Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1475/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52, art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 17 poz 127
law: Ustawa z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant Izabela Maj- Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2014 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie weterynarii oddala skargę.


UZASADNIENIE

W wyniku przeprowadzonej w dniach [...] , [...] oraz w dniach od [...] do [...] r. kontroli warunków weterynaryjnych w firmie "A" Sp. z o.o. w T. Powiatowy Lekarz Weterynarii w T. zakwestionował warunki weterynaryjne w zakresie produkcji produktów mleczarskich. Wskutek powyższego decyzją z dnia [...] r., nakazał wprowadzić system prawidłowego kontrolowania oraz usuwania z magazynów i przekazywania do utylizacji surowców po upływie terminu przydatności określonego przez producenta oraz usunąć przyczynę powstawania zawilgocenia powierzchni sufitu w chłodni surowca, w niezwłocznym terminie. W podstawie prawnej organ przywołał przepisy art. 7 ust.1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2006 r., Nr 17, poz. 127 ze zm.) oraz przepisy rozporządzeń Wspólnoty Europejskiej i Parlamentu Europejskiego z 2004 r. i 2009 r., a w uzasadnieniu wyjaśnił, że wobec stwierdzenia obecności w dniu [...] r. w chłodni surowca produktów z datami przydatności określonymi na dzień [...], czyli dzień i trzy dni po upływie terminu przydatności – produkty te na podstawie art. 10 lit.f rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. uznano za produkt uboczny pochodzenia zwierzęcego – materiał kategorii 3 i jako taki przekazany winien zostać do utylizacji zgodnie z art. 14 cytowanego rozporządzenia. Stwierdzona sytuacja stanowi naruszenie wymagań zawartych w załączniku II rozdział I rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Spółka "A" wnosząc o uchylenie wymienionej powyżej decyzji w zakresie punktu 1. W uzasadnieniu odwołująca wskazała na błędy w podanej w decyzji podstawie prawnej oraz stwierdziła, że decyzja jest wadliwa merytorycznie, a Powiatowy Lekarz Weterynarii bezzasadnie uznał, że dwie partie "masy twarogowej półtłustej" użyte do produkcji w [...] r. uznano jako produkt uboczny pochodzenia zwierzęcego – materiał kategorii 3 i przekazano do utylizacji. Skarżący jeszcze przed zakończeniem kontroli w dniu [...] r. przedstawił bowiem atest producenta masy twarogowej, w którym okres przydatności został przedłużony do dnia 8 marca 2013 r., a tym samym użycie masy do produkcji było zgodne z wymogami weterynaryjnymi i nie może być traktowane jako naruszenie obowiązków przez skarżącego.

Niezależnie od tego, zdaniem Spółki, bezzasadne było uznanie partii tego surowca za produkt uboczny pochodzenia zwierzęcego określony w art. 10 lit.f rozporządzenia nr 1069/2009, a nadto nie istniały żadne podstawy do uznania surowca za nienadający się do spożycia przez ludzi. Organ nie wskazał w swej decyzji, co było przyczyną takiej oceny. Data przydatności określona przez producenta surowca została przedłużona i stosowne dokumenty zostały przedłożone organowi. Wyjaśniono, że kwestionowana data jest datą minimalnej trwałości, a jej upływ nie oznacza automatycznie, iż produkt traci przydatność do użycia lub do spożycia. Spółka dodała, że organ nie wskazał podstawy prawnej uznania, że upływ terminu przydatności określonego przez producenta wyklucza użycie surowca w produkcji. Art. 52 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia stanowi, iż środki spożywcze oznakowane datą minimalnej trwałości lub terminem przydatności do spożycia mogą znajdować się w obrocie do tej daty lub terminu. Surowiec u odwołującej nie znajdował się w obrocie, a to wyklucza stosowanie do niego przepisu art. 52 ustawy. Nadto surowiec ten nie był zanieczyszczony, ani zepsuty, brak było także podstaw do uznania, że produkt końcowy nie będzie się nadawać do spożycia przez ludzi.

Odwołująca nie zaprzecza, że powinna kontrolować oraz usuwać z magazynów i przekazywać do utylizacji surowce zepsute, zanieczyszczone czy z innych powodów nienadające się do produkcji. Nie może jednak nie zakwestionować automatycznego uznawania za nieprzydatne do produkcji surowców po upływie terminu minimalnej przydatności określonej przez producenta, podczas gdy kontrola wykazała, iż produkt nie utracił przydatności do spożycia.

Rozpatrując złożone odwołanie [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania organ odwoławczy przyznał, że chociaż decyzja organu pierwszej instancji zawiera formalne uchybienia, to jednak mając na uwadze powołane przepisy oraz stosowaną u strony praktykę w zakresie przedłużania terminu minimalnej przydatności do spożycia, jest konieczna i uzasadniona. Przywołanie przez organ w podstawie prawnej niewłaściwego przepisu nie może bowiem wpłynąć na uchylenie decyzji, gdyż organ drugiej instancji nie podziela stanowiska strony skarżącej, zgodnie z którym rozporządzenie WE nr 882/2004 wobec brzemienia art. 1 ust. 2 i pkt 10 preambuły nie ma w stosunku do strony zastosowania.

Organ wskazał, że przedmiotem nakazu zawartego w sentencji decyzji jest wprowadzenie u strony systemu prawidłowego kontrolowania oraz usuwania z magazynów i przekazywania do utylizacji surowców po upływie terminu przydatności określonego przez producenta. Przywołując art. 1 punkt a rozporządzenia WE nr 852/2004 (ustanawiającego ogólne zasady dla przedsiębiorstw sektora spożywczego w zakresie higieny środków spożywczych) wskazał, że główna odpowiedzialność za bezpieczeństwo żywności spoczywa na przedsiębiorstwie sektora spożywczego przy zastosowaniu ogólnych procedur opartych na zasadach [...] oraz zachowaniu dobrej praktyki higieny.

Organ podkreślił, że wprawdzie strona posiada opracowaną i obowiązującą w zakładzie "Instrukcję stanowiskową postępowania z odpadami i produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego", ale nie zawiera ona zasad postępowania z ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego, o których mowa w art. 10 pkt f rozporządzenia WE nr 1069/2009. W myśl art. 4 ust. 2 wymienionego rozporządzenia strona jest zobowiązana zapewnić na wszystkich etapach gromadzenia, przewozu, manipulowania, obróbki, przekształcania, przetwarzania, składowania, wprowadzania do obrotu, rozprowadzania, stosowania lub usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych w przedsiębiorstwie pod ich kontrolą zgodność z wymogami tego rozporządzenia. Z kolei zgodnie z ust. 3 państwo kontroluje i sprawdza czy podmioty przestrzegają wymogów rozporządzenia na wszystkich etapach łańcucha czynności związanych z produktami pochodzenia zwierzęcego, wprowadzając w tym celu system urzędowy.

W myśl art. 10 pkt f rozporządzenia WE nr 1069/2009 produkty pochodzenia zwierzęcego lub środki spożywcze zawierające produkty pochodzenia zwierzęcego, które już nie nadają się do spożycia przez ludzi z powodów handlowych lub w wyniku problemów powstałych podczas produkcji lub wad w pakowaniu lub innych wad, które nie stanowią żadnego zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt zostały zaliczone jako materiał kategorii trzeciej z punktu widzenia zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt stwarzanego przez te produkty. W ocenie organu odwoławczego do produktów tych należą także nie nadające się do spożycia z przyczyn handlowych produkty pochodzenia zwierzęcego, dla których minął termin przydatności do spożycia albo termin minimalnej trwałości. Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (art. 1 ust. 1 i ust. 2) ma charakter pomocniczy w stosunku do wymienianych powyżej rozporządzeń unijnych. Definiuje ona pojęcia "data minimalnej trwałości" czy "termin przydatności do spożycia" stanowiąc w art. 52, iż środki spożywcze oznakowane datą minimalnej trwałości lub terminem przydatności do spożycia mogą się znajdować w obrocie do tej daty lub terminu i nie przewidują procedury przedłużania terminu przydatności lub daty minimalnej trwałości. Jednocześnie ustawa wskazała, że podmiotem właściwym do ustalenia terminu przydatności jak i daty minimalnej trwałości jest producent. Dlatego też w ocenie organu odwoławczego konieczne jest wprowadzenie u strony systemu kontrolowania niedopuszczającego do przekraczania terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, a w przypadku ich niedochowania – wprowadzenia procedury usuwania i przekazywania do utylizacji produktów pochodzenia zwierzęcego, a to wobec stwierdzonego w firmie stanu faktycznego – czyli dowolności w postępowaniu w produktami pochodzenia zwierzęcego. W niniejszej sprawie strona podjęła działania u producenta w celu przedłużenia daty minimalnej trwałości, podczas gdy w odniesieniu do innej partii – strona wykonała nakaz utylizacji masy twarogowej. Organ podkreślił i wyjaśnił, że przedmiotową decyzją nakazano wprowadzenie systemu prawidłowego kontrolowania oraz usuwania z magazynów i przekazywania do utylizacji surowców po upływie terminu przydatności określonego przez producenta.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła "A" Sp. z o.o. w T. zarzucając decyzji [...] ego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię art. 10 lit.f rozporządzenia WE nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi; błędną wykładnię art. 3 pkt 14 tego rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, iż znajduje on zastosowanie w sprawie oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez sformułowanie rozstrzygnięcia w sposób niejasny i wieloznaczny, art. 77 § 1 w związku z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nierozpoznanie zgłoszonego przez skarżącego zarzutu niestosowania w sprawie przepisów rozporządzenia nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt. Uwzględniając powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyjaśniła, iż jest świadoma swej odpowiedzialności za jakość i bezpieczeństwo produktów dostarczanych na rynek i dochowuje najwyższej staranności, by surowce, z których powstaje produkt były najwyższej jakości, a w szczególności nie dopuszcza, by w produkcji używać produktów, których termin przydatności do spożycia upłynął lub które z innych względów stały się niepełnowartościowe. Produkty takie są przekazywane do utylizacji. Skarżąca nie może jednak zaakceptować stanowiska organów weterynarii, zgodnie z którym należy automatycznie przekazywać do utylizacji surowce, których termin minimalnej trwałości upłynął, a ich stan (potwierdzony badaniami) wskazuje, iż nadal stanowią pełnowartościowy surowiec. Taka ingerencja organów nie znajduje podstawy w przepisach prawa. Nie stanowi bynajmniej takiej podstawy przywołany art. 10 lit. f rozporządzenia nr 1069/2009. Zgodnie z nim produktami ubocznymi kategorii 3 są produkty pochodzenia zwierzęcego lub środki spożywcze zawierające produkty pochodzenia zwierzęcego, które już nie nadają się do spożycia przez ludzi z powodów handlowych lub w wyniku problemów powstałych podczas produkcji wad w opakowaniu lub innych wad, które nie stanowią żadnego zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt. Nieuzasadnione jest w ocenie skarżącej uznawanie surowca podlegającego przetworzeniu w toku procesu produkcyjnego za nienadający się do spożycia przez ludzi wyłącznie wskutek upływu terminu minimalnej trwałości, w sytuacji, gdy nadal ma on cechy pełnowartościowego surowca. Spółka dodała, że organ powołał się na art. 52 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywieniu, zgodnie z którym środki spożywcze oznakowane datą minimalnej trwałości lub terminem przydatności do spożycia mogą się znajdować w obrocie do tej daty lub terminu, jednak surowce pozostające u skarżącej nie znajdują się w obrocie, co wyklucza stosowanie do nich tego przepisu.

Odnosząc się nakazu zawartego w decyzji skarżąca zwróciła uwagę, iż w przepisach występują dwa pojęcia "data minimalnej trwałości" oraz "termin przydatności do spożycia", natomiast brak jest pojęcia "termin przydatności", który to termin wskazany został w decyzji. Zdaniem spółki decyzje winny być formułowane w sposób jasny i nie budzący wątpliwości, by strona nie miała wątpliwości co do zakresu i treści rozstrzygnięcia, a tego nie spełnia zaskarżona decyzja .

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w K. wniósł o oddalenie skargi. Przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a odnosząc się do zarzutów skargi, stwierdził, że należy uznać je za nieuzasadnione, powtarzając zaprezentowana w zaskarżonej decyzji argumentację.

Na rozprawie w dniu 7 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącej Spółki podtrzymał skargę i zawartą w niej argumentację. Dodał, iż w jego ocenie decyzja trudna jest do wykonania, z uwagi na fakt zawarcia w jej sentencji określenia "termin przydatności", który nie występuje w przepisach.

Pełnomocnik organu wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa

Zgodnie bowiem z zapisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Kontrolują zatem czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności - art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz.270 ze zm.). Przy czym, po myśli art. 134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli rozpatrują sprawę w jej całokształcie.

Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja jest w ocenie składu orzekającego zgodna z prawem. Kwestionowaną decyzją Powiatowy Lekarz Weterynarii, po stwierdzeniu w trakcie kontroli przechowywania w chłodni zakładu surowca – masy twarogowej półtłustej z określoną datą przydatności do spożycia, która była wcześniejszą w stosunku od daty przeprowadzanej kontroli (w dniu [...] - daty na pojemnikach tego surowca – to [...]), zobowiązał firmę "A" do wprowadzenia systemu prawidłowego kontrolowania oraz usuwania z magazynów i przekazywania do utylizacji surowców po upływie terminu przydatności, określonego przez producenta. Przepisy obligujące skarżącego do takiego postępowania przywołane zostały przez orzekające w sprawie organy. Są to zarówno ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, jak również przede wszystkim rozporządzenia unijne – tj. rozporządzenie UE nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznczonych do spożycia przez ludzi.

Przedmiotem nakazu zawartego w zaskarżonej decyzji jest zatem wprowadzenie u strony systemu prawidłowego kontrolowania oraz usuwania z magazynów i utylizowania surowców po upływie terminu przydatności do spożycia określonego przez producenta. Jak zauważył organ dokonujący kontroli strona skarżąca posiada opracowaną "Instrukcję stanowiskową postępowania z odpadami i produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego". Instrukcja ta jednak nie zawiera wpisanych zasad dotyczących postępowania z ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego, o których mówi art. 10 pkt.f rozporządzenia WE nr 1069/2009. Natomiast w myśl art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia strona zobowiązana jest zapewnić na wszystkich etapach gromadzenia, przewozu, obróbki, przekształcania, przetwarzania, składowania, wprowadzania do obrotu, rozprowadzania lub usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych w przedsiębiorstwie pod ich kontrolą zgodność z wymogami tego rozporządzenia. Z kolei Państwo, poprzez swoje urzędy, kontroluje i sprawdza czy podmioty przestrzegają wymogów rozporządzenia, na wszystkich etapach łańcucha czynności związanych z produktami pochodzenia zwierzęcego zgodnie z odpowiednimi, obowiązującymi przepisami wspólnotowymi.

W ocenie składu orzekającego organy prawidłowo odwołały się do art. 10 pkt.f cytowanego rozporządzenia WE nr 1069/2009. W myśl tego przepisu produkty pochodzenia zwierzęcego lub środki spożywcze zawierające produkty pochodzenia zwierzęcego, które już nie nadają się do spożycia przez ludzi z powodów handlowych lub w wyniku problemów powstałych podczas produkcji lub wad w pakowaniu lub innych wad, które nie stanowią żadnego zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt zostały uznane jako materiał kategorii trzeciej z punktu widzenia zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt stwarzanego przez te produkty. Zasadnie też uznały, że do zdefiniowanych w tym przepisie produktów należy też zaliczyć nie nadające się do spożycia z przyczyn handlowych produkty pochodzenia zwierzęcego dla których minął termin przydatności do spożycia albo data minimalnej trwałości – czyli termin przydatności do spożycia określony przez producenta. Znaczenie terminów data "minimalnej trwałości" czy "przydatności do spożycia" określa ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 7 – data minimalnej trwałości - to data, do której prawidłowo przechowywany środek spożywczy zachowuje swoje właściwości, a w myśl art. 3 ust. 3 pkt 47 – termin przydatności do spożycia – to termin, po upływie którego środek spożywczy traci przydatność do spożycia. Zgodnie z kolei z art. 52 cytowanej ustawy środki oznaczone datą minimalnej trwałości lub terminem przydatności do spożycia mogą znajdować się w obrocie do tej daty lub tego terminu. Zasadnie orzekające w sprawie organy podnoszą, iż ustawa nie przewiduje procedury przedłużania terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości. Podmiotem właściwym tak do ustalenia terminu przydatności do spożycia (data poprzedzona określeniem "należy spożyć do"), jak i daty minimalnej trwałości (data poprzedzona określeniem "najlepiej spożyć do" lub "najlepiej spożyć przed końcem") jest producent.

Wobec stwierdzonych przypadków przechowywania w magazynie środków spożywczych - masy twarogowej półtłustej, używanej do dalszej produkcji - z przekroczonymi terminami do spożycia, koniecznym jest wprowadzenie u strony skarżącej systemu kontrolowania niedopuszczającego do przekroczenia terminu przydatności do spożycia lub przekroczenia minimalnej trwałości, a w przypadku ich niedochowania – wprowadzenia procedury usuwania i przekazywania do utylizacji produktów pochodzenia zwierzęcego. W obecnym bowiem stanie, należy potwierdzić to za orzekającymi w sprawie organami, w firmie istnieje dowolność w postępowaniu z produktami pochodzenia zwierzęcego. Wykonanie decyzji leży zatem w interesie strony w celu wprowadzenia jednolitego systemu postępowania, a jej wykonanie powinno nastąpić w porozumieniu z Powiatowym Lekarzem Weterynarii w T. oraz właściwą jednostką Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno- Spożywczych.

Nie można podzielić w tym miejscu twierdzeń skarżącej, że przywołane powyżej przepisy dotyczą tylko surowców znajdujących się w obrocie. Jak bowiem wskazała sama strona skarżąca masa twarogowa półtłusta stanowiła surowiec do produkcji, w wyniku której uzyskano produkt końcowy. Strona skarżąca jest przedsiębiorstwem spożywczym, podmiotem działającym na rynku spożywczym na etapie przetwarzania produktów pochodzenia zwierzęcego, co wynika wprost z przedmiotu jej działania. Z kolei według przywołanego rozporządzenia WE nr 1069/2009, gdzie zawarto także definicję obrotu (art. 3 pkt 14) i zgodnie z nią – wprowadzanie do obrotu to każde działanie, którego celem jest sprzedaż produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych osobie trzeciej we Wspólnocie lub jakakolwiek inna forma dostawy, odpłatna lub nie, na rzecz osoby trzeciej lub przechowywanie w celu dostarczenia osobie trzeciej. Definicja ta jest stosowana na etapie produkcji żywności. Zatem przywoływanie przez stronę skarżącą definicji zawartej w art. 3 ust. 3 pkt 52 cytowanej powyżej ustawy dotyczącej wprowadzania żywności do obrotu – wprowadzania jej na rynek do sfery konsumenckiej, nie jest wystarczające w niniejszej sprawie. Jak już bowiem wskazano – przedmiotowa masa półtłusta stanowiła surowiec do produkcji.

Odnosząc się do zarzutu skargi, podniesionej także na rozprawie niewykonalności przedmiotowej decyzji w związku z zawartym w jej sentencji określeniem "termin przydatności" – nie występującym, zdaniem strony skarżącej, w przepisach, gdzie ustawodawca posługuje się określeniami "data minimalnej trwałości" oraz "termin przydatności do spożycia", należy uznać go za nieuzasadniony. Nakaz w przedmiotowej decyzji sformułowany został jasno i precyzyjnie, odwołując się do upływu terminu przydatności określonego przez producenta, co dokładnie określa i wskazuje jakiego terminu i jakiej procedury dotyczy. Nie można więc w takich warunkach zgodzić się ze stanowiskiem prezentowanym przez pełnomocnika skarżącej firmy.

W ocenie składu orzekającego, zarówno przywołane i wykorzystane w sprawie przepisy tak ustawy jak i rozporządzeń unijnych mają zastosowanie w niniejszej sprawie, a strona skarżąca, jako podmiot działający na rynku spożywczym powinna dokładać najwyższej staranności w trakcie prowadzonego procesu produkcyjnego i używać do niego środków i produktów najwyższej jakości.

Mając na uwadze powyższe okoliczności należało uznać, że zaskarżona decyzja, a także utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami tak przywołanymi ustawą o bezpieczeństwie żywności i żywienia jak i rozporządzeniami wspólnotowymi oraz przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Reasumując należy stwierdzić, iż orzekające w sprawie organy wydając zaskarżone rozstrzygnięcia prawidłowo dokonały oceny stanu faktycznego i prawnego i nie naruszyły przepisów postępowania.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.