Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 84/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 149 par. 1 pkt 1 i 3, art. 200
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 1 ust. 1, art. 2, art. 3,   art. 4 ust. 1,art. 5 ust. 2,art. 16 ust. 1, art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Dyrektora Regionalnego Szpitala w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Regionalnego Szpitala w K. do rozpoznania wniosku skarżącego S. K. z dnia 27 kwietnia 2016 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Dyrektora Regionalnego Szpitala w K. na rzecz skarżącego S. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

S. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., skargę na bezczynność Dyrektora Regionalnego Szpitala w K., zwanego dalej również "organem", w sprawie rozpatrzenia jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Z akt sprawy wynika, że skarżący pismem z dnia 27 kwietnia 2016 r. zwrócił się do Dyrektora Regionalnego Szpitala w K. o udzielenie informacji publicznej w następującym zakresie:

1) Czy lekarz M. H. jest zatrudniony w Regionalnym Szpitalu w K.?

2) Jeśli tak, to jaka jest forma zatrudnienia – kontrakt, umowa o pracę, umowa – zlecenie, umowa o dzieło, czy jeszcze inna forma zatrudnienia?

3) Na jakim stanowisku zatrudniony jest ten lekarz, jaki jest zakres jego czynności, zadań i obowiązków na zajmowanym stanowisku, od kiedy trwa jego zatrudnienie i ile wynosi jego wynagrodzenie w wymiarze brutto i netto?

We wniosku skarżący wskazał, że szpital realizuje zadania w zakresie dobra publicznego, więc jego zdaniem żadne aspekty jego działalności nie mogą być objęte wybiórczo traktowaną tajemnicą, w tym wypadku dotyczącą zatrudnienia i wynagrodzenia osoby publicznej, jaką jest poseł M. H. Co prawda art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r, poz. 2058 ze zm.), zwana dalej również "u.d.i.p.", mówi o tym, że prawo do informacji publicznej podlega pewnym ograniczeniom, to jednak ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne lub mające związek z pełnieniem tych funkcji.

W odpowiedzi na wniosek, Dyrektor Regionalnego Szpitala w K., pismem z dnia 9 maja 2016 r. odmówił udostępnienia żądanych informacji, w oparciu o art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922), dalej również jako "u.o.d.o." i art. 5ust. 2 u.d.i.p.

Pismem z dnia 16 maja 2016 r. S. K. zwrócił się do Dyrektora Szpitala Regionalnego w K. o wydanie decyzji w niniejszej sprawie, na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p.

Powołując się na art. 68 ust. 1 Konstytucji RP oraz przepisy ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej wyjaśnił, że nie ulega wątpliwości, iż Regionalny Szpital w K. jako samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej wykonuje zadania publiczne w zakresie ochrony zdrowia. Według art. 55 ust. 1 pkt 1 ustawy o działalności leczniczej, podmiot ten może uzyskiwać środki finansowe z odpłatnej działalności leczniczej. Umowy o udzielanie tych świadczeń zawiera z kolei ze świadczeniodawcami również Narodowy Fundusz Zdrowia, dysponujący środkami publicznymi określonymi w art. 116 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku - o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U z 2008 r., nr 164, poz. 1027 ze zm.). W świetle powyższego, jak wywodził skarżący, uzasadnione jest przekonanie, że także szpital ten w zakresie, w jakim korzysta ze środków publicznych, jako podmiot wykonujący zadania publiczne i dysponujący majątkiem publicznym jest podmiotem zobowiązanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji stanowiących informację publiczną.

Skarżący wskazał w piśmie z dnia 16 maja 2016 r., że załatwienie sprawy z jego wniosku z dnia 27 kwietnia 2016 r. na podstawie u.d.i.p. powinno nastąpić:

- poprzez udzielenie informacji w drodze czynności materialno-technicznej zgodnie z wnioskiem (art. 7 ust. 1 pkt 2 u.i.d.p.),

- poprzez odmowę udzielenia informacji albo poprzez umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych w przywołanej ustawie, w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p.),

- poprzez poinformowanie wnioskodawcy, iż żądana informacja nie znajduje się w dyspozycji podmiotu, do którego wniosek został skierowany.

Dalej skarżący podniósł, że czynności tych organ powinien dokonać, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

W niniejszej sprawie jego wniosek nie został załatwiony w sposób określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Dyrektor Szpitala na podstawie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej mógł odmówić udostępnienia informacji publicznej, ale tylko w formie decyzji administracyjnej, czego nie uczynił wystosowując lakoniczne pismo z dnia 9 maja 2016 r., odmawiające przekazania żądanych przez niego danych.

Dodatkowo skarżący S. K. wniósł o udzielenie informacji o zatrudnieniu M. H. w Szpitalu Regionalnym w K. w okresie od [...] r., tj. w okresie w którym pełni on funkcję posła na Sejm RP. Jednocześnie wniósł o przedstawienie dokumentów potwierdzających formę zatrudnienia M. H. w k. szpitalu jako informacji publicznej.

Pismem z dnia 25 maja 2016 r. Dyrektor Regionalnego Szpitala w K. podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 9 maja 2016 r. i ponownie odmówił udzielenia żądanych informacji. Argumentował, że w ocenie szpitala żądane informacje dotyczące zatrudnienia i wynagrodzenia lekarza M. H. nie stanowią informacji publicznej i podlegają ochronie w oparciu o przepis art. 23 u.o.d.o.

Zdaniem Dyrektora Regionalnego Szpitala w K. w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, właściwą formą rozpatrzenia wniosku jest pismo informujące o niemożności udzielenia żądanej informacji, stąd szpital nie miał obowiązku wydania decyzji administracyjnej w tej sprawie. Organ podkreślił, że w jego ocenie informacje dotyczące osoby zatrudnionej w szpitalu nie mieszczą się w katalogu, o którym mowa w art. 1 ust.1 u.d.i.p.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. K. przytoczył argumentację odnoszącą się do obowiązków Regionalnego Szpitala w K., jako podmiotu dysponującego informacją publiczną. Podniósł, że w jego ocenie nie ulega wątpliwości, iż dyrektor tej jednostki dysponuje żądanymi informacjami, a skoro odmawia ich udzielenia, to powinien wydać decyzję administracyjną.

Skarżący, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że sądowa kontrola odmowy udostępnienia informacji publicznej nie może być iluzoryczna i w związku z tym musi być prowadzona w oparciu o dokumenty źródłowe. W takich przypadkach organ musi szczegółowo określić, biorąc pod uwagę podstawy ochrony danych osobowych i tajemnicy przedsiębiorcy, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Do odmowy udzielenia informacji nie wystarczy zatem ogólnikowe wskazanie, że wnioskowane dane objęte są tajemnicą przedsiębiorcy lub ochroną danych osobowych. Odmowa musi odnosić się do konkretnych, ujętych w decyzji administracyjnej, przyczyn utajnienia określonych informacji.

Skarżący podniósł, że pisma organu z dnia 9 maja i 25 maja 2016 r. nie spełniają tych wymagań, są ogólnikowe i ograniczają się do podania podstawy prawnej, nie wskazując z czego organ wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie.

Końcowo skarżący wskazał, że istotnym jest, iż żądane dane dotyczą okresu pełnienia przez M. H. funkcji publicznej posła i są w pewnym stopniu związane z pełnieniem przez niego funkcji, bowiem wątpliwym jest, żeby Dyrektor Regionalnego Szpitala w K. zatrudnił go, ponosząc koszty jego zatrudnienia, gdyby M. H. nie był posłem.

W ocenie skarżącego żądane dane nie są danymi wrażliwymi, a ponadto w swoich pismach organ nie wykazał, czy wystąpił do osoby, której informacje dotyczą o wyrażenie zgody na ich udostępnienie, chociaż w tym przypadku brak zgody nie może być przyczyną odmowy udostępnienia informacji, skoro odnoszą się one do osoby pełniącej funkcję publiczną.

Skarżący wniósł o zobowiązanie Dyrektora Regionalnego Szpitala w K. do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Szpitala w K. wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że informacja dotycząca zatrudnienia i wynagrodzenia M. H. nie stanowi informacji publicznej i podlega ochronie na podstawie art. 23 u.o.d.o. Skoro tak, to nie miał obowiązku wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, bowiem właściwą formą rozpatrzenia wniosku było pismo informujące o niemożności udzielenia żądanej informacji.

Bezspornym jest w ocenie organu, że Regionalny Szpital w K. jako samodzielny publicznych zakład opieki zdrowotnej, w zakresie, w jakim korzysta ze środków publicznych, jako podmiot wykonujący zadania publiczne i dysponujący majątkiem publicznym, jest podmiotem zobowiązanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., do udzielenia informacji publicznej

Organ wyjaśnił jednak, że w przedmiotowej sprawie kluczowym jest brzmienie art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Informacje objęte wnioskiem, dotyczące osoby zatrudnionej w szpitalu nie mieszczą się w tym katalogu, są one bowiem związane z konkretną osobą.

W konsekwencji zarzut bezczynności jest niezasadny, bowiem organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na pisma wzywające do udzielenia informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr z 2016 r. poz. 1066), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

Rozpoznając sprawę według powyższego kryterium należało uznać, że skarga jest zasadna.

Tryb i zasady udzielania informacji publicznej regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.).

W myśl art. 1 ust. 1 u.i.d.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie w niej określonych. Na podstawie art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej". Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Zgodnie z art. 3 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do:

1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego;

2) wglądu do dokumentów urzędowych;

3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów.

Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych.

Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.)

W przypadku złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej podmiot zobowiązany, po rozpatrzeniu wniosku winien niezwłocznie – nie dłużej niż w terminie 14 dni udostępnić żądane informacje bądź odmówić ich udzielenia wraz z pisemnym uzasadnieniem, ewentualnie – w przypadku stwierdzenia, że nie stanowią one informacji publicznej – poinformować o tym wnioskodawcę. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.i.d.p. odmowa udzielenia informacji publicznej przez organ administracji publicznej następuje w drodze decyzji. Na podstawie art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio.

Art. 5 u.i.d.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Ograniczenie dostępu do informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej nie oznacza zatem tego, że informacja taka nie posiada waloru informacji publicznej, ale że dostęp do tej informacji jest ograniczony, z uwagi na istnienie regulacji szczególnych, między innymi tych, które nakazują ochronę danych osobowych.

Przekładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należało przyznać rację skarżącemu, który domagał się od Dyrektora Regionalnego Szpitala w K. wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji, w przypadku gdyby organ uznał, że dostęp do nich podlega reglamentacji.

Żądaniem skarżącego zostały objęte informacje dotyczące lekarza M. H., związane z jego zatrudnieniem w Regionalnym Szpitalu w K., w tym również formą zatrudnienia, zakresem obowiązków oraz wynagrodzeniem.

Udzielając odpowiedzi na tak zadane pytania organ pismem z dnia 9 maja 2016 r. uznał, że informacje te nie stanowią informacji publicznej, a w rozwinięciu tego stanowiska w piśmie z dnia 25 maja 2016 r. wyjaśnił, że żądane informacje nie mieszczą się w definicji zawartej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., stąd też nie miał obowiązku wydania decyzji administracyjnej.

Stanowisko powyższe jest oczywiście błędne. Jak słusznie zauważył sam organ w odpowiedzi na skargę, Regionalny Szpital w K. jako jednostka udzielająca świadczeń z zakresu opieki zdrowotnej, w zakresie, w jakim korzysta ze środków publicznych, jako podmiot wykonujący zadania publiczne i dysponujący majątkiem publicznym, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Wbrew twierdzeniom organu każda informacja odnosząca się do ponoszonych wydatków, o ile dotyczą one mienia publicznego, jest informacją publiczną. Informacją taką są również dane odnoszące się do wysokości środków wydatkowanych na wynagrodzenia zatrudnionych w jednostce pracowników, czy formy ich zatrudnienia. Dostęp do tych informacji może być jednak ograniczony ze względu na ochronę prywatności osób fizycznych zatrudnionych na stanowiskach pomocniczych (obsługa biurowa, informatyczna, utrzymanie czystości itp.), to jest takich, które w zakładzie pracy nie zajmują stanowisk i nie pełnią funkcji związanych z dysponowaniem majątkiem publicznym. W odniesieniu do takich osób, jak już wyżej wskazano, zastosowanie ma art. 5 ust. 2 u.d.i.p., która to regulacja pozwala na odmowę udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie, w jakim odnoszą się one do chronionej sfery prywatności pracownika.

Odmowa udzielenia informacji stosownie do art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1 u.i.d.p. powinna przybrać postać decyzji, w uzasadnieniu której organ winien wyjaśnić z jakich względów odmawia udzielenia informacji. W szczególności – jeżeli w ocenie organu zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., decyzja winna zawierać przekonujące i poddające się weryfikacji uzasadnienie.

Pismo, którym organ odmówił udzielenia skarżącemu informacji nie spełnia powyższych wymagań. Przede wszystkim nie wynika z niego, aby osoba, której dotyczyło żądanie nie pełniła w Regionalnym Szpitalu w K. funkcji publicznych. Należy również zauważyć, że wniosek skarżącego zawierał kilka żądań i organ powinien szczegółowo odnieść się do każdego z nich. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że z niewiadomych przyczyn organ nie uznał za publiczną informacji dotyczącej zatrudnienia M. H. w Regionalnym Szpitalu w K. w ogóle podczas, gdy zdaniem sądu, informacja ta jest powszechnie dostępna - informacje o zatrudnionych lekarzach znajdują się chociażby przed gabinetami lekarskimi ze wskazaniem terminów przyjęć.

W tym stanie rzeczy sądowa kontrola zasadności odmowy udzielenia informacji publicznej w żądanym przez skarżącego zakresie jest niemożliwa, chociażby z tego powodu, że organ nie wyjaśnił w treści pisma, czy osoba, której dotyczył wniosek jest jej pracownikiem, a jeżeli tak to czy pełni w jednostce funkcje związane z dysponowaniem mieniem publicznym.

Przedmiotem skargi S. K., jak wyżej wskazano, jest bezczynność Dyrektora Regionalnego Szpitala w K., przejawiająca się w braku przewidzianej przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej reakcji na jego wniosek.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że pod pojęciem bezczynności należy rozumieć brak reakcji i działania organu, do którego jest on zobowiązany na podstawie przepisów prawa i w terminie tymi przepisami przewidzianym. Jako bezczynność należy również zakwalifikować takie działanie organu, które nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach, inaczej mówiąc za bezczynność należy uznać nie tylko brak działania organu, ale również działanie, które zostało podjęte w sposób nieprawidłowy, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.

W tym znaczeniu organ pozostaje w bezczynności, bowiem co prawda udzielił skarżącemu odpowiedzi, ale uczynił to w formie pisma, które nie poddaje się weryfikacji co do faktycznych podstaw odmowy udzielenia informacji, która co do zasady jest informacją publiczną, ale może podlegać ograniczeniom wynikającym z art. 5 ust. 2 u.i.d.p.

Przystępując do oceny, czy bezczynność miała charakter rażący należy w pierwszej kolejności zdefiniować pojęcie "rażącego naruszenia prawa". W orzecznictwie przyjmuje się, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podnosi się, że rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a. jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w przepisach o terminów czy też sposobu załatwienia sprawy, poprzez ich ewidentne (oczywiste) niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie, przy czym istotną cechą wyróżniającą jest w takim przypadku niczym nieuzasadniony brak woli po stronie organu, w załatwieniu sprawy zgodnie z przepisami (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II SAB/Gd 29/13, LEX nr 1368782; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt III SAB/Gd 13/13, LEX nr 1368959; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 124/14, LEX nr 1534558).

Sąd uznał, iż bezczynność Dyrektora Regionalnego Szpitala w K. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na piśmie i uczynił to w terminie, o którym mowa w 13 ust. 1 u.i.d.p. Do zastosowania niewłaściwej formy załatwienia sprawy doszło, zdaniem sądu, na skutek błędnej interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, w szczególności jej art. 1 ust. 1 i art. 5 ust. 2, co w konsekwencji doprowadziło organ do przekonania, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i przesądziło o formie odpowiedzi udzielonej skarżącemu.

W tym stanie rzeczy sąd, uwzględniając skargę, w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., zobowiązał Dyrektora Regionalnego Szpitala w K. do rozpoznania wniosku skarżącego, które powinno nastąpić przy uwzględnieniu wskazanych wyżej wytycznych. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.