Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 790/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak asesor WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącej kwotę [...](pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Informacją z [...].03.2019 r. Wójt Gminy I. ustalił A. sp. z o.o. w S. (powoływanej dalej jako Skarżąca lub Spółka) opłatę w wysokości 379,13 zł za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], nr KW [...], położonej w miejscowości S. i zobowiązał Spółkę do jej uiszczenia.

We wniesionej od powyższej informacji reklamacji Skarżąca, podtrzymując treść oświadczenia złożonego [...] .07.2018 r., podniosła, że nie ma podstaw do nałożenia na nią ww. opłaty, gdyż przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze podłączonym do systemu kanalizacji, o którym mowa w ustawie z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. System kanalizacji otwartej lub zamkniętej to bowiem zespół urządzeń służących do odprowadzenia z danego obszaru wód opadowych i roztopowych, a nieruchomość Skarżącej podłączona jest do systemu odprowadzającego z danego obszaru wody opadowe lub roztopowe - ujęta jest w system opracowany w operacie wodnoprawnym ważnym do dnia 20.09.2023 r. Skarżąca uczestniczy też w utrzymaniu drożności rowu melioracyjnego, ponosząc opłaty na rzecz Gminnej Spółki Wodnej. Skarżąca podkreśliła również, że z ww. systemu kanalizacji korzystają także inne znajdujące się na danym obszarze w bezpośrednim sąsiedztwie działki, oraz że teren zlewni rowu R-M obejmuje znacznie większy obszar, w tym sąsiednie miejscowości m.in.: J., T., M., K., M.. Przedmiotowa nieruchomość niewątpliwie leży zatem w obszarze ujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej w rozumieniu przepisów Prawa wodnego.

Decyzją z [...].06.2020 r., nr [...], wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy w następstwie wyroku WSA w Bydgoszczy z 10.03.2020 r., sygn. II SA/Bd 1174/19, uchylającego decyzję Wójta Gminy I. z [...] .11.2019 r. o ustaleniu skarżącej opłaty w wysokości 379,13 zł za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] i wskazującego na konieczność poczynienia ustaleń co do kwestii istnienia systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej obejmującego obszar większy niż nieruchomość skarżącej, Wójt Gminy I. działając na podstawie m.in. art. 269 ust. 1 pkt 1, art. 270 ust. 7 i art. 272 ust. 8 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 310 ze zm., dalej powoływanej jako Prawo wodne) określił Skarżącej opłatę za I kwartał 2019 r. w kwocie 379,13 zł za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m² robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemie kanalizacji otwartej lub zamkniętej na działce nr [...]. Wyjaśnił przy tym, że wysokość opłaty za usługi wodne została ustalona dla powierzchni nieruchomości wynoszącej 4178 m², z czego powierzchnia nieruchomości wyłączonej z powierzchni biologicznie czynnej wynosi 3033 m² (tj. 72,6 % powierzchni nieruchomości). Organ ustalił, że na nieruchomości nie ma urządzeń do retencjonowania wody, co skutkowało ustaleniem stawki opłaty na poziomie 0,50 zł /m².

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że obszar, na którym znajduje się nieruchomość Skarżącej, nie jest podłączony do systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej, gdyż takiego systemu nie stanowi wybudowany na nieruchomości wewnętrzny system, który zbiera wody opadowe i roztopowe, a następnie je odprowadza do gruntu poprzez rów melioracyjny. Wskazując, że faktem jest, że wody opadowe i roztopowe odprowadzane są też z wymienionych przez Skarżącą działek do rowu melioracyjnego, organ podkreślił, że nie jest to system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, gdyż odbiornikiem wód opadowych i roztopowych jest rów melioracyjny, a więc urządzenie wodne, a nie system kanalizacji deszczowej, który ze sobą współfunkcjonuje i którego Gmina I. nie posiada na danym terenie. Organ podniósł, że rów, będąc zgodnie z definicja ustawową urządzeniem wodnym, nie jest tożsamy z systemem kanalizacji otwartej lub zamkniętej, zaznaczając jednocześnie, że do urządzeń wodnych w świetle art. 7 ust. 2 Prawa wodnego nie można zaliczyć urządzeń instalacji kanalizacji deszczowej. Zgodnie z art. 389 pkt 1 Prawa wodnego, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane (jeżeli ustawa nie stanowi inaczej) na usługi wodne - wprowadzanie wód opadowych do urządzenia wodnego, a nie jest wymagane na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do systemu kanalizacji, a także że urządzenia melioracji wodnych nie realizują zadań w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych.

Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jej uchylenia w całości i umorzenia postępowania, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji. Spółka zarzuciła w skardze:

a) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej powoływanej jako kpa) poprzez przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość jest obszarem nieujętym w systemie kanalizacji otwartej lub zamkniętej, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że wody opadowe i roztopowe z przedmiotowej nieruchomości oraz z sąsiednich nieruchomości na danym obszarze są odprowadzane rurociągiem melioracyjnym, który jest następnie podłączony do rowu retencyjno-melioracyjnego - co kwalifikuje ją jako nieruchomość objętą systemem kanalizacji otwartej lub zamkniętej;

b) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że za "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" nie można uznać systemu kanalizacji, który wody opadowe i roztopowe odprowadza z danego obszaru rurociągiem melioracyjnym i następnie wyprowadza je do rowu melioracyjnego, podczas gdy "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" zgodnie z Prawem wodnym należy rozumieć jako zespół urządzeń służących do odprowadzania z danego obszaru wód opadowych i roztopowych, którymi mogą być zarówno urządzenia kanalizacji deszczowej, jak i ogólnospławnej, co oznacza, że rów melioracyjny - podobnie jak rurociąg melioracyjny, którym wody opadowe i roztopowe są odprowadzane do rowu R-M z działek zlokalizowanych na danym obszarze - stanowi część systemu, o którym mowa w art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego.

W uzasadnieniu skargi Spółka ponownie podkreśliła, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze ujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, wskazując, że wody roztopowe i opadowe z jej nieruchomości oraz z sąsiednich nieruchomości na danym obszarze są odprowadzane rurociągiem melioracyjnym, który jest następnie podłączony do rowu retencyjno-melioracyjnego (rów R-M). Za utrzymanie drożności ww. systemu kanalizacji odpowiada Gminna Spółka Wodna, na rzecz której Skarżąca wnosi opłaty z tytułu korzystania z tego systemu. Rów melioracyjny - wbrew stanowisku organu - może być częścią systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej, a nieruchomość skarżącej znajduje się na obszarze, na którym istnieje system kanalizacyjny odprowadzający wody opadowe i roztopowe z dużo większego obszaru niż pojedyncza nieruchomość, co wskazuje na nieadekwatność powołanych przez organ wyroków sądów administracyjnych, które wydane zostały w odmiennych stanach faktycznych, w których to przeszkodą do uznania, że nieruchomość spełnia przesłanki do odstąpienia od naliczenia opłaty wodnej, była okoliczność, że system kanalizacyjny znajdował się jedynie na pojedynczej nieruchomości, a nie na większym obszarze, natomiast okoliczność odprowadzania wody z tej nieruchomości do gruntu poprzez rów melioracyjny nie miała żadnego znaczenia. Jednocześnie Skarżąca zaznaczyła, że z definicji "systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej" przyjętej przez organ w przygotowanym przez niego formularzu oświadczenia, jednoznacznie wynika, że rów jest częścią otwartego systemu kanalizacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 34 pkt 4 Prawa wodnego, szczególnym korzystaniem z wód jest wykonywanie na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie naturalnej retencji terenowej przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Wskazane szczególne korzystanie z wód objęte zostało obowiązkiem uiszczenia opłaty, co wynika z art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego. Przepis ten stanowi, że opłatę za usługi wodne uiszcza się także za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie naturalnej retencji terenowej przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej.

Z treści przytoczonego przepisu wynika, że przesłankami skutkującymi obowiązkiem poniesienia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej w związku ze wskazaną formą szczególnego korzystanie z wód, są:

- odpowiednia powierzchnia nieruchomości (powyżej 3500 m2),

- wykonanie określonych robót lub obiektów budowlanych na terenie nieruchomości,

- wyłącznie w następstwie wykonanych robót lub obiektów oznaczonej powierzchni nieruchomości (powyżej 70 %) z powierzchni biologicznie czynnej,

- nieujęcie obszaru w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej.

W niniejszej sprawie spór między stronami w zakresie wymienionych przesłanek dotyczył wyłącznie kwestii, czy przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze ujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Należy podkreślić, że Prawo wodne nie definiuje pojęcia "systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej". Nie ulega jednak wątpliwości, że ustawodawca pojęcie "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" odniósł w art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego wprost do pojęcia "obszaru", a nie nieruchomości. Z analizy przepisów Prawa wodnego wynika także, że ustawodawca w ramach systemów kanalizacji wyodrębnił "otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzenia opadów atmosferycznych" oraz "systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast" (patrz art. 35 ust. 3 pkt 7, art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a Prawa wodnego). Jednakże tylko pojęcie systemu kanalizacji zbiorczej zostało zdefiniowane w Prawie wodnym, tj. w art. 16 pkt 59 tej ustawy. Z treści art. 35 ust. 3 pkt 7 Prawa wodnego wynika natomiast, że zarówno otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych, jak i systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast ujmują wody opadowe lub roztopowe oraz odprowadzają je do wód lub do urządzeń wodnych. Z powyższego wynikają dwa wnioski – po pierwsze, że pojęcia "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" nie można utożsamiać z pojęciem "systemu kanalizacji zbiorczej", po drugie że pojęć "otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej" oraz "systemy kanalizacji zbiorczej" ustawodawca używa jako nazw dwóch różnych systemów, których cechą wspólną jest to, że odprowadzają one wody opadowe i roztopowe (ustawodawca wskazuje, że wody opadowe i roztopowe są "ujmowane" w pierwszy "albo" w drugi z wymienionych systemów), z tym że w przeciwieństwie do systemów kanalizacji zbiorczej systemy kanalizacji deszczowej powinny służyć wyłącznie odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych, a nie ścieków.

Na tle poczynionych uwag stwierdzić należy, że obszary ujęte w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, o którym mowa w art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego, to nie tylko obszary objęte systemem kanalizacji zbiorczej, ale również stanowić je mogą obszary ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych. Istotnym jest w obu wypadkach, aby na danym obszarze istniał system, tj. zespół powiązanych urządzeń służących do odprowadzania z danego obszaru wód opadowych lub roztopowych. W przypadku "otwartego lub zamkniętego systemu kanalizacji deszczowej", w ramach którego ustawodawca nie posłużył się spójnikiem "albo" (alternatywną rozłączną), lecz spójnikiem "lub", przyjąć należy, że system ten może być otwarty, może też być zamknięty, ale również może być mieszany, tj. częściowo otwarty, a częściowo zamknięty.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że nieruchomość Skarżącej nie znajduje się na obszarze objętym systemem kanalizacji zbiorczej. Ze znajdującego się w aktach sprawy "operatu wodnoprawnego z 2013 r. na wprowadzanie do rowu R-M rurociągiem melioracyjnym wód opadowych z terenu A. Sp. z o.o. w S." wynika natomiast, że z nieruchomości Skarżącej wody opadowe i roztopowe zbierane są za pomocą wewnątrzzakładowej kanalizacji, w ramach której na końcowym etapie są oczyszczane i wprowadzane do studzienki melioracyjnej 151-S położonej w ciągu rurociągu melioracyjnego (biegnącego poza nieruchomością Skarżącej i łączącego rowy M. i R-M), który to rurociąg ma swój wylot do rowu R-M, będącego docelowym odbiornikiem wód opadowych. Oba urządzenia – rurociąg i rów R-M – są urządzeniami melioracji wodnych szczegółowych, położonymi w zlewni rzeki N., a administratorem rurociągu melioracyjnego i rowu R-M jest Gminna Spółka Wodna. Skarżąca posiada pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie do rowu R-M, rurociągiem melioracyjnym wód opadowych z terenu swojej nieruchomości (decyzja z 23.09.2013 r.). Skarżąca podkreślała w sprawie, że wskazany system odprowadzający wody opadowe i roztopowe rurociągiem melioracyjnym do rowu melioracyjnego R-M obejmuje także inne sąsiednie nieruchomości, a teren zlewni rowu R-M obejmuje także sąsiednie miejscowości. Co istotne, organ potwierdził w zaskarżonej decyzji, że wody opadowe i roztopowe odprowadzone są do rowu melioracyjnego również z wymienionych przez Skarżącą działek sąsiednich oraz że działka Skarżącej podłączona jest do systemu odprowadzającego z danego obszaru wody opadowe i roztopowe.

Z powyższego wynika, że w sprawie niesporne jest, że nieruchomość Spółki znajduje się na większym obszarze ujętym w pewien system, w ramach którego opady atmosferyczne odprowadzane są do rowu melioracyjnego. Według Skarżącej wody opadowe i roztopowe z tego obszaru, obejmującego przedmiotową nieruchomość i nieruchomości sąsiednie, odprowadzane są za pomocą urządzeń Gminnej Spółki Wodnej, tj. rurociągu melioracyjnego oraz rowu R-M, do którego wprowadzane są poprzez rurociąg wody opadowe i roztopowe.

Organ nie uznał jednak, że w sprawie mamy do czynienia z systemem kanalizacji otwartej lub zamkniętej z uwagi na to, że odbiornikiem wód opadowych i roztopowych jest rów melioracyjny stanowiący urządzenie wodne. Organ nie wypowiedział się przy tym jednoznacznie, czy na obszarze obejmującym zarówno nieruchomość Skarżącej jak i nieruchomości sąsiednie, funkcjonuje system odprowadzający wody opadowe i roztopowe w sposób wskazany przez Spółkę, co zdaje się jest konsekwencją stanowiska organu, że żaden system kanalizacji otwartej lub zamkniętej nie może składać się z rowu.

W okolicznościach sprawy istotne znaczenie ma zatem przede wszystkim kwestia charakteru rowu melioracyjnego, tzn. czy dopuszczalnym jest uznanie go za element systemu kanalizacji deszczowej. Zdaniem Sądu problem ten został trafnie zanalizowany w wyroku WSA w Szczecinie z 6.12.2018 r., sygn. II SA/Sz 1049/18. Wskazano tam, że "wprawdzie rowy melioracyjne wykonywane są w celach melioracyjnych, tj. regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnych gleby i ułatwienia jej uprawy, to w pojęciu tym mieści się również odprowadzanie wód opadowych, które powodują nadwyżki wód w stosunku do możliwości absorpcyjnych danego gruntu (terenu). Rów melioracyjny spełnia zresztą swą funkcję w ścisłym związku z opadami atmosferycznymi. Przemawia to za uznaniem go za element otwartego systemu kanalizacji deszczowej". Rów melioracyjny może być zatem wykorzystywany do odprowadzania zrzutów wód opadowych do innego odbiornika, którym są wody powierzchniowe, a to oznacza, że będzie on wówczas elementem systemu kanalizacji deszczowej. Jednocześnie w kontekście charakteru rowu melioracyjnego zaznaczyć należy, że, jak wynika z art. 35 ust. 3 pkt 7 Prawa wodnego, otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej mogą kończyć się na urządzeniu wodnym. Zgodnie bowiem z tym przepisem, usługi wodne obejmują odprowadzanie do wód "lub do urządzeń wodnych" - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Jednym zaś z urządzeń wodnych - zgodnie z definicją zawartą w art. 16 pkt 65 lit. a Prawa wodnego - jest rów. Z drugiej strony, skoro system kanalizacji deszczowej może być "otwarty", to w jego skład może wchodzić rów (por. wyroki WSA w Szczecinie z 6.12.2018 r., sygn. II SA/Sz 1049/18; WSA w Bydgoszczy z 18.02.2020 r., sygn. akt II SA/Bd 1170/19). Wynika z tego, że rów może pełnić zarówno rolę elementu "otwartego systemu kanalizacji deszczowej", który prowadzi wodę do dalszego odbiornika, jak też może pełnić rolę urządzenia wodnego, do którego odprowadzana jest woda ujęta w systemie kanalizacji deszczowej (por. wyroki WSA w Bydgoszczy z 29.06.2020 r., sygn. II SA/Bd 110/20 i z 29.07.2020 r., sygn. II SA/Bd 383/20). Jednocześnie należy podkreślić, że dany system kanalizacji deszczowej może też być też mieszany, a więc częściowo otwarty i częściowo zamknięty.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że określony obszar może być ujęty w system kanalizacji deszczowej także wówczas, gdy elementem tego systemu jest rów pełniący rolę urządzenia odprowadzającego zrzuty wód opadowych do innego odbiornika, jak i samego odbiornika wód opadowych i roztopowych ujętych w system kanalizacji deszczowej. Aby jednak stwierdzić, czy w danym wypadku mamy do czynienia z system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, o którym mowa w art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego, w skład którego wchodzi rów, należy dokonać wnikliwej analizy tego, jaką funkcję dla danego obszaru pełni określony rów i czy współfunkcjonuje on z innymi urządzeniami na danym obszarze, a następnie stwierdzić, czy system, którego częścią jest dany rów, stanowi dla danego obszar system kanalizacji deszczowej. Przy czym okoliczność, że dany rów stanowi rów melioracyjny, jak też, że jest on urządzeniem wodnym, nie wyklucza – jak wykazano - możliwości uznania go za element systemu kanalizacji deszczowej.

W analizowanej sprawie organ, naruszając przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, nie ustalił, jak funkcjonuje system urządzeń istniejących na większym obszarze niż tylko nieruchomość Spółki, jak i czy jest on powiązany oraz jaką pełni w rzeczywistości funkcję dla danego obszaru (tj. czy w sposób współzależny odprowadza on wody opadowe i roztopowe z danego obszaru, a nie tylko z nieruchomości Skarżącej), przyjmując w sposób nieuprawniony, gdyż bez poczynienia niezbędnych ustaleń faktycznych, że na analizowanym obszarze nie funkcjonuje system kanalizacji otwartej lub zamkniętej wyłącznie dlatego, że w skład systemu, na który powoływała się Skarżąca, wchodzi urządzenie wodne w postaci rowu melioracyjnego, co, jak wykazano, bez analizy funkcji określonego rowu dla danego obszaru i jego powiązania z innymi współfunkcjonującymi urządzeniami na działkach objętych danym obszarem, jak też ewentualnego powiązania tego rowu z innymi rowami, zbiornikami wodnymi czy wodami płynącymi, stanowiło nieprawidłowe i nie odniesione do okoliczności konkretnej sprawy wnioskowanie naruszające art. 269 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego. Wskazane uchybienia i naruszenia prawa organu obligowały Sąd do uwzględnienia wniesionej w sprawie skargi.

Przyjmując przedstawioną w wyroku wykładnię systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej i charakteru rowu melioracyjnego jako urządzenia mogącego stanowić element tego systemu, organ, ponownie rozpatrując sprawę, dokona analizy systemu, na który powoływała się w sprawie Skarżąca, obejmując analizą nie tylko przedmiotową nieruchomość, ale i nieruchomości sąsiednie, tj. wypowie się, czy i jak system ten funkcjonuje na wskazanym obszarze, w tym czy działa on w sposób wskazany przez Skarżącą oraz czy pełni on zadania systemu kanalizacji deszczowej dla danego obszaru, co sprowadza się do wymogu zbadania wzajemnego powiązania wewnętrznych urządzeń znajdującego się na nieruchomości Skarżącej z urządzeniami funkcjonującymi na obszarze szerszym niż przedmiotowa nieruchomość (obejmującym także inne nieruchomości), a także do ustalania funkcji i celu, jakie te urządzenia jako całość na danym obszarze pełnią, tj. przede wszystkim wyjaśnienia, czy pełnią one funkcję powiązanego systemu, realizującego dla danego obszaru jako całości cel, jakim jest odprowadzanie z niego wód opadowych i roztopowych. Dokonanie analizy systemu, na który powoływała się w sprawie Skarżąca, jedynie w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości, a nie szerszego obszaru, nie będzie stanowiło prawidłowego wykonania wskazań Sądu zawartych w niniejszym wyroku.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) z uwzględnieniem uiszczonych przez Skarżącą wpisu w kwocie 100 zł (§ 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query.

Na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.