Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SO/Łd 12/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 0002
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1, art. 154 par. 6, art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 11 marca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Asesor WSA Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2020 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wymierzenie Zakładowi Komunikacji Miejskiej w Ł. grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. za nieprzekazanie skargi na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. wymierzyć Zakładowi Komunikacji Miejskiej w Ł. grzywnę w kwocie 300 (trzysta) złotych; 2. zasądzić od Zakładu Komunikacji Miejskiej w Ł. na rzecz A. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł.


UZASADNIENIE

A. K. w oparciu o art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 2325) – w skrócie: "p.p.s.a.", złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o wymierzenie grzywny Zakładowi Komunikacji Miejskiej w Ł., za nieprzekazanie jego skargi z dnia 9 sierpnia 2019 r. na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu A. K. wskazał, że 9 sierpnia 2019 r., za pośrednictwem organu, wniósł do sądu skargę na bezczynność Zakładu Komunikacji Miejskiej w Ł. w przedmiocie informacji publicznej, a także że skargę doręczono na adres organu w dacie 14 sierpnia 2019 r., Podkreślił, że jego skarga powinna być przesłana do sądu najdalej 29 sierpnia 2019 r. Pomimo upływu ustawowego terminu, skarga nie została przekazana do rozpoznania przez sąd, co w ocenie strony uzasadnia wymierzenie organowi grzywny. Do wniosku dołączył kserokopię strony z książki nadawczej z pieczęcią pocztową oraz wydruk śledzenia przesyłek.

Zarządzeniem z 30 stycznia 2020 r., doręczono organowi odpis wniosku o wymierzenie grzywny oraz odpis skargi i zobowiązano go do udzielenia odpowiedzi w terminie 7 dni. Pomimo doręczenia wezwania w dniu 10 lutego 2020 roku organ nie wypowiedział się w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny jest zasadny.

Na wstępie wskazać należy, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a). Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.). W rozstrzyganej sprawie skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, a w myśl art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429) – dalej jako: "u.d.i.p." – przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Przepis art. 21 pkt 1 u.d.i.p. stanowi lex specialis w stosunku do przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a. Zatem obowiązkiem Zakładu Komunikacji Miejskiej w Ł. było przekazanie do sądu skargi na bezczynność najpóźniej do dnia 29 sierpnia 2019 r. (czwartek). W razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. (art. 55 § 1 p.p.s.a.).

Grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia tejże grzywny jest niewypełnienie obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do sądu. W tej sytuacji przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi pozostają bez znaczenia w sprawie wymierzenia grzywny, mogą mieć jedynie wpływ na jej wysokość.

Z załączonej do wniosku o wymierzenie grzywny kserokopii strony z książki nadawczej z pieczęcią pocztową oraz wydruku śledzenia przesyłek wynika, że skarga na bezczynność Zakładu Komunikacji Miejskiej w Ł. w przedmiocie informacji publicznej wpłynęła do organu 14 sierpnia 2019 r., a zatem organ winien był przekazać skargę do sądu wraz z aktami i odpowiedzią na skargę najpóźniej do dnia 29 sierpnia 2019 r., czego jednak nie uczynił. Niestety skarga ta wbrew powyższemu obowiązkowi nie została przekazana do sądu do dnia dzisiejszego.

Niewywiązanie się z obowiązku przekazania skargi do sądu w terminie wynikającym z ustawy uzasadnia wymierzenie organowi grzywny, bowiem wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu grzywny jest niewypełnienie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało uznaniu sądu, a jedynie jej górną granicę określono w art. 154 § 6 p.p.s.a., który stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

W niniejszej sprawie określając wysokość grzywny należało uwzględnić przede wszystkim to, że stan opóźnienia w realizacji obowiązku przekazania skargi sądowi trwa ponad pół roku i do chwili obecnej nie został przez organ usunięty. Z tych powodów sąd uwzględniając okoliczności sprawy uznał, iż grzywny w kwocie 300 zł jest adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku ciążącego na organie i jednocześnie spełni cele, dla których została ustanowiona.

Z przedstawionych wyżej względów, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 154 § 6 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto w punkcie drugim postanowienia na podstawie art. 200 p.p.s.a.

a.bł.