Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 748/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 129 par. 2 i 3, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Dudek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia NSA Krystyna Sidor, sędzia SO del. Iwona Tchórzewska, Protokolant sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M.B. kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści) złotych kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. Prezydent Miasta L. odmówił M. B. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr [...] położonej przy ul. S. G. [...] w L.

Powyższa decyzja została doręczona M. B. w dniu [...] maja 2012 r. (k. 26 akt administracyjnych).

W dniu [...] maja 2012 r. M. B. złożył odwołanie od tej decyzji (k. 27 akt administracyjnych), a w dniu [...] maja 2012 r. organ pierwszej instancji przekazał odwołanie wraz z aktami sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w L., uznając, że zostało ono wniesione w terminie i nie znajdując podstaw do zastosowania art. 132 k.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Skargę na powyższą decyzję wniósł M. B., zaskarżając ją w całości i zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, mianowicie:

a/ naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., dalej u.p.z.p.) w związku z § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że z uwagi na stan zagospodarowania terenu, na którym położone są działki objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie można wyznaczyć obowiązującej nowej linii zabudowy w sytuacji, gdy na mapie istnieje wydzielony pas gruntu o szerokości 5 m, mogący stanowić potencjalną drogę wewnętrzną;

b/ art. 61 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie i wadliwe uznanie, że zamierzenia inwestycyjne skarżącego doprowadzą do stworzenia nowego ładu przestrzennego, naruszającego aktualnie istniejący;

c/ art. 6 ust. 2 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i odmowę ustalenia warunków zabudowy, mimo że ustalenie warunków zabudowy nie narusza prawem chronionego interesu publicznego ani interesu osób trzecich;

d/ art. 4 ust. 2 u.p.z.p. poprzez przyjęcie jako przesłanki decyzji odmownej ustaleń nieobowiązującego planu miejscowego;

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że sporządzona z naruszeniem przepisów analiza urbanistyczna może stanowić podstawę dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych.

W związku z powyższym, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w jej treści.

Rozpoznając odwołanie wniesione przez M. B., organ odwoławczy dopuścił się rażącego naruszenia prawa.

W myśl art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie, przy czym, stosownie do treści § 3 wyżej powołanej normy, przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy do wniesienia odwołania.

Wobec braku przepisów szczególnych określających inny niż kodeksowy termin do wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, w okolicznościach niniejszej sprawy zastosowanie ma art. 129 § 2 k.p.a.

Z analizy akt administracyjnych wynika, że odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] kwietnia 2012 r. M. B. złożył w dniu [...] maja 2012 r., a zatem przed rozpoczęciem biegu terminu do jego wniesienia.

Termin do wniesienia odwołania liczy się bowiem od dnia doręczenia skarżącemu decyzji, które miało miejsce dopiero w dniu [...] maja 2012 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 26 akt administracyjnych).

Wniesienie odwołania przed rozpoczęciem biegu terminu do dokonania tej czynności jest przedwczesne i nie może wywołać skutków prawnych. Wydanie decyzji przez organ drugiej instancji wskutek rozpatrzenia przedwczesnego środka zaskarżenia jest w istocie wydaniem decyzji z urzędu, bez wniosku strony (tak m.in. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2008 r., I OSK 831/07, Lex nr 523914). Innymi słowy, organ odwoławczy ma kompetencje do merytorycznego rozpoznania sprawy tylko wówczas, gdy odwołanie zostanie skutecznie wniesione.

Uchybienie organu drugiej instancji polegające na rozpoznaniu przedwcześnie wniesionego odwołania stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i, stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego bezprzedmiotowym było odniesienie się przez sąd do zarzutów podniesionych w skardze.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania sąd wydał na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Stwierdzenie nieważności decyzji organu odwoławczego oznacza, że organ ten ponownie rozpatrzy sprawę. Uwzględni przy tym okoliczność, że odwołanie zostało wniesione przedwcześnie, co oznacza konieczność rozważenia zastosowania art. 134 k.p.a.

Z tych powodów orzeczono jak w sentencji wyroku.