Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 989/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1-4
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka Protokolant starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 129/16 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 3 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 129/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. M. na decyzję Wojewody Pomorskiego, z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 8 marca 2013 r. do Starostwa Powiatowego w Wejherowie wpłynął wniosek D. K. o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej [...] wraz z linią kablową elektroenergetyczną SN, linią kablową elektroenergetyczną nN, kontenerową rozdzielną SN, kontenerową stacją transformatorową nN/SN oraz o wydanie pozwolenia na rozbiórkę dwóch elektrowni wiatrowych NOWOMAG 160kW o wysokości masztu 30 m i średnicy rotora 22 m wraz z linią kablową elektroenergetyczną nN i słupową stacją transformatorową nN/SN na działce nr [...], położonej w Z., gmina Ch.

Decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], Starosta Wejherowski wydał pozwolenie na rozbiórkę dwóch elektrowni wiatrowych [...], wysokość masztu 30 m i średnica rotora 22 m wraz z linią kablową elektroenergetyczną nN i słupową stacją transformatorową nN/SN na działce nr [...] obręb Z., m. Z., gm. Ch. oraz zatwierdził projekt budowlany I udzielił pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej [...] wraz z linią kablową elektroenergetyczną SN, linią kablową elektroenergetyczną nN, kontenerową rozdzielnią SN, kontenerową stacją transformatorową nN/SN na działce nr [...] obręb Z., rejon Z., gm. Ch.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. M., domagając się jej uchylenia z uwagi na wydanie jej z naruszeniem: art. 97 § 1 pkt. 4 K.p.a. - poprzez niezawieszenie postępowania mimo przesłanki uzasadniającej jego obligatoryjne zawieszenie; art. 10 § 1, art. 61 § 1, art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane - poprzez niezawiadomienie J. M. o toczącym się postępowaniu, a przez to poprzez uniemożliwienie stronie wzięcia w nim udziału.

Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy decyzję Starosty Wejherowskiego z dnia [...] maja 2013 r. Wojewoda wskazał, że Starosta powinien załatwić wniosek o zawieszenie postępowania w formie postanowienia, a nie odnosząc się do niego w treści decyzji, ale naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż fakt złożenia przez odwołującego się skargi na uchwałę Rady Gminy Choczewo z dnia 24 stycznia 2003 r., nr III23/2003, nie wyczerpuje znamiona zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Wyeliminowanie aktu prawa miejscowego z obrotu prawnego wiąże się ze zmianą stanu prawnego w zakresie dotyczącym prawa miejscowego, zaś zagadnieniem wstępnym jest rozstrzygnięcie o charakterze prejudycjalnym wydane w konkretnej sprawie przez inny organ administracji lub sąd.

Wojewoda ocenił również, że brak było podstaw do uznania J. M. - właściciela działki nr [...] za stronę niniejszego postępowania. Działka nr [...] nie znajduje się bowiem w obszarze oddziaływania planowanej elektrowni, określonym jako obszar ponadnormatywnego oddziaływania akustycznego określonego w uchwale Rady Gminy Choczewo nr Ill/23/2003, gdyż z treści § 4 nie wynika, aby w załączniku ustalono obszar ponadnormatywnego oddziaływania akustycznego umiejscowionej na działce nr [...] farmy wiatrowej. Co więcej, o obszarze takim nie ma w ogóle mowy w treści uchwały. Jedynie z treści § 2 ust. 2 pkt 3 lit. a wynika, iż obszary oznaczone symbolami 10R.P, 11R.P i 12R.P stanowią tereny potencjalnego wpływu oddziaływania elektrowni wiatrowych, przy czym, zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 3 tej uchwały na obszarach tych - oznaczonych jako tereny rolnicze przeznaczone pod uprawy polowe, hodowlę, ogrodnictwo bądź sadownictwo - dopuszcza się lokalizację jedynie budynków gospodarczych inwentarskich obsługujących rolnictwo i nie wymagających pozwolenia na budowę. Lokalizacja elektrowni wiatrowej nie ma więc, w świetle ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wpływu na użytkowanie działki nr [...], która znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 10R.P. Działka ta znajduje się również poza granicami obszaru oddziaływania przedsięwzięcia objętego poziomem hałasu ponad dopuszczalne normy.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dla terenów zabudowy zagrodowej dopuszczalny poziom hałasu, w przedziale czasu odniesienia równym jednej najmniej korzystnej godzinie nocy wynosi 45 dB, a w przedziale czasu odniesienia równym ośmiu najmniej korzystnym godzinom dnia, kolejno po sobie następującym, 55 dB. Zgodnie natomiast z treścią art. 144 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, eksploatacja instalacji (do której, w myśl art. 3 pkt 6 ustawy Prawo ochrony środowiska zaliczyć należy elektrownię wiatrową) powodująca m.in. emisję hałasu nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 3 (odnoszącego się do obszarów ograniczonego użytkowania), powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny.

W skardze na powyższą decyzję M. M. wniósł o jej uchylenie Zarzucił naruszenie: art. 101 § 1 K.p.a. - poprzez niewydanie postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania, mimo aktualności wniosku strony i powołanych przez nią okoliczności również na etapie postępowania odwoławczego; art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane - poprzez jego błędną wykładnię skutkującą błędnym przyjęciem, że rolnicze przeznaczenie nieruchomości sąsiedniej przesądza o braku oddziaływania planowanej inwestycji na tę nieruchomość; art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy - poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, w tym w szczególności skumulowanego oddziaływania akustycznego planowanej elektrowni wiatrowej wraz z istniejącymi już elektrowniami.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2014 r. WSA w Gdańsku zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny kwestii ważności uchwały Rady Gminy w Choczewie z dnia 24 stycznia 2003 , r. nr III/23/2003 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego farmy elektrowni wiatrowych zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...] w rejonie Z. w obrębie Z. w gminie Ch. uznając, że od wyniku tego postępowania zależeć będzie ocena zgodności zamierzenia budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co determinuje wynik postępowania o wydanie pozwolenia na budowę.

Postanowieniem z dnia 7 marca 2016 r. postępowanie zostało podjęte związku z oddaleniem przez NSA w dniu 16 lutego 2016 r. (I OSK 1487/14) skargi kasacyjnej Rady Gminy Choczewo od wyroku WSA w Gdańsku z dnia 9 stycznia 2014 r. (II SA/Gd 435/13) stwierdzającego nieważność uchwały Rady Gminy w Choczewie z dnia 24 stycznia 2003 r. nr 111/23/2003 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę. Sąd przytoczył treść art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) i wskazał, że postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2013 r., Starosta nałożył na inwestora obowiązek usunięcia, w terminie do dnia 29 kwietnia 2013 r., nieprawidłowości i braków w złożonym projekcie budowlanym. Braki te zostały uzupełnione przez inwestora w dniu 17 kwietnia 2013 r. Uzupełnienie braków dało organowi I instancji podstawę do wydania pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem i zatwierdzenia uzupełnionego projektu budowlanego.

Sąd za bezzasadny uznał zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, w tym w szczególności skumulowanego oddziaływania akustycznego planowanej elektrowni wiatrowej wraz z istniejącymi już elektrowniami. Wójt Gminy Choczewo w decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia po uprzednim uzgodnieniu ich z Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska w Gdańsku. Decyzja ta wiąże organ wydający pozwolenia na budowę, a nie została w niej wskazana konieczności opracowania i przedłożenia analizy oddziaływania akustycznego dla planowanej elektrowni z uwzględnieniem istniejących w sąsiedztwie elektrowni wiatrowych.

Ponadto, rozpatrywane przedsięwzięcie położone jest w miejscu, którego bezpośrednie sąsiedztwo stanowią tereny rolne. Zasięg oddziaływania akustycznego nie obejmuje natomiast podlegających ochronie terenów istniejącej zabudowy zagrodowej. Obiektami akustycznie chronionymi położonymi w otoczeniu projektowanej elektrowni wiatrowej są wyłącznie tereny zabudowy zagrodowej wsi Z. Organ odwoławczy ustalił, że najbliższa zabudowa mieszkaniowa (zagrodowa) położona jest w odległości ok. 500 m, poza strefą oddziaływania akustycznego, zakwalifikowaną do punktu 3 (tabela 1) rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120 poz. 826), które wynoszą - 55 dB w dzień i 45 dB w nocy - przewidzianych dla terenu zabudowy zagrodowej. Jak wynika z przedłożonego projektu budowlanego przedsięwzięcie nie będzie stanowiło uciążliwości dla środowiska w zakresie emisji hałasu na terenie zabudowy zagrodowej.

Organy prawidłowo ustaliły także krąg stron postępowania. Zdaniem Sądu, brak było podstaw do uznania J. M. - właściciela działki nr [...] - za stronę niniejszego postępowania. Działka ta nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej elektrowni. Ponadto, w przypadku, gdy w postępowaniu pominięta została osoba, która powinna brać w nim udział, zarzut ten powinien być podniesiony przez osobę pominiętą, a nie, jak ma to miejsce w okolicznościach przedmiotowej sprawy, przez uczestnika biorącego udział w postępowaniu.

Sąd zwrócił uwagę, że zasadniczym zagadnieniem jest wpływ na decyzję o pozwoleniu na budowę stwierdzenia nieważność planu miejscowego, na podstawie którego tę decyzję wydano. Sąd wskazał, że prawomocnym wyrokiem z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 435/13, WSA w Gdańsku stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy w Choczewie z dnia 24 stycznia 2003 r., nr 111/23/2003, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego farmy elektrowni wiatrowych zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...] w rejonie Z. Wyrokiem z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 1487/14, NSA oddalił skargę kasacyjną Rady Gminy w Choczewie.

Sąd wskazał, że z przepisu art. 147 § 2 P.p.s.a. wynika, że rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydane na podstawie uchwały lub aktu, o których mowa w 147 § 1 P.p.s.a., a więc na podstawie aktu prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej lub innego aktu organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podjętego w sprawach z zakresu administracji publicznej, co do którego sąd administracyjny wydał wyrok stwierdzający jego nieważność lub wyrok stwierdzający, że został on wydany z naruszeniem prawa, podlegają wzruszeniu. Powołując się na piśmiennictwo oraz orzecznictwo Sąd wskazał, że pojęcie "wzruszenie" określone w art. 147 § 2 P.p.s.a. należy rozumieć w znaczeniu wąskim. Przepis ten został tak sformułowany, że w przypadku decyzji stosuje się sankcję wzruszalności, a nie nieważności. Zatem, skoro w art. 147 § 2 P.p.s.a. mowa jest ogólnie o wzruszeniu rozstrzygnięć w indywidualnych sprawach, to w przypadku, gdy chodzi o decyzje administracyjne, należy przez to rozumieć sankcję wzruszalności, a nie nieważności.

Skargę kasacyjną złożył M. M. Wyrok zaskarżył w całości i zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak wszechstronnego i logicznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia,

2. art. 147 § 2 P.p.s.a. poprzez uznanie, że Sąd nie był władny do uchylenia zaskarżonej decyzji, a jej wzruszenie powinno nastąpić w którymś z trybów uregulowanych w kodeksie postępowania administracyjnego, stosowanym odpowiednio,

3. art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi,

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez uznanie, że w postępowaniu administracyjnym nie zostały spełnione przesłanki do jego zawieszenia,

5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 101 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, że kwestia zawieszenia postępowania administracyjnego została rozstrzygnięta we właściwej formie,

6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez uznanie, że postępowanie administracyjne zostało, przeprowadzone prawidłowo, i ustalono wszystkie istotne okoliczności sprawy,

7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), poprzez uznanie, że krąg stron postępowania administracyjnego został ustalony prawidłowo, a J. M. nie może być stroną postępowania w niniejszej sprawie.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w drugiej instancji, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną D. K. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawach skarg kasacyjnych.

Nie znajduje potwierdzenia zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi. Naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. w podniesionym aspekcie może polegać na ograniczeniu się do zarzutów skargi. Odniesienie się do zarzutów skargi jest objęte dyspozycją art. 141 § 4 P.p.s.a. i polega na obowiązku Sądu przedstawienia zarzutów podniesionych w skardze oraz podania podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia.

W związku z tym, że w skardze kasacyjnej podniesiono także zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., od razu sprecyzować warto, że zdaniem wnoszącego kasację, Sąd nie odniósł się do zarzutu uchybienia organu polegającego na niezawieszeniu postępowania administracyjnego oraz formy zajęcia przez organ stanowiska w tej kwestii (tylko w uzasadnieniu bez odrębnego postanowienia).

Merytoryczne odniesienie się do tego zagadnienia zostanie przedstawione w związku z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.

Natomiast zarzut niedniesienia się do wszystkich zarzutów należy omówić łącznie z zarzutem naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak wszechstronnego i logicznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Rozważania w tym zakresie rozpocząć można od przytoczenia treści tego przepisu. W myśl art. 141 § 4 zdanie pierwsze P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Obowiązek przedstawienia zarzutów zawartych w skardze oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia obejmuje odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1457/11, ONSA i wsa 2012/6/101). W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji przedstawił zarzut skarżącego w zakresie skumulowanego oddziaływania hałasu z projektowanej elektrowni oraz już istniejących elektrowni i ocenił w związku z tym zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Wyjaśniając podstawę prawną, odniósł się do spornych zagadnień procesowych i materialnych, podnoszonych przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym oraz w skardze. Dotyczy to problemu wpływu postępowania ze skargi na plan miejscowy na toczące się postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę oraz wpływ stwierdzenia nieważności planu miejscowego, na podstawie którego wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, na legalność tej decyzji. Sąd przedstawił również stanowisko w zakresie trybu postępowania właściwego dla wzruszenia decyzji w warunkach, o których mowa w art. 147 § 2 P.p.s.a.

Przypomnieć warto pogląd, według którego, wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów zawartych w skardze i przedstawianych przez pozostałe strony. Wymagane jest by uzasadnienie stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono syntezą stanowiska sądu (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 62/11). Na tym tle podkreślić należy, że w niniejszej sprawie stanowisko Sądu pierwszej instancji stanowi pełne odniesienie się do spornych kwestii.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawiono stan sprawy. Nadto, Sąd zajął stanowisko wobec ustalonego przez organy administracyjne stanu faktycznego. Prawidłowo podał stan sprawy. Podał podstawę prawna rozstrzygnięcia. Obszernie przytoczył przepisy art. 35 ust. 1-4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.).

Sąd pierwszej instancji nie tylko przedstawił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Nie ma wątpliwości co do stanowiska prawnego zajętego przez ten Sąd. Z wyjaśnienia wynika stanowisko Sądu i przesłanki, jakimi się kierował, wydając zaskarżony wyrok. Takie orzeczenie poddaje się kontroli instancyjnej (por. m.in. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2017 r.; sygn. akt II OSK 528/17; wyrok NSA z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt I OSK 7/17; wyrok NSA z dnia 6 października 2017 r., sygn. akt II GSK 36/16).

Czym innym jest trafność przyjętej podstawy prawnej i jej wyjaśnienia. Z powołaniem się na zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować trafności wyroku (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 998/07).

Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 147 § 2 P.p.s.a. Jak trafnie uznał Sąd pierwszej instancji, ze sformułowania art. 147 § 2 P.p.s.a. wynika, że w przypadku decyzji stosuje się sankcję wzruszalności. Stwierdzenie nieważności planu miejscowego, zgodnie z którym wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności tej decyzji, tylko może być podstawą do jej wzruszenia. Nie jest to bowiem przyczyna nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., ani w przepisach szczególnych. Skoro art. 147 § 2 P.p.s.a. stanowi tylko o wzruszeniu rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych, to w przypadku, gdy chodzi o decyzje administracyjne, należy więc przez to rozumieć sankcję wzruszalności, a nie nieważności takiej decyzji. Przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji nie można interpretować rozszerzająco.

Podkreślić należy, że w omawianym zakresie przepis art. 147 § 2 P.p.s.a., jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.

Zajmując takie stanowisko, Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela dotychczasową linię orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażoną m.in. w wyrokach: z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2085/16; z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 1490/15; z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt II OSK 163/15; z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2868/12; z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 1850/16; z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 613/11; z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1598/08).

W konsekwencji nie jest także skuteczny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Nieważność uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z uwagi na regulację art. 147 § 2 P.p.s.a. oraz hipotezę art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., nie stanowiła dla postępowania o pozwolenie na budowę zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.

Uchybieniem organu pierwszej instancji było to, że odmowa zawieszenia postępowania nie została wyrażona w formie postanowienia, przy czym od razu warto wskazać, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje (patrz: Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 533-534). Jak wynika z wcześniejszych rozważań, uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, który to wpływ stanowi warunek konieczny uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Odnotować można, że rzeczywiście Sąd pierwszej instancji wprost nie odniósł się do tego zagadnienia. Stanowiło to uchybienie, ale niemające wpływu na wynik sprawy. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku art. 101 § 1 K.p.a. nie mógł więc doprowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez uznanie, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo i ustalono wszystkie istotne okoliczności sprawy. W opisie naruszenia nie przedstawiono tych istotnych okoliczności. Zarzut został skonkretyzowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Sprowadza się do tego, że zdaniem wnoszącego kasację, organy administracyjne nie zbadały skumulowanego oddziaływania akustycznego planowanej i istniejących już w bezpośrednim sąsiedztwie elektrowni wiatrowych.

Analizę tego zarzutu należy poprzedzić uwagą, że przedmiotem skargi kasacyjnej jest stanowisko Sądu pierwszej instancji w tym zakresie. Tymczasem Sąd pierwszej instancji wyraził akceptację dla stanowiska organów o zbadaniu tej kwestii już w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie ustalono skumulowanego oddziaływania akustycznego na tereny objęte ochroną, zgodnie z pkt 3 tabeli nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Jak wynika z projektu zagospodarowania działki, w postępowaniu o pozwolenie na budowę uwzględniono, w tym zakresie, wykaz działek w zasięgu oddziaływania izofony 45bB, hałas - zgodnie z załączonym rozkładem izofon w raporcie oddziaływania na środowisko. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie wynika konieczność opracowania i przedłożenia analizy oddziaływania akustycznego dla planowanej elektrowni z uwzględnieniem istniejących w sąsiedztwie elektrowni wiatrowych.

Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że co do zasady występuje związanie organu administracji architektoniczno-budowlanej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Wynika to z art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.) - por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2235/18. Skład orzekający w niniejszej sprawie zgadza się z poglądem, według którego, związanie to nie zwalnia organu administracji architektoniczno-budowlanej od wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego obowiązku samodzielnego ocenienia zgodności planowanej inwestycji z wymogami ochrony środowiska, nie ograniczając się wyłącznie do ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2017 r., sygn. akt II OSK 1694/16 oraz literatura i orzecznictwo tam powołane).

Skoro organy prowadzące postępowanie o pozwolenie na budowę uznały, że ustalenie poczynione w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach świadczy o braku skumulowanego oddziaływania na tereny objęte ochroną akustyczną, a z akt sprawy nie wynika aby ustalenie to było wadliwe, to Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do zakwestionowania tego ustalenia. W postępowaniu o pozwolenie na budowę skarżący nie przedstawił materiału dowodowego podważającego brak skumulowanego oddziaływania akustycznego na teren objęty ochroną. Dodać można, że zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie także nie został poparty merytoryczną argumentacją. Natomiast działka skarżącego położona w sąsiedztwie inwestycji jako teren rolny nie jest objęta ochroną przewidzianą w powołanym rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

Bezskuteczny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że krąg stron postępowania został ustalony prawidłowo, a Jacek Michałowski nie jest stroną. Utrwalone jest stanowisko, które podziela także skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie, według którego, jest to okoliczność stanowiąca podstawę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., którą może skutecznie podnieść osoba, której ta okoliczność dotyczy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. W związku z wnioskiem uczestnika postępowania sądowego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wskazać należy na brak podstaw do uwzględnienia takiego wniosku. Przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a. nie przewidują możliwości zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz innych stron, niż wyraźnie w tych przepisach wskazane. Do kręgu tego nie należy osoba będąca uczestnikiem postępowania kasacyjnego, która nie była skarżącym przed sądem pierwszej instancji.