Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1445/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-07-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art. 243 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. 2008 r. p o s t a n a w i a 1. zwolnić skarżącego od wpisu od skargi powyżej kwoty 100,- zł 2. odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

1. Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych albo ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.) i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów utrzymania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Jeżeli skarżący zamierza skorzystać z instytucji prawa pomocy powinien uprawdopodobnić okoliczności, od zaistnienia których zależy możliwość skorzystania przez Sąd z tej instytucji, natomiast Sąd jest zobowiązany do analizy przedstawionych materiałów, także z uwzględnieniem zasad logicznego myślenia i doświadczenia życiowego.

2. G. K. (dalej jako skarżący lub strona), wnioskiem na formularzu PPF z 29 czerwca 2010 r., zwrócił się o zwolnienie go od kosztów sądowych. W treści formularza skarżący wskazał, ze nie ma możliwości podjęcia pracy w Polsce, ponieważ jego sytuacja jest "nieuregulowana". Nie ma żadnego dokumentu i jest całkowicie bezradny. Poinformował, ze przyjechał do Polski w 1997 r., "[...]". W Polsce ma syna i dlatego nie chce opuszczać tego kraju. Nie ma żadnych dochodów, oszczędności i "nie wzbogacił" się na handlu. Nadto podał, ze od 18 czerwca 2009 r. ma ustanowioną rozdzielność majątkową z żoną – M. K. i prowadzi odrębne z nią gospodarstwo domowe. Skarżący zamieszkuje w mieszkaniu o pow 51 m.kw w W., które nie należy do niego.

3. Referendarz sądowy, pismem z 29 czerwca 2010 r. wezwał skarżącego o nadesłanie dodatkowych informacji o jego stanie majątkowym. Zwrócił się o wskazanie osiąganych w ostatnich latach dochodów, wyciągów z rachunków bankowych, zestawienie kosztów życia, ponoszonych co miesiąc wydatków, wskazanie wszystkich źródeł utrzymania z wyszczególnieniem źródła i uzyskanej kwoty w ciągu ostatnich trzech miesięcy.

4. Skarżący, w piśmie z 8 lipca 2010 r. wskazał, że od 2006 r. – od czasu, kiedy pokłócił się z żoną – sam się utrzymuje. Wyprowadził się do innej kobiety i nigdzie nie pracował "na stałe" – z powodu braku dokumentów. Pracuje dorywczo za 30-50 zł dziennie. Stwierdził, ze nie ma i nigdy nie miał założonego rachunku bankowego w Polsce. Nie ma żadnych zobowiązań wobec osób trzecich, a teściowa żona uważają, ż jest "nieporadny życiowo". Skarżący poinformował, ze "już sobie odpuścili nagonkę", bo wiedzą, że "jak jakiś grosz się trafi, to zawsze daje dla syna". Poinformował, że nie płac rachunków za mieszkanie, telefon, gaz. Opłaca to żona, która "nic od niego nie chce". Skarżący wskazał, ze nie posiada "nawet ubezpieczenia zdrowotnego", nawet NIP-u nie ma i jest mu bardzo ciężko z tego powodu. Ma nadzieje na wyjaśnienie całej sytuacji przed Sądem.

5. Wpis od skargi w wysokości 2000,- zł jest jedynym kosztem sądowym wymaganym w sprawie na obecnym etapie postępowania.

6. W ocenie referendarza, strona skarżąca rzetelnie przedstawiła swoją sytuację majątkową i jego twierdzenia zasługują na wiarę. Początkowe wątpliwości, co do szczerości deklaracji skarżącego o braku posiadania rachunków bankowych przez skarżącego– na podstawie których opodatkowano mu VAT sporny obrót - zostały rozstrzygnięte na korzyść skarżącego. Z analizy akt podatkowych sprawy i zapisów elektronicznych wynika, że posiadaczem rachunków bankowych była żona skarżącego. Z uwagi na fakt kultywowania przez skarżącego rozdzielności pożycia małżeńskiego i – co za tym idzie – stosunków majątkowych – co wynika z załączonych do akt sprawy oświadczeń, referendarz sądowy uznał, że nienadesłanie przez skarżącego wyciągów z rachunków bankowych jest usprawiedliwione.

7. Referendarz sądowy, mając na uwadze treść oświadczeń strony, podziela jej pogląd o braku wolnych środków na potrzeby postępowania sądowego, a w konsekwencji o skutku uiszczenia kwoty wpisu w sprawie na możliwość znaczącego pogorszenia sytuacji bytowej strony, co wypełnia przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. Z zestawienia wysokości zadeklarowanych miesięcznych dochodów skarżącego z pracy dorywczej, wskazanych powyżej, braku poczynionych przez niego oszczędności, obowiązków względem dziecka - z wysokością kosztów sądowych wymagalnych w sprawie wynika, że strona skarżącą nie jest w stanie uiścić wymagalnych kosztów sądowych w pełnej wysokości, bez uszczerbku dla utrzymania, bądź uszczerbku dla zdrowia. W szczególności pełna wysokość kwoty wpisu sądowego jest nie tylko wyższa od wysokości zarobków skarżącego, lecz przekracza środki, które strona jest w stanie zgromadzić.

8. Odmowa przyznania prawa pomocy w zakresie 100,- zł jest spowodowana tym, że skarżący, biorąc pod nawet uwagę znikomą wysokość środków finansowych, których zdolność zgromadzenia – zadeklarował, jest w stanie zgromadzić, na potrzeby postępowania sądowego, wskazaną w sentencji kwotę. Referendarz sądowy zwraca uwagę na to, że skarżący uzyskuje wpływy z tytułu pracy dorywczej, które – choć w części – powinien przeznaczyć na potrzeby postępowania sądowego.

9. Z tych powodów referendarz sądowy, uznał, że skarżący nie wykazał niemożności wygospodarowania jakichkolwiek środków na poczet kosztów sądowych i dlatego, na podstawie art.243 § 1, art. 245 § 1 i § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. – przyznał jej prawo pomocy we wskazanej w sentencji wysokości.