Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1237/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-02-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2016r. sprawy ze skargi Gminy A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za: maj 2009 r., styczeń, marzec, kwiecień, maj, lipiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2010 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za październik 2009 r. oraz czerwiec i sierpień 2010 r. postanawia zawiesić postępowanie


UZASADNIENIE

W dniu [...] wpłynęły do Urzędu Skarbowego korekty deklaracji VAT-7 za miesiące: [...] sporządzone przez A. Do złożonych korekt dołączono druki ORD-ZU – uzasadnienie przyczyny korekty deklaracji, z których wynika, że zgodnie z interpretacją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] A dokonuje odliczenia podatku naliczonego od wydatków inwestycyjnych w zakresie kompleksowego uzbrojenia terenów B za lata [...], w ramach których wykonano dokumentację techniczną oraz zrealizowano budowę sieci wodnokanalizacyjnej, budowę kolektora sanitarnego i przepompowni ścieków, budowę i przebudowę gazociągu, przebudowę linii energetycznych, budowę dróg wewnątrz strefy wraz z budową kanałów teletechnicznych, budowę oświetlenia oraz opłacono następujące koszty: wykupu gruntów, inżyniera kontraktu, audytu i promocji. Wyjaśniono przy tym, że wybudowana infrastruktura (poza liniami energetycznymi i niektórymi gazowymi) stanowi własność A. Do korekt za miesiące: [...] dołączono wnioski o stwierdzenie nadpłaty podatku VAT.

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wszczął wobec A postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące: [...].

W wyniku przeprowadzonego postępowania organ podatkowy I instancji wydał decyzję z dnia [...] Nr [...], którą określił A zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za [...], nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za [...]. Jako podstawę prawną organ I instancji wskazał przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej jako: "ustawa o VAT") dotyczące zasad obniżania podatku należnego o podatek naliczony, t.j. art. 86 ust. 1, art. 86 ut. 2 pkt 1 lit. a), a także przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) dotyczące zadań gminy, t.j. art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt i 3.

W odwołaniu z dnia [...] A wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, skutkujące przyjęciem stanowiska, że A budując infrastrukturę techniczną w B nie występuje w charakterze podatnika VAT, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT przez przyjęcie, że wydatki na towary i usługi poniesione na budowę infrastruktury technicznej w B nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, co skutkuje przyjęciem, że stronie jako podatnikowi, o którym mowa w art. 15, nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W odwołaniu strona zarzuciła także naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 124 Ordynacji podatkowej.

A nie zgodziła się ze stanowiskiem organu podatkowego, że zawyżyła podatek naliczony obniżający podatek należny. W ocenie A wszystkie wydatki poniesione na uzbrojenie terenów B miały na celu uatrakcyjnienie tych terenów dla przyszłych inwestorów oraz zapewnienie stosownej infrastruktury umożliwiającej lokowanie na tych terenach zakładów produkcyjnych. Według A, działania te są i będą związane z przyszłymi czynnościami opodatkowanymi jakimi jest i będzie sprzedaż działek tam ulokowanych. A podniosła, że wykonywanie zadań publicznych nie przesądza o braku możliwości odliczenia VAT od wydatków na uzbrojenie, ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie zabrania odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z czynnościami opodatkowanymi (sprzedaż działek w strefie).

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W skardze z dnia [...] A, reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła naruszenie:

1) art. 86 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1, ust. 2 oraz ust. 6 ustawy o VAT poprzez błędne przyjęcie przez organy podatkowe, że wydatki czynione tytułem realizacji inwestycji obejmującej kompleksowe uzbrojenie terenów B, w celu zwiększenia popytu na wchodzące w jej skład grunty stanowiące własność A oraz podniesienia wartości tych terenów zbywanych na rzecz inwestorów, nie mają związku z działalnością opodatkowaną A polegającą na zbywaniu tych działek inwestorom zainteresowanym prowadzeniem działalności gospodarczej na terenie B, skutkujące w konsekwencji niezasadnym pozbawieniem skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z poniesieniem tych wydatków,

2) art. 14k § 1 O.p. poprzez nieuzasadnione pozbawienie skarżącej ochrony, jaka wiąże się z uzyskaniem przez podatnika interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego,

3) art. 122 i art. 191 O.p. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i wadliwe ustalenia faktyczne w zakresie związku dokonanych przez gminę wydatków dotyczących kompleksowego uzbrojenia B a objętą VAT sprzedażą działek położonych w obrębie strefy (wyciągnięcie błędnych wniosków z wyjaśnień złożonych przez A w toku postępowania),

4) art. 233 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 208 § 1 oraz art. 70 § 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji odnośnie okresów rozliczeniowych [...], podczas gdy wobec przedawnienia zobowiązania podatkowego za te okresy – należało – choćby i wyłącznie z tej przyczyny decyzję organu I instancji uchylić i postępowanie w sprawie umorzyć.

Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Z przepisu tego wynika, że sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd opowiada się przy tym za szerokim interpretowaniem użytego w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodzącym poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania. Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego powinna być bowiem analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu (por. M. Niezgódka-Medek (w:), B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II). Należy zatem uznać, że ekonomika procesowa oraz względy sprawiedliwości przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania również w razie istnienia budzącego wątpliwości zagadnienia prawnego, przekazanego do rozstrzygnięcia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w drodze uchwały, w kwestii mogącej mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Sądowi z urzędu wiadomym jest zaś, że postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2015 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1256/14, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 187 § 1 P.p.s.a., przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów, wyłaniające się na tle rozpoznawanej sprawy następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy wykonując sieci kanalizacyjne, sieci wodociągowe oraz kanalizację deszczową gmina występuje jako organ władzy publicznej realizujący zadania własne wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) czy też występuje w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( tekst jednolity :Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.), a poniesione na te inwestycje wydatki są związane z wykonywaniem czynności opodatkowanych polegających na przyszłej sprzedaży gruntów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe i tym samym gminie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego?"

W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca dotyczyła m.in. charakteru, w jakim wystąpiła A wykonując inwestycję w zakresie kompleksowego uzbrojenia terenów B w latach [...] – czy jako podatnik podatku od towarów i usług w rozumieniu art.15 ust.1 i 6 ustawy VAT, jak twierdzi skarżąca, czy też jako organ władzy publicznej realizujący zadania własne wynikające z art. 7 ustawy o samorządzie gminnym, jak podnosi organ.

Mając na uwadze przedstawione przez stronę skarżącą stanowisko, a także stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do wniosku, że wydanie przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego orzeczenia rozstrzygającego powyższe zagadnienie prawne będzie miało istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji