Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2179/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant Nina Pruk po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 357/14 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz M. S. 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 14 maja 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 357/14, oddalił skargę M. S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

M. S. [...] maja 2007 r. złożył wniosek o przyznanie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach (płatności ONW) do gruntów rolnych na rok 2007.

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. (dalej: Kierownik Biura ARiMR) decyzją z [...] grudnia 2007 r. nr [...] przyznał M. S. płatność ONW na rok 2007 w łącznej wysokości 755,38 zł. Decyzja ta została [...] grudnia 2007 r. doręczona szwagrowi wnioskodawcy – A. C.

Przyznane płatności zostały przekazane na rachunek bankowy wnioskodawcy. W dniu [...] maja 2008 r. do Biura Powiatowego ARiMR w P. wpłynął odpis skróconego aktu zgonu M. S., z którego wynikało, że zmarł on [...] sierpnia 2007 r., a więc przed wydaniem decyzji w sprawie przyznania płatności ONW na rok 2007 r.

M. S. złożyła do organu postanowienie Sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po M. S. oraz oświadczenie, iż pobrała przyznane płatności z konta zmarłego producenta.

Następnie Kierownik Biura ARiMR, poinformował M. S. o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych płatności ONW przyznanych M. S.

Kierownik Biura ARiMR, decyzją Nr [...] z [...] maja 2011 r., ustalił M. S. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu ONW za rok 2007 w wysokości 755,38 zł.

Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR) decyzją z [...] sierpnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję z [...] maja 2011 r.

W uzasadnieniu Prezes ARiMR podniósł, że zgodnie z art. 110 k.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. W sytuacji, gdy decyzja z [...] grudnia 2007 r. o przyznaniu M. S. płatności ONW, wydana przez Kierownika Biura ARiMR, nie mogła zostać skutecznie doręczona stronie z uwagi na jej śmierć, uznać należało, że decyzja taka nie wywołuje skutków prawnych. Oznacza to, że środki pieniężne w kwocie 755,38 zł, przekazano na rachunek bankowy wnioskodawcy bez podstawy prawnej. W związku z tym płatności ONW na rok 2007 zostały pobrane przez M. S. nienależnie i w konsekwencji była ona zobowiązana do zwrotu kwoty nienależnie pobranych płatności.

Organ powołał się na art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 8 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U Nr 98, poz. 634 ze zm.; dalej: ustawa o ARiMR), który przewiduje wydanie decyzji w razie dokonania nienależnej lub nadmiernej wpłaty określonych środków publicznych, przy czym nie uzależnia konieczności wydania decyzji od przyczyny z powodu której nastąpiła wypłata. Obejmuje więc swoim zakresem także nienależne lub nadmiernie pobrane środki publiczne przekazane na rachunek bankowy zmarłego rolnika przed ostatecznym doręczeniem decyzji w sprawie przyznania płatności do gruntów rolnych. Adresatem decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności powinna być osoba, która faktycznie pobrała wypłacone przez Agencję środki finansowe, a jeżeli rzeczywiste pobranie nie nastąpiło, bądź nie można jednoznacznie ustalić kto te środki pobrał, wówczas adresatem decyzji ustalającej kwotę nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności powinna być osoba, która jest lub była uprawniona do pobrania z rachunku zmarłego. Krąg podmiotów, na rzecz których możliwe jest wydanie decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności, wyznacza sformułowanie "pobranych środków" użyte w art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR. Za nieuprawnioną należy w tym przypadku uznać każdą osobę, która podejmie wypłacone przez Agencję środki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 2 kwietnia 2012 r. sygn. akt: V SA/Wa 2172/11 uwzględnił skargę M. S. na decyzję Prezesa ARiMR z [...] sierpnia 2011 r., stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Kierownika Biura ARiMR z [...] maja 2011 r.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podniósł, że postępowanie w sprawie przyznania płatności ONW na rok 2007 zostało wszczęte wnioskiem złożonym przez M. S. Decyzja Kierownika Biura ARiMR z [...] grudnia 2007 r. o przyznaniu płatności ONW na rok 2007 nie weszła do obrotu prawnego, bowiem jej adresatem była osoba nieżyjąca, której nie można było doręczyć decyzji. Tym samym M. S. nie była stroną postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku o przyznanie płatności ONW na rok 2007 i niedopuszczalne było prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w trybie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR w stosunku do osoby, która nie była wnioskodawcą i nie toczyło się w jej sprawie indywidualne postępowanie administracyjne o przyznanie płatności. W konsekwencji decyzje organów obu instancji należało uznać za wydane z rażącym naruszeniem prawa. Środki finansowe nie zostały przyznane skarżącej, lecz wnioskodawcy M. S. i wypłacone na wskazany we wniosku rachunek. To, że w następstwie późniejszych ustaleń okazało się, że decyzja o przyznaniu płatności nie weszła do obrotu prawnego, nie mogło dawać podstawy do tego, by stroną postępowania w kontrolowanej sprawie (o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności) czynić osobę trzecią, która faktycznie środki takie pozyskała. W takim przypadku można było co najwyżej mówić o bezpodstawnym wejściu w posiadanie środków przyznanych i wypłaconych na rzecz innej osoby. Sąd pierwszej instancji stwierdził także, że sprawa zwrotu pobranych przez M. S. środków pieniężnych nie mogła być załatwiona w drodze rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy z zakresu prawa administracyjnego, bowiem była to sprawa cywilna, do której ewentualnie mogły znaleźć zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego o bezpodstawnym wzbogaceniu (art. 405 k.c. i nast.). Sprawa nie podlegała natomiast rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej.

Prezes ARiMR wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 2 kwietnia 2012 r. zarzucając między innymi naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] maja 2011 r. z uwagi na rażące naruszenie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR i uznanie, że sprawa nie mogła być załatwiona w drodze decyzji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 11 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1287/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nietrafne stanowisku Sądu pierwszej instancji, że niedopuszczalne było prowadzenie postępowania administracyjnego o ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności w trybie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR w stosunku do osoby, która nie była wnioskodawcą i nie toczyło się w jej sprawie indywidualne postępowanie administracyjne o przyznanie płatności.

Sąd kasacyjny podniósł, że z akt administracyjnych (k. 13) wynika, iż skarżąca złożyło pismo, w którym stwierdziła, że jako żona i posiadacz spadkowego gospodarstwa, zadeklarowała kontynuację działalności rolniczej w gospodarstwie. Podkreślił, że w aktach administracyjnych nie ma dokumentu z którego wynikałoby, że skarżąca rzeczywiście zadeklarowała kontynuację działalności rolniczej.

Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że podstawą orzekania sądu jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami obydwu instancji, przy czym przez akta sprawy administracyjnej należy rozumieć pełną dokumentację stanowiącą dowód przeprowadzonych przez organy i strony czynności prawnomaterialnych i procesowych pozwalający na kontrolę prawidłowości ustaleń poczynionych w sprawie przez organy prowadzące postępowanie administracyjne, jak również ocenę zarzutów zawartych w skardze i w rezultacie kontrolę zgodności z prawem podjętego rozstrzygnięcia. Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie było żadnych podstaw by w okolicznościach rozpoznawanej sprawy przyjąć, że skarżąca nie była stroną postępowania jak to uczynił Sąd pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważył również, że zaskarżona decyzja, wydana na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR, dotyczyła wypłaconych środków finansowych, przelanych na wskazany rachunek bankowy w związku z "(...) wydaną decyzją o przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (JPU i UPO)". W związku z tym "źródłem" pobrania kwoty z tytułu płatności była decyzja administracyjna. Ustalenie w drodze decyzji administracyjnej kwoty nienależnie pobranych środków publicznych, w trybie określonym w art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR, nie odnosi się wyłącznie do podmiotu, który formalnie był adresatem decyzji administracyjnej, stanowiącej "źródło" wypłaty środków finansowych na określony rachunek. W związku z tym błędny jest pogląd Sądu pierwszej instancji, że sprawa zwrotu pobranych przez skarżącą środków pieniężnych nie może być załatwiona w drodze rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy z zakresu prawa administracyjnego i że jest to sprawa cywilna rozstrzygana w oparciu o przepisy kodeksu cywilnego o bezpodstawnym wzbogaceniu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że prawidłowa wykładnia art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR nie uprawniała do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Sąd kasacyjny polecił, by WSA ponownie rozpoznając sprawę uwzględnił tę ocenę prawą, "(...) jak również fakt, że przedstawione akta administracyjne są niekompletne bowiem nie sposób na ich podstawie jednoznacznie ustalić okoliczności relewantnej w tej sprawie, mianowicie to czy Skarżącej jako spadkobiercy M. S. przysługują prawa, które przysługiwałyby spadkodawcy jako stronie postępowania, w myśl ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.)".

Wojewódzki Sąd Administracyjny, ponownie rozpoznając sprawę, opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę M. S..

Sąd pierwszej instancji podkreślając, że jest związany kierunkiem postępowania określonym przez Naczelny Sąd Administracyjny, podniósł, że zgodnie z art. 22 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.; dalej: ustawy o płatnościach) – w przypadku śmierci rolnika, która nastąpiła w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności uzupełniającej – spadkobierca wstępuje do toczącego się postępowania na miejsce spadkodawcy na wniosek złożony w terminie 7 miesięcy od dnia otwarcia spadku. Zgodnie z art. 22 ust. 9 ustawy o płatnościach, termin ten nie podlega przywróceniu.

Następnie Sąd stwierdził, że z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych wynika, iż M. S. zmarł [...] sierpnia 2007 r., a więc termin do złożenia wniosku upłynął w marcu 2008 r.; skrócony odpis aktu zgonu wpłynął do Biura Powiatowego ARiMR w P. [...] lutego 2008 r. Natomiast w dniu [...] maja 2008 r. do organu wpłynęło postanowienie Sądu Rejonowego w P. z [...] lutego 2008 r. o stwierdzeniu nabycia spadku.

Sąd uznał za istotne to, że skarżąca nie złożyła formalnego wniosku, o którym mowa w art. 22 ust. 3 i 4 ustawy o płatnościach, a więc dokumentu, który zawierałby numer identyfikacyjny, a także załączone prawomocne postanowienie Sądu o stwierdzeniu nabycia spadku (lub zaświadczenie Sądu o zarejestrowaniu wniosku skierowanego w tym względzie do Sądu albo kopię takiego wniosku), bądź zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia sporządzony przez notariusza.

Niezłożenie przez skarżącą wniosku w terminie 7 miesięcy od dnia otwarcia spadku wynika z treści pisma Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] marca 2014 r. (k.111-112 akt sądowych) Ponadto z akt administracyjnych nie wynika, aby skarżąca, po wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, złożyła dokument wskazujący na zachowanie tego, nieprzywracalnego terminu.

Następnie WSA stwierdził, że art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR jest przepisem bezwzględnie obowiązującym, zatem konsekwencją jego funkcjonowania dla organu jest obowiązek ustalenia, w drodze decyzji administracyjnej, kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji krąg podmiotów, które mogą być adresatami decyzji o ustaleniu nienależnie pobranych środków wyznacza sformułowanie "pobranych środków". Należy je rozumieć jako rzeczywiste pobranie środków, na przykład z rachunku bankowego. Powyższy przepis nie ogranicza kręgu adresatów decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności do rolników, którzy płatność tę otrzymali. Istnienie przepisów sektorowych odnoszących się do rolników nie ogranicza Prezesa ARiMR w ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w stosunku do innych osób, które weszły w posiadanie środków pieniężnych.

WSA podkreślił, że skarżąca złożyła oświadczenie, z którego jednoznacznie wynika, że to ona pobrała z konta zmarłego męża przyznane płatności ONW. Wobec wykazania przez Sąd pierwszej instancji, że nie doszło do skutecznego przejęcia płatności po zmarłym beneficjencie, obowiązkiem organu wynikającym z art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR było ustalenie skarżącej kwoty nienależnie pobranych płatności ONW.

M. S. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania – art. 106 § 3 i art. 145 § 1 ust. 1 pkt a) i c) p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niezasadnym zaniechaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uzupełnienia z urzędu postępowania dowodowego w zakresie spełniania przez M. S. przesłanek do przejęcia płatności po zmarłym mężu M. S., bądź niezasadnym zaniechaniu uchylenia decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] sierpnia 2011 r., pomimo istotnego znaczenia dla rozpoznania skargi okoliczności dotyczących spełniania przez M. S. przesłanek przewidzianych w art. 22 ust. 1 ustawy o płatnościach, których relewantność w sprawie została uznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1287/12;

2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy – art. 22 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach, poprzez jego niewłaściwą wykładnię, polegającą na niezasadnym przyjęciu, że M. S. nie wstąpiła skutecznie do postępowania o przyznanie płatności po zmarłym mężu M. S., gdyż nie złożyła formalnego wniosku, podczas gdy złożenie przez M. S. do Biura Powiatowego ARiMR odpisu aktu zgonu M. S. powinno być uznane za złożenie przez nią wniosku, przewidzianego w art. 22 ust. 1 ustawy o płatnościach, podlegającego uzupełnieniu o braki formalne na wezwanie organu,

Prezes ARiMR w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. rozpoznając ponownie sprawę ze skargi M. S. był związany ocenę prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2013 r. sygn. akt II GSK 1287/12. We wspomnianym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sprawa pobranych przez skarżącą środków pieniężnych z tytułu płatności ONW powinna być załatwiona w drodze decyzji. Ponadto okolicznością istotną (relewantną) w sprawie jest ustalenie, czy skarżącej jako spadkobiercy M. S. przysługują prawa jakie przysługiwałyby spadkodawcy jako stronie postępowania w myśl ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie było żadnych podstaw do przyjęcia, że skarżąca nie była stroną postępowania o przyznanie płatności. Wobec stwierdzonej niekompletności akt administracyjnych nie sposób było na ich podstawie ustalić powyższej okoliczności.

Sąd pierwszej instancji powołując się na związanie kierunkiem postępowania określonym przez Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych, ustalił, że skarżąca nie wstąpiła do toczącego się postępowania w miejsce spadkodawcy. W tej sytuacji obowiązkiem organu było ustalenie, w drodze decyzji, kwoty nienależnie pobranych płatności.

Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do wykazania, że Sąd pierwszej instancji, wbrew zaleceniom wynikającym z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2013 r., zaniechał uzupełnienia materiału dowodowego, w zakresie spełnienia przez M. S. przesłanek do przejęcia płatności po zmarłym mężu M. S.

W tym miejscu należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny, w końcowej części uzasadnienia w sprawie sygn. akt II GSK 1287/12, zalecił by kwestię nabycia przez skarżącą uprawnień, które przysługiwały jako stronie postępowania jej zmarłemu mężowi, ocenić w kontekście regulacji ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Tymczasem w sprawie jest niewątpliwe (wynika to również z motywów wyroku w sprawie sygn. akt II GSK 1287/12), że M. S. ubiegał się o płatności z tytułu ONW, do których nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Odwołanie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do przepisów wymienionej ustawy należy w konkretnej sprawie potraktować jako oczywistą omyłkę. Jest to uzasadnione przede wszystkim z tego powodu, że na gruncie właściwych przepisów, to jest rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarstw na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 68, poz. 448 ze zm.; dalej: rozporządzenie ONW), podobnie jak w ustawie o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, przewidziano możliwość przejęcia płatności po zmarłym rolniku (§ 7 rozporządzenia ONW). Niezależnie więc od omyłkowego powołania niewłaściwego aktu prawnego, aktualne pozostaje zalecenie wynikające z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt II GSK 1287/12, dotyczące wyjaśnienia czy skarżącej jako spadkobiercy M. S. przysługują prawa, które przysługiwałyby spadkodawcy jako stronie postępowania o przyznanie płatności.

Oceniając w tym kontekście stanowisko Sądu pierwszej instancji przyjęte w zaskarżonym wyroku należy zauważyć, że nie uwzględnia ono zaleceń wynikających z wyroku NSA z 11 grudnia 2013 r. WSA oparł bowiem swoje ustalenia na dokumentach zgromadzonych w aktach administracyjnych w sytuacji, gdy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że są one niekompletne i nie sposób na ich podstawie jednoznacznie ustalić, że skarżąca nie była stroną postępowania w sprawie przyznania płatności. Co prawda Sąd powołał się na pismo Prezesa ARiMR z [...] marca 2014 r., z którego miało wynikać, że skarżąca nie złożyła stosownego wniosku warunkującego wstąpienie do toczącego się postępowania administracyjnego, lecz nie może być ono traktowane jako uzupełnienie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych, gdyż w istocie stanowi ono wyłącznie oświadczenie strony postępowania sądowoadministracyjnego.

Podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku w sprawie sygn. akt II GSK 1287/12 jednoznacznie wypowiedział się w kwestii kompletności akt i braku możliwości ustalenia na ich podstawie, że skarżąca nie była stroną postępowania o przyznanie płatności. NSA stwierdził, że z akt administracyjnych wynika, iż skarżąca złożyła pismo, w którym jako żona i posiadacz spadkowego gospodarstwa zadeklarowała kontynuację działalności rolniczej w tym gospodarstwie, lecz brak jest dokumentu, z którego wynikałaby taka deklaracja. Jednocześnie podkreślił, że podstawą orzekania przez sąd jest materiał zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania.

Sąd pierwszej instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien powyższe stanowisko uwzględnić, czego jednak nie uczynił.

W związku z tym stwierdzić należy, że w sprawie w dalszym ciągu nie została wyjaśniona okoliczność uznana, przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 grudnia 2013 r., za istotną a mianowicie, czy skarżącej jako spadkobiercy M. S. przysługują prawa, które przysługiwałyby spadkodawcy jako stronie postępowania o przyznanie płatności.

W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W..

Sąd pierwszej instancji, w toku ponownego rozpoznania sprawy, winien wyjaśnić kwestię dotyczącą wstąpienia skarżącej do postępowania w sprawie przyznania płatności ONW, mając na uwadze regulacje wynikające z rozporządzenia ONW.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461).