Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 669/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6336 Pożyczki   na   sfinansowanie kosztów szkolenia, zorganizowanie   dodatkowych   miejsc  pracy oraz   podjęcie   działaln
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 40 ust. 3 i 2 lit. c, art. 2 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Andrzej Jagiełło, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 listopada 2010 roku sprawy ze skargi S.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie finansowania kosztów szkolenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 sierpnia 2010r. Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania S. S. od wydanej z upoważnienia Starosty O. decyzji z dnia [...], w sprawie odmowy skierowania i sfinansowania kosztów szkolenia indywidualnego w zakresie aplikacji adwokackiej, na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. Nr 69 poz. 415 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania tej decyzji doszło w następujących okolicznościach.

W dniu 20 stycznia 2010r. S. S., zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. jako bezrobotny bez prawa do zasiłku, złożył wniosek o skierowanie na szkolenie indywidualne – aplikację adwokacką, które pozwoli mu na uzyskanie zawodu adwokata i otwarcie w przyszłości działalności gospodarczej. W odpowiedzi Powiatowy Urząd Pracy w O. pismem z dnia 2 lutego 2010r. poinformował o braku zgody na skierowanie na szkolenie w ramach aplikacji adwokackiej, a pismem z dnia 9 lutego 2010r. wskazał, że odpowiedź na wniosek nie znajduje się w katalogu spraw wymagających wydania decyzji. Postanowieniem z dnia 19 maja 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucili skargę S. S. na to pismo. W uzasadnieniu wskazał, że z treści zaskarżonych pism nie wynika, aby podpisujący je Kierownik Działu Rynku Pracy PUP w O. m działał z upoważnienia Starosty, co oznacza, że pismom tym nie można przypisać charakteru decyzji, nie mają one cech ostateczności i w konsekwencji nie podlegają zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jednocześnie jednak sąd wskazał, że do odmowy skierowania znajduje zastosowanie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b w zw. z art. 40 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i organ ma obowiązek załatwić sprawę poprzez skierowanie na wskazane przez bezrobotnego szkolenie albo przez wydanie decyzji o odmowie skierowania. Pismem z dnia 7 czerwca 2010r. S. S. zwrócił się do PUP w O. m o prawidłowe przeprowadzenie postępowania administracyjnego i rozstrzygnięcie w formie decyzji złożonego wniosku o sfinansowanie szkolenia.

Decyzją z dnia [...] organ I instancji na podstawie art. 9 ust. 4 pkt 14 lit b oraz art. 20 ust. 1, art. 40 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy odmówił skierowania i sfinansowania kosztów szkolenia indywidualnego w zakresie aplikacji adwokackiej, uznając, że nie zachodzą przesłanki z art. 40 ust. 1 ustawy, warunkujące skierowanie na szkolenie i pokrycie jego kosztów z Funduszu Pracy. Organ wskazał, że oprócz tego, że jego zdaniem S. S. jako magister prawa posiada kwalifikacje zawodowe, które nie wymagają zmiany ani uzupełnienia, to przede wszystkim aplikacja adwokacka nie jest szkoleniem, na które Starosta mógłby skierować oraz takim, które podlegałoby finansowaniu.

W odwołaniu od tej decyzji S. S. zarzucił w szczególności, że zgodnie z art. 6 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy instytucjami szkoleniowymi są publiczne i niepubliczne podmioty prowadzące na podstawie odrębnych przepisów edukację pozaszkolną, a w świetle uchwały nr 4/2009 Zgromadzenia Izby Adwokackiej z dnia 17.10.2009r., ustawowymi celami adwokatury jest w szczególności działalność szkoleniowa (oświatowa), naukowa oraz w zakresie pomocy społecznej polegająca na organizowaniu bezpłatnych porad prawnych. Wskazał, że aplikacja adwokacka stanowi podstawową formę przygotowania zawodowego do podjęcia i wykonywania zawodu adwokata, przywołał § 12 ust. 1 pkt 1 i 4 rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 3.02.2006r. w sprawie uzyskiwania i uzupełniania przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych

(Dz. U. Nr 31 poz. 216), art. 83a ust. 2 ustawy o systemie oświaty oraz rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 7 marca 2007r. w sprawie standardów usług rynku pracy ( Dz. U. Nr 47 poz. 314), a także § 9 ust. 2 zasad korzystania i finansowania szkoleń organizowanych przez PUP, zgodnie z którym przy podjęciu decyzji dotyczącej skierowania na szkolenie indywidualne preferowane będą wnioski, które uprawdopodobniają uzyskanie zatrudnienia po ukończeniu szkolenia.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Wojewoda wskazał, że aplikacja adwokacka nie jest szkoleniem, o którym mowa w przepisach ustawy o promocji zatrudniania i instytucjach rynku pracy. Odbywa się ona w oparciu o przepisy ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze. Nabór na listę aplikantów, zgodnie z art. 75 tej ustawy, przeprowadza się w drodze egzaminu wstępnego, w związku z czym nie jest możliwe uznanie aplikacji za szkolenie, na które skierować może starosta. Prawa i obowiązki osób odbywających aplikację adwokacką zostały określone w regulaminie aplikacji adwokackiej przyjętym uchwałą Naczelnej Rady Adwokackiej, w związki z czym prawa i obowiązki takich osób nie mogłyby być określone przez powiatowy urząd pracy, czy też być przedmiotem ustaleń urzędu z instytucją szkoleniową. Ponadto okres odbywania aplikacji adwokackiej jest znacznie dłuższy niż szkolenie indywidualne, na które skierować może starosta. Zgodnie z art. 40 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy szkolenie może trwać do 6 miesięcy, a w sytuacjach uzasadnionych programem szkolenia w danym zawodzie nie dłużej niż 12 miesięcy; w przypadku osób bez kwalifikacji zawodowych szkolenie może trwać do 12 miesięcy, a w sytuacjach uzasadnionych programem szkolenia w danym zawodzie nie dłużej niż 24 miesięcy. Odnośnie powołanego w odwołaniu art. 109a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy oraz art. 40 ust. 3 tej samej ustawy, uprawniającym osobę bezrobotną do uzyskania skierowania na szkolenie w każdym roku kalendarzowym Wojewoda wskazał, że faktem jest, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie wyłącza możliwości zwracania się przez osobę bezrobotną w każdym roku z wnioskiem o skierowanie na szkolenie, a urząd pracy może sfinansować koszty szkoleń jednej osoby w okresie kolejnych trzech lat w wysokości do dziesięciokrotności minimalnego wynagrodzenia, jednakże nie wyłącza to zasady, że w przypadku osób, które posiadają kwalifikacje zawodowe, szkolenie może trwać do 6 miesięcy, a w sytuacjach uzasadnionych programem szkolenia w danym zawodzie nie dłużej niż 12 miesięcy. Aplikacja adwokacka trwa 36 miesięcy, a więc również jej długość wyłącza możliwość uznania jej za szkolenie indywidualne w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nie ma podstaw do tego, aby każdy rok aplikacji traktować jako osobne szkolenie, ponieważ dopiero ukończenie całego programu nauczania może prowadzić do uzyskania zawodu adwokata. Wojewoda podniósł ponadto, że art. 40 ust. 3 wskazuje, iż starosta może skierować bezrobotnego na wskazane przez niego szkolenie, a punkt 6 części IV rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 marca 2007r. w sprawie standardów usług rynku pracy określa procedurę obowiązującą przy kierowaniu osób na szkolenie indywidualne. Zgodnie z tymi przepisami osoba bezrobotna najpierw składa wniosek o skierowanie na szkolenie, który podlega ocenie, a dopiero potem następuje zawarcie umowy z instytucją szkoleniową i wydanie skierowania na szkolenie. S. S. wniosek o skierowanie na szkolenie w zakazie aplikacji adwokackiej złożył w dniu 20 stycznia 2010r., natomiast odbywanie aplikacji rozpoczął w dniu 15 stycznia 2010r. Dlatego też nawet gdyby ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy dopuszczała uznanie aplikacji adwokackiej za szkolenie, na które osoba bezrobotna może być skierowana, co jednak nie ma miejsca, to przekroczenie terminu złożenia wniosku uniemożliwiałoby jego pozytywne załatwienie. Natomiast odnosząc się do przywołanych w odwołaniu przepisów z zakresu oświaty organ wskazał, że zasady odbywania szkoleń przez osoby bezrobotne zostały unormowane w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz w aktach wykonawczych do tej ustawy. W myśl jej art. 20 ust. 1 instytucja szkoleniowa może uzyskać zlecenie finansowane ze środków publicznych na prowadzenie szkoleń dla bezrobotnych i poszukujących pracy po wpisie do rejestru instytucji szkoleniowych prowadzonego przez wojewódzki urząd pracy właściwy ze względu na siedzibę instytucji szkoleniowej. Odwołujący pominął ten przepis, wybiórczo cytując przepis art. 20 ust. 3, który dotyczy procedury uzyskiwania wpisu do rejestru, oraz niewłaściwie zinterpretował wyrażenie "może ubiegać się o wpis" w ten sposób, że uznał wpis do rejestru za nieobowiązkowy, wywodząc jednocześnie, że "nie ma zakazu, aby podmioty prawa nie wpisane do rejestru nie mogły prowadzić szkoleń". Organ wskazał, że rzeczywiście wpis do rejestru instytucji szkoleniowej nie jest obowiązkowy, jednakże jak statuuje art. 20 ust. 1, instytucjom spoza rejestru instytucji szkoleniowych prowadzonego przez wojewódzki urząd pracy nie można zlecać szkoleń dla bezrobotnych i poszukujących pracy finansowanych ze środków publicznych. Okręgowa Rada Adwokacka takiego wpisu nie posiada.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na tę decyzję S. S. zarzucił naruszenie prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni "lub zastosowania w nieodpowiedni sposób" przepisu art. 2 ust. 2 pkt 12 lit "e" i pkt 37, art. 40 ust. 1 pkt 2 oraz art. 40 ust. 3a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 61 § 1 w zw. z art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 , art. 78 § 1 i art. 107 § 3 kpa, i w związku z tym domagał się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji w całości i orzeczenia co do istoty sprawy.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że od samego początku nie zwracał się z wnioskiem o skierowanie go przez starostę na szkolenie indywidualne, lecz z wnioskiem o sfinansowanie kosztów szkolenia przez niego – jako osobę bezrobotną – wskazanego w zakresie aplikacji adwokackiej, na dowód czego powołał swoją skargę z dnia 9 marca 2010r., postanowienie WSA z dnia 10 maja 2010r. oraz swój wniosek z dnia 7 czerwca 2010r. Tymczasem organy albo nie rozumieją jego wniosku albo zmieniają jego żądanie i konsekwentnie zajmują się wyjaśnianiem możliwości skierowania na szkolenie, o które on się nie zwracał. Organ doprowadził przez to do niedopuszczalnej zmiany żądania. Dalej autor skargi wskazał, że jest rzeczą oczywistą, że starosta nie może skierować osoby bezrobotnej na szkolenie w zakresie aplikacji adwokackiej, ponieważ nie ma takich uprawnień ani kompetencji. Nie oznacza to jednak, że nie może sfinansować takiego szkolenia z funduszu pracy co wynika z art. 40 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skarżący powołał się także na wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2009r. sygn. I OSK 853/09, który jego zdaniem przemawia za uznaniem zasadności domagania się sfinansowania kosztów szkolenia w zakresie aplikacji adwokackiej. Podniósł, że nie jest zrozumiałe stanowisko organów, że jako magister prawa posiada kwalifikacje zawodowe, które nie wymagają zmiany i uzupełnienia w celu wykonywania zawodu adwokata, skoro Urząd Pracy w O. m przez 10 lat nie zaproponował mu żadnej pomocy. Zarzucił, że organ nie odniósł się do dokumentów w postaci uchwały Nr 54/2009 Prezydium NRA z dnia 22 grudnia 2009r. w sprawie ramowego programu dotyczącego wszystkich aplikantów adwokackich, rozpoczynających szkolenie w styczniu 2010r., postanowienia Okręgowej Rady Adwokackiej, uchwały Nr 4/2009r. Zgromadzenia Izby Adwokackiej z dnia 17 października 2009r. w sprawie nadania statutu Izbie Adwokackiej , pism Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18.06.2009 i 9.09.2009, pisma Ministerstwa Edukacji Narodowej dnia 20 marca 2008r. Skarżący odnośnie złożenia wniosku o skierowanie na szkolenie w dniu 20 stycznia 2010r. wskazał, że żaden przepis ustawy nie określa terminów, w których taki wniosek należy złożyć. Podniósł, że ustawodawca nie przewiduje zamkniętego katalogu szkoleń, w których może brać udział osoba bezrobotna. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 i 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 lutego 2006r. w sprawie uzyskiwania i uzupełniania przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych, uzyskiwanie i uzupełnienie wiedzy, umiejętności i kwalifikacji odbywa się w pozaszkolnych formach kształcenia w postaci kursu lub praktyki zawodowej, zaś podmioty – osoby prawne lub osoby fizyczne niewpisane do rejestru instytucji szkoleniowych, a posiadające odpowiedni wpis do ewidencji działalności gospodarczej, Krajowego Rejestru Sądowego lub rejestru Podmiotów Gospodarki Narodowej prowadzące działalność oświatową, nie obejmującą prowadzenia szkoły, placówki lub zespołu, a taką osobą prawną jest Okręgowa Rada Adwokacka , mają swobodę i prawo organizowania różnego rodzaju szkoleń. W takich szkoleniach mogą brać udział osoby bezrobotne, bowiem w przeciwnym razie Urząd Pracy byłby jedynym monopolistą na rynku szkoleń, co czyniłoby konstytucyjną zasadę swobody działalności gospodarczej iluzoryczną, ograniczającą i zakazującą konkurencji w ramach działalności szkoleniowej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się natomiast do zarzutu, jakoby skarżący nie zwracał się z wnioskiem o skierowanie go na szkolenie indywidualne, lecz tylko z wnioskiem o sfinansowanie kosztów szkolenia w zakresie aplikacji adwokackiej podniósł, że w dniu 20 stycznia 2010r. złożył on wniosek o skierowanie na szkolenie indywidualne i że w toku postępowania przed organami nie kwestionował tej okoliczności. Zdaniem organu skarżący uznał zasadność przedstawionej w decyzji argumentacji co do braku możliwości skierowania przez starostę na szkolenie w ramach aplikacji adwokackiej i dlatego aktualnie twierdzi, że czym innym jest takie skierowanie, a czym innym sfinansowanie szkolenia. Wojewoda wskazał, że zasady odbywania przez osoby bezrobotne szkoleń zostały określone w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz przepisach wykonawczych do tej ustawy, wobec czego, aby szkolenie osoby bezrobotnej mogło być sfinansowane ze środków Funduszu Pracy, Europejskiego Funduszu Społecznego lub ze środków programów Unii Europejskiej, muszą być spełnione warunki określone w tej ustawie. Dlatego też nie ma znaczenia podnoszona przez skarżącego i niekwestionowana przez Wojewodę okoliczność, że aplikacja jest prowadzona w formie szkolenia. W niniejszej sprawie decydujące znaczenie ma to, że odbywanie aplikacji adwokackiej podlega odrębnym przepisom, a zasady rekrutacji oraz jej organizacja (czas trwania, ilość godzin zegarowych w tygodniu), uniemożliwiają uznanie jej za szkolenie, o którym mowa w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wbrew zawartym w niej zarzutom rozpoznając sprawę organy ani nie naruszyły przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik spawy, ani też zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego.

Przede wszystkim wskazać należy, iż ze złożonego w dniu 20 stycznia 2010r. wniosku wynika w sposób jednoznaczny i nie mogący budzić żadnych wątpliwości, iż skarżący wystąpił do Powiatowego Urzędu Pracy w O. o skierowanie go na szkolenie indywidualne – aplikację adwokacką. Ustalenia tego nie zmieniają przywołane w skardze postanowienie WSA z dnia 19 maja 2010r. czy też wniosek z dnia 7 czerwca 2010r. Jeśli bowiem chodzi o postanowienie sądu, to w jego uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący wystąpił z wnioskiem o skierowanie go na szkolenie. Jeśli natomiast chodzi o pismo z dnia 7 czerwca 2010r. to chociaż S. S. domagał się w nim, rozstrzygnięcia w formie decyzji złożonego wniosku z dnia 1 lutego 2010r. dotyczącego sfinansowania szkolenia, to zauważyć należy, iż w aktach brak jest wniosku z tej daty i najprawdopodobniej doszło do omyłkowego podania takiej daty zamiast daty 20 stycznia 2010r.; poza tym organy rozstrzygnęły w swoich decyzjach zarówno kwestię skierowania na szkolenie jak i sfinansowania tego szkolenia. Ponadto zauważyć należy, iż składając odwołanie S. S. właśnie kwestionował stanowisko organu, dotyczące niemożności skierowania przez starostę osoby bezrobotnej na aplikację adwokacką, co tylko potwierdza prawidłowość zakwalifikowania złożonego przez skarżącego wniosku jako wniosku o skierowanie na szkolenie i sfinansowanie go. Dlatego też za bezzasadny uznać należy zarówno zarzut naruszenia art. 61§ 1 kpa jak i przepisów art. 7, 8, 77§ 1, 80 i art. 107kpa. W ocenie Sądu organ prawidłowo wyjaśnił wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, i dokonał prawidłowej oceny zebranego materiału, wydana zaś decyzja w pełni odpowiada wymogom art. 107kpa.

Co zaś się tyczy zarzutu naruszenia prawa materialnego to wskazać należy, iż treść skargi, w szczególności jej uzasadnienie świadczy o tym, że aktualnie skarżący już nie kwestionuje tego, że starosta nie ma kompetencji do kierowania osób bezrobotnych na szkolenie w zakresie aplikacji adwokackiej. Tym niemniej wskazać należy, iż Sąd w całości podziela stanowisko organów, iż przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. Nr 69z 2008r. poz.415 ze zm.), dalej w skrócie ustawy, nie pozwalają na skierowanie przez starostę bezrobotnego na takie szkolenie. Uzyskanie bowiem statusu aplikanta adwokackiego uzależnione jest od pomyślnego zdania egzaminu na aplikację. Ponadto czasokres takiego szkolenia, forma jego organizacji, nie pozwalają na uznanie go za szkolenie, na które stosownie do przepisów art. 40 ust. 3 ustawy starosta mógłby skierować osobę bezrobotną. W ogóle można by się zastanawiać, czy forma odbywania szkolenia w zakresie aplikacji adwokackiej, w szczególności wynikający z § 14 obwieszczenia Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia 22 września 2009r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu Regulaminu aplikacji adwokackiej ( złożonego przez skarżącego wraz z wnioskiem do organu), zgodnie z którym inne zajęcie aplikanta – poza zajęciami wynikającymi z odbywania aplikacji pod kierunkiem patrona w okresie aplikacji – wymagają zgody patrona i dziekana właściwej rady adwokackiej, po zasięgnięciu opinii kierownika szkolenia aplikantów adwokackich - nie stoi w pewnej sprzeczności z wynikającą z art. 2 ust. 1 pkt 2 definicji bezrobotnego, jako osoby między innymi gotowej do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Rozstrzyganie tej kwestii w niniejszej sprawie nie jest konieczne, skoro w ocenie sądu prawidłowo organ uznał, że starosta nie może skierować osoby bezrobotnej do odbywania aplikacji adwokackiej, którego to stanowiska aktualnie skarżący nie kwestionuje.

Zgodnie z art. 40 ust.2 lit. "c" finansowanie szkoleń osób skierowanych przez starostę jest realizowane ze środków publicznych, w szczególności ze środków z Funduszu Pracy, Europejskiego Funduszu Społecznego lub ze środków programów Unii Europejskiej i polega na finansowaniu kosztów szkoleń instytucjom szkoleniowym, wypłacaniu stypendiów osobom skierowanym na szkolenie, finansowaniu kosztów przejazdów lub kosztów zakwaterowania i wyżywienia związanych z udziałem w szkoleniach, finansowaniu badań lekarskich i psychologicznych. Z powyższego wynika, że w oparciu o te przepisy możliwe jest finansowanie tylko szkoleń tych osób, które zostały na takie szkolenie skierowane.

Skarżący w skardze zarzuca naruszenie art. 40 ust. 3 "a" ustawy. Zgodnie z nim starosta, na wniosek bezrobotnego może sfinansować ze środków Funduszu Pracy, do wysokości przeciętnego wynagrodzenia, koszty egzaminów umożliwiających uzyskanie świadectw, dyplomów, zaświadczeń, określonych uprawnień zawodowych lub tytułów zawodowych oraz koszty uzyskania licencji niezbędnych do wykonywania danego zawodu. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio. Skarżący występując z wnioskiem o skierowanie go na szkolenie dołączył do tego wniosku oświadczenie, że egzamin wstępny na aplikację zdał 19 września 2009r. przy czym nie wskazywał, aby egzamin ten podlegał jakiejś opłacie. Skoro zaś jednocześnie do wniosku dołączył postanowienie Rady Adwokackiej z dnia 3 grudnia 2009r. ustalające roczną opłatę za aplikację, organ władny był uznać, że skarżącemu chodzi łącznie o skierowanie na tę aplikację i o sfinansowanie jej kosztów, a więc opłaty za aplikację. Takie zaś koszty nie mieszczą się ani w pojęciu kosztów egzaminów ani też kosztów uzyskania licencji, o jakich mowa w art. 40 ust. 3 "a" ustawy oraz w art. 2 ust. 1 pkt 12 lit. "e". Dlatego też zarzut naruszenia tych przepisów poprzez ich niezastosowanie nie jest zasadny.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 37 ustawy, to skoro został on uchylony z dniem 1 lutego 2009r. przez art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 19 grudnia 2008r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. Nr 6 z 2009r. poz. 33), organ wydając decyzję w dniu 20 sierpnia 2010r. nie mógł go naruszyć. Co zaś się tyczy art. 40 ust. 1 pkt 2 ustaw, zgodnie z którym starosta inicjuje i finansuje z Funduszu Pracy szkolenia bezrobotnych, w celu podniesienia ich kwalifikacji zawodowych i innych kwalifikacji, zwiększających szansę na uzyskanie lub utrzymanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w szczególności w przypadku konieczności zmiany lub uzupełnienia kwalifikacji, to nawet przyznając rację skarżącemu, że odbycie aplikacji adwokackiej, a następnie zdanie egzaminu adwokackiego i zdobycie zawodu adwokata zwiększy jego szansę na znalezienie pracy, to nie zmienia to faktu, że brak jest podstaw prawnych do sfinansowania skarżącemu aplikacji adwokackiej. Oceny takiej nie zmienia przywołany w skardze i w części przytoczony wyrok NSA w sprawie I OSK 853/09; nie mogły jej także zmienić: uchwała Nr 54/2009 Prezydium NRA z dnia 22 grudnia 2009r. w sprawie ramowego programu dotyczącego wszystkich aplikantów adwokackich, rozpoczynających szkolenie w styczniu 2010r., postanowienia Okręgowej Rady Adwokackiej, uchwały Nr 4/2009r. Zgromadzenia Izby Adwokackiej z dnia 17 października 2009r. w sprawie nadania Statutu Izbie Adwokackiej oraz pism Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18.06.2009r. i 9.09.2009r., będących odpowiedzią na interpelacje, a dołączonych przez skarżącego do skierowanej do WSA w dniu 9 marca 2010 skargi, co do których to "dokumentów" skarżący zarzuca, że organ się do nich nie ustosunkował. Co się zaś tyczy pisma Ministerstwa Edukacji Narodowej dnia 20 marca 2008r., brak jest takiego w aktach sprawy i brak jest również dowodu świadczącego o tym, że takie pismo zostało przez skarżącego złożone.

Reasumując stwierdzić należy, iż skoro przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przewidują możliwość finansowania tylko szkoleń, na które bezrobotny jest kierowany, a starosta nie jest uprawniony do kierowania bezrobotnych na aplikację adwokacką, a ponadto w niniejszej sprawie skarżący nie domagał się sfinansowania kosztów egzaminu ani kosztów uzyskania licencji, dlatego też prawidłowo organy odmówiły skierowania skarżącego na aplikację i sfinansowania mu tego szkolenia. Co za tym idzie skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).