Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 433/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 35 § 3, art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 23 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 października 2019 r. sygn. akt II SAB/Bk 85/19 w sprawie ze skargi W. F. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] w przedmiocie wyrównania uposażenia oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 8 października 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 85/19 oddalił skargę W. F. (dalej: "skarżący") na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] w przedmiocie wyrównania uposażenia.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący wnioskiem z 28 czerwca 2019 r. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w [...] (dalej: KMP) o wypłacenie wyrównania uposażenia do kwoty [...] zł za okres styczeń – czerwiec 2018 r. Następnie w piśmie z 8 lipca 2019 r. Naczelnik Wydziału Kadr KMP w [...] zwrócił się do Głównego Księgowego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] o wyjaśnienie sposobu naliczania uposażenia należnego skarżącemu we wskazanym we wniosku okresie, w szczególności o wskazanie, czy naliczanie miało miejsce w sposób prawidłowy (pismo wysłano 10 lipca 2019 r.). 15 lipca 2019 r. do Wydziału Kadr KMP wpłynęła odpowiedź z KWP, w której podano, że uposażenie naliczane było zgodnie z obowiązującymi przepisami (wyjaśniono szczegółowo sposób wyliczenia wynagrodzenie za sporny okres). 16 lipca 2019 r. pracownik KMP podjął czynności wyjaśniające odnośnie wpływu wydruków zwolnienia lekarskiego do Wydziału Finansów KMP i przeliczył okresy zwolnień. W piśmie z [...] lipca 2019 r. Naczelnik Wydziału Kadr KMP pouczył skarżącego o treści art. 10 i art. 79a k.p.a., wzywając jednocześnie do wypowiedzenia się w sprawie w terminie 3 dni od daty otrzymania wezwania w godzinach pracy organu (pismo doręczono skarżącemu 1 sierpnia 2019 r.). Komendant Miejski Policji w [...] w postanowieniu z [...] lipca 2019 r., nr [...] poinformował skarżącego, że sprawa nie może być załatwiona przed upływem wyznaczonego w piśmie z [...] lipca 2019 r. terminu na zapoznanie się z aktami sprawy. Wskazano, że sprawa zostanie załatwiona nie później niż do 27 sierpnia 2019 r. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu 1 sierpnia 2019 r. Skarżący 31 lipca 2019 r. wniósł do organu ponaglenie. 5 sierpnia 2019 r. zostało sporządzone stanowisko w sprawie przez pracownika organu. 6 sierpnia 2019 r. skarżący wniósł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie sprawy przez organ. Zawnioskował o zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt, dokonanie kontroli przewlekłości, zobowiązanie organu do dyscyplinarnego ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, orzeczenie czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości. Wskazał, że organ podjął w sprawie działania pozorne i niezrozumiałe oraz mające na celu przedłużenie postępowania, w szczególności wyznaczył sobie dodatkowy termin załatwienia sprawy do 27 sierpnia 2019 r., podczas gdy skarżący mógłby zgłosić zastrzeżenia w sprawie w odwołaniu od decyzji.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...], po rozpoznaniu ponaglenia, stwierdził, że organ pierwszej instancji nie dopuścił się bezczynności ani nie prowadził postępowania w sposób przewlekły.

Decyzją z [...] sierpnia 2019 r., nr [...] Komendant Miejski Policji w [...] odmówił skarżącemu wyrównania uposażenia wypłaconego w okresie styczeń – czerwiec 2018 r. do kwoty [...] zł miesięcznie. 16 sierpnia 2019 r. decyzja została wysłana skarżącemu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że z uwagi na brak wpływu do organu potwierdzenia odbioru korespondencji zawierającej pouczenie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy – wydano [...] lipca 2019 r. postanowienie realizując obowiązki z art. 36 k.p.a., tj. wyznaczając nowy termin załatwienia sprawy. Uwzględniono również możliwość wypowiedzenia się przez skarżącego na piśmie i wysłania tej wypowiedzi drogą pocztową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w zaskarżonym wyroku uznał, że skarga podlega oddaleniu, bowiem organ nie pozostawał w bezczynności, jak również nie prowadził sprawy w sposób przewlekły.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie niezbędne były czynności wyjaśniające prawidłowość sposobu naliczania skarżącemu uposażenia za pierwsze półrocze 2018 r. Czynności te wymagały obiegu korespondencji między komórkami zajmującymi się sprawami finansowymi dwóch jednostek Policji: Komendy Miejskiej, w której skarżący był zatrudniony oraz Komendy Wojewódzkiej, która dokonuje rozliczeń uposażeń funkcjonariuszy. Czynności weryfikacyjne w tym zakresie podjęto niezwłocznie po wpływie wniosku i w tym zakresie działanie organu nie budziło zastrzeżeń Sądu (pisma z: 8 lipca 2019 r., 12 lipca 2019 r. oraz 16 lipca 2019 r.). Sąd uznał, że wystosowanie do skarżącego w następnej kolejności zawiadomienia w trybie art. 10 i art. 79a k.p.a., tj. informacji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i zgłoszenia okoliczności, o których nie poinformował w trakcie postępowania, a które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie (pismo z [...] lipca 2019 r.), nie budzi zastrzeżeń. Podkreślił, że realizacja przez organ obowiązków informacyjnych wynikających z art. 10 i art. 79a k.p.a. nie może być traktowana jak przedłużanie postępowania (przewlekłe jego prowadzenie). W sprawie niniejszej powyższe zawiadomienie znajduje uzasadnienie, bowiem organ dokonywał czynności wyjaśniających. Umożliwienie skarżącemu zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym było zatem usprawiedliwione. Sąd podniósł, że inną instytucją procesową jest zawiadomienie w trybie art. 10 i art. 79a k.p.a., a inną odwołanie od decyzji.

Sąd zwrócił uwagę na okoliczności wydania postanowienia. Wskazał, że przede wszystkim zbliżał się upływ miesięcznego terminu na załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego (wniosek wpłynął 28 czerwca 2019 r.). Po drugie, organ nie dysponował wówczas wiedzą czy skarżący otrzymał zawiadomienie w trybie art. 10 i art. 79a k.p.a., a w związku z tym kiedy upłynął i czy upływa wyznaczony termin zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego oraz zgłoszenia żądań. Z akt wynika, że ww. zawiadomienie doręczono skarżącemu w tej samej dacie, w której doręczono postanowienie z [...] lipca 2019 r., tj. 1 sierpnia 2019 r. W tej również dacie zwrotne potwierdzenia odbioru wpłynęły do Komendy Miejskiej. Mając na uwadze trzydniowy termin wyznaczony skarżącemu w trybie art. 10 k.p.a., organ był zobowiązany poczekać co najmniej trzy dni celem umożliwienia realizacji uprawnień procesowych skarżącego, a z uwagi na możliwość wysłania stanowiska przez skarżącego zwykłą drogą pocztową, winien uwzględnić czas obiegu korespondencji tym trybem. Sąd również zauważył, że wyznaczony skarżącemu trzydniowy termin upływał w niedzielę 4 sierpnia 2019 r., tj. dzień ustawowo wolny od pracy. Wymagało to przesunięcia możliwości realizacji uprawnień procesowych na pierwszy kolejny dzień roboczy, czyli poniedziałek 5 sierpnia 2019 r. Decyzja zaś została wydana [...] sierpnia 2019 r., a więc dodatkowo z uwzględnieniem, że skarżący może wypowiedzieć się w sprawie na piśmie wysyłając stanowisko zwykłą drogą pocztową. Sąd dostrzegł przy tym, że w dacie udzielania odpowiedzi na skargę organ nie dysponował jeszcze dowodem doręczenia decyzji stronie. Nie mogło jednak w ocenie Sądu ujść uwadze, że skarżący 12 września 2019 r. otrzymał odpowiedź na skargę zawierającą informację o wydaniu decyzji i jej wysłaniu, a od tamtej pory korespondując z Sądem (prawie miesiąc) nie kwestionował faktu wydania i doręczenia decyzji.

Sąd podał także, że skarżący złożył skargę 6 sierpnia 2019 r., tj. dzień po upływie terminu trzydniowego wyznaczonego w piśmie z [...] lipca 2019 r., a więc bez uwzględnienia, że organ może oczekiwać na pisemną wypowiedź strony. Nie ulega przy tym wątpliwości, że tylko skarżący mógł już 6 sierpnia 2019 r. posiadać wiedzę czy będzie się wypowiadał w sprawie przed wydaniem rozstrzygnięcia końcowego. Takiej wiedzy nie posiadał organ. W konsekwencji, nawet mając na uwadze fakt wpłynięcia skargi wcześniej (6 sierpnia 2019 r.) niż data wydania decyzji kończącej postępowanie ([...] sierpnia 2019 r.), w niniejszej sprawie nie sposób przypisać organowi bezczynności ani działania przewlekłego. W dacie bowiem wpływu skargi nie upłynął jeszcze termin niezwłocznego załatwienia sprawy, zaś upływ ponad miesiąca od daty wpływu wniosku był w okolicznościach tej konkretnej sprawy usprawiedliwiony i nie stanowił ani bezczynności, ani przewlekłego prowadzenia postępowania. Tym samym skarga nosi cechy bezzasadności jako przedwczesna, bowiem została wniesiona przed upływem terminu do załatwienia sprawy.

Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, na powyższy wyrok złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Jednocześnie zwrócił się o zasądzenie na rzecz jego adwokata kosztów zastępstwa udzielanemu skarżącemu na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu kasacyjnym, które to koszty nie zostały opłacone w całości, ani w części. Oświadczył także, że zrzeka się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), przez błędne przyjęcie jakoby organ nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłości w prowadzonym postępowaniu, w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, polegającymi na naruszeniu:

a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na błędnym założeniu jakoby sprawa z wniosku skarżącego miała charakter szczególnie skomplikowany;

b) art. 8 i art. 11 k.p.a., przez prowadzenie postępowania w sposób dyskredytujący zaufanie obywateli do organów Państwa i podważający świadomość prawną obywateli, z uwagi na niewyjaśnienie w postępowaniu administracyjnym powodów rozstrzygnięcia, przyczyn, dla których nie uwzględniono żądań skarżącego oraz dla których przedłużono postępowanie w sprawie oraz przesłanek, które miały kierować organem przy podejmowaniu rozstrzygnięcia;

c) art. 12 w zw. z art. 35 § 1, 2 i 3 k.p.a., przez działanie organów z pogwałceniem zasady szybkości i prostoty postępowania, w szczególności nie dopełniając obowiązku działania w każdej sprawie w najkrótszy możliwy sposób, w sytuacji gdy nie istniały obiektywne powody uzasadniające przedłużenie postępowania;

d) art. 151 p.p.s.a., przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy odmienne rozstrzygnięcie polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji było uzasadnione.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w niniejszej sprawie jej załatwienie wymagało jedynie weryfikacji uposażenia za okres styczeń - czerwiec 2018 r., tj. wymagane było powzięcie informacji na temat wypłaconego uposażenia, jak również wyliczenie uposażenia należnego na podstawie danych wskazanych przez skarżącego (co możliwe było na podstawie akt osobowych oraz dokumentów kadrowych). Dlatego też sprawę można było załatwić w terminie ustawowym - tj. miesięcznym. Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, że wszystkie organy, od których dokumentację należało uzyskać znajdują się w [...], a w dobie cyfryzacji i komputeryzacji dane te można było uzyskać niemalże natychmiastowo.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wyrażona w tym przepisie zasada oznacza pełne związanie Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej, przyczyny zaskarżenia determinują zakres rozpoznania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy na nowo, w takim zakresie, jak czyni to sąd pierwszej instancji. Kierunek czynności kontrolnych, jakie Naczelny Sąd Administracyjny może podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wyznaczają podstawy sformułowane w skardze kasacyjnej.

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy, dlatego też rozpoznanie skargi kasacyjnej, stosownie do art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., nastąpiło na posiedzeniu niejawnym.

Za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.

Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wedle art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do uznania, iż organ naruszył ww. przepisy, a tym samym, że nie podjął działań mających na celu rozpoznania wniosku skarżącego z 28 czerwca 2019 r., tj. wyjaśnienia prawidłowości sposobu naliczenia skarżącemu uposażenia za pierwsze półrocze 2018 r. Z akt sprawy bowiem wynika, że pismem z 8 lipca 2019 r. (nadanym 10 lipca 2019 r.) Naczelnik Wydziału Kadr KMP w [...] zwrócił się do Głównego Księgowego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] o przedstawienie sposobu naliczania skarżącemu uposażenia we wskazanym we wniosku okresie, jak i wskazanie, czy naliczanie to zostało dokonane w sposób prawidłowy. 15 lipca 2019 r. do Wydziału Kadr KMP wpłynęła odpowiedź z KWP z 12 lipca 2019 r., w której poinformowano, że wynagrodzenie w okresie styczeń-czerwiec 2018 r. zostało pomniejszone skarżącemu za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim. Przedstawiono także sposób jego wyliczenia, jak i szczegółowo wskazano wszystkie zwolnienia lekarskie, oraz datę ich wpływu do Wydziału Finansów. Stwierdzono nadto, że uposażenie naliczone zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami. 16 lipca 2019 r. pracownik KMP podjął czynności wyjaśniające w zakresie wpływu wydruków zwolnienia lekarskiego do Wydziału Finansów KMP i przeliczył okresy zwolnień. Następnie w piśmie z [...] lipca 2019 r. Naczelnik Wydziału Kadr KMP pouczył skarżącego o treści art. 10 i art. 79a k.p.a., jak i wskazał, że ma on możliwość zgłoszenia przesłanek mających znaczenie w sprawie - w terminie 3 dni od daty otrzymania wezwania (pismo doręczono skarżącemu 1 sierpnia 2019 r.). Komendant Miejski Policji w [...] w postanowieniu z [...] lipca 2019 r., nr [...] poinformował skarżącego, że sprawa nie może być załatwiona przed upływem wyznaczonego w piśmie z [...] lipca 2019 r. terminu na zapoznanie się z aktami sprawy. Wskazano, że sprawa zostanie załatwiona nie później niż do 27 sierpnia 2019 r.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ww. czynności podjęte przez organ po wpłynięciu wniosku skarżącego, stanowiły realizację norm zawartych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Podejmowane działania miały niewątpliwie na celu wyjaśnienie prawidłowości sposobu naliczenia skarżącemu uposażenia za pierwsze półrocze 2018 r. W tym zakresie, co nie budzi zastrzeżeń, wymagane było prowadzenie korespondencji między komórkami w zakresie spraw finansowych dwóch jednostek Policji, tj. Komendy Miejskiej, w której skarżący był zatrudniony oraz Komendy Wojewódzkiej, która dokonuje rozliczeń uposażeń funkcjonariuszy. Z przytoczonych wyżej czynności wynika, że podejmowane były one prawidłowo, a organ przy ich wykonywaniu działał wnikliwie i szybko.

Ponadto wskazania wymaga, że wbrew stanowisku zawartemu w skardze kasacyjnej, w przedmiotowej sprawie organ nie uznał, że sprawa miała charakter szczególnie skomplikowany. Brak wydania decyzji, w terminie miesiąca od wpływu pisma do organu, wynikał jedynie z faktu nieotrzymania potwierdzenia odbioru przez skarżącego pisma z [...] lipca 2019 r., przed upływem terminu do załatwienia sprawy, jak i z uwagi na konieczność oczekiwania na upłynięcie terminu, wyznaczonego skarżącemu w tym piśmie, tj. terminu na możliwość zapoznania się przez skarżącego z aktami sprawy i zgłoszenia okoliczności, o których nie poinformował w trakcie postępowania, a które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie.

W konsekwencji, uznać należy, że brak było podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego także zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a., nie mógł stanowić postawy do uchylenia zaskarżonego wyroku.

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zarzut naruszenia art. 8 k.p.a., został sformułowany w sposób nieprawidłowy. W judykaturze nie budzi wątpliwości pogląd, wedle którego prawidłowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, o jakim stanowi art. 176 p.p.s.a. wymaga, aby wskazać konkretne przepisy naruszone zdaniem strony skarżącej przez sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych. Tylko prawidłowe opracowanie skargi kasacyjnej pozwala na wyznaczenie granic, w ramach których nastąpi rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok NSA z 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10). Skoro skarga kasacyjna musi spełniać wymogi ustawowe określone w art. 176 p.p.s.a., to w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z 2 września 2014 r., II OSK 455/13). Ten wymóg w rozpoznawanej skardze kasacyjnej w odniesieniu do art. 8 k.p.a. nie został dopełniony, bowiem przepis ten składa się z dwóch jednostek redakcyjnych. Biorąc jednakże pod uwagę, że w treść podniesionego zarzutu zarzucono prowadzenie postępowania w sposób dyskredytujący zaufanie do organów Państwa uznać należy, że odnosi się on do treści art. 8 § 1 k.p.a.

Stosownie do treści art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.

Zgodnie z art. 11 k.p.a. organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.

Zwrócić należy uwagę, że organ administracji w postanowieniu z [...] lipca 2020 r. wyjaśnił skarżącemu powody przedłużenia postępowania. W postanowieniu tym zawiadomił bowiem, iż sprawa nie może być załatwiona w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a., tj. w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania na wniosek z 28 czerwca 2019 r. i wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy, podając, że zostanie ona niezwłocznie zakończona po upłynięciu terminu na zapoznanie się przez skarżącego z materiałami sprawy przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie. Podał, że w piśmie z [...] lipca 2019 r., poinformował skarżącego o prawie do wypowiedzenia się do zabranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także o możliwości zgłoszenia przesłanek, zależnych od strony, o których nie poinformował w trakcie toczącego się postępowania. Tym samym uznać należy, że organ nie naruszył ww. przepisów. Podejmowane przez organ działania prowadzone były w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, bowiem organ w dostateczny sposób uzasadnił skarżącemu przyczyny niedochowania terminu wydania decyzji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak było także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 12 w zw. z art. 35 § 1, 2 i 3 k.p.a.

Podkreślenia wymaga, że pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36. Natomiast zgodnie z art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. przewlekłość to prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy.

Jak już wskazano powyżej, w przedmiotowej sprawie powodem nie wydania decyzji w terminie, o którym mowa w art. 35 § 3 k.p.a., był brak potwierdzenia odbioru przez skarżącego pisma z [...] lipca 2019 r., przed upływem terminu do załatwienia sprawy, jak i konieczność oczekiwania na upłynięcie terminu, wyznaczonego skarżącemu w ww. piśmie, w którym poinformowano skarżącego o prawie do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i o możliwości zgłoszenia przesłanek istotnych dla sprawy. Skarżący pismo to odebrał dopiero 1 sierpnia 2019 r., a zatem od tej daty miał 3 dni na skorzystanie ze swoich uprawnień. Dlatego też, skoro organ w ww. piśmie zapewnił skarżącemu możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, obowiązany był do wstrzymania się z wydaniem decyzji, do czasu upływu wskazanego w ww. piśmie terminu, uwzględniając, że skarżący może przesłać swoje stanowisko pocztą. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że skarżący nie zarzucił organowi, iż w niniejszej sprawie brak było podstaw do wystosowania do niego pisma z [...] lipca 2019 r. na podstawie art. 10 oraz art. 79a k.p.a.

Także zatem zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 12 w zw. z art. 35 § 1, 2 i 3 k.p.a. uznać należy za bezzasadny.

Z uwagi, iż podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty nie dały podstawy do podważenia prawidłowości zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

Orzeczenie nie obejmuje rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów z tytułu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej na rzecz adwokata ustanowionego z urzędu, należnych od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.). Koszty nieopłaconej pomocy prawnej przyznawane są przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258 - 261 p.p.s.a.