Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 80/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6071 Trwały zarząd nieruchomościami
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 7, art. 28, art. 61a pat. 1, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3, art. 124 par. 1, art. 138 par. 1 pkt 1, art. 144
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2022 r. sprawy ze skargi M.H. D., A.N., E.P. i M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie ustanowienia trwałego zarządu oddala skargę. dc


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Pani M.H.D., Pani E.P., Pani M.W. i Pani A.N. reprezentowanych przez radcę prawnego M.M. o ponowne rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Powiatu w K. znak: [...] z dnia [...] 2001 r. o ustanowieniu trwałego zarządu na rzecz Domu Pomocy Społecznej w P., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, cytowanej dalej w skrócie jako "K.p"a.", utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], znak [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., dalej określane jako "Kolegium" lub "SKO", działając jako organ I instancji na wniosek z dnia 27 sierpnia 2021 r. złożony przez radcę prawnego M.M. reprezentującego Panią M.H.D., Panią E.P., Panią M.W. i Panią A.N., określane dalej łącznie jako "wnioskodawczynie" lub "skarżące", odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Powiatu w K. z dnia [...] 2001r. znak: [...] w przedmiocie ustanowienia trwałego zarządu na rzecz Domu Pomocy Społecznej w P., określanej dalej w skrócie jako "decyzja Zarządu Powiatu w K. z dnia [...] 2001 r.".

We wniosku o stwierdzenie nieważności zarzucono zaskarżonej decyzji, że jest obarczona wadą opisaną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Jednocześnie pełnomocnik skarżących w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. wniósł o zawieszenie postępowania do czasu ostatecznego zakończenia postępowania administracyjnego prowadzonego przed Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 2001r. stwierdzającej nabycie przez Powiat [...] z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy samego prawa mienia Skarbu Państwa będącego we władaniu Domu Pomocy Społecznej w P. gm. B., w skład którego wchodziła m.in. działka o nr 163/2 o pow. 45600 m2 wraz z budynkami, określana dalej także jako "nieruchomość". W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wnioskodawczyń przedstawił dokumenty stwierdzające nabycie spadku po poprzednim właścicielu tej nieruchomości oraz wskazał, na jakiej podstawie został odjęty na rzecz Skarbu Państwa majątek poprzedniemu właścicielowi.

Pełnomocnik wskazał, że decyzją Wojewody [...] z dnia [...] 2001r. znak: [...], określaną dalej w skrócie jako "decyzja Wojewody [...] z dnia [...] 2001 r.", na podstawie art. 60 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz.U. nr 133, poz. 872 ze zm.) Powiat [...] nabył z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa mienie Skarbu Państwa będące we władaniu Domu Pomocy Społecznej w P. obejmujące nieruchomość. W treści księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości wpisana jest decyzja o ustanowieniu trwałego zarządu na rzecz DPS w P., czyli decyzja Zarządu Powiatu w K. z dnia [...] 2001 r. Pełnomocnik wnioskodawczyń dowodzi, że mienie przejęte na rzecz Skarbu Państwa nie podlegało przejęciu na podstawie dekretu o reformie rolnej, w związku z czym właściciele tej nieruchomości nie utracili prawa własności i stąd wniosek, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] 2001 r. zapadła z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem pełnomocnika skarżących stwierdzenie nieważności tej decyzji przesądzi "...o istnieniu kwalifikowanej wady prawnej w ramach Decyzji, wykazując brak podstaw prawnych dla wydania przez Zarząd Powiatu konkretnego aktu.. ", a to kolejno prowadzi do stwierdzenia, że w tym przypadku wystąpiło rażące naruszenie prawa i zgodnie z normą zawartą w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. skutkuje nieważnością decyzji.

Kolegium stwierdziło, że legitymację do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji na wniosek ma strona postępowania zakończonego wydaniem decyzji, której ma dotyczyć stwierdzenie jej nieważności oraz każdy podmiot, który twierdzi, że decyzja ta dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 K.p.a. albo którego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności tej decyzji. Organ wskazał, że pojęcie "interesu prawnego" nie zostało zdefiniowane w przepisach obowiązującego prawa, przyjmuje się jednak, że interes prawny to osobisty, konkretny i aktualnie prawnie chroniony interes, który może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążący się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony. O istnieniu tego interesu można mówić, gdy istnieje związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu na gruncie administracyjnoprawnym.

W ocenie Kolegium interes prawny pełnomocnik wnioskodawczyń opiera na pozytywnym rozpatrzeniu przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 2001 r.

Jak wynika z akt sprawy stroną postępowania zwykłego zakończonego kwestionowaną decyzją, czyli decyzją Zarządu Powiatu w K. z dnia [...] 2001 r. był tylko Dom Pomocy Społecznej w P.

Kolegium podkreśliło także, że stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Wnioskodawczynie nie legitymują się żadnym tytułem prawnym do nieruchomości. Oznacza to, że nie posiadają żadnego interesu prawnego, w rozumieniu art. 28 kpa, który warunkuje możliwość wszczęcia postępowania nadzorczego. Również przekonanie pełnomocnika wnioskodawczyń, że ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 2001 r. umożliwi stwierdzenie nieważności decyzji ustanawiającej trwały zarząd dla DPS w P. nie rodzi po stronie wnioskodawczyń przymiotu strony postępowania nieważnościowego. Zdarzenia przyszłe i niepewne nie mogą bowiem być podstawą istnienia interesu prawnego. Mogą one co najwyżej uzasadniać istnienie interesu faktycznego, który jednak nie jest wystarczający do uznania ich za stronę postępowania nadzorczego. W przypadku gdy strona żądająca nie może wykazać się interesem prawnym to stwierdzić należy, że nie przysługuje jej przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a.

Kolegium przeprowadziło wstępną analizę wniosku pod kątem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających jego merytoryczne rozpatrzenie i zauważyło, że z punktu widzenia przesłanek formalnoprawnych żądanie zostało zgłoszone przez osoby, która nie mają przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Zarządu Powiatu K. z dnia z dnia [...] 2001r. znak: [...] w przedmiocie ustanowienia trwałego zarządu na rzecz DPS w P., w związku z czym odmówiło wszczęcia postępowania.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony z zachowaniem terminu. We wniosku tym pełnomocnik skarżących zaskarżył w całości postanowienie SKO z dnia [...] Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 61a K.p.a. w związku z art. 157 § 2 K.p.a. w związku z art. 28 K.p.a., w związku z art. 6 K.p.a. i art. 7 K.p.a. poprzez odmowę wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, z uwagi na przyjęcie, że skoro wnioskodawczym nie legitymują się żadnym tytułem prawnym do nieruchomości, to nie posiadają żadnego interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a., podczas gdy żądanie pochodziło od podmiotów posiadających interes prawny, z uwagi na fakt, że zespół dworsko-parkowy w P., w którym obecnie znajduje się Dom Pomocy Społecznej (DPS) nie podpadał pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Tym samym pozostał po 1944r. własnością T.B., który jest poprzednikiem prawnym wnioskodawczyń.

Jednocześnie pełnomocnik skarżących zaskarżył postanowienie SKO z dnia [...], znak [...], mocą którego odmówiono zawieszenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Powiatu w K.. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że wnioskodawczynie są spadkobiercami T.B., który był ostatnim przed przejęciem przez Skarb Państwa właścicielem majątku ziemskiego p.n. Dobra Ziemskie P. powiatu [...], w skład którego wchodziła nieruchomość. Pełnomocnik wskazał, że Pani M.D. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej, że zespół dworsko-pałacowy w P., w którym obecnie znajduje się DPS nie podpadał pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Postępowanie to zostało wszczęte i jest prowadzone przed Wojewodą [...]. Zdaniem pełnomocnika stanowisko SKO o odmowie wszczęcia postępowania należy uznać za przedwczesne. Zwrócił uwagę, że równocześnie złożono wniosek o zawieszenie postępowania do czasu ostatecznego zakończenia postępowania prowadzonego przed Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 2001 r. stwierdzającej nabycie przez Powiat [...] z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy samego prawa mienie Skarbu Państwa będące we władaniu DPS.

Zdaniem pełnomocnika na tym etapie sprawy nie sposób jednoznacznie i ostatecznie stwierdzić, że wnioskodawczynie nie posiadają tytułu prawnego do nieruchomości, a tym samym czy posiadają przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. W związku z tym pełnomocnik podkreślił, że zasadnym było zawieszenie postępowania wszczętego wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Powiatu w K..

SKO przywołało treść art. 157 § 2 K.p.a., z której wynika, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W dalszej kolejności SKO wskazało, że zgodnie z art. 61a § 1 K.p.a., który legł u podstaw postanowienia, że w przypadku gdy żądanie, o którym mowa w art. 61a K.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego w oparciu o art. 61a § 1 K.p.a. jest zatem możliwe przy zaistnieniu przeszkód o charakterze podmiotowym lub przedmiotowym. Z treści tego przepisu wynika obowiązek organu przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania. Złożenie żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie oznacza automatycznie skutku jego wszczęcia. SKO wskazało, że we wstępnym etapie rozpoznania wniosku organ administracji przeprowadza badanie pod kątem istnienia przesłanek formalnoprawnych, warunkujących jego dopuszczalność. Utrwalony jest pogląd w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że orzeczenie o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności można wydać z przyczyn podmiotowych tj. gdy podmiot żądający wszczęcia nie ma legitymacji strony.

W dalszej kolejności SKO podniosło, że ocena czy danej osobie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zasadniczo następuje na podstawie art. 28 K.p.a. Zgodnie z jego treścią, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z uwagi na to, że decyzja Zarządu Powiatu w K. z dnia [...] 2001 r. zapadła na podstawie art. 43, 44, 45, 82, 83, 84, 87 i 88 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 46 z 2000 r. poz.543), to o posiadaniu przymiotu strony w tym postępowaniu jak i w postępowaniu o stwierdzenie nieważności przesądzają wskazane przepisy prawa materialnego, z których wynikają dla tego podmiotu określone prawa i obowiązki. Z akt sprawy wynika, że stroną postępowania zwykłego zakończonego decyzją Zarządu Powiatu w K. z dnia [...] 2001 r. był tylko Dom Pomocy Społecznej w P.. Nie ulega także wątpliwości, że w dacie złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Powiatu w K. z dnia [...] 2001 r. w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w K. jako właściciel działki 163/8 (wydzielona z działki 163/2) figuruje Powiat [...].

Kolegium podniosło, że zdarzenia przyszłe i niepewne nie mogą przesądzać o przyznaniu wnioskodawczyniom legitymacji do żądania stwierdzenia nieważności decyzji o ustanowieniu prawa trwałego zarządu dla innego podmiotu. U podstaw legitymacji strony leży interes prawny aktualny, czyli taki, który możliwy jest do wyprowadzenia w chwili wniesienia żądania i z odpowiedniej normy prawa materialnego.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kolegium ponownie stwierdziło, że żądanie zostało zgłoszone przez osoby, które nie mają przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Zarządu Powiatu w K. z dnia z dnia [...] 2001 r., w związku z czym zasadnie odmówiono wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji. Ponadto Kolegium wskazało, że wobec złożonego wraz z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Powiatu w K. z dnia [...] 2001 r. wniosku o zawieszenie postępowania przed Kolegium do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przed Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 2001 r. odrębnym postanowieniem Kolegium z dnia [...] znak: [...] odmówiono zawieszenia tego postępowania. W treści uzasadnienia tego postanowienia omyłkowo wskazano datę 11.10.2021 r. postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Powiatu w K. (str. 2 wiersz 7), podczas gdy oba postanowienia zostały wydane w tym samym dniu. Organ II instancji wskazał też, że postanowienie to jest ostateczne.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi reprezentowane przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zaskarżyły w całości postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] zarzucając naruszenie:

1) art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy polegające na:

a) niedochowaniu wymogu podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli,

b) uchybieniu obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia istniejącego materiału dowodowego, jak również naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez dowolność w ustaleniach faktycznych i w ocenie zgromadzonych dowodów;

2) art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez odstąpienie od zamieszczenia w uzasadnieniu postanowienia pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego sprawy, w szczególności brak odniesienia się do twierdzeń i wniosków Skarżących odnośnie podstaw faktycznych uprawniających do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Zarządu Powiatu w K. z dnia [...] 2001 r., a w konsekwencji powyższego uniemożliwienie weryfikacji wydanej decyzji z punktu widzenia prawidłowości zastosowania art. 80 K.p.a.;

3) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 61a K.p.a. w zw. z art. 157 § 2 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a. w zw. z art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wcześniejszego postanowienia SKO w S. z dnia [...] odmawiającego wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, z uwagi na przyjęcie, że skoro Skarżące nie legitymują się żadnym tytułem prawnym do nieruchomości, to nie posiadają żadnego interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a., który warunkuje możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego, podczas gdy żądanie wniosku pochodziło od podmiotów posiadających interes prawny, z uwagi na fakt, że zespół dworsko - parkowy w P., w którym obecnie znajduje się Dom Pomocy Społecznej, nie podpadał pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 roku o przeprowadzeniu reformy rolnej, a tym samym pozostał po 1944 r. własnością T.B., który jest poprzednikiem prawnym Skarżących, co powoduje, że konkretna nieruchomość jako stanowiąca własność prywatną nie mogła zostać objęta rozstrzygnięciem decyzji nr [...] Zarządu Powiatu w K. z dnia [...] 2001 r.;

4) art. 124 § 1 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez wadliwe sformułowanie rozstrzygnięcia skarżonego postanowienia, tj. w sposób uniemożliwiający odczytanie jego zakresu przedmiotowego.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżące wniosły o:

1) uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w całości;

2) zasądzenie kosztów postępowania od organu na rzecz Skarżących, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych na podstawie art. 200 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących wskazał, że u podstaw postanowienia z dnia [...] SKO w S. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności stanęło stanowisko organu, wedle którego, skoro wnioskodawczynie nie legitymują się żadnym tytułem prawnym do nieruchomości, tym samym nie posiadają interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a., który warunkuje możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego. Pełnomocnik skarżących podniósł, że sposób sformułowania treści rozstrzygnięcia skarżonego Postanowienia SKO z dnia [...] pozwala na postawienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jako że zostało ono ukształtowane w sposób utrudniający określenie jego zakresu przedmiotowego. Literalna treść sentencji nie wskazuje bowiem jakie konkretne orzeczenie zostało utrzymane w mocy - brak w niej chociażby nawiązania do wcześniejszego postanowienia SKO w S., które zostało objęte wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Zarządu Powiatu w K. z dnia [...] 2001 r.

Pełnomocnik powołał się przy tym na treść art. 124 K.p.a., zgodnie z którym postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie.

W ocenie pełnomocnika brak któregokolwiek z ww. elementów dyskwalifikuje pismo organu, jako rozstrzygnięcie o cechach postanowienia i nie wywołuje żadnych skutków prawnych, a niedopuszczalne jest rozstrzyganie zakresie uprawnień lub obowiązków stron w uzasadnieniu postanowienia. Należy bowiem stanowczo podkreślić, że jedynie treść zawarta w rozstrzygnięciu (osnowie), nie zaś w uzasadnieniu jest wiążąca.

W ocenie Skarżących analiza rozstrzygnięcia skarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że przedmiotowe pismo pozbawione jest w swej treści prawidłowo sformułowanej osnowy. Z tej przyczyny, z uwagi na brak prawidłowego rozstrzygnięcia, pismo SKO w S. nie może być uznane za akt administracyjny wydany w zgodzie z porządkiem prawnym regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Pełnomocnik skarżących powtórzył argumentację zawartą w jego poprzednich wystąpieniach wskazując, że Skarżące są jedynymi spadkobiercami T.B. zmarłego 15 marca 1969 r. w P., który był ostatnim przed przejęciem przez Skarb Państwa właścicielem majątku ziemskiego pn. Dobra Ziemskie P. powiatu [...]. W ocenie pełnomocnika Skarżących stanowisko organu prowadzące do odmowy wszczęcia postępowania i wydania skarżonego postanowienia należy uznać co najmniej za przedwczesne. Należy bowiem zwrócić uwagę, że w pkt II petitum wniosku, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. wniesiono o zawieszenie postępowania nieważnościowego, do czasu ostatecznego zakończenia postępowania administracyjnego prowadzonego obecnie przed Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 2001 r. Dopiero rozstrzygniecie ww. sprawy prowadzonej przez Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji pozwoli na jednoznaczne rozstrzygnięcie kwestii, czy Skarżące legitymują się tytułem prawnym względem konkretnej nieruchomości, a tym samym posiadają przymiot strony i legitymację do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Powiatu w K. z dnia [...] 2001 r. Uzasadnia to zatem żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Powiatu w całości.

Pełnomocnik skarżących podniósł, że wbrew odmiennemu stanowisku SKO, na obecnym etapie sprawy nie sposób jednoznacznie i ostatecznie stwierdzić, że Skarżące nie posiadają żadnego tytułu do nieruchomości, a tym samym ustalić, czy posiadają przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Ustalenie konkretnej okoliczności będzie mogło mieć miejsce dopiero w chwili uzyskania ww. prejudykatu.

Pełnomocnik wskazał także, że skarżące w ramach wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy poprzez zaskarżenie postanowienia z dnia [...] o odmowie wszczęcia postępowania zaskarżyły również postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] ([...]), mocą którego odmówiono zawieszenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Powiatu w K. z dnia [...] 2001 r. do czasu ostatecznego zakończenia postępowania administracyjnego prowadzonego obecnie przed Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 2001 r.

W skardze zwrócono także uwagę na niekonsekwencję organu, albowiem w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] o odmowie zawieszenia postępowania ([...]), odwołano się do faktu wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jako wydanego w dacie 11 października 2021 r. Zachodzi zatem uzasadniona wątpliwość, że w obrocie prawnym znajdują się dwa akty rozstrzygające co do tej samej kwestii - tj. odmowy wszczęcia postępowania. W ocenie skarżących w postanowieniu o odmowie zawieszenia postępowania organ popada w wewnętrzne sprzeczności - z jednej strony odmawia zawieszenia postępowania (przyjmuje zatem w istocie, że jest ono wszczęte), z drugiej zaś swoje rozstrzygnięcie uzasadnia brakiem wszczęcia postępowania administracyjnego (skoro tak, to brak podstaw do wydania postanowienia o odmowie zawieszenia). Do ostatniej kwestii w ramach skarżonego Postanowienia organ w ogóle się nie odnosi, pomijając wskazaną sprzeczność całkowitym milczeniem.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, wskazując, że wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Powiatu w K. z dnia [...] 2001 r. budowany jest o zdarzenie przyszłe i niepewne, a te nie mogą być podstawą istnienia interesu prawnego. Mogą uzasadniać istnienie interesu faktycznego, który jednak nie jest wystarczający do uznania ich za stronę postępowania nadzorczego.

SKO odniosło się także do braku oznaczenia postanowienia wydanego przez SKO w I instancji w postanowieniu SKO wydanym po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wskazując, że istotnie w sentencji zaskarżonego postanowienia nie wskazano oznaczenia postanowienia pierwszoinstancyjnego, jednak uchybienie to nie ma wpływu na wynik sprawy, ponieważ z treści sentencji i uzasadnienia wynika, iż postanowienie z dnia [...] znak: [...] odnosi się do sprawy skarżących wszczętych wnioskiem z dnia 27 sierpnia 2021 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Powiatu K. z dnia [...] 2001 r. znak.[...]. Ponadto treść pouczenia w zaskarżonym postanowieniu wskazuje, iż postanowienie zostało wydane w II instancji.

Odnosząc się do braku rozpoznania zarzutów na postanowienie SKO z dnia [...] znak: [...] o odmowie zawieszenie postępowania Kolegium podkreśliło, że postanowienie to jest ostateczne i niezaskarżalne. Z kolei zarzut niekonsekwencji organu wobec powołania się w treści tego postanowienia, iż postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Powiatu w K. ( str. 2 wiersz 7) zostało wydane w dniu 11.10.2021r. jest nieuzasadniony. Data jest wskazana omyłkowo, ponieważ oba postanowienia zostały wydane w tym samym dniu tj. 14. 10.2021r. o czym świadczą daty zamieszczone na tych postanowieniach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), cytowanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach w.w. kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Zauważyć należy, iż skarga w niniejszym postępowaniu została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.).

Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji w ramach wyżej wskazanego zakresu kognicji sądów administracyjnych wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu sprawy z wniosku Pani M.H.D., Pani E.P., Pani M.W. i Pani A.N. reprezentowanych przez radcę prawnego M.M. o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Powiatu w K. znak: [...] z dnia [...] 2001 r. o ustanowieniu trwałego zarządu na rzecz Domu Pomocy Społecznej w P., odmówiło wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a., wskazując, że wnioskodawczynie, nie posiadają przymiotu strony. Następnie po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kolegium działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. postanowieniem z dnia [...] utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.

Odnosząc się do podstaw prawnych wydanych przez Kolegium postanowień, Sąd wskazuje, co następuje:

Zgodnie z art. 61a § 1 zdanie pierwsze K.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61a K.p.a. w § 1 określa dwie przesłanki, które powodują, iż postępowanie w danej sprawie nie może być wszczęte. Po pierwsze, podmiot wnoszący żądanie wszczęcia postępowania nie jest stroną, po drugie zaś, jeżeli "z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". Podstawą do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania jest, według art. 61a § 1 K.p.a. wystąpienie przesłanki o charakterze podmiotowym lub przesłanki o charakterze przedmiotowym. Przesłanki te mają charakter samoistny, co oznacza, że wystąpienie jednej zamyka dopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie (wyr. NSA z 8.11.2018 r., II OSK 2691/16, (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej powoływana jako "CBOSA"). Jak podnosi się w orzecztwie sądów administracyjnych zastosowanie art. 61a § 1 K.p.a. powinno być ograniczone do sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania zgłoszone zostało przez podmiot oczywiście nieuprawniony, a stwierdzenie tego nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego (por. wyr. NSA z 18.11.2014 r., II OSK 1045/13, CBOSA). Jak wskazuje się w doktrynie (tak np. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 61a), konieczność wstępnego badania i orzekania w drodze postanowienia przez właściwy organ, czy osoba, która złożyła wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, jest stroną, nie budzi żadnych wątpliwości, a stwierdzenie tego nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego (por. wyroki NSA z: 17.06.2005 r., OSK 1534/04, CBOSA; 25.04.2006 r., I OSK 725/05, CBOSA; 2.10.2009 r., II OSK 1501/08, CBOSA; 10.03.2010 r., II GSK 433/09, CBOSA; 28.03.2012 r., II GSK 321/11, CBOSA).

W niniejszej sprawie Kolegium rozpatrując sprawę przyjęło, że skarżące nie posiadają przymiotu strony w rozumieniu 28 K.p.a., a to z tego powodu, iż skarżące nie były stronami postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji Zarządu Powiatu w K. z dnia [...] 20001 r. oraz nie wykazały interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. Zdaniem skarżących ich interes prawny wynika z faktu, że zespół dworsko - parkowy w P., w którym obecnie znajduje się Dom Pomocy Społecznej, nie podpadał pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 roku o przeprowadzeniu reformy rolnej, a tym samym pozostał po 1944 r. własnością T.B., który jest poprzednikiem prawnym skarżących, co skutkuje w ocenie skarżących tym, że prawo własności winno przysługiwać skarżącym. Z taką argumentacją skarżących w kontekście posiadania przez skarżące przymiotu strony w rozumieniu art. 28 K.p.a., Kolegium się nie zgodziło. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela stanowisko organu administracji. Pojęcie strony może być wyprowadzone tylko z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym wymaga istnienia przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu, z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. Wyrok NSA z 7.04.2022 r., II OSK 2544/19, CBOSA). Sąd w niniejszym składzie nie kwestionuje oczywiście następstwa prawnego skarżących po zmarłym T.B. Aby organ mógł rozważyć ewentualne istnienie interesu prawnego po stronie skarżących na gruncie niniejszej sprawy, to musiałaby się ziścić co najmniej jedna z dwóch przesłanek, a mianowicie musiałoby dojść do wydania decyzji, z której będzie wynikać, że nieruchomość, o której mowa wyżej, nie podpadała pod działanie dekretu o reformie rolnej, a w dalszej kolejności do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 2001 r. Sąd podkreśla, że w obrocie prawnym cały czas znajdują się: decyzja Wojewody [...] z dnia [...] 2001 roku oraz decyzja Zarządu Powiatu w K. z dnia [...] 2001 roku. Podkreślić należy, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] 2001 roku, korzysta z przymiotu ostateczności oraz prawomocności, a sam fakt, że decyzja ta jest przedmiotem postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności toczącego się przed Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji, nie może stanowić źródła interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a., to znaczy interesu prawnego do bycia stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Powiatu w K. z dnia [...] 2001 roku. W tym względzie Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. i podkreśla jednocześnie, że są to okoliczności oczywiste nie wymagające w ocenie Sądu prowadzenie postępowania wyjaśniającego.

Odnosząc się do pojęcia " interesu prawnego" w rozumieniu art. 28 K.p.a., Sąd zauważa, że zgodnie z powszechnie przyjętymi orzecznictwie sądów administracyjnych poglądami, zdarzenia przyszłe i niepewne dotyczące nieruchomości (w tym wypadku wydanie w.w. decyzji, że nieruchomość nie podpadała pod działanie dekretu o reformie rolnej, a w dalszej kolejności do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 2001 r.), nie mogą przesądzać o istnieniu aktualnego interesu prawnego. Co istotne, interes prawny uzasadniający status strony postępowania ma być osobisty, konkretny, bezpośredni i aktualny, a nie hipotetyczny czy potencjalny ( tak np. Wyrok WSA w Gdańsku z 27.04.2022 r., II SA/Gd 106/22, CBOSA). Z powyższych względów zarzuty skargi w powyższym zakresie (art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 61a K.p.a. w zw. z art. 157 § 2 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a. w zw. z art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a.) nie mogą się ostać.

Jak podniósł w skardze sam pełnomocnik skarżących, na obecnym etapie sprawy nie sposób jednoznacznie i ostatecznie stwierdzić, że skarżące nie posiadają żadnego tytułu do nieruchomości, a tym samym ustalić, czy posiadają przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Ustalenie konkretnej okoliczności będzie mogło mieć miejsce dopiero w chwili uzyskania ww. prejudykatu. Z powyższym twierdzeniem nie sposób się nie zgodzić. Jednocześnie z całą mocą należy podkreślić, że na chwilę wydania zaskarżonego postanowienia z [...] oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...], brak jest w ocenie Sądu podstaw do przyjęcia, że skarżące mają interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a., który to interes musie mieć charakter realny i aktualny. Zdaniem Sądu nie można zgodzić się z twierdzeniami pełnomocnika strony skarżącej, że interes prawny wnioskodawczyń wynika z faktu, że nieruchomość pozostała własnością spadkodawcy wnioskodawczyń. W takim bowiem wypadku można mówić co najwyżej o interesie faktycznym, ale z pewnością nie interesie prawnym.

Co do sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy polegające na niedochowaniu wymogu podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz uchybienie obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia istniejącego materiału dowodowego, jak również naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez dowolność w ustaleniach faktycznych i w ocenie zgromadzonych dowodów, to zarzut ten nie jest w ocenie Sądu zasadny, a to z tego powodu, że odmowa wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest rozstrzygnięciem o charakterze formalnym i w takim przypadku organ nie ocenia zasadności żądania skarżących, a to oznacza nieskuteczność zarzutów dotyczących uchybień w zakresie postępowania dowodowego oraz braku merytorycznego rozpoznania sprawy.

Jak zauważa w skardze pełnomocnik skarżących, Kolegium rozpatrując ponownie sprawę nie odniosło się do zaskarżonego postanowienia Kolegium z dnia [...], znak [...] o zawieszeniu postępowania, z czym należy się co do zasady zgodzić. Mając na uwadze postanowienie Kolegium z dnia [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania i poczynione na jego tle rozważania zwłaszcza w kontekście formalnego charakteru rozstrzygnięcia, uznać należy, że w ocenie Sądu wydanie w.w. postanowienia o odmowie zawieszenia było ze wskazanych wyżej przyczyn bezprzedmiotowe, nie można bowiem zawiesić postępowania administracyjnego, które nie zostało wszczęte, co z resztą zauważa sam organ w uzasadnieniu wydanego postanowienia w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania. Kolegium wydając postanowienie z dnia [...] w ramach ponownego rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności, w którym utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...], winno było się odnieść do kwestii związanej z postanowieniem o odmowie zawieszenia postępowania i jest to z pewnością uchybienie procesowe. Biorąc jednak pod uwagę formalny charakter rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oraz przyczyny wydania postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, okoliczność ta, zdaniem Sądu, nie miała jednak istotnego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Zdaniem Sądu w powyższym zakresie doszło jednak do naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niepełną treść uzasadnienia.

W skardze został także sformułowany zarzut wadliwego sformułowania rozstrzygnięcia zaskarżonego skargą postanowienia Kolegium, tj. w sposób uniemożliwiający odczytanie jego zakresu przedmiotowego i naruszenia w ten sposób art. 124 § 1 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. Zgodnie z art. 124 K.p.a. postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania (§ 1) oraz uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie (§ 2). Pismo, które nie zawiera wszystkich elementów składowych wymienionych w art. 124 k.p.a., jest postanowieniem, jeżeli zawiera: oznaczenie organu administracji publicznej, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, rozstrzygnięcie oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania, co znajduje stanowcze potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zaskarżone postanowienie zawiera elementy określone w art. 124 K.p.a. Sąd w pełni zgadza się z podnoszonymi przez pełnomocnika w skardze twierdzeniami, że niedopuszczalne jest rozstrzyganie o zakresie uprawnień lub obowiązków stron w uzasadnieniu postanowienia, aczkolwiek z taką sytuacją w niniejszej sprawie do czynienia nie mamy. W ocenie Sądu sformułowanie rozstrzygnięcia postanowienia Kolegium z dnia [...] wykazuje faktycznie wadliwość polegającą na tym, że nie wskazano w nim w sposób jednoznaczny postanowienia pierwszoinstancyjnego, tzn. nie wskazano daty jego wydania oraz znaku sprawy. Jednocześnie nie można nie zauważyć, że postanowienie z dnia [...] wskazuje już na wstępie jednoznacznie, że jest postanowieniem wydanym po rozpatrzeniu wniosku Pani M.H.D., Pani E.P., Pani M.W. i Pani A.N. reprezentowanych przez radcę prawnego M.M. o ponowne rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Powiatu w K. znak: [...] z dnia [...] 2001 r. o ustanowieniu trwałego zarządu na rzecz Domu Pomocy Społecznej w P.. Z powyższej treści w sposób nie budzący wątpliwości wynika więc, że postanowienie z [...] zostało wydane po ponownym rozpatrzeniu przez Kolegium wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Powiatu w K. znak: [...] z dnia [...] 2001 r. o ustanowieniu trwałego zarządu na rzecz Domu Pomocy Społecznej w P., zostały wskazane wnioskodawczynie oraz ich pełnomocnik. Wadliwość ogranicza się więc w zasadzie do tego, że nie wskazano wprost daty wydania postanowienia i znaku utrzymanego w mocy postanowienia. W ocenie Sądu powyższa wadliwość nie skutkuje jednak koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego tego postanowienia, gdyż z treści zaskarżonego postanowienia można bez większych trudności odczytać, do jakiego postanowienia pierwszoinstancyjnego się ono odnosi, co wykazano wyżej. Z tego też względu zarzuty skargi w powyższym zakresie nie mogły zostać przez Sąd uwzględnione.

Na marginesie Sąd zauważa, że w sytuacji, jeżeli zmianie uległyby okoliczności faktyczne, w tym ziściłyby się założenia o stwierdzeniu nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 2001 r., strona skarżąca będzie miała możliwość ponownego wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Powiatu w K. z dnia [...] 2001 r.

Reasumując: podstawą do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania jest stosownie do treści art. 61a § 1 K.p.a. wystąpienie przesłanki o charakterze podmiotowym lub przesłanki o charakterze przedmiotowym. Przesłanki te mają charakter samoistny, co oznacza, że wystąpienie jednej zamyka dopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie (wyr. NSA z 8.11.2018 r., II OSK 2691/16, CBOSA). Organ administracji publicznej obowiązany był więc zbadać, czy wnoszący podanie jest stroną w sprawie, czy powołuje się na własny interes (obowiązek) prawny stosownie do art. 28 K.p.a., co organ administracji uczynił stwierdzając zaistnienie przesłanki o charakterze podmiotowym, a w wyniku tego uznał, że postępowanie nie może być wszczęte właśnie z przyczyn podmiotowych. Sąd, co wskazano wyżej, dostrzegł pewne wadliwości postępowania administracyjnego toczącego się przed Kolegium, aczkolwiek w ocenie Sądu nie miały one istotnego wpływu na wynik sprawy i nie skutkowały koniecznością wyeliminowania zaskarżonego skargą postanowienia z obrotu prawnego.

Ze wszystkich powyższych względów, skarga w ocenie Sądu, nie mogła zostać uwzględniona.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z Dz. U. z 2022 r. poz. 329) orzekł o oddaleniu skargi.

k.ż.