Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 433/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: *Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) Protokolant: asystent sędziego Małgorzata Szymańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J. J. na pismo Burmistrza S. z dnia 25 stycznia 2018 r. nr (...) w przedmiocie przyznania dotacji celowej w ramach programu priorytetowego pn. (...) I. oddala skargę w całości; II. przyznaje (...) od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. kwotę 295,20 złotych (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym 23% należnego podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu.


UZASADNIENIE

Pismem z 25 I 2018 r. (nr [...]) Burmistrz S. (dalej jako "organ") poinformował J. J. (dalej jako "skarżący"), że nie może zostać on zakwalifikowany do dotacji wypłacanej w ramach projektu realizowanego w ramach programu priorytetowego "[...]" przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z [...]. (Dz.Urz. Woj. [...] z 2017 r., poz. 3582) – dalej jako "Program". Jako przyczynę odmowy zakwalifikowania skarżącego do projektu podano fakt, że swoją inwestycję zrealizował w 2016 r., zaś okres kwalifikowalności kosztów uwzględnianych w ramach projektu rozpoczyna się od dnia 1 I 2017 r.

Opisaną wyżej czynność skarżący zakwestionował "odwołaniem" skierowanym do Wojewody D. Ten jednak, pismem z dnia 15 II 2017 r., poinformował skarżącego, że odwołanie mu nie przysługuje. Pouczył również skarżącego o możliwości wniesienia skargi sądowoadministracyjnej.

W związku z powyższym wniesiona została skarga, w której zarzucono, że inwestycja polegająca na zainstalowaniu w domu skarżącego pieca ekologicznego w miejsce pieca węglowego pod koniec 2016 r. konsultowana była z pracownikami Urzędu Miejskiego w S. Wniosek o dotację skarżący złożył na początku 2018 r. i kazano mu czekać na uruchomienie programu. W ocenie skarżącego jego wniosek rozpatrzono bezprawnie, gdyż jako jeden z pierwszych zrealizował inwestycję, poniósł koszty rzędu 7500 zł, a obecnie nie ma pieniędzy, by spłacać raty, tym bardziej że musi też ponosić koszty leczenia. W skardze zakwestionowano również czynności organu dotyczące zbycia lokalu mieszkalnego położonego w S. przy ul. [...].

W dniu 14 VI 2018 r. Przewodniczący Wydziału zarządził skierowanie skargi w części dotyczącej zbycia lokalu do odrębnego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że wniosek skarżącego nie mógł być rozpatrzony pozytywnie, gdyż okres kwalifikowalności kosztów objętych Programem rozpoczynał się w dniu 1 I 2017 r., zaś skarżący realizował inwestycję w 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skargę należało oddalić.

Warunki uzyskania dotacji w ramach Programu zostały jednoznacznie unormowane. Jednym z warunków uzyskania dotacji jest poniesienie i udokumentowanie nakładów na zrealizowanie zadania inwestycyjnego w istniejących nieruchomościach położonych w Gminie S. (rozdz. 4 pkt 2 Programu). Okres kwalifikowalności kosztów rozpoczyna się przy tym w dniu 1 I 2017 r. Za datę poniesienia kosztu uznaje się datę wystawienia faktury, rachunku lub równoważnego dokumentu księgowego (rozdz. 3 ust. 3 i 4 Programu).

Jak wynika z ankiety uczestnika projektu, którą skarżący złożył do organu w dniu 11 I 2018 r., inwestycja w postaci realizacji kotła na paliwo stałe o mocy 25 kW, została zrealizowana w okresie od 15 X do 1 XI 2016 r.

Powyższe oznacza, że inwestycja skarżącego nie może zostać objęta Programem. Została bowiem zakończona przed rozpoczęciem okresu kwalifikowalności kosztów określonym w Programie.

Sąd nie neguje zawartych w skardze twierdzeń o wcześniejszych konsultacjach, jakie przeprowadził skarżący z pracownikami organu. Być może nawet skarżący uzyskał ustne zapewnienie o przyznaniu dotacji. Podstawą oceny legalności zaskarżonej czynności może być jednak wyłącznie kryterium normatywne, a więc treść przepisów prawa regulujących warunki przyznania dotacji. W konkretnym przypadku są to regulacje zawarte w Programie. Wynika z nich jednoznacznie, że skarżący nie spełnia wymagań do przyznania dotacji z uwagi na termin realizacji inwestycji nie mieszczący się w przyjętym w Programie okresie kwalifikowalności kosztów.

Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na zasadzie art. 151 ppsa.

O przyznaniu wynagrodzenia Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 ppsa w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 X 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016r., poz. 1714).