Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 836/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji w części
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 4, art. 37
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 153
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2013r. ze skargi S. S. i E. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2012r., nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] grudnia 2011r., nr [...] w części orzekającej o terminie do uiszczenia opłaty planistycznej, 2. w pozostałym zakresie skargę oddala, 3. określa, że zaskarżona decyzja, opisana w punkcie 1 wyroku, nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] Wójt Gminy R. ustalił na rzecz S.S.i E. Ś. jednorazową opłatę w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w miejscowości M. oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]o pow. 15094m2 ([...]), na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zobowiązano S. S. i E. Ś. do wniesienia ww. opłaty na wskazany rachunek bankowy w terminie 14 dni od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w dniu 27 sierpnia 2009 r. Rada Gminy R. podjęła uchwałę Nr [...]w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości M. dla działki o nr ewid. [...]. Uchwała opublikowana została w Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 188 poz. 3214 w dniu 04 listopada 2009 r. Nieruchomość o numerze ewidencyjnym [...]i o pow. [...] położona w miejscowości M., która na dzień zbycia stanowiła własność S. S.w 3/4 części własności i E. Ś. w 1/4 części własności znajdowała się na terenie obowiązującego planu miejscowego. W § 17 podjętej przez Radę Gminy R. uchwale określono stawkę procentową służącą naliczeniu jednorazowej opłaty planistycznej od wzrostu wartości nieruchomości w wysokości 15%.

Przed uchwaleniem w/w planu przedmiotowa nieruchomość stanowiła działkę o przeznaczeniu rolniczym, a po uchwaleniu planu przeznaczona została pod zabudowę mieszkaniową. W dniu 12.07.2010 r. na podstawie sporządzonego aktu notarialnego w Kancelarii Notarialnej w P. ul. M. [...], przed notariuszem J. K. sporządzono umowę sprzedaży działki o nr ewid. [...]o pow. 15094 m2. W związku z przesłaniem aktu notarialnego potwierdzającego zawarcie transakcji zostało wszczęte przez Wójta Gminy R. postępowanie w dniu 15.11.2011 r. w celu określenia jednorazowej opłaty zgodnie z art. 36 ust.4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Sporządzenie aktu notarialnego dotyczącego zbycia (przeniesienia własności) przedmiotowej nieruchomości nastąpiło przed upływem 5 lat od dnia wejścia w życie planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z operatem szacunkowym sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego W. B. (nr upr. [...]) w dniu 05 listopada 2011r. wzrost wartości nieruchomości wynosi [...]zł.

Przy szacowaniu wartości nieruchomości nie brano pod uwagę żadnych nakładów właściciela, gdyż wzrost wartości nieruchomości został wygenerowany wyłącznie uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wartość gruntu zgodnie z opinią rzeczoznawcy przed uchwaleniem planu wynosiła [...]zł, a po uchwaleniu wynosiła [...]zł. Zatem różnica [...]zł stanowi podstawę do zastosowania opłaty pianistycznej. Jednorazowa opłata planistyczna z tytułu wzrostu wartości nieruchomości stanowi - 15% i wynosi [...]zł.

Organ I instancji wskazał, że operat szacunkowy i materiał zgromadzony stanowi dowód w sprawie. Został on sporządzony przez osobę uprawnioną (nr upr. [...]). Zawiera w swojej treści wymagane przepisami prawa i standardami zawodowymi rzeczoznawców majątkowych elementy niezbędne i służące do wykazania wzrostu wartości nieruchomości.

Analiza lokalnych uwarunkowań rynkowych wykazała na dzień wyceny, że uzyskane wartości 1 m2 gruntu, jako gruntu rolnego - wynoszą 46,52 zi/m2 ( str.27 operatu szacunkowego) oraz gruntu, jako terenu mieszkaniowego -98,77 zł/m2 (str.31 operatu szacunkowego) i są zbliżone do najczęściej uzyskiwanych cen w obrocie nieruchomościami na rynku lokalnym przy uwzględnieniu charaktery stycznych cech tej nieruchomości.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli S. S. i E. Ś., którzy podnieśli, że organ nie uwzględnił uwag złożonych do operatu, a także nie pouczył o możliwości składania uwag i wniosków. Po zapoznaniu się z materiałem zgromadzonym w Urzędzie Gminy R. wykryto nieścisłości i błędy w operacie szacunkowym, które odwołujący ujęli w piśmie do Wójta Gminy R. z dnia 05.12.2011 r. Urząd Gminy i reprezentujący go urzędnik winien zapoznać się ze skargą z dnia 05.12.2011 r. i skorygować błędy w operacie szacunkowym lub poprosić autora operatu szacunkowego o ustosunkowanie się do w/w skargi, a następnie udzielić informacji zwrotnej łącznie z dochowaniem administracyjnych terminów skutecznego doręczania pism. Tego w ocenie odwołujących zabrakło. Tym samym pozbawiono ich możliwości ustosunkowania się do zgromadzonego materiału i wydano decyzję na podstawie błędnego operatu szacunkowego.

Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ II instancji podkreślił, iż głównym dowodem w niniejszej sprawie, stanowiącym podstawę ustalenia opłaty planistycznej jest operat szacunkowy, określający wartość rynkową nieruchomości gruntowej w stanie przed jak i po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Operat szacunkowy jako dowód w sprawie podlega, zgodnie z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego ocenie.

W ocenie Kolegium organ I instancji dokonał analizy operatu szacunkowego pod względem formalnym i prawnym. Operat sporządzono z uwzględnieniem obowiązujących przepisów, w szczególności przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 roku w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109, z późn. zm.), standardów zawodowych oraz specyfiki badanej nieruchomości (wielkość, możliwość zagospodarowania) i terenu na którym jest położona (otoczenie, sąsiedztwo, jakość dróg dojazdowych i dostęp do uzbrojenia).

Operat szacunkowy z 5.11.2011 r. sporządzony został w podejściu porównawczym, metodą korygowania ceny średniej.

Art. 153 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi: "Podejście porównawcze polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Ceny te koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu. Podejście porównawcze stosuje się, jeżeli są znane ceny i cechy nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianej."

Przy stosowaniu podejścia porównawczego konieczna jest znajomość cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a także cech tych nieruchomości wpływających na poziom ich cen.

Przy metodzie korygowania ceny średniej do porównań przyjmuje się z rynku właściwego ze względu na położenie wycenianej nieruchomości co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Wartość nieruchomości będącej przedmiotem wyceny określa się w drodze korekty średniej ceny nieruchomości podobnych współczynnikami korygującymi wartości przypisane poszczególnym cechom tych nieruchomości.

W piśmie z dnia 19.12.2011 r. rzeczoznawca ustosunkował się do zarzutów Skarżących. Zdaniem SKO za wiarygodne uznać należy wyjaśnienia, że czas sporządzenia operatu szacunkowego w żaden sposób nie może być miarą oceny wiarygodności i rzetelności jego sporządzenia. Rzeczoznawca korzystając ze swojej wiedzy określił co to jest rynek lokalny i na tej podstawie dobrał transakcje - charakteryzując jednakże poszczególne nieruchomości dokonał ich gradacji ze względu na położenie. Działki wyceniane mają gorsze położenie niż działki przyjęte do porównań. Rzeczoznawca sprostował jednocześnie oczywistą omyłkę pisarską na s. 10 operatu - zamiast N. wpisał M.

Zgodnie z art. 80 k.p.a., organ I instancji dokonał oceny operatu będącego podstawą ustalenia opłaty adiacenckiej. Wyniki tej oceny znalazły się w uzasadnieniu decyzji. Kolegium nie dopatrzyło się wad operatu, a zaskarżona decyzja zawiera nie tylko uzasadnienie faktyczne ale i prawne, brak jest więc podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Od powyższej decyzji skargę do Sądu wnieśli S.S.i E. Ś. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. Skarżący przytoczyli argumentację zawartą w odwołaniu i podkreślili, że przedmiotem skargi są wyłącznie błędy formalne popełnione ich zdaniem przez organy. W ocenie Skarżących organy naruszyły art. 10 kpa pomijając całkowicie ich argumentację odnośnie uchybień formalnych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 j.t.), dalej "p.p.s.a.", sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze.

Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy R. ustalającą na rzecz S.S. i E. Ś. jednorazową opłatę w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zobowiązującą S. S. i E. Ś. do wniesienia ww. opłaty na wskazany rachunek bankowy w terminie 14 dni od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), dalej "u.p.z.p.", dotyczące opłaty planistycznej, nie dają podstawy do orzekania w przedmiocie terminu do uiszczenia opłaty planistycznej (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 606/11, LEX nr 1169467 oraz z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 401/11, LEX nr 1219150). Podkreślić należy, że organ administracji publicznej może ustalić w decyzji termin wykonania określonego obowiązku wyłącznie wówczas, gdy przewidują to przepisy prawa. Podstawą prawną każdej decyzji administracyjnej - zarówno nakładającej obowiązki, jak i przyznającej uprawnienia - mogą być wyłącznie przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż decyzja podlega wykonaniu z dniem, w którym staje się ostateczna i od tej daty wierzyciel może podjąć określone działania celem przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego, po wcześniejszym doręczeniu stronie upomnienia.

W związku z powyższym należało uznać, że decyzja wydana w niniejszej sprawie przez organ I instancji, w zakresie rozstrzygającym o terminie uiszczenia opłaty planistycznej, została wydana bez podstawy prawnej. Nie zwrócił na to uwagi organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Dokonując zatem kontroli powyższych decyzji w granicach wyznaczonych powołanym na wstępie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd doszedł do przekonania, że podlegają one uchyleniu w części określającej termin zapłaty nałożonej na Skarżących opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy R. są zgodne z prawem w pozostałej części (ustalającej wysokość nałożonej opłaty), a zatem skarga w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbył tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Wysokość tej opłaty nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości.

Stosownie do art. 37 ust. 1 ustawy wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Wzrost wartości nieruchomości stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego, a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 37 ust. 11 odsyła bowiem w zakresie zasad określania wartości nieruchomości do przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.).

Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że właściwy organ administracji publicznej zobowiązany jest w drodze decyzji administracyjnej do ustalenia opłaty, określanej potocznie mianem "renty planistycznej", gdy spełnione zostaną łącznie dwa warunki. Po pierwsze - wzrośnie wartość nieruchomości w następstwie uchwalenia bądź zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po drugie - nastąpi zbycie nieruchomości przed upływem 5 lat od dnia, w którym plan zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiana stały się obowiązujące.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w sprawie ustalenia opłaty planistycznej konieczne jest ustalenie, że do wzrostu wartości nieruchomości doszło wskutek uchwalenia lub zmiany planu a więc, że zachodzi bezpośredni związek przyczynowy między zmianą wartości nieruchomości, a przyjętymi ustaleniami uchwalonego lub zmienionego planu. Chodzi tutaj o obiektywny wzrost wartości nieruchomości związany z przekwalifikowaniem nieruchomości przez uchwalenie lub zmianę planu.

W kontekście przedstawionych wyżej regulacji prawnych wskazać należy, że bezsporne w sprawie jest, iż należąca do skarżących działka nr [...]o powierzchni 15094 m² położona w M. - znajdowała się na terenie obowiązującego planu miejscowego z dnia [...] sierpnia 2009 r. Zgodnie z zapisami tego planu, wskazana wyżej działka skarżących przeznaczona została pod zabudowę mieszkaniową. Przed uchwaleniem planu działka ta miała przeznaczenie rolne. Nadto nie budzi wątpliwości, iż skarżący w dniu [...].07.2010 r. na podstawie sporządzonego aktu notarialnego Rep. A nr [...]dokonali sprzedaży działki o nr ewid. [...]o pow. 15094 m2. Transakcja sprzedaży spornej nieruchomości miała zatem miejsce przed upływem 5 lat od daty wejścia w życie planu miejscowego z dnia [...] sierpnia 2009 r.

W § 17 podjętej przez Radę Gminy R. uchwale określono stawkę procentową służącą naliczeniu jednorazowej opłaty planistyczne od wzrostu wartości nieruchomości w wysokości 15%.

Ze sporządzonego przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego W. B. operatu szacunkowego z dnia 05 listopada 2011 r. wynika, że wartość rynkowa przedmiotowej działki przed uchwaleniem zmiany planu miejscowego wynosiła [...]zł, natomiast po jego uchwaleniu wynosi [...]zł. Zatem wzrost wartości nieruchomości wyniósł [...]zł, co przy zastosowaniu stawki opłaty planistycznej 15 % daje kwotę tej opłaty w wysokości [...]zł.

W ocenie Sądu, dokonana przez organy ocena prawidłowości sporządzenia tego operatu szacunkowego nie nosi znamion dowolności.

Sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy stanowi dowód tego, jaką wartość miała nieruchomość przed uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego i jaką wartość ma szacowana nieruchomość po uchwaleniu lub zmianie tego planu, a różnica tych wartości jest podstawą określenia opłaty (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 2012/06). Wskazać więc należy, że rzeczoznawca ma pewien wpływ na ustalenie wartości nieruchomości, skoro organ dokonuje tego określenia na podstawie sporządzonego przez niego oszacowania nieruchomości. Nie oznacza to jednak związania organu ustaleniami opinii rzeczoznawcy majątkowego. O wysokości opłaty decyduje organ. Na nim to bowiem spoczywa obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy i podjęcia niezbędnych działań dla prawidłowego ustalenia wartości nieruchomości i należnej opłaty, a zatem i obowiązek oceny wiarygodności sporządzonej opinii (por. wyrok NSA z dnia 4 października 2006 r., sygn. akt I OSK 417/2006). To z kolei oznacza, że dokonując oceny wartości dowodowej operatu organy mogą również żądać od rzeczoznawcy uzupełnienia tego dokumentu albo wyjaśnień co do jego treści (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 459/2005). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jasno i wprost wynika, że organ dokonał oceny sporządzonego operatu, w wyniku której uznał, że może on stanowić podstawę naliczenia opłaty planistycznej. Również zdaniem Sądu operat i jego ustalenia nie budzą wątpliwości i stanowić mogły dowód w przedmiotowej sprawie.

Wypada także podkreślić, że realizacja zasady wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a., t.j. obowiązku zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przejawia się w prawie do inicjowania postępowania oraz prawie wypowiadania się co do treści żądania. Nie chodzi tutaj jedynie o prawo bycia obecnym, ale prawo do czynnego kształtowania stanu faktycznego przez stronę poprzez prawo żądania przeprowadzenia dowodów (art. 78 k.p.a.), a przez to - wpływ na stosowanie normy praw materialnego lub procesowego. Przez udział w postępowaniu administracyjnym należy zatem rozumieć nie tylko udział w czynnościach postępowania wyjaśniającego, ale też w czynnościach decydujących. Prawu strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym towarzyszy obowiązek organu prowadzącego to postępowanie zawiadomienia strony o wszczęciu (bądź prowadzeniu) postępowania, prawie strony dostępu do akt sprawy, prawie do zgłaszania dowodów, obowiązku zawiadamiania strony o terminie i miejscu przeprowadzania dowodów, prawie strony do wypowiadania się przed wydaniem decyzji.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wyjaśnić trzeba, że organ I instancji wypełnił powyższy obowiązek zawiadamiając skarżących o wszczęciu postępowania (zawiadomienie z dnia 20 października 2011 r. doręczone w dniu 24 października 2011 r.), a następnie zawiadamiając ich o możliwości zapoznania się z operatem szacunkowym wyceny nieruchomości (zawiadomienie z dnia 15 listopada 2011 r., doręczone w dniu 21 listopada 2011r.). Nadto w nawiązaniu do pisma skarżących z dnia 05.12.2011 r., rzeczoznawca majątkowy w piśmie z dnia 19.12.2011 r. ustosunkował się szczegółowo do uwag skarżących wniesionych do operatu szacunkowego (k.56-59 akt adm.).

Skarżący upatrywali naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez organ I instancji przed upływem 14 dniowego terminu do wnoszenia zastrzeżeń i uwag do operatu. Powyższe po pierwsze nie oznacza, że skarżący zostali całkowicie pozbawieni możliwości uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym. A po drugie termin 14 dni jest terminem instrukcyjnym, a nie ustawowym.

Ponadto Sąd pragnie wskazać, iż art. 10 § 1 k.p.a. jest przepisem postępowania administracyjnego. Jego naruszenie, jak w przypadku naruszenia każdego innego przepisu postępowania, może być podstawą uchylenia przez sąd administracyjny decyzji tylko wówczas, gdy zostanie wykazane, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Może to mieć miejsce np. wówczas, gdy strona postępowania wykaże, że gdyby wymogi wynikające z art. 10 § 1 k.p.a. zostały zachowane, to np. zawnioskowałaby o przeprowadzenie dowodów, które mogłyby skutkować dokonaniem przez organ administracji odmiennych ustaleń faktycznych i wydaniem odmiennego rozstrzygnięcia. Jednakże w skardze do Sądu nie zostały wskazane argumenty wskazujące na to, że naruszenie art. 10 k.p.a. mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że w skardze nie podniesiono żadnej merytorycznej krytyki poszczególnych ustaleń decyzji SKO oraz operatu szacunkowego, poprzestając na generalnie sformułowanym stanowisku odnośnie ich wadliwości. W tej sytuacji nie jest jasne, jakimi argumentami natury prawnej stanowisko to miałoby być w ocenie skarżących uzasadnione. W oczywisty sposób, zważywszy na treść przywołanego na wstępie art.134 k.p.a., odstąpienie przez skarżących od skonkretyzowania zarzutów skargi nie zwalniało Sądu z dokonania całościowej oceny legalności zaskarżonej decyzji. Dokonawszy takiej oceny, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania legalności decyzji SKO.

Podsumowując należy wskazać, że wobec argumentów przywołanych w początkowej części uzasadnienia Sąd zobowiązany był uchylić decyzę organów obu instancji w części określającej termin do wniesienia opłaty planistycznej. Sąd nie dopatrzył się natomiast naruszenia przez organy przepisów prawa w pozostałej części decyzji. Organy przeprowadziły bowiem postępowanie zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także przytoczonych wyżej przepisów szczególnych zawartych w u.p.z.p. oraz prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy nie naruszając przy tym wskazywanej przez skarżących normy art. 10 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji odpowiadają ponadto wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. Pkt 2 sentencji znajduje zaś umocowanie w art. 151 p.p.s.a.

ja