Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1410/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122 par. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi M. Ł. na postanowienie Państwowego [...] Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] września 2021r. nr [...] Inspektor Sanitarny (PWIS) utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. nad N. (PPIS) z [...] czerwca 2021r. o nałożeniu na M. Ł. grzywny w celu przymuszenia.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następujących okolicznościach sprawy.

Decyzją z [...] grudnia 2020 r. nr [...] PPIS, działając na podstawie m.in. art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, w związku z przeprowadzonymi czynnościami kontrolnymi i wszczęciem przez GIS postępowania wyjaśniającego – nakazał: M. Ł. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "B.", wstrzymać wprowadzanie do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej [...] produktów pod nazwą: [...]; zaprzestać sprzedaży już wprowadzonych do obrotu ww. produktów oraz zaprzestać reklamy i sprzedaży ww. produktów reklamowanych na stronach internetowych oraz portalach społecznościowych - do czasu zakończenia ww. postępowania wyjaśniającego dotyczącego tych produktów prowadzonego przez GIS. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta został utrzymana w mocy przez PWIS (decyzja z [...] lutego 2021r.), a skarga wniesiona przez M. Ł. na ww. rozstrzygnięcia została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 7 września 2021r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 552/21. Decyzją z [...] maja 2021r. nr [...] PPIS uchylił częściowo rozstrzygnięcie z [...] grudnia 2020r. w zakresie zakazu wstrzymania wprowadzania do obrotu, zaprzestania sprzedaży i reklamy jednego produktu – tj. [...].

W okresie od grudnia 2020r. do czerwca 2021r. PPIS przeprowadzał czynności sprawdzające celem ustalenia wykonania obowiązków nałożonych ww. decyzją. Stwierdzając brak wykonania obowiązku przez wierzyciela PPIS [...] marca 2021r. skierował do M. Ł. ("Skarżącego") upomnienie, wzywając do wykonania nałożonego obowiązku. Następnie – [...] maja 2021r. wystawiony został tytuł wykonawczy nr [...]. W dniu [...] czerwca 2021r. PPIS wydał postanowienie nr [...] znak sprawy: [...], którym to nałożył na M. Ł. grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] maja 2021r. r. Ponadto, w przedmiotowym postanowieniu nałożono obowiązek wniesienia opłaty egzekucyjnej za jego wydanie w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wysokość nałożonej grzywny uznać należy za rozsądną dolegliwość finansową, która powinna skłonić wierzyciela do wykonania obowiązku. W ocenie organu w sprawie wymierzenia grzywny nie było podstaw do stosowania zasady miarkowania jej wysokości z uwagi na sytuację majątkową wierzyciela.

Na ww. postanowienie Skarżący złożył zażalenie do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...], kwestionując ustalenie, że zajmuje się on sprzedażą produktów wymienionych w decyzji z [...] grudnia 2020r.

W rozpoznaniu zażalenia wydane zostało zaskarżone postanowienie opisane na wstępie. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia PWIS podniósł, że przedstawiciel Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] przeprowadził w zakładzie należącym do M. Ł. kontrolę sprawdzającą, która wykazała niewykonanie obowiązków wynikających z decyzji [...] grudnia 2020r. r., co skutkowało wystosowaniem do Skarżącego upomnienia. Ponownie przeprowadzone kontrole sprawdzające (monitorowanie stron internetowych) ponownie wykazały niewykonanie wszystkich obowiązków wynikających z ww. decyzji. Wobec niewykonania obowiązków PPIS wydał tytuł wykonawczy nr [...], który został doręczony Skarżącemu [...] lipca 2021r.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia PWIS podniósł, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza niewykonanie przez Skarżącego obowiązku objętego tytułem wykonawczym na [...]. W tej sytuacji nałożenie grzywny organ odwoławczy uznał za prawidłowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Skarżący, działający przez zawodowego pełnomocnika, wniósł zarówno o uchylenie postanowienia organu I jak i II instancji oraz o "umorzenie postępowania". Skarżący zarzucił organom naruszenie:

- art. 6 k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 a ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej oraz art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 853.2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 29 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego w zw. z art. 61-62 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia – poprzez przeprowadzenie kontroli w przedmiotowej sprawie przez nieupoważniony organ administracji (organ inspekcji sanitarnej zamiast organów inspekcji weterynaryjnej),

- art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organy kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego – w konsekwencji błędne przyjęcie, że Skarżący wprowadza do obrotu produkty wskazane w postanowieniu,

- art. 9 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 11 ustawy z 6 marca 2018r. Prawo przedsiębiorców – poprzez brak zawiadomienia Skarżącego o zamiarze kontroli oraz o jej wszczęciu,

- art. 6 k.p.a. w zw. z art. 49 Prawo przedsiębiorców poprzez przyjęcie, że od grudnia 2020r. do stycznia 2021r. organ przeprowadzał czynności kontrolne bez uprzedniego dostarczenia Skarżącemu stosownego upoważnienia w zakresie kontroli wirtualnej,

- art. 7 k.p.a. poprzez brak poczynienia ustaleń faktycznych i oparcie się na z góry przyjętej tezie, że Skarżący ponosi odpowiedzialność za treści (informacje o produktach) umieszczane na stronach internetowych,

- art. 6 k.p.a. w zw. z art. 57 ust. 4 pkt 1 Prawo przedsiębiorców poprzez brak dokonania stosownych wpisów o kontroli w książce kontroli przez organ I instancji.

W odpowiedzi na skargę PWIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na mocy art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia.

W niniejszej sprawie kontroli sądowej, dokonywanej pod względem legalności działalności organów administracji publicznej, poddano postanowienie w sprawie grzywny nałożonej w celu wykonania obowiązku niepieniężnego. W skardze zaś Skarżący zakwestionował prawidłowość nałożenia na niego określonych obowiązków. Skarżący zakwestionował właściwość organów inspekcji sanitarnej do przeprowadzenia kontroli, w wyniku której nałożono na niego obowiązki, jak i ustalenia organów co do wprowadzania przez niego do obrotu produktów określonych w decyzji stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego.

Podstawą prawną działań organu były przepisy ww. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przy czym wskazać trzeba, że na mocy art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070), która weszła w życie w dniu 30 lipca 2020 r., do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie u.p.e.a. i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Ponieważ wszczęcie postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie nastąpiło po wejściu w życie wskazanej nowelizacji (tj. w dniu 26 stycznia 2021r.), zastosowanie w niniejszej sprawie miały przepisy u.p.e.a. w nowym brzmieniu.

Zgodnie z art. 1a pkt 12 lit. b tiret pierwsze u.p.e.a., środkiem egzekucyjnym w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym jest m.in. grzywna w celu przymuszenia. W myśl zaś art. 119 u.p.e.a., grzywnę nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego, a także, gdy nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Jak natomiast stanowi art. 122 § 1 i 2, przedmiotowy środek nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu:

1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32;

2) postanowienie o nałożeniu grzywny.

Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zaś zawierać:

1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych;

2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze.

Przy czym, podmiotowi zobowiązanemu przyznano możliwość zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34 u.p.e.a.) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Istotne przy tym jest, z którego z tych środków strona będzie korzystać, albowiem w zażaleniu na postanowienie o zastosowaniu grzywny nie jest dopuszczalne powoływanie okoliczności wskazanych w art. 33 u.p.e.a. (tj. okoliczności nieistnienia obowiązku bądź też jego wygaśnięcia) gdyż takie zażalenie byłoby w istocie swojej zarzutem. Czym innym bowiem jest postanowienie wydane w przedmiocie zarzutów, a czym innym rozstrzygnięcie odnoszące się do konkretnego środka egzekucyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 20 maja 2020 r., II OSK 2707/19, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto, zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, przy czym nie jest on uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Przepis ten zobowiązuje więc organ do zbadania z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej, która obejmuje ustalenie czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony, tj. czy odpowiada on wymogowi określonemu m.in. w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w zakresie wskazania podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku, i czy zostało doręczone upomnienie. W kwestii dopuszczalności egzekucji badaniu podlega dopuszczalność wszczęcia egzekucji (okoliczności które musza być spełnione, aby organ egzekucyjny mógł przystąpić do egzekucji) oraz dopuszczalność jej prowadzenia (okoliczności, których istnienie jest warunkiem prowadzenia egzekucji lub wystąpienie których uniemożliwia prowadzenie egzekucji). Organ nie jest jednak uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Jeżeli zatem decyzja stała się ostateczna, jej wykonanie nie zostało wstrzymane, to obowiązkiem organu egzekucyjnego było wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego.

Mając na uwadze powyższe uregulowania należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie została zachowana procedura uprawniająca do wszczęcia postępowania egzekucyjnego i zastosowania środka egzekucyjnego. Jak wynika bowiem z akt sprawy, ostateczną decyzją PPIS w [...] z [...] grudnia 2020r. nr [...] (częściowo uchyloną decyzją PPIS nr [...] z [...] maja 2021r.), nałożono na M. Ł. obowiązek wstrzymania wprowadzania do obrotu na terytorium RP szeregu produktów oraz zaprzestania sprzedaży już wprowadzonych produktów oraz zaprzestania reklamy tych produktów na stronach internetowych oraz portalach społecznościowych – do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez GIS. Decyzja pozostaje w obrocie prawnym. Organ przeprowadził też kontrolę wykonania ww. obowiązków i stwierdził, że nie został on wykonany.

W konsekwencji powyższego wystosowano do podmiotu zobowiązanego według decyzji upomnienie w dniu [...] marca 2021r. ze wskazaniem, że w razie dalszego niewykonywania nałożonego decyzją administracyjną obowiązku wszczęte zostanie postępowanie egzekucyjne. Należy podkreślić, że doręczenie stronie ww. upomnienia nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie. Natomiast w dniu [...] maja 2021r. PPIS wystawił tytuł wykonawczy nr [...]. Badając zaś, w ramach art. 29 § 1 u.p.e.a., jego prawidłowość przyjąć należy, że nie narusza on wymogów art. 27 u.p.e.a. W niniejszej sprawie tytule wykonawczym prawidłowo podano bowiem treść podlegającego egzekucji obowiązku niepieniężnego i jego podstawę prawną. W świetle prawidłowych ustaleń organów inspekcji sanitarnej wyników nie ulega też wątpliwości, że mimo prawidłowego doręczenia ww. tytułu wykonawczego obowiązek wynikający z decyzji nie został przez Skarżącego w całości zrealizowany.

W tej zaś sytuacji uzasadnione było zastosowanie przez organ wybranego środka egzekucyjnego.

Odnosząc się do zarzutów Skarżącego o naruszeniu przez organy orzekające w niniejszej sprawie przepisów proceduralnych oraz regulujących prawo żywnościowe i weterynaryjne (niewłaściwość organów inspekcji sanitarnej do dokonywania kontroli, brak odpowiedzialności Skarżącego za informacje o produktach zamieszczane na stronie internetowej, wygaśnięcie obowiązku "decyzji") to Sąd zauważa, że zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Istota postępowania egzekucyjnego skupia się bowiem tylko wokół samej wykonalności prawomocnego orzeczenia, bez jakiegokolwiek wkraczania w weryfikację merytorycznego załatwienia sprawy. Zarówno organ egzekucyjny, jak i sąd administracyjny nie bada zatem decyzji merytorycznej (a zatem prawidłowości nałożenia określonych obowiązków przez organy inspekcji sanitarnej), lecz tylko podejmuje działania do jej wykonania stosując dla osiągnięcia tego celu obowiązujące przepisy prawa. Stanowisko takie podziela również Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z 8 lipca 1999 r. (sygn. akt I SA 303/99 – dostępny w bazie LEX nr 48578) orzekł, iż organ egzekucyjny, który zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Wadliwość tytułu wykonawczego, istniejąca zdaniem Skarżącego, winna być podnoszona w innym postępowaniu, nie zaś w sprawie, której przedmiotem jest tylko ocena legalności zastosowanego środka egzekucyjnego.

Innymi słowy, działania organu egzekucyjnego na obecnym etapie postępowania w przedmiocie nałożenia grzywny mają wyłącznie charakter formalno - prawny i są jedynie konsekwencją niewykonania decyzji o charakterze merytorycznym. Kontrola legalności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] nakazującej Skarżącemu zaprzestanie wprowadzania do obrotu, reklamy i wycofanie z obrotu określonych produktów została przeprowadzona wcześniej we właściwym trybie, prowadząc do ostatecznego rozstrzygnięcia orzekającego ww. obowiązki. W zażaleniu na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia składający je może zakwestionować dopuszczalność i prawidłowość skorzystania przez organ egzekucyjny ze środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Może więc podnosić, że organ nie dochował procedury związanej z zastosowaniem określonego środka egzekucyjnego, że środek ten jest zbyt uciążliwy, a w przypadku wspomnianej grzywny, że jej wielkość jest zbyt duża. Tego rodzaju argumenty nie zostały podniesione przez Skarżącego, który natomiast kwestionuje podważanie przez organ wykonania przez niego egzekwowanego obowiązku. Szczegółowe podstawy zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej określa art. 33 § 2 u.p.e.a. Jednym z nich jest (pkt 5) wygaśnięcie obowiązku w całości lub w części, co związane jest z wykonaniem powyższego. Skoro więc kwestia ta może stanowić przedmiot rozważań organu egzekucyjnego w ramach postępowania uruchamianego przez środek ochrony prawnej jakim jest zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, o jakim mowa w art. 33 u.p.e.a., to podnoszenie argumentów podważających istnienie podstaw faktycznych do prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie może w sprawie odnieść oczekiwanych skutków. Również dla sądu administracyjnego argumentacja taka jest prowadzona poza granicami sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.) i dlatego nie powinna być w ogóle rozważana, poza wskazaniem na jej bezprzedmiotowość. Z tego samego względu Sąd oddalił wniosek dowodowy sformułowany w piśmie z [...] stycznia 2022r. Wniosek ten dotyczył bowiem wykazania okoliczności nieistotnych dla oceny legalności zakwestionowanego postanowienia i dlatego już z tego powodu nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd wskazuje, że stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wskazać należy, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję. Od tej zasady istnieje wyjątek o którym mowa w ww. przepisie. Przy czym przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez sąd jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy postulowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód pozostaje w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu.

Mając na uwadze powyższe jako niedopuszczalne należy uznać zatem wszelkie argumenty i zarzuty Skarżącego kwestionujące rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy od strony merytorycznej, bowiem korzysta ona z przymiotu rzeczy osądzonej (res iudicata). Na marginesie Sąd zauważa, że zarzuty odnoszące się do prawidłowości nałożenia na Skarżącego określonych obowiązków (brak właściwości organów inspekcji sanitarnej, kwestionowanie wprowadzania określonych produktów do obrotu oraz prowadzenia sprzedaży produktów za pośrednictwem sklepu internetowego) były już przedmiotem rozstrzygnięcia tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt IISA/Bd 552/21, którego przedmiotem była legalność decyzji z [...] grudnia 2020r. (stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego).

Nietrafne są także w ocenie Sądu zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 48-49 ustawy z 6 marca 2018r. Prawo przedsiębiorców. Przepisy powołane w skardze odnoszą się bowiem do zasad prowadzenia kontroli sanitarnych - kontroli prowadzonej przez kontrolowany podmiot działalności gospodarczej. Tymczasem działania podejmowane w okresie od marca do czerwca 2021r. (monitorowanie stron internetowych) zmierzały do ustalenia, czy Skarżący wykonał obowiązek nałożony decyzją z [...] grudnia 2020r. i nie były działaniami w ramach kontroli sanitarnej, o której mowa jest ww. przepisach. Stanowiły one bowiem działania wierzyciela obowiązku, które podjęte zostały wobec dłużnika – osoby zobowiązanej do wykonania obowiązku niepieniężnego.

W ocenie Sądu, będące przedmiotem oceny postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia odpowiada ustawowym wymogom określonym w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W szczególności podnieść należy, że określając wysokość grzywny w celu przymuszenia dla wykonania ww. obowiązku określonego w ostatecznej decyzji organ I instancji prawidłowo przyjął za podstawę jej nałożenia art. 121 § 2 u.p.e.a. Organ uzasadnił wysokość wymierzonej grzywny wskazując, że w tej konkretnej sprawie nałożenie grzywny skłoni zobowiązanego do wykonania egzekwowanego obowiązku. Podkreślić również należy, że grzywna, aby odniosła pożądany skutek w postaci realnego przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku powinna być nałożona przez organ egzekucyjny w odpowiedniej wysokości tak, aby jej dolegliwość zmobilizowała zobowiązanego do realizacji obowiązku. Nie może to być zatem grzywna, której wysokość nie stanowi dla zobowiązanego żadnej dolegliwości w uiszczeniu.

Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, że postanowienie o nałożeniu grzywny zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 122 § 2 u.p.e.a. Organy egzekucyjne wykazały, że spełnione zostały przesłanki wymierzenia grzywny w celu przymuszenia, a jej wysokość została w sposób wystarczający uzasadniona. Tym samym organy egzekucyjne wypełniły wymóg z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.