Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 520/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Protokolant Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu w dniu 16 września 2004 r na rozprawie sprawy ze skargi J.B. na decyzję Wojewody z dnia 23 stycznia 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia 23 stycznia 2002 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 11 grudnia 2001 r. nr [...], która uznała J.B. za osobę bezrobotną od dnia 26 listopada 2001 r. i jednocześnie odmawiała przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Podstawą prawną decyzji Wojewody były przepisy art. 2 ust. 1 pkt 2 i 25, art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz.U. z 2001, Nr 6, poz. 56 ze zm.) oraz art. 138 § 1, pkt 1 k.p.a.

Z akt sprawy wynika, że 26 listopada 2001 r. J.B. został zarejestrowany w Urzędzie Pracy. Z uwagi na nie spełnienie przez niego przesłanek przewidzianych w art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu Starosta decyzją nr [...] odmówił przyznania J.B. przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Od tej decyzji J.B. odwołał się do Wojewody wnioskując o przyznanie prawa do zasiłku. Organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Starosty. W uzasadnieniu Wojewoda stwierdził, że w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w PUP tj. od dnia 25 maja 2000 r. do 25 listopada 2001 r., J.B. odbywał służbę przygotowawczą w Komendzie Powiatowej Państwowe Straży Pożarnej (do dnia 13 lutego 2001 r., gdy został rozwiązany z nim stosunek służbowy ze względu na nieprzydatność do służby) oraz przebywał na zwolnieniu lekarskim od dnia 13 lutego 2001 r. do dnia 31 października 2001 r. Za okres zwolnienia lekarskiego nie pobierał zasiłku chorobowego, ze względu na odmowę wypłaty tego świadczenia przez ZUS. Organ stwierdził, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie ma dla niego odpowiedniego zatrudnienia oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem.... Do okresu uprawniającego do zasiłku, o którym mowa w art. 23 ust. 1 zalicza się również, okres pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub opiekuńczego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków stanowi kwota w wysokości, co najmniej najniższego wynagrodzenia. Ponieważ J.B. nie może wykazać odpowiedniego okresu pracy lub pobierania przewidzianych w odpowiednich przepisach świadczeń, zasiłek dla bezrobotnego nie może być przyznany niezależnie od zarzutów dotyczących zwolnienia z pracy lub nie przyznania zasiłku chorobowego. Zarzuty te są badane w innych postępowaniach, a organ rozstrzygający sprawę zasiłku nie ma kompetencji do dokonywania ustaleń, które podważałyby decyzje i czynności innych organów. To na osobie wnioskującej o przyznanie zasiłku spoczywa obowiązek przedstawienia odpowiednich dokumentów niezbędnych do ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Obowiązek ten wynika zarówno z ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu jak i rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r. w sprawie szczegółowych zasady prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz innych osób poszukujących pracy (Dz.U. Nr 25, poz. 132 ze zm.). Organ I instancji zasadnie oparł swoje rozstrzygnięcie na dokumentacji przedstawionej przez J.B.

Przedmiotową decyzję Wojewody J.B. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku. W skardze wnosił o uchylenie lub zmianę zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu kosztów wpisu. Skarżący zarzucał naruszenie art. 7, art. 9, art. 97 § 1 pkt 4 i art. 106 § 1 k.p.a. J.B. podnosił, że pełniąc funkcję technika do spraw organizacyjno- kadrowych w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej stwierdził nieprawidłowości dokonywane przez Komendanta PPSP. Było to przyczyną konfliktu między skarżącym a Komendantem PPSP a następnie zwolnienia J.B. ze służby. Konflikt ten doprowadził do wszczęcia kilku spraw dyscyplinarnych jak również sądowych odbywających się przed sądami powszechnymi i Naczelnym Sądem Administracyjnym. Skarżący twierdził, że organ administracji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy oraz nie informował strony w sposób właściwy o przysługujących jej prawach. W szczególności organ winien z uwagi na toczące się postępowanie przed Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie o wypłatę zasiłku chorobowego zawiesić postępowania administracyjne zgodnie z dyspozycją art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewoda zaznaczył również, że skarżący nie mógł zarejestrować się po zwolnieniu ze służby, ponieważ od razu poszedł na zwolnienie lekarskie, a za osobę bezrobotną może być uznana tylko osoba zdolna do pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sądy administracyjne zgodnie z ustawą z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Podstawowe wymogi uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych w momencie wydawania przedmiotowej decyzji określone są w art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.). Bezwzględnym warunkiem uzyskania zasiłku jest, aby osoba ubiegająca się o to świadczenie w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

1) była zatrudniona i osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem obowiązku opłacania składek za niepełnosprawnych, o których mowa w art. 54; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, z zastrzeżeniem urlopu wychowawczego,

2) wykonywała pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą, jeżeli osiągała z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia,

3) wykonywała pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo współpracowała przy wykonywaniu tych umów, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia,

4) podlegała ubezpieczeniu społecznemu lub zaopatrzeniu emerytalnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej najniższe wynagrodzenie,

5) wykonywała pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota, co najmniej najniższego wynagrodzenia,

6) wykonywała pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub w spółdzielni kółek rolniczych (usług rolniczych), będąc członkiem tej spółdzielni, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota, co najmniej najniższego wynagrodzenia,

7) opłacała składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego,

8) była zatrudniona za granicą i przybyła do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant.

Do 365 dni, o których mowa wyżej, zalicza się również okresy:

1) zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego absolwentów szkół wyższych, służby wojskowej pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej,

2) urlopu wychowawczego, udzielonego na podstawie odrębnych przepisów,

3) pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, świadczenia rehabilitacyjnego oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestania prowadzenia pozarolniczej działalności - okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub opiekuńczego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków stanowiła kwota w wysokości, co najmniej najniższego wynagrodzenia,

4) niewymienione wyżej, za które opłacana była składka na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składki stanowiła kwota wynosząca, co najmniej najniższe wynagrodzenie,

5) okres, za który przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy (stosunku służbowego), oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę.

Obowiązek udokumentowania w/w okresów, zgodnie z art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r. w sprawie szczegółowych zasady prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz innych osób poszukujących pracy (D.z.U. Nr 25, poz. 131 ze zm.), spoczywa na osobie rejestrującej się. Nie oznacza to jednak jak twierdzi organ administracyjny przerzucenie ciężaru dowodu na stronę. Przepisy powyższe nie uchylają stosowania zasad i przepisów k.p.a. w sprawie wydania decyzji o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Nadal spoczywa na organie obowiązek wyjaśnienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7, art.77 k.p.a.). W momencie pojawienia się jakichś wątpliwości lub nieścisłości w materiale dowodowym to organ administracyjny winien zwrócić się do strony lub do odpowiednich organów o uzupełnienie dokumentów w celu ustalenia stanu faktycznego. W niniejszej sprawie jednak organ I i II instancji oparł się na dokumentach niebudzących wątpliwości. Chodzi tutaj o świadectwo służby z dnia 13 lutego 2001 r., oświadczenie J.B. o z dnia 26 listopada 2001 r. oraz decyzję ZUS z dnia 4 września 2001 r. o odmowie przyznania zasiłku chorobowego. Zastrzeżenia, co do tych dokumentów wysuwane przez skarżącego nie mogą znaleźć uznania, ponieważ świadectwo służby oraz decyzja ZUS mogą być podważane w drodze odpowiednich procedur przed odpowiednimi organami. Z akt sprawy wynika, że takie postępowania zostały wszczęte przez skarżącego. Do momentu uchylenia lub zmiany tych aktów organ administracyjny jest nimi związany. W szczególności organ nie może prowadzić postępowania, o które wnioskuje skarżący, gdyż oznaczałoby to postępowanie w celu ustaleń faktycznych, przeciwnych dokumentom oraz wkraczanie w kompetencje innych organów sądowniczych i administracyjnych. Jeżeli chodzi o kwestię okresu 365 dniowego uprawniającego do otrzymania zasiłku, to opierając się na przedstawionych dokumentach w okresie 18 miesięcy został udokumentowany jedynie okres 265 dni służby J.K. w PPSP. Biorąc pod uwagę tę okoliczność, rozstrzygnięcie o odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych było zgodne z prawem.

Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ jest zobligowany zawiesić postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Skarżący twierdzi, że w związku z postępowaniem przed Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych dotyczącym odmowy wypłaty zasiłku chorobowego postępowanie administracyjne w sprawie zasiłku dla bezrobotnego winno być zawieszone. Mając na względzie art. 23 ust. 6 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, który pozwala przyznać zasiłek po dostarczeniu innych dokumentów, Sąd uznał, że nie było podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie.

Pozostałe zarzuty J.B. dotyczące konfliktu z Komendantem PPSP nie mają znaczenia dla sprawy.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.