Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 329/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3, art. 134 , art. 145 , art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 9, art. 75, art. 77, art. 78 , art. 80 , art. 107, art. 138
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 6, art. 87
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Halina Jakubiec Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2016 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 11 września 2015 r. znak [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), art. 4 pkt 22, art. 5 b ust. 1, art. 6 ust. 1, 4 i 5, art. 87 ust. 1, art. 92 a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.; dalej powoływanej jako u.t.d.), Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę skarżącą A Sp. z o.o. z siedzibą w K od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2015 roku nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8000 zł utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: zaskarżoną decyzją nałożono na stronę skarżącą karę pieniężną w kwocie 8000 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. W dniu 13 stycznia 2015 roku w K przy ul. N, przed Szpitalem [...] przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki Mazda o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował K. D. Pojazd został skontrolowany bezpośrednio po wykonaniu usługi zarobkowego przewozu osób na trasie z ulicy D w K na ulicę N w K. Z usługi przewozu korzystała pasażerka A. Z. M. – M. Kierujący wykonywał przewóz osób w imieniu przedsiębiorcy A Sp. z o.o. z siedzibą w K przy ul. T. Przejazd został udokumentowany nagraniem kamery znajdującej się w pojeździe służbowym Inspekcji Transportu Drogowego. Do kontroli kierujący okazał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką uprawniającą do wykonywania przewozu osób taksówką na terenie gminy Z. Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...].

Pismem z dnia 13 stycznia 2015 roku Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organ pierwszej instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji administracyjnej dnia [...] 2015 roku nr [...] nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 8000 złotych.

W dniu 7 sierpnia 2015 r. roku strona skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniosła o jej uchylenie i przesłuchanie świadka A. M. –M. i przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji z uwagi na naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 80 k.p.a. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W ocenie strony skarżącej zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem licznych przepisów postępowania. Strona skarżąca wskazała, że nie została poinformowana o zastosowanych karach wobec świadka A. M. – M., co stanowi naruszenie art. 9 k.p.a., bowiem zeznania świadka są istotne w kontekście przedmiotowej sprawy z uwagi na jej nienaturalne zachowanie będące następstwem przeprowadzonej kontroli. Ponadto nie miała możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie pominięcia dowodu z przesłuchania tego świadka, co stanowi naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. Podkreśliła, że brak pozostawienia organowi kontrolnemu jakiejkolwiek swobody w zakresie sankcji karnej, miarkowanej z uwagi na stopień zawinienia budzi poważne wątpliwości natury konstytucyjnej.

Organ odwoławczy powołał treść art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, art. 5 b ust. 1 ww. ustawy, art. 6 ust. 1, ust. 4 i ust. 5 ustawy, art. 87 ust. 4 ustawy. Jako podstawę wymierzenia kary wskazał art. 92a ustawy o transporcie drogowym.

Organ podniósł, iż zgodnie z treścią Ip. 1.1 załącznika nr 3 ww. ustawy, wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonuje się nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych.

W ocenie organu odwoławczego w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę skarżącą przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Argumenty przedstawione przez stronę skarżącą w odwołaniu od zaskarżonej decyzji, w ocenie organu odwoławczego, nie stanowią podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji.

Zdaniem organu odwoławczego z zebranego w sprawie materiału jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej kierujący K. D. w imieniu strony skarżącej przewoził pasażerkę A. M. – M. z ulicy D. w K na ulicę N w K bez posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na tym obszarze. Strona w chwili kontroli posiadała licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką o numerze rejestracyjnym [...] na terenie gminy Z.

Organ podkreślił, iż licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest przedsiębiorcy na określony pojazd i obszar (art. 6 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym). Uprawnienia osoby, której udzielono licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką są ściśle określone w licencji i dotyczą konkretnego pojazdu i konkretnego obszaru. Wykonywanie transportu drogowego na obszarze niewymienionym w licencji jest transportem wykonywanym bez wymaganej licencji. Ustawa wyjątkowo dopuszcza możliwość wykonywania przewozu poza obszarem wskazanym w licencji. Jednak jest to przewóz wykonywany w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru (art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym). Ten wyjątek nie może być jednak interpretowany w ten sposób, że przedsiębiorca taksówkowy oczekuje na klienta na innym obszarze, niż określony w licencji i wykonuje usługi wewnątrz tego obszaru lub też otrzymuje drogą radiową zlecenie dotyczące przewozu taksówką poza obszarem objętym licencją. Zdaniem organu taka interpretacja przepisu prowadziłaby do obejścia przepisów i wykonywania stale przewozów poza obszarem wskazanym w licencji. Przepis art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym pozwala na wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, ale w konkretnych przypadkach. Przewóz musi zaczynać się na obszarze określonym w licencji, a kończyć się poza tym obszarem, bądź też zaczynać się poza obszarem określonym w licencji i kończyć na obszarze określonym w licencji. Tym samym usługa przewozowa musi być realizowana na terenie dwóch obszarów. Organ wskazał, że wykonywanie przewozu poza obszar określony w licencji jest możliwe tylko wówczas, gdy jest on wykonywany w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.

W niniejszej sprawie kierującego K. D. wykonującego przewóz osób taksówką w imieniu strony skarżącej zatrzymano do kontroli przy ul. N w K. Było to miejsce, w którym kierujący zakończył przewóz pasażerki A. M. - M. Kurs rozpoczął się przy ulicy D w K. Zatem kurs był w całości wykonany na terenie K. Licencja nr [...] z dnia 13 października 2014 r. uprawnia stronę skarżącą do wykonywania transportu drogowego taksówką tylko na terenie gminy Z. W rozpatrywanym przypadku strona mogłaby wykonywać transport drogowy zgodnie z treścią powołanego przepisu, gdyby początek kursu bądź jego koniec miały miejsce na terenie gminy Z. Natomiast z protokołu kontroli, nagrania video i zeznań kierującego K. D. jednoznacznie wynika, że kurs był wykonywany od początku do końca na terenie K.

W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji słusznie uznał, że skarżąca spółka wykonywała transport drogowy bez wymaganej licencji i nałożył karę pieniężną zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym i Ip. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego są w ocenie organu odwoławczego bezzasadne. Strona skarżąca została prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu pismem z dnia 13 stycznia 2015 r. i pouczona o przysługującym jej prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, prawie do zgłaszania żądań, wniosków dowodowych oraz prawie do wypowiedzenia się co do istnienia przesłanek wyłączających odpowiedzialność strony za stwierdzone naruszenia. Ponadto organ wskazał, że pełnomocnik strony aktywnie uczestniczył w prowadzonym postępowaniu, biorąc udział w przesłuchaniu świadka, więc strona nie została pozbawiona możliwości udziału w prowadzonym postępowaniu. Natomiast odstąpienie od przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka A. M. – M., kilkakrotnie wzywanej do stawienia się na przesłuchanie, w ocenie organu odwoławczego jest słuszne, bowiem okoliczności faktyczne sprawy zostały już udowodnione innymi dowodami zebranymi w sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że organ pierwszej instancji nie naruszył wskazanych w odwołaniu przepisów proceduralnych.

Odnosząc się do zarzutu miarkowania kary organ wskazał, że odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym nie jest oparta na zasadzie winy, więc do stwierdzenia takiej odpowiedzialności wystarczające jest ustalenie zaistnienia naruszenia. Organ administracji nie ma również możliwości zastosowania kar w innej wysokości, niż określają przepisy ustawy o transporcie drogowym, ponieważ są one określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Zatem organ wydając decyzję nakładającą karę pieniężną za konkretne naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym nie może nałożyć kary w innej wysokości, niż wskazana za dane naruszenie w załączniku do tej ustawy.

Organ podkreślił, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym. W toku postępowania administracyjnego strona nie przedstawiła żadnych dowodów na istnienie okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, zatem brak jest podstaw do zmiany decyzji i umorzenia postępowania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wniosła strona skarżąca A Sp. z o.o. z siedzibą w K. Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym z tytułu zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 10 §1 k.p.a. przez brak zapewnienia stronie skarżącej czynnego udziału na etapie postępowania odwoławczego;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez bezzasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu l instancji;

- art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 oraz 8 k.p.a. przez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów państwa, brak rozpoznania wniosku strony skarżącej o uzupełnienie postępowania dowodowego;

- art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy; przez dokonanie ustaleń faktycznych w sprawie w sposób sprzeczny z zebranym w sprawie materiałem dowodowym;

- art. 107 § 3 k.p.a. przez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu;

- art. 81 k.p.a. przez dokonanie ustaleń faktycznych w sytuacji gdy strona skarżąca nie miała możliwości odniesienia się do przedmiotowych okoliczności;

- art. 75 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie kompleksowego zebrania i oceny materiału dowodowego, niedopuszczenia jako dowód wszystkiego co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem i niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładniejszego objaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało poczynieniem błędnych i niepełnych ustaleń odmawiających potwierdzenia prawa do rekompensaty.

W pierwszej kolejności strona skarżąca podkreśliła, iż organ odwoławczy jedynie wybiórczo się odniósł do zarzutów odwołania. Tymczasem decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem licznych przepisów postępowania ściśle związanych z nieuwzględnieniem wniosku strony o ponowne przesłuchanie świadków, co determinowało konieczność jej uchylenia. Strona wskazywała na konieczność przeprowadzenia rozprawy administracyjnej oraz ponowne przesłuchanie świadków - bowiem osoby te były przesłuchiwane w sprawie jeszcze przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie, a strona nie miała możliwości zadawania pytań świadkom oraz nie została poinformowana o przeprowadzanej czynności dowodowej, co stanowi naruszenie art. 79 § 1 i 2 k.p.a.

Poprzez nieuwzględnienie wniosku strony i tym samym jej nieuczestniczenie w przeprowadzeniu dowodu z przesłuchań świadków - uniemożliwiającego poddanie ich wiarygodności pod wątpliwość na skutek pytań strony - organ rażąco naruszył art 7 k.p.a. i 80 k.p.a.. Zgodnie z dyspozycją art. 75 § 1 in principio k.p.a. organ w zasadzie nie może odmówić dopuszczenia dowodu, jeżeli przyczyni się on do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczny z prawem.

W ocenie strony skarżącej działania organu zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji naruszyły także art. 10 § 1 k.p.a. Uprawnienia z tego przepisu w niniejszym postępowaniu strona została pozbawiona. Strona skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. Nie kwestionuje ona skorzystania z możliwości przewidzianej przez art. 73 ust. 1a ustawy o transporcie drogowym, tj. przesłuchania świadka podczas wykonywania kontroli bez udziału strony lub osoby przez nią wyznaczonej, lecz fakt nieprzeprowadzenia tej czynności ponownie na wniosek strony zgłoszony w toku postępowania. W kontekście powyższego doszło zatem do naruszenia także przytoczonego przepisu art. 81 k.p.a.

W ocenie strony skarżącej brak pozostawienia organowi kontrolnemu jakiejkolwiek swobody w zakresie sankcji karnej, miarkowanej chociażby z uwagi na stopień zawinienia, budzi poważne wątpliwości natury konstytucyjnej wymagającej ustalenia w pierwszej kolejności zgodności przepisów ustawy stosowanej przez organ z przepisami Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Przesłanki uzyskania licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką zawiera art. 6 ust. 1 u.t.d. Zgodnie z art. 6 ust. 4 powyższej ustawy licencja jest udzielana na określony pojazd i obszar. Zgodnie z art. 6 ust. 5 ustawy dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Z kolei art. 87 ust. 4 u.t.d. stwierdza, że podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję. Lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. stwierdza, że za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji nakłada się karę w kwocie 8.000 zł. Bezsporne w sprawie jest, że kierowca w chwili dokonanej kontroli dysponował jedynie stosowną licencją obejmującą gminę Z. Nie dysponował natomiast licencją pozwalającą na dokonywanie przewozów na terenie gminy K, natomiast okolicznością, której strona skarżąca nie zakwestionowała w toku postępowania jest, iż cały kontrolowany przejazd odbył się w K. Organ nie miał możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej, gdyż wysokość ta jest określona kwotowo, bez możliwości działania organu w ramach uznania administracyjnego.

Pozostałe zarzuty strony skarżącej sprowadzają się w istocie do naruszeń przepisów postępowania związanych z zasadą prawdy obiektywnej oraz z zasadą czynnego udziału strony w postępowaniu. W pierwszej kolejności należy podnieść, że tego rodzaju zarzuty mogłyby zostać uznane za uzasadnione, gdyby naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów naruszenia zasady czynnego udziału w postępowaniu należy podnieść, że z akt postępowania administracyjnego wynika, że strona skarżąca była zawiadomiona o wszczęciu postępowania, jak również o kolejnych czynnościach dowodowych w nim podejmowanych. W treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania strona skarżąca została szczegółowo pouczona o jej uprawnieniach w toku postępowania, w szczególności związanych z postępowaniem dowodowym (k. 12 – verte), zatem organ zrealizował zasadę informowania wynikającą z art. 9 k.p.a. W treści zawiadomienia znalazło się również pouczenie obejmujące treść art. 81 k.p.a., gdyż organ pouczył stronę, że przed wydaniem decyzji administracyjnej ma ona prawo wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona skarżąca skorzystała z prawa zapoznania się z aktami sprawy dniu 30 stycznia 2015 r. (protokół z zapoznania się z aktami sprawy znajduje się na k. 15 akt administracyjnych). Pełnomocnik strony skarżącej był również obecny w czasie prowadzenia dowodu z przesłuchania świadka A. W. (starszego kontrolera transportu drogowego), a przesłuchanie to było ostatnim prowadzonym przed organem pierwszej instancji dowodem. W tym stanie rzeczy strona skarżąca miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, choćby uczestnicząc w przesłuchaniu świadka A. W. Na marginesie należy podnieść, że strona skarżąca czynnie uczestniczyła w przesłuchaniu powyższego świadka, zadając pytania, co zostało utrwalone w protokole przesłuchania świadka (k. 16 akt administracyjnych).

Istotnie w toku postępowania administracyjnego nie został przesłuchany świadek A. M. – M., która nie stawiła się na wezwanie organu i została ukarana postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2015 r. grzywną w wysokości 50 zł, zaś postanowieniem z 12 czerwca 2015 r. grzywną w wysokości 200 zł. Okoliczność, iż świadek nie stawił się na wezwanie organu nie może uniemożliwiać organowi zakończenia postępowania dowodowego i wydania rozstrzygnięcia. W tej sytuacji organ ma obowiązek dokonać oceny, czy przeprowadzone postępowanie dowodowe daje podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. W niniejszej sprawie istniała podstawa do takiej oceny.

Należy podnieść, że zarówno w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jak i w skardze strona skarżąca nie wskazała okoliczności, na jakie miałby zostać przesłuchany powyższy świadek, w szczególności okoliczności odmienne od ustalonych przez organy administracji w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Zgodnie z § powyższego przepisu organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób nie budzący wątpliwości w oparciu o przeprowadzone dowody, zatem pominięcie dowodu z zeznań świadka – pasażerki pojazdu w chwili dokonywania kontrolowanego przejazdu nie stanowi w ocenie Sądu naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu nie doszło w prowadzonym przez organy administracyjne postępowaniu do naruszeń przepisów postępowania dowodowego, stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Przebieg kontrolowanego przejazdu został utrwalony w postaci nagrania z kamery, stanowiącej dowód o charakterze nienazwanym, o którym mowa w art. 75 k.p.a. Z powyższego dowodu, jak i z zeznań świadków – kierującego pojazdem K. D. oraz kontrolującego – A. W. wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż przejazd rozpoczął się i zakończył na terenie gminy K i miał charakter zarobkowy. Co więcej, kierujący pojazdem zeznał, że kurs taki jest wykonywany "prawie codziennie". Niezrozumiałe jest sformułowanie zarzutu skargi dotyczącego naruszeń "art. 75 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie kompleksowego zebrania i oceny materiału dowodowego, niedopuszczenia jako dowód wszystkiego co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem i niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładniejszego objaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało poczynieniem błędnych i niepełnych ustaleń odmawiających potwierdzenia prawa do rekompensaty". Niezrozumiałe jest w szczególności, o jakie "potwierdzenie prawa do rekompensaty" chodzi stronie skarżącej. Strona skarżąca nie zaoferowała w toku postępowania żadnych innych dowodów, poza sformułowanym w odwołaniu wnioskiem o przesłuchanie świadka, który nie stawił się na wezwania organu pomimo dwukrotnego ukarania grzywną.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymaganiom powyższego przepisu, zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organ odwoławczy nie jest związany zarzutami odwołania, lecz rozpatruje ponownie sprawę administracyjną.

Wobec powyższego organ odwoławczy prawidłowo oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.