Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1015/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-06-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi B. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku skarżącej z dnia 10 marca 2015 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia zwolnić skarżącą od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Do skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku oddalającego wyżej wskazaną skargę pełnomocnik skarżącej (jej syn), będący radcą prawnym, załączył wniosek skarżącej z dnia 10 marca 2015 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu tego żądania skarżąca podkreśliła, że ma [...] lat i sama mieszka w lokalu o powierzchni 55 m2, który stanowi jedyny składnik jej majątku. Zwróciła też uwagę na stan swojego zdrowia, akcentując, że jest niepełnosprawna, a po przebytym wypadku ma problemy z samodzielnym przemieszczaniem się i wymaga stałej opieki, leczenia i rehabilitacji. Koszty utrzymania oszacowała na około 2.300 zł, zaznaczając, że przekraczają one wysokość emerytury (1.650 zł netto – 500 zł potrącenia) i sprawiają, iż musi korzystać z finansowego wsparcia osób bliskich. W tych ramach odnotowała, że obecnie nie jest w stanie spłacić pożyczki, jakiej udzielił jej syn.

W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego do uzupełnienia tych danych, które obejmowało udokumentowanie wysokości wydatków ponoszonych przez skarżącą i otrzymywanego przez nią świadczenia emerytalnego, pełnomocnik skarżącej w piśmie datowanym na 15 kwietnia 2015 r. podniósł, że skarżąca żyje na skraju ubóstwa i bez pomocy rodziny nie byłaby w stanie zaspokoić podstawowych swych potrzeb. Zwrócił uwagę na stan jej zdrowia i dysproporcję między niezbędnymi kosztami a dochodem. Podkreślił też, że skarżąca nie posiada żadnych lokat bankowych ani oszczędności na rachunkach bankowych, a udzielona przez niego pożyczka została skonsumowana.

Do pisma załączył: dokumentację medyczną (zaświadczenie lekarskie, skierowanie do szpitala na oddział urazowo-ortopedyczny, skierowanie na leczenie uzdrowiskowe), która potwierdza sygnalizowane problemy zdrowotne; orzeczenie o zaliczeniu skarżącej do osób z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, z którego wynika, że skarżąca wymaga korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji; 5 faktur i 1 paragon, które dokumentują zakup leków w różnych miesiącach w okresie od września 2013 r. do listopada 2014 r., a opiewają na kwoty: 130 zł, 260 zł, 90,06 zł, 12,47 zł, 111,32 zł i 72,45 zł; dowody zapłaty należności za czynsz i gaz w styczniu bieżącego roku (kolejno: 502,46 zł i 67,17 zł), za prąd we wrześniu 2014 r. (76,80 zł) oraz za usługi telekomunikacyjne w sierpniu 2014 r. (69,93 zł); decyzję organu rentowego z dnia 3 marca 2014 r. o waloryzacji świadczenia emerytalnego skarżącej wskazującą wysokość tej należności do wypłaty (1.245,01 zł) przy uwzględnieniu potrącenia kwoty 537,50 zł dokonywanego wskutek zajęcia wierzytelności w trybie egzekucji administracyjnej; umowę pożyczki 9.000 zł, udzielonej skarżącej przez jej syna (wynika z niej powinność spłaty ratalnej w kwocie 250 zł miesięcznie).

W dniu 7 maja 2015 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy, akcentując, że przedstawiony materiał jest niewystarczający do uwzględnienia żądania, w szczególności za niedostatecznie wyjaśnioną uznał kwestię rzeczywistej zdolności płatniczej skarżącej, która pomimo wydatków znacznie przewyższających wpływy jest w stanie na bieżąco regulować zobowiązania i nie odnotowuje deficytu w swych finansach.

Odpis tego postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 15 maja 2015 r.

W sprzeciwie datowanym na 18 maja 2015 r., a wniesionym w dniu 20 maja 2015 r. pełnomocnik skarżącej wyraził przekonanie, że w rozpatrywanym przypadku uprawdopodobnił istnienie przesłanek przyznania prawa pomocy, należycie wykazując źródło dochodu, jak i stałe koszty utrzymania skarżącej. Podkreślił, że przedstawiona przez niego decyzja o waloryzacji świadczenia emerytalnego jest aktualna. Zarazem za nieuprawnione uznał twierdzenie, jakoby skarżąca dysponowała nieustalonymi źródłami dochodu i zwrócił uwagę, że w pokrywaniu bieżących wydatków skarżącej partycypuje jej rodzina, a jego wkład – w ocenie skarżącej – jest tak znaczny, że czyni niemożliwym zapłacenie dodatkowo wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 392 zł. W tych ramach oznajmił również, że trudna sytuacja skarżącej doprowadziła do zawieszenia spłaty udzielonej przez niego pożyczki. Skarżąca nie posiada bowiem żadnego majątku, który mogłaby spieniężyć, ani oszczędności, a pogarszający się stan jej zdrowia uniemożliwia podjęcie jakiejkolwiek aktywności zarobkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że w rozpatrywanym przypadku zastosowanie ma art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Przedstawienie motywów podjętego rozstrzygnięcia należy z kolei rozpocząć od podkreślenia, że domaganie się zwolnienia od kosztów sądowych, a więc prawa pomocy w zakresie częściowym, podlega uwzględnieniu, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 p.p.s.a.).

Odniesienie tej regulacji do rozpatrywanego przypadku prowadzi do konkluzji, że wnioskodawca wykazał w stopniu wystarczającym zaistnienie wyżej wskazanej przesłanki przyznania prawa pomocy. Dostatecznie bowiem udokumentował stan zdrowia skarżącej, jak również jej dochód i wydatki. Materiał dowodowy, który został zgromadzony w tym postępowaniu, nie pozostawia wątpliwości co do tego, że skarżąca sama prowadzi gospodarstwo domowe i boryka się z problemami zdrowotnymi, które utrudniają jej samodzielną egzystencję i determinują konieczność ponoszenia kosztów leczenia. Za wiarygodne uznać należy oświadczenie, zgodnie z którym nie dysponuje ona żadnymi oszczędnościami, ani majątkiem, który mogłaby spieniężyć. Jest także oczywiste, że wysokość otrzymywanego świadczenia emerytalnego nie pozwala na pokrycie niezbędnych wydatków codziennego życia i w związku z tym czyni niemożliwym uiszczenie kosztów sądowych. W ocenie Sądu, fakt uzyskiwania przez skarżącą wsparcia finansowego syna (będącego także jej pełnomocnikiem procesowym) w zakresie bieżących potrzeb, nie może prowadzić do przerzucenia ciężaru ponoszenia przez niego także kosztów sądowych. Ocenie podlega bowiem sytuacja materialna, życiowa i zdrowotna samej skarżącej.

Mając to na względzie, należało przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, a uczyniono to na podstawie powołanego wyżej art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.