Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1564/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Zwrócić uiszczony wpis w sprawie
Powołane przepisy: article: art. 3 § 1 i § 2, art. 58 § 1 pkt 6, art. 232 § 1 pkt 1, § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35, art. 37
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2014r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania - p o s t a n a w i a - I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącej uiszczony w sprawie wpis sądowy w kwocie 100, 00 zł (słownie: sto złotych).


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] października 2014r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze umorzyło postępowanie w sprawie zażalenia "A" S.A. z siedzibą w C. na bezczynność Zarządu Transportu Miejskiego w [...] w sprawie potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z przystanków na terenie Miasta [...] na linii T. – Pętla – W.Z. Rondo przez R. W podstawie prawnej postanowienia organ powołał art. 35, art. 105, art. 123 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a. w związku z art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2001r., Nr 79, poz. 856, ze zmianami).

Skargę na to postanowienie wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie "A" S.A. z siedzibą w C.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje.

W postępowaniu przed sądem administracyjnym merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli został sprecyzowany m.in. w art. 3 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione, tj.:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Po myśli art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 – 5 tego przepisu jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Przedmiotem zaskarżenia w rozpatrywanej sprawie jest postanowienie wydane w trybie określonym w art. 37 § 1 i 2 k.p.a. Sąd zauważa, że w istocie przepis te nie został powołany przez organ w komparycji postanowienia, jednak przesądza o tym zakres prowadzonego postępowania. Z art. 37 § 1 k.p.a. wynika, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei § 2 tego artykułu stanowi, iż organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika z utrwalonych poglądów doktryny i judykatury stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 2 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia. Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Postanowienie to jest niezaskarżalne, co wynika z regulacji art. 141 § 1 k.p.a., zgodnie z którym na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 kwietnia 2001r., sygn. akt IV SA 1866/00, dostępnym na stronie internetowej: www. orzeczenia.nsa.gov.pl, za uzasadniony uznał pogląd, że stanowisku organu wyższego stopnia, wydawanemu w trybie art. 37 k.p.a., należy nadać formę postanowienia. Ponadto wskazał, że brak jest szczególnych unormowań kodeksu postępowania administracyjnego o możliwości zaskarżenia tego postanowienia, stronie zatem nie przysługuje prawo podważenia tego stanowiska (postanowienia) w trybie procesowym (...), co zdaniem Sądu jest zrozumiałe, zważywszy, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska organu wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu, gdyż spełniła warunek formalny określony w art. 37 § 1 k.p.a. (...).

Co za tym idzie nie jest to postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. orzeczenia NSA: z dnia 13 marca 2001r., sygn. akt I SAB 246/00, dost. LEX 78952 oraz z dnia 8 lutego 1995 r., sygn. akt I SAB 86/94, publ. ONSA 1996/1/39r., z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt IV SA 1866/00 i z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99 – dostępne na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

W rezultacie stwierdzić należy, że skarga wniesiona do sądu administracyjnego na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. podlega odrzuceniu z przyczyn przedmiotowych. Sąd nie badał zatem w niniejszym postępowaniu legalności podjętego rozstrzygnięcia. Legalność zaskarżonego postanowienia, a zatem zasadność umorzenia postępowania prowadzonego w trybie art. 35 w zw. z art. 37 k.p.a. w drodze postanowienia z uwagi na bezprzedmiotowość byłaby przedmiotem oceny Sądu w sytuacji, gdy wniesienie skargi na to postanowienie byłoby dopuszczalne.

Z uwagi na powyższe Sąd w pkt I sentencji postanowienia odrzucił przedmiotową skargę na podstawie 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. jako niedopuszczalną.

Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie skarżący uiścił wpis sądowy, a skarga podlega odrzuceniu, o zwrocie wpisu w pkt II sentencji postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i art. 232 § 2 P.p.s.a.