Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 352/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-09-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Uzasadnienie
Inne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Odmówiono dokonania wykładni wyroku Sądu
Powołane przepisy: article: art.158;
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Kantecka ( sprawozdawca ) sędzia WSA Wiesława Pierechod sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 23 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wykładnię wyroku w sprawie ze skargi T. w E. na dwie decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]" r., nr "[...]" i nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanawia: odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 maja 2009 r., sygn. I SA/Ol 352/09.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny Olsztynie wyrokiem z dnia 27 maja 2009 r. uchylił dwie decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]" r., nr "[...]" i nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek.

Pismem z dnia 28 marca 2013 r. T.w E. zwróciło się z wnioskiem o dokonanie wykładni ww. wyroku, wskazując że strona zaskarżyła wymienione decyzje w części odmawiającej umorzenia należności. Podkreślono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrywał sprawę w zakresie zaskarżenia, to jest w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej "p.p.s.a." – sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Przedmiotem wykładni może być przede wszystkim sentencja wyroku, a wyjątkowo także jego uzasadnienie. Konieczność wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. chociażby postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2008r., LEX nr 494338). Celem wykładni jest usunięcie wątpliwości dotyczących nie tylko treści wyroku, ale także sposobu jego wykonania, a przede wszystkim skutków, jakie ten wyrok ma wywołać, co umożliwi podjęcie przez organ podatkowy dalszych czynności. Przesłanką przychylenia się do wniosku strony musi być jednak zaistnienie wspomnianych w przepisie wątpliwości. Nie mieści się natomiast w ramach wykładni wyroku żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania oraz sposobu ponownego rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2008r., LEX nr 493808).

Jak już wskazano, przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja, jak i uzasadnienie rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie sentencja wyroku z dnia 27 maja 2009 r., I SA/Ol 352/09 nie nasuwa żadnych wątpliwości, wynik jest bowiem jednoznaczny – uchylono decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]"., nr "[...]" i nr "[...]"

Zdaniem sądu żadnych wątpliwości nie powinno budzić również uzasadnienie wyroku, które jest spójne i logiczne. Zostały w nim wyraźnie wskazane i opisane naruszenia prawa do jakich doszło przy wydaniu zaskarżonych decyzji. Wskazania zawarte w przedmiotowym uzasadnieniu wyroku nie pozostawiają żadnych wątpliwości, co do swego przesłania.

W uzasadnieniu wskazano, iż " (...) Zakład powinien ustalić przede wszystkim, czy wierzytelności skarżącej są ściągalne oraz co stało się z przysądzonym jej prawem użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w E. . Z akt sprawy wynika bowiem, iż Urząd Miejski, pismem z dnia 15.01.2008r. poinformował organ, że Spółka figuruje w ewidencji gruntów, budynków i lokali jako użytkownik wieczysty nieruchomości położonej przy ul.X oraz jako właściciel nieruchomości położonej przy ul.Y. Z kolei pismem z dnia 20.02.2009r. Urząd Miejski poinformował, że Spółka nie figuruje w ww. ewidencji jako właściciel, użytkownik wieczysty, użytkownik lub zarządca nieruchomości na terenie miasta. Innymi słowy organ zobowiązany jest ustalić, czy skarżąca ma jakikolwiek majątek, z którego można prowadzić egzekucję. Powyższe powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Brak należytych ustaleń w tym względzie stoi w oczywistej sprzeczności z określonym w art.7 i art.77 § 1 k.p.a. obowiązkiem prowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego w zakresie stanu faktycznego mającego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy."

Jeszcze raz wyraźnie wskazać należy, że przedmiotem wniosku zgłaszanego w trybie art. 158 p.p.s.a. mają być wątpliwości odnoszące się do orzeczenia sądu administracyjnego, nie zaś samo w sobie wyjaśnienie sposobu dalszego postępowania w sprawie administracyjnej i sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku, warunkujące potrzebę dokonania jego wykładni, muszą być ściśle związane z samą motywacją orzekającego sądu, a nie z szerszym kontekstem, jak na przykład wynikającym z późniejszego postępowania organu i wydanego później rozstrzygnięcia.

Podkreślić również należy, że z art.134 §1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższe oznacza, iż sąd rozpoznając sprawę bada zgodność całej (podkreślenie sądu) decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowość zastosowania i wykładnię norm prawa materialnego dokonaną przez organ, nie będąc związanych zarzutami strony skarżącej i zakresem zaskarżenia. Sąd, dokonując kontroli danego aktu pod względem jego zgodności z prawem, ograniczony jest wyłącznie granicami danej sprawy, a te granice wynikają w rozpoznanej sprawie z wniosku skarżącej o umorzenie należności. Wniosek ten bowiem wszczął postępowanie zakończone zaskarżona decyzją. Innymi słowy, sąd nie mógłby orzekać o umorzeniu innych należności niż wskazane we wniosku, bądź badać prawidłowości wymiaru tych należności.

Ewentualne zarzuty co do rozstrzygnięcia sądu mogły być podnoszone w drodze skargi kasacyjnej od wyroku, nie zaś we wniosku o wykładnię orzeczenia. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu, zapadłym po wyroku z dnia 27 maja 2009 r., strona miała natomiast możliwość zaskarżenia aktu (decyzji) organu we właściwym trybie i terminie.

Mając powyższe na uwadze, sąd działając na podstawie art. 158 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.