Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 914/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 71, art. 75 ust. 1 pkt. 4, art. 80 ust. 1, art. 82
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Izabela Bąk - Marciniak Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi M. D. od Skarbu Państwa (Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) wynagrodzenie w kwocie ..) złotych podwyższone o kwotę [...] ([...]) złotych stanowiącą podatek od towarów i usług – łącznie [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] (zwanej dalej: decyzja środowiskowa) Wójt Gminy K. (zwany dalej: Wójt), na podstawie art. 71, art. 75 ust. 1 pkt. 4, art. 80 ust. 1, art. 82 ustawy z [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie lodowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.; zwanej dalej: ustawa środowiskowa) w związku z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r, w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1397 ze zm., zwanego dalej: rozporządzenie) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwanej dalej: Kpa), po rozpatrzeniu wniosku Ł. M. (zwanego dalej: Inwestor) oraz po przeprowadzeniu postępowania w prawie ocen oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy drobiu (indyków) wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce o nr ewid.[...], obręb S. K., gm. K. (zwanej dalej: działka [...]).

Organ wskazał, iż decyzję wydał po uwzględnieniu opinii i uzgodnień oraz z uwzględnieniem wyników postępowania z udziałem społeczeństwa. Wskazano, że w szczególności oparto się na wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r. wraz z załącznikami; raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (zwanym dalej: raport); mapie w skali 1:5000; opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. (zwanego dalej: PPIS) nr [...] z [...] marca 2015 r.; uzupełnieniu raportu i wyjaśnieniach Inwestora z dnia [...] lutego 2015 r.; piśmie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (zwanego dalej: RDOŚ) do Urzędu Gminy K. z dnia [...] lutego 2015 r. o przekazanie informacji dotyczących sposobu zagospodarowania i faktycznego wykorzystania terenu działki nr [...] oraz terenów otaczających planowane przedsięwzięcie, odpowiedzi na to pismo z dnia [...] marca 2015 r.; postanowieniu RDOŚ nr [...] z dnia [...] maja 2015 r.; piśmie o uzupełnienie raportu z dnia [...] lutego 2015 r. i odpowiedzi na nie Inwestora poprzez uzupełnienie raportu z dnia [...] marca 2015 r.

Organ wskazał również na obwieszczenia o wszczęciu postępowania; zawiadomienia stron z dnia [...].05.2015 o zebranych dokumentach i materiałach przed wydaniem decyzji r., zawiadomienia o zakończeniu zbierania dowodów (18 maja 2015 r.).

Podkreślono, że warunki i obowiązki zostały sformułowane na podstawie przepisów wykonawczych do ustaw Prawo Ochrony Środowiska i Prawo Budowlane, ustawy środowiskowej, a także na uzgodnieniach RDOŚ i PPIS oraz rozwiązań zaproponowanych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Kolejno wskazano, że inwestycja zlokalizowana będzie poza granicami obszarów chronionych, o których mowa w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627 t.j. ze zm.), zaś najbliżej położonym obszarem Natura 2000 jest oddalony o około 6,5 km obszar mający znaczenie dla Wspólnoty [...]. Organ wywodził, że teren inwestycji położony jest we wsi S. K., w sąsiedztwie gruntów rolnych i zabudowy wiejskiej. Inwestycja zlokalizowana będzie na terenach stanowiących grunty rolne, a w południowej części trwałe użytki zielone. Biorąc powyższe pod uwagę lokalizację inwestycji na obszarze rolnym, poza obszarami chronionymi oraz biorąc pod uwagę charakter i skalę planowanych działań organ nie przewiduje negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na różnorodność biologiczną i obszary chronione, w tym na siedliska przyrodnicze, dla których ochrony został wyznaczony ww. obszar Natura 2000, ani pogorszenia integralności ww. obszaru Natura 2000 lub jego powiązań z innymi obszarami.

Podkreślono także, że na terenie planowanego przedsięwzięcia nie stwierdzono występowania chronionych gatunków roślin i grzybów oraz miejsc bytowania rzadkich gatunków zwierząt. Powołując się na raport organ stwierdził, że realizacja inwestycji nie wiąże się ze znacznym negatywnym oddziaływaniem na klimat. Zastosowane będą rozwiązania łagodzące te zmiany uwzględniające: zastosowanie systemów pojenia i czyszczenia obiektów inwentarskich ograniczających zużycie wody, usuwanie na bieżąco wszelkich przecieków i nieszczelności instalacji wodociągowej, stosowanie odpowiedniej wentylacji, obniżenie zużycie energii, stosowanie środków ograniczające substancje zapachowe. Podkreślono także, że przedsięwzięcie nie wywoła pośrednio, czy bezpośrednio szkód, utraty ekosystemu, nie wpłynie na rodzaj użytkowania gruntu oraz funkcję ekosystemu.

Organ wskazywał także, że przystosowanie planowanej inwestycji do zmieniających się warunków klimatycznych i możliwych zdarzeń ekstremalnych polega na zastosowaniu odpowiednich rozwiązań budowlanych w obiektach inwentarskich zgodnych z obowiązującymi normami technicznymi i budowlanymi i odpowiednim ich utrzymaniu.

Odnosząc się do kwestii ochrony wód, Wójt wskazywał, że obszar fermy znajduje się w granicach Jednolitej Części Wód Podziemnych JCWPd nr [...] - Region wodny W.. Według monitoringu diagnostycznego jej stan ilościowy i chemiczny jest dobry. Ponadto przedsięwzięcie będzie realizowane na obszarze Jednolitej Części Wód Powierzchniowych "[...]", o statusie "naturalna część wód", o umiarkowanym stanie, zagrożonej nieosiągnięciem celów środowiskowych. Przedsięwzięcie nie będzie zlokalizowane na ciekach ani w granicach obszarów zagrożonych podtopieniami a w ramach jego funkcjonowania nie będą wprowadzane bezpośrednio do wód powierzchniowych żadne substancje. Realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie będzie miała negatywnego wpływu na osiągnięcie celów środowiskowych określonych w "Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry".

Opisując parametry techniczne przedsięwzięcia organ wskazał, że ferma składać się będzie z dwóch indyczników 1-1, 1-2 oraz infrastruktury towarzyszącej: 6 silosów paszowych, zbiornika na ścieki socjalno-bytowe o pojemności 5 mł, budynku pomocniczego, w którym będzie się znajdował agregat prądotwórczy oraz ciągów komunikacyjnych utwardzonych tłuczniem.

W ocenie organów realizacja inwestycji nie powinna oddziaływać negatywnie na ludzi, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę, glebę, powietrze i klimat. Inwestycja nie należy do zagrożeń siedlisk przyrodniczych, gatunków roślin i zwierząt, nie naruszy także spójności sieci i integralności obszaru. Podkreślono, że planowane przedsięwzięcie będzie realizowane na działce, która była użytkowana rolniczo i w związku z tym nie mogły na niej występować żadne chronione gatunki roślin i zwierząt.

Kolejno organ odniósł się do terenów sąsiednich w stosunku do terenu inwestycji wskazując, że tereny te są użytkowane rolniczo - przeprowadzane są na nich regularne zabiegi agrotechniczne i agromechaniczne. W otoczeniu fermy znajdują się użytki rolne i zabudowa zagrodowa.

W ocenie organu, o ile spełnione będą warunki określone w raporcie o oddziaływaniu na środowisko oraz w wydanych opiniach i postanowieniach, realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska zawartych w przepisach.

Przechodząc do kwestii proceduralnych organ wskazał, że postępowanie prowadzone było zgodnie z art. 74 ust. 1 ustawy środowiskowej i w związku z tym o planowanej inwestycji poinformowano mieszkańców. Wskazano tez, że oddziaływanie inwestycji na środowisko będzie miało charakter lokalny. Nie zachodziła również potrzeba przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, ponieważ stronom były znane lub zostały przedstawione wszystkie ustalenia i wzięte pod uwagę dowody oraz zapewniona była możliwość wypowiedzenia się.

Wskazano w tym miejscu, że do organu wpłynął sprzeciw mieszkanki, którą w trakcie postępowania uznano za stronę (skarżąca), biorąc pod uwagę fakt, iż jej budynek znajduje się najbliżej projektowanych indyczników. Sprzeciw został umotywowany faktem, iż dom mieszkalny znajduje się w bliskiej odległości od projektowanych indyczników, co będzie się wiązało z odczuwaniem nieprzyjemnych zapachów. Organ wskazał w tej mierze, iż w celu ograniczenia uciążliwości zapachów nakazano wnioskodawcy w decyzji sukcesywne sadzenie wokoło terenu działki, na której planowana jest inwestycja ochronnego pasu zieleni izolującej zimnotrwałej. Podkreślono także, że nie wpłynęły żadne uwagi i wnioski od pozostałych stron postępowania ani od społeczeństwa.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. N. (zwana dalej: skarżąca) nie wskazując żadnych konkretnych zarzutów skierowanych przeciwko decyzji.

Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej: SKO, Kolegium) zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Kolegium wskazało, że planowane przedsięwzięcie nie będzie wymagało utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w trybie art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska. Powołując się na dane wynikające z raportu podniesiono, że z wykonanych obliczeń rozprzestrzeniania się substancji w powietrzu emisje substancji emitowanych do powietrza nie stanowią zagrożenia dla czystości powietrza atmosferycznego poza terenem w dyspozycji Inwestora. W związku z realizacją inwestycji nie zostaną też przekroczone normy hałasu - emisja hałasu na granicy terenów zabudowy zagrodowej nie przekroczy 55dB w porze dziennej i 45dB w porze nocy. Organ podkreślił także, że decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia jest jednym z etapów procesu inwestycyjnego i jedynie uprawnia inwestora do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Nie daje ona natomiast podstaw do realizacji inwestycji, a tym samym na tym etapie inwestycyjnym nie narusza żadnych praw osób trzecich. Kolegium wywodziło, że pomiot nie będzie magazynowany na terenie gospodarstwa i ma być systematycznie usuwany z budynków inwentarskich po każdym cyklu hodowlanym i wykorzystywany na własnych gruntach z zachowaniem obowiązujących przepisów o nawożeniu, a nadmiar zostanie przekazany innym podmiotom do rolniczego wykorzystania na podstawie zawartych umów bądź jako surowiec do biogazowni. Dla ograniczenia uciążliwości odorowych załadunek pomiotu na środki transportu ma być prowadzony wewnątrz obiektów inwentarskich. Transportowany pomiot będzie również przykrywany brezentem.

Kolejno organ wywodził, że z przedłożonych w raporcie obliczeń rozprzestrzeniania substancji w powietrzu wynika, że emisja amoniaku, siarkowodoru, pyłu z procesów chowu zwierząt oraz dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenku węgla z kotłów opalanych węglem kamiennym nie będą powodować przekroczenia wartości odniesienia substancji w powietrzu oraz dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu ( Dz.U. z 2010 r., nr 16, poz. 87) poza terenem, do którego Inwestor posiada tytuł prawny. Zostaną dotrzymane standardy jakości powietrza określone w rozporządzeniu określone w rozporządzeniu z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r., poz. 1031).

Organ wskazał również, iż raportu wynika, że emisja hałasu na terenie objętym ochroną (zabudowa zagrodowa) nie przekroczy dopuszczalnych norm tj. 55 dB w porze dnia i 45 dB w porze nocy. Ponadto inwestycja nie powinna powodować jakiegokolwiek zagrożenia epidemiologicznego, ponieważ hodowla będzie prowadzona pod stałym nadzorem weterynaryjnym, a padłe sztuki będą magazynowane w konfiskadorze i następnie przekazywane wyspecjalizowanym podmiotom zgodnie z przepisami szczegółowymi w tym zakresie. Wskazano także, że realizacja przedsięwzięcia, stosownie do przedłożonego raportu, nie będzie miała negatywnego wpływu na osiągnięcie celów środowiskowych określonych w "Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza rzeki [...]" jak również na obszary Natura 2000 (położony ok. 6,5 km obszar mający znaczenie dla Wspólnoty [...]).

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji przeprowadził postępowanie w sposób zgodny z przepisami ustawy środowiskowej, albowiem podał do publicznej wiadomości o wszczęciu postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W biuletynie informacji publicznej podano do publicznej wiadomości o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz podano do publicznej wiadomości treść decyzji. Załączony do wniosku raport przedłożono do uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia do RDOŚ i PPIS, które wydały odpowiednio: PPIS opinię z dnia [...] marca 2015 r. i postanowienie z dnia [...] maja 2015 r. (RDOŚ). Ustalone w zaskarżonej decyzji warunki realizacji przedsięwzięcia są zgodne ze stanowiskiem organów opiniujących. Sam zaś raport odpowiada warunkom stawianym w ustawie, w jego treści zawarto bowiem opis planowanego przedsięwzięcia, opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem planowanego przedsięwzięcia na środowisko, opis analizowanych wariantów inwestycji, uzasadnienie przedsięwzięcia proponowanego przez wnioskodawcę (ze wskazaniem oddziaływania na środowisko, a w szczególności na zdrowie ludzi, zwierzęta, wodę, powietrze) oraz opis działań mających na celu kompensacje przyrodniczą.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca zarzuciła, że wprawdzie wydana została decyzja środowiskowa, określająca warunki ekologicznej realizacji inwestycji, jednak przepisy nie obejmują kwestii zapachu, który dla okolicznych mieszkańców stanie się nie do zniesienia. Z kurników będzie dochodzić odór, a ciężarówki transportujące będą emitować ogromny hałas. Ludzie będą narażeni na działanie szkodliwych substancji chemicznych - takich jak azot, amoniak. Do tego dojdą uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego i odpady weterynaryjne. Środki te mogą mieć wpływ na zdrowie ludzi, miedzy innymi, zwiększyć ryzyko zachorowań na zapalenie płuc, salmonellę czy astmę. Skarżąca zarzuciła także, że podobne inwestycje budzą szereg wątpliwości, które w przedmiotowej sprawie nie zostały wzięte pod uwagę. Uwagi dotyczą nie tylko kwestii oddziaływania na powietrze, ale także wpływu na wody gruntowe czy gospodarki ściekowej.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że przed wydaniem kwestionowanej decyzji Wójt wystąpił do wyspecjalizowanych organów o uzgodnienie przedłożonego raportu i określenie warunków realizacji przedsięwzięcia. Z przedłożonych w raporcie wyliczeń wynika, że emisja amoniaku, siarkowodoru, pyłu z procesów chowu zwierząt nie będą powodować przekroczenia wartości odniesienia substancji w powietrzu oraz dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. W związku z realizacją inwestycji zostaną dotrzymane standardy jakości powietrza określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. Również emisja hałasu, zgodnie z przedłożoną analizą akustyczną, nie przekroczy dopuszczalnych poziomów na terenie zabudowy zagrodowej tj. 55 dB w porze dnia i 45dB w porze nocy. Inwestycja nie powinna powodować zagrożenia epidemiologicznego - hodowla będzie prowadzona pod stałym nadzorem weterynaryjnym, a padłe sztuki będą magazynowane w konfiskadorze i następnie przekazywane wyspecjalizowanym podmiotom do utylizacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 j.t. z późn. zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej: Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym. W razie stwierdzenia istotnych uchybień sąd administracyjny nie ma więc kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia danego postępowania, lecz jest upoważniony jedynie do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności decyzji Kolegium i poprzedzającej ją decyzji Wójta ustalającej uwarunkowania środowiskowe dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy drobiu (indyków) wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...], obręb S. K., gm. K..

Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji był w szczególności przepis art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej, zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Przedmiotowa inwestycja w momencie składania wniosku należała do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym zgodnie z art. 59 ust. 1. pkt 1 ustawy środowiskowej, przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest wymagane obligatoryjnie.

Według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia obejmujące w szczególności:

- weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

- uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,

- zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

W artykule 77 ust. 1 ustawy środowiskowej określono, że w tych kategoriach spraw, w których jest przeprowadzana ocena oddziaływania na środowisko, zachodzi konieczność uzgodnienia ich warunków z organem wskazanym w pkt 1 tegoż przepisu, po zasięgnięciu opinii organów wskazanych w pkt 2.

Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Z powyższych regulacji oraz z dyspozycji przepisów art. 81 ustawy środowiskowej wynika, że ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia. Wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić jedynie w razie:

1. niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2),

2. odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej,

3. braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej),

4. gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej),

5. jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy środowiskowej) (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 312/11, LEX nr 8981910).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy na wstępie należy wskazać, że Sąd podziela ustalenia faktyczne poczynione przez organy w niniejszej sprawie i czyni je podstawą swoich rozważań.

Po wtóre należy stwierdzić, że w kontekście przytoczonych regulacji organy słusznie uznały, iż nie zaistniały warunki do odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ II instancji słusznie zatem utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Nie można również uznać, aby w trakcie postępowania w niniejszej sprawie została naruszona procedura administracyjna, w szczególności art. 7 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, art. 80, czy art. 85 ustawy środowiskowej, a to ze względów skazanych poniżej.

Zgodnie z art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei art. 80 ustawy środowiskowej wskazuje, że jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone; oraz po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Wreszcie art. 85 ustawy środowiskowej stwierdza, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia, a uzasadnienie to, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: a) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, b) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78, wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4. Organ podaje do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniem dokonanym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz opinią organu, o którym mowa w art. 78 (PPIS).

Należy zatem wskazać, że w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego zapewniono udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. O wszczęciu postępowania zawiadomiono wszystkie strony postępowania, a przed wydaniem decyzji organu I instancji strony postępowania zostały powiadomione o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie. Ponadto zgodnie z art. 33 ustawy środowiskowej organ I instancji w celu zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, informację o planowanym przedsięwzięciu podał do publicznej wiadomości. Organ podał także do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniem dokonanym z RDOŚ oraz opinią Inspektora Sanitarnego. Do zgłoszonej uwagi organ I instancji ustosunkował się w decyzji.

Sąd stwierdza, że opinia społeczeństwa (w tym m.in. skarżącej, powołującej się na wpływ decyzji na lokalną społeczność) winna być uwzględniona w procesie wydania decyzji środowiskowej, ale sprzeciw społeczeństwa (społeczności lokalnej) lub jednej ze stron postępowania wobec planowanej inwestycji nie może stanowić wyłącznej przesłanki odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Tymczasem zarzuty skarżącej koncentrują się głównie polemice z organem i ochronie jej partykularnego interesu faktycznego. Skarżąca jednak winna mieć świadomość, że jej prawo własności jest ograniczone prawem własności innych osób do granicy sprzeczności z prawem, której skarżąca w niniejszym postępowaniu nie wykazała, ani też nie dopatrzył się jej sąd. Dodać należy, że wydanie decyzji środowiskowej jest jedynie jednym z etapów procesu budowlanego i skarżąca będzie miała ewentualną możliwość obrony swoich praw, o ile uzna, że zostały one naruszone, na dalszych etapach tego procesu. Decyzja zaś o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia przez organ, że spełnione zostały ustawowe przesłanki do jej wydania, organ administracji nie ma innego wyjścia jak wydać rozstrzygnięcie pozytywne.

Kolejno sąd stwierdza, że zostały spełnione wymagania stawiane decyzji w art. 85 i 80 ustawy środowiskowej. I tak wskazać należy, że organy prawidłowo ustaliły, że dla przedmiotowego terenu brak jest aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podstawę do analizy i oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym na zdrowie i warunki życia ludzi stanowił raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zwany dalej: Raport), który został przedłożony wraz z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej i w toku postępowania był uzupełniany, w związku z wezwaniami organów uzgadniających.

Przy wydaniu decyzji organ I instancji wziął pod uwagę opinię sanitarną z dnia [...] marca 2015 r. oraz treść postanowienia RDOŚ z dnia [...] maja 2015 r. RDOŚ uzgodnił realizację planowanej Inwestycji i określił warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia. Inspektor Sanitarny zaopiniował pozytywnie przedłożoną dokumentację w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Wydanie powyższych postanowień w zasadzie ukształtowało decyzję organu I instancji. Zgodnie bowiem z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 lutego 2012 r. sygn.. akt II OSK 2544/11 (LEX nr 1138181), "wydane postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia wiąże organ wydający decyzję w zakresie kwestii środowiskowych i praktycznie tę decyzję kształtuje."

Jak wynika z akt sprawy organy opiniujące wzywały Inwestora do uzupełnienia raportu i Inwestor zadośćuczynił tym wezwaniom.

Nie zostały naruszone prawa stron postępowania, zapewniony został również udział społeczeństwa w postępowaniu. Postępowanie organu oraz wnioski zawarte w decyzjach wskazują na prawidłowe zgromadzenie i ocenę materiału dowodowego w sprawie. Po względem formalnym decyzje zaskarżone zawierają wszystkie konieczne i wymagane prawem elementy, są szczegółowe i spełniają standardy jakie narzuca art. 11 Kpa.

Reasumując, po przeanalizowaniu całokształtu materiału dowodowego organy uznały, że realizacja inwestycji przy zastosowaniu się do warunków realizacji planowanej inwestycji zawartych w decyzji pierwszoinstancyjnej nie spowoduje nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska zawartych odpowiednich przepisach prawa dotyczących zanieczyszczenia powietrza, gospodarki ściekami, emisji poziomu hałasu oraz postępowania z odpadami, co poparły konkretnymi wywodami opartymi na materiale dowodowym. Skoro rozstrzygnięcie swoje organ I instancji oparł – zgodnie z art. 80 ustawy środowiskowej – o wyniki uzgodnień i opinii wysoko wyspecjalizowanych organów (RDOŚ i Inspektora Sanitarnego) – brak jest zdaniem Sądu podstaw do kwestionowania jego ustaleń. W świetle zaś tych ustaleń uznać należy, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki negatywne uzasadniające odmowę wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Oceniając materiał dowodowy w sprawie organy doszły do prawidłowych konkluzji uznając, iż przy uwzględnieniu nałożonych decyzją warunków, środowisko zabezpieczone będzie przed ewentualnym negatywnym wpływem ze strony planowanego przedsięwzięcia.

Należy bowiem wskazać, że z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że nie zostaną przekroczone normy hałasu, normy emisji substancji do powietrza przy jednoczesnym dotrzymani standardów jakości powietrza (określonych w przywołanych na wstępie rozporządzeniach z 24 sierpnia 2012 r. oraz z 26 stycznia 2010 r.). Raport przewiduje również szereg środków organizacyjno-technicznych minimalizujących negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na: wodę i środowisko gruntowo-wodne (pkt. 9.2.6); powietrze (pkt 9.3.10), na klimat akustyczny (pkt 9.4.7); oraz minimalizujących ilość powstających odpadów (pkt 9.7.7).

W opisanych okolicznościach Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 Ppsa Sąd skargę oddalił.