Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 701/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2011-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 44 pkt 2, par. 45 ust. 1, par. 46 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Renata Detka, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 grudnia 2011 roku sprawy ze skargi S.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zmiany w operacie ewidencji gruntów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego , po rozpatrzeniu odwołania S. K. od decyzji Starosty K. z dnia [...], znak: [...], odmawiającej wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków m. K., obręb 1, polegającej na przywróceniu powierzchni i granic w stosunku do obecnych działek nr nr 4323/1 i 4323/2, według pierwotnych zapisów w księdze wieczystej nr KW 1533, tj. zgodnie ze stanem prawnym wynikającym z postanowienia Sądu Powiatowego z dnia 23 kwietnia 1959 r., sygn. akt. Ns. 124/58, o stwierdzeniu nabycia przez Skarb Państwa własności nieruchomości przez zasiedzenie - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W dniu 7 lutego 2011 r. wpłynęło do Starostwa Powiatowego w K. pismo S. K. z dnia [...] o uzgodnienie stanu prawnego z rzeczywistym stanem prawnym odnośnie nieruchomości oznaczonej jako działka nr 4323/2, położonej na terenie miasta K., przy ul. T. 7. W kolejnych pismach kierowanych do Starostwa Powiatowego w K., S. K. powołując się na wyrok sądu z 1959 roku, domagał się zmiany powierzchni nieruchomości oznaczonej jako działka nr 4323, z której powstała działka nr 4323/1 stanowiąca jego własność oraz działka nr 4323/2. Według S. K. powierzchnia działki nr 4323 powinna wynosić 285 m2, a nie 326 m2 .

Na pismo z dnia 31 stycznia 2011r. oraz na kolejne pisma S. K. w tej sprawie Starosta K. udzielał wnioskodawcy wyjaśnień w pismach z dnia 28 lutego 2011r., 28 marca 2011r., 6 kwietnia 2011r., 14 kwietnia 2011 r., 12 maja 2011r., 17 maja 2011r., 20 czerwca 2011r.

W dniu 28 czerwca 2011 r. oraz w dniu 5 lipca 2011 r., wpłynęły do Starostwa Powiatowego w K. kolejne pisma S. K. z dnia 22 czerwca 2011r. i z dnia 2 lipca 2011 r., w których podtrzymał dotychczasowe żądania, zarzucając naruszenie przepisów k.p.a. i wnosząc o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie.

W związku z powyższym organ I instancji zawiadomił S. K. o wszczęciu postępowania administracyjnego na jego wniosek w sprawie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków m. K. obręb 1, w odniesieniu do pierwotnej działki nr 4323 i po przeprowadzeniu postępowania w tej sprawie decyzją z dnia [...] odmówił wprowadzenia przedmiotowej zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków podnosząc, że żądanie wnioskodawcy nie jest poparte żadną dokumentacją geodezyjną.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. K..

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z prawomocnym postanowieniem Sądu Powiatowego z dnia 23 kwietnia 1959 r., Ns. 124/58, "(...) Skarb Państwa nabył na własność przez zasiedzenie nieruchomość położoną w K. przy ul. T. 5 składającą się z placu 9,5 (dziewięć i pół) metra szerokości i 30 (trzydzieści) metrów długości oraz położonym na nim budynkiem murowanym i graniczącą ze wschodu z ul. T., z zachodu nieruchomością S. Z., z południa F.G. i z północy A.W.".

Jak wynika z zawiadomienia Państwowego Biura Notarialnego w K. z dnia 16 listopada 1965 r., Dz.Kw.Nr.39/60 o dokonaniu wpisu, wyżej opisana nieruchomość została objęta księgą wieczystą nr KW 1533 jako nieruchomość o obszarze 285 m2.

W 1968 roku na zlecenie Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w K. zostały wykonane prace pomiarowe dotyczące wyżej opisanej nieruchomości. W wyniku tych prac Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Geodezyjne Gospodarki Komunalnej sporządziło mapę sytuacyjną z dnia 8 października 1968r. Przedmiotowa nieruchomość została na tej mapie oznaczona jako działka nr 1. Operat techniczny dotyczący wykonania w/w opisanej mapy został przyjęty do Składnicy Geodezyjnej w dniu 19 maja 1969 r., za numerem ewidencyjnym 223/8-320/69. Zgodnie z tą mapą oraz zamieszczonym na niej rejestrem pomiarowym, właścicielem działki nr 1 stanowiącej plac z zabudowaniami, o powierzchni 326 m2, położonej na terenie miasta K., przy ul. T. 9, na podstawie postanowienia Sądu Powiatowego w K. z dnia 23 kwietnia 1959 r., Sygn. akt Ns. 124/58, był Skarb Państwa.

Z kolei ze sprawozdania technicznego zawartego w operacie technicznym, numer ewidencyjny 223/8-320/69, działka przedstawiona na mapie nr 223/8-320/69 stanowi własność Skarbu Państwa w granicach uwidocznionych w postanowieniu Sądu Powiatowego z dnia 23 kwietnia 1959 r. W trakcie prac pomiarowych związanych z wykonaniem w/w mapy dokonano ustalenia stanu władania na gruncie w obecności sąsiadów oraz przedstawicieli Prezydium Miejskiej Rady Narodowej i Powiatowej Rady Narodowej w K. Ustalone granice utrwalono znakami betonowymi, bądź przyjęto ich przebieg po ścianach budynków lub trwałych ogrodzeniach. Z czynności tych spisano protokół graniczny, obliczono współrzędne wszystkich punktów granicznych oraz powierzchnię działki ze współrzędnych. Następnie Urząd Powiatowy w K. wnioskiem z dnia [...], znak: [...], wniósł o usunięcie niezgodności treści księgi wieczystej nr KW 1533 ze stanem faktycznym, poprzez wpisanie w dziale pierwszym w/w księgi wieczystej nieruchomości "K., ul. T. Nr 9 -plac z zabudowaniami o obszarze 326 m2 ", zgodnie z planem geodezyjnym oznaczonym numerem ewidencyjnym 223/8-320/69. Mapa sytuacyjna z dnia 8 października 1968 r., z uwidocznioną na niej nieruchomością oznaczoną jako działka nr 1 została włączona do akt księgi wieczystej nr KW 1533.

Organ podkreślił, iż zmiana adresu nieruchomości - określonego w postanowieniu Sądu Powiatowego z dnia 23 kwietnia 1959 r. jako ul. T. 5, na adres uwidoczniony na mapie nr 223/8-320/69, tj. T. 9 - wynika ze zmiany numeracji porządkowej adresów na ulicy T. Organ wskazał także, iż z kopii z rejestru gruntów sporządzonych przy założeniu ewidencji gruntów dla miasta K. w 1969r. wynika, że nieruchomość nr 1 oznaczono w ewidencji gruntów jako działkę nr 4323, o powierzchni 0,0314 ha i wykazano w jednostce rejestrowej nr 19 jako własność Skarbu Państwa. W latach 1992-1994 przeprowadzono nowy pomiar i odnowiono operat ewidencji gruntów m. K. obręb 1. W odnowionym operacie ewidencji gruntów m. K. obręb 1, powstałym wskutek nowego pomiaru dokonanego w latach 1992-1994, wykazano granice działki nr 4323 identycznie jak granice działki nr 1 objętej księgą wieczystą nr KW 1533 i obliczono jej powierzchnię metodą analityczną ze współrzędnych punktów załamania granic, w wyniku czego powierzchnia ta uległa zmianie z dotychczasowej 0,0314 ha na 0,0326 ha. W 1994 roku w rejestrze gruntów wykreślono działkę nr 4323 o powierzchni 0,0314 ha w jednostce rejestrowej nr 19 wpisując działkę nr 4323 o powierzchni 0,0326 ha w jednostce rejestrowej nr 2687, założonej dla gruntów będących własnością Gminy K. w zarządzie Rejonowego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w K.. Podstawą tego wpisu była decyzja Wojewody K. z dnia [...], znak: [...], stwierdzająca nabycie przez Gminę K. z mocy prawa, nieodpłatnie, nieruchomości o powierzchni 0,0326 ha wraz z budynkiem oznaczonej w ewidencji gruntów m. K. jako działka nr 4323, dla której Sąd Rejonowy w K., Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr KW 1533. W 2005r. geodeta J.Z. sporządziła na zlecenie Sądu Rejonowego do sprawy Sygn. akt I C 16/05 prowadzonej z powództwa S. K., mapę sytuacyjną z projektem podziału nieruchomości położonej na terenie miasta K., obręb 01, przy ul. T. 7 (po kolejnej zmianie numeracji porządkowej adresów), oznaczonej jako działka nr 4323, która została przyjęta do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K. w dniu 3 października 2005r., pod numerem ewidencyjnym 1886-167/05. Zgodnie z tą mapą oraz zamieszczonym na niej wykazem zmian gruntowych Gmina K. była właścicielem działek nr nr 4323/1 o powierzchni 0,0108 ha i 4323/2 o powierzchni 0,0218 ha, których łączna powierzchnia wynosiła 0,0326 ha, położonych na terenie miasta K. przy ul. T. 7, objętych księgą wieczystą nr KW 1533.

Organ odwoławczy wskazał także, iż z treści aktu notarialnego z dnia 29 maja 2007r., Rep A nr 2734/2007 wynika, że Gmina K. wykonując zobowiązanie Sądu Rejonowego w K. zawarte w wyroku z dnia 30 listopada 2005 r., Sygn. akt I C 16/05, przeniosła własność nieruchomości położonej w K. przy ulicy T., oznaczonej jako działka nr 4323/1, o powierzchni 0,0108 ha, na rzecz S. K., który wniósł o założenie księgi wieczystej dla tej nieruchomości. W związku z powyższym organ podkreślił, iż S. K. w chwili zawierania umowy z Gminą K., znał powierzchnię i granice przedmiotowej nieruchomości, bowiem zgodnie z treścią § 2 powyższego aktu notarialnego, przedłożył do jego zawarcia wyżej opisaną mapę numer ewidencyjny 1886-167/05, z uwidocznionymi działkami nr nr 4323/1 i 4323/2, a dowodem potwierdzającym ten fakt jest podpis S. K. na oryginale zawartej umowy.

Organ odwoławczy wskazał także, iż jak wynika z zawiadomienia z dnia 8 czerwca 2007 r. Sądu Rejonowego w K., Wydział Ksiąg Wieczystych, Dz. Kw 2011/07, w dniu 6 czerwca 2007r. dla powyższej nieruchomości oznaczonej numerem 4323/1 została założona księga wieczysta nr KW 45984.

Z aktualnego wypisu z rejestru gruntów wynika, że S. K. figuruje jako właściciel działki nr 4323/1 o powierzchni 0,0108 ha w jednostce rejestrowej G.635. Natomiast aktem notarialnym z dnia 6 maja 2009 r., Rep A 188/2009, P. B. s. Z. i T. oraz jego żona D. B. c. Z. i D. nabyli nieruchomość gruntową położoną w K. przy ulicy T. 9, oznaczoną jako działka ewidencyjna nr 4323/2, o powierzchni 0,0218 ha, dla której założono księgę wieczystą nr KW KI1/00001533/8. W operacie ewidencji gruntów i budynków m. K., obręb 1, P. i D. małż. B. figurują jako właściciele działki nr 4323/2 o powierzchni 0,0218 ha w jednostce rejestrowej G.660.

Biorąc pod uwagę powyższe, odwoławczy podniósł, iż wnioskowana przez S. K. zmiana w ewidencji gruntów sprowadza się w istocie do żądania wykazania w niej stanu wynikającego z postanowienia Sądu Powiatowego z dnia 23 kwietnia 1959 r., Ns. 124/58, w odniesieniu do nie istniejącej obecnie w tej ewidencji, działki nr 4323 i z pominięciem wyroku Sądu Rejonowego z dnia 30 listopada 2005 r., Sygn. akt I C 16/05, oraz zawartych aktów notarialnych z dnia 29 maja 2007 r., Rep A nr 2734/2007 i z dnia 6 maja 2009 r., Rep A 188/2009.

Wskazując na treść § 12 ust. 1, § 44 pkt 2 i § 45 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r., w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), organ podniósł, iż starosta jako organ I instancji w sprawach ewidencji gruntów i budynków, rejestruje stany podmiotowe i przedmiotowe zmieniające się w czasie, w oparciu o stosowne kolejno powstające dokumenty prawne. Aktualizacja ewidencji gruntów i budynków ma zatem charakter rejestrowy. Oznacza to, że wprowadzone w jej trakcie zmiany są wtórne wobec zdarzeń prawnych, z których wynikają. Powołując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 maja 2009 r., Sygn. akt IV SA/Wa 125/09, organ podniósł, że skoro ewidencja gruntów i budynków służy rejestrowaniu aktualnego stanu prawnego działek gruntu wynikającego z dokumentów określonych w § 12 ust. 1 w/w rozporządzenia, to dokumenty określające poprzedni stan prawny działek gruntu nie stanowią podstawy do zarejestrowania tego stanu w ewidencji gruntów i budynków, jeżeli stan ten został stwierdzony późniejszym dokumentem, z którym ustawodawca związał skutek wiążącego ustalenia stanu prawnego danych działek gruntu.

W konsekwencji tych okoliczności organ stwierdził, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie złożył S. K. zarzucając brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie oraz podnosząc, iż " wszystkie czynności prawne odnośnie działki 4323 są nieważne ponieważ są sprzeczne z prawomocnym orzeczeniem sądowym zgodnie z art. 58 KC". W ocenie skarżącego organy nie wyjaśniły w oparciu o jaki dokument prawny przyjęto wykazane w ewidencji gruntów granice i powierzchnię działki nr 4323 - skoro Skarb Państwa nabył nieruchomość o powierzchni, szerokości i długości działki takiej jak wynika to z orzeczenia sądowego z 23.04.1959r. w sprawie Ns 124/58. Skarżący zarzuca także organom brak wyjaśnienia w oparciu o jakie dokumenty prawne w 1969r. dokonano wpisu w ewidencji gruntów działki nr 4323 o powierzchni 314 m2, a w latach 1992-1994r. " granica działki 4323 została załamana".

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Podkreślić przede wszystkim trzeba, że w sytuacji gdy w skardze zarzuca się naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności kontroli Sądu zostaje poddany ten zarzut. Dopiero bowiem po stwierdzeniu, że stan faktyczny ustalony przez organy jest prawidłowy można przejść do skontrolowania zastosowanych przez organy przepisów prawa materialnego.

W rozpatrywanej sprawie podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia przepisów postępowania jest bezzasadny.

Otóż, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co pozwala organom orzekającym prawidłowo ustalić stan faktyczny sprawy, a następnie jego odniesienie do konkretnej normy prawnej. Prawidłowa realizacja tej zasady w pierwszej kolejności nakłada na organ obowiązek oceny, jakie fakty mają znaczenie dla załatwienia sprawy oraz jakimi dowodami okoliczności faktyczne istotne w sprawie mogą być wykazane.

Konkretyzację tej zasady stanowi art. 77 § 1 k.p.a. zobowiązujący organ prowadzący postępowanie do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego.

Wbrew zarzutom skargi w sprawie niniejszej organy obu instancji uczyniły zadość tym wymogom. Podjęły bowiem wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 k.p.a.

Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, poczynione przez organ ustalenia stanu faktycznego są prawidłowe i znajdują potwierdzenie w materiale zebranym w aktach sprawy, a wynik tych ustaleń został bardzo szczegółowo przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika bowiem, iż ustalenia faktyczne zostały przez organy poczynione w oparciu dokumentację geodezyjno - kartograficzną opracowaną początkowo dla nieruchomości ozn. nr 4323, a następnie dla działek powstałych w wyniku jej podziału, jak również w oparciu o dokumentację prawną tych nieruchomości - począwszy od postanowienia Sądu Powiatowego w K. z dnia 23 kwietnia 1959 r., sygn. akt. Ns. 124/58.

Zaskarżonej decyzji nie sposób także zarzucić naruszenia przepisów prawa materialnego.

Jak słusznie podniesiono w jej uzasadnieniu - istotę ewidencji gruntów stanowi jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych i prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami ( art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficznej.: Dz. U. z 2010r. Nr 193,poz.1287 z póź. zm., zwanej dalej ustawą). W orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż ewidencja gruntów ma znaczenie jedynie informacyjno – techniczne, odzwierciedlające określony stan faktyczny i prawny. Postępowanie ewidencyjne jest zatem postępowaniem rejestrowym, co oznacza, że nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, budynków, lokali, ani nie nadaje tych praw, rejestrując jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające.

W ocenie Sądu żądanie zgłoszone przez skarżącego zostało prawidłowo zakwalifikowane przez organy administracji publicznej jako wniosek o wprowadzenie zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków, jako że skarżący domaga się w istocie przywrócenia powierzchni i granic obecnych działek nr 4323/1 i nr 4323/2, według pierwotnych zapisów w księdze wieczystej nr KW 1533, tj. zgodnie ze stanem prawnym wynikającym z postanowienia Sądu Powiatowego z dnia 23 kwietnia 1959 r., sygn. akt. Ns. 124/58, o stwierdzeniu nabycia przez Skarb Państwa własności nieruchomości przez zasiedzenie, a więc wykazania w niej stanu wynikającego z tego postanowienia w odniesieniu do nie istniejącej aktualnie w tej ewidencji działki nr 4323.

W związku z tak określonymi ramami postępowania należy stwierdzić, iż w stanie faktycznym tej sprawy prawidłowo organy obu instancji odmówiły wprowadzenia żądanej zmiany w ewidencji gruntów.

Na wstępie należy podkreślić, iż ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne określając przedmiot ewidencji oraz sposób jej gromadzenia w postaci operatu ewidencyjnego, nie zawiera w zasadzie reguł prowadzenia ewidencji gruntów i wprowadzania w niej zmian. Kwestie te reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454). Z przepisów Rozdziału 3 tego rozporządzenia, regulującego prowadzenie ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych, wynika, że podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, tj. utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2). Sama zaś aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1). Nie jest więc aktualizowaniem ewidencji wprowadzenie zmian na podstawie dokumentów stwierdzających stan wcześniejszy, niż wynikający z aktualnie obowiązującego stanu prawnego. Stanowisko to znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym istniejący zapis w ewidencji gruntów może być zmieniony tylko na podstawie dokumentów urzędowych, które zostały sporządzone już po wprowadzeniu do ewidencji gruntów kwestionowanych danych (por. wyroki NSA: z dnia 14 listopada 2007r., I OSK 1488/06 oraz z dnia 11 marca 2008r., I OSK 350/07).

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze należy uznać je za bezzasadne

Jak już wskazano na wstępie, z akt administracyjnych wynika, iż skarżący domaga się w istocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów polegających na wykazaniu powierzchni i granic obecnych działek nr 4323/1 i nr 4323/2, według stanu wynikającego z postanowienia Sądu Powiatowego z dnia 23 kwietnia 1959 r., sygn. akt. Ns. 124/58 w odniesieniu do nie istniejącej aktualnie w tej ewidencji działki nr 4323. Taka treść żądania wskazuje, iż skarżący całkowicie pomija stan faktyczny i prawny nieruchomości (działek ewidencyjnych powstałych z podziału działki nr 4323), szczegółowo przedstawiony przez organy w uzasadnieniu zapadłych w sprawie decyzji.

Istota zagadnienia, której skarżący zdaje się nie dostrzegać, sprowadza się bowiem do tego, że dokumenty w postaci dokumentów powoływanych przez stronę, pochodzą z okresu wcześniejszego od stanu jaki został uwzględniony przy ostatniej zmianie ewidencji gruntów i budynków. Natomiast same twierdzenia skarżącego, że właśnie te wcześniejsze dokumenty ( postanowienie Sądu Powiatowego z dnia 23 kwietnia 1959 r., zapadłe w sprawie o sygn. akt. Ns. 124/58), zawierają prawidłowe dane co do powierzchni i granic nie istniejącej aktualnie działki nr 4323 – nie zaś obecne zapisy w operacie ewidencji gruntów i budynków co do nieruchomości powstałych w wyniku jej podziału – są niewystarczające do dokonania wnioskowanych przez stronę zmian w ewidencji z przedstawionych poniżej powodów:

Po pierwsze, w prowadzonym postępowaniu organy administracji nie były władne oceniać, czy powoływane przez skarżącego dokumenty zawierają prawidłowe oznaczenie powierzchni przedmiotowej nieruchomości, tym bardziej, iż w dacie ich sporządzania, ewidencja gruntów nie została jeszcze założona.

Po drugie, organ prowadzący ewidencję, będąc zobowiązany do bieżącego aktualizowania danych w niej zawartych – dokonuje wpisów chronologicznie w oparciu o aktualne, kolejno powstające opracowania geodezyjno - kartograficzne oraz dokumenty prawne. Organ administracji nie jest zatem uprawniony do odnotowywania w ewidencji gruntów i budynków danych co do stanu faktycznego i prawnego określonego gruntu, pochodzących sprzed daty, w której dokonano ostatnich zapisów. To zaś oznacza, iż w stanie faktycznym tej sprawy brak jest podstaw do "przywracania stanu sprzed podziału działki 4323 w odniesieniu do jej powierzchni i granic" zwłaszcza gdy się zważy na fakt, iż działka taka aktualnie nie figuruje w ewidencji, a działki powstałe wyniku jej podziału ozn. nr 4323/2 i nr 4323/1 nie są jednorodne pod względem prawnym (są własnością różnych podmiotów).

Reasumując, organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków są zobligowane do bieżącej jej aktualizacji w oparciu o kolejno powstające dokumenty geodezyjno - prawne, co wyklucza dokonywanie w tej ewidencji zmian w oparciu o dokumenty pochodzące sprzed daty ostatnio wprowadzonej zmiany.

Zatem na gruncie sprawy niniejszej słusznie organy stwierdziły brak podstaw do wprowadzenia żądanej przez skarżącego zmiany.

Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest i ta okoliczność, iż skarżący nie przedłożył żadnego aktualnego opracowania geodezyjnego lub kartograficznego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, którego treść, zgodnie z § 46 ust. 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia, mogłaby stanowić podstawę wprowadzenia żądanych przez niego zmian. W tym miejscu jeszcze raz należy wyjaśnić skarżącemu, że postępowanie mające na celu aktualizację operatu ewidencyjnego ma jedynie charakter rejestrowy, czyli wtórny względem zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających ujawnieniu w ewidencji.

Znamienne jednocześnie pozostaje, iż skarżący nie zgłosił przy sporządzaniu aktu notarialnego z dnia 29 maja 2007r., Rep A nr 2734/2007, którym doszło do przeniesienia przez Gminę K. na jego rzecz własności nieruchomości położonej w K. przy ulicy T., oznaczonej jako działka nr 4323/1, o powierzchni 0,0108 ha – żadnych zarzutów do danych wprowadzonych do ewidencji gruntów i budynków i założonej dla tej nieruchomości księgi wieczystej.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.