Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 3600/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 44 § 4; art. 129; art. 134
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Protokolant - ref. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2016 r. sprawy ze skargi W. O. P. R. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi, wniesionej przez W. O. P. R. z siedzibą w [...] (dalej jako Skarżący) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jest postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] kwietnia 2015 r. Minister Spraw Wewnętrznych decyzją nr [...] zobowiązał W. O. P. R. do zwrotu wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem części dotacji celowej przyznanej na realizację zadania publicznego. Decyzja powyższa przesłana została do Strony skarżącej za pomocą poczty w dniu 4 maja 2015 r. Po dwukrotnym awizowaniu w dniach 7 i 15 maja 2015 r. przesyłka z przedmiotową decyzją została zwrócona do organu w dniu 22 maja 2015 r. z adnotacją "ZWROT - nie podjęto w terminie".

Konsekwencją niepodjęcia przez Skarżącego kierowanej przesyłki było przyjęcie przez organ domniemania doręczenia decyzji zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego, a zatem za dzień doręczenia przesyłki uznano 22 maja 2015 r., a tym samym w myśl art. 129 § 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., w dniu 5 czerwca 2015 r. upłynął ustawowy termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Ministra.

Minister zaskarżonym postanowieniem stwierdził zatem uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., albowiem WOPR złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dopiero w dniu 17 czerwca 2015 r., a więc z uchybieniem przewidzianego prawem czternastodniowego terminu.

W. O. P. R. z siedzibą w [...] skierowało na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.:

art. 44 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. przez bezzasadne uznanie, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2015 r. została skutecznie doręczona Skarżącemu,

art. 129 § 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. i w zw. z art. 8 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie, tj. błędne oznaczenie momentu doręczenia Skarżącemu decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2015 r.,

art. 134 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie, tj. zaniechanie analizy materiału dowodowego w zakresie koniecznym do ustalenia, czy termin ustawowy z art. 129 § 2 k.p.a. został przez stronę zachowany.

W związku z powyższymi zarzutami Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych do przyjęcia i merytorycznego rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. , jak również o przyznanie Skarżącemu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący ponadto wniósł o dopuszczenie dowodu ze:

o skargi na nieprawidłowości w działaniu Poczty Polskiej S.A.,

o pisma do MSW z dnia [...] maja 2015 r. z informacją o nieprawidłowościach w działaniu Poczty Polskiej S.A.,

o listy obecności pracowników WOPR uprawnionych do odbioru korespondencji za maj 2015 r.,

• - na okoliczność nieodręczenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. w terminie ustalonym przez Organ w zaskarżonym postanowieniu,

o korespondencji mailowej między Stronami z dnia 3 czerwca 2015 r. - na okoliczność rzeczywistego terminu doręczenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r.,

o zdjęć skrzynek pocztowych w budynku siedziby Skarżącego - na okoliczność istnienia podmiotów o podobnej nazwie co Skarżący,

o decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r., doręczonej dnia 3 czerwca 2015 r. (wraz z kopertą) - na okoliczność nieprawidłowego zaadresowania pisma,

• oświadczeń pracowników Skarżącego: A. S. oraz K. K. - na okoliczność niedoręczenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. w terminie ustalonym przez organ w zaskarżonym postanowieniu oraz na okoliczność nieawizowania przedmiotowej przesyłki.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podnosząc argumenty wyrażane wcześniej w swojej decyzji.

Również organ wniósł o przeprowadzenie dowodów, a mianowicie o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z:

a) zeznań świadka K. K., na okoliczność treści rozmowy telefonicznej z A. S. z dnia 27 maja 2015 r.,

b) koperty znajdującej się w aktach sprawy, w której przesłana została do Skarżącego decyzja, na okoliczność dokonania zastępczego doręczenia przesyłki do Skarżącego, po podwójnym awizowaniu,

c) potwierdzeń odbioru przesyłek znajdujących się w aktach sprawy na okoliczność skutecznego każdorazowego doręczania Skarżącemu pism na adres "W. O. P. R. w [...]",

d) wydruku rekordów połączeń przychodzących na numer (22) 601 50 46 i wychodzących z niego, na okoliczność przeprowadzonych rozmów przez pracowników Departamentu Budżetu z pracownikiem Skarżącego,

e) wydruku informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru stowarzyszeń, Innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej dla podmiotu W. O. P. R. w [...] (KRS nr [...]), na okoliczność posiadania przez powyższy podmiot siedziby pod innym adresem niż Skarżący co najmniej od lutego 2015 r.,

f) wydruku informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej dla podmiotów [...] W. O. P. R. (KRS nr [...]) oraz W. O. P. R. Województwa [...] (KRS nr 0[...]), na okoliczność danych osób wchodzących w skład Zarządów tych podmiotów,

g) odpowiedzi Poczty Polskiej S.A. na Skargę WOPR na nieprawidłowości w sprawie doręczenia przesyłki rejestrowanej z dnia 29 maja 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 z p. zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, które miało wpływ na wynik sprawy, nie naruszyły również przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.

Za podstawę wyroku Sąd przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Ministra Spraw Wewnętrznych w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2015 r. oraz w odpowiedzi na skargę (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak to wynika z akt sprawy, decyzja z dnia [...] kwietnia 2015 r. została przesłana do Skarżącego na adres wskazany przez WOPR, pod tym adresem Skarżący odbierał wszystkie kierowane pisma w toczącym się postępowaniu.

Decyzja była dwukrotnie awizowana: w dniu 7 i 15 maja 2015 r., Poczta Polska S.A. doręczyła ją do organu z adnotacją: "ZWROT - nie podjęto w terminie".

W myśl przepisu art. 44 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego doręczenie zostało zatem uznane za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, co w rozpoznawanej sprawie oznaczało dzień 22 maja 2015 r. , a tym samym dzień 5 czerwca 2015 r. stał się dniem, w którym upływał Skarżącemu termin do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

Skarżący wniosek ten złożył w dniu 17 czerwca 2015 r., zatem postanowienie organu o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania (tu: wniosku o ponowne rozpatrzenie), wydane na mocy art. 134 k.p.a. zostało wydane w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego.

Sąd - rozpoznając niniejszą sprawę - miał też na względzie fakt, że w aktach sprawy znajduje się korespondencja mailowa (karta 273 akt adm.), jak też i pisma Skarżącego (karta 274 akt adm.), z których niezbicie wynika, że Strona skarżąca była informowana o tym, że decyzja z dnia 30 kwietnia 2015 r. została doręczona w sposób zastępczy i organ przyjął, iż doręczenie to nastąpiło w dniu 22 maja 2015 r. Z akt tych wynika również, że Skarżący miał świadomość, że decyzja została wydana i organ przyjął, iż została mu doręczona w dniu 22 maja 2015 r.

Ponowne przesłanie do Skarżącego egzemplarza decyzji, które nastąpiło w dniu 3 czerwca 2015 r. nie może skutkować przyjęcia - w świetle obowiązujących przepisów prawa, jak i bogatej literatury i orzecznictwa - że decyzja została doręczona w terminie późniejszym, gdyż skutek doręczenia wynikał z treści cyt. art. 44 § 4 k.p.a.

Sąd nie może zatem przyjąć - jak tego chce Skarżący - iż decyzja została mu doręczona w terminie późniejszym, a co za tym idzie, że wniosek o ponowne rozpoznanie został złożony w terminie, gdyż takie przyjęcie byłoby sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa, a w szczególności z art. 44 , art. 129 oraz art. 134 k.p.a.

Sąd stwierdza, że organy uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, a to, że wyprowadziły z nich wnioski odmienne, aniżeli domagał się Skarżący, nie świadczy o pominięciu i wybiórczej ich ocenie, a zatem nie stanowi naruszenia zasady prawdy obiektywnej, ani zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów.

Z powyższych powodów Sąd nie uznał za celowe - w myśl art. 106 § p.p.s.a. - przeprowadzić dowodów uzupełniających wnioskowanych zarówno przez Skarżącego, jak i organ. Należy też podkreślić, że zgodnie z przepisami procedury sądowoadministracyjnej nie jest możliwe przeprowadzenie przez sąd administracyjny dowodu z przesłuchania świadków.

Bezzasadne we wskazanym powyżej kontekście są tym samym zarzuty naruszenia przepisów procesowych. Organy nie negowały wskazanych dokumentów, lecz je oceniły. Ocena zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia znalazło wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia zawierającym wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę oraz przyczyny, dla których innych dowodów nie uznał jako znaczących przy rozstrzyganiu sprawy, a także podstawę prawną z przytoczeniem przepisów prawa.

Jak już wyżej wskazano, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że został on wydany z naruszeniem przepisu prawa materialnego wpływającym na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 litera a-c p.p.s.a.).

Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa materialnego czy procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc ukształtowanych w niej stosunków administracyjnoprawnych materialnych lub procesowych. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję (postanowienie), musi zatem wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (patrz: wyrok NSA z 19 października 2011r., sygn. akt I OSK 915/11, dostępne tamże).

Dlatego też zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i uchylenie aktu administracyjnego może nastąpić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w takim wypadku rzeczą Sądu jest wykazanie, że uchybienie przepisom prawa przez organ orzekający było tak istotne, że przy poprawnym ich zastosowaniu brzmienie osnowy decyzji (postanowienia) byłoby lub mogłoby być inne.

Sąd nie stwierdził również innych, wskazywanych w treści skargi, naruszeń przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.