Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2006/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Lidia Błystak po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o. o. w L. Ś. na decyzje Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] od Nr [...] do Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec oraz poszczególne miesiące od maja do grudnia 2000 r. postanawia: I. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we W., II. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. na rzecz strony skarżącej, tj. A sp. z o. o. w L. Ś., kwotę 3.151 zł (trzy tysiące sto pięćdziesiąt jeden złotych) tytułem kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W rozpoznawanej sprawie w skardze na oznaczonych w rubrum jedenaście decyzji przedsiębiorstwo A sp. z o. o. z siedzibą w L. Ś. - reprezentowane w postępowaniu sądowo-administracyjnym przez adwokata - wniosło o uchylenie zaskarżonych aktów. W toku postępowania Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G., decyzjami z dnia [...] od nr [...] do nr [...] wydanymi w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), doręczonymi pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu [...], uwzględnił skargę A sp. z o. o. w całości i orzekł zgodnie z jej żądaniem, tj. uchylił decyzje będące przedmiotem zaskarżenia oraz poprzedzające je decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] od nr [...] do nr [...] i umorzył postępowanie.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pełnomocnik strony skarżącej pismami procesowymi z dnia [...], odnoszącymi się do poszczególnych decyzji organu podatkowego drugiej instancji, wydanych w trybie autokontroli, wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość oraz zasądzenie, na podstawie art. 201 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, od Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J.G. na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego w łącznej kwocie [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z treści przywołanych wyżej regulacji wprost wynika, iż poczynając od dnia 1 stycznia 2004 r. do tzw. "spraw starych" będzie stosowało się "nowe przepisy".

Z kolei w myśl art. 54 § 3 ustawy procesowej organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości, uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Materiał aktowy badanej sprawy wskazuje na to, iż z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Aktualny stan sprawy, powstały na skutek uchylenia zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, oznacza, iż postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. Według przepisu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W konsekwencji na podstawie przytoczonego przepisu postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlega umorzeniu.

Z tych względów orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia.

Orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w przepisie art. 201 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wedle którego skarżącemu przysługuje zwrot kosztów postępowania od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ustawy procesowej. Wskazać należy, iż zawarty w powyższej regulacji "zwrot kosztów postępowania" przysługujący skarżącemu od organu powinien być odczytywany łącznie z brzmieniem art. 200 tej ustawy, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę w przepisie art. 201 ustawy procesowej wyrazu "także". Zgodnie z art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei stosownie do art. 205 § 2 tej ustawy do niezbędnych kosztów strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Niewątpliwie do takich kosztów należą uiszczona opłata sądowa od skargi, opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa oraz koszt zastępstwa prawnego przez pełnomocnika (adwokata), ustanowionego pod rządem rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). Przepis § 2 ust. 1 tego rozporządzenia przewiduje, iż opłaty stanowiące podstawę zasądzenia przez sądy kosztów zastępstwa prawnego nie mogą być wyższe niż stawki minimalne, o których mowa w rozdziałach 3-5, niezależnie od wysokości tych opłat ustalonych w umowie między adwokatem a klientem. Przy czym sąd może - na podstawie uregulowania ust. 2 § 2 tego rozporządzenia, przyznać opłaty wyższe od wskazanych w ust. 1, jeżeli uzasadnia to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy adwokata; nie mogą być one wyższe niż sześciokrotne stawki minimalne. W ocenie Sądu koszty zastępstwa prawnego odpowiadające stawce minimalnej stanowiły w niniejszej sprawie dla strony skarżącej koszty niezbędne, czyli nieodzowne do celowego dochodzenia jej praw. Praca działającego za stronę skarżącą pełnomocnika na etapie postępowania sądowo-administracyjnego ograniczała się do sporządzenia jednej skargi na jedenaście decyzji organu odwoławczego oraz pisma procesowego z dnia [...], którego treść została powielona w kolejnych pismach, dotyczących poszczególnych decyzji kasacyjnych. Kierując się powyższym Sąd, przy określaniu kwoty tychże kosztów uwzględnił stawkę minimalną przewidzianą w § 18 ust. 1 pkt 1) lit. "a" w związku z § 6 pkt 4) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Dla tych motywów orzeczono jak w punkcie II sentencji postanowienia.