Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 713/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-08-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] r. skarżący domagał się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W jego motywach powołał się na wydane w niniejszej sprawie postanowienie z 15 maja 2015 r. zawieszające postępowanie sądowe z uwagi na przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności z Konstytucją przepisów ustawy o grach hazardowych. W jego ocenie konsekwencją powyższego powinno być wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż wskutek wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej pozostaje realne i dalece prawdopodobne wyrządzenie skarżącemu znacznej szkody. Tym bardziej, że nałożona kara pieniężna wynosi [...] zł, a pozyskanie takiej sumy jest dla niego praktycznie niemożliwe, albowiem nie prowadzi już działalności gospodarczej, jako że ta została zamknięta w [...] 2013 r. O ile w przypadku potwierdzenia przez TK nekonstytucyjności zaskarżonych przepisów oraz uwzględnienia skargi przez WSA skarżący będzie w stanie odzyskać wyegzekwowane kwoty o tyle skutki dotyczące jego aktualnej sytuacji majątkowej będą niemożliwe do odwrócenia. W związku z powyższym brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji będzie skutkował niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Na potwierdzenie powyższego skarżący przywołał postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. I FZ 306/13 oraz postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 21 stycznia 2015 r. sygn. I SA/Bk 131/15, które z uwagi na tożsamość sprawy powinny mieć w niej zastosowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") na wniosek skarżącego sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie wystąpienia wskazanych wyżej przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej należy do wnioskującego o jej udzielenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody ma miejsce wówczas, gdy nie będzie możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia bądź powrót do stanu pierwotnego (tak postanowienie NSA z dnia 6 sierpnia 2015 r., sygn. akt I FSK 1369/15 oraz z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OZ 1026/12 i z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1841/12 publik. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. np. postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt II OZ 990/12 i z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt I GSK 1251/12 publik. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponieważ powyższe odnosi się do zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki, nie jest wymagane, żeby przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w jakimś mniejszym lub większym zakresie rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia ("zachodzi niebezpieczeństwo"), czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. J. Borkowski, Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym, "Monitor Prawniczy", 2006 r., nr 14, s. 677).

Dokonując analizy podniesionej we wniosku argumentacji Sąd uznał, że skarżący w sposób wystarczający uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł za urządzanie gier poza kasynem gry, może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych sprawy prowadzona przez skarżącego Firma "A" została wykreślona z rejestru przedsiębiorców [...] 2013 r. (vide: wydruk z [...]), co potwierdza podnoszoną we wniosku argumentację. W tej sytuacji uiszczenie nałożonej kary pieniężnej stanowi dla skarżącego, który nie prowadzi już działalności gospodarczej, znaczną dolegliwość finansową, gdyż jak sam wskazał nie jest w posiadaniu tak znacznej kwoty, a jej pozyskanie jest praktycznie niemożliwe. W związku z powyższym brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji będzie skutkował niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków, albowiem postanowieniem z 15 maja 2015 r. Sąd zawiesił niniejsze postępowanie z uwagi na przedstawione w innej sprawie o sygn. III SA/Gl 1979/11 Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: "czy przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialność za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007r., nr 111, poz. 765 ze zm.) są zgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej". Dlatego też przychylenie się do złożonego wniosku było w ocenie tut. Sądu uzasadnione. Stanowi bowiem ochronę tymczasową do czasu wydania orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 ustawy p.p.s.a).

W tym stanie sprawy, działając na podstawie art. 61 § 3, § 5 i § 6 w zw. z art. 127 § 3 ustawy p.p.s.a., postanowiono orzec jak w sentencji.