Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 685/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2006-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Tadeusz Lipiński Marzenna Glabas (spr.) Irena Szczepkowska Ewa Rychcik Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" r. o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przyznał R. K., po potrąceniu kwoty płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, płatność na rok 2004 w łącznej wysokości 39.479,63 zł, w tym z tytułu: Jednolitej Płatności Obszarowej - 2004 16.513,97 zł, Uzupełniającej Płatności Obszarowej - inne - 2004 22.965,66 zł. W uzasadnieniu podał, że zastosowano sankcje zmniejszenia płatności ze względu na zawyżoną deklarację powierzchni działek rolnych. Podstawę zastosowania sankcji stanowią art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2199/2003 z dnia 16 grudnia 2003 r. ustanawiającego środki przejściowe dla stosowania w odniesieniu do 2004 r. rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 w zakresie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji oraz art. 32 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla niektórych schematów pomocowych Wspólnoty ustanowionego na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92.

W złożonym odwołaniu R. K. zarzucił, że w decyzji ujęto mniejszą ilość gruntów ornych niż faktycznie jest przez niego uprawiana. Wywiódł, że błąd pomiędzy deklarowaną a zmierzoną powierzchnią wynosi 0,7%.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" r., uchylił

zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu stwierdził, że w wyniku pomiarów działek rolnych przeprowadzonych podczas kontroli na miejscu w dniu 26 sierpnia 2004 r. stwierdzono różnice pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią rzeczywistą. W dniu 16 maja 2005 r. inspektorzy Biura Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ARiMR przeprowadzili ponowną kontrolę działek rolnych w gospodarstwie odwołującego się, w wyniku której stwierdzono różnice w pomiarach przedmiotowych działek wykonanych przez inspektorów kontroli Wykonawcy Zewnętrznego. Spowodowało to konieczność przeprowadzenia ponownej kontroli administracyjnej wniosku.

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" r., przyznał, po potrąceniu kwoty płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, R. K. płatność na rok 2004 w łącznej wysokości 42.677,11 zł, w tym z tytułu Jednolitej Płatności Obszarowej - 2004 w wysokości 18.446,64 zł oraz Uzupełniającej Płatności Obszarowej - inne - 2004 w wysokości 24.230,47 zł. Organ wyjaśnił, że zastosował sankcję zmniejszenia płatności w wysokości 1.422,91 zł ze względu na zawyżoną deklarację powierzchni działek rolnych - identyfikatory działek: G, M, N, S, W. Odnośnie do sankcji dotyczącej Jednolitej Płatności Obszarowej wyjaśnił, że we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych zgłoszono powierzchnię 90,05 ha, zaś powierzchnia, do której wniosek został rozpatrzony pozytywnie wynosi 87,62 ha. Podstawę zastosowania sankcji stanowi art. 5 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2199/2003 z dnia 16 grudnia 2003 r. ustanawiającego środki przejściowe dla stosowania w odniesieniu do 2004 r. Rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 w zakresie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji. Natomiast powierzchnia, do której

wniosek o przyznanie płatności uzupełniającej został rozpatrzony pozytywnie wyniosła 82,76 ha, a podstawę zastosowania sankcji stanowi art. 32 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla niektórych schematów pomocowych Wspólnoty ustanowionego na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92.

W złożonym odwołaniu R. K. podtrzymał twierdzenie, że ujęto w decyzji mniejszą ilość gruntów ornych niż faktycznie uprawiana na działkach położonych w gminie J. obręb G. o numerach "[...]", "[...]" i "[...]", tj. 55,54 ha. Ostatni protokół z czynności kontrolnych z dnia 16 maja 2005 r. obejmował tylko działki rolne oznaczone literą M, gdzie deklarowana powierzchnia upraw wynosiła 50,54 ha, zaś zmierzona przez kontrolującego -47,10 ha. Zdaniem odwołującego się należy wziąć pod uwagę całą powierzchnię upraw występującą na działkach "[...]", "[...]" i "[...]", gdyż występowały na nich jeszcze uprawy oznaczone literami N i S. Zakwestionował prawidłowość pomiarów podając, że granice trzech rodzajów upraw w czasie kontrolnego pomiaru były niewidoczne. Poinformował, że wskazane działki kupił od AWRSP, która dokonała wznowienia ich granic. W protokole pomiarów wykazano, że powierzchnia działek "[...]", "[...]" i "[...]" wynosi 56,24 ha, zaś teren zabudowany i pozostałe nieużytki wynoszą razem 1,38 ha. Z powyższego wywiódł, że błąd deklarowanej powierzchni upraw na tych działkach wynosi 0,68 ha, uwzględniając pozostałe działki błąd miedzy deklarowana powierzchnią i zmierzoną wynosi 0,7 %.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyjaśnił w uzasadnieniu, że inspektorzy terenowi w trakcie kontroli w dniu 26 sierpnia 2004 r. zmierzyli rzeczywistą powierzchnię użytków rolnych oraz sprawdzili deklarowane rośliny uprawne i przestrzeganie warunków dobrej kultury rolnej. Ustalili, że na działce M zawyżono

powierzchnię deklarowaną 50,54 ha w stosunku do zmierzonej 45,66 ha. W uwagach kontrolera terenowego zaznaczono wyłączenia powierzchni 0,1 ha i 0,05 ha ze względu na zakrzaczenie oraz fakt, iż granica działki jest niegodna z rzeczywistym umiejscowieniem, gdyż jest przesunięta na niekorzyść kontrolowanego. Na działkach N i W również stwierdzono zawyżenie powierzchni deklarowanej o 3,87 ha. Organ stwierdził, że ze szkicu polowego z pomiaru działek M i N wynika, że granica działki ewidencyjnej nie pokrywa się z granicami działek rolnych. Wizytacja terenowa Biura Kontroli na Miejscu OR ARiMR w dniu 16 maja 2005 r. wykazała, że część działki ewidencyjnej o numerze "[...]" o pow. l ,44 ha, w części nie zaliczonej przez inspektorów terenowych w trakcie kontroli zasadniczej, jest użytkowana rolniczo. Stwierdzona powierzchnia działki rolnej o identyfikatorze M po wizytacji terenowej - 47,10 ha. Z raportu z kontroli na miejscu producenta, który zadeklarował działkę ewidencyjną sąsiadującą z działką oznaczoną Nr "[...]" wynika natomiast znaczne przekroczenie powierzchni stwierdzonej w stosunku do powierzchni deklarowanej gospodarstwa. Największą różnicę stwierdzono na działce W położonej na działkach ewidencyjnych "[...]" i "[...]" - 1,92 ha. Działka "[...]" zadeklarowana przez innego producenta rolnego we wniosku obszarowym sąsiaduje z działką "[...]" zadeklarowaną przez skarżącego. W trakcie kontroli zasadniczej inspektorzy zaliczyli powierzchnię części działki ewidencyjnej o numerze "[...]" innemu producentowi rolnemu. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR ocenił zarzuty R. K. dotyczące prawidłowości dokonanych pomiarów zadeklarowanych działek rolnych o identyfikatorach M, N i S jako nieuzasadnione. Stwierdził, że różnica pomiędzy zadeklarowaną a stwierdzoną powierzchnią wyniosła 2,43 ha, czyli 2,77%. Organ odwoławczy zauważył ponadto, że w zaskarżonej decyzji błędnie podano w uzasadnieniu, że zmniejszenie płatności z tytułu JPO jest wynikiem zawyżenia deklaracji powierzchni działek rolnych o identyfikatorach G i S. Jednakże ocenił, że

pozostaje to bez wpływu na sposób wyliczenia i wysokość sankcji dotyczącej Uzupełniającej Płatności Obszarowej. Przedstawił sposób naliczenia płatności z tytułu Jednolitej Płatności Obszarowej i stwierdził, że płatność została naliczona w pełnej wysokości, tj. bez sankcji. Wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na skutek błędu nie wykreślono wzmianki dotyczącej podstawy prawnej sankcji, która nie została zastosowana przy naliczeniu Jednolitej Płatności Obszarowej.

W złożonej skardze R. K. powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podniósł, że inspektorzy terenowi zweryfikowali dane podane we wniosku przez skarżącego oraz protokoły z kontroli "[...]" Spółki z o.o. w "[...]". Ponowna analiza potwierdziła przekroczenie powierzchni deklarowanej. Podkreślił, że dotyczy to powierzchni użytków rolnych a nie powierzchni działek ewidencyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270, z późn. zm.) wojewódzki sąd administracyjny właściwy jest do kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja taka zgodna jest z prawem jeżeli odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego. W związku z tym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § l powołanej ustawy.

W niniejszej sprawie istnieją podstawy do stwierdzenia takiego naruszenia.

Warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności bezpośrednich do gruntów rolnych określonych przepisami Unii Europejskiej określa ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. Nr 6, póz. 40, z późn. zm.). Przewiduje ona w art. 2 ust. 2 i 4, że posiadaczowi gospodarstwa rolnego, zwanemu "producentem rolnym", przysługują płatności pod warunkiem posiadania przez niego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż l ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami, zaś wysokość płatności w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn deklarowanej przez producenta rolnego powierzchni gruntów rolnych i stawek płatności na l ha gruntu rolnego.

Wysokość płatności uzależniona jest zatem m.in. od zadeklarowanej powierzchni gruntów rolnych. Zawyżenie zgłoszonej powierzchni gruntów zagrożone jest sankcjami przewidzianymi w prawie wspólnotowym. Odnośnie do płatności uzupełniającej do powierzchni upraw zastosowanie ma przepis art. 32 ust. l akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla niektórych schematów pomocowych Wspólnoty ustanowionego na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. U. UE L Nr 327, s. 11), przewidujący zmniejszenie kwoty ustalonych dopłat w przypadku ustalenia w wyniku kontroli różnicy między zadeklarowanym obszarem a obszarem ustalonym. Jednocześnie w myśl art. 44 ust. l rozporządzenia nr 2419/2001 obniżki i wyłączenia nie mają zastosowania w przypadku, gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że jest niewinny.

Mimo że przepisy tego rozporządzenia zostały uchylone, to zgodnie z art. 80 ust. l rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemne zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady

dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U. UE L Nr 141, s. 18) mają zastosowanie do wniosków pomocowych dotyczących lat gospodarczych rozpoczynających się przed l stycznia 2005 r. (przepis ten odpowiada w swojej treści art. 68 ust. l rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004).

Z powyższego wynika więc, że art. 32 ust. l akapit pierwszy rozporządzenia Nr 2419/2001, przewidujący zmniejszenie pomocy ma zastosowanie, gdy różnica pomiędzy zadeklarowanym obszarem danej grupy upraw a obszarem ustalonym zgodnie z art. 31 ust. 2, jest większa niż 3 % lub dwa hektary, lecz nie więcej niż 20 % ustalonego obszaru, chyba że wnioskodawca może udowodnić, że rozbieżność pomiędzy liczbą jednostek, dla których wnioskowano o pomoc a liczbą jednostek zmierzonych nie jest zamierzona ani nie jest skutkiem niedbalstwa z jego strony. Niezbędne jest zatem umożliwienie wnioskodawcy wypowiedzenie się w kwestii winy.

W rozpatrywanej sprawie Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w nie badał jednak kwestii winy skarżącego, ponadto nie poinformował go o możliwości wyłączenia stosowania obniżek. Działaniem tym naruszono art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego obligujący organy administracji publicznej do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy powinny czuwać również nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu są zobligowane udzielać im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Zgodnie z art. 3 ust. l ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. Nr 6, póz. 40, z późn. zm.) płatność przyznawana jest w drodze decyzji administracyjnej. Konsekwentnie zatem, wydanie tego aktu musi być poprzedzone postępowaniem administracyjnym,

które powinno być prowadzone zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Przypomnieć należy, że organy administracji publicznej są zobligowane do prowadzenia postępowania w taki sposób, aby dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy i rozstrzygnąć sprawę w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uwzględniając interes społeczny i słuszny interes strony.

Jak już wyżej stwierdzono, zmniejszenie pomocy stosuje się, gdy rolnik zawyżył we wniosku deklarowaną powierzchnię gruntów (o ile było to zawinione). Jest to więc zasadnicza okoliczność, która musi być bezspornie ustalona w toku postępowania administracyjnego. Kwestia zawyżenia powierzchni gruntów rolnych deklarowanych przez skarżącego w rozpatrywanej sprawie jest sporna. Organy obu instancji swoje twierdzenia w tym zakresie oparły na pomiarach dokonanych przez "[...]" Spółkę z o.o. w "[...]", które zostały następnie podważone przez Inspektorów Terenowych Kontroli na Miejscu. Skarżący zaś dowodził swoich twierdzeń na podstawie danych zawartych w protokole nr "[...]" z dnia 2 marca 2005 r. ze wznowienia granic tych działek dokonanego przez Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa. Organy odrzuciły ten dokument jako dowód w sprawie, lecz wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie podały przyczyn, z powodu których odmówiły mu wiarygodności i mocy dowodowej. Tym samym pozbawiły skarżącego prawa do czynnego udziału w postępowaniu, które realizowane jest nie tylko przez możliwość wypowiedzenia się co do dowodów i materiałów zebranych przez organ (art. 10 § l Kodeksu postępowania administracyjnego), ale także przez prawo do złożenia własnych wniosków dowodowych (art. 78 § l Kodeksu postępowania administracyjnego). Niedopuszczenie jako dowodu w sprawie protokołu nr "[...]" narusza przepisy postępowania administracyjnego. Nie ma bowiem znaczenia, że protokół ten został sporządzony po dacie złożenia wniosku i nie stanowił podstawy do jego

wypełnienia, skoro skarżący z jego treści dowodzi istotnych dla sprawy faktów. Uniemożliwienie zatem skarżącemu wykazania istnienia okoliczności, które mogły mieć wpływ na ustalenie, czy rzeczywiście wniosek zawiera błędne dane oraz czy ewentualne nieprawidłowości były zawinione, czy też nie, skutkuje naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § l i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Należy również podnieść, że prawidłowość dokumentów, na których oparły się organy administracji rozstrzygając sprawę, została zakwestionowana przez nie same, zatem niezbędne byłoby przeprowadzenie kolejnych pomiarów spornych działek rolnych w celu jednoznacznego ustalenia powierzchni upraw skarżącego, szczególnie, że organy są świadome różnic pomiędzy wielkością działek wynikającą z ewidencji gruntów a stanem rzeczywistym. Należy mieć przy tym na uwadze, że skarżący dysponuje sporządzonym przez państwową osobę prawną dokumentem, określającym wielkość uprawianych przez niego działek rolnych. Wobec braku ustawowych uregulowań kwestii dokumentów, na podstawie których wnioskodawca ubiegający się o płatności bezpośrednie deklaruje powierzchnię upraw, skarżący miał i ma pełne prawo w kolejnych latach deklarować w składanych wnioskach dane zawarte w tym protokole. Jeżeli zatem organy orzekające w niniejszej sprawie nie ustalą bezspornie rzeczywistej powierzchni działek rolnych skarżącego, zaistniały spór niewątpliwie może mieć miejsce rokrocznie. Sytuacja taka narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jest wadliwa także z innych powodów. Organ ten naruszył bowiem art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie podał pełnej podstawy prawnej obniżenia skarżącemu wnioskowanych płatności oraz nie wyjaśnił sposobu ustalenia ich wysokości. Podkreślić należy, że organ ten nie tylko wyjaśnił podstawy prawnej, ale również nie przytoczył treści wymienionych w swojej decyzji

przepisów prawa Unii Europejskiej oraz nie wskazał miejsca publikacji wskazanych aktów prawnych, co mogło w sposób znaczący utrudnić zapoznani się strony z ich treścią. Ograniczenie się do samego wskazania tych przepisów nie jest tożsame z powołaniem podstawy prawnej, do czego organy są zobowiązane na podstawie cytowanych wyżej przepisów.

W decyzji tej zabrakło również uzasadnienia faktycznego, gdyż nie wskazano faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu decyzji brak jest dokładnego opisu stanu faktycznego sprawy. Należy zauważyć, że na organie administracji publicznej odmawiającym stronie przyznania określonego świadczenia ciąży szczególny obowiązek dokładnego i czytelnego wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia. Strona powinna być bowiem świadoma tego, na jakiej podstawie prawnej nałożono na nią sankcje oraz w jaki sposób ustalona została ich wysokość. Uzasadnienie decyzji, w którym brakuje tych elementów narusza nie tylko przepis art. 107 § l i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, ale godzi również w przytoczone wyżej zasady ogólne postępowania administracyjnego.

Z uzasadnienia decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wynika również, że organ ten orzekł o ustaleniu Jednolitej Płatności Obszarowej w pomniejszonej wysokości, a sankcję ustalono na podstawie art. 5 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2199/2003 z dnia 16 grudnia 2003 r. ustanawiającego środki przejściowe dla stosowania w odniesieniu do 2004 r. rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 w zakresie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej wobec Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski Słowenii i Słowacji. Faktycznie jednak sytuacja ta nie miała miejsca i płatność naliczono w pełnej wysokości. Błąd ten zauważył organ odwoławczy.

Niemniej jednak, skoro Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie zebrał pełnego materiału dowodowego i nie poczynił niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, to utrzymanie wydanej w oparciu o taki materiał decyzji, której treść jest również wadliwa, stanowi naruszenie prawa.

Należy zauważyć, że powołany w zaskarżonej decyzji art. 138 § l pkt l Kodeksu postępowania administracyjnego może stanowić podstawę prawną wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym wyłącznie, jeżeli decyzja organu pierwszej instancji jest w całości prawidłowa. W przypadku natomiast, gdy decyzja ta zawiera wady, to utrzymując ją w mocy - organ odwoławczy wydaje decyzję również naruszającą prawo. Decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie można było więc utrzymać w mocy nie naruszając tym samym art. 138 § l pkt l i 2. Przepisy te nie dają podstaw organowi odwoławczemu do utrzymania w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, ale nakazują mu jej uchylenie i rozstrzygnięcie co do istoty lub umorzenie postępowania.

Organ odwoławczy nie odniósł się ponadto do zarzutów skarżącego, w szczególności do przedstawionego w odwołaniach z dnia 2 kwietnia 2005 r. i 26 czerwca 2005 r., sposobu, w jaki skarżący wyliczył powierzchnię upraw.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przeprowadzonym z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego wyrażonych w przepisach art. art. 7, 77 § l, 80 i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji przedstawi czy, z jakiego tytułu i w jakiej wysokości skarżącemu przysługują płatności bezpośrednie, ewentualnie czy, na jakiej podstawie i w jakiej wysokości należy zastosować potrącenia, ponadto rozpatrzy zarzuty skarżącego i ustosunkuje się do nich w uzasadnieniu decyzji.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdzając, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca j ą decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które miało

wpływ na wynik sprawy, w oparciu o art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Z mocy art. 152 tej ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.