Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 344/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art. 52
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski / spr. / Sędziowie WSA Mirosław Bator Jacek Bursa Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 października 2009 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] kwotę 457 / czterysta pięćdziesiąt siedem / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 30 kwietnia 2008 r. [...] Spółka Komandytowa w W. wniosła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn.:"Zespół biurowo-usługowy z garażami podziemnymi, wewnętrznym układem drogowym i miejscami postojowymi na działkach nr nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. wraz z wjazdami bramowymi na działkach [...] obr. [...] oraz infrastrukturą techniczną dodatkowo na działkach [...] obr. [...] i [...] obr. [...]. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 5 maja 2009 r. znak [...] ustalił uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko dla przedsięwzięcia p.n.: "Zespół biurowo- usługowy z garażami podziemnymi, wewnętrznym układem drogowym i miejscami postojowymi na działkach [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. wraz z wjazdami bramowymi na działkach [...] obr. [...] oraz infrastrukturą techniczną dodatkowo na działkach [...] i [...] obr. [...] i [...] obr. [...]. W uzasadnieniu podano, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem wymienionym w §3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.). Teren określony we wniosku objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] (uchwała Rady Miasta K. Nr CXIII/1156/06 z dnia 28 czerwca 2006 r.). W toku postępowania uzyskano opinię Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia 19 maja 2008 r. znak: [...] o nałożeniu obowiązku sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko. W toku postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określono warunki w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia w zakresie zabezpieczenia powietrza atmosferycznego, zabezpieczenia przed hałasem, zabezpieczenia środowiska gruntowo-wodnego, ochrony przed odpadami i ochrony środowiska przyrodniczego.

Negatywne oddziaływanie inwestycji na środowisko na etapie realizacji w zakresie emisji powietrza, emisji hałasu oraz ochrony przed odpadami będzie miało charakter przejściowy i zakończy się wraz z rozpoczęciem eksploatacji przedsięwzięcia. W związku z możliwością wystąpienia przekroczeń wartości dopuszczalnych poziomu hałasu w porze nocnej nałożono na inwestora obowiązek wykonania sprawdzających pomiarów akustycznych, które należy wykonać nie wcześniej niż po trzech miesiącach od oddania do użytkowania przedmiotowej inwestycji, a wyniki pomiarów należy przedłożyć w Wydziale Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. W przypadku przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu Inwestor jest zobowiązany do wykonania odpowiednich zabezpieczeń akustycznych.

Przedmiotowa inwestycja narażona jest na wystąpienie powodzi w przypadku wysokich stanów wody w W. , w związku z czym należy wystąpić o opinię do Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego Urzędu Miasta K. W toku postępowania strony miały możliwość wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i nie wpłynęły żadne uwagi, ani zastrzeżenia stron.

Wnioskodawca przedłożył raport o oddziaływaniu na środowisko opracowany zgodnie z wymaganiami ustawy. W sprawie wydano stosowne obwieszczenia.

W dniu 12 sierpnia 2008 r. do organu wpłynął wniosek Stowarzyszenia [...] o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze strony i zostało dopuszczone. Złożyło ono uwagi do sprawy dotyczące rozwiązań komunikacyjnych. Zarzucono, że zaprojektowanie wjazdów do przedmiotowego zespołu wyłącznie od ulicy [...] sprawi, że po zakończeniu budowy w/w ulicą będzie przejeżdżać kilkadziesiąt razy więcej samochodów niż dotychczas. Dlatego wniesiono o uwarunkowanie zgody na realizację inwestycji od zastosowania wariantu z wjazdem od ul. [...] , np. ul. [...] lub nowo utworzonym wjazdem. Wystąpiono w związku tym ze stosownym pismem do Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. o zajęcie stanowiska. Stanowisko to zostało przesłane pismem z dnia 29 października 2008 r.

Wnioskodawca odniósł się do uwag Stowarzyszenia i wyjaśnił, że na ul. [...] wprowadzony ma zostać ruch dwukierunkowy na odcinku pomiędzy skrzyżowaniami z ul. [...] i [...] , co rozładuje ruch na ul. [...] .

Od Stowarzyszenia wpłynęły kolejne pisma dotyczące rozwiązań komunikacyjnych związanych z planowaną inwestycją. Zwrócono również uwagę na konieczność całościowego rozpatrywania układu komunikacyjnego dla inwestycji będącej przedmiotowej mniejszej decyzji oraz Centrum Biurowego [...] .

W świetle dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie jest możliwe wprowadzenie w niniejszej decyzji warunków przewidujących umiejscowienie wjazdu na terenie omawianego przedsięwzięcia od ul. [...] , gdyż rozwiązanie to byłoby niewłaściwe z punktu widzenia docelowego kształtu układu komunikacyjnego w omawianym rejonie. Wskazano natomiast konieczność ograniczenia przewidzianego ruchu na ul. [...], co jest zbieżne z opisanymi powyżej złożonymi przez wnioskodawcę wyjaśnieniami. Układ komunikacyjny powstający dla obu inwestycji, tj. dla [...] oraz Centrum Biurowego [...] został rozpatrzony całościowo i przeanalizowany w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, co koresponduje z postulatem Stowarzyszenia.

Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie złożyło Stowarzyszenia [...] . W uzasadnieniu podało, że decyzja Prezydenta Miasta K. została oparta na nieaktualnym i niepełnym raporcie o oddziaływaniu na środowisko, który pominął bardzo istotny fakt, że w bezpośrednim sąsiedztwie w/w inwestycji powstaje drugie centrum biurowe o zbliżonej wielkości, które już dysponuje prawomocnym pozwoleniem na budowę. Zarówno [...] jak i Centrum Biurowe [...] będą korzystać z tego samego układu komunikacyjnego, dlatego też raport powinien uwzględnić skumulowane oddziaływanie na środowisko obu inwestycji. Wyrażone przez Wydział Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. stanowisko nie znajduje potwierdzenia w faktach. Wjazd od ul. [...] został uznany przez wszystkie strony, biorące udział w zebraniach za optymalny. Takie rozwiązanie nie koliduje również z estakadą, która będzie realizowana w ciągu ulic [...]. To właściwe rozwiązanie jest trudne do osiągnięcia, ze względów własnościowych, jednakże nie można go uznawać za niewłaściwe. Wprowadzenie ruchu dwukierunkowego na ul. [...] tylko w niewielkim stopniu wpłynie na odciążenie ul. [...]. Faktycznym odciążeniem będą działania zapowiedziane w deklaracji Prezydenta Miasta K. z 27 listopada 2008 r., zawarte w odpowiedzi na interpelację, gdzie stwierdzono, że "zagrożenie ruchowe dla ul. [...] wywołane nowymi inwestycjami mogą być neutralizowane środkami organizacji ruchu, np. poprzez zwężenie przekroju jezdni, wprowadzenie progów zwalniających czy wreszcie wprowadzenie zakazu ruchu dla innych niż mieszkańcy użytkowników. Konieczne jest również podjęcie działań zmierzających do realizacji ulicy równoległej do ul. [...] , łączącej ul. [...] z ul. [...] , która została wskazana w MPZP dla obszaru [...] , jako niezbędna do udrożnienia układu komunikacyjnego w tym rejonie. Wyrysowana jedynie na planie, ta nieistniejąca ulica jest często uznawana za istniejącą faktycznie.

Błędne jest stwierdzenie, że układ komunikacyjny powstający dla obu inwestycji tj. [...] i Centrum Biurowego [...] zostało rozpatrzone całościowo i przeanalizowane w raporcie o oddziaływaniu na środowisko. Przedstawiony Stowarzyszeniu raport dotyczy wyłącznie [...]. Został on przygotowany dla jednej inwestycji. Stwierdzono w nim na str. 44, że przekroczone są poziomy hałasu na obszarze wjazdu od strony ul. [...] , czyli u wylotu ul. [...] oraz wskazuje na przekroczenie norm hałasu w nocy. Skoro stwierdzono przekroczenie norm przy realizacji jednej inwestycji, to znaczy, że można mieć pewność, że przy dwóch przekroczenia poziomu będą znacznie większe. Efekt uciążliwości ulegnie kulminacji. Brak opisania skumulowanych skutków dla środowiska tym samym dyskwalifikuje przedstawiony raport.

Błędne informacje zawiera sam wniosek inwestora. Nie jest prawdą, że zamknięcie "dzikiego" przejazdu przez teren przyszłej inwestycji zakończyło wieloletni, uciążliwy ruch ul. [...] Ruch ten, na skalę uciążliwą pojawił się dopiero po otwarciu [...] , czyli w drugiej połowie września 2008 r. Był on wzmożony tylko w krótkim czasie w okresie popołudniowego szczytu komunikacyjnego, a więc była to tylko namiastka tego, co czeka mieszkańców podczas realizacji inwestycji, a zwłaszcza po jej zakończeniu. Nie jest również prawdziwa informacja o tym, że po zakończeniu inwestycji ruch się zmniejszy. W obu centrach pracować będzie około 3000 osób. Ruch wzrośnie co najmniej kilkunastokrotnie i będzie się odbywał po jednokierunkowej ul. [...] . Stowarzyszenie uważa za niedopuszczalną sytuację, kiedy wyrażana jest zgoda na budowę drugiego centrum, które powstaje faktycznie przy ul. [...] , a wjazdy do niego prowadzić będą bocznymi ulicami, w tym ul. [...]

Na powyższe odwołanie odpowiedziała [...] spółka komandytowa z siedzibą w W. , działająca przez pełnomocnika - radcę prawnego S.K. W uzasadnieniu pisma wyjaśniono, że decyzja Prezydenta Miasta K. wydana została nie na podstawie stosownych regulacji dotyczących zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko wynikających z ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Podstawą rozstrzygnięcia w analizowanej sprawie były natomiast art. 46 i następne ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.). Zastosowanie przepisów uchylonego obecnie rozdziału drugiego wynika z art. 153 ustawy. Zgodnie z powyższym przepisem do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska przed wejściem w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. wskazując na elementy jakie powinien zawierać raport oddziaływania na środowisko w art. 52 analizowanej ustawy oraz zakres oceny organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie przewiduje konieczności wykazania i oceny kumulatywnego oddziaływania przedsięwzięcia będącego przedmiotem wniosku z innymi realizowanymi na analizowanym terenie przedsięwzięciami. Wymóg taki wprowadziła dopiero ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, która jak wskazano wyżej nie znajduje zastosowania do określenia zakresu merytorycznego raportu oddziaływania na środowisko oraz zakresu oceny organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Analiza obowiązujących przepisów prowadzi do wniosku, że ocena kumulatywnego oddziaływania różnych przedsięwzięć na środowisko dotyczy głównie przedsięwzięć mogących oddziaływać na obszar Natura 2000. Dokonując wykładni porównawczej historycznej obu ustaw w zakresie regulacji dotyczących zakresu raportu przed dniem 15 listopada 2008 r., w których na inwestora nałożono obowiązek sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest wymagane uwzględnienie również oddziaływania ewentualnych innych projektowanych przedsięwzięć. Oceniając zarzut Odwołującego się, a dotyczący wjazdu na teren inwestycji od strony ul. [...] należy stwierdzić, że rozwiązanie takie nie jest możliwe ze względu na obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] przyjęty uchwałą Nr CXII Rady Miasta K. z dnia 26 czerwca 2006 r., który nie przewiduje lokalizacji zjazdu na działki, na których realizowana ma być wnioskowana inwestycja. Na aspekt ten inwestor zwrócił uwagę w znajdującym się w aktach sprawy piśmie z dnia 26 stycznia 2009 r. W ocenie inwestora bez znaczenia dla oceny prawidłowości postępowania przed Prezydentem Miasta K. ma fakt, że ul. [...] , którą odbywałaby się komunikacja pomiędzy ul. [...] a terenem inwestycji znajduje się pomiędzy kwartałami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako teren zabudowy mieszkaniowej. Analiza załącznika do uchwały przyjmującej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] prowadzi do wniosku, że w istocie ulica [...] przebiega pomiędzy terenami zabudowy mieszkaniowej określonymi C4.M i C5.M, ale droga ta określona symbolem C.KDD jest drogą dojazdową o maksymalnej szerokości 10 metrów, a zapisy analizowanego planu nie przewidują ograniczeń w wykorzystywaniu tej drogi jako dojazdowej do planowanej inwestycji. Dodatkowo warto zaznaczyć, że na terenach określonych symbolami C4.M i C5.M planowane jest zaniknięcie kwartałów zabudową plombową, co dodatkowo zmniejszy szkodliwe oddziaływanie wynikające z ruchu pojazdów po powyższej drodze na obszary zabudowy mieszkaniowej. Wbrew stanowisku przedstawionemu przez stronę skarżącą decyzja organu I. instancji uwzględniła konieczność zastosowania rozwiązań niezbędnych dla ochrony przed hałasem. Mianowicie w punkcie II.2.2c nałożony został na inwestora obowiązek wykonania sprawdzających pomiarów akustycznych. Pomiary takie powinny zostać wykonane nie wcześniej niż po trzech miesiącach od oddania do użytku przedmiotowej inwestycji. Ich wyniki będą przedmiotem oceny w Wydziale Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. W przypadku przekroczenia dopuszczalnych norm Inwestor będzie zobowiązany do wykonania odpowiednich zabezpieczeń akustycznych. Zatem organ pierwszej instancji uwzględniając możliwość przekroczenia dopuszczalnych norm immisji dźwiękowych przewidział konieczność zastosowania rozwiązań ochronnych.

Decyzją z dnia 20 października 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i 4, art. 56 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) w zw. z art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 5 maja 2009 r. znak [...] ustalającej uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko dla przedsięwzięcia p.n.: "Zespół biurowo - usługowy z garażami podziemnymi, wewnętrznym układem drogowym i miejscami postojowymi na działkach nr nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. wraz z wjazdami bramowymi na działkach [...] i [...] obr. [...] oraz infrastrukturą techniczną dodatkowo na działkach [...] i [...] obr. [...] i [...] obr. [...] .

W uzasadnieniu wskazano, iż podstawą rozstrzygnięcia w rozważanej sprawie są przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.), bowiem sprawa została wszczęta na podstawie przepisów tej ustawy i nie była zakończona decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1277), a podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia nie złożył wniosku o rozpoznanie sprawy na podstawie nowych przepisów (art. 153 ust. 1 i art. 154 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r.).

Kolegium Odwoławcze podało, że realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (art. 46 ust. 1 Prawa ochrony środowiska). Zgodnie z art. 46a ust. 1 powołanej ustawy, postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia.

[...] spółki komandytowa z siedzibą w Warszawie wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wskazanej inwestycji, załączając informację o planowanym przedsięwzięciu wraz z mapą ewidencyjną.

Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje m.in. przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i służy ocenie, czy planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska.

Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.).

Przedmiotowa inwestycja mieści się w pojęciu wymienionym w w/w rozporządzeniu i została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i mogących wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie jego zakres (art. 51 ust. 2 Prawa ochrony środowiska). Postanowienie to wydaje się w rozważanej sprawie po zasięgnięciu opinii organu, o którym mowa w art. 57 tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (art. 51 ust. 3 ustawy). Postanowieniem z dnia 30 maja 2008 r. znak: [...] Prezydent Miasta K. uznał, za niezbędne sporządzenie raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z opinią wyrażoną w postanowieniu Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego stwierdzającą konieczność sporządzenia raportu, w sytuacji gdy przedmiotowa inwestycja, należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Zaznaczono, że w rozpatrywanej sprawie organem właściwym w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oraz w sprawie uzgodnienia poza inspektorem sanitarnym jest dodatkowo starosta, a w rozważanej sytuacji ten sam organ administracji działający w mieście na prawach powiatu - Prezydent Miasta K. . Uwzględniając powyższe oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne (m.in.: wyrok NSA w Warszawie z dnia 4 października 2007 r., sygn. akt II OSK 997/07; wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 października 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 100/06; wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 277/06) stwierdzono, iż w sytuacji gdy ten sam organ - Prezydent Miasta K. jest właściwy zarówno w sprawie będącej przedmiotem postępowania głównego jak i postępowania wpadkowego uzgodnienie w tym przedmiocie jest zawarte w rozstrzygnięciu decyzji.

Stosownie zaś do art. 56 powołanej ustawy, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, uwzględniając uzgodnienia organów, o których mowa w art. 48 ust. 2 oraz ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a także wyniki przeprowadzonego postępowania z udziałem społeczeństwa, o którym mowa w art. 53.

Wskazano, że teren określony we wniosku jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Obejmują go zapisy obowiązującego aktualnie planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] . Podkreślono, że niewątpliwe zapis planu nie przewiduje lokalizacji zjazdu na działki, na których realizowana ma być wnioskowana inwestycja. Ulica [...] - droga określona symbolem C.KDD jest drogą dojazdową o maksymalnej szerokości 10 metrów. Zapisy planu nie przewidują ograniczeń w wykorzystaniu tej drogi jako drogi dojazdowej do planowanej inwestycji.

Mając na względzie powyższe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że zgodnie z art. 56 ust. 1 ustawy jednym z podstawowych kryteriów przesądzających o możliwości wydania pozytywnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest zgodność lokalizacji zamierzonego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że zagadnieniem podlegającym weryfikacji w postępowaniu o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest zgodność z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego. Należy wobec tego stwierdzić taką zgodność z przywołanym wyżej planem. Skoro bowiem przepisy prawa miejscowego zostały przyjęte, to organ administracji jest związany wynikającymi z nich postanowieniami, które determinują w dużej mierze treść decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Brak natomiast profesjonalnych opracowań projektowych i planistycznych dla alternatywnych wariantów rozwiązań komunikacyjnych.

Organ dokonał też wymaganych uzgodnień z właściwymi organami. Strony były zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenia. Umożliwiono czynny udział w postępowaniu poprzez dopełnienie czynności o których mowa w art. 10 K.p.a.

W trakcie postępowania za wyjątkiem odwołującej się strony nie wpłynęły żadne uwagi czy tez wnioski stron postępowania czy też osób trzecich.

Za niezasadny uznano zarzut o tym, że raport jest nieaktualny. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględnia też ustalenia raportu oddziaływania na środowisko i określa, zgodnie z wymogami art. 56 ust. 2 pkt 1-3 ustawy :

1) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia;

2) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich;

3) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym.

W ocenie Kolegium Odwoławczego, raport o oddziaływaniu na środowisko przedstawiony w niniejszej sprawie odpowiada wymaganiom jakie stawia ustawa prawo ochrony środowiska (art. 52) i prawidłowo został przyjęty przez organ jako podstawa ustaleń faktycznych.

Kolegium Odwoławcze zgodziło się z odwołującą się stroną, że ocena oddziaływania inwestycji na środowisko winna być przeprowadzona wszechstronnie i wyczerpująco. Ocena inwestycji musi opierać się na dowodach i ustaleniach faktycznych. Żeby dokonać obiektywnej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, a przede wszystkim jej uciążliwości, należy dokładnie ustalić dane związane m.in. z emisją hałasu, spalin do środowiska. Nie można jednak zapominać, że dane podawane na etapie postępowania dotyczącego uwarunkowań środowiskowych stanowią jedynie przewidywania inwestora, a precyzyjne informacje przedłożone być mogą dopiero na etapie postępowania w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji. Oczywiście nie zwalnia to jednak inwestora od podania szacunkowych danych liczbowych oraz dokonania starannej oceny wpływu inwestycji na środowisko. I taka zadaniem Kolegium została dokonana w przedłożonym Raporcie. Tym samym więc wymagane jest, co także podziela Kolegium Odwoławcze odnośnie zarzutów odwołania, iż raport winien być rzetelny, spójny i być wolny od niejasności i nieścisłości. Zaaprobowanie przez organ raportu zawierającego którąkolwiek z wymienionych wad i nie podjęcie próby wyeliminowania wadliwości stanowi naruszenie przepisów postępowania w stopniu znacznym, mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Nie ma podstaw, w ocenie Kolegium Odwoławczego, aby odmówić raportowi waloru wiarygodności i przyjąć za podstawę ustaleń faktycznych. Zauważono, że raport sporządzany jest na zlecenie inwestora (taką możliwość przewidują przepisy ustawy) nie oznacza to jednak, iż z tego powodu jest on obarczony wadliwością. Raport przygotowywany jest przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną w danej dziedzinie.

Zdaniem Kolegium Odwoławczego zakres raportu w rozważanej sprawie jest dostosowany do charakteru i wielkości oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko. Raport sporządzony jest ze szczegółowością odpowiadającą rozwiązaniom na etapie koncepcji. Podkreślono, że szczegółowo organ I. instancji odniósł się też do uwag składanych przez odwołującą się stronę w trakcie postępowania. Kolegium Odwoławcze podzieliło argumentację organu I. instancji zawartą wyczerpująco w kwestionowanej decyzji.

Wydaną decyzją nałożono szereg warunków pod którymi możliwa jest realizacja inwestycji. W szczególności w zakresie zastosowania odpowiednich rozwiązań technicznych w celu odprowadzenia powietrza zanieczyszczonego z parkingów, zastosowania ekranów akustycznych, zobowiązano wnioskodawcę do wykonania analizy porealizacyjnej.

W postępowaniu przeanalizowano i oceniono wpływ przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi czynnikami, możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko. Wszystkie te aspekty planowanej inwestycji zostały przez organ wyjaśnione na podstawie sporządzonego raportu i wzięte pod uwagę przy określaniu środowiskowych uwarunkowań jej realizacji.

Podsumowując Kolegium Odwoławcze podało, że decyzja organu pierwszej instancji zawiera wszystkie elementy określone przez przepisy ustawy. Ponowna natomiast ocena materiału dowodowego w sprawie, dokonana przez Kolegium zbieżna jest z oceną organu pierwszej instancji.

Z powyższą decyzją nie zgodziło się Stowarzyszenie [...] , które w dniu 4 grudnia 2009 r. złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę. Zakwestionowanej decyzji zarzucono rażące naruszenie prawa tj. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 7 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie stronom w sposób wyczerpujący zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, poprzez nie wyjaśnienie sprawy w sposób dokładny pomijając słuszny interes obywateli oraz interes społeczny, jak również nie wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego tj. pominięcie wnioskowanych przez Stowarzyszenie [...] zagrożeń dla środowiska podczas realizacji i w trakcie eksploatacji drugiej już inwestycji w tym regionie, o podobnym charakterze, która w związku z brakiem ustaleń w tym zakresie, będzie korzystała z możliwej i przewidywanej dla wnioskowanej inwestycji komunikacji, przez co zwiększy się dwa razy uciążliwość dla środowiska w zakresie hałasu, komunikacji i zanieczyszczenia okolic przedsięwzięcia w tym terenów mieszkaniowych jak również poprzez oparcie decyzji na raporcie wewnętrznie sprzecznym oraz niespójnym, równocześnie ignorując w tym zakresie wnioski Stowarzyszenia [...] składane w trakcie postępowania;

- art. 52 ust.1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez brak koniecznych elementów raportu tj. analizy wariantów przedsięwzięcia jak również kompleksowego podejścia do analizy oddziaływania inwestycji na środowisko w związku z powstającą obok inwestycją o podobnym charakterze i rozmiarze;

- art. 47 w zw. z art. 52 ust. 1 pkt 6 Prawa ochrony środowiska poprzez brak opisu w raporcie przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko obejmujących bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko - , średnio - i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko wynikający z istnienia przedsięwzięcia, wykorzystania zasobów środowiska i emisji tj. brak opisu oddziaływania na środowisko lokalne, najbliżej sąsiadujące z inwestycją w szczególności budynki mieszkalne jak również powstające obok przedsięwzięcie o podobnym charakterze i skali inwestycji;

- art. 52 ust. 3 Prawa ochrony środowiska poprzez brak uwzględnienia w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na etapie jego likwidacji;

- art. 56 ust. 8 Prawa ochrony środowiska poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu decyzji informacji o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa tj. uwag Stowarzyszenia [...] dotyczących rozwiązań komunikacyjnych związanych z planowaną inwestycją poprzez odciążenie ul. [...] a budową drogi równoległej, łączącej ul. [...] z ul. [...] ;

- art. 56 ust. 1 powołanej ustawy poprzez błędne stwierdzenie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego jest zasadny w sytuacji nie uwzględnienia warunków środowiskowych dla zabudowań mieszkalnych a przez to niemożności ustalenia zgodności lokalizacji z MPZP;

- art. 56 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez nie określenie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich w powiązaniu z określeniem rodzaju i miejsca realizacji przedsięwzięcia;

- art. 249 TWE poprzez nie uwzględnienie w stosowaniu przez organy władzy publicznej lub brak powstrzymywanie przez wykonywaniem zapisów niezgodnych z normami i celami, w szczególności, dyrektyw: dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. 2001/42/WE w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko oraz dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko - stanowiących podstawę nowelizacji z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) przez co nie uwzględniono kumulatywnego oddziaływania na środowisko powstających obok siebie inwestycji [...] i Centrum Biurowe [...].

W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 października 2009 r. nr: [...] , w całości oraz ewentualnie uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 5 maja2009 r., znak [...] w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podano argumentację na poparcie sformułowanych wyżej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga zasługuje zasadniczo na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja obarczona jest uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. Uchybień jest kilka i suma tych uchybień uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji.

Niniejsza sprawa dotyczy oceny legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 5 maja 2009 r. znak [...] określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "zespół biurowo- usługowy z garażami podziemnymi, wewnętrznym układem drogowym i miejscami postojowymi na działkach nr nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. wraz z wjazdami bramowymi na działkach nr nr [...] obr. [...] oraz infrastrukturą techniczną dodatkowo na działkach [...] obr. [...] i [...] obr. [...]. Postępowanie dotyczące wydania ww. decyzji toczyło się na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.o.ś". Zgodnie bowiem z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227) do spraw wszczętych, na podstawie przepisów P.o.ś. przed dniem wejścia w życie ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r., a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się – poza wyjątkami nie mającymi zastosowania w tej sprawie - przepisy dotychczasowe.

Oceniając prawidłowość postępowania w zakresie wydania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia należy stwierdzić, że organy administracji, a w szczególności organ I. instancji dochowały wymogów proceduralnych.

Zgodnie z art. 46a ust. 1 P.o.ś. postępowanie zostało wszczęte na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Powiatowy Państwowy Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia 19 maja 2008 r. określił, na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 P.o.ś., zakres raportu oddziaływania na środowisko obejmujący między innymi ochronę przed hałasem. Na podstawie art. 51 ust. 2 P.o.ś. Prezydent Miasta K. nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i dostarczenia raportu oddziaływania na środowisko. Po sporządzeniu raportu oddziaływania na środowisko, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia 28 lipca 2008 r. uzgodnił środowiskowe uwarunkowania dla ww. przedsięwzięcia.

Na tej podstawie Prezydent Miasta K. wydał decyzję w dniu 5 maja 2009 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Z treści tej decyzji, opisanej szczegółowo w części historycznej uzasadnienia wyroku wynika, że nie nastąpi ingerencja na składniki środowiska naturalnego w stopniu naruszających obowiązujące wymagania. Zatwierdzając warunki realizacji inwestycji organ nałożył na inwestora obowiązek dokonania pomiarów sprawdzających wielkość poziomu hałasu w okresie nie wcześniej niż 3 miesiące po zakończeniu realizacji inwestycji, a w razie przekroczenia wskaźników hałasu do wykonania odpowiednich zabezpieczeń akustycznych.

Nie nałożono żadnych warunków w zakresie ochrony środowiska w zakresie sporządzenia projektu budowanego. Sąd takiego stanowiska nie podziela.

Zgodnie z art. 56 ust. 1 P.o.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu, tak jak słusznie podnosi to strona skarżąca, takie zgodności nie ma.

Zgodnie z § 67 uchwały Rady Miasta K. z dnia 28 czerwca 2006 r. Nr CXIII/1156/06 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] ", teren C2.U to teren usług komercyjnych. Stosownie do § 67 ust. 4 pkt 2 ww. planu miejscowego na tym obszarze zakazuje się lokalizacji inwestycji, których oddziaływanie na środowisko mogłoby spowodować obniżenie wymaganych na podstawie przepisów odrębnych poziomów dopuszczalnych w zakresie standardów środowiskowych, na obszarach sąsiadującej z takimi obszarami zabudowy mieszkaniowej.

Jak wynika z rysunku planu miejscowego, obszar C2.U otoczony jest obszarami C5.M C4.M, C11.M, C3.M, drogami C.KDD i C.KDL oraz obszarami C3.KU, C2.KU oraz C1.U.

Zgodnie z § 5 ust. 4 pkt 4 planu miejscowego dla obszarów C3.M, C4.M, C5.M, C6.M i C11.M przyjęto, że jest to obszar przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową niską (N) i należący do terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową.

Obszar C3.M to obszar po zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (§ 69 ust. 1 planu miejscowego). Obszar C2.U jak i obszary sąsiednie (C5.M, C4.M, C3.M, C6. M, C.11.M oraz C1.U, C2.KU, C3.KU) nie zostały w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] wyznaczone jako obszary w strefie śródmiejskiej. Takie obszary strefy śródmiejskiej dotyczą przede wszystkich obszaru "A" ww. planu miejscowego, a nie obszaru "C". Skoro tak, to należało oceniając wpływ projektowanej inwestycji uwzględnić wymagania zawarte w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 826). Zgodnie z załącznikiem zawierającym tabelę nr 1 dopuszczalny poziom hałasu w porze dziennej w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wynosi 50 dB, a porze nocnej – 40 dB. Jak natomiast wynika z raportu oddziaływania na środowisko na stronie 41 tego raportu wskazano, że poziom hałasu w porze dziennej będzie wynosił 47-54 dB, a w porze nocnej 38-41 dB. Tak wskazany poziom hałasu nie ma jednak potwierdzenia w mapach akustycznych znajdujących się na kartach nr 274-277 raportu oddziaływania na środowisko. Z mapy zawartej na karcie nr 277 wynika, że poziom hałasu w porze nocnej na poziomie 14 metrów nad poziomem terenu będzie znacząco przekraczał obszar C2.U w zakresie poziomu hałasu 44 dB (na obszar C3.M, na obszar C11.M, a nawet miejscami będzie wynosił 48 dB. Na mapie akustycznej zawartej na karcie nr 276 wynika, że w porze nocnej na wysokości 1,5 metra nad poziomem terenu również hałas o poziomie 44 dB będzie obejmował obszary C3.M i C11.M. Na karcie nr 275 zaznaczono poziom hałasu w porze dziennej na wysokości 14 metrów nad poziomem terenu o wartości 52 dB znacząco wykraczający poza teren inwestycji (i obejmujący obszary C3.M, C11.M), a nawet hałas o poziomie 56 dB. Również na karcie 274 raportu oddziaływania na środowisko zawierającego wykres poziomu hałasu w porze dziennej na wysokości 1,5 metra nad poziomem terenu zaznaczono hałas o poziomie 55 dB przekraczający teren C2.U.

Istotne wątpliwości Sądu budzi metodyka obliczeń ww. poziomu hałasu. Na stronach 42-44 raportu oddziaływania na środowisko wskazano, że przyjęto do obliczania poziomu hałasu liczbę samochodów w ciągu 8 godzin dziennych na 175 pojazdów (emitory hałasu EH3, EH4, EH1, EH2, EH5, EH6, EH7, EH8, EH9, EH14, EH15, EH16, EH17, EH18, EH10, EH23, EH24) oraz liczbę samochodów w ciągu 8 godzin w porze dziennej na 345 pojazdów (emitor hałasu EH10?, EH11, EH12, EH13, EH19, EH20, EH21, EH22). Przyjęto również do obliczeń liczbę pojazdów w ciągu jednej godziny nocnej na 4 pojazdy oraz 0 pojazdów (brak pojazdów). Przyjęcie takich wartości (ilości pojazdów) budzi wątpliwości Sądu dlatego, że na stronie 33 raportu wskazano, że w porze od 7.00 do 10.00 i od 16.00 do 19.00 przyjęto, że będzie poruszało się 90 % samochodów w odniesieniu do liczny miejsc parkingowych, a w porze od 9.00 do 16.00 i w okresie do 18.00 do 22.00 będzie to tylko 5 % pojazdów w odniesieniu do miejsc parkingowych. W porze nocnej ruch pojazdów określono na 2 % miejsc parkingowych. Pomijając pewne nakładanie się tych godzin (skoro do godz. 19.00 będzie poruszało się do 90 % pojazdów w stosunku do miejsc parkingowych, to nie można przyjmować zarazem, że od godz. 18.00 będzie to tylko 5 % pojazdów w stosunku do miejsc parkingowych); to istotną kwestią jest zasadność przyjęcia do pomiarów owych 175 lub wyjątkowo 345 pojazdów. Na stronie 10 raportu wskazuje się, że łącznie docelowo planuje się ok. 647 miejsc postojowych dla pojazdów. Skoro tak, to 90 % z liczny 647 pojazdów wynosi znacząco więcej niż 175 lub 345 pojazdów. Emisje hałasu pochodzące od większej ilości pojazdów mogą skutkować innymi parametrami poziomu hałasu.

Sąd ma także wątpliwości, dlaczego opracowując raport nie uwzględniono jako emitenta hałasu żadnego pojazdu "ciężkiego" i dlaczego uznano za pojazdy "lekkie" pojazdu obsługi technicznej i porządkowej i to w okresie pory nocnej (strona 41 raportu).

Wątpliwości budzi także przyjęcie pomiarów na poziomie 14 metrów nad poziom terenu, skoro te pomiary dotyczą przede wszystkich pracy takich emitorów hałasu jak czerpnie i wyrzutnie powietrza (także urządzenia do schładzania-chilery) bardzo często montuje się na dachu obiektu, a wysokość budynków przyjęto na ok. 16 metrów (raport, strona 31). Wyraźnie raport wskazuje, że np. wyloty układów wentylacji maja być zainstalowane na dachach budynków (strona 31 raportu).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że tak sporządzony raport oddziaływania na środowisko nie mógł być przyjęty jako nie powodujący negatywnego wpływu na otaczający teren i zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organy obu instancji powinny dążyć do wyjaśnienia wszystkich podniesionych wątpliwości. Organy nie oceniają samodzielnie merytorycznej strony raportu, ale miały obowiązek ocenić jego logiczność, spójność i prawidłowość przyjętych danych wyjściowych. Jest bowiem rzeczą nie budzącą wątpliwości, że przyjęcie np. mniejszej liczby samochodów poruszających się na tym samym terenie powoduje ustalenie mniejszej emisji hałasu. Ma to o tyle istotne znaczenie w tej sprawie, ponieważ obowiązujący plan miejscowy wyraźnie zakazuje lokalizowania inwestycji które już tylko mogłyby obniżyć (a więc tym bardziej inwestycji, które obniżyłyby) dopuszczalne poziomy standardów środowiskowych wymaganych na podstawie odrębnych przepisów.

Zasadny jest także zarzut nieuwzględnienia w raporcie oddziaływania na środowisko wariantów planowanej inwestycji. Zgodnie z art. 52 ust. 1 pkt 3 P.o.ś. raport powinie zawierać opis analizowanych wariantów, w tym wariantu polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska.

W raporcie wskazano, że nie przewiduje się wariantów inwestycji, a brak podejmowania przedsięwzięcia jest wariantem gorszym niż jego podjęcie, ponieważ realizacja projektowanego przedsięwzięcia doprowadzi do wykorzystania atrakcyjnego terenu, przekształcenia jego funkcji zdegradowanego obszaru bazy sprzętowo-magazynowej w funkcję biurową. Dalej raport wskazuje, że budynki biurowe nie spowodują negatywnego wpływu na poszczególne geokomponenty i jest to optymalny wariant zagospodarowania tereny z uwagi na ochronę środowiska, a inne warianty polegające np. na lokalizacji zakładu przemysłowego ingerowałyby w środowisko naturalne i były niezgodne z planem miejscowym. Wskazano także, że wprawdzie będzie pewien nieznaczny negatywny wpływ na poszczególne składniki środowiska naturalnego, ale będzie on niewielki (raport, strony 21-22).

Otóż należy stwierdzić, że błędnie w raporcie wyinterpretowano, że zawiera on warianty. Warianty te, o którym mowa w art. 52 ust. 1 pkt 3 P.o.ś. to nie są warianty wskazywane z powodu trafności zagospodarowania terenu i jego atrakcyjności dla inwestora, ani też warianty polegające na realizacji zupełnie odmiennych koncepcji (przykładowo zabudowa biurowa lub zakład przemysłowy). W raporcie wskazano abstrakcyjnie, że gorszym wariantem byłaby lokalizacja zakładu przemysłowego.

Celem ustawodawcy było nałożenie na inwestora obowiązku wskazania, na różne możliwości (warianty) realizacji danego przedsięwzięcia i związanego z tym wpływu na środowisko naturalne i tylko środowisko naturalne. Nie można wskazywać w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji, że brak podejmowania inwestycji byłby gorszym wariantem z powodu atrakcyjności terenu. Podstawowym wyznacznikiem sporządzania wariantów jest wpływ zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko naturalne. Tym samym raport winien zawierać wskazanie przynajmniej dwóch wariantów realizacji tego samego przedsięwzięcia, ale o różnych cechach (np. różniących się ilością miejsc postojowych, ilością emisji, itd.). Skoro art. 52 ust. 1 pkt 3 P.o.ś. nakazywał zamieszczenie w raporcie wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, to wariant najkorzystniejszy dla środowiska musi być skonfrontowany z wariantem mniej korzystnym dla środowiska ale np. bardziej korzystnym dla inwestora.

Przyjęcie stanowiska inwestora oznaczało w tej sprawie, że przeanalizowano tylko jeden wariant, bo wariant polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia został uznany za mniej korzystny i to nie dla środowiska, ale dla inwestora.

Wątpliwości budzi bardzo lapidarne zamieszczenie w raporcie rozważań (zawierających trzy zdania, raport strona 51) dotyczących możliwości wystąpienia konfliktów społecznych w związku z realizacją tej inwestycji. Jak wynika z akt sprawy inwestycja spowodowała powstanie konfliktu społecznego, a było to do przewidzenia, skoro w bezpośrednich sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej i to także jednorodzinnej inwestor projektuje przedmiotową inwestycję. Już na etapie postępowania administracyjnego skarżące Stowarzyszenie występowało do organów i inwestora z wnioskami i zarzutami dotyczącymi planowanej inwestycji.

Zasadny jest zarzut skargi co do braku jakichkolwiek rozważań w zakresie opisania w raporcie przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko obejmujących bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko, średnio i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko wynikający z istnienia przedsięwzięcia, wykorzystania zasobów środowiska i emisji. Skoro raport zawiera mapy obrazujące i poziomy hałasu i stężeń różnych substancji i ich zasięgu na tereny sąsiednie, to raport winien ocenić, między innymi, taki krótkotrwały, średniotrwały i długotrwały wpływ. Przykładowo na karcie nr 167 raportu znajdują się izolinie stężeń średnich tlenku węgla µg/m3 i skoro wskazano, że dopuszczalna (czy na pewno?) wielkość to 0 µg/m3, a wynika z izolinii, że wielkość 0,5 µg/m3 obejmuje znaczny teren poza obszarem przedsięwzięcia, to raport winien opisać taki wpływ.

Zasadny jest także zarzut braku zamieszczenia w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na etapie jego likwidacji (wymaganego art. 52 ust. 3 P.o.ś.).

Nie są natomiast zasadne te wywody skargi, które dotyczą natężenia ruchu pojazdów na ul. [...] i związanych z tym uciążliwości dla mieszkańców okolicznych terenów. Niewątpliwie ul. [...] jest drogą publiczną i w związku z tym droga tą mogą przemieszczać się pojazdy. Ilość pojazdów poruszających się po drodze publicznej nie mogła być przedmiotem oceny raportu w tej sprawie, ponieważ raport nie obejmował inwestycji w zakresie budowy drogi. Być może powodem uciążliwości jest stan techniczny ul. [...], co dodatkowo powoduje zwieszenie uciążliwości, ale taka okoliczność nie mogła być także przedmiotem oceny organów w tej sprawie. Sam fakt mieszkania w bliskiej odległości od drogi publicznej niesie ze sobą dyskomfort, wynikający właśnie z usytuowania takiej drogi, a nie z przemieszczania się tą drogą pojazdów.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącego Stowarzyszenia, że w stanie prawnym obowiązującym w okresie prowadzenia w tej sprawie postępowania administracyjnego obowiązywał bezwzględny obowiązek dokonania oceny również hałasu sąsiedniej inwestycji biurowej.

Mając jednak powyższe na uwadze należy wskazać, że wyżej wymienione okoliczności dotyczące naruszenia prawa przez organy obu instancji uzasadniają uchylenie decyzji organu odwoławczego i organu I. instancji. Tym samym brak zawarcia w raporcie oddziaływania na środowisko ww. kwestii i brak oceny tego raportu przez organy obu instancji pod kątem jego logiczności i zgodności z prawem uzasadnia zasadnym zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, za podstawę przyjmując art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Stosownie do art. 141 § 4 P.p.s.a. ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy winien ustalić dopuszczalność ponownego przeprowadzenia postępowania i w razie ustalenia, że postępowanie winno być przeprowadzone, zobowiązany jest je prowadzić we właściwym trybie.

Sąd orzekł o wstrzymaniu wykonywania zaskarżonej decyzji stosownie do art. 152 P.p.s.a.

O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a.

Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji wyroku.