Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 69/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Wojewody z dnia 27 listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 31 sierpnia 2020 r., nr [...], 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej J. Z. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

J. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 27 listopada 2020 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy wiaty rekreacyjnej.

Zaskarżoną decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu 11 sierpnia 2020 r. do Starosty wpłynęło zgłoszenie J. Z. z dnia 7 sierpnia 2020 r. o zamiarze prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie wiaty rekreacyjnej o powierzchni zabudowy 28 m2 na terenie działki nr [..] położonej w obrębie ewidencyjnym Ł. w gminie K.

Decyzją z dnia 31 sierpnia 2020 r., nr [..], Starosta, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1323 ze zm.), wniósł sprzeciw w stosunku do zgłoszonej inwestycji. W uzasadnieniu organ powołał się na art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i wyjaśnił, że zgłaszane roboty budowlane wymagają pozwolenia na budowę, ponieważ pomimo że projektowany obiekt ma powierzchnię zabudowy mniejszą niż 35 m2, to zgodnie z przedłożonym szkicem sytuacyjnym projektowana wiata rekreacyjna ma przystawać bezpośrednio przy ścianie północnej istniejącego budynku rekreacji o powierzchni zabudowy 49,25 m2. Wobec tego organ uznał, że wiata stanowiąca przedmiot zgłoszenia nie będzie wolno stojąca, co oznacza niespełnienie jednego z warunków wymaganych przepisem art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Starosta uznał, że przedłożone przez wnioskodawczynię zaświadczenie Zakładu Komunalnego Gminy z dnia 18 maja 2020 r., nr [..], o zapewnieniu dostępu do drogi publicznej nr [..] przez pośrednictwo dróg wewnętrznych, nie zapewnia właścicielce działki dojść i dojazdów zgodnie z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Działka nr [..] ma bezpośredni dostęp do działki drogowej publicznej nr [..] (działki [..]) poprzez następujące działki nr: [..]-[..] w obrębie ewidencyjnym Ł. w Gminie K. Jednak dojazd tą drogą do najbliższej drogi publicznej gminnej - tj. działki drogowej nr: [..] - posiada w najwęższych miejscach szerokość ewidentnie poniżej 3,0 m, więc tym samym nie spełnia on wymogów przepisów technicznych.

W odwołaniu J. Z. zakwestionowała stanowisko organu I instancji co do tego, że wiata nie ma charakteru wolno stojącego, a powinna go mieć, aby móc skorzystać ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem odwołującej, cecha "wolno stojący" odnosi się wyłącznie do budynków gospodarczych i garaży, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W zakresie dostępu do dorgi publicznej działki zainwestowanej odwołująca wskazała, że ma ona potwierdzony zaświadczeniem zarządcy dróg dostęp. Według pomiarów wykonanych przez odwołującą szerokość działek drogowych w najwęższym miejscu wynosi 3,80 m. Pozostały przebieg drogi jest odpowiednio szeroki (4,10 – 5,0 m).

Po rozpoznaniu odwołania J. Z. decyzją z dnia 27 listopada 2020 r., nr [..], Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że przy ocenie legalności robót budowlanych objętych zgłoszeniem organy sprawdzają spełnienie warunków wskazanych w art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, a w tym także regulacji zawartych w aktach prawa powszechnie obowiązującego, takich jak ustawy czy rozporządzenia wykonawcze do tych ustaw, ograniczających możliwość prowadzenia w danym miejscu budowy lub wykonywania określonych robót budowlanych. Tymi przepisami bez wątpienia są przepisy ustawy Prawo budowlane oraz wydanych na jej podstawie rozporządzeń, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powołując się na definicję "działki budowlanej" określoną § 3 pkt 1a przywołanego rozporządzenia oraz na przepisy art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z art. 4 pkt 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami organ stwierdził, że niezbędnym warunkiem realizacji danej inwestycji budowlanej na działce jest dostęp do drogi publicznej. Według organu jeśli działka przeznaczona pod inwestycję nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, a istniejący dostęp pośredni do tej drogi nie odpowiada wymogom prawa, organ powinien odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Następnie, organ wskazał na art. 2 pkt 14 ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i zawartą tam definicję "dostępu do drogi publicznej". Jak wynika bowiem z akt sprawy, działka nr [..] obręb Ł., posiada dostęp do drogi publicznej nr [..] - ul. L. (działka nr [..]), za pośrednictwem dróg wewnętrznych (dz. nr [.]-[..]), stanowiących własność Gminy. Jednak według ustaleń dokonanych przez Starostę wskazany dostęp do drogi publicznej nie spełnia wszystkich warunków § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie szerokości. Co więcej, § 14 ust. 1 rozporządzenia powołuje się na przepisy odrębne dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, które są zawarte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, zgodnie z § 13 ust. 2 którego drogi pożarowe w obrębie miasta winny mieć minimalną szerokość 3,5 m, a na terenach innych niż wymienione w ust. 2 nie mniej niż 3 m (ust. 3 § 13). Tego warunku dla dróg pożarowych sporna droga wewnętrzna nie spełnia. Wobec powyższego, Wojewoda przyznał rację Staroście, gdyż wskazany dostęp działki nr [..] obręb Ł. do drogi publicznej nie spełnia wymogów § 14 rozporządzenia, ponieważ wytyczona droga na wysokości działki nr [..], w miejscu jej największego przewężenia ma szerokość wynoszącą jedynie ok. 2,60 m (pomiar wykonany na stronie www.geoportal.gov.pl). Organ zauważył, że bez znaczenia dla sprawy pozostają natomiast pomiary dokonane przez inwestora, przedstawione na załączonych do odwołania zdjęciach, ponieważ nie uwzględniają one faktycznych granic działek ewidencyjnych. Organ odwoławczy uznał również, że należy odmówić mocy dowodowej załączonemu do odwołania zaświadczeniu Zakładu Komunalnego Gminy. Dokonane przez organy ustalenia co do szerokości przedmiotowego dostępu potwierdzają również pomiary wykonane przy użyciu Zintegrowanego Systemu Informacji o Nieruchomościach (ZSIN), stanowiącego centralne repozytorium kopii zbiorów danych ewidencji gruntów i budynków. Zatem jak wynika z ustalonego prawidłowo stanu faktycznego sprawy, dostęp do działki nr [..] obręb Ł. nie spełnia parametrów określonych w § 14 rozporządzenia. W konsekwencji, Starosta zasadnie wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.

Natomiast w kwestii wymogu wolnostojącego charakteru zgłaszonej wiaty Wojewoda nie podzielił stanowiska Starosty wskazując, że zgodnie z przyjętą w orzecznictwie definicją, wiata to samodzielna lekka budowla, posiadająca dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca, rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym. Za podstawowe cechy wiaty uznaje się wsparcie danej budowli na słupach stanowiących podstawowy element konstrukcyjny i wiążący budowlę trwale z gruntem oraz brak trwałych ścian. Zdaniem Wojewody, pomimo że wiata częściowo zostanie dostawiona do istniejącego budynku, to stanowi ona niezależny konstrukcyjnie, samodzielny obiekt budowlany. Pomiędzy istniejącym budynkiem rekreacyjnym a projektowaną wiatą przewidziano dylatację a z załączonej dokumentacji projektowej wynika, że projektowana wiata nie wykorzystuje w swojej konstrukcji jakichkolwiek elementów innego obiektu budowlanego. Ponadto, powołując się na wyrok WSA w Gdańsku organ przypomniał, że warunkiem skorzystania przez budowlę, jaką jest wiata, ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jest wyłącznie powierzchnia, która nie może przekraczać 35 m2. Wiaty nie muszą być obiektami wolno stojącymi, bowiem taki wymóg odnosi się tylko do parterowych budynków gospodarczych. Organ przypomniał, że - jak wymagają tego zasady wykładni w przypadku wyjątków – należy interpretować je w sposób ścisły. Natomiast zgodnie z językowymi regułami wykładni, gdyby ustawodawca chciał odnieść wyrazy "wolno stojące" do wszystkich wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 2 obiektów budowlanych, to uczyniłby to poprzez umieszczenie znaku interpunkcyjnego dwukropka za powyższymi wyrazami. Mając powyższe na uwadze, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty.

W skardze na powyższą decyzję Wojewoda zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że szerokość dojazdu do drogi publicznej, o którym mowa w powołanym przepisie winna być oceniana na podstawie przebiegu granic działek ewidencyjnych w serwisie "Geoportal" lub w Zintegrowanym Systemie Informacji o Nieruchomościach, zamiast na podstawie pomiaru rzeczywistej szerokości dojazdu dokonanego w terenie;

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

2.1. naruszenie art. 107 § 3 w związku z art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz zaniechanie wskazania, czy podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji była norma ust. 1 czy 2 § 14 rozporządzenia, co uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonej decyzji,

2.2. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej organu I instancji wydanej z naruszeniem art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. polegającym na przyjęciu przez organ I instancji, że nieruchomość skarżącej nie posiada właściwego dostępu do drogi publicznej pomimo nie przeprowadzeniu na przedmiotową okoliczność jakiegokolwiek dowodu,

2.3. naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznej podnoszonej w odwołaniu skarżącej, to jest rzeczywistej szerokości dojazdu z nieruchomości skarżącej do drogi publicznej, jak również poprzez oparcie ustalenia istotnej okoliczności faktycznej sprawy w postaci szerokości dojazdu z nieruchomości skarżącej do drogi publicznej na niewiarygodnym źródle dowodowym, jakim jest informacja z serwisu "Geoportal" oraz na twierdzeniu, że dojazd z nieruchomości skarżącej do drogi publicznej jest najwęższy i nie spełnia wymogów § 14 ust. 1 rozporządzenia na wysokości działki nr [..], podczas gdy w obrębie Ł. w Gminie K. taka działka w ogóle nie istnieje,

2.4. naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 78 § 1 k.p.a. oraz poprzez pominięcie zaoferowanych przez skarżącą dowodów w postaci dokumentacji fotograficznej pomiarów szerokości dojazdu z nieruchomości skarżącej do drogi publicznej dokonanych w terenie w jej najwęższym miejscu, na okoliczność rzeczywistej szerokości przedmiotowego dojazdu oraz w postaci zaświadczenia Zakładu Komunalnego Gminy na okoliczność dysponowania przez nieruchomość skarżącej dostępem do drogi publicznej, jak również zaniechania wyjaśnienia sprzeczności przedmiotowego materiału dowodowego z poglądami organu na temat szerokości dojazdu wywodzonymi z zaakceptowanego przez niego

materiału dowodowego.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, przeprowadzenie dowodu w postaci: 1) zrzutu ekranu z ładowania serwisu "Geoportal", na okoliczność informowania przez przedmiotowy serwis przy każdym jego uruchomieniu, że dane w nim zawarte nie nadają się do wykorzystania jako podstawa faktyczna jakiejkolwiek decyzji administracyjnej; 2) dwóch zrzutów z ekranu serwisu "Geoportal", na okoliczność, że w Gminie w obrębie Ł. nie istnieje działka nr [..], na wysokości której, według twierdzeń organu, dojazd z nieruchomości skarżącej do drogi publicznej miałby rzekomo nie spełniać wymogów § 14 ust. 1 rozporządzenia. Ponadto, skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w toku postępowania organ popełnił istotne błędy w zakresie przyjętej metodyki ustalania kluczowej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznej, jaką jest szerokość dojazdu z nieruchomości skarżącej do drogi publicznej, które uniemożliwiły mu ustalenie przedmiotowej okoliczności zgodnie ze stanem faktycznym. Zarzucono, że organ zaniechał przeprowadzenia dowodu z oględzin połączonych z pomiarem szerokości dojazdu do

drogi publicznej i ograniczył się do ustalenia odległości pomiędzy działkami ewidencyjnymi nieruchomości graniczących z przedmiotowym dojazdem w jego najwęższym miejscu, to jest (według twierdzenia organu) na wysokości działki [..] na podstawie danych z serwisu "Geoportal" i Zintegrowanego Systemu Informacji o Nieruchomościach. Zdaniem skarżącej, ustalenie szerokości drogi stanowiącej dostęp do drogi publicznej w rozumieniu § 14 ust. 1 rozporządzenia powinno następować w oparciu o rzeczywiste pomiary dokonane w terenie, a nie w oparciu o niedokładne dane z rejestrów organu.

Skarżąca podtrzymała argumentację zawartą w odwołaniu, zgodnie z którą jezdnią jest każdy pas, którym odbywać ma się dojazd, a do wykładni przedmiotowego terminu nie znajduje zastosowania definicja zawarta w Prawie o ruchu drogowym. W konsekwencji, w ocenie skarżącej, minimalna szerokość dojazdu z jej nieruchomości do drogi publicznej winna wynosić 3 m. Na marginesie wskazano, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ, pomimo powołania się zarówno na ust. 1, jak i ust. 2 § 14 rozporządzenia, w ogóle nie wyjaśnił, który z powołanych przepisów stał się podstawą jego rozstrzygnięcia. Powyższe, podobnie jak brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, stanowi naruszenie art. 107 k.p.a.

Skarżąca podkreśliła, że Wojewoda zaakceptował ustalenia Starosty w zakresie szerokości dojazdu z nieruchomości skarżącej do drogi publicznej w jej najwęższym miejscu nieoparte na jakimkolwiek dowodzie. Wobec tego, zdaniem skarżącej, stan faktyczny w przedmiotowej sprawie został ustalony nieprawidłowo. W zakresie szerokości dojazdu stan faktyczny nie został przez organ pierwszej instancji ustalony w ogóle, tylko arbitralnie przyjęty bez uzasadnienia. W ocenie skarżącej, tak istotne naruszenie powinno skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji.

Skarżąca wskazała również na naruszenie przez organ zasad postępowania dowodowego poprzez oparcie swoich ustaleń faktycznych na danych z serwisu "Geoportal", których dokładność, według uzyskanych przez skarżącą na infolinii wskazanego serwisu informacji, sięga około 1 m, lecz zależnie od jakości pomiaru stanowiącego pierwotne źródło danych do dokumentacji odzwierciedlonej w serwisie, może być mniejsza. Błąd pomiarowy rzędu 1 m przy pomiarze, który zdaniem organu skutkował wynikiem 2,6 m świadczy jednoznacznie o konieczności weryfikacji jego poprawności poprzez pomiary w terenie, których organ zaniechał. Przypomniano, że między innymi ze względu na przedmiotową niedokładność serwis "Geoportal" przy każdym uruchomieniu swojej aplikacji wyświetla czytelny komunikat o treści: "Prezentowana w naszym serwisie mapa ma wyłącznie charakter poglądowy i w żadnym razie nie może być traktowana jako dokument oficjalny. Nie może też być podstawą jakichkolwiek czynności administracyjnych czy urzędowych''. Zdaniem skarżącej, oparcie ustaleń faktycznych w sprawie na źródle dowodowym, które samo stwierdza swoją niedokładność i niewiarygodność i wyraźnie ostrzega o niej użytkownika serwisu zamiast na dokonaniu pomiarów szerokości dojazdu z nieruchomości skarżącej do drogi publicznej nie było zatem pomyłką, tylko świadomym wyborem i przejawem jeśli nie rażącej niekompetencji, to intencjonalnej złej woli. Organ nie chcąc załatwić sprawy prawidłowo, co wiązałoby się z koniecznością przeprowadzenia czynności w terenie, zignorował przedstawione przez skarżącą dowody, ze szkodą dla prawidłowości postępowania i interesu skarżącej. Ponadto, o braku profesjonalizmu w działaniu organu świadczy także fakt, że zidentyfikowanym przez niego miejscem największego zwężenia dojazdu z nieruchomości skarżącej do drogi publicznej jest rzekomo okolica działki o nr [..]. Taka działka nie występuje ani w pobliżu trasy dojazdu, ani w obrębie Ł. Następnie, skarżąca stwierdziła, że nie dysponuje dostępem do Zintegrowanego Systemu Informacji o Nieruchomościach, zatem nie jest w stanie ocenić jego wiarygodności (a organ nie odniósł się do tego źródła dowodowego), jednakże zgodnie z treścią § 6 ust. § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 17 stycznia 2013 r. w sprawie zintegrowanego systemu informacji o nieruchomościach, dane zawarte w centralnym repozytorium pod względem ich treści są kopią danych ewidencji gruntów i budynków, czyli tych samych danych, na których bazuje serwis "Geoportal", co uprawdopodabnia okoliczność, że również ten system nie zawiera danych dokładnych i nie zastępuje pomiarów w terenie, których wymaga prawidłowo interpretowany § 14 ust. 1 rozporządzenia.

Reasumując, skarżąca wskazała, że odmawiając jej prawa realizacji inwestycji budowlanej organy obu instancji usiłują obciążyć skarżącą konsekwencjami własnych zaniedbań w zakresie prawidłowego wytyczania dróg i dojazdów, jak również rozdysponowywania działek gruntu w taki sposób, aby ich wytyczenie było możliwe. Nadto, wskazała, że na sąsiednich działkach, korzystających z tego samego dojazdu do drogi publicznej, prowadzone są prace budowlane o wielokrotnie większym zakresie, kwalifikującym inwestycję do obowiązku pozyskania pozwolenia na budowę. Organ potraktował zatem sprawę skarżącej wybiórczo i niesprawiedliwie odmawiając jej prawa posadowienia na nieruchomości wiaty, a jednocześnie zezwalając właścicielom sąsiednich nieruchomości na rozbudowę domów letniskowych, mimo że ze wszystkich wymienionych nieruchomości prowadzi ten sam dojazd do drogi publicznej.

Uzasadniając wniosek o przeprowadzenie dowodów z dokumentów na etapie postępowania sądowego skarżąca wskazała, że jest to konieczne dla wyjaśnienia kluczowej dla sprawy wątpliwości, to jest rzeczywistej szerokości dojazdu z nieruchomości skarżącej do drogi publicznej, jak również wykazania niewiarygodności materiału dowodowego, na którym oparł się organ oraz, że nie spowoduje ono nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, ponieważ na zgłoszone dokumenty składają się jedynie 3 strony wydruków, a skarżąca zaznaczyła na nich treści istotne dla sprawy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. Z kolei pomiary szerokości dojazdu przedstawione przez skarżącą w odwołaniu, wykonane zgodnie z załączonymi fotografiami do krawędzi ogrodzenia czy istniejącego w terenie zadrzewienia, nie stanowią pomiarów geodezyjnych i tym samym organ odwoławczy odmówił im mocy dowodowej. Wojewoda wskazał również, że działka nr [..], której istnienie w obrębie Ł. Gmina K. podważa skarżąca, została omyłkowo przywołana w jednym miejscu uzasadnienia decyzji. Kwestionowana przez organ odwoławczy szerokość działki stanowiącej dostęp do drogi publicznej odnosiła się bowiem do działki nr [..], która została wymieniona w załączonym do odwołania zaświadczeniu wydanym przez Zakład Komunalny Gminy z dnia 18 września 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądowa kontrola legalności polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Celem tej kontroli jest zbadanie, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu wpływającym na wynik sprawy. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu faktycznego i prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga danej sprawy administracyjnej a ocenia jedynie, czy postępowanie przed organami przeprowadzono prawidłowo i czy wydany akt pozostaje w zgodzie z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jego podejmowania.

Przy czym Sąd rozstrzyga skargę w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Kontrola legalności przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie w tak zakreślonych granicach kognicji doprowadziła do wniosku, że organy administracji obu instancji naruszyły przepisy prawa procesowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, co w świetle dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia 31 sierpnia 2020 r. o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zgłoszenia przez skarżącą zamiaru prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie wiaty rekreacyjnej o powierzchni zabudowy 28 m2.

W pierwszej kolejności, w odpowiedzi na złożony w skardze wniosek o dopuszczenie dowodu z załączonych do skargi wydruków zrzutów ekranu serwisu Geoportal, Sąd wyjaśnia, że przedłożone dokumenty nie posłużyły Sądowi do ponownego ustalenia stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, albowiem zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a więc rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd potraktował wskazane dokumenty jako integralny element skargi potwierdzający zawarte w niej stanowisko strony skarżącej i uwzględnił je w toku kontroli legalności zaskarżonej decyzji. W całokształcie przedstawionych przez skarżące strony argumentów Sąd ocenił, czy organy administracji ustaliły stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, oraz czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego.

Materialnoprawną podstawą zakwestionowanej decyzji są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333), zwanej dalej Prawem budowlanym, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471), czyli przed 19 września 2020 r. Zgodnie bowiem z art. 25 ustawy zmieniającej, do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1 (Prawa budowlanego – przyp. sądu), wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. W niniejszej sprawie mamy do czynienia ze specyficznym rodzajem postępowania inicjowanego zgłoszeniem, co do którego charakteru jako klasycznego postępowania administracyjnego i możliwości stosowania przepisów k.p.a., odpowiednio bądź per analogiam, istnieją rozbieżności w doktrynie i orzecznictwie. Jednak na potrzeby ustalenia właściwego w sprawie reżimu prawnego za datę przesądzającą przyjąć należało dzień doręczenia organowi administracji zgłoszenia budowy wiaty rekreacyjnej, czyli 11 sierpnia 2020 r., co uzasadniało zastosowanie przepisów Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed nowelizacji.

Powyższe ustalenia determinowały kluczową w niniejszej sprawie kwestię podstawy prawnej dokonanego przez skarżącą zgłoszenia budowy wiaty, którą organ odwoławczy ustalił i zinterpretował prawidłowo.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Jeden z wyjątków od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę przewiduje przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, który w dacie dokonanego zgłoszenia stanowił, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Z dyspozycji powyższego przepisu skorzystała inwestorka – skarżąca dokonując zgłoszenia budowy wiaty rekreacyjnej o powierzchni 28 m2 na działce nr [..] w Ł., gmina K. Tego rodzaju inwestycja, zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, objęta była jednak obowiązkiem zgłoszenia przewidzianym w art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do charakteru spornego obiektu budowlanego należy wskazać, że Prawo budowlane, jak i wydane na podstawie tej ustawy rozporządzenia wykonawcze nie definiują pojęcia "wiaty". Zgodnie ze słownikową definicją wiata to rodzaj budowli bez ścian, zwykle z oszklonym pokryciem (Mały Słownik Języka Polskiego, S. Skorupko, H. Auderska, Z. Łempicka (red.), PWN Warszawa 1968). W orzecznictwie sądowym wskazuje że wiata to samodzielna lekka budowla, posiadająca dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca, rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym - deszczem, śniegiem, wiatrem (tak wyroki NSA z 10 maja 2011 r., II OSK 794/10; z 8 marca 2017 r., II OSK 1707/15; z 17 marca 2020 r., II OSK 603/19, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Za podstawowe cechy wiaty uznaje się wsparcie danej budowli na słupach stanowiących podstawowy element konstrukcyjny i wiążący budowlę trwale z gruntem oraz brak trwałych ścian (zob. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2019 r., II OSK 3465/18, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Oznacza to, że przez wiatę należy rozumieć lekką, zadaszoną konstrukcję wspartą na słupach, częściowo lub zupełnie pozbawioną ścian.

W świetle przedłożonego w niniejszej sprawie projektu budowlanego wiaty rekreacyjnej wynika, że objęty zgłoszeniem obiekt spełnia warunki do uznania go za wiatę kwalifikowaną w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 stycznia 2017 r., II SA/Gd 584/16, LEX nr 2201228).

Organ odwoławczy prawidłowo uznał, że z dyspozycji art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, nie można wywieść wniosku, że wiaty dotyczy wymóg obiektu wolno stojącego, warunkujący możliwość skorzystania ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W świetle powyższego wyjątku interpretowanego w sposób ścisły, jak tego wymagają zasady wykładni w przypadku wyjątków, warunkiem skorzystania przez budowlę jaką jest wiata ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jest wyłącznie powierzchnia, która nie może przekraczać 35 m2. Każda wiata przeznaczona do pełnienia różnorakich funkcji jest objęta hipotezą normy prawnej z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Skoro tak to rozważania odnośnie wolno stojącego charakteru wiaty nie miały wpływu na wynik niniejszej sprawy.

Rozpoznając dokonane przez skarżącą zgłoszenie organ architektoniczno- budowlany zobowiązany był zbadać, czy planowana budowa będzie zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (jeżeli na danym terenie obowiązuje taki plan), decyzją o warunkach zabudowy, innymi aktami prawa miejscowego lub innymi przepisami, w tym przepisami wykonawczymi, jak rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065), zwanego dalej rozporządzeniem. Każda budowa lub wykonywanie robót budowlanych bowiem, niezależnie od tego, czy będą się odbywały na podstawie pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia, nie mogą naruszać powyższych przepisów, a naruszenie tej zasady stanowi podstawę do wniesienia sprzeciwu, określoną w art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, którą przedwcześnie, zdaniem Sądu, zastosowały organy w niniejszej sprawie.

Bez wątpienia, realizacja planowanej zabudowy wiaty rekreacyjnej na działce nr [..], wymagała zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Cechą działki budowlanej, którą stanowi już zabudowana budynkiem mieszkalno-rekreacyjnym działka nr [..], jest m.in. dostęp do drogi publicznej. Zgodnie z definicją działki budowlanej określonej w § 3 pkt 1a) rozporządzenia, należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Pojęcie "dostępu do drogi publicznej", zdefiniowane w art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 741), oznacza bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Dostęp do drogi publicznej jest zatem niezbędnym warunkiem umożliwiającym podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego w budownictwie. Jest to o tyle zrozumiałe, że trudno wyobrazić sobie właściwy sposób użytkowania obiektu budowlanego - bez względu na jego charakter - bez istnienia szlaków komunikacyjnych umożliwiających swobodny dostęp do nieruchomości nie tylko pieszym, ale również pojazdom mechanicznym.

Wymogi techniczne działek budowlanych w zakresie dostępu do drogi publicznej określa przepis § 14 rozporządzenia, który w ust. 1 stanowi, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów (ust. 2). Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m (ust. 3). Mając na uwadze treść § 14 ust. 1 rozporządzenia stwierdzić należy, że przyjęte przez ustawodawcę w rozporządzeniu pojęcie "jezdni", odnosi się do każdego pasa, po którym ma odbywać się dojazd, a w konsekwencji, że minimalnym wymaganiem dla takiego pasa jest szerokość 3 m (zob. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2017 r., II OSK 1921/16, dostępny na stronie https://orzeczenia.gov.pl)

Analizując zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy Sąd uznał, że organy administracji naruszyły art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Uchybienie to doprowadziło z kolei do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz art. 80 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ustalenia poczynione na podstawie dotkniętego wadliwościami materiału dowodowego doprowadziły do przedwczesnego i nieprawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, co spowodowało, że zaskarżona decyzja Wojewody i poprzedzająca ją decyzja Starosty nie mogły się ostać.

Najpierw organ I instancji, z pominięciem zaświadczenia Zakładu Komunalnego Gminy z dnia 18 maja 2020 r., a następnie Wojewoda z pominięciem zaświadczenia Zakładu Komunalnego Gminy z dnia 18 września 2020 r., stwierdziły, że działka nr [..], na której planowana jest budowa wiaty objętej zgłoszeniem, nie ma dostępu do drogi publicznej spełniającego wymogi techniczne określone w § 14 rozporządzenia. Organ I instancji stwierdził, że działka zainwestowana nr [..] ma dostęp do drogi publicznej nr [..] (działka nr [..]) poprzez następujące działki nr: [..]-[.] w obrębie Ł., gmina K., ale dojazd tymi działkami w najwęższych miejscach ma szerokość ewidentnie poniżej 3 m, co oznacza, że nie ma wymaganych parametrów technicznych. Powyższe ustalenia organ I instancji poczynił bez oparcia się na jakichkolwiek dowodach, co potwierdzają akta administracyjne i nie ustosunkowując się do przedłożonego wraz ze zgłoszeniem zaświadczenia Zakładu Komunalnego Gminy– zarządcy dróg gminnych z dnia 18 maja 2020 r., potwierdzającego dostęp działki nr [..] do drogi publicznej za pośrednictwem dróg wewnętrznych stanowiących własność gminy.

Natomiast Wojewoda rozpoznając odwołanie skarżącej, w którym sprzeciwiła się kwestionowaniu prawidłowości posiadanego przez działkę nr [..] dostępu do drogi publicznej i zaoferowała materiał dowodowy w postaci zdjęć obrazujących pomiary szerokości działek drogowych dokonane w terenie oraz zaświadczenia Zakładu Komunalnego Gminy z dnia 18 września 2020 r., podzielił ustalenia organu I instancji w powyższym zakresie. Oparł się przy tym na pomiarach szerokości działek składających się na drogę wewnętrzną komunikującą działkę nr [..] z drogą publiczną, poczynionych w serwisie Geoportal, stanowiącym internetowy serwis informacji przestrzennej prowadzony przez Głównego Geodetę Kraju, z których wynikało, że droga na wysokości działki nr [..] ma szerokość jedynie 2,60 m. Organ odwoławczy poprzestał wyłącznie na tym dowodzie, potwierdzonym, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, również pomiarami wykonanymi przy użyciu Zintegrowanego Systemu Informacji o Nieruchomościach, czego nie odzwierciedlono jednak w aktach sprawy. Organ odwoławczy pominął przy tym dowody przedłożone przez skarżącą wskazując, że poczyniła ona pomiary nie uwzględniając rzeczywistych granic działek ewidencyjnych. Z tego samego powodu odmówiono mocy dowodowej załączonemu do odwołania zaświadczeniu.

W tej sytuacji Sąd uznał, że doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organy obowiązane są w toku postępowania stać na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z zasady tej wynika dla organów obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa.

Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ, rozpatrując materiał dowodowy, nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu, może natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) odmówić dowodowi wiarygodności, ale wówczas obowiązany jest uzasadnić, z jakiej robi to przyczyny. Pominięcie oceny określonego dowodu budzić musi uzasadnione wątpliwości co do trafności oceny innych środków dowodowych, może bowiem prowadzić do wadliwej ich oceny. Dlatego też organ administracji publicznej obowiązany jest, zgodnie z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., dokładnie przeanalizować każdy przeprowadzony dowód i to w kontekście zarówno pozostałego materiału dowodowego, jak i twierdzeń stron, które zawsze muszą być z tym materiałem skonfrontowane. Prawidłowe uznanie danej okoliczności za udowodnioną może nastąpić w oparciu o wyczerpujący i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy w jego całokształcie. Organ obowiązany jest rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności, ustosunkowując się do istotnych różnic, np. w wynikach pomiarów szerokości działek drogowych. Oceny istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności należy dokonywać w oparciu o wszystkie zebrane w sprawie dowody w ich wzajemnym powiązaniu, bowiem ostateczny wynik dokonanej analizy pojedynczych dowodów może różnić się od tego, jaki będzie narzucać analiza całościowa.

Organy orzekające w niniejszej sprawie naruszyły powyższe zasady gromadzenia i oceny dowodów, co oznacza, że ustalony w ten sposób stan faktyczny nie dawał podstaw do prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego i czynił wniesiony sprzeciw przedwczesnym.

W ocenie Sądu bowiem, nie zweryfikowano prawidłowo okoliczności braku spełnienia przez działki gminne łączące działkę nr [..] z drogą publiczną parametrów szerokości określonych w § 14 rozporządzenia. Było to w niniejszej sprawie o tyle istotne, że działka nr [..] jest już działką zabudowaną obiektem rekreacyjnym, a legalności tej zabudowy nikt nie kwestionował, w tym jej dostępności do drogi publicznej.

Z art. 75 § 1 k.p.a. wynika, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Oznacza to, że serwis Geoportal może być źródłem informacji przydatnych w postępowaniu administracyjnym, jednak przy uwzględnieniu jego specyfiki i skonfrontowaniu z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie. W § 2 pkt 3 regulaminu serwisu Geoportal wskazano, że informacje prezentowane w serwisie mają charakter wyłącznie poglądowy i w żadnym razie nie mogą być traktowane jako dokument o charakterze oficjalnym. Nie mogą też być podstawą jakichkolwiek czynności administracyjnych czy urzędowych. Administrator serwisu nie ponosi odpowiedzialności za prawidłowość i dokładność danych w nim udostępnianych (§ 3 ust. 3; https://www.geoportal.gov.pl/regulamin).

Organ odwoławczy tymczasem poprzestał wyłącznie na pomiarach wykonanych w serwisie Geoportal, odmawiając wiarygodności pomiarom poczynionym przez skarżącą, z których wynikało, że szerokość działek drogowych łączących jej nieruchomość z drogą publiczną wynosi wymagane 3 m. Pominął również treść zaświadczenia dołączonego do odwołania, w którym zarządca dróg gminnych potwierdził sposób skomunikowania działki nr [..] z drogą publiczną poprzez drogi wewnętrzne (ściśle oznaczone działki) stanowiące własność Gminy, których minimalna szerokość wynosi 3 m.

W sytuacji takich rozbieżności pomiędzy pomiarami dokonanymi przez organ w serwisie informacji przestrzennych, który zastrzega, że udostępniane dane mają charakter wyłącznie poglądowy, za których dokładność nie bierze odpowiedzialności, a pomiarami szerokości dróg wewnętrznych dokonanymi przez inwestora i zaświadczonymi urzędowo przez zarządcę dróg, należało podjąć czynności wyjaśniające, które doprowadziłyby do usunięcia rozbieżności i poczynienia niewątpliwych ustaleń. W przeciwnym razie bowiem nie można było uznać, że ustalony stan faktyczny odzwierciedla stanu rzeczywisty i daje podstawy do prawidłowego zastosowania przepisów Prawa budowlanego i wniesienia sprzeciwu wobec inwestycji. Temu celowi służyć mogły oględziny nieruchomości drogowych i dokonanie pomiarów geodezyjnych w terenie, których żaden z organów nie przeprowadził. W tej sytuacji pozbawienie mocy dowodowej zaświadczenia nastąpiło dowolnie, bez uzasadnienia. Zatem bez wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy przedwcześnie wniesiono sprzeciw wobec inwestycji.

W ocenie Sądu, orzekające w niniejszej sprawie organy uchybiły obowiązkom wynikającym z przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, uchylił decyzje organów obu instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie miał na uwadze treść art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącej kwotę uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. zgodnie z wnioskiem skarżącej, zawartym w skardze i brakiem sprzeciwu organu.