Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2459/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 151 par. 1 pkt. 2 w zw. z art. 33 ust. 1 i art. 33 ust. 4 pkt. 1 pr. budowlanego
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka ( spr), Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu rozbiórki i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz postanowienie Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego A. B. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Starosta [...]decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) w związku z wnioskiem D. T. z dnia

16 sierpnia 2010 r., po ponownym rozpatrzeniu wniosku A. B. o pozwolenie na rozbiórkę z dnia [...] lipca 2008 r.- uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nr [...] zatwierdzającą projekt rozbiórki i udzielającą pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego, werandy drewnianej i schodów drewnianych na poddasze w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na terenie działki nr ew. [...] w [...] - odmówił w części zatwierdzenia projektu rozbiórki

i udzielenia dla A. B., pozwolenia na rozbiórkę werandy drewnianej

i schodów drewnianych na poddasze w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na terenie, działki nr ew. [...] obr [...] w [...], jednocześnie zatwierdził projekt rozbiórki i udzielił dla A. B., pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego zlokalizowanego na terenie działki nr ew. [...] obr [...] w [...].

Powyższa decyzja zapadła na tle następującego stanu faktycznego, który organ I instancji przedstawił na wstępie uzasadnienia decyzji.

Na wniosek A.B., Starosta [...]decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nr [...] zatwierdził projekt rozbiórki i udzielił pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego, werandy drewnianej i schodów drewnianych na poddasze w budynku mieszkalnym zlokalizowanych na terenie działki nr ew. [...] obr. [...] w [...]. Powyższa decyzja stała się ostateczna w dniu 12 października 2008 r.

W dniu 16 sierpnia 2010 r. do organu wpłynął wniosek D. T., która wskazała, że jest współwłaścicielką zabudowanej nieruchomości – działki nr [...] i powołując na akt notarialny Nr [...], z którego wynika, że jest współwłaścicielką działki nr ew. [...] obr. [...] w [...] wniosła o wznowienie i umożliwienie udziału w postępowaniu. Wnioskodawczyni uzasadniła swe wystąpienie brakiem uczestnictwa w przedmiotowym postępowaniu jako strona poprzez nieotrzymanie zawiadomienia o wydaniu kwestionowanej decyzji Nr [...] i niemożność zapoznania się z jej treścią.

Starosta [...]postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. nr [...] na podstawie art. 123, art. 149 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowił na żądanie D. T. postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej własną ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 200 8r. Nr [...].

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Starosta [...], nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości i braków występujących do wniosku z dnia 11 lipca 2008 r. dotyczącym wydania pozwolenia na ww. rozbiórkę poprzez dostarczenie, w określonym terminie, zgody właściciela werandy drewnianej i schodów drewnianych na rozbiórkę. Inwestor nie uzupełnił ww. braku.

W uzasadnieniu powołanej na wstępie decyzji Starosta [...], powołał przepis art. 145 § 1 oraz art. 145a k.p.a. i wskazał, że prawidłowo zostało wydane postanowienie o wznowieniu postępowania, na wniosek D. T.. Podkreślił, że zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym, jeżeli wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zawiera stwierdzenia, że podmiot, który je składa uważa, że przysługuje mu podmiot strony w postępowaniu administracyjnym i został pominięty, to właściwy organ administracji publicznej ma obowiązek wznowić postępowanie. Starosta [...] dokonał sprawdzenia dokumentów wymienionych w art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego jakie należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę. Wskazał, że inwestor do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę dołączył: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oświadczenie z dnia [...] lipca 2008 r. o wyrażeniu zgody właściciela budynku gospodarczego na jego rozbiórkę oraz projekt rozbiórki. Starosta [...] podał, w związku z tym, iż w aktach sprawy brak jest zgody właściciela werandy drewnianej i schodów na poddasze zlokalizowanych przy budynku mieszalnym na ich rozbiórkę, nałożył na wnioskodawcę obowiązek dostarczenia przedmiotowej zgody. Wnioskodawca nie dostarczył jednak w wyznaczonym terminie wymaganej zgody.

Wobec zaistniałego faktu Starosta [...]podkreślił, iż nie może wydać decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę dla całości inwestycji a jedynie w części dla obiektu dla którego dostarczono zgodę na rozbiórkę

Starosta [...] po przeprowadzeniu ww. analiz, dokonał także analizy przedmiotowej sprawy pod kątem rozstrzygnięcia istoty sprawy, w szczególności dokonał weryfikacji twierdzeń wnoszącego podanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Na podstawie posiadanej bazy ewidencji gruntów organu ustalił strony przedmiotowego postępowania. Za strony postępowania uznano właścicieli działki nr ew. [...] i [...] w obr. [...] ze względu na lokalizację planowanej inwestycji w granicy z działką nr ew. [...] i [...] w obr. [...] w [...]. W związku z tym stwierdzono, iż D. T. nie brała udziału jako strona w postępowaniu o wydanie pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego, werandy drewnianej i schodów drewnianych na poddasze przy budynku mieszkalnym zlokalizowanych na terenie dz. nr ew. [...] obr. [...]

w [...].

Odwołanie od ww. decyzji wniósł A. B. wnosząc o jej uchylenie

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zdaniem strony skarżącej rozstrzygnięcie organu I instancji jest wadliwe

i powinno zostać uchylone. Skarżący odniósł się do regulacji kodeksu cywilnego związanych z pojęciem własności i posiadania. Powołał przepis art. 140, art. 336 k.c. oraz 46 § 1, 47 i 48 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.), zwanej dalej k.c. Podniósł, że on jest właścicielem działki nr ew. [...]. Podał, że na wskazanej nieruchomości jest usytuowana weranda oraz schody zewnętrzne prowadzące na górę budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr [...], który obecnie zamieszkują S. B. i D. T.. Bezspornym jest, że schody i weranda umiejscowione są na działce gruntu należącego do A. B. i są jego własnością. W tej sytuacji zdaniem odwołującego zasadnym jest uznanie, że D. T. i S. B. są jedynie posiadaczami werandy drewnianej i schodów drewnianych na poddasze w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na terenie działki nr ew. [...] w [...].

Odwołujący podkreślił, iż schody i weranda nie mają dla uczestniczki D. T. żadnej użyteczności i funkcjonalnego znaczenia. Strona odwołująca zaznaczyła także, iż wioski końcowe opinii dotyczącej stanu technicznego schodów zewnętrznych ze stycznia 2011 r. w sposób jednoznaczny wskazują na zły stan techniczny schodów, których konstrukcja zagraża zawaleniem, a przez to zagraża bezpieczeństwu życia i zdrowia. Zdaniem odwołującego schody nie nadają się do użytkowania. A. B. podkreślił, że on jest właścicielem obiektu będącego przedmiotem postępowania, zaś uczestniczkę D. T. można uznać jedynie za posiadacza obiektu. Odwołujący podkreślił, że przedłożył wszystkie wymagane dokumenty do których złożenia był zobowiązany. Wskazał także, iż

o tym, że D. T. jest współwłaścicielem sąsiedniej nieruchomości nr ew. [...] obr. [...] w [...] dowiedział się z niniejszego postępowania.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia

[...] września 2014 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy stwierdził, iż Starosta [...] wydał decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] zgodnie z przepisami prawa, nie znalazł podstaw do jej uchylenia. Na wstępie uzasadnienia Wojewoda [...] wyjaśnił, iż wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1 k.p.a. Podstawą postępowania wznowieniowego jest zawsze, zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a., postanowienie o jego wznowieniu.

Organ wskazał, że Starosta [...], postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. wznowił, na żądanie D. T., postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej własną ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Podał, że D. T., we wniosku wskazała, że jest współwłaścicielką zabudowanej nieruchomości oznaczonej w wypisie z rejestru gruntów, jako działka nr [...] o obszarze 674m2. Powołała się na akt notarialny nr [...]. Podniosła, że jako współwłaścicielka o wyżej wymienionej decyzji nie została prawnie poinformowana. Nadmieniła, iż nie neguje rozbiórki budynku gospodarczego i werandy drewnianej, ale sprzeciwia się rozbiórce schodów drewnianych, które są jedyną drogą do drugiej kondygnacji poddasze mieszkalne, które zamieszkuje.

Organ odwoławczy wskazał, że sytuację niedostarczenia decyzji uprawnionej osobie określa przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zaznaczył także, iż zgodnie z art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę należy dołączyć zgodę właściciela obiektu. Dalej organ II instancji podkreślił, że inwestor nie wykonał nałożonego na niego obowiązku usunięcia nieprawidłowości i braków występujących we wniosku dotyczącym wydania pozwolenia na rozbiórkę poprzez dostarczenie, w określonym terminie, zgody właściciela werandy drewnianej i schodów drewnianych na rozbiórkę.

Mając na uwadze powyższe zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo podjął decyzję o odmowie w części zatwierdzenia projektu rozbiórki

i udzielenia dla A. B., pozwolenia na rozbiórkę werandy drewnianej

i schodów drewnianych na poddasze w budynku mieszkalnym zlokalizowanych na terenie działki nr ew. [...] obr. [...] w [...].

Organ odwoławczy zgodził się co do zasady z oceną prawną wyrażoną w odwołaniu przez odwołującego odnoszącego się do regulacji kodeksu cywilnego z pojęciem własności i posiadania, określonym w art. 140 i art. 336 k.c. Odwołujący powołał się na art. 48, art. 46 § 1 i art. 47 k.c. Wojewoda [...] wskazał na treść przepisu artykułu 151 k.c. zgodnie z którym, jeżeli przy wznoszeniu budynku lub innego urządzenia przekroczono bez winy umyślnej granice sąsiedniego gruntu, właściciel tego gruntu nie może żądać przywrócenia stanu poprzedniego, chyba że bez nieuzasadnionej zwłoki sprzeciwił się przekroczeniu granicy albo że grozi mu niewspółmiernie wielka szkoda. Może on żądać albo stosownego wynagrodzenia w zamian za ustanowienie odpowiedniej służebności gruntowej, albo wykupienia zajętej części gruntu, jak również tej części, która na skutek budowy straciła dla niego znaczenie gospodarcze.

Organ odwoławczy podkreślił, że weranda drewniana i schody drewniane na poddasze w budynku mieszkalnym zlokalizowane na terenie działki nr ew.[...] obr.[...] w [...] stanowią część składową budynku, który posadowiony jest na działce nr ew.[...]. Stanowią naturalną jedność fizyczną rzeczy. Podział wzdłuż linii granicznej nie zapewnia samodzielności utworzonych części budynku, trwale związanych z każdą z sąsiadujących nieruchomości gruntowych, bowiem schody zewnętrzne prowadzą na górę mieszkalną budynku. Zatem schody drewniane, które są jedyną drogą do drugiej kondygnacji stanowią współwłasność D.T..

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję wniósł A.B. wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię co miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez; jego wykładnię co miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego w związku z art. 48 k.c. polegające na niewłaściwym uznaniu, że skarżący nie jest właścicielem schodów i werandy drewnianej.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że działki oznaczone nr [...] oraz [...] położone w [...] stanowiły wcześniej jedną nieruchomość należącą do A. i S. B.. Na nieruchomości tej w latach dwudziestych ubiegłego wieku wzniesiony został budynek mieszkalny (drewniany dom) wraz ze sporymi schodami i werandą. Następnie w 1991 r. podzielono nieruchomość, urządzając dla każdej z ww. działek odrębną księgę wieczystą. Granica podziału przebiegła wzdłuż jednej ze ścian budynku pozostawiając przyległą do niego i werandę i schody zewnętrzne na działce sąsiedniej. Skarżący zauważył, iż rozwiązanie to choć

z pozoru może wydać się nieracjonalne w istocie motywowane było planowaną rozbiórką schodów i werandy. Weranda była wyodrębnioną konstrukcją nieingerująca w konstrukcję budynku zaś schody planowano wykonać wewnątrz budynku co obecnie nastąpiło. Skarżący podał, że powyższa sekwencja zdarzeń wynika, z ksiąg wieczystych prowadzonych dla nieruchomości, w szczególności z księgi wieczystej skarżącego, prowadzonej przez Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w [...]o numerze [...]. Zdaniem skarżącego brak dokonania w tym przedmiocie analizy przez organ budzić może zastrzeżenia z punktu widzenia norm prawnych wynikających z przepisów art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 1 i 3 k.p.a., szczególnie

w związku z twierdzeniem Wojewody, że sytuację niniejszej sprawy reguluję przepis art. 151 k.c., którego hipoteza (normy prawnej z niego wyprowadzonej) dotyczy całkowicie odmiennego stanu faktycznego - przekroczenia granicy przy wznoszeniu budynku. Skarżący wskazał, że w wyniku zawartych umów darowizny zmienili się właściciele obu działek. Podał, iż jest obecnym właścicielem działki [...] i pozostaje w konflikcie z obecnymi właścicielami działki [...] albowiem sprzeciwiają się oni realizacji założeń dotyczących rozbiórki, które niejako warunkowały racjonalne zniesienie współwłasności nieruchomości. Skarżący podniósł, że w świetle powyższych uwag nie powinno budzić wątpliwości, że przed dokonaniem przez A. i S. małżonków B. darowizny nieruchomości stanowiących działkę nr [...] i [...] obiekt budowlany w postaci drewnianego domu jednorodzinnego był budynkiem posadowionym na dwóch odrębnych nieruchomościach gruntowych, utworzonych z graniczących ze sobą, geodezyjnie wyodrębnionych działek gruntu.

Skarżący wskazał na przepis art. 48 k.c., który jest wyrazem rzymskiej zasady, że wszystko co zostało wzniesione na gruncie stanowi własność właściciela gruntu. Ten kto jest właścicielem gruntu jest właścicielem obiektu budowlanego. Wskazał na tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

12 grudnia 2012 r. (II FSK 834/2011): Zgodnie art. 47 § 1 w zw. z art. 48 Kodeksu cywilnego budynek mieszkalny, jego cześć lub udział w nim nie może być odrębnym od gruntu przedmiotem własności i innych praw rzeczowych.

W ocenie skarżącego konstrukcja trwale związana z gruntem zwana werandą drewnianą oraz schody drewniane stanowią jego wyłączną własność.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. pełnomocnik skarżącego poparł wniesioną skargę i argumenty w niej zawarte. Dodatkowo wskazał zarzut naruszenia art. 80, 7, 77, 107 § 3 k.p.a. Potwierdził, że działka [...] stanowi własność uczestników postępowania D.T. i S. B.. Wyjaśnił, że weranda i schody znajdują się na działce [...], a pozostała część budynku na działce [...]. Podał, że właścicielem schodów i werandy jest skarżący.

Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi poinformował, że budynek nie jest objęty ochroną konserwatorską.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), cyt. dalej p.p.s.a.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była legalność decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r., wydanej w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., którą po uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji, odmówiono w części zatwierdzenia projektu rozbiórki i udzielenia dla inwestora, pozwolenia na rozbiórkę werandy drewnianej i schodów drewnianych na poddasze w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na terenie, działki nr ew. [...] obr [...] w [...], jednocześnie zatwierdzono projekt rozbiórki i udzielono pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego zlokalizowanego na terenie ww. działki.

Zaskarżona decyzja została wydana zatem w trybie postępowania wznowieniowego, na podstawie przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W przypadku wskazania przesłanki wznowienia wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (brak udziału w postępowaniu bez własnej winy) organ rozpatrujący podanie nie bada, czy podmiot domagający się wznowienia postępowania istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 27 marca 2001 r., I SA 2390/99, wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2013 r., II OSK 324/12 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania wszczyna pierwszą fazę postępowania wznowieniowego mającego na celu ustalenie czy przesłanki do jego wznowienia rzeczywiście istnieją. W drugim, właściwym etapie postępowania wznowieniowego, w razie stwierdzenia przesłanek wznowienia, przeprowadza się także postępowanie wyjaśniające w celu rozstrzygnięcia sprawy co do istoty.

Po wznowieniu, granice rozpoznania sprawy wyznaczył art. 149 § 2 k.p.a., według którego postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Podkreślić w tym miejscu należy, że organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, związany jest podstawami wznowieniowymi zawartymi we wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw nie wskazanych przez stronę.

Obowiązek wykazania interesu prawnego spoczywa na składającym wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego.

W przedmiotowej sprawie składająca wniosek o wszczęcie postępowania wznowieniowego wskazała, że jest współwłaścicielką działki nr [...], co wynikać miało ze wskazanego aktu prawnego, nie załączyła tego aktu. We wniosku wyraźnie wskazała, że nie neguje rozbiórki budynku gospodarczego ani werandy drewnianej.

Organ pierwszej instancji, po wszczęciu postępowania, nie zbadał interesu prawnego wnioskodawczyni, uznając oświadczenie strony za wystarczające, nie wezwał o dokumenty potwierdzające złożone oświadczenie. Nie uczynił tego również organ odwoławczy, pomimo że skarżący w odwołaniu sygnalizował, że wiedzę o tym, że wnioskodawczyni jest współwłaścicielką sąsiedniej nieruchomości uzyskał się z prowadzonego postępowania. Wskazanie dokumentu, z którego strona wywodziła swój interes prawny nie zwalniało organu, z obowiązku badania interesu prawnego w drugiej fazie postępowania, tj. po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania.

W rezultacie nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, uznając że schody i weranda znajdujące się na działce stanowiącej własność skarżącego - nie są jego własnością. Z informacji zawartych w złożonej skardze wynika, że budynek mieszkalny (drewniany dom) wraz ze spornymi schodami i werandą został wzniesiony w latach dwudziestych ubiegłego wieku na jednej działce, która następnie została w 1991 r. podzielona na dwie działki (obecnie o nr [...] i [...]). Granica podziału przebiegła wzdłuż jednej ze ścian budynku pozostawiając przyległą do niego werandę i schody zewnętrzne na działce sąsiedniej. Skarżący wskazał również przesłanki takiego z pozoru nieracjonalnego rozwiązania, podając jednocześnie informację, że schody planowane wewnątrz budynku zostały zrealizowane.

Ocena organów co do własności werandy i schodów nie może pomijać powyższej okoliczności, ustalenia odnośnie podziału nieruchomości są istotne z punktu widzenia, czy rzeczywiście weranda i schody zlokalizowane na działce nr [...] stanowią część składową budynku, który jest posadowiony na działce nr [...].

Przedstawione powyżej rozważania uprawniają do konstatacji, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., bowiem nie podjęto niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, organy nie przeprowadziły żadnego postępowania określonego powołanym przepisem art. 149 § 2 k.p.a., poprzedzającego merytoryczne rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, stosownie do przepisu art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.

Sąd zobligowany treścią art. 135 p.p.s.a. uchylił również postanowienie Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nakładające na skarżącego obowiązek dostarczenia zgody właściciela werandy i schodów na rozbiórkę. Wskazany przepis zawiera uprawnienie sądu administracyjnego do orzekania w głąb sprawy, pozwalające na usunięcie z obrotu prawnego wszystkich rozstrzygnięć wydanych w sprawie niezgodnie z prawem, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Postanowienie powyższe jest co najmniej przedwczesne.

Z przytoczonych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. jako wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jednocześnie rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku, Sąd oparł się na dyspozycji przepisu art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.