Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1229/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1 i ust. 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit.a i ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 128
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: art. 41
journal: Dz.U. 2016 poz 1440
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz [...] Sp. j. z siedzibą w [...]kwotę 307 zł (słownie: trzysta siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Główny inspektor Transportu Drogowego (w skrócie: GITD) zaskarżoną decyzją z [...] marca 2017 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., daiej: k.p.a.), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a, ust. 2 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 rM poz. 128, dalej: p.r.d.), art. 41 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440, dalej: u.d.p.), art. 3 ust. 1 pkt 11 oraz art. 5 ust. 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2Q02r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 z późn. zm.) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (w skrócie: [...]WITD) z [...] stycznia 2017 r., nr [...]o nałożeniu na spółkę "W." Sp. j. z siedzibą w [...] (dalej: spółka, strona, skarżąca) kary pieniężnej w wysokości 500 zł.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym:

W dniu [...] grudnia 2016 r. w miejscowości Topólka na drodze krajowej nr 36 zatrzymano do kontroli czteroosiowy samochód ciężarowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Pojazdem kierował [...], który wykonywał przewóz drogowy betonu towarowego (betoniarką) na trasie [...] w imieniu skarżącej.

W związku ze stwierdzonym przewozem ładunku i uzasadnionym podejrzeniem przekroczenia dopuszczalnych parametrów kontrolowanego pojazdu, dokonano jego ważenia na zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę stanowisku do pomiaru mas i nacisków osi, położonym w Topólce. Do ważenia użyto wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o numerach fabrycznych [...].

Przebieg kontroli utrwalono protokołem z [...] grudnia 2016 r., nr [...]. Podczas kontroli stwierdzono, iż zatrzymany pojazd poruszając się po drodze krajowej nr 36, po której mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 ton, przekroczył rzeczywistą masę całkowitą pojazdu oraz dopuszczalny nacisk na podwójnej osi napędowej. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia innych parametrów pojazdów.

W wyniku pomiarów, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych

norm:

-rzeczywista masa całkowita samochodu ciężarowego wyniosła 35 ton (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 3 tony (9,4 %),

-nacisk na podwójnej osi napędowej samochodu ciężarowego wyniósł 20,8 ton (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 1,8 tony (9,5 %).

Przewożonym ładunkiem był beton towarowy (przewożony w mieszalniku betoniarki), zakwalifikowany jako ładunek sypki. Kierowca nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

W związku ze stwierdzonym naruszeniem, [...]WITD decyzją z [...] stycznia 2017r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%. Stwierdzono bowiem przekroczenie rzeczywistej masy całkowitej oraz dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej pojazdu.

Strona odwołała się od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Zarzuciła organowi i instancji naruszenie art. 6, 7, 8 oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie. Spółka też wskazała, że naruszenie stwierdzono wskutek nieprawidłowo przeprowadzonego ważenia, ponieważ użytą jedną parą wag SAW 10 C/lI nie można dokonać ważenia pojazdu czteroosiowego oraz wyznaczyć jego masy całkowitej. Strona podnosiła również, że w trakcie wykonywania pomiarów pojazdu mieszadło samochodu ciężarowego (betoniarki) było uruchomione, co wprawiało podczas procedury ważenia kontrolowany pojazd w drgania i wibracje. Miało to wpływ na prawidłowość przebiegu procedury ważenia.

Główny Inspektor Transportu Drogowego cytowaną na wstępie decyzją z [...] marca 2017 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy, w oparciu o przywołaną podstawę prawną oraz wybrane orzecznictwo stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Z jego całokształtu wynika, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Organ lI instancji wyjaśnił, że sankcją za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu jest kara pieniężna nakładana w drodze decyzji administracyjnej. GITD nie dopatrzył się w niniejszej sprawie przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie 140aa ust. 4 pkt 1 lit. a i b p.r.d. W jego ocenie, spółka nie dostarczyła takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o wskazaną powyżej regulację.

Organ odwoławczy zauważył, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z 14 lipca 2016 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych [...]. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi odpowiednio: świadectwem legalizacji ponownej oraz świadectwem zgodności. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że wagą SAW 10C/II nie można dokonać ważenia pojazdu czteroosiowego oraz wyznaczyć jego masy całkowitej, GITD podniósł, że z pisma Prezesa Głównego Urzędu Miar (w skrócie: GUM) z 1 czerwca 2016 r., nr BMP.070.4.2016.JS.2n/k21220, wynika, że ustawa z 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1069) nie nakazuje stosowania określonych przyrządów pomiarowych do wykonywania zadań pomiarowych w dziedzinach określonych w art. 8 ust. 1 ustawy. Prawo o miarach stanowi jedynie, że jeżeli zadania te wykonywane są przy użyciu jednego z przyrządów pomiarowych, określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 27 grudnia 2007 r. w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli (Dz. U. z 2014 r. poz. 1066), to przyrząd ten podlega prawnej kontroli meteorologicznej i w konsekwencji może być użytkowany wyłącznie wtedy, gdy posiada dowód prawnej kontroli metrologicznej. Rozwiązanie przyjęte w ustawie pozwala na wykonywanie zadań pomiarowych w dziedzinach określonych w art. 8 ust. 1 ustawy, z zastosowaniem przyrządów pomiarowych innych niż te, które są określone w ww. rozporządzeniu w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej. Zdaniem organu, powyższe względy przemawiają za tym, że nie można zakazać stosowania wag nieautomatycznych, wyznaczających obciążenia koła lub osi pojazdu, przy wyznaczaniu masy całkowitej pojazdu. Waga nieautomatyczna określająca masę ciała poprzez wykorzystanie działania na to ciało siły grawitacji, może być stosowana do wyznaczania obciążenia koła lub osi pojazdu (tzw. waga nieautomatyczna "pod koła"). W tym zakresie prawidłowość działania wagi jest sprawdzana w sposób przewidziany prawem, waga podlega prawnej kontroli metrologicznej. Z metrologicznego punktu widzenia, wyznaczanie obciążenia koła lub osi pojazdu może stanowić podstawę do wyznaczania masy pojazdu. Przepisy o prawnej kontroli metrologicznej nie regulują sytuacji wyznaczania masy całkowitej pojazdu, przy użyciu wagi nieautomatycznej do wyznaczania obciążenia koła łub osi pojazdu. Zgodnie z prawem dopuszczalne jest jednakże wyznaczanie masy całkowitej pojazdu, przy użyciu wagi nieautomatycznej do wyznaczania obciążenia koła lub osi pojazdu, która w tym zakresie podlega prawnej kontroli metrologicznej. Prezes GUM w przywołanym piśmie z 1 czerwca 2016 r. wskazuje, że w praktyce wyznaczanie masy całkowitej pojazdu z wykorzystaniem tzw. wag nieautomatycznych "pod koła", można przeprowadzić za pomocą zestawu wag podkładanych jednocześnie pod wszystkie koła lub za pomocą zestawu dwóch wag pod koła, na które najeżdża się kolejnymi osiami pojazdu (tzw. pomiar sekwencyjny). Reasumując, GITD podniósł, że zgodnie z aktualnym stanowiskiem Prezesa GUM w świetle ustawy - Prawo o miarach dopuszczalne jest wyznaczenie masy pojazdów przy zastosowaniu wag nieautomatycznych, w tym wag przenośnych wyznaczających obciążenia kola lub osi pojazdu.

Odnosząc się z kolei do argumentu strony, iż w trakcie wykonywania pomiarów mieszadło samochodu ciężarowego - betoniarki było uruchomione, co wprawiało podczas procedury ważenia przedmiotowy pojazd w drgania i wibracje i co miało wpływ na prawidłowość przebiegu procedury ważenia, GITD wskazał, iż określone w ustawach: Prawo o ruchu drogowym, prawo o drogach publicznych i wydanych na ich podstawie rozporządzeniach, parametry pojazdów, dotyczą wszystkich pojazdów poruszających się po drogach publicznych, w tym także betoniarek. Oczywistym jest, zdaniem GITD, że podczas przewożenia ładunku po drogach publicznych w postaci betonu, gruszka betoniarki, aby zapobiec zakrzepnięciu się ładunku, musi się poruszać. Dlatego, w przypadku ważenia betoniarki, procedura ważenia pojazdu musi zostać zmodyfikowana. Ważenie pojazdu powinno odbyć w warunkach jak najbardziej zbliżonych do tych, panujących podczas przejazdu, tzn. gruszka betoniarki musi się poruszać. Tak też było w trakcie przedmiotowej kontroli. Okoliczność, że "gruszka" betoniarki w trakcie przewozu musi się poruszać, nie może zwalniać podmiotu wykonującego przejazd od załadowania pojazdu w taki sposób, aby nie doszło do przekroczenia jego dopuszczalnych parametrów. Ponadto kontrolowany kierowca nie wniósł do protokołu kontroli żadnych uwag dotyczących przebiegu ważenia.

"W." sp. j. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r., której zarzuciła:

1.naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, jak: art. 6, 7, 8, 9, 10, 68, 77 k.p.a. poprzez:

a/ niedokładne rozpatrzenie sprawy,

b/ ustalenie przez organy administracji publicznej stanu faktycznego sprawy niezgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie przyjęte w decyzji,

c/ niepodjęcie kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym nieprzesłuchanie w charakterze świadków kierowcy i skarżącej jako strony, co było niezbędne w przedmiotowej sprawie,

d/ niezebranie wystarczającego dla wyjaśnień sprawy materiału dowodowego, a ponadto nieuwzględnienie przedłożonego materiału dowodowego,

e/ niepoinformowanie spółki przed wydaniem decyzji o zakończeniu postępowania w sprawie na poziomie organu I i II instancji;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 35a p.r.d. w zakresie definicji pojazdu nienormatywnego, jak również przepisów wykonawczych do powyższej ustawy, stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 oraz załącznika nr 1 p.r.d.

W związku z powyższymi zarzutami, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi i instancji.

W uzasadnieniu skargi strona powtórzyła i poparła stanowisko przedstawione w odwołaniu od decyzji WWITD.

W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Mając na uwadze ustawowe kryteria rozstrzygania sprawy (art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, opubl.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188; art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, opubl.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd uznał, że skarga jest zasadna. Doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Narusza bowiem art. 7, art. 77 , art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. co do ustaleń faktycznych w zakresie wyników ważenia, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wyjaśnienia wymaga, że zakres odpowiedzialności przewoźnika za popełnione naruszenia przekroczenia rzeczywistej masy całkowitej pojazdu czy dopuszczalnych nacisków ładunku na poszczególne osie pojazdu ustawodawca przekłada na wysokość kary pieniężnej, uzależniając ją od wyników ważenia. Z tego względu wszelkie ustalenia faktyczne w zakresie wyników ważenia nie mogą budzić żadnych wątpliwości w zakresie prawidłowości ich przeprowadzenia. Jest to bowiem zasadniczy dowód stanowiący podstawę odpowiedzialności administracyjnej strony w zakresie wysokości nałożonej kary pieniężnej.

Zgodnie bowiem z definicją zawartą w art. 2 pkt 35a p.r.d. pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie zaś do treści art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii wydawanego w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd, a także na podmioty wykonujące inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. (art. 140aa ust. 3 p.r.d.).

W rozpatrywanej sprawie, karę za przejazd pojazdem nienormatywnym nałożono na przewoźnika (skarżącą) uznając, że nastąpiło naruszenie dopuszczalnych norm transportu drogowego, w wyniku stwierdzonego przekroczenia rzeczywistej masy całkowitej oraz dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej pojazdu.

Zdaniem Sądu ww. okoliczności nie zostały w sposób jednoznaczny w postępowaniu administracyjnym ustalone. W sytuacji bowiem, jak wskazano powyżej, wysokość kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnych parametrów pojazdu jest wprost zależna od wyniku ważenia, obowiązkiem organu jest zapewnienie nie budzącej wątpliwości rzetelności ważenia i wykazanie prawidłowości poczynionych w tym względzie ustaleń przy pomocy dostępnych środków dowodowych.

Tymczasem, z akt przedmiotowej sprawy wynika, że ważenia czteroosiowego pojazdu dokonano przy pomocy dwóch wag typu SAW 10C/I1, posiadających w chwili dokonywania kontroli ważne: świadectwo legalizacji ponownej oraz świadectwo zgodności, wydane przez właściwy organ, z aktualnymi na dzień spornej kontroli terminem ważności. Ponadto z akt sprawy wynika także, iż procedura ważenia została przeprowadzona w miejscu do tego przeznaczonym i odpowiednio wypoziomowanym.

Sąd stoi na stanowisku, iż każdy przyrząd kontrolny, aby jego wskazania mogły być uznane za rzeczywiste i prawdziwe, powinien być używany zgodnie ze wskazaniami producenta tych przyrządów kontrolnych, tj. instrukcją obsługi konkretnej wagi.

Wagi, którymi wykonano pomiary kontrolowanego pojazdu (SAW 10C/II), zostały przeznaczone, zgodnie z Instrukcją Obsługi ich kanadyjskiego producenta, do wykonywania ważenia pojazdów w konfiguracjach podanych w pkt 2.4 tej instrukcji. Indywidualnie, czyli jedną wagą, można dokonać zważenia jednego koła. W konfiguracji dwóch wag można dokonać pomiaru obciążenia (nacisku na drogę) jednej (ale nie wyłącznie pojedynczej) osi. Z kolei w grupach od czterech do sześciu wag można zaś dokonać pomiaru obciążenia grupowego osi lub pomiaru wagi netto pojazdu dwu- lub trzyosiowego, podczas jednej procedury ważenia. Ustawienie pomiaru dla różnych typów osi zostało przedstawione graficznie w pkt 2.5. omawianej Instrukcji. Wynika z niej, że jedna para wag może być użyta do pomiarów ciężarówki iub ciągnika o dwóch osiach, jak i przyczepy/naczepy trzyosiowej.

Zatem w ocenie Sądu, podczas kontroli pojazdu ciężarowego, czteroosiowego marki MAN przystosowanego do przewozu betonu, dopuszczalne było użycie wag SAW 10C/II.

Jednakże, zdaniem Sądu, powstały wątpliwości czy używane w konfiguracji wagi były połączone przewodem podczas ważenia pojazdu. Nie można tej wątpliwości usunąć ani na podstawie dokumentacji fotograficznej (k. - 43 akt adm.), ani na podstawie protokołu kontroli (k. - 27 - 28 akt adm.), ani protokołu z przesłuchania świadka - kierowcy [...] (k. - 29 akt adm.). O ile w pkt 1.2. wspomnianej instrukcji mówi się o możliwości połączenia dwóch wag SAW przy pomocy przewodu w celi utworzenia wagi do pomiaru obciążenia osi, to już w pkt 2.6. tej samej Instrukcji zapisano, że "przy eksploatacji dwóch wag SAW należy połączyć ze sobą przeciwne wagi przy pomocy 5-metrowego przewodu łączącego" (k. 38 akt adm.). W pkt 3.1. instrukcji zaś zapisano, że Jeżeli wagi nie są połączone (lub jeżeli wtyczki zostały podłączone nieprawidłowo), ważone jest obciążenie kół, na ekranie wyświetla się "0", a waga gotowa jest do eksploatacji." (k. - 39 akt adm.).

Podobne zapisy znajdują się również w Świadectwie homologacji UE Nr D98- 09-08 w pkt 5.2. (k. - 41 akt adm.).

Na opisywaną okoliczność zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GSK 3068/15 i II GSK 3433/15 (opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie podważają tego stanowiska dokumenty dołączone przez GITD w postępowaniu odwoławczym: dowód z eksperymentu - "Sprawdzanie błędów pomiaru nacisku osi wielokrotnej oraz masy całkowitej pojazdu samochodowego metodą ważenia oś po osi przy użyciu pary wag statycznych", tłumaczenie z języka angielskiego Inteligentne systemy transportowe oraz pismo "Dodanie wyników ważenia przy ważeniu pojazdów" (vide: akt administracyjne), z tym że to ostatnie pismo odwołuje się do Instrukcji Obsługi wagi SAW Series III, której nie dołączono do akt. Natomiast podczas kontroli w niniejszej sprawie użyto wagi SAW serii II.

Inną okolicznością mogącą mieć wpływ na wynik spornego ważenia jest fakt, że pomiar został dokonany również w trakcie pracy urządzenia kontrolowanego pojazdu (mieszadła betoniarki), na co wskazywała skarżąca na etapie postępowania administracyjnego, a GITD w zasadzie potwierdził ten zarzut (s. 6-7 decyzji). Nie odniósł się jednoznacznie do niego, jedynie zaznaczając, że pomiar powinien odbywać się w warunkach, w jakich wykonywany jest przejazd.

Jednocześnie Sąd wskazuje, że z zapisu protokołu kontroli z [...] grudnia 2016 r. wynika, że de facto miało miejsce dwukrotne ważenie, bowiem w protokole wprost wskazano, że: "Ważenie przeprowadzono zarówno w czasie pracy urządzenia mieszającego beton jak i z chwilowo wyłączonym silnikiem i urządzeniem. Stwierdzono, że wyniki pomiarów wag - zarówno z urządzeniem wyłączonym, jak i z wyłączonym silnikiem i mieszadłem - nie zmieniały się (nie falowały) i wskazywały identyczne, rzeczywiste naciski osi pojazdu wraz z ładunkiem w czasie przejazdu i pracy maszyny oraz w stanie spoczynku". O wynikach tych pomiarów, że były identyczne brak jest jakiejkolwiek adnotacji w części protokołu przeznaczonej do wykazania wyniku ważenia ponownego. Natomiast z zeznań świadka [...] wynikałoby, że podczas ważenia silnik w pojeździe miał być wyłączony, a wagi wskazywały stałą wartość (k. - 29 verte).

W tym kontekście wskazać należy, że protokół kontroli ma walor dokumentu urzędowego i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone oraz obrazuje on stan faktyczny, który później jest trudny do odtworzenia, co wielokrotnie było podkreślane w orzecznictwie (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt Vi SA/Wa 2318/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 stycznia

2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1723/09 www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zważywszy, iż przepisy postępowania (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.) nakładały na organ administracji obowiązek dokonania takich ustaleń, które pozwalałyby na ich przyjęcie za wiarygodne jedynie wówczas, gdyby wynikały z prawidłowego zastosowania się do przepisów określających właściwe zasady użycia wag do pomiaru nacisku osi, pominięcie tych zasad prowadziło do ustaleń z naruszeniem art. 80 k.p.a. oraz naruszenia wymienionych przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Reasumując, w rozpoznawanej sprawie, Główny inspektor Transportu Drogowego nie dochował precyzji przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Nie wskazał bowiem, czy funkcjonariusze dokonując w dniu [...] grudnia 2016 r. na drodze krajowej nr 36 kontroli należącego do spółki czteroosiowego pojazdu marki [...], działali zgodnie z prawem w zakresie ustalenia nacisków na osiach i masy rzeczywistej pojazdu. Nie wyjaśnił bowiem, czy dokonał pomiaru tych wielkości przy pomocy pary skonfigurowanych wag typu SAW 10C/II, czy też pary wag, ale działających osobno. W tej ostatniej sytuacji mógłby dokonać wyłącznie ważenia kół a nie osi. Ponadto nie rozwiał wątpliwości, ile razy ważono pojazd, w jakich warunkach (czy silnik miał włączony, czy też-nie), i czy nie było rozbieżności pomiędzy poszczególnymi pomiarami. GITD nie wyjaśnił więc sprawy w sposób wymagany przez art. 7, art, 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a naruszenie ww. przepisów postępowania mogło mieć w ocenie Sądu istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpatrując sprawę, Główny Inspektor Transportu Drogowego winien ustalić w sposób prawidłowy, pełny i rzetelny, czy podczas ważenia pojazdu dokonanego w przy użyciu przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II wagi te były użyte zgodnie z konkretnie wskazanymi punktami instrukcji obsługi oraz świadectwa homologacji i czy rzeczywiście wskazania obu pomiarów ważenia były zbliżone/identyczne. Wszystkie ustalenia winny znaleźć odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Ponadto organ odniesie się do kwestii możliwości zastosowania w tej sprawie art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. a i b p.r.d. Dopiero bowiem po przeprowadzonym w sposób prawidłowy postępowaniu dowodowym może zostać podjęta decyzja w przedmiocie ewentualnej odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz naruszający przepisy prawa.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzeczono jak sentencji wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z art. 200 tej ustawy w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm.), niezasadnie pomijając zwrot skarżącej części wpisu na podstawie art. 225 p.p.s.a. w dniu 21 sierpnia 2017 r.