Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 240/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 111 par. 1, art. 104 par. 1i2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Sławomir Antoniuk (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], 2. uchyla decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], 3. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości, 4. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącego T. M. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił w całości decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Sprawiedliwości podniósł, iż wnioskiem z dnia [...] maja 2012 r., skierowanym do Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury (dalej jako Dyrektor KSSiP), T. M. wezwał do zamieszczenia na stronie internetowej KSSiP listy klasyfikacyjnej aplikantów I rocznika aplikantów aplikacji ogólnej, sporządzonej z uwzględnieniem prawidłowej wykładni art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Zwrócił się również o przesłanie ww. listy klasyfikacyjnej na adres jego poczty elektronicznej. Wnioskodawca ponowił żądanie w dniu [...] maja 2012 r.

W dniu [...] maja 2012 r. Dyrektor KSSiP, na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wydał decyzję o odmowie udostępnienia T. M. symulacji listy klasyfikacyjnej pierwszego rocznika aplikantów aplikacji ogólnej. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że lista klasyfikacyjna aplikantów pierwszego rocznika aplikacji ogólnej została ogłoszona w Biuletynie Informacji Publicznej KSSiP (dalej – jako BIP) w dniu [...] grudnia 2010 r. Tym samym, organ zrealizował już obowiązek określony w art. 26 ust. 2 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury i lista ta wywołała skutki prawne przewidziane w ustawie. Natomiast lista, której domaga się wnioskodawca jest w istocie tylko symulacją ww. listy klasyfikacyjnej i nie ma podstaw prawnych do jej publikacji.

W odwołaniu z dnia [...] czerwca 2012 r. T. M. wniósł o uchylenie powyższej decyzji i przekazanie sprawy Dyrektorowi KSSiP do ponownego rozpatrzenia.

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. uchylił w całości decyzję Dyrektora KSSiP z dnia [...] maja 2012 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotem wniosku strony o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] maja 2012 r. jest lista klasyfikacyjna aplikantów pierwszego rocznika aplikacji ogólnej prowadzonej przez KSSiP. Listę klasyfikacyjną, o której mowa we wniosku, na zasadzie art. 26 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. nr 26, poz. 157 ze zm.), sporządza i ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej Dyrektor KSSiP.

Kwerenda BIP KSSiP pozwoliła organowi ustalić, że tak jak wskazał to organ pierwszej instancji, w dniu [...] grudnia 2010 r. lista klasyfikacyjna aplikantów pierwszego rocznika aplikacji ogólnej została opublikowana w BlP (zarządzenie Dyrektora KSSiP z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...]). Zarządzenie w sprawie ogłoszenia listy klasyfikacyjnej zostało zmienione jednokrotnie, zarządzeniem z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], opublikowanym w BIP w dniu [...] grudnia 2010 r. Na dzień rozpoznania niniejszej sprawy, pełna treść ww. zarządzeń, w tym listy klasyfikacyjnej aplikantów, którzy ukończyli aplikację ogólną 2009/2010 pozostaje dostępna dla opinii publicznej.

Odnosząc powyższe ustalenia do regulacji ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej organ II instancji stwierdził, że na gruncie tej ustawy udostępnieniu na wniosek podlega wyłącznie ta informacja publiczna, która nie została zamieszczona w BIP. Jeśli zatem wnioskodawca zwraca się o przekazanie informacji dostępnych w BlP, wyłącznym obowiązkiem organu jest wskazanie wnioskodawcy na piśmie miejsca ich publikacji. Nie ma natomiast obowiązku "ponownego" ich przekazywania na wniosek. Okoliczności niniejszej sprawy wskazują, że tak właśnie powinien był postąpić organ pierwszej instancji.

Minister Sprawiedliwości zgodził się ze skarżącym, że nie wnosił on o udostępnienie symulacji listy klasyfikacyjnej, lecz o listę klasyfikacyjną sporządzoną zgodnie z art. 26 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, a ta funkcjonowała już w domenie publicznej, jaką jest BIP. Tymczasem organ pierwszej instancji dopuścił się nadinterpretacji otrzymanego wniosku, przyjmując, że dotyczył on informacji, które nie wynikają z literalnego brzmienia wniosku.

Ponadto żądanie strony, wynikające z jego dalszej korespondencji z Dyrektorem KSSiP, sprostowania opublikowanej listy klasyfikacyjnej, w ocenie organu II instancji wykracza poza zakres przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prawo dostępu do informacji publicznej nie może być wykorzystywane do przymuszania podmiotów realizujących obowiązek informacyjny do podejmowania rozstrzygnięć zgodnych z oczekiwaniami wnioskodawcy, czy innych czynności przewidzianych odrębnymi aktami normatywnymi. Wnioskodawca nie przywołał żadnych argumentów przemawiających za istnieniem podstawy prawnej do realizacji takiego żądania. W konsekwencji, organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję wydał ją bez podstawy prawnej, a także w oderwaniu od okoliczności faktycznych sprawy.

W sytuacji, gdy decyzja została wydana bez podstawy prawnej zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości postępowania przed I instancją. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Jeśli zatem w niniejszej sprawie, brak było podstaw do rozstrzygania sprawy w drodze decyzji administracyjnej, a mimo to, taka decyzja została w sprawie wydana, należało, z mocy art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., wadliwą decyzję uchylić i umorzyć postępowanie toczące się przed organem pierwszej instancji.

Organ II instancji podniósł także, iż nie znalazł podstaw prawnych do odniesienia się do argumentacji zawartej w "drugim" uzasadnieniu odwołania strony, nadesłanym w dniu [...] listopada 2012 r., ponieważ zupełnie nie koresponduje ono z okolicznościami niniejszej sprawy. Z niezrozumiałych względów, strona polemizuje w nim ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, które nie wynika (nawet w przybliżeniu) z treści zaskarżonej decyzji. Odwołujący się przedstawił również korespondencję prowadzoną z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, której przedmiotem była kwestia podlegania skarżącego ubezpieczeniu społecznemu. Kwestie te pozostają poza zakresem niniejszej sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2012 r. T. M. wniósł o uzupełnienie decyzji w zakresie jej uzasadnienia.

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie z wniosku T. M. o uzupełnienie decyzji z dnia [...] listopada 2012 r.

Decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2012 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez T. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora KSSiP z dnia [...] maja 2012 r. strona podniosła, iż organ I instancji błędnie ustalił stan faktyczny sprawy przyjmując, iż skarżący nie jest aplikantem KSSiP. Natomiast decyzji Ministra Sprawiedliwości zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, iż skarżący wnosił o udostępnienie "starej" listy kwalifikacyjnej, podczas gdy skarżący wystąpił o udostępnienie "nowej" listy, w oparciu o którą rozstrzygane są sprawy aplikantów po wyrokach NSA.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, iż wnioskiem z dnia [...] maja 2012 r. skarżący zwrócił się do Dyrektora KSSiP o udostępnienie "listy klasyfikacyjnej aplikantów I rocznika aplikantów ogólnych sporządzonej z uwzględnieniem prawidłowej wykładni treści art. 26 ust. 3 ustawy o kssip". Wnioskodawca podkreślił przy tym, iż żądana przez niego lista stanowi informację publiczną. Zatem przedmiotem żądania skarżącego nie była, wbrew twierdzeniom Ministra Sprawiedliwości, lista kwalifikacyjna opublikowana w dniu [...] grudnia 2010 r. w BIP, lecz tzw. symulacyjna lista kwalifikacyjna, którą sporządził Dyrektor KSSiP i uwzględnił w postępowaniach administracyjnych prowadzonych po wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylających decyzje w przedmiocie przyjęcia na aplikację specjalistyczną. Z urzędu jest Sądowi wiadome, iż po wyroku NSA z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 470/12 i Dyrektor KSSiP wydał w dniu [...] października 2012 r. decyzję nr [...], w której dokonał wykładni przepisu art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury zgodnej z oceną prawną zawartą w powyższym wyroku. Organ, w celu ustalenia na którą z dwóch aplikacji specjalistycznych należy przyjąć aplikanta aplikacji ogólnej posłużył się symulacyjną listą kwalifikacyjną sporządzoną w dniu [...] kwietnia 2012 r. Zatem będąca w sferze zainteresowanego symulacyjna lista kwalifikacyjna, jako materiał dowodowy w sprawie, stanowi integralną część postępowania administracyjnego.

Ponadto skarżący w wniosku z dnia [...] maja 2012 r. wskazał dwie formy udostępnienia żądanej informacji poprzez publikację na stronie internetowej KSSiP i doręczenie na adres meilowy wnioskodawcy. Skoro żądana przez stronę informacja nie została udostępniona w BIP, lub innej stronie internetowej KSSiP (którą należałoby podać zainteresowanemu jako źródło interesującej go informacji), to wówczas nie może być wątpliwości, iż organ powinien mieć na względzie, iż zainteresowany żąda informacji, która powinna być udzielona na wniosek (art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.). Gdyby natomiast organ powziął wątpliwość, co do faktycznego przedmiotu żądania strony, choć w ocenie Sądu intencja skarżącego jest czytelna (potwierdził to wnioskodawca także w skardze), to wówczas art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej daje organowi narzędzie procesowe do usunięcia nieprecyzyjności wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Na gruncie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, wniosek o udostępnienie informacji publicznej (art. 13 i 14) inicjuje postępowanie w sprawie jej udostępnienia. Nie budzi też wątpliwości, iż Dyrektor KSSiP jest, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, organem władzy publicznej obowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Oceniając charakter żądanej przez skarżącego w niniejszej sprawie informacji, należy wyjść od konstytucyjnej gwarancji prawa dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.), obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów ... (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 powołanej ustawy. Z treści tych przepisów wynika, iż informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje jednoznacznie, iż informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także te dokumenty, których organ używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań, np. kontrolnych lub nadzorczych – przykładowo wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 281/11 publik. LEX nr 990241).

W ocenie Sądu żądanie skarżącego (udostępnienia tzw. symulacyjnej listy kwalifikacyjnej) dotyczyło udzielenia informacji publicznej. Takie żądanie dotyczy faktu wynikającego z działalności organu administracyjnego. Akta administracyjne, jako zbiór dokumentów zgromadzonych i wytworzonych przez organy administracyjne, stanowią informację publiczną i taki pogląd jest reprezentowany w orzecznictwie sądowych (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 812/05, opub. w LEX nr 236465 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 maja 2004 r., sygn. akt II SA/Wa 221/04, opub. w LEX nr 146742). Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a) tiret 1 udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o treści dokumentów i postaci dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż Minister Sprawiedliwości wydając zaskarżoną decyzję naruszył w sposób istotny przepis art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 138 § 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., albowiem błędnie przyjął, iż skarżący żąda udostępnienia informacji publicznej dostępniej już w BIP i przez to postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

Dokonując zaś oceny decyzji pierwszoinstancyjnej wskazać należy, iż Dyrektor KSSiP m.in. odmówiły skarżącemu dostępu do symulacyjnej listy kwalifikacyjnej powołując się na przepis art. 26 ust. 2 ustawy o Krajowej Szkole Sadownictwa i Prokuratury, który pozwala na ujawnienie danych osobowych aplikantów wyłącznie w odniesieniu do urzędowej listy klasyfikacyjnej, a nie jej symulacji. Zatem ograniczenie dostępu do informacji publicznej jest podyktowane ochroną prywatności, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych.

Niewątpliwie zgodnie z art. 5 ust. 2 zdanie 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W sytuacji zatem, gdy w treści informacji publicznej zawarte są dane osobowe, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu. Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r., nr 101, poz. 926 ze zm.) stanowi lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej, przesądzając, że imię i nazwisko osoby fizycznej (jako sfera prywatności człowieka) podlega ochronie danych osobowych. W ocenie Sądu, konieczność ochrony danych osobowych nie zwalniała jednakże organu z udostępniania wnioskowanej informacji publicznej. Organ winien był bowiem wyłącznie ograniczyć dostęp do informacji umożliwiających identyfikację osób fizycznych, co w praktyce oznaczało udostępnienie dokumentów odpowiednio zanonimizowanych (po zanonimizowaniu danych dotyczących i odnoszących się do osób prywatnych). Konieczność dokonania anonimizacji nie może być utożsamiana z odmową udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Przewidziana w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej ograniczenie prawa do informacji publiczniej nie oznacza jednakże bezwzględnego zakazu udostępnienia informacji. W analizowanej sprawie, symulacyjna lista kwalifikacyjna (zestawienie) zawiera oprócz danych osobowych aplikantów, pozycję na liście zależną od sumy punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich egzaminów i wszystkich praktyk. Organ nie może wykluczyć zatem, że przedmiotem zainteresowania wnioskodawcy są nie tyle personalia osób zakwalifikowanych i tych który nie zakwalifikowali się na aplikację specjalistyczną, lecz uzyskanie wiedzy, jakie pułapy punktowe pozwalały na zakwalifikowanie do poszczególnych grup aplikacji i w którym miejscu przedmiotowej listy znajduje się skarżący. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że nawet w sytuacji, gdy dokumenty urzędowe zawierają dane osobowe, mogą zostać udostępnione w kserokopii, z której usuwa się elementy podlegające ochronie. Wyłączenie pewnych danych ze względu na ochronę informacji niejawnych, ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych, prywatność osoby fizycznej czy też tajemnicę przedsiębiorcy z treści udostępnianej informacji publicznej nie powoduje przy tym nadania tej informacji charakteru informacji przetworzonej (przykładowo wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 marca 2011 r. sygn. akt II SAB/Kr 13/11, publik. LEX 994243). Zatem organ I instancji błędnie uznał, że niemożliwe jest udostępnienie wnioskowej informacji publicznej w całości, z uwagi na konieczność ochrony danych osobowych. Tym samym naruszył stanowiący postawę rozstrzygnięcia art. 16 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych.

Odnosząc się natomiast do decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2012 r. o umorzeniu postępowania z wniosku skarżącego o uzupełnienie decyzji tego organu z dnia [...] listopada 2012 r. należy wskazać, iż zgodnie z art. 111 § 1 k.p.a., strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Ponadto, z brzmienia § 1b ww. przepisu wynika, iż uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. Taka konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji powoduje, iż orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. W szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (odpowiednio skargowym) (patrz: postanowienie NSA z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1486/10, publik. LEX nr 74155; postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 875/07, publik. LEX nr 505244). Oznacza to, że postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie jest postanowieniem zaskarżalnym, kończącym postępowanie. Postanowienie to nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzyga bowiem odrębnej sprawy.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2012 r. umarzająca postępowania wpadkowe, została wydana z naruszeniem art. 104 ust. 1 i 2 k.p.a., albowiem nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, lecz kończy postępowanie incydentalne, dla którego zarezerwowana jest forma postanowienia.

W tym stanie rzeczy ww. orzeczenia nie mogły ostać się w obrocie prawnym.

Organ I instancji będzie zatem obowiązany ponownie rozpatrzyć wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2012 r., a rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższe rozważania Sądu.

Z tych powodów Sąd - z mocy przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji. W przedmiocie kosztów Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 w zw. z art. 209 powołanej ustawy procesowej.