Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 550/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Rypina, , , po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. A. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 maja 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 297/14 w zakresie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 4 kwietnia 2012 r. nr ... w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za 2007 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (sygn. akt I SA/Łd 297/14) postanowieniem z dnia 11 maja 2015 r. odmówił D. A. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 4 kwietnia 2012 r. w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych.

Ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika postanowieniem z dnia 21 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek podatniczki o wyłączenie sędziów orzekających w Wydziale I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W związku z zaskarżeniem powyższego postanowienia skarżąca zwróciła się o zwolnienie jej od wpisu od zażalenia.

Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2014 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Wnioskiem z dnia 13 marca 2015 r. strona ponownie zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej oraz z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, a także z pozostałych dokumentów składających się na aktach sprawy, wynika, że skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Zamieszkuje w domu należącym do siostry, która ponosi koszty jego utrzymania. Skarżąca jest właścicielką samochodu osobowego marki Renault Megane Scienic rok produkcji 1997 oraz nieruchomości gruntowej o powierzchni 828 m2, na której znajduje się budynek będący w budowie i zniszczony budynek gospodarczy. Wnioskodawczyni utrzymuje się z emerytury, która w 2014 r. wyniosła 21.504,54 zł netto oraz prowadzi działalność gospodarczą, z której w 2014 r. wykazała stratę 18.500 zł.

Postanowieniem z dnia 20 marca 2015 r., po rozpoznaniu powyższego wniosku, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny odmawiając przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie uznał, że skarżąca nie udowodniła, iż znajduje się w wyjątkowej sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy. Okoliczność, że skarżąca osiąga stały dochód w wysokości 1.740 zł netto oraz prowadzi dodatkowo działalność gospodarczą w postaci usług doradztwa podatkowego wskazuje zdaniem Sądu, że skarżąca z pewnością nie należy do osób ubogich pozbawionych jakichkolwiek możliwości uzyskania środków na opłacenie kosztów postępowania. Wręcz przeciwnie powyższe prowadzi do wniosku, że jest w stanie wygospodarować środki na poniesienie kosztów postępowania w pewnym zakresie.

Analizując sytuację majątkową skarżącej Sąd zauważył również, że nie uczestniczy ona w kosztach utrzymania domu, w którym zamieszkuje, bowiem opłaty związane z tymi kosztami ponosi jej siostra. Strona niewątpliwie ponosi pewne konieczne wydatki na podstawowe potrzeby oraz wydatki na prowadzenie działalności, jednakże w żaden sposób nie udokumentowała aktualnej kwoty tychże wydatków. Akcentowana przez skarżącą strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie może być uznana za wystarczającą przesłankę uzasadniającą przyznanie prawa pomocy, ponieważ nie przesądza jednoznacznie o braku środków finansowych. Sad dodał, że strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej jest jedynie nadwyżką kosztów nad przychodami i nie oznacza utraty płynności finansowej. W sytuacji, gdy skarżąca kontynuuje prowadzenie działalności gospodarczej i, jak sama wskazała, przeznacza część środków pochodzących z emerytury na utrzymanie biura, to również część środków przeznaczonych na tenże cel może wygospodarować na pokrycie kosztów związanych z niniejszym postępowaniem. Jak wynika z złożonego oświadczenia o stanie majątkowym skarżąca jest właścicielką samochodu zapieczonego kredytem bankowym w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Fakt uzyskania kredytu na tę działalność potwierdza, że skarżąca dysponuje środkami pieniężnymi. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji wywiódł, że nie można zaaprobować sytuacji, w której skarżąca zaciągając kredyty na prowadzenie działalności gospodarczej, żąda jednocześnie finansowania kosztów sądowych z budżetu Państwa.

Podatniczka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do Sądu pierwszej instancji w celu ponownego rozpoznania. Postanowieniu zarzuciła naruszenia przepisów postępowania tj. art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej: P.p.s.a. polegające na odmowie przyznania prawa pomocy. W jej ocenie sytuacja w jakiej się znajduje – zarówno materialna jak i zdrowotna – uzasadnia przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zażalenie skutecznie nie podważa oceny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji.

Prawidłowo, Sąd pierwszej instancji - po przedstawieniu podstaw prawnych związanych z instytucją prawa pomocy i przeanalizowaniu dostępnych w niniejszej sprawie danych - przyjął, że skarżąca nie spełnia warunków przyznania tego prawa, określonych w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej: P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela zapatrywania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że ze złożonego oświadczenia o sytuacji rodzinnej i finansowej nie wynika, iż skarżąca nie jest w stanie ponieść stosownych kosztów sądowych w wysokości 100 zł, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wynika z niego, że skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, mieszka w domu należącym do siostry, która ponosi koszty jego utrzymania zaś miesięcznie ma dochód z emerytury w wysokości ok. 1.792 zł. Z powyższej kwoty po zapłacie kosztów sądowych w wysokości 100 zł jest się w stanie utrzymać bez uszczerbku koniecznego dla siebie i rodziny.

Odnosząc się zaś do podnoszonej przez stronę okoliczności pogorszenia stanu zdrowia to należy uznać, że nie została ona precyzyjnie przedstawiona, a w szczególności skarżąca nie wskazała jakie problemy zdrowotne i w jaki sposób wpływają na jej sytuację finansową, której ocena jest kluczowa dla rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Kwestie te zostały jedynie zasygnalizowane w uzasadnieniu zażalenia, a skarżąca nie tylko ich nie wyjaśniła, ale także w żaden sposób nie uprawdopodobniła.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.