Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1102/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 71  ust. 1 pkt 1  lit. d  art. 104b  ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art. 107  par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Sędziowie WSA Janusz Walawski (spr.), Anna Mierzejewska, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2011 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną od dnia rejestracji oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania K. W. od decyzji Starosty O. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] orzekającej o uznaniu ww. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji, tj. od dnia [...] stycznia 2011 r. i o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, działając na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.).

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał m. in., że organ pierwszej instancji odmowę przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych uzasadnił niespełnieniem przez ww. warunku legitymowania się w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, 365 dniowym okresem uprawniającym do zasiłku dla bezrobotnych, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania legitymuje się co najmniej 365 dniami zatrudnienia lub okresami równorzędnymi okresowi zatrudnienia i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a – 105. Do kresów tych zalicza się m. in. okres prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, jeżeli za okres ten opłacana była składka na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, przy czym podstawę tej składki stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że K. W. podlegała ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w okresie od dnia [...] października 2007 r. do dnia [...] maja 2010 r. i za okres ten zostały opłacone składki, których podstawę wymiaru stanowiła kwota przekraczająca minimalne wynagrodzenie za pracę. Składki na Fundusz Pracy zostały opłacone za okres od dnia [...] listopada 2009 r. do dnia [...] lutego 2010 r., a w okresie od dnia [...] marca 2010 r. do dnia [...] maja 2010 r., nie były opłacone gdyż skarżąca jako osoba powyżej 55 roku życia była zwolniona z ich opłacenia. Okres ten, ze względu na brak opłaconej składki na Fundusz Pracy nie może być zaliczony do okresów uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych (...).

K. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciła, że została wydana z naruszeniem przepisów postępowania tj.:

1) art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a w szczególności pominięcie zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. Inspektorat w O. znak [...] oraz na dowolnej ocenie materiału dowodowego wyrażającej się w szczególności na pominięciu okoliczności stwierdzonych w powyżej określonym zaświadczeniu, pomimo tego, że dokument ten ma moc dokumentu urzędowego, z czym wiąże się domniemanie istnienia faktów w nim stwierdzonych, co w konsekwencji doprowadziło organ odwoławczy do uznania, że składki na Fundusz Pracy w okresie od dnia [...] marca 2010 r. do dnia [...] maja 2010 r. nie były opłacane;

2) art. 10 § 1 Kpa, poprzez nie zapewnienie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego;

3) art. 8 i art. 107 § 2 i 3 Kpa, poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na niewyjaśnienie, z jakich przyczyn organ odwoławczy pominął dowód z powyżej określonego zaświadczenia, a także przez zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zbyt ogólnych twierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie jak organ interpretuje wyjątek od konieczności uiszczenia składek na Fundusz Pracy, ustanowiony w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit a) w zw. z art. 104b ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Skarżąca zarzuciła również, że naruszone zostały przepisy prawa materialnego tj.:

1) art. 71 ust. 1 pkt 1 lit. a) i d) w zw. z art. 104b ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji jego niezastosowanie;

2) art. 71 ust. 2 pkt 4 powyżej określonej ustawy, poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie okoliczności, że składki na Fundusz Pracy za okres do dnia [...] marca 2010 r. do dnia [...] maja 2010 r. zostały opłacone, co łącznie z pozostałymi okresami za które składki zostały opłacone z przedmiotowego tytułu uprawnia do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.),sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę.

W ocenie organu, skarżąca nie spełniła warunku określonego w powyżej przytoczonym przepisie, gdyż udokumentowała łączny okres 334 dni zatrudnienia uprawniający do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Zdaniem Sądu, organ nie uzasadnił swojego twierdzenia, a tym samym naruszył art. 107 § 3 Kpa i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdza, że w spornym okresie skarżąca nie opłacała składek na Fundusz Pracy. Stwierdzenie to jest nieuprawnione, gdyż skarżąca składki te opłaciła w wymaganym terminie, jednakże zostały one jej zwrócone, ponieważ nie miała obowiązku ich opłacania, co legitymizuje art. 104b ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Zdaniem Sądu, organ rozpoznając ponownie sprawę powinien w uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawić argumenty, dlaczego stwierdził, że skarżąca nie spełniła warunków określonych w przepisie prawa materialnego, który stanowił podstawę materialno – prawną zaskarżonej decyzji. Organ powinien zająć stanowisko, czy uiszczenie składek na Fundusz Pracy, nawet niezależnie opłaconych, stanowi przeszkodę do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Dopiero wtedy, Sąd będzie mógł ocenić, czy dokonana przez organ interpretacja przedmiotowego przepisu jest prawidłowa.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnemu (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją w całości albo w części.

Mając na uwadze dyspozycję zawartą w powyżej przytoczonym przepisie, Sąd na podstawie tego przepisu, orzekł jak sentencji wyroku.

Na podstawie art. 152 powołanej powyżej ustawy, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.