 1690/10, LEX nr 760039, wyrok WSA w Warszawie z 21.02.2012 r., VII SA/Wa 1954/11 LEX nr 1139818, wyrok NSA z 16.10.1998 r., III SA 2802/97, LEX nr 34954). W tym zakresie bowiem zachowanie przez stronę terminu musi być udowodnione, a nie jedynie uprawdopodobnione, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H.Beck, Warszawa 2011, s. 572-573).

Organ ma zatem obowiązek dokonania weryfikacji twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności, a następnie dokonania oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów.

Przekładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżąca dowiedziała się o treści decyzji najpóźniej w dniu [...] r., co wynika wprost z treści notatki urzędowej z tego dnia. W tej dacie skarżącej udostępniono skarżącej dokumentację dotyczącą budowy F. W. G.., zatem niewątpliwie również decyzje, których dotyczył jej wniosek o wznowienie postępowania z dnia 13 lutego 2014 r. Nie można uznać za wiarygodne twierdzeń skarżącej, że nie udostępniono jej w tej dacie ww. dokumentacji. Jednym z argumentów skarżącej w tym zakresie było to, że przedmiotowa notatka urzędowa pochodzi z daty późniejszej, niż data złożenia wniosku, tj. 2 grudnia 2013 r. Tymczasem zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782) wynika, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W niniejszej sprawie nastąpiło to 15 dnia od złożenia wniosku. Podkreślić bowiem trzeba, że organ rzadko jest w stanie udostępnić żądaną informację natychmiast po złożeniu wniosku w tym zakresie, więc udostępnienie jej po upływie 15 dni nie jest niczym niezwykłym, przesądzającym o nieprawdziwości notatki urzędowej sporządzonej w niniejszej sprawie. Nie jest również konieczne, zgodnie z przepisami cyt. ustawy o dostępie do informacji publicznej, potwierdzanie przez wnoszącego wniosek faktu udostępnienia mu żądanej dokumentacji. Wystarczającym dowodem jest w tym zakresie notatka urzędowa.

Ponadto należy wskazać, że o fakcie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę skarżąca wiedziała już w dacie składania ww. wniosku o udostępnienie informacji publicznej, tj. 2 grudnia 2013 r., co wynika wprost z treści tegoż wniosku, w którym skarżąca wnosiła "o udostępnienie pozwolenia na budowę farmy wiatrowej G.". Z treści wniosku wynika bezspornie, że skarżąca wiedziała o fakcie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tej konkretnej inwestycji, przy czym, co szczególnie istotne, znała nawet jej nazwę. W odmiennym przypadku, gdyby skarżąca znała jedynie, na co się powołuje, ogólne plany powstania elektrowni wiatrowej, użyłaby jedynie ogólnego sformułowania, że jej wniosek dotyczy elektrowni wiatrowej planowanej w miejscowości G., a nie wprost nazwy wynikającej z treści decyzji, tj. F. W. G..

Biorąc pod uwagę ponadto treść listu skarżącej z dnia 4 października 2013 r. adresowanego do H. i A. B. można stwierdzić, że skarżąca wiedziała o wydaniu decyzji już w tej dacie. Z ww. listu wynika, że skarżąca wiedziała wówczas o tym, że "będą prowadzone inwestycje budowlane (budowa farmy wiatrowej)".

Biorąc pod uwagę powyższe słusznie organy uznały, że skarżąca złożyła podanie o wznowienie postępowania z naruszeniem terminu wskazanego w art. 148 § 2 K.p.a. i zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy art. 7, art. 8, art. 80, art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 12 § 1 K.p.a. były niezasadne.

Również zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niedoinformowanie skarżącej o zapoznaniu się przez organ z treścią jej listu z dnia 4.10.2013 r. nie był zasadny. Przede wszystkim skarżąca jako jego autorka znała jego treść. Po drugie, jak się powszechnie przyjmuje, zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (vide np. wyrok WSA w Kielcach z 8.05.2014 r., II SA/Ke 255/14, LEX nr 1467823).

Niezrozumiały jest zarzut przedwczesności postanowienia organu I instancji związany z "prawomocnością" decyzji Wojewody [...] z [...] r. Decyzja ta uchylała decyzję Starosty G. z [...] r. odmawiającą wznowienia postępowania w analizowanej sprawie. Decyzja organu II instancji była ostateczna (nie była natomiast jeszcze prawomocna, jak wskazuje skarżąca). Zgodnie z art. 16 § 1 K.p.a., decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych ustawach (§ 2). Decyzją nieostateczną co do zasady jest decyzja wydana przez organ I instancji, natomiast decyzją ostateczną co do zasady jest wydana przez organ II instancji na skutek wniesienia przez stronę zwykłego środka prawnego jakim jest odwołanie. Od decyzji ostatecznych należy odróżnić decyzje prawomocne. Prawomocne są te decyzje, od których nie przysługuje skarga do sądu, jak też decyzje, co do których sąd oddalił skargę. Odwołanie jest środkiem bezwzględnie suspensywnym, co oznacza że jego wniesienie wstrzymuje wykonanie decyzji. Natomiast skarga do sądu administracyjnego nie ma charakteru bezwzględnie suspensywnego co oznacza, że jej wniesienie nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji (vide wyrok WSA w Białymstoku z 25.02.2014 r., II SA/Bk 984/13, LEX nr 1513273). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organ I instancji był władny wydać w dniu [...] r. zaskarżone postanowienie i nie naruszył wskutek tego żadnych przepisów.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.