Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1263/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postępowania sądowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska- Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2004 r. znak: [...] w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego postanawia: 1) odrzucić skargę o wznowienie postanowienia sądowego wniesioną przez U. R.; 2) zwrócić U. R. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi o wznowienie postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 19 maja 2005 r. oddalił skargę U. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2004 r. znak: [...].

W piśmie z dnia 20 sierpnia 2005 r. U. R. zwróciła się z prośbą "o przekazanie" jej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1024/04.

Odpis sentencji w/w wyroku został doręczony skarżącej w dniu 1 września 2005 r.

W piśmie z dnia 23 września 2005 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) U. R. wniosła "skargę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie". Na podstawie art. 273 § 2, art. 15 § 1 oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła o wznowienie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] maja 2004 r. znak: [...] z powodu nie uwzględnienia dowodów powołanych przez stronę skarżącą w toku postępowania prowadzonego przez organ nadzoru, które mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Ponadto skarżąca wniosła o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1024/04.

Pismem z dnia 12 grudnia 2005 r. U. R. została wezwana do uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego.

W odpowiedzi na w/w wezwanie skarżąca w piśmie z dnia 4 stycznia 2006 r. podniosła, iż stawiennictwo na rozprawę sądową Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie było nieobowiązkowe – strona skarżąca nie brała udziału w tym posiedzeniu sądu. Skarga z dnia 24 września 2005 r. "w sprawie uchylenia wyroku Sądu" została zaś przesłana niezwłocznie licząc od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się o orzeczeniu Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Sąd odrzuci skargę o wznowienie postępowania, jeżeli została ona wniesiona z uchybieniem terminu lub nie jest ona oparta na przesłankach wznowienia postępowania sądowego wymienionych w art. 271-273 w/w ustawy.

Z treści powołanego przepisu wynika, iż warunkiem dopuszczalności skargi o wznowienie jest spełnienie łącznie dwóch warunków: wniesienie skargi w terminie i oparcie jej na ustawowej podstawie wznowienia. Niespełnienie choćby jednego z wymienionych wyżej warunków powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy, a w konsekwencji odrzucenie skargi o wznowienie postępowania.

Skargę wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 w/w ustawy).

W przedmiotowej sprawie U. R. wniosła – na podstawie art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) - o wznowienie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Głównego inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2004 r. znak: [...].

Zgodnie z treścią art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Zauważyć trzeba, iż ze sformułowania zawartego w art. 273 § 2 w/w ustawy wynika, iż "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych i środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronom. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania. Nie może również stanowić podstawy wznowienia postępowania okoliczność faktyczna, czy też środek dowodowy jawny z materiału poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżony przez stronę. Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają tylko te przesłanki wznowienia postępowania, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto sprawę administracyjną.

Zarówno nowe okoliczności faktyczne, jak i środki dowodowe, o których mowa w art. 273 § 2 w/w ustawy muszą być tego rodzaju, aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując nowe okoliczności lub nowe dowody należy równocześnie podać, w jakim zakresie ich uwzględnienie może zmienić podstawę orzekania wpływając tym samym na treść rozstrzygnięcia (zob. szerzej H. Knysiak – Molczyk w: T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 671; A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze 2005, s. 645).

Wznowienie postępowania sądowego ma charakter nadzwyczajny, stanowi odstępstwo od zasady stabilności orzeczeń sądowych i dlatego możliwość jego zastosowania obwarowana została tak ostrymi restrykcjami. Z tego też względu niedopuszczalne jest zastosowanie rozszerzającej wykładni przesłanek zastosowania wznowienia postępowania sądowego. W postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania nie są więc rozpoznawane zarzuty poza zakresem ustawowych podstaw wznowienia.

Ponadto wskazać należy, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom zawierającym przesłanki do wznowienia postępowania (271-274 w/w ustawy) nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie wystąpiła podstawa wznowienia postępowania sądowego, o której mowa w art. 273 § 2 w/w ustawy. Skarżąca jedynie sformułowała podstawę wznowienia postępowania w sposób odpowiadający przepisom zawierającym przesłanki do wznowienia postępowania (271-274 w/w ustawy). Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z poźn. zm.) Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.

Na podstawie art. 232 § 1 w/w ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.