Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3890/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 10, art. 20 ust. 3, art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1610
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego
article: art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędzia del. WSA Grażyna Staniszewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 52/18 w sprawie ze skargi M. I. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 52/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność uchwały Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia M. I. na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu.

Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne

i prawne.

Zarząd Dzielnicy [...] Miasta Stołecznego Warszawy, rozpoznając wniosek M. I. o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy, uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2017 r. wydaną na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1438, dalej zwanej ustawą o ustroju miasta), § 6 pkt 8 uchwały Nr XLVI/1422/2008 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6725), § 24 ust. 1 w związku z § 4, § 22 ust. 2 pkt. 5 lit. b i ust. 5 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz., poz. 3937 ze zm.) postanowił nie zakwalifikować i nie umieszczać M. I. na liście osób oczekujących na najem lokalu jako gospodarstwa 2-osobowego.

W uzasadnieniu uchwały wyjaśniono, ze M. I. o najem lokalu ubiega się ze swoim synem A. B. (ur. [...].09.2016 r.). Wskazano na uzasadnienie złożonego przez nią wniosku, w którym wnioskodawczyni opisała trudne warunki mieszkaniowe i życiowe jako samotnej matki z małym dzieckiem, podając, iż posiada umowę o pracę do lutego 2017.

Organ ustalił, że wnioskodawczyni z synem zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...][...] w Warszawie, którego właścicielem jest siostra i ciotka zainteresowanej. W lokalu tym zgłoszonych do opłat i zameldowanych jest 5 osób: wnioskodawczyni i jej syn, siostra, matka i babcia. Na wniosku Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" poświadczyła iż lokal składa się z 1 pokoju i kuchni, o powierzchni mieszkalnej 21,00 m2, użytkowej 38,20m2. W lokalu tym nastąpiła przebudowa tj. kuchnia została przebudowana na pokój, a kuchnia została przeniesiona do przedpokoju. Wg przedłożonego pomiaru powierzchni z dnia 16 marca 2017 r. powyższy lokal składa się z 2 pokoi o powierzchni 20,15m 2 i 7,04m 2 łącznie 27,19m 2 oraz kuchni 2,88 m 2 o powierzchni użytkowej 36,33 m 2.

Babcia od strony ojca oraz ojciec wnioskodawczyni zamieszkują w lokalu nr [...] przy ul. [...][...] w Warszawie składającym się z 2 pokoi i kuchni o powierzchni użytkowej 45,60 m2 (powierzchnia mieszkalna - 31,40 m2), gdzie zameldowane i zgłoszone do opłat są dwie w/w osoby (spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu posiada babcia).

Na podstawie informacji z Wydziału Spraw Społecznych i Zdrowia Urzędu Miasta organ ustalił, iż wnioskodawczyni [...] listopada 2016 r otrzymała jednorazową zapomogę z tytułu urodzenia dziecka. We wniosku o w/w świadczenie zainteresowana wykazała M. B. jako ojca dziecka i osobę, która wchodzi w skład jej rodziny. Również jego dochody zostały wykazane w powyższym wniosku, a jako jego adres zamieszkania wskazała lokal nr [...] przy ul. [...][...] w Warszawie.

Organ podkreślił, że strona ubiega się o najem lokalu jako samotna matka, podając we wniosku, że ojciec dziecka mieszka pod innym adresem ze swoimi rodzicami. Przy czym organ wskazał na wyjaśnienia wnioskodawczyni według których przy składaniu wniosku o ,,becikowe" pracownik zasugerował jej, aby podała ojca dziecka i jego dochody we wniosku, ale nie jest z ojcem dziecka od stycznia 2016 r. Ponadto organ ustalił, że średni miesięczny dochód wnioskodawczyni wynosi 1544,77 zł. Źródłem dochodu w okresie 6 miesięcy przed złożeniem wniosku są: zasiłek chorobowy i zasiłek macierzyński wypłacany przez ZUS.

Po przeprowadzeniu analizy wniosku organ uznał, że w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka do odmowy zakwalifikowania wniosku - warunki mieszkaniowe rodziny umożliwiają zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych wnioskodawczyni i jej syna we własnym zakresie. Babcia ze strony ojca zainteresowanej posiada spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu nr [...] przy ul. [...][...] w Warszawie o powierzchni użytkowej 45,60 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 31,40 m2. W lokalu tym zameldowane i zgłoszone do opłat są dwie osoby. Podnoszony przez nią konflikt z jej ojcem nie został w żaden sposób udokumentowany.

Ponadto organ zwrócił uwagę na to, że zachodzi sprzeczność co do faktycznej sytuacji rodzinnej wnioskodawczyni, która we wniosku o jednorazową zapomogę z tytułu urodzenia dziecka wykazała w składzie jej rodziny ojca dziecka, natomiast o najem lokalu ubiega się jako samotna matka.

Od powyższej uchwały M. I. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając organowi :

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 21 ust. 1, 2 i 3 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego w zw. z § 22 ust. 1 i 2 uchwały nr LVI 11/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 roku (ze zmianami), poprzez nieprawidłowe zastosowanie tych przepisów i nieumieszczenie skarżącej na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, mimo iż zachodziły przesłanki umieszczenia M. I. na ww. liście, przewidziane w naruszonych przepisach, jak również poprzez brak wnikliwej analizy sytuacji lokalowej Skarżącej oraz członków jej rodziny;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a także niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, zwłaszcza w zakresie ustalenia, czy Skarżąca pozostaje w konflikcie z ojcem oraz z babką od strony ojca;

3. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieprawidłową, sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i poczynienie nieprawidłowych ustaleń faktycznych i ustalenie, że M. I. mieszka z ojcem swojego dziecka, w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zwłaszcza protokoły kontroli lokalu dokonane w ramach postępowania przeczą tej okoliczności;

4. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania do władzy publicznej, tj. poprzez przerzucanie obowiązków organu w tym obowiązku ustalania właściwego stanu faktycznego, na stronę postepowania.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały i zobowiązanie organu do wydania uchwały o wpisaniu M. I. na listę osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że pozostaje w konflikcie ze swoim ojcem, a także z babką od strony ojca, bowiem jej ojciec stosował wobec niej i jej matki przemoc. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie VI Wydział Cywilny Rodzinny Odwoławczy z dnia [...] lipca 2017 roku (sygn. akt [...]) został rozwiązany związek małżeński pomiędzy rodzicami Skarżącej. Faktycznie jednak już od wielu lat A. I. oraz T. I. pozostawali w separacji i konflikcie. W związku z powyższym wykluczone w ocenie skarżącej jest, by będąc matką niemowlęcia, zamieszkała wraz ze swoim ojcem i babką w dwupokojowym, niewielkim mieszkaniu. Ponadto strona zwróciła uwagę na to, ze jej babka ze strony ojca jest osobą niepełnosprawną, poruszającą się na wózku inwalidzkim. Skarżąca podniosła, że zarzut organu, iż nie udokumentowała "w żaden sposób" konfliktu z ojcem, stanowi oczywiste naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. To do zadań organu należy ustalenie wszelkich istotnych okoliczności sprawy oraz przeprowadzenie niezbędnych dowodów.

W odniesieniu do podniesionej w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały okoliczności dotyczącej zamieszkiwania z ojcem swojego dziecka, skarżąca wskazała, że zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy w żaden sposób nie pozwala na takie ustalenie. Wniosek o przyznanie jednorazowej zapomogi (tzw. "becikowego") był składany wiele miesięcy temu, stan faktyczny w tym zakresie mógł ulec zmianie wielokrotnie od tego czasu. Ponadto trzykrotnie przeprowadzane kontrole (w dniach [...] kwietnia 2017 roku, [...] maja 2017 roku oraz [...] marca 2017 roku wykazały, że w mieszkaniu przy ul. [...][...] m. [...] faktycznie zamieszkuje M. I. ze swoim synem A. B., a nie mieszka tam ojciec tego dziecka – M. B.

Wobec powyższego, w ocenie skarżącej należy uznać, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym przepisów uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 roku (ze zmianami). Zgodnie z § 22 ust. 2 pkt 5 ww. uchwały to na Zarządzie Dzielnicy ciąży obowiązek "wnikliwej analizy" stanu faktycznego dotyczącego możliwości zamieszkania wnioskodawcy w lokalach zajmowanych przez innych członków rodziny. W niniejszej sprawie Organ nie wywiązał się z tych obowiązków. Gdyby prawidłowo i wnikliwie przeanalizował materiał dowodowy to uznałby, że nie jest realnym zamieszkanie przez M. I. w mieszkaniu zajmowanym przez jej ojca i jego niepełnosprawną matkę.

Konsekwencją powyższych naruszeń jest także naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. Organy wykonujące władzę publiczną (nawet jeśli w tym charakterze występują organy samorządu terytorialnego) mają obowiązek szczegółowego badania okoliczności sprawy. Niedopełnienie tego obowiązku skutkuje naruszeniem zasady działania w sposób, który zwiększa zaufanie społeczne do władzy publicznej.

Podkreślono też, że skarżąca spełnia pozostałe warunki umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy przewidziane w § 4 ww uchwały.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały

Na wstępie uzasadnienia Sąd I instancji wskazał na ocenę prawną wyrażoną w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którą uchwała zarządu dzielnicy m.st. Warszawy w przedmiocie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, w tym także lokalu będącego pracownią służącą prowadzeniu działalności w dziedzinie kultury i sztuki, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Uchwała ta dotyczy bowiem działań organów gmin, podejmowanych w innej niż umowa prawnej formie działania administracji, a mianowicie w drodze nienormatywnych aktów ogólnych organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Przepis art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

W ocenie Sądu I instancji skarga oceniania w świetle powyższych kryteriów jawiła się jako dopuszczalna co do zasady, a także merytorycznie uzasadniona.

Sąd zauważył, że w postępowaniu poprzedzającym ustalenie listy osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, chociaż w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 150 ze zm.) ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09, publ.: j.w.). Nie oznacza to jednak, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 k.p.a., nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej. Powołany przepis stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Zaskarżoną uchwałą Zarząd Dzielnicy [...] m.st. Warszawy nie wyraził zgody na zakwalifikowanie skarżącej na umieszczenie na liście osób oczekujących do zawarcia umowy najmu lokalu. W podstawie prawnej uzasadnienia powołanej uchwały organ powołał m.in. § 24 ust. 1 w zw. z § 4 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r.

Zgodnie z § 4 tej uchwały lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom:

1) które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a nadto

2) w których gospodarstwie domowym średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekracza minimum dochodowego.

Postanowień § 4 pkt 1 uchwały nie stosuje się m.in. do osób pozostających w związku z warunkami mieszkaniowymi w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej obejmującej m.in. ciężką, przewlekłą chorobę innej osoby uprawnionej do wspólnego zamieszkiwania (§ 5 ust. 2 pkt 3 lit. b).

Natomiast zgodnie z § 22 powołanej uchwały, który określa tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu, wnioski osób występujących o zawarcie umowy najmu lokalu (...) wraz z oświadczeniami dotyczącymi stanu majątkowego oraz dokumentacją potwierdzającą posiadane przez te osoby tytuły prawne do lokali, powinny być składane w urzędzie dzielnicy właściwym dla miejsca zamieszkania wnioskodawcy (ust. 1).

Przy rozpatrywaniu wniosków należy poddać wnikliwej analizie: 1) dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy, 2) zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela, 3) posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu, niż wymienione w § 6 ust. 1 pkt 1, 4) rozporządzenie, przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania, pod jakimkolwiek tytułem posiadanym prawem do lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części w okresie ostatnich pięciu lat przed dniem złożenia wniosku, a także fakt dokonania przez te osoby zamiany lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części na lokal kwalifikujący ich do ubiegania się o poprawę warunków zamieszkiwania w ramach mieszkaniowego zasobu, oraz dodatkowo, 5) w przypadku osób ubiegających się o najem lokalu na podstawie § 4, § 12 i § 31: a) warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania, b) warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy oraz osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i uwzględnić możliwość zamieszkiwania wnioskodawcy w tych lokalach (§ 22 ust. 2).

W myśl § 22 ust. 3 uchwały, burmistrz dzielnicy lub osoba przez niego upoważniona może zwrócić się do właściwego ośrodka pomocy społecznej o wydanie opinii na temat sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej wnioskodawcy oraz osób zgłoszonych przez niego do wspólnego zamieszkiwania. Wnioski, o których mowa w ust. 1, po przeanalizowaniu i weryfikacji, wskazany przez burmistrza dzielnicy pracownik komórki organizacyjnej urzędu dzielnicy właściwej do prowadzenia spraw lokalowych, przedstawia Komisji do zaopiniowania (ust. 4). Odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów, o których mowa w ust. 1, potwierdzenie w nich nieprawdy, odmowa złożenia oświadczeń bądź dokumentów umożliwiających przeprowadzenie analizy, o której mowa w ust. 2, jak również informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust. 2, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku (ust. 5).

Sąd I instancji wskazał, że wynikający z § 22 ust. 2 ww. uchwały obowiązek poddania wnikliwej analizie wymienionych w tym przepisie okoliczności pozostaje w ścisłej korelacji z zawartą w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wnikliwa analiza, do przeprowadzenia której obowiązany jest organ, powinna polegać na "sumiennym zgłębianiu, docieraniu do sedna rzeczy, dociekliwości" (por. Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczak, PWN 1983, hasło "wnikliwie"). Organ zobowiązany jest zatem do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa.

Sąd podniósł, że z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, iż podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku skarżącej stanowiło założenie, że ma ona możliwość realizacji prawa do zamieszkania w lokalu zajmowanym przez swojego ojca i jego matkę. Odnosząc się do powyższego stanowiska organu nie można - w ocenie Sądu - przyjąć, że jest ono wynikiem dokonania wnikliwej analizy przesłanek określonych w § 22 ust. 2 powołanej uchwały, a w szczególności że jest wynikiem wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organ nie odniósł się bowiem do szeregu okoliczności faktycznych dotyczących sytuacji skarżącej, a wielce istotnych z punktu widzenia podjętego rozstrzygnięcia.

Jak wynika z akt sprawy, skarżąca wystąpiła z wnioskiem o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu m. st. Warszawy, powołując się m.in. na istnienie głębokiego konfliktu pomiędzy nią, a jej ojcem i jego matką, biorącego swój początek z używania przez ojca przemocy wobec matki strony. Biorąc powyższe pod uwagę (zwłaszcza wnioski wysnute przez organ), organ rozpoznając sprawę winien przede wszystkim wyjaśnić podniesione przez skarżącą okoliczności, a w szczególności dotyczące jej relacji z ojcem i jego matką, a następnie ustalić, czy relacje te faktycznie umożliwiają stronie wspólne zamieszkanie z jej ojcem i jego matką.

Analiza treści skarżonej uchwały prowadzi do wniosku, iż organ rozpoznający wniosek nie podołał obowiązkom, wynikającym z przywołanych przepisów. Nie odniósł się bowiem w żaden sposób do podniesionej przez wnioskodawczynię, a kluczowej dla rozstrzygnięcia kwestii jej konfliktu z ojcem. W ocenie Sądu takie postępowanie organu uznać należało za niedopuszczalne. Nie do zaakceptowania jest bowiem sytuacja, w której organ nie bada i nie rozważa kwestii konfliktu w sytuacji, gdy problematyka ta ma bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem Sądu w celu dopełnienia obowiązku, o którym mowa w § 22 ust. 2 ww. uchwały, organ powinien przeprowadzić rzetelną ocenę sytuacji w jakiej znajduje się skarżąca, tj. poczynić wyjaśnienia w kierunku sygnalizowanym przez stronę i dopiero wówczas rozważyć, czy w sprawie zachodzą przesłanki do odmowy uwzględnienia wniosku.

Rozpoznając sprawę organ nie powiadomił także strony o tym, iż powziął wątpliwości co do istnienia konfliktu pomiędzy wnioskodawczynią, a jej ojcem i jego matką. W takiej sytuacji, przedwczesnym było wywodzenie w uzasadnieniu skarżonej uchwały, iż strona nie udowodniła powyższej okoliczności. Prowadząc postępowanie winien w sposób należyty i wyczerpujący informować stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków. W szczególności winien wezwać wnioskodawczynię do złożenia konkretnych wniosków dowodowych dla wyjaśnienia spornych kwestii. Pominięcie zaś takiego wezwania pozbawia organ możliwości przerzucania na stronę skutków danych zaniechań.

Reasumując Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała została wydana z istotnym naruszeniem przepisów procesowych zawartych w uchwale nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., poprzez niewłaściwe zastosowanie § 22 tej uchwały, co mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Podejmując rozstrzygnięcie o niezakwalifikowaniu i nieumieszczeniu skarżącej na liście osób oczekujących na najem lokalu, organ nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący i wnikliwy całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

W ocenie Sądu jako niezrozumiały jawił się użyty przez organ argument, iż istnieje rozbieżność pomiędzy danymi dotyczącymi miejsca zamieszkania strony i danymi osób z którymi zamieszkuje, wskazanymi przez nią we wniosku, a danymi podanymi we wniosku o zapomogę z tytułu urodzenia dziecka. Rozbieżność ta została wyjaśniona przez organ na podstawie kilku wizji lokalnych z których wynika, że skarżąca nie zamieszkuje z ojcem swojego dziecka.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona uchwała wydana została z rażącym naruszeniem przepisów § 22 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy.

Zaszły zatem podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd wskazał, że od dnia podjęcia zaskarżonej uchwały, nie minął jeden rok do dnia orzekania, dlatego nie zachodziło wyłączenie o jakim mowa w art. 94 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Warszawie wywiódł organ zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o oddalenie skargi.

W skardze kasacyjnej skarżący organ zarzucił naruszenie:

I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj.

1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 oraz z 2018 r. poz. 3) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 22 ust. 2 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Stołecznego Warszawy (zwanej dalej: uchwałą lokalową) oraz w zw. z art. 1 i 2 k.p.a. administracyjnego poprzez naruszenie funkcji kontrolnej sądu, polegającej na dokonaniu błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie poprzez przyjęcie, iż organ nie dokonał analizy wniosku w zakresie oświadczenia skarżącej o konflikcie z ojcem i jego matką oraz przyjęcie, iż organ przy rozpatrywaniu wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu z zasobu mieszkaniowego m.st. Warszawy jest zobowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego w sposób i na zasadach określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, w tym podejmowania czynności z urzędu i ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, zbadania okoliczności podnoszonych i nie udokumentowanych przez wnioskodawcę oraz prowadzenia postępowania dowodowego z urzędu celem zweryfikowania twierdzeń i oświadczeń wnioskodawcy oraz celem ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, podczas, gdy:

- z przepisów proceduralnych zawartych w uchwale lokalowej wynika, iż organ dokonuje kwalifikacji do zawarcia umowy najmu lokalu na podstawie dokumentów przedłożonych przez wnioskodawcę, na którym ciąży dowód wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie lokalu z gminnego zasobu mieszkaniowego;

- przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tym zasady ogólne tego postępowania, nie regulują postępowania w sprawie z wniosku o zwarcie umowy najmu lokalu z gminnego zasobu mieszkaniowego i nie stanowią ogólnych standardów mających zastosowanie we wszelkich przejawach działalności organów administracji publicznej;

2) art. 147 § 1 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności uchwały Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], w sytuacji, gdy skarga powinna być oddalona,

II. prawa materialnego, tj. § 22 ust. 2 uchwały lokalowej poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż wynikający z tego przepisu nakaz poddania wnikliwej analizie podanych w nim okoliczności pozostaje w korelacji z zawartą w art. 7 kpa zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, podczas gdy powyższy wniosek nie wynika ani z przepisu § 22 ust. 2, ani z przepisów proceduralnych zawartych w rozdziale 7 uchwały lokalowej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, że w zaskarżonym wyroku Sąd zaznaczył, iż przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania przy rozpatrywaniu wniosków o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, lecz jednocześnie orzekając w przedmiotowej sprawie dokonał oceny działania organu w kontekście przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Chodzi tu o zasadę wyrażoną w art. 7 k.p.a., tj. zasadę prawdy obiektywnej, z której wynika nakaz podejmowania przez organ czynności z urzędu celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jak również o przepisy art. 107 § 3 k.p.a. określające sposób sporządzenia uzasadnienia decyzji administracyjnej.

Zdaniem organu przepisy proceduralne zawarte w kodeksie postępowania administracyjnego nie stanowią norm i zasad ogólnych, mających zastosowanie we wszystkich przejawach działalności organów administracji publicznej.

Każda procedura, czy to administracyjna, czy cywilna i karna, spełnia rolę służebną w realizacji ściśle określonego prawa materialnego.

Nie ulega wątpliwości, co zaznaczył WSA w zaskarżonym wyroku, iż przepisy K.p.a. nie znajdują zastosowania przy rozpatrywaniu wniosków o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy. Wobec powyższego brak jest podstaw prawnych do twierdzenia, iż zasady ogólne postępowania administracyjnego powinny być zastosowane przez organ przy rozpatrywaniu wniosku o najem lokalu. Zasady ogólne postępowania administracyjnego dotyczą bowiem wyłącznie tych postępowań administracyjnych, które toczą się na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zasady te nie mają zastosowania do żadnych innych postępowań, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, np. ustawa o samorządowych kolegiach odwoławczych w art. 19 ust. 1 stanowi, iż "do wykonywania przez kolegium zadań, o których mowa w art. 1 i 2, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz Ordynacji podatkowej, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy". Żadne przepisy proceduralne, które z charakteru stanowią wyłącznie funkcje służebną wobec przepisów materialnych, których realizację zapewniają, nie mają mocy ogólnych zasad odnoszących się do wszelkich działań organów.

Tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu określa uchwała lokalowa w rozdziale 7. Przepisy §§ 21 - 30 uchwały lokalowej stanowią wyłączną procedurę postępowania organów przy rozpatrywaniu przedmiotowych wniosków. Z przepisów tych nie wynika, aby organ prowadził jakiekolwiek postępowanie dowodowe w rozumieniu przepisów procedury administracyjnej, cywilnej czy karnej. Organ nie ma możliwości przeprowadzenia dowodów w rozumieniu Działu II rozdziału 4 kodeksu postępowania administracyjnego. Organ nie ma także możliwości przesłuchania stron i świadków, nie ma też żadnych podstaw prawnych do prowadzenia z urzędu postępowania dowodowego w sprawie.

Z przepisów uchwały lokalowej wynika, iż rozpoznawanie wniosków o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy odbywa się na wniosek zainteresowanego, na którym to spoczywa obowiązek wykazania, że spełnia przesłanki określone przepisami uchwały lokalowej (tak: wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1754/13 niepubl.). Zaniechanie tego obowiązku może skutkować podjęciem przez organ negatywnego rozstrzygnięcia w oparciu o § 22 ust. 5 uchwały lokalowej. Zgodnie bowiem z § 22 ust. 5 uchwały lokalowej odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów, o których mowa w ust. 1, potwierdzenie w nich nieprawdy, odmowa złożenia oświadczeń bądź dokumentów umożliwiających przeprowadzenie analizy, o której mowa w ust. 2, jak również informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust. 2, mogą stanowić podstawę do odmowy zakwalifikowania wniosku. Z przepisu tego wynika wprost, iż organ dokonuje analizy wniosku na podstawie dokumentów i oświadczeń złożonych przez wnioskodawcę. Analiza ta powinna być, o czym wprost stanowi przepis § 22 ust. 2 uchwały lokalowej, "wnikliwa" i powinna dotyczyć okoliczności wymienionych w ust. 2 pkt 1-5 ww. przepisu. Odbywa się ona jednak na podstawie dokumentów przedłożonych przez wnioskodawcę.

Dalej kasator podniósł, że przepis § 22 ust. 2 uchwały lokalowej choć umieszczony w rozdziale "tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu lokali oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej", jest przepisem o charakterze materialnym. WSA w zaskarżonym wyroku stwierdził, iż wynikający z § 22 ust. 2 uchwały nakaz poddania wnikliwej analizie podanych w tym przepisie okoliczności, pozostaje w korelacji z zawartą w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Zdaniem organu użyte w uchwale sformułowanie "wnikliwej analizy" nie pozostaje w korelacji z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a.

Organ jest obowiązany dokonać wnikliwej analizy okoliczności wskazanych w § 22 ust. 2 pkt 1-5. Dokonuje jednakże tej analizy na podstawie posiadanej z urzędu, jak i dostarczonej przez wnioskodawcę dokumentacji, nie prowadzi w tym zakresie postępowania dowodowego w rozumieniu przepisów kpa. Na poparcie prezentowanego stanowiska organ powołał się na wyrok NSA w sprawie sygn. akt I OSK 1618/17.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 wskazanej wyżej ustawy, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Zarzut naruszenia prawa procesowego dotyczył przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 147 § 1 p.p.s.a., natomiast zarzut naruszenia prawa materialnego odnosił się do naruszenia § 22 ust. 2 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, poprzez jego błędną wykładnię.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W rozpoznawanej sprawie na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji stwierdził nieważność uchwały Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy nr [...] z dnia [...] października 2017 r. w przedmiocie odmowy zakwalifikowania skarżącej M. I. i umieszczenia jej na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu.

Na wstępie wskazać należy, że stwierdzenie nieważności uchwały organu stanowiącego następuje wyłącznie w sytuacji istotnego naruszenia prawa. Stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje skutki od chwili jej podjęcia (ex tunc), co oznacza, że uchwałę należy potraktować tak jakby nigdy nie została podjęta. Ma to swoje znaczenie dla czynności prawnych podjętych na podstawie takiej uchwały.

O naruszeniu art. 147 p.p.s.a. można mówić w sytuacji, gdyby sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. zamiast stwierdzić ich nieważność, uchylił takie akty prawne albo uznając, że doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego ograniczającego (naruszającego) interes prawny skarżących, sąd skargę oddalił. W niniejszej sprawie tak się jednak nie stało, więc nie można mówić o naruszeniu w zaskarżonym wyroku art. 147 powołanej ustawy.

Przystąpienie do analizy zarzutów skargi kasacyjnej warto poprzedzić powołaniem się na przepisy prawa materialnego, które miały w sprawie zastosowanie, tj,. § 22 ust. 2 oraz § 4 uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, a których treść przytoczona została we wcześniejszych fragmentach uzasadnienia.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że wnioskodawczyni pozostaje w trudnych warunkach mieszkaniowych, w rozumieniu przytoczonego powyżej § 4 pkt 1 uchwały. Skarżąca zamieszkuje w lokalu o powierzchni całkowitej 38,20 m2 i powierzchni mieszkalnej 27,19 m2 (po przeróbce). W lokalu tym zamieszkuje łącznie 5 osób, w tym małe dziecko. Skarżąca spełnia również warunek, o którym mowa w § 4 pkt 2 dotyczący dochodu przypadającego na jednego członka gospodarstwa domowego. Odmowa zakwalifikowania skarżącej i umieszczenia jej na liście osób oczekujących na najem lokalu z zasobu mieszkaniowego nastąpiła na podstawie § 22 ust. 2 pkt 5b uchwały. W ocenie organu zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych skarżącej może nastąpić w jej własnym zakresie, a mianowicie poprzez zamieszkanie w lokalu zajmowanym przez ojca wnioskodawczyni oraz jego matkę. Powyższe stanowisko podważył Sąd I instancji wskazując, że rozstrzygniecie organu w tym zakresie zapadło bez wyjaśnienia, czy ze względu na relacje faktyczne pomiędzy skarżącą, a jej ojcem ich wspólne zamieszkanie jest w ogóle możliwe. Sąd wskazał na konieczność przeprowadzenia czynności wyjaśniających we wskazanym kierunku, podnosząc przy tym, że w okolicznościach sprawy kwestia konfliktu pomiędzy ojcem, a stroną ma bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Stanowisko Sądu I instancji należy ocenić jako prawidłowe.

Odniesienie się do zarzutów skargi kasacyjnej wymaga wskazania, że tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej tworzonej przez ogół mieszkańców gminy jest zadaniem własnym gminy. Realizacja tego zadania następuje przede wszystkim w ramach mieszkaniowego zasobu gminy (art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (DZ.U. 2009 Nr 132 poz. 3937), w którym znajdują się trzy rodzaje lokali mieszkalnych: lokale socjalne, lokale przeznaczone do wynajmowania na czas trwania stosunku pracy i inne lokale. Lokale te są przez gminę oddawane do używania na zasadach przewidzianych w art. 20 i 21 ustawy o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz w przyjętych na ich podstawie uchwałach rad gmin lub miast. W myśl art. 21 ust. 1 w.w. ustawy rada gminy uchwala wieloletnie programy gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy oraz zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym zasady i kryteria wynajmowania lokali, których najem jest związany ze stosunkiem pracy, jeżeli w mieszkaniowym zasobie gminy wydzielono lokale przeznaczone na ten cel. Zgodnie z art. 21 ust. 3 pkt 2 zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy powinny określać warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy.

Rozpatrzenie sprawy zainicjowanej wnioskiem o zawarcie umowy najmu, zamianę lub uregulowanie stanu prawnego do lokalu wchodzącego w skład zasobu mieszkaniowego gminy wymaga od organu znajomości stanu faktycznego danej sprawy, konieczne jest bowiem ustalenie spełnienia przesłanek do podjęcia wnioskowanej czynności prawnej. Ustawa o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego upoważnia organ gminy do podjęcia uchwały w przedmiocie gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy, wskazując jednocześnie na instrumenty prawne pozwalające na wyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. W uchwale Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, która została podjęta na podstawie art. 20 ust. 3 i art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego zawarto regulacje upoważniające organ do podjęcia czynności wyjaśniających.

W okolicznościach rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że bezspornie przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia w sprawie wniosku skarżącej o najem lokalu mieszkalnego organ nie przeprowadził żadnych czynności w celu ustalenia, czy zamieszkanie skarżącej i jej dziecka w lokalu zajmowanym przez ojca i jego matkę jest możliwe. Wbrew treści przytoczonego powyżej § 22 ust. 2 pkt 5b uchwały stanowisko organu zostało jedynie oparte na ustaleniu warunków mieszkaniowych ojca skarżącej i jego matki, bez uwzględnienia możliwości zamieszkania wnioskodawczyni w przedmiotowym lokalu. Nie ma racji kasator twierdząc, że na organie nie ciążył obowiązek podjęcia czynności wyjaśniających w powyższym zakresie. Podstawę prawną postępowania wyjaśniającego zawiera bowiem przytoczony powyżej przepis § 22 ust. 3 uchwały. W trybie wynikającym ze wskazanego przepisu uchwały organ orzekający w sprawie mógł ustalić stanowisko osób, które już w danym lokalu mieszkają (czyli ojca skarżącej i babci skarżącej) w kwestii wspólnego z nimi zamieszkania skarżącej oraz jej dziecka. Ustalenia w powyższym zakresie były niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Jak bowiem wyżej wskazano powołana przez organ przesłanka (§ 22 ust. 2 pkt 5b) wymaga nie tylko uwzględnienia warunków mieszkaniowych wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu, ale wymaga również uwzględnienia możliwości zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach. W stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy wyjaśnienie powyższych okoliczności było dodatkowo konieczne ze względu na sygnalizowany przez skarżącą konflikt z ojcem.

Nadto, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, w celu ustalenia zasadniczych elementów stanu faktycznego sprawy, w tym zwłaszcza możliwości zamieszkania przez skarżącą i jej dziecko w wspólnie z jej ojcem i babcią, organ winien zwrócić się do wnioskodawczyni o przedłożenie stosownych dokumentów lub oświadczeń. Podstawę do podjęcia czynności w tym zakresie stanowi § 22 ust. 5 uchwały, którego brzmienie jednoznacznie wskazuje, że dopiero odmowa przedłożenia określonych dokumentów może stanowić podstawę do odmowy zakwalifikowania wniosku. Na tle powyższego przepisu uchwały uprawnione jest zatem stanowisko, zgodnie z którym w celu ustalenia okoliczności istotnych dla sprawy organ ma obowiązek wezwania wnioskodawcę do przedłożenia dokumentów i oświadczeń, o których mowa w uchwale, a dopiero odmowa ich przedłożenia może pociągać skutki prawne określone w uchwale.

Wskazać zatem przyjdzie, że podstawą podjęcia czynności wyjaśniających w celu ustalenia prawa wnioskodawcy do zawarcia umowy najmu lokalu z zasobu mieszkaniowego gminy stanowią przepisy ustawy o najmie lokali o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz przepisy podjętej na podstawie art. 21 tej ustawy uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy.

W badanej sprawie organ nie podjął czynności wyjaśniających skutkiem czego rozstrzygnięcie o odmowie zakwalifikowania oraz umieszczenia M. I. na liście osób oczekujących na najem lokalu zapadło w oparciu o stan faktyczny, który nie został wystarczająco wyjaśniony. Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, który stwierdził, że argumentacja organu prezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazuje na pobieżną i wybiórczą ocenę okoliczności faktycznych, co przeczy dyspozycji zawartej w § 22 ust. 2 w zw. z ust. 5 powołanej uchwały. Brak zaś wyjaśnienia motywów przyjętego przez organ założenia, że możliwe jest wspólne zamieszkanie wnioskodawczyni z jej ojcem powoduje, że zaskarżona uchwała jawi się jako podjęta arbitralnie.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzuty skargi kasacyjnej nie miały uzasadnionych podstaw.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.