Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 894/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Protokolant ref. staż. Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi P. S. A. z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej P. S. A. z siedzibą w O. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez P. S.A. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza O. z dnia [...] lutego 2011r. odmawiającą Spółce zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie przedsiębiorstwa o regeneracyjny dopalacz termiczny z wymiennikiem ciepła, maszynę drukującą [...] oraz inne urządzenia nie związane z oddziaływaniem na środowisko (maszyna do cięcia, wyposażenie laboratorium, systemy ważąco- etykietujące) w O. na działce nr [...] w obrębie [...], przy ul. [...], Gmina O.

W uzasadnieniu wskazano, że decyzją z dnia [...] lutego 2011r. organ I instancji odmówił P. S.A. zgody na realizację przedsięwzięcia wyżej opisanego. Podniesiono, że planowana inwestycja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ROŚ wydał pozytywne uzgodnienie, a PIS Powiatu [...] nie wypowiedział się w tej sprawie, co stanowi brak zastrzeżeń. Jednakże zostały wniesione zbiorowe protesty mieszkańców osiedla mieszkaniowego co do negatywnych skutków funkcjonowania przedmiotowej inwestycji, która będzie emitowała część oparów z przestrzeni hali do atmosfery, co spowoduje ryzyko przekroczenia standardów jakości środowiska poza granicę terenu, którym dysponuje wnioskodawca, przy jednoczesnym braku możliwości zalecenia utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Podniesiono dalej, że taka działalność na terenie osiedla mieszkaniowego wydaje się być lokalizacją nie do przyjęcia.

Od decyzji organu I instancji odwołanie wniosła P. S.A. Spółka wskazała, że w art. 80 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) wymienione zostały kryteria, jakimi winien kierować się organ wydając decyzję w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla danej inwestycji. Są to wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, wyniki postępowań z udziałem społeczeństwa, a także postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podniesiono, że organy uzgadniające wydały pozytywne uzgodnienia, a planowana inwestycja zgodna jest planem miejscowym. Raport wskazuje na konieczność rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zgodnie z wnioskiem inwestora.

Odwołujący wywodzi, że organ odmówił uwzględnienia wniosku ze względu na zarzuty mieszkańców sąsiedniego osiedla, tymczasem raport rozwiewa wszelkie wątpliwości zgłaszane przez protestujących mieszkańców. Ponadto zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych sprzeciw społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nie może być podstawą odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Organ nie wyjaśnił także dlaczego nie uwzględnił opinii ROŚ i PIS Powiatu [...]. Złożony raport nie został podważony żadnym przeciwdowodem. W konkluzji odwołanie zarzuciło decyzji organu I instancji naruszenie art. 80 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie.

W piśmie z dnia [...] marca 2011r. Burmistrz Miasta i Gminy O. stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta O. z częścią O., uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej nr [...] w dniu [...] września 2006r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]).

Rozpatrując wniesione odwołanie Kolegium zważyło. Zgodnie z art. 80 ust. 2 zd. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli taki plan został uchwalony. Jak wynika ze znajdującego się w aktach wypisu z miejscowego planu tj. Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta O. z częścią O., uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej nr [...] w dniu [...] września 2006r. przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem 7U teren zabudowy usługowej U. Dla terenu tego obowiązuje zapis § 54 "Przeznaczenie podstawowe. Usługi, w tym usługi: usługi handlu detalicznego, gastronomii, administracji, biura, apteki, usługi oświaty i sportu, usługi pralnicze, drukarnie, działalność weterynaryjna".

Ze względu na skalę produkcji i ilość wytwarzanych odpadów przedmiotowej działalności nie można zakwalifikować do usług dopuszczonych na tym terenie w miejscowym planie. Planowana inwestycja to działalność przemysłowa, niezgodna z zapisami planu miejscowego.

Dalej organ stwierdza, że gdyby nie niezgodność z miejscowym planem, należałoby wydać decyzję pozytywną dla wnioskodawcy.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego wniosła P. SA i zarzuciła naruszenie art. 7 i 77 kpa polegające na braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego przez organ wskutek braku analizy § 54 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta O. z częścią O., uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej nr [...] w dniu [...] września 2006r. Dalej art. 107 § 1 kpa poprzez podanie niewłaściwej podstawy prawnej oraz art. 8 kpa polegające na braku stanowiska co do bezstronności organu I instancji.

Skarga wnosi o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] lutego 2011r. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu przywołano art. 80 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Mianowicie organ wydaje decyzję środowiskową biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, wyniki postępowania w sprawie trans granicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Ponadto przy wydawaniu takich decyzji uwzględnia się postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazano, że organ I instancji nie miał wątpliwości podczas orzekania, że planowana inwestycja zgodna jest z planem miejscowym. Kolegium przyjęło, że inwestycja jest niezgodna z owym planem ze względu na skalę produkcji i ilość wytwarzanych odpadów. W ocenie skarżącego taka wykładnia zapisu planu jest niesłuszna, a wręcz pozostaje w sprzeczności z materiałem dowodowym.

W planie przewidziano usługi takie jak usługi pralnicze, drukarnie oraz działalność weterynaryjną na całym terenie oznaczonym symbolem U. Inne usługi ściśle wymienione zostały ograniczone do konkretnych terenów o charakterze usługowym. Zgodnie z planem na przedmiotowym terenie można umiejscowić nie tylko drukarnie i usługi pralnicze, ale również zakłady mające większy wpływ na otoczenie.

Uchwała w sprawie miejscowego planu w sposób niewystarczający definiuje pojęcie usług i produkcji, natomiast pojęcie drukarnia w ogóle nie zostało zdefiniowane. Kolegium tymczasem wywiodło że inwestycja będzie miała charakter produkcyjny z niezdefiniowanych pojęć takich jak skala produkcji i ilość wytwarzanych odpadów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, co następuje:

W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy, bądź wypełniałby jedną z przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa. Stosownie natomiast do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd doszedł do przekonania, iż przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, a to aktu prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji opiera się na tezie, iż planowana inwestycja nie pozostaje w zgodzie z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta O. z częścią O., uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej nr [...] w dniu [...] września 2006r. Z tego powodu nie było możliwe wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zasadnie Kolegium przywołało treść art. 80 ust. 2 zd. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Rolą bowiem organów orzekających w sprawie wydania decyzji środowiskowej jest zbadanie czy inwestycja pozostaje w zgodzie z ustaleniami miejscowego planu, jeżeli takowy został dla danego obszaru uchwalony. Przepis ten stanowi, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium jednakże dokonało wadliwej interpretacji zapisu planu oraz, co pozostaje w ścisłym związku, nieprawidłowej oceny charakteru proponowanej inwestycji.

Zapis planu dopuszcza na terenie opisanym symbolem U - drukarnie. Wydaje się, że stwierdzenie to pozostaje poza sporem. Jednocześnie nie zawiera żadnych dodatkowych wymogów odnośnie skali działalności jaką może prowadzić taka drukarnia, jak również parametrów, których przekroczenie powodowałoby, że działalność drukarni nie mogłaby być prowadzona na omawianym terenie. Plan operuje stwierdzeniem "drukarnia". W ocenie Sądu zatem każda działalność będą drukarnią jest dopuszczona na omawianym terenie. I nie ma znaczenia w świetle zapisu planu skala tej działalności czy też ilość wytwarzanych przez tę drukarnię odpadów.

Jak wynika z materiału dowodowego planowana inwestycja ma charakter drukarni, a dokładnie doposażenia istniejącej drukarni. Przy czym elementy tego doposażenia przeznaczone są do działalności drukarskiej. Czy owa działalność ma charakter produkcyjny, czy usługowy jest inną kwestią, nie mającą znaczenia dla sprawy. Bowiem taka działalność została w planie przewidziana i dopóki plan nie zostanie zmieniony, jest dopuszczalna na omawianym terenie. Plan dopuszcza drukarnie na tym terenie bez rozróżniania czy będą świadczyły usługi, czy produkcję, co zresztą jak wyżej wykazano pozostaje w sprzeczności z istotą samej drukarni.

Z tych względów przyjęcie, że inwestycja, która ma charakter drukarni pozostaje w sprzeczności z zapisem planu jest nieuprawnione. Nieusprawiedliwione jest także kwalifikowanie inwestycji w zależności od skali produkcji lub ilości wytwarzanych odpadów. Plan nie zawiera żadnych dodatkowych warunków, które decydować by miały o dopuszczeniu danej działalności na terenie U.

Wobec powyższego odmowa wydania decyzji z tego powodu, że planowana inwestycja nie pozostaje w zgodzie z miejscowym planem jest wadliwa. Sąd stwierdza, że proponowana w niniejszym postępowaniu działalność jest drukarnią i jako taka jest dopuszczona przez wymieniany plan miejscowy.

Obecnie zatem ponownie rozpatrując odwołanie inwestora Kolegium przyjmie, że został spełniony warunek określony w art. 80 ust. 2 zd. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie tzn. inwestycja pozostaje w zgodzie z ustaleniami planu miejscowego, natomiast dokładnie przeanalizuje spełnienie przesłanek, o których mowa w ust. 1 tegoż przepisu.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja naruszyła przepisy prawa materialnego, a to art. 80 ust. 2 zd. 1 powoływanej ustawy. Z tych względów podlega ona uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a) p.p.s.a. Pkt II wyroku znajduje uzasadnienie w art. 152 p.p.s.a., natomiast o kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.