Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 119/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a , art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 marca 2015 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi W.S. była bezczynność Prezydenta Miasta [...] w sprawie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 27 października 2014 r.

Na uzasadnienie skargi podano, że w dniu 27 października 2014 r. skarżący zwrócił się do organu z zapytaniem o wydane decyzje administracyjne dopuszczające zagospodarowanie sąsiadujących z jego nieruchomością oznaczoną nr ewid. 93 działek o nr ewid. 7/1, 7/3, 7/4, 7/5, 7/6, 7/7, 7/9, 7/10 i 7/11 obr. [...], na których rozpoczęto już prace budowlane. Z informacji prasowych wynika bowiem, że na terenie tym ma powstać osiedle mieszkaniowe w zabudowie wielorodzinnej obejmującej m.in. obiekt 6-cio kondygnacyjny zlokalizowany w odległości 10 – 15 m od należącego do niego domu, a droga dojazdowa do planowanego obiektu ma przebiegać wzdłuż jego nieruchomości, 6 m od okien jego domu. Dlatego wnioskował o przesłanie kopii decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, o udzieleniu pozwoleń na budowę oraz informacji o robotach realizowanych w trybie zgłoszenia budowy. Ustalenie takich dokumentów w ocenie skarżącego nie powinno nastręczać organowi problemu, jako że jest on m.in. obowiązany do prowadzenia w formie elektronicznej rejestru decyzji o warunkach zabudowy i pozwoleń na budowę. Żądanie to, pomimo wystosowanego ponaglenia i sprecyzowania podania, pozostało jednak bez odpowiedzi. Nie wydano również decyzji o odmowie udostępnienia informacji. Na tej podstawie skarżący domagał się zobowiązania organu do udostępnienia żądanych informacji i do ukarania dyscyplinarnego pracowników winnych zwłoki, wymierzenia organowi grzywny oraz orzeczenia o kosztach postępowania.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł o jej odrzucenie bądź oddalenie z uwagi na przedwczesność jej wniesienia oraz bezzasadność. Skarżący przed wniesieniem skargi miał bowiem w ocenie organu nie wyczerpać przepisanego trybu skargowego określonego w art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wnioskowane informacje miały natomiast zostać udostępnione pytającemu w formie plików komputerowych. Wobec tego w piśmie z dnia 13 listopada 2014 r. poinformowano stronę, że z uwagi na szeroki zakres żądanych informacji zostanie ona udostępniona w terminie późniejszym, nie dłuższym niż 2 miesiące. W piśmie tym wezwano również pytającego do skonkretyzowania wniosku i określenia czasu, jakiego miałyby dotyczyć decyzje o warunkach zabudowy, pozwolenia na budowę i zgłoszenia. W dniu 17 listopada 2014 r. skarżący złożył ponowny wniosek, sprostowany w dniu 18 listopada, precyzujący treść żądania o udostępnienie informacji publicznej. W piśmie z dnia 2 grudnia 2014 r. udzielono stronie odpowiedzi i przesłano kopie decyzji. Wskazano również, że z powodu obszerności żądanej dokumentacji projektowej ich skopiowanie nie jest technicznie możliwe i wobec tego zaproponowano osobisty wgląd w tę dokumentację w siedzibie urzędu, co nastąpiło w dniu 5 grudnia 2014 r.

Na rozprawie skarżący przyznał, że pismem z dnia 2 grudnia 2014 r., otrzymał 3 kopie decyzji a z resztą żądanych materiałów zapoznał się w dniu 5 grudnia 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej zwana "P.p.s.a.". W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a., Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Skarga na bezczynność Prezydenta Miasta [...] okazała się bezzasadna.

Nie było przedmiotem sporu i nie budzi wątpliwości Sądu, że informacje, których udostępnienia w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 782 z późn. zm. zwanej dalej u.d.i.p.) domagał się skarżący w swoim wniosku, to informacje publiczne w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 w tym w szczególności ust. 1 pkt 4 lit. a tej ustawy.

Podkreślenia wymaga, że w sprawie, w której przedmiotem była bezczynność organu, Sąd nie był uprawniony do oceny czy poszczególne czynności, które doprowadziły do udzielenia informacji publicznej podejmowane były w czasie rzeczywiście niezbędnym do ich podjęcia, przy właściwym wykorzystaniu posiadanych środków i rejestrów, czy wreszcie mogły i powinny być udzielone wcześniej. Te okoliczności mogą być oceniane w sprawach ze skargi na przewlekłość postępowania a nie bezczynność organu.

W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że wniosek W. S. z dnia 27 października 2014 r. drogą elektroniczną wpłynął do organu w dniu 2 listopada. Wynika to już z załączonego do skargi wydruku urzędowego poświadczenia przedłożenia ePUAP. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Według ust. 2 tego przepisu jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Organ w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. pismem z dnia 13 listopada 2014 r. poinformował, że wniosek nie może być rozpatrzony w terminie 14 dni z uwagi na wyjątkowo szeroki zakres wniosku i że żądane informacje zostaną przekazane w terminie późniejszym, nie później niż 2 miesiące od złożenia wniosku. Wskazano jednocześnie, że określenie w przybliżeniu jaki okres czasu interesuje wnioskodawcę może skrócić czas oczekiwania na odpowiedź. Poproszono o określenie okresu czasu, z jakiego miałyby pochodzić decyzje o warunkach zabudowy, pozwolenia na budowę, zgłoszenia.

Skarżący pismem z tego samego dnia złożył "ponowny wniosek o udostępnienie informacji publicznej".

Jak na wstępie wskazano część żądanych decyzji zostało skarżącemu przesłane z pismem z dnia 2 grudnia 2014 r., z resztą żądanych materiałów zapoznał się po ich udostępnieniu w siedzibie organu w dniu 5 grudnia 2014 r.

Pomimo udostępnienia wszystkich żądanych informacji (jak wynika z oświadczenia skarżącego na rozprawie przed Sądem) najpóźniej w dniu 5 marca 2014 r., skarżący podtrzymał żądania skargi. Tak więc na dzień wyrokowania przez Sąd żądana informacja publiczna została udostępniona w całości i to w terminie, który zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. jeszcze nie zakończył biegu. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną, której wykonania wnosząc skargę domagał się W. S. Mimo udostępnienia informacji tuż po złożeniu skargi i w otwartym jeszcze terminie wynikającym z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. skarżący nadal domagał się zobowiązania do wykonania tej czynności przez organ. Tymczasem bezczynność w ogóle nie zaistniała, gdyż organ postąpił dokładnie tak jak to przewiduje u.d.i.p. w wyżej przytoczonym przepisie. Jak wyżej wskazano w postępowaniu ze skargi na bezczynność Sąd nie bada czy żądane informacje w istocie mogły być udostępnione wcześniej, czy organ – jak podał skarżący – korzystając z poświadczonych rejestrów prowadzonych w formie elektronicznej mógł udostępnić informację wcześniej, czy czas jaki mu to zajęło był adekwatny i potrzebny w konkretnych okolicznościach, czy też pismo z dnia 13 listopada 2013 r. tylko bezzasadnie odwlekało czas spełnienia żądania. Takie okoliczności mogą być jednak zbadane w sprawie ze skargi na przewlekłość postępowania a nie bezczynność. Dlatego Sąd biorąc pod uwagę, że do bezczynności nie doszło, mimo że żądaną informację skarżącemu udostępniono już po wniesieniu skargi – skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Bezzasadne było z kolei żądanie strony przeciwnej, która domagała się odrzucenia skargi z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia. Sąd zauważa, że utrwalony w orzecznictwie jest pogląd, zgodnie z którym skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a., ponieważ - zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy K.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy P.p.s.a.

Co prawda, art. 52 § 3 P.p.s.a. jasno stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § pkt 4 P.p.s.a. jest wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa - to jednak należy zauważyć, że pojęcie "bezczynności" nie wchodzi w zakres pojęcia ""akty lub czynności". Z kolei ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji (za wyjątkiem art. 16 ust.1 i 2).

W konsekwencji powyższych ustaleń należy przyjąć, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenie informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa i ponadto nie są wiążące również żadne terminy do jej skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego (zob. m.in. uzasadnienia wyroków NSA z dnia 3 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 2603/13 – Lex nr 1484848, z 19 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 880/13 – Lex 1449919, postanowienia NSA z 22 lipca 2014 r. sygn. akt I OZ 522/14 i inne).