Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1180/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-02-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Odmówiono wstrzymania wykonania wymienionych decyzji
Powołane przepisy: article: art. 246  par. 1 i 2,  art. 61 par. 3 i  par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi O. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sygn. akt II SA/Sz 1180/10 P O S T A N O W I E N I E Dnia 7 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie z Jego skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] zobowiązującej obywatela [...] O.K. do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia [...] uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wyznaczył nowy termin 7 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] wniósł O.K. W skardze i dodatkowo w piśmie z dnia [...] wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że przymusowe opuszczenie terytorium Polski przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd pozbawiłoby go możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym, co stanowiłoby naruszenie zasady prawa strony do sądu i prawa osobistego działania strony przed sądem, wyrządzając tym samym szkodę moralną i materialną. Za udzieleniem ochrony przemawia także fakt, iż wyjeżdżając na Ukrainę skarżący utraciłby perspektywę i możliwość szybkiego powrotu do Polski, a tym samym możliwość pracy w Polsce i kontaktów z synem studiującym w Poznaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...] zobowiązująca skarżącego do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia [...].

Przesłanką niezbędną dla udzielenia ochrony tymczasowej jest możliwość wykonania aktu lub czynności, którego wniosek dotyczy. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu ( por. J. Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, s.122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja w chwili obecnej nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Wskazać bowiem należy, że termin [...], do którego skarżący był obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dawno minął. Nowego terminu natomiast nie wyznaczono. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby decyzja nadająca się do wykonania w stosunku do skarżącego została wydana. Należy zauważyć, że w razie ewentualnego wydania takiej decyzji, skarżącemu będą przysługiwały odpowiednie środki jej zaskarżenia. W związku z tym, że zaskarżonej decyzji brak jest przymiotu wykonalności, nie jest możliwe wstrzymanie jej wykonania.

W tej sytuacji nie sposób uznać, że brak ochrony tymczasowej przed rozpoznaniem skargi, spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

uzasadnienie

O.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] zobowiązującą go do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia [...] W skardze zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy.

We wniosku złożonym na formularzu PPF Oleh Karaush wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.

W uzasadnieniu podał, że aktualnie nie posiada środków finansowych na pokrycie kosztów postępowania. Wnioskodawca jest artystą, muzykiem – akordeonistą. Wynagrodzenie otrzymywane z tytułu wykonywanej pracy wynosi 1386 zł miesięcznie brutto. Z kwoty tej skarżący musi utrzymać siebie oraz syna – studenta Akademii Muzycznej w [...] . Miesięcznie ponoszone wydatki to: [...].

W ramach dodatkowego postępowania wyjaśniającego prowadzonego na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", wnioskodawca został wezwany do przedłożenia :

- kserokopii umowy najmu mieszkania (stancji),

- wyciągów z posiadanych rachunków bankowych w Polsce i na [...] z okresu ostatnich trzech miesięcy,

- wyciągów z rachunków bankowych syna A.K. z okresu ostatnich trzech miesięcy,

- zaświadczenia z Akademii Muzycznej w [...], czy syn otrzymuje stypendium socjalne bądź za wyniki w nauce

w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego pisma, pod rygorem rozpoznania wniosku na podstawie akt sprawy.

Powyższego zobowiązania O.K. nie wykonał. W dniu [...] uiścił wpis od skargi w kwocie [...] zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje :

Instytucja prawa pomocy uregulowana w powołanej wyżej ustawie P.p.s.a. w zakres której wchodzi zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, jest wyjątkiem od zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie przed sądem administracyjnym, zaś ciężar dowodu, jak we wszelkiej kategorii ulg i zwolnień, spoczywa na stronie ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy, co wynika z redakcji przepisów art. 246 § 1 i 2 P.p.s.a. Użycie określenia "gdy wykaże" wskazuje, że wnioskodawca ma przekonać rozpoznającego wniosek ( referendarza sądowego lub sąd), że znajduje się w sytuacji opisanej w przepisach, uniemożliwiającej mu poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się przesłanek do przyznania prawa pomocy ani w całości ani w części.

Skarżący swoich twierdzeń o braku możliwości finansowych w istocie nie poparł żadnymi dowodami, nie zastosował się również w całości do wezwania Sądu i nie wyjaśnił wszystkich kwestii związanych z sytuacją materialną.

Ustalenie rzeczywistej sytuacji materialnej i finansowej skarżącego było konieczne ze względu na rozbieżności w podawanej przez Niego sytuacji. Mianowicie w formularzu PPF skarżący wskazywał, że jego dochód stanowi wyłącznie kwota wynagrodzenia w wysokości [...] zł brutto, natomiast do protokołu przesłuchania w jednostce Straży Granicznej w [...] w dniu [...] oświadczył, że posiada oszczędności w bankach polskich i [...].

Nie wykonując wezwania sądowego wnioskodawca nie starał się współpracować w wyjaśnieniu swej sytuacji majątkowej, co umożliwiłoby dostosowanie zakresu prawa pomocy do jego możliwości finansowych.

Obliguje to do odmowy przyznania prawa pomocy w oparciu o art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.