Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 930/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia .... w przedmiocie uchylenia postanowienia Starosty T. z dnia .... odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego oraz budynku garażowo- gospodarczego wolnostojącego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i umorzenia postępowania pierwszej instancji postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W rozpoznawanej sprawie Starosta T. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia ..... W orzeczeniu tym Kolegium uchyliło postanowienie z dnia ...., w którym Starosta T. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego oraz budynku garażowo- gospodarczego wolnostojącego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i jednocześnie Kolegium umorzyło postępowanie pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej odrzucenie wskazując w uzasadnieniu, w doktrynie prawa administracyjnego i w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że stroną postępowania sądowoadministracyjnego nie może być organ, który rozstrzygał sprawę w pierwszej instancji, bowiem jego rola w postępowaniu skończyła się z chwilą wydania aktu administracyjnego skierowanego w stosunku do podmiotu znajdującego się na zewnątrz administracji publicznej. Kolegium podkreśliło, że uprawnionym do wniesienia skargi jest tylko ten podmiot, którego sytuacja prawna uległa bezpośredniej zmianie na skutek władczych działań organów administracji publicznej, przy czym naruszenie prawa lub interesu prawnego musi mieć charakter zindywidualizowany i skonkretyzowany. Jedynie bezpośrednie naruszenie konkretnej normy prawnej może skutkować udzieleniem ochrony prawnej przez sąd administracyjny. Organ II instancji zaznaczył, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może być wykorzystywane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej. Dodał, że nawet gdyby przyjąć, iż skarga została wniesiona przez Starostę T. w imieniu Powiatu T., to i tak nie można byłoby jej uznać za dopuszczalną, gdyż ta osoba prawna nie jest bowiem stroną przedmiotowego postępowania administracyjnego.

Sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot, którym jest - stosownie do treści art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. O posiadaniu przez dany podmiot interesu prawnego (legitymującego do wniesienia skargi) decyduje przepis prawa materialnego. Interes prawny należy rozumieć jako istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a zaskarżonym aktem lub czynnością.

Rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest szczególna. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Powierzenie zatem organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego ani też legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego (por. uchwała NSA z dnia 19 maja 2003 r. sygn. 1 OPS 1/03, LEX nr 79089). Powyższe stanowisko potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 października 2009 r. K 32/08, OTK-A 2009 nr 9 poz. 139 uznając, że przepis art. 50 § 1 p.p.s.a. jest zgodny z art. 165 Konstytucji RP.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż przedmiotem postępowania jakie toczyło się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym we W. była ww. postanowienie z dnia .... wydane przez Starostę T.. W tym postępowaniu Powiat T. nie uzyskał statusu strony postępowania, a wydane w toku postępowania postanowienie było przesyłane Staroście T. tylko jako organowi orzekającemu w sprawie. W tej sytuacji dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez Starostę T. (który wydał rozstrzygnięcie w sprawie) nadawałoby temu organowi uprawnienia z jednej strony władcze, a z drugiej strony uprawnienia strony, która rozstrzygnięcie kwestionuje. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną.