Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1533/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 247  par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Dnia 7 lutego 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie: Sędzia WSA Marta Semiczek ( sprawozdawca ) Asesor WSA Katarzyna Borońska Protokolant: Kamila Paszowska- Wojnar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2006 roku sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego A Sp. z o. o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej I. uchyla zaskarżona decyzję i poprzedzająca ją decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. (Ośrodek Zamiejscowy w J. G.) z dnia [...]. nr [...]; II. zasądza na rzecz skarżącego od Dyrektora Izby Skarbowej we W. kwotę 455,00 (czterysta czterdzieści pięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Ostateczną decyzją Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] nr [...] został określony podatnikowi podatek od towarów i usług za sierpień 2002. Decyzją tą uznano, za prawidłowe ustalenia Urzędu Skarbowego dotyczące umowy leasingu operacyjnego nr [...], zawartej z B Sp. z o. o. której przedmiotem był zestaw krusząco -przesiewający. Urząd Skarbowy w K. G. stwierdził, że przedmiot leasingu nie mógł być zaliczony do składników majątkowych leasingodawcy, ponieważ nie zostały spełnione warunki rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993r. w sprawie zaliczenia przedmiotu umów najmu i dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych do składników majątku stron tych umów (Dz.U. Nr 28, póz. 129). Wobec tego Urząd Skarbowy stwierdził, iż środki te winny stanowić majątek trwały leasingobiorcy, a wówczas w świetle postanowień art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. Nr 134, póz. 646 ze zm.) spłata wartości przedmiotu leasingu nie jest kosztem uzyskania przychodów. Tym samym w myśl art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, póz. 50 ze zm.) faktury dokumentujące zakup tych środków nie stanowiły podstawy do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego.

W dniu [...]. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe A Spółka z o. o., zwróciło się do Dyrektora Izby Skarbowej we W. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 247 § I pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem strony decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa ze względu na:

- dokonanie nieprawidłowej i niedopuszczalnej wykładni art. 25 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz oparcie się na nieobowiązującym przepisie art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych;

Po rozpoznaniu wniosku Dyrektor Izby Skarbowej we W. stwierdził, że naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność aktu administracyjnego, gdy ma ono charakter "rażącego", tzn. gdy decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem, albo uchylono obowiązek. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie nie wystąpiły takie rażące uchybienia, a więc wniosek podatnika należało uznać za bezpodstawny. W ocenie organu podatkowego podnoszone przez podatnika kwestie nie stanowią podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, które następuje w trybie nadzwyczajnym. W przypadku kwestionowania stanowiska organów podatkowych, stronie służyło prawo do złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, o czym została w decyzji poinformowana. Wobec tego, Dyrektor Izby Skarbowej we W. działając jako organ pierwszej instancji, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Izby Skarbowej we W. - Ośrodka Zamiejscowego w J. G. z dnia [...]. Nr [...].

Od decyzji tej podatnik wniósł odwołanie, wywodząc, że niezależnie od uznania umowy leasingowej za umowę leasingu kapitałowego, miał, prawo do dokonania odliczenia podatku naliczonego ze spornej faktury. Strona nie zgodziła się ze stanowiskiem wyrażonym w decyzji Nr [...]z dnia [...], iż ostateczna decyzja organu odwoławczego nie posiada wad kwalifikujących ją do unieważnienia. Zdaniem strony takie rozstrzygnięcie pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami art. 25 ust 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i. przez dokonanie arbitralnej i działającej na niekorzyść podatnika ich interpretacji w sposób prowadzący do pozbawienia go prawa do odliczenia podatku naliczonego ze spornej faktury, co z punktu widzenia praworządnego państwa jest niedopuszczalne. W opinii strony treść przepisów nie rodzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych, a ich analiza powinna prowadzić do jednoznacznych wniosków. Skoro organy podatkowe uznały, że przedmiot leasingu winien być zaliczony do majątku Spółki i stanowić podstawę amortyzacji, to spełnia się warunek z art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wyłączający stosowanie postanowienia art. 25 ust. 1 pkt 3. Przyjęcie przeciwnego stanowiska jest - zdaniem odwołującego się - rażącym naruszeniem tych przepisów. Spółka podnosiła, że na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym miała prawo dokonać odliczenia podatku naliczonego, gdyż w obowiązującym stanie prawnym nie istniał żaden przepis uzasadniający wyłączenie tego prawa w rozpatrywanym przypadku. Zatem przyjęcie, iż ograniczenie generalnej zasady potrącalności podatku stanowi rażące naruszenie prawa. Strona podkreślała, że obowiązujące w trakcie trwania umowy leasingu przepisy w zakresie podatku od towarów i usług nie wskazywały na konieczność odmiennego traktowania nabywanych przez podatnika usług leasingu finansowego, a zatem podatek naliczony od poszczególnych rat leasingowych podlegał odliczeniu.

Dyrektor Izby Skarbowej, po ponownym rozpoznaniu sprawy utrzymał w mocy swoją decyzję. W uzasadnieniu wywodził, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji stanowi odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie. Wynika z tego, iż instytucja stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jako nadzwyczajny środek prawny, znajduje zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art.247 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej decyzje wymiarowe nie są dotknięte wadą w postaci rażącego naruszenia prawa. Przesłanką uzasadniającą stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej jest kwalifikowana postać naruszenia prawa, o czym świadczy sformułowanie "rażące". Każde naruszenie prawa skutkuje wadliwością decyzji, jednakże cechą rażącego naruszenia prawa jest to, ze treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Dyrektor Izby Skarbowej wywodził, że nie można poczytywać za rażące naruszenie prawa różnic w interpretacji przepisów pomiędzy organami podatkowymi a Podatnikiem. Spory co do poprawności interpretowania i stosowania norm prawa w danej sprawie rozstrzygane są przez Sąd Administracyjny. Powoływane przez Stronę zarzuty, mogłyby znaleźć się w skardze na decyzję z dnia [...]obecnie zaś są spóźnione, ponieważ nie wskazują na rażące naruszenie prawa lecz na rozbieżności w ocenie charakteru spornej umowy i jej skutków na gruncie prawa podatkowego.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko organów podatkowych w kwestii braku podstawy do zastosowania w rozpatrywanej sprawie przepisu art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Przepis ten stanowi o wyłączeniu stosowania postanowień art. 25 ust. 1 pkt 3 w przypadku nabycia towarów i usług, które na podstawie odrębnych przepisów są zaliczane przez podatnika do środków trwałych podlegających amortyzacji. Ponieważ podatnik w momencie przyjęcia przedmiotu leasingu do używania nie zaliczył go do środków trwałych i nie dokonywał odpisów amortyzacyjnych, a zatem postanowienia tego przepisu nie znajdują odzwierciedlenia w stanie faktycznym sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej również, iż postanowienie § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 156, póz. 1024 ze zra.) nie było podstawą do zakwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego. Podkreślił, że w ostatecznej decyzji organu odwoławczego nie powołano wprost tego przepisu, natomiast Urząd Skarbowy w K. G. zakwestionował prawo odliczenia podatku na postawie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. Nr 134, póz. 646 ze zm.). Dyrektor Izby Skarbowej przyznał, że § 8 rozporządzenia Ministra Finansów w żaden sposób nie może być odczytany jako ograniczenie przedmiotowego prawa podatnika i stanowi określenie przypadku, w którym podatnik ma dodatkowe prawo uzyskania zwrotu bezpośredniego różnicy podatku, co też wynika z uzasadnienia decyzji Urzędu Skarbowego. Powołanie przez Urząd Skarbowy w wydanej decyzji tego przepisu oraz fakt utrzymania tego rozstrzygnięcia w mocy przez organ odwoławczy - nie może być uznane za rażące naruszenie prawa, gdyż nie była to podstawa ograniczenia uprawnienia wynikającego z normy art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatnik powtórzył w znacznej części wywody odwołania. Zarzucał, że rażące naruszenie prawa w ostatecznej decyzji wydanej przez Izbę Skarbową w dniu [...].[...]nastąpiło w postaci rażącego naruszenia przepisu art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym polegającym na odmowie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej nabycie przedmiotu umowy leasingu, oraz art. 21 ust. 3 w związku z art. 25 ust 2 pkt 1 ustawy o VAT w polegającym na przyjęciu, iż przepisy te nie wyłączają w przypadku Spółki zastosowania postanowień art. 25 ust.1 pkt 3 ustawy o VAT. Zdaniem skarżącego jako "rażące" należy rozumieć, każde przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Będzie ono miało miejsce, gdy w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości co do jego rozumienia, zostaje wydana decyzja, która treścią swą stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów. Innymi słowy, z rażącym naruszeniem prawa będziemy mieć do czynienia w przypadku oczywistej sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, a treścią przepisu, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu wskazuje na jawną sprzeczność pomiędzy nimi. Taka sytuacja zachodzi zdaniem skarżącego w sprawie, bowiem stan prawny jest możliwy do ustalenia na podstawie samej treści przepisów ustawy o VAT bez możliwości przyjmowania różnej interpretacji przepisów.

Zestawiając brzmienie art. 25 ust 1 i art. 25 ust 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym skarżący wywodził, że przewidziane w przepisie art. 25 ust. 1 pkt 3 wyłączenie prawa do odliczenia podatku naliczonego w przypadku poniesienia wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów, nie ma w niektórych przypadkach zastosowania. Innymi słowy, istnieją wydatki, które na gruncie podatku dochodowego nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, lecz które w podatku od towarów i usług są traktowane w ten sposób, że związany z nimi podatek naliczony może być odliczony na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o VAT. Wydatki te, to wydatki związane z nabyciem towarów i usług, o których mowa w art. 21 ust. 3 ustawy o VAT. Przepis art. ten mówi wyłącznie o jednym rodzaju towarów i usług -takich towarach i usługach, które na podstawie odrębnych przepisów zaliczane są przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji. Zdaniem skarżącego pomimo wielokrotnych odesłań, treść normy prawnej przewidzianej przez wskazane przepisy ustawy o VAT jest możliwa do ustalenia w sposób nie pozostawiający tzw. luzu interpretacyjnego, czy też możliwości różnej jej wykładni, prowadzącej do odmiennych wniosków.

Zdaniem skarżącego zakwalifikowanie umowy leasingu jako leasingu kapitałowego, powoduje, iż istniały podstawy, aby zaliczyć przedmiot tej umowy do majątku Spółki, a w konsekwencji do potraktowania go jako środków trwałych podlegających amortyzacji. Skarżący wywodził, że w przypadku umów leasingu, mamy do czynienia z alternatywnymi skutkami w sposobie traktowania przedmiotów takich umów na gruncie podatku dochodowego. W zależności bowiem od spełnienia przez umowę określonych warunków, konsekwencją na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych dla leasingobiorcy jest, albo prawo do zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów, albo prawo do amortyzacji przedmiotu takiej umowy leasingu. Wobec tego fakt iż Spółka nie wprowadziła z momentem zawarcia umowy leasingu zestawu krusząco- przesiewającego do ewidencji środków trwałych, nie wyklucza zastosowania w jej przypadku przepisu art. 21 ust. 3 ustawy o VAT. Biorąc to pod uwagę, odmowa takiego zakwalifikowania przez organy podatkowe zestawu krusząco - przesiewającego, stanowi naruszenie prawa. To naruszenie prawa, w świetle nie pozostawiającego wątpliwości brzmienia przepisów ustawy o VAT mających zastosowanie w sprawie, ma charakter rażącego naruszenia prawa.

Skarżąca zarzucała także, że przyjęta przez organy skarbowe interpretacja narusza też wyrażona w art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym zasadę obliczalności tego podatku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej art. 25 ust 2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym tylko w wypadku, gdyby skarżący prawidłowo zakwalifikował przedmiot leasingu do własnych środków trwałych i dokonywał od nich odpisów amortyzacyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

W sprawie bowiem zaistniały podstawy wymienione w art. 145 § 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153 poz. 1270) uzasadniające usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W szczególności organy administracyjne naruszyły przepisy o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynika sprawy.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena ważności decyzji ostatecznej z dnia [...]nr [...]. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia czy decyzje, których wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy, obarczone są wadami, których enumeratywny wykaz określają przepisy art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Taki zakres omawianego postępowania wiąże się niewątpliwie z treścią art. 128 Ordynacji podatkowej statuującego zasadę trwałości ostatecznych decyzji w postępowaniu podatkowym. Ostatecznymi decyzjami są takie decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym. (wyrok NSA z 16.12.2002 r sygn. akt III SA 293/02 Biul.Skarb.2003/4/30)

Zgodnie z art. 247 § 1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie, że decyzja narusza prawo w takim stopniu, aby to naruszenie można było uznać za rażące. Rażące naruszenie prawa występuje wtedy, gdy decyzja jest w sposób oczywisty sprzeczna z przepisem prawa i - w związku z powyższym - nie może pozostawać w obrocie prawnym praworządnego państwa (wyrok wsa w Warszawie z 14.10.2004 sygn. akt III SA 2293/03 M.Podat. 2004/11/3). Naruszenie prawa ma charakter rażącego, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem, albo uchylono obowiązek. Nie chodzi bowiem w tego typu przypadkach o błędy wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny.

"Wstępnym warunkiem uznania, że wystąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, jest stwierdzenie, iż w zakresie objętym konkretną decyzją obowiązywał niewątpliwy stan prawny. W ten sposób można oddzielić przypadki naruszenia prawa spowodowane błędną wykładnią przepisów lub nieodpowiednim ich zastosowaniem od rażącego naruszenia prawa. (wyrok wsa w Warszawie z 12.01.2004 III SA 933/02 LEX nr 149177)

Dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji konieczne jest wobec tego ustalenie, czy stan prawny w zakresie objętym decyzją nr z dnia jest niewątpliwy. Zdaniem Sądu stan ten nie budził wątpliwości i nie pozwalał na przyjęcie różnych interpretacji. Zgodnie z art. 25 ust 1 pkt. 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym "Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym". Jednakże zgodnie z art. 25 ust 2 przepis ust 1 nie dotyczy wydatków związanych z nabyciem towarów i usług, o których mowa w art. 21 ust. 3. Art. 21 ust 3 ustawy o VAT dotyczy natomiast zasad zwrotu bezpośredniego w przypadku nabycia "towarów i usług, które na podstawie odrębnych przepisów zaliczane są przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji."

Wobec tego, podstawiając treść art. 21 ust 3 w miejsce odesłania zwartego w art. 25 ust 2, uzyskuje się przepis w brzmieniu: "art. 25 ust 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie dotyczy wydatków związanych z nabyciem towarów i usług, które na podstawie odrębnych przepisów zaliczane są przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji." Z przepisu tego w sposób jasny i niedwuznaczny wynika, że do nabycia składników majątkowych podlegających zaliczeniu do środków trwałych nie stosuje się art. 25 ust 1 ustawy o VAT. Skoro zaś art. 25 ust 1 jest wyjątkiem od generalnej zasady przywidzianej w art. 19 ust 1 zgodnie z którą "Podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną", w wypadku nabycia towarów i usług zaliczanych do środków trwałych przysługuje prawo obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

Jak z powyższego wynika proste zestawienie brzmienia przepisów w kolejności wynikającej z odesłań pozwala ustalić niewątpliwe treść normy prawnej.

Po ustaleniu treści prawa konieczna jest ocena w jakim stopniu treść decyzji ostatecznej pozostaje w zgodzie z tą normą.

Z treści decyzji nr [...]z dnia [...]w sposób niewątpliwy wynika, że organy skarbowe uznały, iż używane na podstawie umowy leasingu urządzenie powinno zostać zaliczone do środków trwałych skarżącego. Jednocześnie, jako podstawę pozbawienia podatnika prawa odliczenia podatku naliczonego wskazano wyłącznie art. 25 ust 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W decyzji tej brak jest natomiast wyjaśnienia przyczyn, dla których nie zastosowano art. 25 ust 2.

Z treści decyzji tej wynika więc, że organy skarbowe bądź nie ustaliły rzeczywistego brzmienia przepisów bądź w ogóle je pominęły. Nie można więc mówić, że doszło jedyne do rozbieżności w interpretacji prawa, ale wprost do pominięcia treści normy prawnej. Takie zaś naruszenie uznać należy za rażące. Istnienie zaś rażącego naruszenia prawa jest przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.

Reasumując, na skutek naruszenia przepisów o postępowaniu w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy organy wydały decyzje niezgodne z prawem. Zaistniały, zatem przesłanki wymienione w art. 145 § 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniające usunięcie zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego.

Uwzględnienie skargi zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny do zasądzenia na rzecz skarżących kosztów postępowania (art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W tej sprawie poniesione przez skarżących koszty odpowiadały wysokości wpisu od skargi i kosztów zastępstwa procesowego. Wobec nie określenia innej wysokości kosztów zastępstwa, Sąd zasądził je w wysokości minimalnej, § 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. (Dz. U. 163 poz 1349 ze zm..).