Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 101/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 213 § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Agnieszka Kosowska Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 lipca 2021 r. sprawy ze skargi F. H. S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO") utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] Nr [...] wydane wobec F. " spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] (dalej: "Spółka") w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] Nr [...]

Jak wynika z jego uzasadnienia, ww. decyzją, doręczoną w dniu 29 września 2020 r. organ I instancji określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020r. w kwocie [...]zł. Wnioskiem z dnia 9 października 2020 r. Spółka zwróciła się o jej uzupełnienie poprzez rozstrzygnięcie: "kto ponosi koszty dotychczasowego postępowania".

Wydając postanowienie odmowne organ I instancji powołał się na art. 213 § 5 w zw. z art. 216 i art. 217 Ordynacji podatkowej, stwierdzając, że orzeczenie w żądanym zakresie nie stanowi przesłanki uzupełnienia decyzji określonych w art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej. Wyjaśnił przy tym, że w świetle art. 264 Ordynacji podatkowej, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, koszty postępowania przed organami podatkowymi ponosi Skarb Państwa, województwo, powiat lub gmina.

W zażaleniu Spółka wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uzupełnienie decyzji zgodnie ze złożonym wnioskiem.

W jego rozpoznaniu SKO podkreśliło, że zgodnie z art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej strona może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W jego ocenie, skoro tylko te elementy mogą być przedmiotem uzupełnienia, nie może ono dotyczyć innych wymienionych, w art. 210 Ordynacji podatkowej, w tym uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Z powołaniem się na orzecznictwo i stanowisko doktryny argumentowało, że uzupełnienie:

- rozstrzygnięcia będzie miało miejsce w wypadku, gdy organ podatkowy rozstrzygnął np. tylko o części żądania strony, gdy z powodu wad postępowania lub naruszenia prawa materialnego wydana została decyzja częściowa tak w zakresie podmiotowym jak i przedmiotowym,

- co do pouczenia o przysługujących stronie środkach prawnych nastąpi w wypadku, gdy decyzja nie będzie zawierała takiego pouczenia.

W konkluzji SKO stwierdziło, że "okoliczność w postaci doprecyzowania, kto ponosi koszty dotychczasowego postępowania w sprawie" nie stanowi przesłanki uzupełnienia decyzji określonej w art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej i nie może stanowić podstawy wniosku w tym przedmiocie.

W skardze do Sądu, Spółka zarzucając naruszenie art.169 w zw. z art. 222 i art. 239 Ordynacji podatkowej poprzez ich nie zastosowanie, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.

W jej ocenie, złożony przez nią środek odwoławczy (zażalenie) nie zawierał zarzutów przeciwko zaskarżonemu orzeczeniu, co oznacza, że był obarczony brakiem formalnym o usuwalnym charakterze. Tym samym zaskarżone postanowienie było przedwczesne, zaś wpływ tego uchybienia na wynik sprawy jest niebagatelny bowiem, jeżeli braki formalne nie zostałyby wyeliminowane w terminie, Spółka utraciłaby termin na wniesienie odwołania od decyzji z dnia 8 września 2020r.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje:

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie Sąd procedował w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie SKO utrzymujące w mocy odmowne rozstrzygnięcie organu I instancji w zakresie wniosku Spółki o uzupełnienie decyzji z dnia 8 września 2020 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 r. w kwocie [...]zł..

Zarzuty podnoszone w skardze są całkowicie pozbawione racji, a przede wszystkim nie są skierowane przeciwko zaskarżonemu orzeczeniu.

Jak wynika z wniosku z dnia 9 października 2020 r., Spółka domagała się uzupełnienia ww. decyzji z dnia 8 września 2020 r. o rozstrzygnięcie, "kto ponosi koszty dotychczasowego postępowania".

Zgodnie z art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej, strona może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach.

Spór pomiędzy stronami sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy rację ma Spółka podnosząc, że w związku z przewidzianym w art. 213 Ordynacji podatkowej uprawnieniem do żądania uzupełnienia wydanej decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2020 r., obowiązkiem organu podatkowego było jej uzupełnienie, co do rozstrzygnięcia w zakresie orzeczenia o kosztach postępowania podatkowego.

Odnosząc się do tej kwestii, zauważyć na wstępie należy, iż stosownie do treści art. 207 Ordynacji podatkowej, co do zasady, organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji (...). Decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty, albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu podatkowego, datę jej wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie o trybie odwoławczym - jeżeli od decyzji służy odwołanie oraz podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego (art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej). Najważniejszym składnikiem decyzji podatkowej jest rozstrzygnięcie. Określa ono bowiem skutki prawnopodatkowe, jakie rodzi ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny sprawy.

Jeśli chodzi zatem o dopuszczalny prawem zakres uzupełnienia decyzji, to jak wynika z brzmienia powołanego art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej ustawodawca określił w nim wprost elementy decyzji podlegające uzupełnieniu. Podkreślić trzeba, że jest to katalog zamknięty. Obejmuje on następujące elementy decyzji:

1) rozstrzygnięcie - wymienione w art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej,

2) pouczenie strony o trybie odwoławczym - wymienione w art. 210 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej,

3) pouczenie strony o możliwości wniesienia powództwa cywilnego lub skargi do sądu administracyjnego - wymienione w art. 210 § 2 Ordynacji podatkowej.

Tylko więc te i tylko te elementy decyzji mogą być przedmiotem uzupełnienia, a więc nie może ono dotyczyć innych jej elementów wymienionych w art. 210 Ordynacji podatkowej, w tym uzasadnienia faktycznego i prawnego, odrębnie opisanego w punkcie 6 wskazanego artykułu.

Uwzględniając powyższe uwagi należy podkreślić, że sentencja decyzji z dnia z dnia 8 września 2020 r., o której uzupełnienie wnosiła Spółka w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. zawiera całościowe rozstrzygnięcie tej kwestii. W sentencji decyzji wskazano dokładnie kwotę określonego podatku oraz tytuł podatkowy, z którego wynikała, a także okres, którego dotyczy rozstrzygnięcie. Przedmiotowa decyzja jest zatem rozstrzygnięciem pełnym i nie ma potrzeby jej uzupełnienia w trybie art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, że podnoszona we wniosku z dnia 9 października 2020 r. okoliczność w postaci "doprecyzowania, kto ponosi koszty dotychczasowego postępowania w sprawie", nie stanowi przesłanki uzupełnienia decyzji określonej w art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej i nie może stanowić podstawy wniosku o uzupełnienie decyzji z dnia 8 września 2020 r.

Jeśli chodzi o treść zażalenia na postanowienie organu I instancji wydane w przedmiocie uzupełnienia ww. decyzji, zważyć trzeba, że wnosząc o jego uchylenie, Spółka wprost wskazała, że "przedmiotowe postanowienie zaskarża w całości i wnosi o jego zmianę poprzez uzupełnienie decyzji z 8 września 2020r. w ten sposób, że zostanie dookreślone, kto ponosi w nim koszty dotychczasowego postępowania".

Wbrew stanowisku Spółki zakres jej żądania pod adresem organu podatkowego został wyrażony w sposób jasny. Domagała się bowiem zmiany rozstrzygnięcia organu I instancji poprzez "dookreślenie, kto ponosi koszty dotychczasowego postępowania". Innymi słowy, wnosiła, aby organ odwoławczy orzekł co do istoty sprawy. W konsekwencji, nie było podstaw do uznania, że zażalenie Spółki obarczone było brakiem formalnym, który uniemożliwiał merytoryczne rozpoznanie sprawy.

Końcowo Sąd zauważa, że organy obu instancji prawidłowo przytoczyły treść przepisu art. 264 Ordynacji podatkowej, z którego wynika, że jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, koszty postępowania przed organami podatkowymi ponosi Skarb Państwa, województwo, powiat lub gmina. Z treści tego przepisu wynika, że kosztami postępowania podatkowego obciążony jest podmiot prowadzący postępowanie. Obciążanie kosztami postępowania strony jest zaś ustawowo uregulowanym odstępstwem od tej zasady. Zgodnie z tym wyjątkiem strona może ponosić tylko takie koszty postępowania podatkowego, które wyraźnie przewiduje przepis prawa. Postanowienie w sprawie kosztów postępowania jest odrębnym aktem administracyjnym, niezwiązanym z istotą sprawy lecz z czynnościami postępowania. Powyższa, względna samoistność postanowienia, powoduje, że nie ma ono wpływu na wykonalność decyzji administracyjnej.

Ze względów wyżej przytoczonych, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.