Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 773/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Robert Sawuła /spr./ SO (del.) Tomasz Smoleń Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 18 marca 2010 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej jako: WINGiK) z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] uchylająca decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] o odmowie wpisu w części opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków L. W. w miejsce Gminy [...], jako właściciela nieruchomości położonej w obrębie [...], oznaczonej jako działki nr 207/8 o pow. 0,03 ha i nr 207/9 o pow. 0,05 ha i jednocześnie orzekająca o wprowadzeniu w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], gmina [...], zmiany polegającej na wpisaniu L. W. w miejsce Gminy, jako właściciela działek nr 207/8 o powierzchni 0,03 ha i nr 207/9 o powierzchni 0,05 ha. Jako jej podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – określanej dalej jako k.p.a.) oraz art. 7b ust. 2 pkt2 oraz art. 20 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (jedn. tekst Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm., dalej jako Upgik).

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że L. W. pismem z dnia 20 lutego 2008 r. wniosła do Starosty o dokonanie wpisu w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] dotyczącego działek o nr 207/8 i 207/9, polegającego na wykazaniu jej jako właściciela tych gruntów. Do wniosku dołączyła kserokopie: dokumentu nadania ziemi nr [...] z dnia 11 września 1954 r. na rzecz F. L. – jej poprzednika prawnego, "Tymczasowego dokumentu" z dnia 20 marca 1957 r. wydanego przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej, decyzji Powiatowej Rady Narodowej z dnia [...] lipca 1961 r. uznające posiadanie nieruchomości przez F. L. i dokonujące rozliczenia szacunkowego, wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia 14 maja 2007 r., sygn. akt [...] wydanego w sprawie o uzgodnienie treści księgi wieczystej, zaświadczenia z księgi wieczystej nr [...], umowy dzierżawy z dnia 16 marca 2004 r., Rep. A Nr [...] zawartej w obecności notariusza.

Starosta pismem z dnia 29 lutego 2008 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego na wniosek L. W. w sprawie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków. Na skutek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz na podstawie materiałów założenia ewidencji gruntów wsi K., dokumentów KW nr [...] i dokumentacji geodezyjnej nr [...] sporządzonej dla celów nabycia gruntów pod drogę państwową, Starosta decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] odmówił wpisu w części opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków L. W., w miejsce Gminy, jako właściciela nieruchomości położonej w obrębie [...], oznaczonej jako działki nr 207/8 o pow. 0,03 ha i nr 207/9 o pow. 0,05 ha.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Starosta zwrócił uwagę, że badając treść księgi wieczystej nr [...] stwierdził, że zawiera ona szereg niezgodności z dokumentami stanowiącymi jej integralną cześć, jak również szereg omyłek pisarskich i obliczeniowych, a pgr. 207/8 i 207/9 wpisane są w jej treści bez żadnego uzasadnienia. Podkreślił, że z dokumentów w sprawie nie wynika, że F. L. kiedykolwiek był właścicielem w/w działek, jako powstałych z parcel lkat. 207/8 i 207/9, gdyż numery takie nie figurowały w dokumencie nadania ziemi oraz nie były objęte wnioskiem o założenie KW [...], jak również działki takie nie stanowiły masy spadkowej po F. L. Organ I instancji powołując się na § 12, 46 ust. 1 i 2 i 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454, dalej jako Rozp. z 2001) wskazał, że prawo własności uwidacznia się w ewidencji na podstawie prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisów aktów notarialnych. Według Starosty ostatnim dokumentem, jaki otrzymał w zakresie prawa własności przedmiotowych działek była prawomocna decyzja Wojewody z dnia [...] września 1992 r., nr [...] – stwierdzająca nabycie prawa własności Gminy do przedmiotowych działek, dla których urządzone było whl [...] ks. gr. gm. kat. K. na rzecz Skarbu Państwa. W związku z tym Starosta stwierdził, że brak jest podstawy prawnej do uwzględnienia wniosku L. W. o wpisanie jej w ewidencji gruntów obr. [...] jako właściciela działek nr 207/8 i 207/9. W końcowej części uzasadnienia Starosta powołując się na wyrok NSA z dnia 23 stycznia 1998 r. II SA 1283/97 wskazał, że nie może w postępowaniu o zmianę danych w ewidencji gruntów samodzielnie ustalić i rozstrzygać o prawidłowości tytułów własności (ostatecznych decyzji administracyjnych), które były podstawą dokonania wpisów w ewidencji. Podstawą takich wpisów są według organu stany prawne, ustalone stosownymi dokumentami, których kwestowanie nie należy do organów ewidencji gruntów.

Na skutek odwołania L. W. WINGiK decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] uchylił wyżej opisaną decyzję Starosty i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu organ odwoławczy oceniając rozstrzygnięcie organu

I instancji podkreślił, że Starosta zupełnie bezkrytycznie przyjął decyzję Wojewody z dnia [...] września 1992 r. o nabyciu przez Gminę własności dz. 207/8 i 207/9 objętych księgą wieczystą nr [...] i opisanych w karcie inwentaryzacji nr 86 i 86a. Stwierdził dalej, że w aktach sprawy brak jest badania księgi wieczystej [...], a na podstawie tej decyzji gmina nie może ujawnić swych praw w księgach wieczystych. Natomiast z przedłożonych akt niezbicie wynika, że działki są ujęte w księdze wieczystej nr [...]. W konkluzji organ powołując się na § 12 ust. 1 Rozp. z 2001 podniósł, że prawa osób do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie hierarchicznie wymienionych dokumentów w punktach od 1 do 6, przy czym w punkcie 1 wyszczególnione jest, że prawa osób w ewidencji gruntów uwidacznia się na podstawie wpisów dokonanych w księgach wieczystych. Mając to na uwadze organ odwoławczy wskazał organowi I instancji, aby przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rozważył wiarę dokumentów KW [...] i decyzję Wojewody. Dodatkowo podniósł, że na podstawie art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn. Dz. U. Nr 172, poz. 1804 z 2004 r. ze zm.) działy II, III i IV objęte są rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych.

Na skutek skargi Gminy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie prawomocnym wyrokiem z dnia 4 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 525/08 uchylił decyzję organu odwoławczego. W uzasadnieniu Sąd wskazując na art. 136 k.p.a. podniósł m. in., że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie dowodowe w sprawie albo zlecić go organowi I instancji. Sąd zwrócił uwagę, że aktualny wypis z księgi wieczystej nr [...] winien być wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy.

Mając na uwadze wskazówki Sądu WINGiK pismem z dnia 2 czerwca

2009 r. wezwał L. W. do przedłożenia aktualnego wypisu z księgi wieczystej nr [...]. Wypis taki wpłynął do Urzędu w dniu 12 czerwca 2009 r. Następnie organ II instancji zawiadomił strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i złożeniem wyjaśnień i wniosków w sprawie.

WINGiK po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. opisaną na wstępie uchylił decyzję Starosty z dnia [...] kwietnia 2008 r. i orzekł o wprowadzeniu zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], gmina [...], zmiany polegającej na wpisaniu L. W. w miejsce Gminy jako właściciela działek nr 207/8 i nr 207/9. Organ odwoławczy podobnie jak w swojej decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. podniósł, że księga wieczysta nr [...], w której ujawniona jest własność działek nr 207/8 i 207/9 na rzecz L. W. zawiera szereg niezgodności z dokumentami jak również szereg omyłek pisarskich i obliczeniowych. Takie ustalenia jak wskazał dalej organ zostały również stwierdzone przez Sąd Rejonowy w P. I Wydział Cywilny, który po ponownym rozpoznaniu sprawy z powództwa Gminy wyrokiem z dnia 14 maja 2007 r. oddalił powództwo o uzgodnienie treści księgi wieczystej nr [...]. WINGiK na podstawie aktualnego wypisu z księgi wieczystej nr [...] stwierdził, że prawo własności działek nr 207/8 i nr 207/9 położonych w K. ujawnione jest na L. W. w wyniku odłączenia części nieruchomości z dawnej księgi wieczystej whl [...], księgi gruntowej gminy katastralnej [...]. Natomiast, jak wyjaśnił dalej, księga wieczysta nr [...] w obecnym systemie prowadzenia ksiąg wieczystych, założona jest dla innej nieruchomości ujawnionej na rzecz osób fizycznych, nie związanych z przedmiotową sprawą. Konkludując organ odwoławczy wskazał, że mimo powiadomienia stron o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i możliwości złożenia wyjaśnień i wniosków w sprawie z prawa tego skorzystała L. W., nie wnosząc żadnych wniosków i wyjaśnień, nie stawił się zaś prawidłowo zawiadomiony przedstawiciel Gminy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję Gmina wniosła o jej uchylenie w całości jako naruszającej prawo. Skarżąca zarzuciła, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 7, 8, 9, 11, 75 § 1, 76, 77, 80 k.p.a. Ponadto zarzuciła, że zaskarżona decyzja nie odpowiada również wymogom określonym w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Według niej w decyzji brakuje uzasadnienia prawnego – niemożliwa jest bowiem "ocena prawidłowości procesu myślowego", który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja została podjęta przedwcześnie, bez wyjaśnienia szeregu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. W skardze wskazano, że jej wykonanie mogłoby narazić Gminę [...] na znaczną szkodę majątkową, a L. W. przysporzyć majątku bez żadnego tytułu. Zwrócono uwagę, że przedmiotowy majątek w postaci dwóch działek budowlanych zabudowany jest budynkami publicznymi tj. siedzibą byłej Gromadzkiej Rady Narodowej i sklepem (wybudowanym ze środków Gminy), a także budynkami, w których do niedawna mieściła się poczta, a nadal funkcjonuje biblioteka z izbą pamięci. Skarżąca podkreśliła, że wspólnym mianownikiem łączącym działki stanowiące faktyczną własność Gminy i "wirtualne" działki L. W. jest tylko oznaczenie działek, gdyż ani z treści tej księgi, ani z dokumentów stanowiących podstawę wpisu nie sposób wskazać położenia tych działek ani ich powierzchni. Dalej podniosła, że w motywach zaskarżonej decyzji pominięto dokument w postaci synchronizacji stanu księgi wieczystej [...] z ewidencją gruntów. Według skarżącej kolejnym faktem wskazującym na przedwczesność rozstrzygnięcia jest toczące się przed Ministrem Infrastruktury postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] listopada 1967 r. w części dotyczącej wywłaszczenia działek nr 207/8 i 207/9 w K., a w szczególności orzeczenia jakoby parcele Ikat. 207/8 i 207/9 powstały z pozahipotecznego podziału parceli 207/6 stanowiącej hipoteczną własność zmarłego F. L. Dodatkowo skarżąca wskazała na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...]

o wstrzymaniu wykonania orzeczenia w części dotyczącej przedmiotowych działek stwierdzając, że zachodzi istotne prawdopodobieństwo zaistnienia wady określonej

w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wskazując, że w przypadku stwierdzenia nieważności orzeczenia o wywłaszczeniu doprowadzi to do wadliwego wpisu w księdze wieczystej. W tej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby doprowadzić do utraty przez Gminę przedmiotu postępowania z uwagi na znajdujące się na nim budynki publiczne niemożliwe do zastąpienia. Według skarżącej w wyniku spadku L. W. otrzymała na wyłączną własność nieruchomość, w skład której nie wchodziły sporne działki, nie otrzymała tych działek również H. G. Nie można mówić o samoistnym posiadaniu czy jakimkolwiek władaniu nieruchomością przez L. W., gdyż sporne działki są w posiadaniu Gminy. Zarzucono, że w postępowaniu prowadzonym przez organ odwoławczy pominięto wszystkich spadkobierców F. L., mających takie same prawa do przedmiotu postępowania jak i L. W.

WINGiK wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wywiedzionych jak w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek strony skarżącej organ odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek taki skarżąca Gmina ponowiła, a WSA w Rzeszowie postanowieniem z 3 grudnia 2009 r. także odmówił wstrzymania wykonania przedmiotu zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego.

W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Zdaniem Sądu skarga jest nieuzasadniona.

Przede wszystkim zauważyć należy, czego skarżąca Gmina jakby nie dostrzegła, że w sprawie zapadł prawomocny wyrok WSA w Rzeszowie, w którym znalazły się istotne wskazania, co do działań, jakie mógł podjąć WINGiK rozpoznając odwołanie uczestniczki – L. W. od decyzji Starosty odmawiającego dokonania zmian w operacie ewidencji gruntów. W myśl art. 153 Ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Prawomocny wyrok z 4 marca 2009 r. II SA/Rz 525/08 wiąże zatem skład orzekający w niniejszym postępowaniu, wiązał także skarżony organ. W wyroku tym WSA w Rzeszowie, uchylając decyzję tzw. kasacyjną, polegającą na uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazującej mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, jednoznacznie wskazał, że rozpatrzenie sprawy wymaga wyłącznie wezwania L. W. do przedstawienia aktualnego wypisu z księgi wieczystej (s. 7 uzasadnienia w/w wyroku), nie zachodzi natomiast prowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. WINGiK wezwał uczestniczkę o przedstawienie takiego wypisu, a L. W. wypis z księgi wieczystej nr [...] przedstawiła, w konsekwencji organ odwoławczy zreformował decyzję organu I instancji orzekając o zmianie w operacie ewidencji gruntów. Sformułowany w skardze zarzut wydania decyzji w sposób przedwczesny, bez wyjaśnienia szeregu okoliczności faktycznych, gdy zakres postępowania dowodowego, jaki miał zostać dokonany przez organ odwoławczy, został przesądzony prawomocnym wyrokiem, ocenić należy jako nietrafny.

Dla kwestii dokonania wpisu w ewidencji gruntów nie ma znaczenia, jakie obiekty znajdują się na działkach, które objęte były zaskarżoną decyzją, nie ma także znaczenia kwestia poniesienia nakładów na wzniesienie obiektów budowlanych, które znajdują się na tych działkach. Organ prowadzący ewidencję gruntów (na mocy art. 22 ust. 1 Upgik jest nim starosta) jest zobowiązany do utrzymania danych w operacie w stanie aktualności, co polega na podstawie § 44 ust. 2 Rozp. z 2001, na zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 Rozp. z 2001 prawa właścicieli nieruchomości uwidacznia się w ewidencji na podstawie wpisów dokonanych w księgach wieczystych. W księdze wieczystej nr [...], z której aktualny wypis przedstawiła w postępowaniu odwoławczym L. W., uwidocznione jest jej prawo własności działek 207/6 i 207/9. Skarżąca Gmina w postępowaniu przed sądem powszechnym usiłowała wykazać, że wpis w tej księdze w tym zakresie jest niezgodny z rzeczywistym stanem prawnym, prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z 14 maja 2007 r. [...] powództwo Gminy zostało oddalone. Stan prawny przedmiotowych działek, wbrew wywodom skargi, był jednoznaczny w chwili podejmowania zaskarżonej decyzji. Trafnie orzekający w sprawie organ powołał się na rękojmię publicznej wiary ksiąg wieczystych, organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie są w żadnej mierze uprawnione, aby dokonywać samodzielnych ustaleń w zakresie tytułów własności ujętych w księdze wieczystej, tym bardziej, gdy strona kwestionująca te dane prawomocnie przegrała proces cywilny o ustalenie treści księgi wieczystej. Z tego względu organ nie był zobowiązany do sporządzenia synchronizacji, ani do jej zlecania jednostce wykonawstwa geodezyjnego.

Zarzut nieuwzględnienia przez organ odwoławczy faktu, iż toczy się przed Ministrem Infrastruktury postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia Wojewódzkiej Rady Narodowej z [...] listopada 1967 r. dotyczącego wywłaszczenia w części działek nr 207/8 i 207/9, w trakcie którego to postępowania minister wstrzymać miał wykonanie tego orzeczenia, został potraktowany przez skarżącą Gminę jako dowód na przedwczesność orzekania w przedmiocie zmiany w operacie ewidencji gruntów. Zarzutu tego Sąd nie podziela, przedmiot postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym nie prowadzi wszak sam w sobie do obalenia treści księgi wieczystej nr [...], co miało, w związku z prawomocnym wyrokiem tut. WSA w Rzeszowie, wyłączne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej poddanej kontroli Sądu.

Zarzut wadliwości postępowania polegający na pominięciu przez WINGiK innych spadkobierców F. L. nie jest trafny. Skarżąca Gmina nie wskazała nawet o których spadkobierców chodzi, z treści księgi wieczystej nr [...] wynika jednoznacznie, że prawo własności do działek objętych przedmiotem postępowania przysługuje wyłącznie uczestniczce – L. W.

Zarzut wadliwości zaskarżonej decyzji poprzez brak uzasadnienia prawnego, a przez to uchybienie przepisom art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. jest uzasadniony, aczkolwiek w ocenie Sądu naruszenie to nie miało istotnego znaczenia dla wyniku sprawy. Organ odwoławczy faktycznie nie przytoczył treści powołanych w podstawie prawnej przepisów prawa, niemniej jednak motywy wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów zostały w uzasadnieniu decyzji w sposób dostatecznie zrozumiały wskazane. Zarzut, iż "niemożliwa jest ocena prawidłowości procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia" pomijając, że cechować go może subiektywizm w zdolności formułowania takiej oceny, zdaniem Sądu, nie może prowadzić do wzruszenia zaskarżonej decyzji. WINGiK wskazał, że zmianę dokonano w oparciu o ujawniony stan prawny przedmiotowych działek ujawniony w księdze wieczystej nr [...] oraz w oparciu o zalecenia prawomocnego wyroku II SA/Rz 525/08. Uzasadnienie, nawet nie spełniające w pełni wymogów art. 107 § 3 K.p.a. (przytoczenie przepisów prawa oraz ich wyjaśnienie), jeżeli jest zgodne z treścią rozstrzygnięcia, ma wobec osnowy decyzji, znaczenie wtórne, wyjaśnia wyłącznie motywy działania organu. W ocenie Sądu te motywy, choć wątłe, nie powodują, w aspekcie art. 145 § 1 pkt 1lit. c Ppsa (przesłanka uwzględnienia skargi w razie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy), konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji.

Te przyczyny przesądziły, że zaskarżona decyzja, w ocenie Sądu odpowiada prawu, a skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na zasadzie art. 151 Ppsa.