Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 17/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2019-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Marszałek Województwa
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 151, 149 § 1 pkt 1 i 3, art. 205 § 1, art. 209, art. 149 § 1a
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 1 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka - Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 maja 2019 r. sprawy ze skargi W.W. na bezczynność Marszałka Województwa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Marszałka Województwa do rozpoznania wniosku skarżącego W.W. z dnia [...]r. o udostępnienie informacji publicznej, dotyczącego wskazania podstawy opublikowania na stronie internetowej informacji o ukończeniu studiów MBA przez M.J., w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi wraz z odpisem prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. w pozostałym zakresie oddala skargę, IV. zasądza od Marszałka Województwa na rzecz skarżącego W.W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. W.W. zwrócił się do Marszałka Województwa, powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r. poz.1330 ze zm. – określanej dalej jako u.d.i.p.) "o podjęcie stosownych działań i udzielenie informacji na temat kwalifikacji M.J. – członka Zarządu Województwa [...], tzn. jakie wykształcenie ma M.J. oraz gdzie i kiedy ukończył studia MBA", wskazując jednocześnie, aby informacje zostały przekazane na podany przez niego adres mailowy. Powyższe pismo wpłynęło do Urzędu Marszałkowskiego w dniu 27 listopada 2018 r.

Odpowiadając na wspomniany wniosek, działający z upoważnienia Marszałka Województwa Dyrektor Departamentu Administracyjno-Gospodarczego w piśmie z dnia [...] grudnia 2018 r. znak [...] wyjaśnił wnioskodawcy, że w aktach osobowych M.J. znajduje się dokument potwierdzający ukończenie studiów wyższych na Uniwersytecie [...] na kierunku filologii germańskiej. Ponadto poinformował, że Urząd Marszałkowski Województwa nie jest w posiadaniu dokumentu dotyczącego ukończenia studiów MBA. Organ podał również, że ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1260 ze zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz.U. z 2018 r. poz. 936), nie określa wymagań kwalifikacyjnych dla pracowników samorządowych zatrudnionych na podstawie wyboru, w związku z powyższym, M.J. nie ma obowiązku przedstawienia pracodawcy dokumentów potwierdzających poziom wykształcenia.

Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. skierowanym do Marszałka Województwa W.W. podkreślił, że w jego poprzednim piśmie nie znajduje się pytanie o zawartość akt osobowych, lecz precyzyjne wyartykułowane pytanie o to gdzie i kiedy M.J. ukończył studia MBA, a ponadto zawarta była dyspozycja dotycząca podjęcia stosownych działań, np. zobowiązanie pracownika M.J. do złożenia stosownego oświadczenia, okazania dokumentu potwierdzającego posiadanie deklarowanych kompetencji lub wykorzystanie innych dostępnych instrumentów będących w dyspozycji pracodawcy. W związku z powyższym skarżący ponowił wniosek, którego istotą jest podjęcie stosownych działań, w innym przypadku w jego ocenie organ będzie pozostawał w bezczynności, który to stan uniemożliwia realizację wartości, które są fundamentem dostępności do informacji publicznej.

Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. organ poinformował wnioskodawcę, że jest w trakcie wyjaśniania przedmiotowej sprawy.

W.W. - pismem z dnia [...] stycznia 2019 r., nawiązującym do wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. - wniósł o udzielenie informacji w terminie 7 dni, wskazując, że od złożenia wniosku minęło ponad 60 dni.

Z kolei pismem z dnia [...] lutego 2019 r. [...], działająca z upoważnienia Marszałka Województwa Sekretarz Województwa, poinformowała wnioskodawcę, że Urząd Marszałkowski Województwa nie posiada informacji gdzie i kiedy M.J. ukończył studia Master of Business Administration, wskazując jednocześnie, iż informacja dotycząca pozostałego zakresu wniosku strony została zawarta w piśmie z dnia [...] grudnia 2018 r.

Pismem z dnia [...] lutego 2019 r. W.W. wniósł o udzielenie informacji publicznej o tym jakie podjęto działania, inne niż lustracja akt pracowniczych M.J., w celu ustalenia jego faktycznych kwalifikacji i wykształcenia, w szczególności zweryfikowania prawdziwości jego oświadczenia o posiadaniu dyplomu studiów MBA.

Pismem z tej samej daty W.W. zwrócił się do organu o podanie na jakiej podstawie organ publikuje informację o ukończeniu przez M.J. studiów MBA na stronie internetowej [...] domagając się wskazania źródła oraz w jaki sposób zostało ono zweryfikowane.

Pismem z dnia [...] lutego 2019 r. [...] działająca z upoważnienia Marszałka Województwa Sekretarz Województwa poinformowała wnioskodawcę, że jego prośba zawarta w wiadomości e-mail z dnia [...] lutego 2019 r. dotycząca wskazania podjętych działań, nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p.

Z kolei pismem z dnia [...] lutego 2019 r. [...] działająca z upoważnienia Marszałka Województwa Sekretarz Województwa poinformowała W.W., że dane dotyczące wykształcenia M.J. znajdujące się na stronie internetowej [...] nie zostały przygotowane na podstawie dokumentacji znajdującej się w aktach osobowych, tylko na podstawie danych pozyskanych z innych źródeł.

W.W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Marszałka Województwa w sprawie wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej i zarzucił temu organowi rażącą obrazę art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. oraz art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r., a polegającą na nieudostępnieniu w terminie 14 dni informacji publicznej. Skarżący wniósł o:

1. zobowiązanie Marszałka Województwa do udzielenia informacji publicznej w żądanym zakresie w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku;

2. rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym;

3. stwierdzenie, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

4. zobowiązanie do usunięcia ze strony organu niezweryfikowanych i niemających oparcia w posiadanych dokumentach informacji na temat wykształcenia M.J.;

5. zasądzenie od na rzecz skarżącego od Marszałka Województwa kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że informacja o wykształceniu osób zajmujących funkcje publiczne jest informacją publiczną, podlegającą udostępnieniu na wniosek. Ponadto opisał przebieg postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia [...] listopada 2018 r., uzupełnionego następnie dalszymi pismami z dnia [...] grudnia 2018 r. i [...] lutego 2019 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, iż podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez Marszałka Województwa przepisów w niej wskazanych jest nieuzasadniony, gdyż organ w ustawowym terminie udzielił skarżącemu odpowiedzi na zadane pytanie przekazując skarżącemu taką informację publiczną dotyczącą wykształcenia M.J. jaką dysponował oraz poinformował, iż nie jest w posiadaniu informacji "gdzie i kiedy Pan M.J. ukończył studia MBA", o co wnioskowała strona skarżąca, a co ma istotne znaczenie w kontekście przepisu art. 4 ust. 3 u.d.i.p. zgodnie z którym do udzielenia informacji publicznej obowiązane są podmioty będące w ich posiadaniu, tj. w posiadaniu informacji publicznej będącej przedmiotem wniosku. Organ informując skarżącego, iż nie posiada dokumentu dotyczącego ukończenia studiów MBA poinformował równocześnie, iż w przypadku pracowników samorządowych zatrudnionych na podstawie wyboru obowiązujące przepisy nie określają wymagań kwalifikacyjnych, a zatem M.J. nie miał obowiązku przedstawiania pracodawcy dokumentów potwierdzających poziom wykształcenia. Ta informacja miała służyć wyjaśnieniu dlaczego organ nie posiada żądanych danych oraz wykazaniu, iż takie dane wykraczają poza zakres uprawnień i kompetencji jakie przysługują pracodawcy wobec pracownika. W ocenie Marszałka jeśli organ w sytuacji, gdy nie posiada żądanej informacji, bez zbędnej zwłoki pisemnie informuje stronę o tym fakcie, to jest to wystarczające załatwienie wniosku, chroniące organ przed zarzutem bezczynności. Organ przytaczając przepisy ustawy o samorządzie województwa, ustawy o pracownikach samorządowych oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 maja 1996 r w sprawie zakresu prowadzenia przez pracodawców dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz sposobu prowadzenia akt osobowych pracownika (Dz.U. z 2017 r. poz. 894 ) wywiódł, że ani na etapie wyboru M.J. na stanowisko członka Zarządu Województwa ani też w trakcie zatrudnienia nie istniała i nie istnieje prawna podstawa do weryfikacji posiadanego wykształcenia, ani tym bardziej weryfikacji i dokumentowania faktu ukończenia szkól podyplomowych i kursów, które formalnie nie wpływają na poziom posiadanego wyższego wykształcenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - określanej dalej jako "p.p.s.a.") kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4 a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2. zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 a p.p.s.a.). Ponadto sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Niniejsza skarga dotyczy bezczynności Marszałka Województwa w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] listopada 2019 r., doprecyzowanego pismami z dnia [...] grudnia 2019 r. oraz [...] lutego 2019 r. Tryb i zasady rozpoznawania tego rodzaju wniosku określa u.d.i.p.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez uprzedniego wzywania do usunięcia naruszenia prawa, aktualnie ponaglenia (por. wyroki NSA z dnia 21 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 678/11, z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05, z dnia 03 kwietnia 2014 r.).

Na gruncie u.d.i.p. przez bezczynność organu rozumieć należy sytuację, w której organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje.

W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, tak jak w niniejszej sprawie, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust.1 u.d.i.p.); 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

Dla oceny, czy organ pozostaje w bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej, czego dotyczy niniejsze postępowanie, istotne znaczenie ma ustalenie, iż dysponuje on informacją, która jest informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. oraz że jest on podmiotem zobowiązanym do udostępnienia tej informacji. W dalszej kolejności ustaleniu podlega, czy organ udostępnił żądaną informację (lub podjął inne ustawą określone czynności) we wskazanym ustawą terminie (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.).

Niewątpliwie z punktu widzenia podmiotowego Marszałek Województwa jako organ jednostki samorządu terytorialnego, wykonujący zdania publiczne, stanowi organ władzy publicznej (art. 163 i nast. Konstytucji RP), a tym samym jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W kontrolowanym postępowaniu podkreślenia wymaga fakt, iż objęło ono zarówno wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2018 r., jak i wnioski z dnia [...] lutego 2019 r., będący niejako kontynuacją pierwszego.

Analizując wniosek skarżącego z punktu widzenia przedmiotowego należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę u.d.i.p., a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 2036-2037/02, M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28).

Nie ulega wątpliwości, iż przedmiot wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2018 r. o udostępnienie informacji na temat wykształcenia członka Zarządu Województwa, jak i wniosek z dnia [...] lutego 2019 r. o udostępnienie informacji na temat podstaw publikacji informacji o ukończeniu przez M.J. studiów MBA mieści się w pojęciu informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust.1 u.d.i.p.

Podkreślić trzeba, że art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. odnosi się do wiadomości o osobach pełniących funkcje publiczne, w tym do kwestii dotyczących ich wykształcenia. Posiadane wykształcenie w sposób oczywisty wpływa na poziom kompetencji danej osoby i jej kwalifikacji do wykonywania powierzonych jej zadań.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. wskazuje, iż informacją publiczną jest informacja o podmiotach zobowiązanych do jej udostępnienia, w tym "o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach". Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 października 2018 r., sygn. akt I OSK 1932/17), brak jest podstaw do zawężania zwrotu "kompetencje" użytego we wskazanym przepisie wyłącznie do zakresu uprawnień przysługującego osobie. Po pierwsze, uprawnienia tego rodzaju przysługują określonym organom, nie zaś osobom. Skoro zatem przepis odnosi kompetencje także do osób, to należy to pojęcie rozumieć szerzej. Kierując się już wykładnią językową wskazać należy, że zwrot "kompetencje" ma dwojakie znaczenie. Po pierwsze oznacza zakres uprawnień urzędu lub urzędnika do zajmowania się określonymi sprawami i podejmowania dotyczących ich decyzji. Kompetencje oznaczają jednak również "zakres czyjejś wiedzy, umiejętności i doświadczenia"(http://sjp.pwn.pl/slowniki/kompetencje.html). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tak określony zakres pojęcia "kompetencje" odnieść należy także do "wykształcenia". Tym samym informacja o wykształceniu osób pełniących funkcje w organach stanowi informację publiczną wskazaną w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. Stanowisko zaliczające dane co do wykształcenia do informacji publicznej prezentowane jest też w piśmiennictwie (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, U.d.i.p.. Komentarz, Warszawa 2016, s. 143).

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy zważyć należy, że wprawdzie obowiązujące przepisy prawne nie ustanawiają w stosunku do stanowiska członka zarządu województwa wymagań kwalifikacyjnych co do wykształcenia i umiejętności zawodowych, to jednak mając na uwadze zakres jego zadań i kompetencji, informacje wskazujące na poziom wykształcenia odzwierciedlają poziom przygotowania do wykonywania tej funkcji publicznej. Członek organu kolegialnego jakim jest zarząd województwa jest m.in. współodpowiedzialny za: prawidłowe wykonanie budżetu województwa; wykonywanie uchwał sejmiku województwa; gospodarowanie mieniem województwa, w tym wykonywanie praw z akcji i udziałów posiadanych przez województwo; przygotowywanie projektów strategii rozwoju województwa i innych strategii rozwoju, planu zagospodarowania przestrzennego, regionalnych programów operacyjnych; kierowanie, koordynowanie i kontrolowanie działalności wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych, w tym zatrudnianie i zwalnianie kierowników wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych.

Mając na uwadze obszerny zakres uprawnień członka zarządu stwierdzić należy, że rodzaj lub typ wykształcenia nie pozostaje bez wpływu na jakość wykonywanej funkcji publicznej. Informacje dotyczące wykształcenia osoby, która wprawdzie samodzielnie nie podejmuje finalnych czynności decyzyjnych, ale może uczestniczyć w podejmowaniu tych czynności i ma na nie wpływ, stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p.

Z powyższych względów należało uznać, iż również informacja o tym na jakiej podstawie organ publikuje informację o ukończeniu przez M.J. studiów MBA na stronie internetowej [...], stanowi informację publiczną.

Analiza treści art. 6 u.d.i.p. wskazuje na to, że przedmiotem wniosku może być jedynie informacja o zaistniałych faktach, a także o niektórych zamierzeniach organu odnoszących się do projektowania konkretnych aktów normatywnych. Musi ona jednak dotyczyć sfery istniejących już faktów, a nie niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń podejmowania określonych działań (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, op.cit., t. 4 do art. 6). Tym samym w trybie dostępu do informacji publicznej skarżący nie mógł się domagać od organu podjęcia stosownych czynności mających na celu ustalenia kiedy i gdzie M.J. ukończył studia MBA, np. przez zobowiązanie wyżej wymienionego do złożenia stosownego oświadczenia, okazania dokumentu potwierdzającego posiadanie deklarowanych kompetencji lub wykorzystanie innych dostępnych instrumentów będących w dyspozycji pracodawcy.

Nie stanowiło również informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 6 u.d.i.p. żądane przez skarżącego informacje w piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. dotyczące jakie podjęto działania, inne niż lustracja akt pracowniczych M.J., w celu ustalenia jego faktycznych kwalifikacji i wykształcenia, w szczególności zweryfikowania prawdziwości jego oświadczenia o posiadaniu dyplomu studiów MBA. Jak już bowiem wskazano powyżej skarżący nie mógł w trybie u.d.i.p. wnioskować podjęcia przez organ czynności mających na celu weryfikacje prawdziwość oświadczania wspomnianego członka zarządu. Ponadto od dokumentów urzędowych należy odróżnić "dokumenty wewnętrzne", służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, nie są wiążące co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią więc informacji publicznej (por. wyroku NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 666/12, LEX nr 1264898; podobnie w wyrokach NSA z 14 września 2012 r., I OSK 1203/12, LEX nr 1242950 oraz z 17 października 2013 r., I OSK 1105/13, LEX nr 1556928). Do takich dokumentów należy wewnętrzna korespondencja podmiotów wymienionych w art. 4, która ma charakter roboczy i odnosi się do spraw organizacyjnych i porządkowych (por. wyroki NSA z 15 lipca 2010 r., I OSK 707/10, LEX nr 672928 i z 17 października 2013 r., I OSK 1105/13). W wyroku NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10 (LEX nr 737513) podkreślono, że dokument wewnętrzny, który służy wyłącznie usprawnianiu działalności danego podmiotu, ochronie jego prawnie usprawiedliwionych interesów czy też ma zapobiegać sprzecznym z przepisami prawa działaniom innych osób, a ujawnienie treści którego mogłoby to zapobieganie czynić nieskutecznym, nie musi być ujawniony w trybie u.d.i.p. Dokumentem wewnętrznym, a więc niemającymi charakteru informacji publicznej, jest korespondencja mailowa osoby wykonującej zadania publiczne ze współpracownikami, nawet jeżeli w jakiejś części dotyczy wykonywanych przez tę osobę zadań publicznych (por. wyroki NSA: z 21 czerwca 2012 r., I OSK 666/12, z 14 września 2012 r., I OSK 1203/12 i z 25 marca 2014 r., I OSK 2320/13, LEX nr 1487793, I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, op. cit., t. 5 do art. 1). Orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące dokumentu wewnętrznego zaakceptował Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z 13 listopada 2013 r., P 25/12 (Dz.U. poz. 1435, OTK-A 2013, nr 8, poz. 122) stwierdził, że z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają jednak treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumiane jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji. Taki charakter niewątpliwie miała korespondencja między pracownikami Urzędu Marszałkowskiego, której celem było udzielenie skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek z dnia [...] listopada 2019 r. Stąd też prawidłowo w tym zakresie organ poinformował skarżącego w piśmie z dnia [...] lutego 2019 r., iż żądana przez niego informacja nie stanowi informacji publicznej.

W związku z tym w odniesieniu do rozpoznania powyższych żądań nie można przypisać organowi bezczynności i w tej części skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. ( pkt III wyroku).

Natomiast dokonując oceny prawidłowości czynności podjętych przez organ w części w jakiej Sąd uznał, iż mieliśmy do czynienia z informacją publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. należy w pierwszej kolejności podkreślić, iż w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że strona nie może domniemywać intencji adresata wniosku oraz samodzielnie domyślać się czy dysponuje on żądanymi informacjami, czy też danych tych, nawet w części, nie posiada. Tym samym oświadczenia organu muszą być w tym zakresie jednoznaczne (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 10 kwietnia 2018 r., II SAB/Ol 20/18). Ponadto informacja podmiotu zobowiązanego o nieposiadaniu wnioskowanych danych nie może ograniczać się wyłącznie do stwierdzenia ich nieposiadania, lecz konieczne jest również wyjaśnienie przyczyn takiego stanu rzeczy. Musi odbywać się to z zachowaniem ogólnych, powszechnie akceptowanych standardów proceduralnych, w tym zasad "dobrej administracji". Zatem powiadomienie powinno zawierać wskazanie dlaczego organ nie posiada żądanych informacji oraz ewentualnie inne informacje (dane), które mogą mieć wpływ na sytuację faktyczną i prawną wnioskodawcy. Innymi słowy, podmiot, który nie posiada informacji wskazanej we wniosku, powinien twierdzenie to uwiarygodnić. Powiadomienie o nieposiadaniu żądanej informacji powinno zawierać dane pozwalające na ocenę rzetelności takiego twierdzenia. Gdyby bowiem przyjąć, że samo takie twierdzenie zwalnia od zarzutu bezczynności, wnioskodawca byłby faktycznie pozbawiony realnej ochrony. Powyższe stanowisko ugruntowane jest zarówno w orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 851/09, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Po 248/14, wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 października , II SAB/Wa 265/17, I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, op.cit., t. 6 do art. 4).

Niewątpliwie takiego charakteru nie miało oświadczenie organu zawarte w piśmie z dnia [...] grudnia 2018 r., gdyż nie odpowiadało precyzyjnie na pytanie skarżącego. Trafnie bowiem zarzucił on, iż nie chodziło mu uzyskanie informacji jakimi dokumentami dysponuje organ, a znajdującymi się w aktach osobowych M.J., lecz kiedy i gdzie ukończył on studia MBA, co nie musiało się wiązać z posiadaniem samego dokumentu ukończenia tych studiów. W istocie więc skarżący uzyskał odpowiedź na zadane pytanie dopiero w piśmie z dnia [...] lutego 2019 r., w którym jednoznacznie wskazano, iż organ nie posiada informacji o tym kiedy i gdzie wyżej wskazany ukończył studia MBA. Jednocześnie mając na uwadze przywołane przez organ przepisy mógł on rzeczywiście nie dysponować tak konkretną wiedzą w tym zakresie. Tym samym niewątpliwie organ udzielił żądanej informacji w powyższym zakresie po upływie 14 - dniowego terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jednocześnie nie sposób uznać, iż pismo organu z dnia [...] grudnia 2018 r. mogło stanowić podstawę do wydłużenia terminu do rozpoznania wniosku stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p. , gdyż nie zawierało wskazania terminu w jakim informacja zostanie udostępniona. Ponadto samo udostępnienie informacji nastąpiło już po upływie maksymalnego terminu 2 - miesięcznego wskazanego w powyższym przepisie, który upłynął w dniu 27 stycznia 2019 r. W związku z tym niewątpliwie organ dopuścił się bezczynności. Natomiast wobec udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2019 w piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. brak było podstaw do zobowiązywania organu do rozpatrzenia tego wniosku. Z tych względów Sąd oddalił skargę - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2019 r. (pkt III wyroku).

Odnosząc się z kolei do wniosku z dnia [...] lutego 2019 r., w którym skarżący domagał się wskazania podstaw do opublikowania na portalu internetowym województwa informacji o ukończeniu studiów MBA przez M.J., stwierdzić należy, że pismo organu z dnia [...] lutego 2019 r. nie zawiera jednoznacznej odpowiedzi. Organ bowiem wskazał, iż dane dotyczące wykształcenia M.J. znajdujące się na stronie internetowej [...] nie zostały przygotowane na podstawie dokumentacji znajdującej się w aktach osobowych, tylko na podstawie danych pozyskanych z innych źródeł, bez ich precyzyjnego ich określenia. Tego rodzaju reakcja organu nie może stanowić odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2019 r. zgodnej z przepisami u.d.i.p. oraz wspomnianymi zasadami "dobrej administracji".

Mając na uwadze przytoczone okoliczności oraz argumentację Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, iż Marszałek Województwa nie udzielając - w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - w sposób jednoznaczny odpowiedzi na wniosek skarżącego w zakresie wskazanym we wniosku z dnia [...] listopada 2019 r. i uzupełniającym piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. dotyczącym wskazania podstawy opublikowania na portalu internetowym województwa informacji o ukończeniu studiów MBA przez M.J. dopuścił się bezczynności (pkt II wyroku). Ponadto na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał tenże organ do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami (pkt I wyroku). Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zważyć bowiem należy, iż organ ostatecznie udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2018 r. Jeśli zaś chodzi o wniosek z dnia [...] lutego 2019 r., Marszałek zajął stanowisko w terminie przewidzianym w u.d.i.p., tyle, że odpowiedź ta nie spełnia standardów wynikających z tej ustawy. Z tych samych powodów brak było podstaw do stosowania środków przewidzianych z art. 149 § 2 p.p.s.a.

Ponadto skarga podlegała oddaleniu – na podstawie art. 151 p.p.s.a. - w zakresie w jakim skarżący domagał się usunięcia ze strony organu niezweryfikowanych i niemających oparcia w posiadanych dokumentach informacji na temat wykształcenia M.J. Tego rodzaju bowiem rozstrzygnięcie nie jest bowiem przewidziane przez przepisy p.p.s.a.

O należnych skarżącemu kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt IV wyroku). Koszty te sprowadzają się do wpisu od skargi w wysokości 100 zł, ustalonego zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.).