Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1014/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 19 listopada 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu 19 listopada 2013 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 września 2013 roku sygn. akt VII SAB/Wa 5/13 o sprostowaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 czerwca 2013 roku sygn. akt VII SAB/Wa 5/13 w sprawie ze skargi P.S. na bezczynność Wojskowego Instytutu Medycznego w Warszawie w przedmiocie udostępnienia kopii dokumentacji medycznej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 9 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprostował wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 czerwca 2013 r. oddalający skargę P.S. (dalej jako "skarżący") na bezczynność Wojskowego Instytutu Medycznego w Warszawie. Sprostowanie polegało na:

1. postawieniu znaku przestankowego w postaci "." na końcu zdania pierwszego strona 1 uzasadnienia wers 10 od góry;

2. zastąpieniu słowa: "s3. zastąpieniu słowa: "własnościąjest" słowami: "własnością jest" na stronie 2 uzasadnienia wers 17 od dołu;4. zastąpieniu numeracji "4,5,6" właściwą numeracją "1,2,3" na stronie 6 uzasadnienia;5. podaniu pełnej nazwy aktu prawnego wraz z danymi dotyczącymi jego ogłoszenia, w ten sposób, że zamiast słowa: "kodeksie" wskazać słowa: "Ustawie z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. 2013, poz. 267)";6. zastąpieniu słowa: "wyda" słowem "wydania" na stronie 7 uzasadnienia wers 6 od góry;7. wykreśleniu na stronie 2 uzasadnienia akapit 2 od dołu zdania: "Należy zadać zatem pytanie, czy Wojskowy Instytut Medyczny kopiując dokumentację medyczną pacjenta i przekazując mu tą skopiowaną dokumentację po".Jednocześnie Sąd I instancji oddalił wniosek skarżącego o sprostowanie uzasadnienia w pozostałym zakresie.W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 czerwca 2013 r. nastąpiło kilka omyłek pisarskich, szczegółowo wskazanych w punkcie 1, 2, 3, 6, 8 i 9 wniosku skarżącego z 4 września 2013 r. o sprostowanie uzasadnienia wyroku. W ocenie Sądu I instancji, w tym zakresie uzasadnienie wyroku należało sprostować, z tym że nie było zasadne wpisywanie słowa "skarżącego" dużą literą, ponieważ słowo to nie znajdowało się na początku zdania oraz nie stanowi nazwy własnej. Ponadto Sąd I instancji wyjaśnił, że nazwy stron postępowania, nie są pisane wielkimi literami. Sąd I instancji wskazał ponadto, że zasadny jest wniosek skarżącego o sprostowanie uzasadnienia w zakresie wskazanym w punkcie 4 wniosku. Powołany przez skarżącego fragment zdania został omyłkowo przekopiowany przy cytowaniu stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę i jako pozbawiony logicznego ciągu podlegał wykreśleniu z treści uzasadnienia.Odnosząc się do omyłki opisanej w punkcie 6 wniosku skarżącego, Sąd I instancji wskazał, że omyłka ta nie polega na braku wskazania trzech pozostałych sposobów udostępnienia dokumentacji medycznej, a jedynie na błędnej numeracji opisanych trybów udostępniania dokumentacji, o których mowa w art. 27 ustawy z 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (tj. Dz. U. 2012, poz. 159 ze zm.). Sąd I instancji wskazał, że przepis został powołany w uzasadnieniu w całości, zatem uzasadnienie nie może podlegać sprostowaniu w zakresie, w jakim wskazał to skarżący.W ocenie Sądu I instancji, sprostowaniu nie podlegało zdanie wskazane w punkcie 5 wniosku, bowiem zmieniałoby to sens zdania, a więc stanowiłoby to niedopuszczalną ingerencję w treść uzasadnienia.Ponadto, sprostowaniu nie podlegało uzasadnienie w zakresie wskazanym w punkcie 7 wniosku skarżącego. Na oryginale uzasadnienia słowo "rozszerzająco" jest wpisane prawidłowo. Wskazana przez skarżącego omyłka znajduje się natomiast na odpisie uzasadnienia, co nie może podlegać sprostowaniu.Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Wskazał, że w punkcie 5 wniosku o sprostowanie żądał zmiany zdania "W niniejszej sprawie to pacjent P.S. żąda udostępnienia mu dokumentacji medycznej za pośrednictwem operatora pocztowego [...]" poprzez dodanie słowa "np." przed słowami "operatora pocztowego". W ocenie skarżącego, nie jest to merytoryczna zmiana, lecz logiczna konsekwencja wcześniejszego stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu wyroku, z którego wynika, że "Organ wyjaśnił, że w dniu 19 października 2012 r. P.S. wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i domagał się ponownie przesłania dokumentacji medycznej pocztą lub ewentualnie poprzez pracownika Wojskowego Instytutu Medycznego.".Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Istotą zastosowania tego przepisu jest umożliwienie usunięcia z wyroku (lub postanowieniu) wszelkich jego oczywistych niedokładności czy innych drobnych omyłek. Trafnie przyjął Sąd I instancji, że w niniejszym przypadku przepis ten mógł zostać zastosowany. Podlegające sprostowaniu uchybienia stanowiły oczywiste omyłki bądź niedokładności, pozostające bez wpływu na rozstrzygnięcie. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla przy tym, że omyłki te zostały dostrzeżone przez skarżącego i w tym zakresie zaskarżone postanowienie stanowiło realizację wniosku skarżącego.Trafne jest ponadto stanowisko, że żądanie wniosku wskazane w jego punkcie 5 i przytoczone następnie w zażaleniu, nie mogło podlegać uwzględnieniu. Niewątpliwie nawet niewielka zmiana polegająca na wstawieniu skrótu "np." zmienia sens zdania, a zmiana taka nie może nastąpić w trybie sprostowania. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega oczywiście, że we wcześniejszej części uzasadnienia Sąd I instancji wskazuje, że skarżący domagał się "przesłania dokumentacji medycznej pocztą lub ewentualnie poprzez pracownika Wojskowego Instytutu Medycznego", lecz jest to zacytowanie stanowiska organu, natomiast kwestionowane przez skarżącego zdanie jest stanowiskiem (stwierdzeniem) Sądu I instancji. Tego rodzaju niekonsekwencja powinna być ewentualnie przedmiotem zarzutu skargi kasacyjnej, natomiast nie może podlegać sprostowaniu w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a.Z tych też przyczyn i na podstawie art. 184 w związku art. 197 § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu zażalenia.

3. zastąpieniu słowa: "własnościąjest" słowami: "własnością jest" na stronie 2 uzasadnienia wers 17 od dołu;

4. zastąpieniu numeracji "4,5,6" właściwą numeracją "1,2,3" na stronie 6 uzasadnienia;

5. podaniu pełnej nazwy aktu prawnego wraz z danymi dotyczącymi jego ogłoszenia, w ten sposób, że zamiast słowa: "kodeksie" wskazać słowa: "Ustawie z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. 2013, poz. 267)";

6. zastąpieniu słowa: "wyda" słowem "wydania" na stronie 7 uzasadnienia wers 6 od góry;

7. wykreśleniu na stronie 2 uzasadnienia akapit 2 od dołu zdania: "Należy zadać zatem pytanie, czy Wojskowy Instytut Medyczny kopiując dokumentację medyczną pacjenta i przekazując mu tą skopiowaną dokumentację po".

Jednocześnie Sąd I instancji oddalił wniosek skarżącego o sprostowanie uzasadnienia w pozostałym zakresie.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 czerwca 2013 r. nastąpiło kilka omyłek pisarskich, szczegółowo wskazanych w punkcie 1, 2, 3, 6, 8 i 9 wniosku skarżącego z 4 września 2013 r. o sprostowanie uzasadnienia wyroku. W ocenie Sądu I instancji, w tym zakresie uzasadnienie wyroku należało sprostować, z tym że nie było zasadne wpisywanie słowa "skarżącego" dużą literą, ponieważ słowo to nie znajdowało się na początku zdania oraz nie stanowi nazwy własnej. Ponadto Sąd I instancji wyjaśnił, że nazwy stron postępowania, nie są pisane wielkimi literami. Sąd I instancji wskazał ponadto, że zasadny jest wniosek skarżącego o sprostowanie uzasadnienia w zakresie wskazanym w punkcie 4 wniosku. Powołany przez skarżącego fragment zdania został omyłkowo przekopiowany przy cytowaniu stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę i jako pozbawiony logicznego ciągu podlegał wykreśleniu z treści uzasadnienia.

Odnosząc się do omyłki opisanej w punkcie 6 wniosku skarżącego, Sąd I instancji wskazał, że omyłka ta nie polega na braku wskazania trzech pozostałych sposobów udostępnienia dokumentacji medycznej, a jedynie na błędnej numeracji opisanych trybów udostępniania dokumentacji, o których mowa w art. 27 ustawy z 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (tj. Dz. U. 2012, poz. 159 ze zm.). Sąd I instancji wskazał, że przepis został powołany w uzasadnieniu w całości, zatem uzasadnienie nie może podlegać sprostowaniu w zakresie, w jakim wskazał to skarżący.

W ocenie Sądu I instancji, sprostowaniu nie podlegało zdanie wskazane w punkcie 5 wniosku, bowiem zmieniałoby to sens zdania, a więc stanowiłoby to niedopuszczalną ingerencję w treść uzasadnienia.

Ponadto, sprostowaniu nie podlegało uzasadnienie w zakresie wskazanym w punkcie 7 wniosku skarżącego. Na oryginale uzasadnienia słowo "rozszerzająco" jest wpisane prawidłowo. Wskazana przez skarżącego omyłka znajduje się natomiast na odpisie uzasadnienia, co nie może podlegać sprostowaniu.

Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Wskazał, że w punkcie 5 wniosku o sprostowanie żądał zmiany zdania "W niniejszej sprawie to pacjent P.S. żąda udostępnienia mu dokumentacji medycznej za pośrednictwem operatora pocztowego [...]" poprzez dodanie słowa "np." przed słowami "operatora pocztowego". W ocenie skarżącego, nie jest to merytoryczna zmiana, lecz logiczna konsekwencja wcześniejszego stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu wyroku, z którego wynika, że "Organ wyjaśnił, że w dniu 19 października 2012 r. P.S. wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i domagał się ponownie przesłania dokumentacji medycznej pocztą lub ewentualnie poprzez pracownika Wojskowego Instytutu Medycznego.".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Istotą zastosowania tego przepisu jest umożliwienie usunięcia z wyroku (lub postanowieniu) wszelkich jego oczywistych niedokładności czy innych drobnych omyłek. Trafnie przyjął Sąd I instancji, że w niniejszym przypadku przepis ten mógł zostać zastosowany. Podlegające sprostowaniu uchybienia stanowiły oczywiste omyłki bądź niedokładności, pozostające bez wpływu na rozstrzygnięcie. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla przy tym, że omyłki te zostały dostrzeżone przez skarżącego i w tym zakresie zaskarżone postanowienie stanowiło realizację wniosku skarżącego.

Trafne jest ponadto stanowisko, że żądanie wniosku wskazane w jego punkcie 5 i przytoczone następnie w zażaleniu, nie mogło podlegać uwzględnieniu. Niewątpliwie nawet niewielka zmiana polegająca na wstawieniu skrótu "np." zmienia sens zdania, a zmiana taka nie może nastąpić w trybie sprostowania. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega oczywiście, że we wcześniejszej części uzasadnienia Sąd I instancji wskazuje, że skarżący domagał się "przesłania dokumentacji medycznej pocztą lub ewentualnie poprzez pracownika Wojskowego Instytutu Medycznego", lecz jest to zacytowanie stanowiska organu, natomiast kwestionowane przez skarżącego zdanie jest stanowiskiem (stwierdzeniem) Sądu I instancji. Tego rodzaju niekonsekwencja powinna być ewentualnie przedmiotem zarzutu skargi kasacyjnej, natomiast nie może podlegać sprostowaniu w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a.

Z tych też przyczyn i na podstawie art. 184 w związku art. 197 § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu zażalenia.