Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 601/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 92a
journal: Dz.U. 2022 poz 180
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie WSA Jakub Makuch ASR WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 lutego 2022 r. nr BP.501.1712.2020.2012.ML6.44 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 27 sierpnia 2020 r. nr [...] nałożył na skarżącego M. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą E. M. M. w K. karę pieniężną w wysokości 9 300 zł.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia: niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym – w wymaganym terminie – za każdą zmianę oraz niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym – za każdy dokument, a także wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.

Powyższe naruszenia organ ustalił na podstawie kontroli przeprowadzonej w dniu 17 czerwca 2020 r. w K. pojazdu marki Skoda o nr rej. [...], którego kierowcą był W. G. Zatrzymania dokonał funkcjonariusz Policji z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji. Organ stwierdził, że kierowca wykonywał zarobkowy, okazjonalny przewóz osób w imieniu firmy E. M. M. z siedzibą w K. przy ul. [...], posiadającej licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. W trakcie czynności kontrolnych ustalono, że kierowca wykonywał przewóz pasażera na trasie z ul. [...] na ul. [...] w K. Kontrolowany pojazd marki Skoda nie jest pojazdem zabytkowym; nie podpisywano również żadnej umowy dotyczącej przewozu w siedzibie firmy wykonującej przewóz stanowiącej nieruchomość. Kierowca nie okazał licencji ani wypisu z licencji na wykonywanie przewozu.

W odwołaniu od ww. decyzji M. M. wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności nieustalenie, czy czynności podjęte przez niego nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej; naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez nieustalenie, czy doszło do wykonywania transportu drogowego; nieznajdujące oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy ustalenie, że aplikacja B. jest przedsiębiorstwem przewozowym, które miał on reklamować na kontrolowanym pojeździe; naruszenie art. 5 b ustawy o transporcie drogowym (dalej: "u.t.d.") w zw. z lp. 2.11. załącznika nr 3 u.t.d. polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia; naruszenie art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 1.5, 1.12 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 4 pkt 6a u.t.d. poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy.

Uzasadniając odwołanie skarżący podniósł, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób stwierdzić, że w dniu kontroli wykonywał transport drogowy oraz, że czynności jakie w tym czasie zostały wykonane pozwalają na przyjęcie, iż prowadził on w tym okresie działalność gospodarczą. Wskazał również, że jeżeli do naruszenia prawa doszło – to naruszenia tego dopuścił się kierujący, a nie on. Nadto wskazał, że definicję przewozu okazjonalnego należy wywieść z rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 11/98, a także rozporządzenia 1073/2009 i stwierdził, że jest ona zbieżna ze słownikowym znaczeniem słowa "okazjonalny", czyli wiążący się z nadarzającymi się okazjami. Według skarżącego, nie wykonywał on przewozu okazjonalnego i nie powinien być adresatem decyzji.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 9 lutego 2022 r. nr BP.501.1712.2020.2012.ML6.44 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 17 czerwca 2020 r. w K. przy Al. [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki Skoda o nr rej. [...] przeprowadzona przez funkcjonariuszy Policji. Kontrolowanym pojazdem kierował W. G. Podczas kontroli ustalono, że kierowca przewoził zarobkowo pasażera, który zamówił kurs przez aplikację B. Kurs został zamówiony z ul. [...] na ul. [...] w K. Pod wskazany adres przyjechał pojazd nieoznakowany jako taksówka. Usługa transportowa (przewozu pasażera) zgodnie z ustaleniami została wykonana w imieniu i na rzecz M. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą E. M. M. z siedzibą przy ul. [...] w K. Kierowca okazał do kontroli umowę zlecenia zawartą w dniu 2 czerwca 2020 r. pomiędzy stroną, a W. G. oraz na telefonie zdjęcie licencji nr [...]. W trakcie kontroli stwierdzono naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] z dnia 17 czerwca 2020 r. Podczas kontroli przesłuchano w charakterze świadka pasażera, tj. A. M. oraz kierowcę – W. G.

Na podstawie protokołu przesłuchania świadka organ odwoławczy ustalił, że pasażer, tj. A. M. zamówiła usługę transportową przy pomocy aplikacji B. z ul. [...] na ul. [...] w K., nie zawarła umowy z kierowcą, a aplikacja wskazała opłatę jeszcze przed zamówieniem kursu w wysokości około 20,00 zł. Pasażerka zeznała, iż nie zapłaciła za zamówiony przejazd ponieważ płatność została anulowana przez kierowcę ze względu na kontrolę drogową.

Również W. G. potwierdził, iż wykonywał przewóz pasażera z ul. [...] na ul. [...] w K. Z uwagi na niedokończony przyjazd nie pobrał opłaty. Wskazał, że wynagrodzenie otrzymuje od M. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą E. M. M. z siedzibą przy ul. [...], K, przelewem na konto bankowe raz w tygodniu. Kierowca oświadczył, że nie prowadzi działalności gospodarczej, a kontakt z klientami nawiązuje przez aplikację B. Ponadto poinformował, iż posiada podpisaną umowę z firmą E. M. M. na wykonywanie zleceń, a pojazd, którym wykonuje zlecenia należy do M. M.

W ocenie organu odwoławczego bezspornym jest, że w dniu kontroli, tj. 17 czerwca 2020 r. doszło do popełnienia przez stronę naruszenia z tytułu lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Mianowicie strona posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, ale nie zgłosiła do niej kontrolowanego pojazdu i tym samym organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną za niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił licencji zmiany danych w wymaganym terminie. Niewątpliwe strona ma w tymże zakresie, zgodnie z art. 14 ust. 1 u.t.d., termin 28 dni i jak wynika chociażby z pisma Urzędu Miasta w K. z dnia 10 lipca 2020 r. na dzień udzielanej odpowiedzi przez organ licencyjny kontrolowany pojazd nie był zgłoszony do posiadanej przez stronę licencji. Tym samym niedopełnienie ww. obowiązku przez stronę, wg organu II instancji, słusznie zostało uznane przez organ I instancji jako naruszenie w zakresie lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i kara w tymże zakresie jest w pełni słuszna i zasadna.

W ocenie organu odwoławczego w ustalonym stanie faktycznym niewątpliwie zachodzą także przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa w zakresie niewyposażenia kierowcy w wymagany dokument, tj. wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. W myśl bowiem art. 87 ust. 3 u.t.d., przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2 ustawy, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty.

Ponadto organ uznał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż w dniu kontroli drogowej kierowca W. G. wykonywał transport drogowy osób po terenie K. na rzecz skarżącego. W tracie czynności kontrolnych kierujący okazał zdjęcie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Kierowca nie dysponował natomiast wypisem z licencji udzielonej skarżącemu na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, który skarżący przekazał kierowcy. Tym samym organ odwoławczy ocenił, że organ I instancji słusznie uznał, że kierowca wykonując w imieniu i na rzecz skarżącego przewóz drogowy powinien dysponować podczas kontroli wymaganym wypisem z licencji udzielonej skarżącemu, a fakt stwierdzający jego brak spowodował zasadne nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 500 złotych z tytułu naruszenia lp. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał również, na przyjętą przez ustawodawcę definicję "transportu drogowego", zgodnie z którą transportem drogowym jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy (art. 4 pkt l ustawy o transporcie drogowym). Za bezsporne uznano, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób. Zgodnie z art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy zauważono, że objęty kontrolą przewóz był wykonywany jako przewóz okazjonalny i podlegał on obowiązkom określonym w przepisach ustawy o transporcie drogowym odnoszącym się do tego rodzaju przewozu, m.in. skarżący był zobowiązany do wykonywania przewozu pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą (art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym), z zastrzeżeniem wyjątków określonych w art. 18 ust. 4b ustawy. Skontrolowany pojazd jak wynika z protokołu kontroli był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób, łącznie z kierowcą. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów, które wskazywałyby na możliwość objęcia pojazdu wyjątkami określonymi w art. 18 ust. 4b ustawy o transporcie drogowym. Z akt sprawy wynika, że umowa na przejazd została zawarta przez klienta przez telefon za pośrednictwem aplikacji. Materiał dowodowy nie wskazał, aby przejazd był wykonywany na podstawie umowy pisemnej zawartej w lokalu przedsiębiorstwa po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem przewozu, wniesionej w sposób opisany w art. 18 ust. 4b pkt 2c u.t.d., pojazdem, który byłby wyłącznie własnością skarżącego lub stanowił przedmiot leasingu. Organ zwrócił uwagę, że zgodnie z obowiązującym art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 ze zm.), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości. Jednak jak wynika z art. 781 Kodeksu cywilnego zawarcie umowy w formie elektronicznej wymaga kwalifikowanego podpisu elektronicznego. Zgodnie zaś z art. 781 § 2 k.c. Oświadczenie woli złożone w formie elektronicznej jest równoważne z oświadczeniem woli złożonym w formie pisemnej. Nie oznacza to jednak, że zamówienie usługi przewozowej za pośrednictwem aplikacji B. stanowi o spełnieniu warunku z art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b u.t.d. Zatem nawet gdyby zamówienie usługi transportowej i ustalenie warunków jej wykonania uznać za formę umowy o usługę transportową, to jednak nie jest ona umową zawartą w formie wymaganej przez przepis art. 18 ust. 4b u.t.d., ponieważ oświadczenia w niej zawarte nie będą opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Nadto opłata za usługę nie została określona przed rozpoczęciem przewozu, gdyż wskazana w aplikacji kwota stanowi jedynie kwotę orientacyjną, która po zakończeniu przewozu może ulec zmianie. Zasadne było więc wymierzenie kary pieniężnej za naruszenie określone w 1p. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy.

W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawierał również żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania wobec strony art. 92c ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym: Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust.1l, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

Organ stwierdził, że strona nie przedłożyła w trakcie postępowania administracyjnego żadnych dowodów, ani dokumentów na istnienie ww. okoliczności, ograniczając się do przedstawienia w odwołaniu wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wyjaśnił, że zgromadzony materiał dowodowy jest spójny i potwierdza, że przewóz z dnia kontroli wykonywany był w imieniu i na rzecz skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą E. M. M. Skarżący w toku postępowania nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu wskazującego, że to kierowca wykonywał okazjonalny przewóz osób w imieniu własnym. Z tych względów organ uznał, że strona przedmiotowego postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo.

Jeżeli chodzi o zarzuty dotyczące niewypełnienia znamion przewozu okazjonalnego przez stronę w dniu kontroli, organ podkreślił, że rozporządzenie Rady (EWG) nr 684/92 nie obowiązuje, ponieważ zostało zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1073/2009, które dotyczy usług transportowych wykonywanych pojazdem konstrukcyjnie przystosowanym do przewozu powyżej 9 osób łącznie z kierowcą, a definicja przewozu okazjonalnego z art. 4 pkt 11 u.t.d. odnosi się do przewozów wykonywanych pojazdem przeznaczonym do przewozu do 9 osób łącznie z kierowcą.

Organ zauważył również, że – wbrew zarzutom skargi - strona prowadzi działalność gospodarczą, jest przedsiębiorcą wpisanym do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), z danych której wynika, że przeważająca działalność strony to działalność agencji reklamowych. Ponadto organ wskazał, że z informacji uzyskanej z Urzędu Miasta K. wynika, że strona posiada aktualną licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. W związku z tym czynności podejmowane przez skarżącego mieściły się w definicji krajowego transportu drogowego.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących charakteru przedmiotowego przewozu wskazano, że krajowym transportem drogowym jest, zgodnie z ustawą o transporcie drogowym, podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt l u.t.d.). Poza tym, jako transport drogowy ustawa o transporcie drogowym rozumie krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy (art. 4 pkt 3 u.t.d.). Ponadto, zgodnie z art. 4 pkt 6a przewóz drogowy oznacza transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (WE) nr 561/2006". Natomiast jeśli chodzi o definicję przewozu okazjonalnego, to ustawa o transporcie drogowym nie zawiera szczegółowej jego definicji wskazując jedynie, że jest to przewóz osób, co oznacza zawężenie definicji tego pojęcia na gruncie utd jedynie do przewozu osób. Odróżniając z kolei przewóz okazjonalny od innych rodzajów przewozów, tj. od przewozu regularnego, regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego (tzw. enumeracja negatywna z art. 4 pkt 11 u.t.d.), a także wskazując, że jest to, poza wyjątkami, przewóz wykonywany pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, organ uznał, że bezspornym jest, że strona wykonywała przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób.

Generalny Inspektor Transportu Drogowego wskazał również, że organ I instancji nie naruszył zasad postępowania wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. W sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa. Organ I instancji pouczył stronę o przysługujących jej prawach oraz w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do zaistniałego stanu faktycznego. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ I instancji ocenił zatem zaistniały stan faktyczny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona czym nie naruszył art. 80 k.p.a.

W skardze do WSA w Krakowie M. M. zarzucił naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a b u.t.d. w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie B., wykonanie tego przejazdu przez kierowcę W. G., nie zaś przez skarżącego (bądź jego pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na skarżącego kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym;

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 11 u.t.d. w związku z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 roku w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006, polegające na uznaniu, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona w ustawie o transporcie drogowym, jak i definicja "usług okazjonalnych" określona w cytowanym wyżej rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób);

- art. 92 a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 2.10 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 4 pkt 6a u.t.d. poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia przez niego tego kryterium;

- art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 92a ust. 1 i ust. 7 oraz lp. 1.12 i l.5 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za brak zgłoszenia zmiany danych do posiadanej licencji, w sytuacji, w której organ uznał, że posiadana przez skarżącą spółkę licencja nie uprawnia do przeprowadzenia zgodnie z prawem kontrolowanego przejazdu;

- przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 18 ust. 4 b pkt 1 lit. c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest B.;

- przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 1.5, 1.12 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z 4 pkt 6a u.t.d. poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego;

- art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie, czy wykonywane przez kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ, czy kierujący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli oraz braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny, kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącego;

- art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie, w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z dnia 17 czerwca 2020 roku), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu;

- art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer;

- przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji B.;

- art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja nie wskazuje w żaden sposób, z jakich powodów za przejazd wykonany przez kierowcę ma on ponosić odpowiedzialność. Wg skarżącego, zgromadzony materiał dowodowy, jak również tok rozumowania organu przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazują żadnego powiązania pomiędzy kierującym, a skarżącym. Tym samym w ocenie skarżącego brak jest podstaw do uznaniu, że to skarżący podejmował i wykonywał działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób w dniu 17 czerwca 2020 r. Aby uznać, że skarżący wykonywał krajowy transport drogowy bez wymaganej licencji, należy w pierwszej kolejności ustalić, czy czynności podejmowane przez skarżącego mieściły się w definicji krajowego transportu drogowego określonej w art. 4 pkt 1 u.t.d.. Nadto wykonywanie krajowego transportu krajowego zakłada świadczenie odpłatnie usługi przewozu osób lub rzeczy w ramach wykonywania działalności gospodarczej. W tym kontekście – zdaniem autora skargi - należy skonstatować, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie tylko nie ustalił, czy formalnie skarżący posiada status przedsiębiorcy, ale również nie wykazał, aby czynności przez niego wykonywany (stwierdzony w toku kontroli) posiadały cechy prowadzenia działalności gospodarczej.

Skarżący zarzucił, że nie tylko nie posiadał statutu przedsiębiorcy, ale również wykonywane przez niego czynności stwierdzone protokołem kontroli nie mają cech wykonywania działalności gospodarczej. Podkreślił, że nie otrzymał wynagrodzenia za swoje czynności od pasażera w kwocie i w sposób podany przez niego. Przejazd samochodem skarżącego możliwy był dzięki skorzystaniu przez pasażera z platformy internetowej B. Dzięki tej aplikacji możliwe jest skojarzenie kierowcy, który jedzie na określonej trasie z osobą trzecią, która chciałaby na tej trasie zostać przewieziona, zapłata za taki przejazd odbywa się na rzecz platformy internetowej B., a na wysokość tej zapłaty w żaden sposób nie ma wpływu stanowisko samego kierowcy. Zgodnie z regulaminem świadczenia usług przez platformę internetową B. karta płatnicza pasażera jest automatycznie obciążana po zakończonym przejeździe, dzieje się to jednak nie na rzecz kierującego, ale na rzecz B.

Skarżący podniósł także, iż wykonywane przez niego czynności nie nosiły znamion przewozu okazjonalnego, powtarzając argumentację przedstawioną w odwołaniu.

M. M. zarzucił w skardze również, że skoro przedstawiona przez kierowcę w trakcie kontroli drogowej licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, nie uprawniała do dokonania stwierdzonego w nin. sprawie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych, przewidzianych w art. 18 ust 4 a u.t.d., to skarżący nie miał obowiązku zgłaszania samochodu osobowego, którym dokonany był sporny przewóz pasażerów do powyższej licencji.

Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz o zwrot kosztów postępowania sądowo-administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 lutego 2022 r. nr BP.501.1712.2020.2012.ML6.44 utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 sierpnia 2020 r. nr [...] nakładająca na skarżącego M. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą E. M. M. w K. karę pieniężną w wysokości 9 300 zł.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do podstaw prawnych zaskarżonej decyzji wskazać należy na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U 2022 poz. 180), która określa m. in. odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d.).

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 zł za każde naruszenie. Jednakże suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 zł (ust. 3 u.t.d.).

W myśl art. 4 pkt 1 u.t.d., krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się (...), na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W przedmiotowej sprawie podstawą nałożenia na skarżącego kary pieniężnej były następujące naruszenia u.t.d.: niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym w wymaganym terminie, niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., a także - wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.

Zgodnie z art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Dopuszcza się przewóz okazjonalny: pojazdami zabytkowymi, samochodami osobowymi: prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Zgodnie natomiast z art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że zwięzłość definicji przewozu okazjonalnego zawartej w ustawie o transporcie drogowym wymusza - celem prawidłowego zdefiniowania tego pojęcia - sięgnięcie do kryteriów charakteryzujących przewóz okazjonalny wynikających z przepisów prawa wspólnotowego, tj. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz.U.UE.L.2009.300.88). Zgodnie z art. 2 pkt 4 tego rozporządzenia, za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. Przewóz okazjonalny należy rozumieć zatem jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej. W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2007 r. sygn. akt I OSK 1361/06).

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dniu 17 czerwca 2020 r. w K. przy Al. [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki Skoda o nr rej. [...] przeprowadzona przez funkcjonariuszy Policji. Kontrolowanym pojazdem kierował W. G. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...]. Kierujący okazał do kontroli wypis z udzielonej skarżącemu licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym oraz umowę zlecenia zawartą w dniu 2 czerwca 2020 r. z M. M. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą E. M. M. Jak ustalono, przedmiotowy pojazd nie został zgłoszony do licencji kontrolowanego przewoźnika. Z zeznań przesłuchanego w trakcie kontroli kierowcy wynikało, że w chwili kontroli wykonywał przewóz osoby z ul. [...] na ul. [...] w K. w imieniu przedsiębiorcy M. M., z którym zawarł umowę zlecenia. Przewóz wykonany był pojazdem otrzymanym od skarżącego i stanowiącym jego własność. Płatność za usługę miała zostać uiszczona przez aplikację B. (jej anulowanie spowodowane było kontrolą). Z zeznań kierowcy wynikało, że nie prowadzi działalności gospodarczej oraz, że nie zawierał z klientami umowy w siedzibie przedsiębiorcy. Nadto, z okazanej do kontroli umowy zlecenia zawartej przez kierowcę ze skarżącym w dniu 2 czerwca 2020 r. wynika, że skarżący zlecił ww. kierowcy wykonywanie usług transportowych udostępnionym mu pojazdem, za co kierowca miał otrzymać wynagrodzenie (§ 2 ust. 1 i § 5 umowy zlecenia).

Wobec powyższego, wbrew twierdzeniem skarżącego, organy obu instancji prawidłowo ustaliły, mając na uwadze treść umowy zlecenia i zeznania kierowcy, że wykonawcą przewozu z dnia 17 czerwca 2020 r. był skarżący.

Zasadnie również organy uznały, że wykonywany w dniu kontroli przewóz osób na rzecz skarżącego miał niewątpliwie charakter okazjonalny. Trafnie i prawidłowo bowiem orzekające organy odczytały pojęcie tego rodzaju przewozu, zawarte w art. 4 pkt 11 u.t.d. Definicja przewozu okazjonalnego wskazuje, że przewozem okazjonalnym jest przecież przewóz osób niestanowiący przewozu regularnego, regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Żadnego z tych ostatnio wskazanych skarżący, przy pomocy zatrudnionego kierowcy, nie wykonywał. Przewozem regularnym, w świetle pkt 7 art. 4 u.t.d., jest bowiem publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w u.t.d. i ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 8 ze zm.). Przewozem regularnym specjalnym, jest natomiast niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (pkt 9 art. 4 ustawy). Przewóz wahadłowy z kolei to wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącznie następujących warunków: a) każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego, b) miejsce początkowe i miejsce docelowe oznaczają odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi przewozowej oraz miejsce zakończenia usługi przewozowej, z uwzględnieniem w każdym przypadku okolicznych miejscowości leżących w promieniu 50 km (pkt 10 art. 4 u.t.d.).

Zgodzić się należało również z organami, że wykonywany przez kierowcę w dniu 17 czerwca 2020 r. przejazd to odpłatny przewóz okazjonalny pojazdem, który nie spełniał kryterium konstrukcyjnego, przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Zasadnie wskazały organy, że ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem przewozów określonych w art. 18 ust. 4b u.t.d. Bezsprzecznie kontrolowany pojazd nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób wraz z kierowcą, co potwierdza protokół kontroli i materiał zdjęciowy. Nadto nie zostały zrealizowane łącznie warunki wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. W omawianym przypadku nie zawarto z pasażerem umowy w lokalu przedsiębiorstwa, co wynika z zeznań kierowcy i świadka. Przejazd został zamówiony za pomocą aplikacji mobilnej B. Powyższe wyklucza zatem spełnienie warunku z art. 18 ust. 4 b pkt 2 lit. b u.t.d. Przepis ten wprost wymaga, zawarcia umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa w sytuacji wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem osobowym niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a.

Niezasadnie zatem skarżący podniósł, że nie był to przewóz okazjonalny. Zeznania przesłuchanego w charakterze świadka kierowcy pojazdu wraz z ustaleniami protokołu kontroli potwierdzają niezbicie odpłatny charakter tego rodzaju przewozu.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że aplikacja B. była przez kierowcę wykorzystywana do przyjmowania zleceń, ich wykonywania i rozliczania się z pasażerem za usługę przewozu. Dostatecznie potwierdzają to znajdujące się w aktach protokoły zeznań oraz zdjęcia ekranu telefonu, na którym widnieje potwierdzenie odpłatnego charakteru kursu. To, że płatności nie dokonano bezpośrednio na rzecz skarżącego, lecz miała się odbyć w trybie automatycznym poprzez obciążenie rachunku bankowego pasażera na skutek akceptacji warunków określonych w aplikacji nie oznacza, że przewóz nie miał charakteru odpłatnego (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 858/19; LEX nr 2837735).

Powyższe ustalenia dowodzą zatem, że w dniu kontroli skarżący wykonywał okazjonalny przewóz osób. W tej sytuacji nieuzasadnione okazały się zarzuty skargi naruszenia prawa materialnego, a to: art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a b pkt 1 lit c, art. 92 a ust. 1 i 6 w zw. z 4 pkt 6a.

Słusznie również organy nałożyły na skarżącego kary za naruszenie z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Kierowca nie okazał do kontroli wypisu z licencji wydanej skarżącemu na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób kontrolowanym samochodem. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Bezspornym jest, że kierowca nie okazał wymaganego dokumentu w postaci wypisu z licencji udzielonej wykonawcy przewozu. Posiadanie przez kierowcę wersji elektronicznej (zdjęcia) licencji nie stanowi o wypełnieniu obowiązku z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. Skarżący, chcąc uwolnić się od odpowiedzialności za to naruszenie, powinien upewnić się przed rozpoczęciem przewozu, że kierowca jest wyposażony we wszystkie wymagane w związku z wykonywanym przewozem dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. M. M. nie dopełnił zatem swoich obowiązków w tym zakresie.

Ponadto – jak wynika z pisma Urzędu Miasta K. z 6 kwietnia 2021 r. – M. M. posiadał ważną na dzień kontroli licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, do której nie zgłosił pojazdu marki Skoda o nr rej. [...]. Oznacza to, że skarżący nie zgłosił w wymaganym terminie do posiadanej przez siebie licencji kontrolowanego pojazdu. Tym samym zasadne było nałożenie na niego kary z tytułu naruszenia lp.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie przekroczył przy wymierzaniu kar maksymalnego ich pułapu określonego w art. 92a ust. 4 u.t.d. Wnioski decyzji znajdują pokrycie w materiale dowodowym, który został zgromadzony w sposób wynikający z przepisów prawa procesowego. Nie zaistniały też żadne przesłanki do zastosowania art. 92c u.t.d. skoro do naruszeń doszło w wyniku działań skarżącego. Nadto w toku całego postępowania skarżący nie przedłożył żadnych dowodów, w tym wskazujących, by stwierdzone naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć.

Zdaniem Sądu, organy prawidłowo zatem na podstawie art. 92 a u.t.d. nałożyły na skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą E. M. M. w K. karę pieniężną w wysokości 9 300 zł za ww. naruszenia ustawy o transporcie drogowym.

Reasumując, w ocenie Sądu, organy obu instancji zrealizowały obowiązki wynikające z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a zajęte stanowiska znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, które odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy zapewniły również skarżącemu udział w postępowaniu. Dlatego też nie można dopatrzyć się naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 k.p.a. Orzekające organy nie naruszyły też pozostałych, wskazanych w skardze przepisów postępowania, ani też przepisów prawa materialnego, które w sposób prawidłowy ustaliły, odczytały i zastosowały. Działań organów nie można było więc ocenić jako naruszających zaufanie obywateli do organów państwa. Wbrew twierdzeniom skargi organ odwoławczy mógł więc skorzystać ze swych kompetencji, wskazanych w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Wobec bezzasadności zarzutów zawartych w skardze oraz wobec niestwierdzenia uchybień, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd miał obowiązek uwzględniać z urzędu, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374 ze zm.), o czym orzeczono w sentencji wyroku.