Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 889/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 16 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant pomocnik sekretarza Ewa Cieślik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2017 roku sprawy ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej w sprawie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za kwiecień 2012 r. i odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym za kwiecień 2012 r oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 201), art. 1 i art. 208 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr[...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr[...].

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny:

Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzją z dnia [...] nr [...] określił B. S., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą A z siedzibą w P., zobowiązanie w podatku akcyzowym za kwiecień 2012 r. w kwocie 322.701 zł. i odmówił stwierdzenia oraz zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym za ten miesiąc w kwocie 106.386 zł.

Pismem z dnia 12 listopada 2012 r. B. S. złożył odwołanie od ww. decyzji. Po jego rozpatrzeniu Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...].

Pismem z dnia 28 maja 2015 r. B. S. wniósł, na podstawie art. 241 § 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za kwiecień 2012 r. oraz uchylenie ww. decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...], jak również o umorzenie postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu wniosku podniósł, że organy celne oparły swoje rozstrzygnięcie na przekonaniu, że podatnik dokonał błędnej klasyfikacji produkowanego przez siebie wyrobu do kodu Nomenklatury Scalonej, z czym wiąże się obowiązek zastosowania wyższej stawki podatku akcyzowego. Produkowany przez stronę wyrób jest natomiast piwem, klasyfikowanym do kodu CN 2203 00, gdyż jednym ze składników wykorzystywanym do jego produkcji jest słód. Organy uznały jednak, że wytwarzany wyrób jest napojem fermentowanym z pozycji CN 2206, o którym mowa w art. 96 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym z uwagi na to, że udział procentowy ekstraktu słodu w gotowym wyrobie był mniejszej niż 50%.

Zdaniem wnioskodawcy, okolicznością faktyczną w odniesieniu do postępowania prowadzonego w przedmiotowej sprawie jest fakt zaaprobowania przez brytyjskie i francuskie organy celne zastosowanej przez podatnika klasyfikacji wyrobu, poprzez wydanie decyzji stanowiących wiążącą informację taryfową (dalej jako: "WIT"), które to dokumenty stanowią nowy dowód w sprawie, jak również potwierdzają istnienie nowej okoliczności istniejącej w dniu wydawania decyzji, a która nie była znana organowi. Wskazał, że jest w posiadaniu czterech dokumentów WIT wydanych przez władze brytyjskie na wniosek A, w których wskazany był udział procentowy (tj. 7%) ekstraktu słodu w gotowym wyrobie. Brytyjski organ celny dokonał klasyfikacji tego wyrobu do kodu CN 2203. Ponadto, na wniosek z dnia 21 kwietnia 2015 r. złożony przez A, władze francuskie wydały WIT dla towaru produkowanego przez podatnika do kodu CN 2203, którego treść potwierdza rozstrzygnięcia zawarte w WIT wydanych uprzednio przez brytyjską administrację celną, dla towarów o analogicznym składzie. Towar opisany w załączonych dokumentach WIT zawiera mniej niż 50% słodu w całym ekstrakcie, a mimo to został przez brytyjskie i francuskie organy administracji zaklasyfikowany do kodu CN 2203.

Zatem, w ocenie wnioskodawcy, podtrzymanie decyzji zakazującej klasyfikacji do kodu CN 2203 towaru produkowanego przez podatnika jest nie do pogodzenia z zasadą jednolitości stosowania wspólnotowego prawa celnego oraz zasadą działania organów podatkowych w celu budowania zaufania u podatników. Na potwierdzenie argumentacji załączono do wniosku dokumenty WIT o nr: FR-RTC-2015-000929 z dnia 21.04.2015 r., GB123475385 z dnia 18.12.2013 r., GB 502130812 z dnia 12.11.2014 r., GB 502121421 z dnia 12.11.2014 r., GB502216503 z dnia 14.11.2014 r. oraz GB124136212 z dnia 26.11.2014 r. wraz z tłumaczeniami.

Dyrektor Izby Celnej w Ł. postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...], a w dniu [...] po zakończonym postępowaniu, wydał decyzję w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...].

Pełnomocnik strony odwołał się od ww. decyzji. Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...] uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie pierwszej instancji oraz postanowienie z dnia [...] o wznowieniu postępowania i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na naruszenie art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej.

Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. po raz kolejny wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...], a w dniu [...] wydał decyzję w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...]

Pełnomocnik Strony pismem z dnia 14 października 2016 r. złożył odwołanie od ww. decyzji, zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ ma wynik sprawy tj. art. 240 § pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez błędne jego niezastosowanie polegające na uznaniu, iż przedstawione przez skarżącego nowe okoliczności i dowody nie dotyczą stanu faktycznego sprawy, ale stanowią interpretacje przepisów prawa,

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu, iż przedstawione przez skarżącego dowody w postaci wiążących informacji taryfowych nie istniały w dacie wydania przez organ decyzji ostatecznej z dnia 15 kwietnia 2015 r., a zatem nie mogą stanowić podstawy wznowienia i uchylenia rzeczonej decyzji, podczas gdy wiążąca informacja taryfowa nr GB 123475385 została wydana wcześniej niż decyzja ostateczna w sprawie, tj. w dniu 18 grudnia 2013 r.,

3. art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez odmienne stosowanie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej do analogicznych stanów faktycznych i tym samym różne traktowanie przez Dyrektora Izby Celnej podmiotów prawa w podobnym stanie faktycznym.

Pełnomocnik strony wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie co do istoty sprawy, względnie uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr[...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że w dniu 1 marca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1947 ze zm.). Zgodnie z art. 159 pkt 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej traci moc ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1799). W art. 160 ust. 1 pkt 4 ustawy z 16 listopada 2016 r. wskazano, iż znosi się dyrektorów izb celnych, zaś w art. 160 ust. 4 tej ustawy, iż izbę administracji skarbowej łączy się z mającymi siedzibę w tym samym województwie izbą celną i urzędem kontroli skarbowej. Ponadto, zgodnie z 208 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, postępowania podatkowe wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzone przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej - jako organ odwoławczy od decyzji wydanej przez ten organ w pierwszej instancji - prowadzi dyrektor izby administracji skarbowej na podstawie dotychczasowych przepisów.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podniósł, iż istota sprawy sprowadza się do oceny prawidłowości zastosowania przepisów regulujących instytucję wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za kwiecień 2012 r.

Zdaniem organu, przepisy Ordynacji podatkowej w drodze wyjątku od zasady trwałości decyzji administracyjnej, dopuszczają możliwość weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez nie decyzji. Wskazał, że aby można było mówić o zaistnieniu przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, muszą łącznie wystąpić następujące, okoliczności: 1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; 2) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części; 3) nie były znane organowi, który wydał decyzję; istniały w dniu wydania decyzji.

Organ podniósł, że istotą sporu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] było ustalenie czy przedsiębiorstwo A produkowało napoje na bazie piwa i napoju bezalkoholowego klasyfikowanego do kodu CN 2206 w rozumieniu art. 94 ust. 1 ww. ustawy, czy wyroby będące mieszaniną pozostałego napoju fermentowanego z napojem bezalkoholowym, objętym pozycją CN 2206 00 w rozumieniu art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym. W podstawie prawnej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z [...] przywołano m.in. art. 96 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, według którego napojami fermentowanymi są niemusujące napoje fermentowane - niebędące musującymi napojami fermentowanymi określonymi w pkt 1 - wszelkie wyroby objęte pozycjami CN 2204 i 2205, z wyjątkiem wyrobów określonych wart. 95 ust. 1, oraz wyroby objęte pozycją CN 2206 00, z wyjątkiem wszelkich wyrobów określonych wart. 94 ust. 1: a) o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej 1,2 % objętości, lecz nieprzekraczającej 10% objętości, albo b) o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej 10 % objętości, lecz nieprzekraczającej 15% objętości - pod warunkiem że cały alkohol etylowy zawarty w gotowym wyrobie pochodzi wyłącznie z procesu fermentacji. Podstawą opodatkowania napojów fermentowanych jest, zgodnie art. 96 ust. 3, liczba hektolitrów gotowego wyrobu. Stawka akcyzy na napoje fermentowane wynosi 158,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu (art. 96 ust. 4 ww. ustawy). W myśl art. 94 ust. 1 ww. ustawy, piwem w rozumieniu ustawy są wszelkie wyroby objęte pozycją CN 2203 00 oraz wszelkie wyroby zawierające mieszaninę piwa z napojami bezalkoholowymi, objęte pozycją CN 2206 00, jeżeli rzeczywista objętościowa moc alkoholu w tych wyrobach przekracza 0,5% objętości. Z kolei, zgodnie z brzmieniem pozycja CN 2203 obejmuje piwo otrzymane ze słodu. W nocie do pozycji 2203 wskazano, iż piwo jest napojem otrzymywanym w wyniku fermentacji roztworu (brzeczki) przygotowanego ze słodowanego jęczmienia lub pszenicy, wody i (zazwyczaj) chmielu. Do przygotowania roztworu (brzeczki) mogą być również używane pewne ilości niesłodowanych zbóż (np. ziarno kukurydzy lub ryż). Dodatek chmielu nadaje gorzki i aromatyczny smak oraz poprawia trwałość. Podczas fermentacji niekiedy dodawane są wiśnie lub inne substancje aromatyczne. Dodane mogą być także cukier (szczególnie glukoza), substancje barwiące, ditlenek węgla i inne substancje. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Naczelnik stwierdził, że nie można uznać za piwo otrzymane ze słodu o kodzie CN 2203 napoju pochodzącego z fermentacji syropu glukozowego, w którym słód stanowi dodatek. Tym samym Naczelnik Urzędu Celnego w P. uznał, iż podatnik w istocie nie produkował napoju na bazie piwa i napoju bezalkoholowego, lecz napój na bazie napoju fermentowanego i napoju bezalkoholowego. Powyższe stanowisko w pełni podzielił Dyrektor Izby Celnej w Ł. przyjmując, że za piwo z pozycji 2203 Nomenklatury Scalonej uznaje się napój fermentowany, który powstał w wyniku fermentacji brzeczki przygotowanej ze słodu i (zazwyczaj) chmielu z dodatkiem surowców niesłodowanych, a nie napój, w którym fermentacji podlegają surowce niesłodowane a słód i (zazwyczaj) chmiel stanowią dodatek. Potwierdził, że firma A w okresie objętym postępowaniem dokonała błędnej klasyfikacji w zakresie zaliczenia produkowanego przez nią wyrobu do piwa (art. 94 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym) i przez to zastosowała niewłaściwą stawkę akcyzy w wysokości 7,79 zł od 1 hektolitra za każdy stopień Plato gotowego wyrobu. Decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] utrzymująca decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. jest ostateczna w administracyjnym toku instancji.

Organ wskazał, że we wniosku o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją, B. S. powołał się na okoliczność wydania przez brytyjskie i francuskie administracje celne Wiążących Informacji Taryfowych z klasyfikacją do kodu 2203 towarów o analogicznym składzie, jak produkowany przez jego firmę, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania stosownie do treści art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, bowiem, rzeczone dokumenty potwierdzają prawidłowość stanowiska prezentowanego przez podatnika i jednocześnie wskazują na błędne stanowisko polskich organów administracyjnych, bezkrytycznie przyjmowanego przez sądy administracyjne.

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, przedstawione dokumenty nie mogą stanowić podstawy do zmiany rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...]. Odnośnie dowodu w postaci Wiążącej Informacji Taryfowej wydanej przez brytyjskie służby celne Nr GB 123475385 z dnia 18 grudnia 2013 r. dla towaru o kodzie CN 2203, organ zgodził się, że dowód ten istniał w dniu wydania ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. - tj. 15.04.2014 r. i nie był on znany organowi. Niemniej organ zauważył, iż zgodnie z art. 10 Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny - Dz. Urz. WE L 253 z 11.1 0.1993, str. 1, ze zm.) na wiążącą informację może powoływać się tylko jej posiadacz, który zdefiniowany został wart. 5 ust 3 tego rozporządzenia jako osoba, na której nazwisko wydawana jest wiążąca informacja. Organy celne zgodnie z art. 12 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny - Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992, str. 1, ze zm.) wydały decyzje o WIT na pisemne wnioski ich późniejszych posiadaczy. Informacje te w zakresie klasyfikacji taryfowej zobowiązują organy celne Wspólnoty do ich zastosowania wobec osoby, której wystawiono informację i to jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została wydana. Natomiast osoba, której udzielono informacji musi być w stanie udowodnić, że towar zgłoszony odpowiada pod każdym względem temu, który jest opisany w WIT. Z powyższego wynika zatem, że WIT ma ograniczone znaczenie podmiotowe, przedmiotowe i czasowe. Z WIT wynikają bowiem prawa jedynie dla osoby, na którą wystawiono tę informację, jedynie w zakresie towarów, które są w niej wskazane i dopiero od momentu jej wydania. Ww. Wiążąca Informacja Taryfowa, która miała być podstawą do zmiany ostatecznej decyzji nie mogła wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia z trzech powodów. Po pierwsze WIT ten został wydany w grudniu 2013 r. przez co nie może mieć odniesienia do czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, które to miały miejsce w 2012 r. Po wtóre Wiążąca Informacja Taryfowa z dnia 18 grudnia 2013 r. nr GB123475385 nie została wydana na wniosek A lecz na wniosek innego podmiotu (A Ltd). Organ wyjaśnił, iż na WIT wydany względem jednego podmiotu nie może powoływać się inny, powiązany z nim kapitałowo bądź osobowo podmiot.

Trzeci powód dla którego organ podatkowy nie uwzględnił przedłożonej przez pełnomocnika strony Wiążącej Informacji Taryfowej był fakt, iż produkt opisany w tej informacji jest podobny lecz nie tożsamy z wyrobem, którego dotyczyło przedmiotowe postępowanie (produkt opisany w WIT - inna ilość ekstraktu słodowego, zawiera purynę). Z podanych wyżej powodów załączony WIT nie mógł stanowić podstawy do zmiany ostatecznej decyzji. W przypadku WIT nr GB502130812, GB502121421, GB502216503 oraz GB124136212 zostały wydane w listopadzie 2014 r., po zakończeniu postępowania o którego wznowienie wnosi strona, wydane zostały dla innego podmiotu niż strona postępowania.

Podobnie sytuacja przedstawia się w przypadku Wiążącej Informacji Taryfowej wydanej przez francuskie organy celne z dnia 21 kwietnia 2015 r. nr FR-RTC-2015-000929. Zdaniem organu II instancji, także i ta Wiążąca Informacja Taryfowa nie może mieć zastosowania w rozpoznawanej sprawie ze względu na ograniczenie czasowe (WIT z kwietnia 2015 r. nie może mieć zastosowania do czynności mających miejsce przed datą jego wydania) jak i przedmiotowe - wyrób opisany w WIT nie dotyczy tego samego wyrobu co wyrób będący przedmiotem sporu w niniejszej sprawie. Organ wskazał, iż we wniosku o wydanie ww. WIT w polu dotyczącym składu towaru wnioskujący wskazał "granulat chmielu - 1 litr". Z kolei w aneksie nr 1/P/2011 do akt weryfikacyjnych A wskazano, iż "do tak przygotowanej brzeczki dodany zostanie ekstrakt chmielowy (...) ilość preparatu chmielowego w postaci jego ekstraktu będzie tak dobrana, aby dodatek a kwasów wynosił 1,6 - 1,9 g/l hl brzeczki 12°Plato".

Organ zauważył, iż granulat chmielu oraz ekstrakt chmielu to dwie różne postacie chmielu. Załączone przez stronę dokumenty WIT-y stanowią jedynie stanowisko francuskich i brytyjskich organów celnych i nie są w żaden sposób wiążące dla polskich organów celnych. Stanowisko takie zostało również potwierdzone w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 123/15, orzeczenie zostało wydane w związku ze skargą złożoną przez B. S, na decyzję dotyczącą określenia zobowiązania w podatku akcyzowym, w innym okresie rozliczeniowym. W postępowaniu sądowym kwestia załączonych przez stronę WIT-ów również była oceniona.

Mając na uwadze powyżej przedstawione argumenty organ nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i tym samym zmiany decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...]. W opinii organu, dowody przedstawione przez stronę, które miały być podstawą do wzruszenia ostatecznej decyzji nie posiadają waloru istotności dla sprawy i nie mogą mieć wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

Na powyższą decyzję B. S. wniósł skargę do WSA w Łodzi zarzucając jej naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji Podatkowej w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez odmienne stosowanie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej do analogicznych stanów faktycznych i tym samym różne traktowanie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej podmiotów prawa w podobnym stanie faktycznym oraz art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędne niezastosowanie, polegające na uznaniu, iż nie została w niniejszej sprawie wypełniona przesłanka istotności nowych okoliczności faktycznych i tym samym wznowienie postępowania nie jest możliwe.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. i zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie i w granicach zakreślonych w art. 134 § 1 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy kwestii, czy zaistniały przewidziane prawem podstawy wznowienia postępowania administracyjnego oraz uchylenia ostatecznej decyzji, którą określono skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym za kwiecień 2012 r. w kwocie 322.701 zł. i odmówiono stwierdzenia oraz zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym za ten miesiąc w kwocie 106.386 zł.

Z uwagi na tak zarysowany przedmiot sprawy, na wstępie przypomnieć należy, że stosownie do art. 128 O.p., decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych.

Ustawa Ordynacja podatkowa, w drodze wyjątku od sformułowanej w art. 128 zasady trwałości decyzji administracyjnej, dopuszcza możliwość weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez nie decyzji. Chodzi tutaj o zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania (art. 240-246), a także o stwierdzenie nieważności (art. 247-252) wskutek wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji ostatecznej. W drodze wyjątku może także dojść do uchylenia lub zmiany decyzji prawidłowych lub dotkniętych wadami niekwalifikowanymi (art. 253-256).

Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 § 1 O.p. Należy przy tym podkreślić, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.10.1998 r., sygn. akt II SA 1241/98, LEX nr 41894). Niedopuszczalne jest wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, gdyż nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego - toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19.01.2010 r., sygn. akt I FSK 1848/08, LEX nr 558849). Podstawowym celem takiego postępowania nie jest więc orzekanie o obowiązkach i prawach strony, wynikających z podatkowego prawa materialnego, lecz zbadanie orzeczenia wydanego w postępowaniu zwykłym pod kątem zaistnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. Inne rozumienie celu tego postępowania stanowiłoby naruszenie zasady stałości decyzji podatkowej wyrażonej w art. 128 O.p. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22.11.2013 r., sygn. akt II FSK 1569/13, LEX nr 1616406).

Według skarżącego w sprawie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania i uchylenia decyzji ostatecznej z przyczyn wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. z powodu wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejące w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. Wnosząc o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] skarżący wskazał na fakt zaaprobowania przez brytyjskie i francuskie organy celne zastosowanej przez podatnika klasyfikacji wyrobu, objętego postępowaniem nr[...] , poprzez wydanie decyzji stanowiących wiążącą informację taryfową, które to dokumenty stanowią nowy dowód w sprawie, jak również potwierdzają wystąpienie nowej okoliczności istniejącej w dniu wydawania decyzji, a która nie była znana organowi.

Zarówno w orzecznictwie jak i w literaturze przedmiotu wskazuje się, że o zaistnieniu przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery przesłanki:

1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody;

2) nowe okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie;

3) nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję;

4) nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji.

Użyte w przywołanym przepisie sformułowanie "wyjdą na jaw" oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności faktycznej, a więc chwila udostępnienia ich organowi. Łącznik "lub" wskazuje zaś na to, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania. Przez "dowód" należy rozumieć środek dowodowy, a zatem środek, który umożliwia dowodzenie, czyli pozwala na przekonanie się o istnieniu oznaczonych faktów, a tym samym o prawdziwości twierdzeń o tych faktach. Natomiast "okolicznością faktyczną" nie może być proces myślowy, wnioskowanie, związek pomiędzy różnymi okolicznościami faktycznymi, czy też związek z przepisami prawa i jego wykładnią (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.06.2004 r., sygn. akt FSK 170/04, LEX nr 143703). Błędna ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności. Są to dwie różne sytuacje i tylko druga z nich stanowi przesłankę wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Generalnie uznaje się, że nowymi faktami lub dowodami będą takie, które nie zostały uwzględnione przez organ podatkowy jako element podstawy faktycznej. Zarówno nowe fakty, jak i dowody stanowiące podstawę wznowienia postępowania muszą jednak istnieć w chwili wydania decyzji ostatecznej, a ich "nowość" polega na tym, że dotychczas ani organ, ani strona nie zgłosiły ich ani nie ujawniły. Organ orzekający dowodami tymi zatem nie dysponował, gdyż nie były mu one ujawnione. Zostały mu one ujawnione dopiero po wydaniu decyzji. Przymiot "nowych" ma okoliczność czy dowód bez względu na możliwość powołania ich przez stronę w poprzednim postępowaniu (por. B. Gruszczyński [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, str. 609). Przy czym, jeżeli dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został sporządzony w okresie późniejszym, to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność mogła istnieć we wspomnianym dniu i może uzasadniać wznowienie postępowania. Jednakże "nową okolicznością" nie jest np. nowa ocena znanych wcześniej okoliczności i dowodów. Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności faktyczne są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.07.2015 r., sygn. akt II FSK 3684/14, LEX nr 1783694).

Z kolei przez nowy dowód lub nową okoliczność, które są "istotne dla sprawy" należy rozumieć taki dowód czy taką okoliczność, które mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego.

Wszystkie z wymienionych powyżej przesłanek omawianej podstawy wznowienia powinny być wszechstronnie rozważone w decyzji zapadłej w postępowaniu po wznowieniu postępowania podatkowego. Dopiero otwarcie fazy postępowania określanej jako postępowanie wznowione umożliwia zbadanie, czy zachodzą podstawy wznowienia postępowania podatkowego, a w przypadku stwierdzenia, że tak jest, rozstrzygnięcia na nowo istoty sprawy. Takie cele i przedmiot postępowania wznowionego postępowania wyznacza jednoznacznie przepis art. 243 § 2 O.p.

Zdaniem Sądu, analizując w ramach badania podstawy wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. powołane przez skarżącego dowody i okoliczności, organ odwoławczy spełnił wymogi stawiane mu wyżej wskazanymi przepisami i prawidłowo uznał, iż warunki wymienione w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie zostały spełnione.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, Sąd zgadza się z organem, że przedstawione przez stronę dokumenty - t.j.: WIT o nr: FR-RTC-2015-000929 z dnia 21.04.2015 r., GB123475385 z dnia 18.12.2013 r., GB 502130812 z dnia 12.11.2014 r., GB 502121421 z dnia 12.11.2014 r., GB502216503 z dnia 14.11.2014 r. oraz GB124136212 z dnia 26.11.2014 r., nie mogą stanowić podstawy do zmiany rozstrzygnięcia zawartego w ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...].

Jak słusznie wskazał Dyrektor IAS, Wiążąca Informacja Taryfowa Nr GB 123475385 z dnia 18.12.2013 r., wydana przez brytyjskie służby celne dla towaru o kodzie CN 2203, chociaż jako dokument istniała w dniu wydania ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. - tj. 15.04.2014 r. i nie była znana organowi, to z uwagi na fakt, iż nie została wydana wniosek A lecz na wniosek innego podmiotu (A Ltd), a produkt opisany w tej informacji jest podobny lecz nie tożsamy z wyrobem, którego dotyczyło przedmiotowe postępowanie (produkt opisany w WIT ma inną ilość ekstraktu słodowego i zawiera purynę), nie mogła stanowić podstawy do zmiany ostatecznej decyzji.

Zgodnie bowiem z art. 10 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny - Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993, str. 1, ze zm.) na wiążącą informację może powoływać się tylko jej posiadacz, który zdefiniowany został w art. 5 ust 3 tego rozporządzenia jako osoba, na której nazwisko wydawana jest wiążąca informacja. Organy celne zgodnie z art. 12 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny - Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992, str. 1, ze zm.) wydają decyzje o WIT na pisemne wnioski ich późniejszych posiadaczy. Informacje te w zakresie klasyfikacji taryfowej zobowiązują organy celne Wspólnoty do ich zastosowania wobec osoby, której wystawiono informację i to jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została wydana. Natomiast osoba, której udzielono informacji musi być w stanie udowodnić, że towar zgłoszony odpowiada pod każdym względem temu, który jest opisany w WIT.

Warto w tym miejscu przytoczyć za organem wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 7 kwietnia 2011 r. sygn. C-153/10, w którym wskazano m.in., że: "Artykuł 12 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (...) należy interpretować w ten sposób, że podmiot dokonujący zgłoszenia celnego we własnym imieniu i na własny rachunek nie może powoływać się na wiążącą informację taryfową, która udzielona została nie temu podmiotowi, lecz spółce z nim powiązanej, a na wniosek której podmiot ten dokonał zgłoszenia. (...) wiążąca informacja taryfowa wiąże organy celne wyłącznie w wypadku, gdy powołuje się na nią ten, komu ją udzielono, albo jego przedstawiciel celny. Poza takim wypadkiem organ rozpoznający środek zaskarżenia wniesiony na mocy art. 243 ust. 2 kodeksu celnego, przed którym powołano się na wiążącą informację taryfową, nie może takiej informacji nadawać właściwych jej skutków prawnych". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 grudnia 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 1902/08 wskazał z kolei, iż: "Wiążąca informacja taryfowa (BTI) nie jest normą prawną. Zgodnie z art. 5 Kodeksu celnego (odp. Art. 12 Kodeksu celnego Wspólnot Europejskich) wiążąca informacja taryfowa jest to decyzja administracyjna wydawana na wniosek strony, w indywidualnej sprawie, która wiąże organy celne oraz stronę. Stosowana jest w odniesieniu do towarów, wobec których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została udzielona. W świetle przytoczonych regulacji prawnych, również wspólnotowych, wiążąca informacja taryfowa jest wiążąca wobec osoby, której została udzielona. Organy celne państw - członków Unii Europejskiej nie mają obowiązku stosowania ustalonej w WIT taryfikacji, jeśli stroną postępowania jest inny podmiot niż adresat WIT-u ". Stanowisko to skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Z powyższego wynika zatem, że WIT ma ograniczone znaczenie podmiotowo, przedmiotowo i czasowo. Z WIT wynikają bowiem prawa jedynie dla osoby, na którą wystawiono tę informację, jedynie w zakresie towarów, które są w niej wskazane i dopiero od momentu jej wydania. Wiążąca Informacja Taryfowa Nr GB 123475385 z dnia 18.12.2013 r. nie mogła wobec tego wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] gdyż wydana została po dniu zaistnienia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, które miały miejsce w 2012 r., nie została wydana wniosek A , a produkt opisany w tej informacji jest podobny, lecz nie tożsamy z wyrobem, którego dotyczyło przedmiotowe postępowanie.

W przypadku natomiast WIT o nr: GB 502130812 z dnia 12.11.2014 r., GB 502121421 z dnia 12.11.2014 r., GB502216503 z dnia 14.11.2014 r. oraz GB124136212 z dnia 26.11.2014 r., to zaznaczyć trzeba, że zostały one wydane w listopadzie 2014 r., czyli po zakończeniu postępowania, o którego wznowienie wnosi strona, a ponadto wydane zostały dla innego podmiotu, niż strona postępowania. Także w przypadku Wiążącej Informacji Taryfowej z dnia 21 kwietnia 2015 r. nr FR-RTC- 2015-000929, wydanej przez francuskie organy celne, zauważyć należy, że skoro wydana została w kwietniu 2015 r., to nie może mieć zastosowania do czynności mających miejsce przed datą jej wydania, a ponadto - jak wykazał organ - wyrób opisany w tym dokumencie nie dotyczy tego samego wyrobu, co będący przedmiotem sporu w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 15 kwietnia 2014 r. We wniosku o wydanie ww. WIT w polu dotyczącym składu towaru wnioskujący wskazał bowiem: "granulat chmielu - 1 litr". Z kolei w aneksie nr 1/P/2011 do akt weryfikacyjnych A, będących dowodem w sprawie nr [...] wskazano, iż "do tak przygotowanej brzeczki dodany zostanie ekstrakt chmielowy (...) Ilość preparatu chmielowego w postaci jego ekstraktu będzie tak dobrana aby dodatek a kwasów wynosił 1,6 - 1,9 g/l hl brzeczki 12° Plato". Sąd zgadza się z organem, że granulat chmielu oraz ekstrakt chmielu to dwie różne postacie chmielu.

Warto zaznaczyć, że opisane wyżej stanowisko zostało również potwierdzone w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, z dnia 24.11.2015 r. sygn. akt III SA/Łd 123/15, wydanym w związku ze skargą złożoną przez B. S., na decyzję dotyczącą określenia zobowiązania w podatku akcyzowym, w innym okresie rozliczeniowym (wrzesień 2012 r.). W postępowaniu sądowym III SA/Łd 123/15 kwestia załączonych przez stronę Wiążących Informacji Taryfowych była również oceniana przez Sąd. We wskazanym orzeczeniu Sąd podniósł, że "wobec prawidłowo przeprowadzonego przez organy postępowania wyjaśniającego w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki związania przedstawionymi przez skarżącego Wiążącymi Informacjami Taryfowymi. Z treści art. 12 WKC oraz art. 10 RWKC w zw. z art. 7b u.p.a., jak i z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE (v. wyrok z dnia 15 września 2005 r. w sprawie C- 495/03; z dnia 7 kwietnia 2011 r. w sprawie C-153/10 - www.eur-lex.europa.eu) wynika, że WIT ma ograniczone znaczenie podmiotowe (wiąże organ w stosunku do podmiotu, na którego rzecz została wydana), przedmiotowe (wiąże organ w odniesieniu do towaru objętego informacją) oraz czasowe (wiąże organ w okresie obowiązywania informacji). Oznacza to, że WIT wywiera skutek jedynie w odniesieniu do jej posiadacza lub jego przedstawiciela i jedynie w odniesieniu do towarów, które są w niej wskazane, a co ważne w czasie jej obowiązywania. Innymi słowy WIT nie ma zastosowania ani do towarów przed jej wydaniem, ani do towarów po upływie czasu jej obowiązywania. Nadto, zgodnie z art. 10 ust. 3 lit. a) RWKC posiadacz WIT może korzystać z niej tylko w odniesieniu do określonego towaru, jeżeli wykaże organom celnym, że istnieje całkowita zgodność między tym towarem a towarem opisanym w przedstawionej informacji. (...) Zatem WIT-y załączone przez skarżącego do skargi nie mogły zostać w tej sprawie uwzględnione bowiem jako dokumenty będące decyzjami adresowanymi do innego podmiotu w innej sprawie nie mogły przesądzić o klasyfikacji taryfowej produkowanych przez skarżącego wyrobów. W zakresie natomiast przedstawionej przez skarżącego WIT z dnia 21 kwietnia 2015 r. (k. 114 - 127) wydanej przez Republikę Francuską, dotyczącej klasyfikacji produkowanego przez A produktu, przyporządkowującej ten produkt do kodu CN 2203, Sąd również uznał, że nie ma ona wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Należy bowiem podkreślić, że Wiążąca Informacja Taryfowa nie jest normą prawną. Stosowana jest w odniesieniu do towarów, wobec których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja ta została udzielona. Zatem decyzja wydana przez Republikę Francuską w dniu 21 kwietnia 2015 r. wywołuje ewentualne skutki na przyszłość, a nie do postępowań toczących się przed jej wydaniem. Istotne dla rozpatrywanej sprawy jest również to, że w art. 7b ust. 1 u.p.a. przyjęto system odpowiedniego stosowania WIT, również z tego powodu WIT wydana przez Republikę Francuską jako jeeden z dowodów w sprawie w postaci dokumentu podlegał więc ocenie Sądu w kontekście art. 106 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że o zaklasyfikowaniu produkowanego przez stronę napoju alkoholowego zadecydował stosunek procentowy w brzeczce nastawnej składników niesłodowanych do składników słodowanych, który został ustalony na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego. Uznając, co było przedmiotem rozważań powyżej, że klasyfikacja taryfowa produkowanego przez skarżącego produktu została dokonana z zachowaniem wszelkich reguł klasyfikacyjnych, a wnioski organów w zakresie odmowy przyporządkowania produkowanego wyrobu do pozycji CN 2203 są jak najbardziej uprawnione, Sąd nie będąc związanym treścią WIT wydanej przez Republikę Francuzką w dniu 21 kwietnia 2015 r. z przyczyn wskazanych wyżej, uznał, że pozostaje ona bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia organów podatkowych (...)".

Mając na uwadze przedstawione powyżej argumenty zgodzić należy się z Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w Ł., iż brak jest podstaw do zmiany ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. nr [...] z dnia [...]. Przedstawione przez stronę dowody, które miały być podstawą do wzruszenia ostatecznej decyzji nie posiadają waloru istotności dla sprawy i nie mogą mieć wpływu na odmienne jej rozstrzygnięcie. Zarzut podniesiony w pkt 2 skargi uznać zatem należy za bezpodstawny, zwłaszcza, że sformułowany on został w odniesieniu do błędnego niezastosowania przez organ art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż nie jest możliwe wznowienie postępowania. Z akt sprawy wynika natomiast jednoznacznie, iż postępowania administracyjne na wniosek strony z dnia 28 maja 2015 r. zostało przez organ wznowione, jednak dokonana ocena załączonych do tego wniosku dokumentów, doprowadziła do wydania zaskarżonej decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...]. Przedstawione przez stronę dokumenty WIT stanowią jedynie stanowisko francuskich i brytyjskich organów celnych i nie są w żaden sposób wiążące dla polskich organów celnych, skoro wszystkie wydane zostały po dniu zaistnienia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, które miały miejsce w 2012 r.

Zauważyć należy przy tym, że w sprawie nie jest kwestionowany stan faktyczny ustalony w sprawie zakończonej decyzją z dnia 15.04.2014 r., lecz w istocie występuje spór co do tego, czy produkowany przez stronę wyrób jest mieszaniną piwa i napoju bezalkoholowego, czy też mieszaniną pozostałego napoju fermentowanego i napoju bezalkoholowego, a ściślej rzecz biorąc, czy wyrób mieszany przez podatnika, do którego wyprodukowania użyto ok. 7% ekstraktu słodowego, z napojem bezalkoholowym, można uznać za "piwo otrzymywane ze słodu" klasyfikowane do kodu CN 2203 00. Wznowione postępowanie, co już wcześniej zaznaczono, nie może być tymczasem wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Doprowadzenie w ramach tego trybu wznowienia postępowania do możliwości ponownego merytorycznego rozpatrywania sprawy zakończonej decyzją ostateczną, podlega znacznym ograniczeniom. W rozpoznawanej sprawie organ wykazał brak przesłanki istotności nowych dowodów, co spowodowało wykluczenie prawnej możliwości ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy rozstrzygniętej już ostatecznie decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...].

Powoływany natomiast przez skarżącego na okoliczność analogicznej, jak w sprawie niniejszej sytuacji faktycznej, wyrok WSA w Gdańsku sygn. III SA/Gd 765/14 dotyczył wznowienia postępowania i uchylenia ostatecznej decyzji organu z uwagi na powstałą po dniu wydania decyzji dokumentację kontrolną potwierdzającą inne pochodzenie towaru, niż zadeklarowane przez stronę w zgłoszeniu celnym. Nie ulega wątpliwości, iż dokument potwierdzający inne pochodzenie towaru, niż zadeklarowane w zgłoszeniu celnym, nawet jeżeli powstał po dniu wydania decyzji ostatecznej odnoszącej się do tego zgłoszenia, ma wpływ na odmienną ocenę stanu faktycznego sprawy. Dotyczy bowiem istotnej okoliczności istniejącej w dniu wydania decyzji, a nieznanej organowi. Załączone natomiast przez skarżącego do wniosku z dnia 28 maja 2015 r. Wiążące Informacje Taryfowe w żaden sposób nie wpływają na stan faktyczny sprawy, ustalony przez organ przy wydawaniu decyzji z dnia [...] nr [...].

Wobec powyższego należało uznać, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i w efekcie zgodne z prawem jest rozstrzygnięcie organu odmawiające uchylenia dotychczasowej decyzji podatkowej. Zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które Sąd mógłby wziąć pod uwagę z urzędu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.

d.j.