Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 597/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 153, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 146 par. 2, art. 151 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 2, par. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 257 poz 2573
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na  środowisko
article: par. 2, par. 3, par. 4
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Dnia 26 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant Sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2013 roku przy udziale --- sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak:[...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej M. W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania M. W. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] uchylającej po wznowieniu postępowania ostateczną decyzję z dnia [...] i udzielającej A Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci A projekt [...], uchylił w całości tę decyzję i stwierdził, że ostateczna decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] została wydana z naruszeniem prawa.

Jak wynika z akt sprawy Prezydent Miasta Ł. na wniosek M. W. postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A Spółce z o.o. z/s w W. pozwolenia na budowę wieży stacji bazowej sieci A na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 2 w Ł., działka nr 171/10.

Decyzją z dnia [...] organ I instancji odmówił uchylenia powyższej decyzji.

Po rozpatrzeniu wniesionego przez M. W. odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Ł..

Wojewódzki Sąd Administracyjne w Łodzi, po rozpoznaniu skargi M. W. na decyzję Wojewody [...], wyrokiem z dnia 29 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 97/10 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], wskazując na zawarte w nich uchybienia. Sąd zwrócił uwagę, że inwestor występował z wnioskiem o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Za niedopuszczalne uznał zatem samowolne ograniczanie przedmiotu inwestycji przez organ orzekający do samej wieży tej stacji bazowej. Stwierdził, że we wniosku chodziło o inwestycję telefonii komórkowej polegającą na budowie stacji bazowej, a zatem skoro cała stacja bazowa była przedmiotem wniosku, niezmienionego przez inwestora, niedopuszczalne było ograniczenie przedmiotu inwestycji. Sąd uznał, że organy nie odniosły się do podnoszonej przez stronę kwestii kumulatywnego oddziaływania trzech wież telefonii komórkowej znajdujących się w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji. Okoliczność tę uznał za mającą znaczenie dla rozstrzygnięcia czy planowana inwestycja ma charakter przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, a nadto dla ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji, a w konsekwencji kręgu stron tego postępowania. Podniósł, że w toku postępowania nie wyjaśniono, czy przedmiotowa stacja telefonii komórkowej oraz już istniejące, znajdują się na terenie jednego zakładu lub obiektu, co warunkuje zastosowanie § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U z 2004 r. nr 257, poz. 2573 ze zm.). Sąd uznał ponadto, że organ winien był poddać kontroli złożone przez inwestora oświadczenie, wedle którego planowana stacja przy zastosowaniu konfiguracji anten sektorowych nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Dodał, że złożone na potrzeby sprawy opracowanie obejmuje jedynie ocenę oddziaływania na środowisko tylko planowanej stacji bazowej, czyli jednego obiektu, nie uwzględniając ewentualnego oddziaływania dwóch pozostałych, co może powodować konieczność uzupełnienia opracowania przez inwestora i sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zdaniem Sądu organ winien wyjaśnić w sposób wyczerpujący i nie budzący jakichkolwiek wątpliwości charakter planowanej inwestycji w kontekście zaliczenia jej do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.

Wyrokiem z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1434/10 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne inwestora oraz M. W.. Sąd w pełni podzielił stanowisko sądu I instancji, wskazując, że zakres postępowania administracyjnego zwykłego (jego przedmiot) wynika z wniosku tego podmiotu, który przedstawia sprawę organowi administracji publicznej do rozpoznania. Wniosek inwestora dotyczył stacji bazowej telefonii komórkowej a nie budowy wieży stacji bazowej. W ocenie NSA nie budzi wątpliwości, że stacja tj. wieża wraz z pozostałymi urządzeniami będzie oddziaływać na nieruchomość M. W., niezależnie od tego na jakiej wysokości zostaną umieszczone anteny stacji bazowej.

Ponownie rozpatrując sprawę po wznowieniu postępowania, Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] uchylił decyzję własną z dnia [...] i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę stacji bazowej.

Po rozpatrzeniu odwołania M. W., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W dniu [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623, ze zm.) wydał decyzję nr [...], którą uchylił decyzję własną z dnia [...] i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę stacji bazowej. Organ wskazał, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane obejmuje nieruchomość, na której realizowana będzie inwestycja oraz działki ewid. nr 171/6, 171/7 w obrębie [...] i działki 470/7, 476/2 (dawniej 476/9) w obrębie [...]. Wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie krąg stron postępowania obejmuje nieruchomość, na której realizowana będzie inwestycja oraz działki znajdujące w obszarze oddziaływania anten sektorowych stacji bazowej telefonii komórkowej. Wskazał, że w projekcie określono obszary oddziaływania anten sektorowych, t.j. obszary, dla których są przekroczone dopuszczalne natężenia pól elektromagnetycznych określone dla miejsc dostępnych dla ludności, zgodnie rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883). Znajdują się one w odległości do 31,7 m od środka elektrycznego anten na wysokości powyżej 24,7 m ponad poziomem terenu i obejmują działki znajdujące się poniżej. Oznaczone działki ewidencyjne nr 171/10, 171/6, 171/7 w obrębie [...], 470/7 i 476/2 (dawniej 476/9) w obrębie [...], na których nie mogą być budowane budynki z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi o wysokości większej niż 22,7 m, bo znalazłyby się w zasięgu ww. pól elektromagnetycznych. Organ uznał, że M. W. jako właścicielka sąsiedniej działki jest stroną postępowania, która bez własnej winy nie brała w nim udziału, zatem zachodzą podstawy by po wznowieniu postępowania ponownie rozpatrzeć sprawę co do istoty. Organ stwierdził, że wniosek inwestora spełnia wymogi formalne określone w art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Do wniosku dołączono bowiem cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję Prezydenta Miasta Ł. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...]. Organ w celu zweryfikowania, czy planowana inwestycja należy do przedsięwzięć dla których wymagane jest uprzednie przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, zwrócił się do Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa [...] o opinię. Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa [...] stwierdził, że planowana inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, nie ma podstawy prawnej, aby rozpatrywać kwestię powiązania z innymi przedsięwzięciami, a w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć, znajdujących się na terenach nieruchomości sąsiednich. Planowana stacja bazowa jest nowym obiektem nie znajdującym się na terenie zakładu, gdzie istnieje już instalacja zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ dokonał też samodzielnej analizy przedstawionych przez inwestora dokumentów, a w szczególności dołączonej do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentacji technicznej szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikacją przedsięwzięcia i analizy instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko, wykonanej przez mgr inż. U. K. - specjalistę systemów ochrony atmosfery oraz zawartych w nich wyników obliczeń i rysunków. Stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie mieści się w katalogu przedsięwzięć wyszczególnionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Przedmiotowy projekt określa umieszczenie na konstrukcji masztu siedmiu anten radiolinii oraz na wysokości 29,5 m trzech anten skierowanych w 3 kierunkach (azymutach) emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwości zawierającej się w przedziale od 0,03 MHz do 300 000 MHz, których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi 1258,93 W. Wzdłuż głównej wiązki promieniowania tych anten na odcinku o długości 70 m, mierzonym od środka elektrycznego każdej anteny, nie występują miejsca dostępne dla ludności. Z materiału dowodowego, tj. mapy geodezyjnej jak również dołączonego do akt sprawy zdjęcia lotniczego, w którym określono lokalizację przedmiotowej stacji i kierunki anten wynika, że teren wokół stacji jest w większości wolny od zabudowy, sporadycznie występują obiekty przemysłowe i produkcyjne o wysokości od 1 do 3 kondygnacji nadziemnych (maksymalna wysokość obiektów - ok. 10 m). Zatem przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie wchodzi w zakres przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o jakich mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o jakich mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Zgodnie z § 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2007 r. Nr 158, poz. 1105), przy dokonywaniu kwalifikacji przedsięwzięcia bierze się pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny, co ogranicza zastosowanie przywołanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. jedynie do pojedynczej anteny. W praktyce oznacza to, iż w przypadku jednoczesnej pracy pojedynczej anteny w różnych zakresach częstotliwości, sumuje się równoważne moce promieniowane izotropowo przez tę antenę. Sumowanie się parametrów, o którym mowa § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. dotyczy jednie parametrów określonych w § 2 ust. 1 § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Wobec tego przy kwalifikowaniu przedsięwzięcia jakim jest budowa instalacji radiokomunikacyjnej emitującej pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300000 MHz do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko bezprzedmiotowe jest rozpatrywanie lokalizacji innych instalacji emitujących pola elektromagnetyczne. Planowana stacja bazowa jest nowym obiektem nie znajdującym się na terenie zakładu w rozumieniu art. 3 pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), gdzie istnieje już instalacja zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie ma więc zastosowania w sprawie przepis § 2 ust. 2 i § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Odnośnie projektowanych na przedmiotowym obiekcie radiolinii stwierdzono, że nie podlegają one regulacji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Poza emisją pola elektromagnetycznego projektowana inwestycja nie generuje innych czynników mogących mieć wpływ na środowisko jak np. emisji hałasu, zanieczyszczeń gazowych, płynnych i pyłów. Dlatego też przedmiotowe przedsięwzięcie nie podlega obowiązkowi przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań dot. zawartości wniosku oraz określonych w art. 35 ust. 1, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem rozpatrzenie wniosku inwestora, uwzględniające stanowisko Sądu dotyczące zakresu wniosku, winno, zdaniem organu, zostać zakończone decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej sieci A. Oznacza to konieczność zreformowania, w wyniku wznowionego postępowania, decyzji dotychczasowej, wobec zaistnienia przesłanki, o jakiej mowa wart. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wyjaśnił, że w tej sytuacji zastosowanie ma przepis art. 151 § 2 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej wydaje decyzję, w której: uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. W. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77, 107 § 3 i 140 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, niezebranie pełnego materiału dowodowego, niezastosowanie się do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 97/10 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1434/10 co do konieczności przeprowadzenia szczegółowej oceny inwestycji w zakresie jej oddziaływania na środowisko. Zarzuciła także naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez wadliwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i bezpodstawne uznanie, na podstawie pisma Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta Ł., że lokalizacja w sąsiedztwie innych instalacji emitujących pola elektromagnetyczne nie ma wpływu na ocenę oddziaływania na środowisko. Wskazała, że organ naruszył art. 78 § 1 k.p.a., bowiem nie przeprowadził dowodu, o który wnioskowała, tj. opinii dotyczącej ewentualnej kumulacji oddziaływania pól elektromagnetycznych anten wybudowanych oraz planowanych w przedmiotowej inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Pominął całkowicie posadowione już na działkach 171/6 i 171/10 stacje bazowe telefonii komórkowej, a zatem nie zbadał realnego oddziaływania anten na sąsiadujące nieruchomości. Wskazała na konieczność dokonania ustaleń, czy istnieje możliwość kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć co wynika z treści art. 63 ust. 1 pkt 1 lit b i art. 82 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu (...). Zdaniem strony naruszono także prawo materialne tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez wydanie pozwolenia na budowę bez przeprowadzenia dokładnej oceny oddziaływania na środowisko oraz art. 63 ustawy o udostępnianiu (...) poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy okoliczności sprawy tego wymagały. Brak oceny oddziaływania na środowisko narusza w szczególności zdaniem strony art. 63 ust. 1 pkt 1b ustawy o udostępnianiu (...) w zw. z § 5 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. Wskazała, że organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę nie może we własnym zakresie przeprowadzić oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a opinia Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta Ł. nie jest postanowieniem, o którym mowa w art. 63 ust. 2 ustawy o udostępnianiu (...). Nie zgodziła się z organem administracji, że teren wokół stacji wolny jest od zabudowy, na tym terenie istnieje bowiem zabudowa mieszkaniowa i przemysłowa. W opinii odwołującej się organ przedwcześnie ocenił, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Dodała, że posadowienie kolejnej stacji bazowej w istotny sposób obniży wartość nieruchomości sąsiednich. M. W. zarzuciła także, że organ nie wziął pod uwagę Rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. nr 2008/2211(INI), zalecającej optymalizację posadowionych masztów i przekaźników telefonii komórkowej z uwzględnieniem potrzeb okolicznych mieszkańców i maksymalnej ochrony osób mieszkających w pobliżu.

Wspominaną na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji i stwierdził wydanie z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...].W uzasadnieniu podniósł, że kwesta interesu prawnego skarżącej została rozstrzygnięta w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1434/10, wedle którego przedmiotowa stacja, tj. wieża wraz z pozostałymi urządzeniami, ściśle wiążącymi się z funkcjonowaniem danej inwestycji będzie oddziaływać na nieruchomość M. W.. Wskazał, że wznowienie postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy, w celu sprawdzenia, czy jakaś wada postępowania nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia, t.j. czy i w jakim zakresie wada postępowania zwykłego (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w tym postępowaniu. Wyjaśnił, że uchylenie decyzji i wydanie na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy zaistniała okoliczność wypełniająca którąś z przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a. nie pozwala na ostanie się decyzji ostatecznej. Organ stwierdził, że należy rozważyć czy fakt udziału na prawach strony przez M. W. w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] spowodowałby wydanie innej decyzji. Zdaniem Wojewody [...] organ I instancji w szerokim uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w wyczerpujący sposób uzasadnił przyjęty obszar oddziaływania przedmiotowego zamierzenia oraz wskazał na braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania tegoż zamierzenia na środowisko. Na tej podstawie uznał, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść w przedmiotowej sprawie wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie dotychczasowej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], o pozwoleniu na budowę wieży stacji bazowej. Dlatego też, zdaniem Wojewody w sprawie zaszły okoliczności z art. 146 § 2 k.p.a. (w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej), a więc winno zapaść orzeczenie określone w art. 151 § 2 k.p.a., wedle którego organ ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W odniesieniu do zarzutów M. W. wskazał, że organ I instancji w wyczerpujący i trafny sposób określił zakres oddziaływania planowanego zamierzenia, oraz wykazał posiłkując się pismem Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta Ł. z dnia 16 lutego 2012 r., iż budowa przedmiotowej stacji bazowej nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Opinia kwestionowana przez stronę została wystosowana przez Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa reprezentowany przez jego dyrektora, który statutowo zajmuję się w imieniu Prezydenta Miasta Ł. ochroną środowiska, wobec czego organ stwierdził, że brak jest powodów aby uznać opinię za nierzetelną. Nadto, z opinii tej wynika, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstawy prawnej, aby rozpatrywać kwestię powiązania z innymi przedsięwzięciami, a w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć, znajdujących się na terenach nieruchomości sąsiednich, gdyż projektowana stacja bazowa jest nowym obiektem, nie znajdującym się na terenie zakładu, gdzie istnieje już instalacja zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ uznał, że kwestie finansowe związane ze spadkiem wartości działek leżących w bliskiej odległości od planowanego zamierzenia, nie mają żadnego wpływu na ocenę danego przedsięwzięcia przez organy administracji architektoniczno-budowlanej.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła M. W., powielając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji. Dodatkowo wskazała, że organ naruszył art. 146 § 2 k.p.a., bowiem nie wykazał, że decyzja dotychczasowa posiadała jedynie wady formalne, natomiast w całości była pozbawiona wadliwości materialnej. Zdaniem skarżącej w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 k.p.a. nie wykazano również jakiego naruszenia prawa procesowego dopuścił się organ administracji w poprzednim postępowaniu oraz że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Uznała, że jeśli bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym jej nieruchomości, to oznacza, że z naruszeniem art. 7 k.p.a. nie rozważono jej słusznego interesu, a zatem organ nie powinien stosować art. 146 § 2 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Zgodnie natomiast z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna dotyczyć może w szczególności stanu faktycznego sprawy, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa materialnego lub procesowego do wydania danego rozstrzygnięcia. Związanie sądu w rozumieniu tego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Związanie takie dotyczy tak sądu ponownie rozpoznającego daną sprawę, jak i organu administracji.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest kontrola legalności decyzji, w której to organ II instancji uchylając rozstrzygnięcie organu I instancji, stwierdził wydanie decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa.

Zgodnie z art. 151 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a. (§ 2 – nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej), organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Dość lakonicznie uzasadniając przyczyny zastosowania art. 151 § 2 k.p.a., organ stwierdził, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść w przedmiotowej sprawie wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie dotychczasowej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę wieży stacji bazowej sieci A, projekt [...], na działce nr 171/10 w Ł..

W tym miejscu wskazać należy, że na temat ostatecznej decyzji z dnia [...] wypowiadał się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi badając legalność rozstrzygnięć wydanych uprzednio w sprawie z wniosku M. W. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją. Sąd eliminując z obrotu prawnego decyzje organów administracji w przedmiocie odmowy uchylenia wspomnianej decyzji z dnia [...] (II SA/Łd 97/10), stwierdził, że organy dokonały niedopuszczalnej samowolnej modyfikacji treści i zakresu wniosku inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Wniosek inwestora dotyczy bowiem całej inwestycji tj. budowy stacji bazowej telefonii komórkowej (wieży ze wszystkimi urządzeniami koniecznymi do prawidłowego funkcjonowania stacji), przy czym decyzja ostateczna zatwierdza projekt budowlany i udziela pozwolenia na budowę samej wieży stacji bazowej telefonii komórkowej. W takim wypadku, w myśl art. 33 ust. 1 zdanie pierwsze Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę winno dotyczyć całego zmierzenia inwestycyjnego, a nie jedynie samego masztu stacji telefonii komórkowej. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargi kasacyjne stron (II OSK 1434/10), podzielił w pełni stanowisko sądu I instancji i powtórzył za tym sądem, że zakres postępowania administracyjnego zwykłego (jego przedmiot) wynika z wniosku podmiotu, który przedstawia sprawę organowi administracji do rozpoznania.

Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, które zostały wyrażone w orzeczeniu sądu pozostawały, w świetle art. 153 p.p.s.a., wiążące w sprawie. Tymczasem organ II instancji ich nie uwzględnił i uznał, że w sprawie na skutek wniosku o wznowienie postępowania, mogłoby dojść do wydania wyłącznie decyzji odpowiadającej w swej istocie decyzji ostatecznej z dnia [...] Podkreślenia wymaga, że zastosowanie art. 146 § 2 k.p.a. może nastąpić tylko wówczas, gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swojej istocie decyzji dotychczasowej, tzn. gdyby treść rozstrzygnięcia pokrywała się w całości z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 28 września 2010 r. sygn. akt II SA/Lu 373/10, LEX nr 7538800). Zastosowanie art. 146 § 2 k.p.a. wchodzi więc w grę jedynie gdy nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Nie można zatem przyjąć, w świetle wyrażonej przez sąd oceny prawnej, że wobec ustalenia błędnego przedmiotu rozstrzygnięcia zapadłaby w sprawie decyzja o tożsamej treści co decyzja ostateczna, a tym samym brak jest podstaw do wydania decyzji innej niż ostateczna. Jak podkreśliły bowiem sądy obydwu instancji to wnioskodawca wyznacza przedmiot i granice sprawy, a organ jest tym wnioskiem związany.

Sąd pragnie również zauważyć, że związanie oceną prawną na podstawie art. 153 p.p.s.a. doznaje ograniczenia w sytuacji istotnej zmiany przepisów prawa. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, w zakresie wskazań sądu, co do oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Otóż, Sąd w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Łd 97/10 wyraził stanowisko, iż organ oceniając, czy planowane przedsięwzięcie ma charakter przedsięwzięcia mogącego oddziaływać na środowisko, winien tego dokonać w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Na dzień wyrokowania rozporządzenie to było obowiązujące, przy czym zostało uchylone z dniem 15 listopada 2010 r. i zastąpione rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Zgodnie z § 4 tego rozporządzenia, do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Zdaniem Sądu, przepis ten należy rozumieć wąsko jako odnoszący się jedynie do postępowań dotyczących wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia (art. 71 ust. 1 i art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji...). Ocena w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia ze względu na oddziaływanie środowiskowe w sprawie dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, wszczętej w trybie nadzwyczajnym, winna zostać przeprowadzona na podstawie rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Zastosowanie przez organy nieobowiązującego już rozporządzenia nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Jednakże wskazania Sądu odnoszące się do § 4 i § 5 rozporządzenia z 2004 r. przestały być wiążące, gdyż nowe rozporządzenie nie zawiera wymogów określonych tymi przepisami. Natomiast ocena organów odnosząca się do zamierzeń określonych w § 2 i § 3 rozporządzenia z 2004 r. pozostała miarodajna, wobec tożsamej treści tej regulacji z nową, zawartą w § 2 i § 3 rozporządzenia z 2010 r. Prawidłowo organ I instancji dokonał kwalifikacji przedsięwzięcia pod kątem jego oddziaływania na środowisko i wymogu sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, opierając się w tym zakresie na opinii jednostki pomocniczej tj. Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta Ł. oraz złożonej przez inwestora dokumentacji technicznej szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikacją przedsięwzięcia i analizy instalacji radiokomunikacyjnej. Organ wskazał, że równoważna moc promieniowana izotropowo dla poszczególnej anteny spośród anten sektorowych A, B i C zawiera się w przedziale 1000-2000 W, a w odległości 70 m od środka elektrycznego każdej anteny sektorowej (dla minimalnych 0° i maksymalnych 8° pochyleń wiązek) brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny (tj. na wysokości od 29,5 m do 19,7 m). Organ ustalił zatem, że przedsięwzięcie nie podpada pod wymienione w § 2 (mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko) i § 3 (mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) zamierzenia inwestycyjne wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (w szczególności § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8). Zamierzenie inwestycyjne o takich cechach w świetle przepisów rozporządzenia z 9 listopada 2010 r., w szczególności § 2 i § 3, również nie jest objęte obowiązkiem przeprowadzenia jego oceny oddziaływania na środowisko. Stąd błędne powołanie przez organ I instancji rozporządzenia z 2004 r. nie miało wpływu na prawidłowość oceny co do oddziaływania środowiskowego, a więc również nie miało wpływu na wynik sprawy.

Mając powyższe na względzie, wskazać należy, że organ II instancji naruszył art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda [...] winien uwzględnić stanowisko przedstawione w niniejszym uzasadnieniu, stosując się do oceny prawnej i wskazań Sądu w sprawie II SA/Łd 97/10, w zakresie nieobjętym zmianą stanu prawnego, a więc odnoszącym się do przedmiotu rozstrzygnięcia.

Organ winien także ustalić status Miejskiego Przedsiębiorstwa Robót i Instalacji Elektrycznych i Ciepłowniczych S.A. Jak wynika bowiem z informacji uzyskanych przez tutejszy Sąd, nieruchomość na której znajdowała się siedziba Spółki została przejęta przez B Spółkę z o.o. w Ł..

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.

a.bł.