Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 616/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 04 lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 04 lipca 2022r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 28 marca 2022 r., nr [...], w której określono środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania części zaplecza serwisowego polegającej na montażu dwóch kabin lakierniczych i pięciu stanowisk przygotowawczych w budynku salonu samochodowego przy ul. [...] (po zmianie nazwy ulicy: [...] 2) na działkach ewid. nr [...] i [...], ark [...], obręb K. w P.. Decyzje zostały wydane na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82, art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm.).

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 2.01.2015r. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez P. J. Pietruszkę wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku salonu samochodowego wraz z pełno obsługowym zapleczem serwisowym oraz zagospodarowaniem terenu i towarzyszącą infrastrukturą techniczną na działce nr [...] oraz [...], ark. 29, obręb K. w P., przy ul. [...].

W związku ze zmianą wniosku z 04.05.2015r. oraz zmianą stanu faktycznego w sprawie polegającego na wybudowaniu i oddaniu do użytkowania będącego wcześniej w realizacji budynku wraz z pełno-obsługowym zapleczem serwisowym oraz zagospodarowaniem terenu i towarzyszącą infrastrukturą techniczną, pełnomocnik Inwestora zmienił zakres złożonego pierwotnie wniosku na zmianę sposobu użytkowania części zaplecza serwisowego polegająca na montażu dwóch kabin lakierniczych i pięciu stanowisk przygotowawczych w budynku salonu samochodowego przy ul. [...] na działce nr [...] i [...], ark [...], obręb K. w P..

W związku z powyższą zmianą zakresu wniosku, inwestor dołączył skorygowaną, zgodnie ze stanem rzeczywistym, kartę informacyjną przedsięwzięcia (uwzględniająca zmiany i aktualny zakres planowanego przedsięwzięcia) sporządzona w kwietniu 2015r. Następnie w związku z pojęciem uchwały Nr [...] Rady Miasta P. z dnia 26 czerwca 2018r. została nadana nazwa ul. [...] drodze stanowiącej dojazd do nieruchomości oznaczonej geodezyjnie - działka nr [...], obr. K.. ark. [...]. W związku z powyższym został zmieniony numer porządkowy dla budynku zlokalizowanego na ww. nieruchomości, dotychczasowy numer porządkowy [...] - ul. [...] został zmieniony na numer [...] - ul. [...].

Ustalono, że planowane przedsięwzięcie będzie realizowane na terenie działek [...] i [...], ark [...], obręb K., na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego: P. . Zakres planowanego przedsięwzięcia obejmuje między innymi:

- montaż dwóch kabin lakierniczo-suszarniczych,

- montaż pięciu stanowisk przygotowawczych do lakierowania,

- doprowadzenie i podłączenie mediów - gazu ziemnego, energii elektrycznej i sprężonego powietrza,

- wykonanie układu wentylacji kabin i stanowisk przygotowawczych.

W ramach serwisu będą funkcjonować kabiny lakierniczo-suszarnicze wraz z 5 stanowiskami przygotowawczymi. Kabiny będą służyć do lakierowania pojazdów po naprawach blacharskich. Nie będą poddawane lakierowaniu nowe pojazdy, usługi lakierowania będą prowadzone wyłącznie dla samochodów osobowych. Do przygotowania elementów do lakierowania będą służyć stanowiska przygotowawcze. W miejscach przygotowania do lakierowania wykonywane będą prace, które następują bezpośrednio przed lakierowaniem części pojazdów mechanicznych, takie jak: prace polegające na montażu i demontażu, szlifowanie, czyszczenie i polerowanie, prace naprawcze, prace blacharskie, drobne prace lakiernicze, wypełnianie.

Organ I instancji ustalił, że wnioskowane przedsięwzięcie zostało wymienione w § 3 ust. 1 pkt 14 oraz § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.).

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P., opinią sanitarną znak: [...] z dnia 30.01.2015r. (wpływ dnia 3.02.2015r.), nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i odstąpił od określenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

W oparciu o informacje Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P., znak: [...], organ I instancji ustalił, że planowane na działce nr [...], ark. [...], obręb: K. położonej w P. przedsięwzięcie polegające na budowie salonu samochodowego zgodne jest z ustaleniami ww. planu w zakresie przeznaczenia terenu. Jednak organ zwrócił się o doprecyzowanie zgodności z planem aktualnie określonej inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części zaplecza serwisowego na stanowiska lakiernicze.

Postanowieniem z dnia 20.02.2015r. Prezydent Miasta P. dopuścił do udziału na prawach strony Stowarzyszenie E. w niniejszym postępowaniu administracyjnym.

Postanowieniem z dnia 3.03.2015r. Prezydent Miasta P. dopuścił do udziału na prawach strony Stowarzyszenie M. w niniejszym postępowaniu administracyjnym.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P., postanowieniem znak: [...] z dnia 5.03.2015r. wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który powinien spełniać wymagania określone w art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a ponadto zawierać analizę podanych w opinii zagadnień.

W związku z pismem z dnia 27.03.2015r. Prezydent Miasta P. zajął ponownie stanowisko w sprawie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o której mowa w art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...), stwierdzając, że: "można wstępnie ocenić, iż lokalizacja przedsięwzięcia jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "P. " w P. - uchwala Rady Miasta P. z dnia 8.07.2008r.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P., opinią sanitarną znak: [...] z dnia 2.06.2015r. nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i odstąpił od określenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. pismem (znak: [...]) z dnia 17.06.2015r. postanowił wyrazić opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Organ I instancji uznał jednak za konieczne opracowanie raportu oceny oddziaływania na środowisko i wskazał jego zakres w postanowieniu znak: [...] z dnia 4.09.2015r.

W związku z zażaleniem Stowarzyszenia E. , Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 30.06.2016r. utrzymało w mocy w całości powyższe postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia 4.09.2015r.

Na skutek skargi Stowarzyszenia E. na powyższe postanowienie SKO w P. z 30.06.2016r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, Sąd ten prawomocnym wyrokiem z dnia

16 listopada 2016r. (sygn. akt IV SA/Po 760/16) oddalił skargę w całości, akceptując konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia.

Dnia 8.07.2016r. Pan W. O. reprezentujący podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia: P. Sp. z. o.o., złożył raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla planowanej inwestycji, sporządzony w lutym 2016r.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P., opinią sanitarną z dnia 8.09.2016r., pozytywnie zaopiniował przedłożoną dokumentację w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych z zastrzeżeniem, iż realizacja i eksploatacja inwestycji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego Inwestor posiada tytuł prawny.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P., postanowieniem z dnia 18.10.2016r. uzgodnił w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizację przedmiotowego przedsięwzięcia określając wskazane w opinii warunki jego realizacji.

Prezydenta Miasta P., decyzją z dnia 23.12.2016r. odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowej inwestycji w związku z niezgodnością inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W dniu 19.01.2017r. do Wydziału Kształtowania i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. wpłynęło odwołanie Wnioskodawcy - P. od powyższej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 23.12.2016r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 27.10.2017r., znak: [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 23.12.2016r.

Na skutek skargi P. Sp. z o.o. w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 09.05.2018r. (sygn. akt IV SA/Po 59/18) uchylił zaskarżoną decyzję SKO z 27.10.2017r. i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 23.12.2016r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18.05.2021 r., sygn. akt III OSK 544/21 oddalił skargę kasacyjną Prokuratora Okręgowego w P. od wyroku WSA w Poznaniu z dnia 09.05.2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że objęte wnioskiem złożonym w tej sprawie przedsięwzięcie polegające na zmianie sposobu użytkowania części zaplecza serwisowego w zakresie montażu dwóch kabin lakierniczych i pięciu stanowisk przygotowawczych w budynku salonu samochodowego jest zgodne z § 3 pkt 4 planu miejscowego.

W związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Prezydent Miasta stosując się do jego wytycznych uzyskał od inwestora wyjaśnienie, iż podtrzymuje wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji. Jednocześnie do pisma Wnioskodawca załączył pełnomocnictwo dla nowego pełnomocnika P. Sp. z o.o.

W związku z tym organ I instancji uznał, iż planowane przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zostały zakwestionowane pozostałe elementy niniejszego postępowania. W związku z powyższym, organ I instancji mając komplet materiałów w przedmiotowej sprawie, uznał za konieczne zapewnić udział społeczeństwa w niniejszym postępowaniu poprzez podanie informacji (na stronie internetowej - Biuletyn Informacji Publicznej Urzędu Miasta P., na tablicy ogłoszeń w siedzibie ww. organu oraz w pobliżu miejsca inwestycji) m.in. o możliwości zapoznania się z treścią raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz z pozostałą niezbędną dokumentacją sprawy, a także o możliwości składania uwag i wniosków w siedzibie Wydziału Kształtowania i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P., jednocześnie wyznaczając 30- dniowy termin ich składania (17.01.2022r. - 15.02.2022r.). Zarówno w terminie wyznaczonym na udział społeczeństwa, a także poza nim nie zostały przedłożone żadne uwagi i wnioski.

W związku z powyższym, po zebraniu całości materiałów i dowodów w sprawie, organ I instancji zgodnie z art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2021r., poz. 735), pismem z dnia 23.02.20212r., zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z zebranymi danymi i wypowiedzenia się w przedmiotowej sprawie przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odniesieniu do przedstawionych w toku prowadzonego postępowania materiałów żadna ze stron nie wniosła uwag i nie zgłosiła wniosków.

Biorąc pod uwagę zebrane w toku postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, informacje zawarte przede wszystkim w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i jego uzupełnienia, a także opiniach PIS oraz RDOŚ Prezydent Miasta P., dokonał analizy przedstawionej oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i przywołaną we wstępie decyzją z dnia 28 marca 2022 r. znak [...] Prezydenta Miasta P. na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 82, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy środowiskowej oraz § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określił środowiskowe uwarunkowania planowanego przedsięwzięcia uznając, że planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z wymaganiami przepisów o ochronie środowiska.

Odwołanie od powyższego decyzji Prezydenta Miasta P. wniósł z zachowaniem przepisanego terminu pełnomocnik Stowarzyszenia E. zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Powyższej decyzji Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie:

1) art. 153 ppsa w zw. z treścią uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 maja 2018 roku w sprawie o sygn. akt: IV SA/Po 59/18 oraz treścią uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2021 roku w sprawie o sygn. akt: III OSK 544/21 poprzez niepodporządkowanie się organu I instancji wytycznym wyrażonym przez sąd;

2) art. 107 § 2 kpa w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy o ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nie podanie motywów przyjętych ustaleń faktycznych, dowodów na których organ się oparł oraz przyczyn, z których dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

3) art. 69 ust. 3 i art. 70 oraz art. 77 ustawy o ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a także art. 77 tej ustawy w zw. z art. 106 kpa poprzez niewskazanie zakresu raportu i nieuzyskanie właściwych opinii koniecznych do wydania decyzji w postępowaniu prowadzonym po uchyleniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 października 2017r., które to podtrzymało w całości, decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 23 grudnia 2016r. odmawiającą określenia środowiskowych uwarunkowali dla przedsięwzięcia polegającego na montażu dwóch kabin lakierniczych i pięciu stanowisk przygotowawczych w budynku salonu samochodowego przy ul. [...] na działce nr [...] i [...], ark. [...], obręb K. w P.;

4) art. 77 § 1 i § 2 kpa poprzez brak ponownego zebrania i rozważenia zebranych dowodów w sprawie, w szczególności przez brak zobowiązania Inwestora do złożenia nowego raportu oddziaływania na środowisku, po uchyleniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 października 2017r., które to podtrzymało w całości, decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 23 grudnia 2016 r. odmawiającą określenia środowiskowych uwarunkowali dla przedsięwzięcia polegającego na montażu dwóch kabin lakierniczych i pięciu stanowisk przygotowawczych w budynku salonu samochodowego przy ul. [...] na działce nr [...] i [...], ark. [...], obręb K. w P.;

5) art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a i b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało brakiem prawidłowo opracowanych wariantów realizacji przedsięwzięcia łącznie z uzasadnieniem ich wyboru;

6) art. 7, 77 § 1 i 80 kpa w z w. z art. 66 ust. 5 ustawy o ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez brak prawidłowej weryfikacji raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego i wydanie decyzji w oparciu o raport mający wady;

7) art. 7 kpa w zw. art. 37 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez niepodjęcie przez organ I instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;

8) art. 8 i 9 kpa w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej i nienależyte informowanie strony o okolicznościach taktycznych i prawnych sprawy.

W uzasadnieniu odwołania Stowarzyszenie podkreślało brak rozpatrzenia całego materiału zgromadzonego w sprawie i wszystkich uwag stron. Zdaniem Stowarzyszenia po wydaniu przez WSA w Poznaniu, a następnie przez NSA wyroków uchylających pierwszą decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 23.12.2016r. organ I instancji powinien był ponownie wydać postanowienie ustalające zakres raportu i obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a w rezultacie Inwestor powinien przedłożyć nowy raport. Zdaniem odwołującego się Stowarzyszenia dotychczasowy raport zawiera błędy, a w szczególności nie określa w sposób realny wariantów przedsięwzięcia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dniu 4 lipca 2022 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P..

W motywach rozstrzygnięcia Kolegium, przytoczyło dotychczasowy stan faktyczny sprawy i wskazało, że organ I instancji prawidłowo określił krąg stron postępowania, zgodnie z art. 74 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku oraz zastosował przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71). Wobec powyższego zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2010 r., do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się w szczególności instalacje do powierzchniowej obróbki substancji, przedmiotów lub produktów z zastosowaniem rozpuszczalników organicznych, z wyłączeniem zmian tych instalacji polegających na wprowadzeniu do ciągu technologicznego kontenerowych urządzeń odzysku rozpuszczalników. Dalej Kolegium stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie związane była oceną dokonaną we wcześniej wydanych wyrokach sądów administracyjnych zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329). Postanowieniem z dnia 4 września 2015 r. znak: [...] Prezydent Miasta P. stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części zaplecza serwisowego polegającej na montażu dwóch kabin lakierniczych i pięciu stanowisk przygotowawczych w ramach realizowanego budynku salonu samochodowego wraz z pełno-obsługowym zapleczem serwisowym oraz zagospodarowaniem terenu i towarzyszącą infrastrukturą techniczną na działkach w P. przy ul. [...], oraz nałożył obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu ww. przedsięwzięcia na środowisko i określił jego zakres. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 16.11.2016 r., sygn. akt IV SA/Po 760/16 oddalił skargę na powyższe postanowienie. Tym samym obowiązek sporządzenia raportu i zakres tego raportu zostały prawomocnie ustalone. Również konieczność rozpatrywania wniosku Inwestora w trybie pełnego postępowania środowiskowego z kompleksową oceną oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko przy udziale społeczeństwa jest konsekwencją cytowanego wyroku WSA w Poznaniu. Z uwagi na powagę rzeczy osądzonej nie można przychylić się do żądania odwołującego się Stowarzyszenia, aby Prezydent Miasta P. po raz kolejny wydał postanowienie o obowiązku dokonania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko wraz z ustaleniem zakresu nowego raportu.

Następnie Kolegium wskazało, że kluczowe znaczenie dla sposobu załatwienia rozpatrywanej sprawy ma wyrok NSA z dnia 18.05.2021 r., sygn. akt III OSK 544/21, w którym NSA ocenił, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Poznańskie Centrum Logistyczne Franowo-Żegrze". Zdaniem Kolegium, skoro sąd administracyjny rozstrzyga w graniach danej sprawy, to oznacza, że wyrok WSA w Poznaniu z dnia 09.05.2018 r., sygn. akt IV SA/Po 59/18 obejmuje także ocenę raportu środowiskowego oraz stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P., o czym stanowi art. 146 p.p.s.a. Sąd administracyjny z urzędu sprawdza, czy nie występuje przesłanka nieważności kontrolowanej decyzji.

Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 545 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w sprawach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania albo zmiany decyzji, o których mowa wart. 72 ust. 1 pkt 1,10, 14 i 18 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 i 1566), stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2018r. Wobec tego Prezydent Miasta P. nie był zobowiązany do zwracania się o zajęcie stanowiska w sprawie przez PGW "Wody Polskie".

Odnosząc się do kolejnego zarzutu, Kolegium wskazało, że w raporcie oddziaływania na środowisko przedstawiono wariant proponowany i wariant alternatywny technologicznie. Wariant lokalizacyjny polegający na przeniesieniu inwestycji w inne miejsce nie znajduje uzasadnienia, gdyż powoduje zmianę tożsamości przedsięwzięcia, przekształcenie jego konstytutywnych parametrów, co prowadzi do zaproponowania w istocie innego przedsięwzięcia. W rozpatrywanej sprawie żaden uczestnik postępowania, ani organy współdziałające lub autorzy raportu nie wskazują obiektywnych przeszkód do realizacji przedsięwzięcia w wersji zaproponowanej przez wnioskodawcę.

Dalej, Kolegium podkreślało, że organ I instancji zapewnił wszystkim stronom czynny udział w postępowaniu, ale wymóg wzięcia pod uwagę przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyników postępowania z udziałem społeczeństwa nie oznacza, że sam sprzeciw społeczności lokalnej w stosunku do inwestycji może być podstawą do wydania decyzji odmownej.

Jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z odpowiednimi organami. Prezydent Miasta P. przed wydaniem decyzji zasięgał opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. (opinia z dnia 08.09.2016 r.) oraz uzyskał pozytywne stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (postanowienie z dnia 18.10.2016 r.). Wymienione organy pozytywnie uzgodniły warunki realizacji i eksploatacji planowanego przedsięwzięcia. Przy czym podkreślono, że wyspecjalizowane organy współdziałające z Prezydentem Miasta P. zajęły akceptujące stanowisko wobec planowanej inwestycji.

Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ odwoławczy wskazał, że nie można w zasadzie wydać decyzji negatywnej, jeżeli organy uzgodnieniowe uzgodniły pozytywnie planowane zamierzenie.

W rozpatrywanej sprawie społeczeństwo lokalne było informowane o prowadzonym postępowaniu oraz formie i terminie składania uwag.

Charakterystyka przedsięwzięcia stanowiąca załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach została załączona do zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta P.. Opisane w niej przedsięwzięcie ze względu na skalę i rodzaj ewentualnego oddziaływania mieści się w kategorii przedsięwzięć mogących jedynie potencjalnie oddziaływać na środowisko. W takich przypadkach właściwy organ powinien przeprowadzić wstępną ocenę oddziaływania na środowisko i na podstawie danych zamieszczonych w KIP wydać decyzję uproszczoną. Niemniej w rozpatrywanej sprawie Prezydent Miasta P. uznał za konieczne wykonanie pełnej oceny w oparciu o dokument specjalistyczny w postaci raportu oddziaływania na środowisko. Wyniki tego postępowania potwierdziły możliwość realizacji planowanej inwestycji.

Następnie, organy ustaliły, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły okoliczności pozwalające odmówić wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Po pierwsze, zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, jeżeli dla terenu inwestycji został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, z którym zgodne jest proponowane przedsięwzięcie. Po drugie, nie zaistniała okoliczność uzasadniająca wydanie decyzji odmownej o jakiej mowa w art. 81 ustawy środowiskowej, że z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika brak możliwości realizacji przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, a zarazem wnioskodawca nie wyraża zgodny na przeprowadzenie inwestycji w innym wariancie wskazanym przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000. Przedsięwzięcie nie wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. Prezydenta Miasta P. uwzględnił przy weryfikowanej decyzji wymogi wskazane w treści art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy środowiskowej. Uzgodnienia zamieszczone w opinii sanitarnej oraz w postanowieniu RDOŚ w P. zostały w całości wprowadzone do sentencji decyzji środowiskowej. Zatem Prezydent Miasta P. wziął pod uwagę całość wyników uzgodnień. Organ I instancji zaznaczył, że w ramach zapewnionego udziału społeczeństwa w postępowaniu nie wpłynęły uwagi i wnioski. Prezydent Miasta P. zaakceptował ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Przebieg postępowania środowiskowego i zebrany w sprawie materiał jednoznacznie wskazują na brak przesłanek od odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia w wariancie zaproponowanym przez inwestora.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję SKO w P. z 04 lipca 2022r. wniosło Stowarzyszenie E. zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Skarżące Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie:

1) art. 170 i 171 ppsa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 listopada 2016 roku w sprawie o sygn. akt: IV SA/Po 760/16 w sprawie postanowienia stwierdzające konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wiążący dla organów administracji publicznej rozpoznających sprawę pomimo uchylenia decyzji ostatecznej,

2) art. 134 § 1 ppsa w zw. z art. 7 ppsa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie powodujące uznaniem, że kolejna decyzja w ramach postępowania administracyjnego wydana na skutek uchylenia wcześniejszej decyzji w ramach kontroli sądowoadministracyjnej korzysta z domniemania prawidłowości ze względu na szybkość postępowania,

3) naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu II instancji i zrozumienie tych motywów,

4) naruszenie art. 138 § 2 kpa poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 28 marca 2022 roku, znak sprawy: [...] w całości i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji pomimo, że organ I instancji:

a) naruszył art. 153 ppsa w związku z treścią uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 maja 2018 roku w sprawie o sygn. akt: IV SA/Po 59/18 oraz treścią uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2021 roku w sprawie o sygn. akt: III OSK 544/21 poprzez niepodporządkowanie się wytycznym wyrażonym przez sąd;

b) naruszył art. 107 § 2 kpa w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy o ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nie podanie motywów przyjętych ustaleń faktycznych, dowodów na których organ się oparł oraz przyczyn, z których dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

c) naruszył art. 69 ust. 3 i art. 70 oraz art. 77 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a także art. 77 tej ustawy w zw. z art. 106 kpa poprzez niewskazanie zakresu raportu i nieuzyskanie właściwych opinii koniecznych do wydania decyzji w postępowaniu prowadzonym po uchyleniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 października 2017r., które to podtrzymało w całości, decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 23 grudnia 2016r. odmawiającą określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na montażu dwóch kabin lakierniczych i pięciu stanowisk przygotowawczych w budynku salonu samochodowego przy ul. [...] na działce nr [...] i [...], ark. [...], obręb K. w P.;

d) naruszył art. 77 § 1 i § 2 kpa poprzez brak ponownego zebrania i rozważenia zebranych dowodów w sprawie, w szczególności przez brak zobowiązania Inwestora do złożenia nowego raportu oddziaływania na środowisku, po uchyleniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 października 2017r., które to podtrzymało w całości, decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 23 grudnia 2016r. odmawiającą określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na montażu dwóch kabin lakierniczych i pięciu stanowisk przygotowawczych w budynku salonu samochodowego przy ul. [...] na działce nr [...] i [...], ark. [...], obręb K. w P.;

e) naruszył art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a i b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania środowisko poprez jego niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało brakiem prawidłowo opracowanych wariantów realizacji przedsięwzięcia łącznie z uzasadnieniem ich wyboru, 9 naruszył art. 7, 77 § 1 i 80 kpa w zw. z art. 66 ust. 5 ustawy o ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez brak prawidłowej weryfikacji raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego 1 wydanie decyzji w oparciu o raport mający wady;

5) art. 7 kpa w zw. art. 37 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez niepodjęcie przez organ I i II instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia spraw)' mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;

6) art. 8 i 9 kpa w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej i nienależyte informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy;

7) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 28 marca 2022 roku, znak spraw)-: [...]

W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie rozwinęło swoje stanowisko podkreślając, iż w sprawie wydane zostały wyroki sadów administracyjnych, zatem w postępowaniu znajduje zastosowanie art. 153 p.p.s.a. zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Zdaniem Skarżącego organ I instancji w całości pominął i nie dokonał wykładni przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowy proces wykładni tych przepisów powinien zostać oparty na analizie tekstu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, właściwej uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P.. Dopiero wyniki przeprowadzonej wykładni, której proces i rezultat będzie opisany w treści uzasadnienia decyzji, może stanowić podstawę do oceny prawidłowości zastosowania art. 80 ustawy środowiskowej. Z kolei organ II instancji wskazuje nawet, że w przedmiotowej sprawie teren wytypowany pod przedmiotową inwestycję nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Dalej Skarżące Stowarzyszenie podkreślało, iż uzasadnienie decyzji nie zawiera opisu analizy raportu oddziaływania na środowisko, który to jest najważniejszym dowodem w niniejszym postępowaniu. Uzasadnienie decyzji organu II instancji również w żadnym zakresie nie odnosi się do wyników analizy raportu oddziaływania na środowisko, co uniemożliwia zbadanie jego poprawności i rzetelności.

Oczywistym jest, że w postępowaniu toczącym się na skutek uchylenia wcześniejszej decyzji przez sąd administracyjny, związanie wyrażonymi w orzeczeniu sądu wskazaniami co do dalszego postępowania obliguje organ do wykonania wytycznych sądu, lecz nie jest równoznaczne z tym, że w ramach ponownego rozpoznania sprawy organ ten ma ograniczyć się jedynie do realizacji tych wskazań, bowiem do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy konieczne jest wyjście ponad sprecyzowane przez sąd wytyczne postępowania. W niniejszym postępowaniu, organ I instancji powinien ponownie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie determinowanym przesłankami wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia z uwagi na utratę mocy obowiązującej postanowienia określającego zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a także opinii i uzgodnień dokonanych z innymi organami. Zdaniem Skarżącego przez uchylenie decyzji w całości przez sąd administracyjny nastąpiła kasacja decyzji. Postanowienie w przedmiocie zakresu raportu, jak również postanowienia wydane w ramach współdziałania organów, będąc ściśle związane z decyzją administracyjną (i prowadzącym do jej wydania postępowaniem), zawsze podzielają los weryfikowanej decyzji. Innymi słowy, ze względu na utratę mocy obowiązującej istotnych postanowień wydanych w toku postępowania, po uchyleniu decyzji winien ponownie przeprowadzić ww. czynności, przede wszystkim ponownie wskazać zakres raportu i doprowadzić do ponownego sporządzenia raportu zgodnego z nowym postanowieniem.

W związku z tym, nie można zgodzić się z twierdzeniami organu II instancji, który wskazuje że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 listopada 2016 roku w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 760/16 w sprawie postanowienia stwierdzające konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wiążący dla organów administracji publicznej rozpoznających sprawę pomimo uchylenia decyzji ostatecznej.

Dalej Skarżące Stowarzyszenie wskazało, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko znajdujący się w aktach sprawy zawiera istotne wady uniemożliwiające poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie. Inwestor jest obowiązany przedłożyć taki raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w którym zostanie rzetelnie przedstawiona analiza wszystkich wariantów, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.o.o.ś. a nie tylko wariantu, którym inwestor jest zainteresowany. Zatem brak w raporcie opisu racjonalnego wariantu alternatywnego musi być uznane za wadę pozbawiającą raportu przydatności dla postępowania.

Skarżący podnosił, żesporządzony raport oddziaływania na środowisko jest jednym z elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Raport już w trakcie postępowania administracyjnego wchodzi w skład materiału dowodowego sprawy, jest dowodem z dokumentu i jak każdy inny składany przez stronę, czy zgromadzony przez organ, podlega regułom postępowania dowodowego w tym i swobodnej ocenie dowodów zgodnie z art. 80 kpa. Przedstawione w raporcie ustalenia w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko opierają się na wyliczeniach matematycznych. Jednakże "dane wyjściowe" budzą wątpliwości, a dokonywane "na nich", wyliczenia matematyczne nie mogą zostać uznane za prawidłowe. Jednocześnie sama metodyka obliczeniowa odnosząca się do emisji związanych z planowanym przedsięwzięciem i proponowanych środków zaradczych nie została w sposób właściwy opisana, co uniemożliwia jej weryfikację.

Ubocznie wskazano, że pomimo uzupełnień raportu, w całości został on przygotowany kilka lat temu. W tym okresie nie tylko zmieniły się dane literaturowe odnośnie do wskaźników przyjmowanych przy określaniu emisji. Jednocześnie, ze względu na postęp technologiczny raport zdezaktualizował się po kątem porównania proponowanej techniki z najlepszymi dostępnymi technikami.

Ocena raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinna zmierzać do zidentyfikowania wszystkich potencjalnych zagrożeń środowiskowych związanych z realizacją planowanej inwestycji. Dokonanie tej oceny w oparciu o raport niekompletny, bo niespełniający wymogów art. 66 ust. 1 u.o.o.ś., stanowi o naruszeniu przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 kpa.

Ponadto, organ I instancji nie zbadał protestów społecznych kierowanych przeciwko inwestycji, pomimo tego, iż winien je dogłębnie ocenić. Organ wydający decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych dla przedmiotowej inwestycji, w sposób nieuzasadniony nie odniósł się w pełni do wniosków składanych przez strony postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021r., poz. 137) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r. poz. 329 ze zm.), przywoływanej dalej jako: "P.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zarówno w zakresie norm prawa materialnego, jak i procedury administracyjnej, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735, dalej także jako "k.p.a."), dokonano ustalenia stanu faktycznego a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., czy też prawo to narusza. W zależności od tej oceny sąd administracyjny orzeka w sposób przewidziany w art. 145 P.p.s.a. lub art. 151 P.p.s.a. Stosownie do zapisu art. 134 P.p.s.a., Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Odnosząc się w tym miejscu do wniosku organu o odrzucenie skargi, Sąd wskazuje, że skarga Stowarzyszenia E. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu została sporządzona i wniesiona przez prawidłowo umocowanego pełnomocnika Stowarzyszenia. Pełnomocnictwo zostało udzielone przez wszystkich członków Stowarzyszenia, co na wezwanie Sądu zostało wykazane przez Skarżące Stowarzyszenie (k. 28 i nast., 31, 35, 42 akt sąd.).

Skarga Stowarzyszenia okazała się dopuszczalna.

W ocenie Sądu organy administracji obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, który Sąd podziela i czyni podstawą do swoich dalszych rozważań. Mając przy tym na uwadze zakres materiału dowodowego niezbędnego do należytej oceny sprawy konieczne będzie odniesienie się w pierwszej kolejności do odpowiednich regulacji prawa materialnego.

W niniejszej sprawie kontrolą sądową objęta została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. 26 marca 2022r. określającą środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania części zaplecza serwisowego polegająca na montażu dwóch kabin lakierniczych i pięciu stanowisk przygotowawczych w budynku salonu samochodowego przy ul. [...] (po zmianie nazwy ulicy: [...] na działce nr [...] i [...], ark [...], obręb K. w P..

Decyzja środowiskowa jest podejmowana w postępowaniu administracyjnym związanym z oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a jej podstawy materialne, procesowe i kompetencyjne regulują przepisy art. 71-87 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2022r., poz. 1029 ze zm., dalej "u.u.i.ś").

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w niniejszej sprawie wydane zostały następujące prawomocne wyroki sądów administracyjnych:

1. wyrok WSA w Poznaniu z 16 listopada 2016r. (sygn. akt IV SA/Po 760/16) oddalający skargę na postanowienie SKO w P. z 30 czerwca 2016r. w przedmiocie stwierdzenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko;

2. wyrok WSA w Poznaniu z 09 maja 2018r. (sygn. akt IV SA/Po 59/18) uchylający decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 października 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 23 grudnia 2016 r. w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia;

3. wyrok NSA z 18 maja 2021r. (sygn. akt III OSK 544/21) oddalający skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 59/18.

Wobec powyższego w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje przepis art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przy tym przez "ocenę prawną" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019, uw. 3 i 5 do art. 153). W świetle cytowanego art. 153 P.p.s.a. zarówno organ administracji publicznej ponownie rozpoznający sprawę, jak i wojewódzki sąd administracyjny, są co do zasady związani oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi we wcześniejszym, prawomocnym wyroku. Utrata mocy wiążącej takich ocen i wytycznych następuje jedynie wyjątkowo: przede wszystkim w razie wzmiankowanej w art. 153 P.p.s.a. zmiany stanu prawnego powodującej, że pogląd sądu stanie się nieaktualny, a ponadto w razie zmiany, po wydaniu orzeczenia sądowego, istotnych okoliczności faktycznych, bądź też na skutek wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019, uw. 9 do art. 153).

Przy czym, Sąd wskazuje, że w przedmiotowej sprawie nie dostrzegł zmiany istotnych okoliczności sprawy, ani zmiany przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie.

Jednocześnie zgodnie z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach ustawie przewidzianych także inne osoby. Związanie organu administracji oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z poglądem wyrażonym w prawomocnym orzeczeniu, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Natomiast moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 P.p.s.a. oznacza, że organy administracji muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Oznacza to zatem zakaz formułowania nowych ocen prawnych sprzecznych z dotychczasowym stanowiskiem sądu (por. Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz do art. 170, Lex 2016; wyroki NSA z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 306/10, z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 1241/10 oraz z dnia 7 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1865/11; http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA").

Zgodnie natomiast z art. 171 P.p.s.a wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia.

Odnosząc się zatem do zarzutów Skarżącego Stowarzyszenia w zakresie naruszenia art. 170 P.p.s.a. i art. 171 P.p.s.a. sprecyzować należy, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w sprawie IV SA/Po 760/16 było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta P. stwierdzające konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania opisanego powyżej obiektu. W tym prawomocnym wyroku Sąd stwierdził, że w uzasadnieniach zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego przez nie w mocy postanowienia organu I instancji wskazano na przesłanki, których wystąpienie stanowiło podstawę nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W szczególności organy obu instancji wskazały na skalę przedsięwzięcia i rodzaje potencjalnych zanieczyszczeń. Zobowiązano do przedstawienia szczegółowej analizy planowanego przedsięwzięcia w zakresie. Zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji spełniły zatem wymóg formalny określony w art. 65 ust. 3 u.u.i.ś. zgodnie, z którym uzasadnienia postanowień, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2 ustawy powinny zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy wydawaniu postanowień. Oznacza to, że zaskarżone postanowienie SKO z 30 czerwca 2016r. oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta P. z 04 września 2015r. odpowiadają prawu i pozostają w obrocie prawnym, nie zostały z obrotu prawnego wyeliminowane, wywołują zatem skutki prawne. Przy czym, Sąd podkreśla, że o ile nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną to rozstrzygał w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 P.p.s.a.), tzn. w przedmiocie oceny konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla opisanej we wstępie inwestycji. Słusznie zatem wskazuje Kolegium, że każdy akt wydany przez organ władzy publicznej w państwie praworządnym jest uważany za prawidłowy i podlega wykonaniu dopóki nie zostanie uchylony w trybie przewidzianym przez prawo, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Skutku wyeliminowania powyższych postanowień z obrotu prawnego nie przyniosły także kolejne wyroki WSA w Poznaniu w sprawie IV SA/Po 59/18 oraz NSA w sprawie III OSK 544/21.

WSA w Poznaniu w sprawie IV SA/Po 59/18 uchylił decyzje organów administracji obu instancji wydane w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla opisanego powyżej przedsięwzięcia. Mając na uwadze treść art. 134 § 1 P.p.s.a. nie budziło wątpliwości Sądu, że w sprawie wydane było ostateczne i prawomocne postanowienie Prezydenta Miasta P. określające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania części zaplecza serwisowego. Sąd ten miał także na uwadze, co wynika z uzasadnienia wyroku, zawartość akt administracyjnych sprawy, gdzie znajdowała się pozytywną opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. wydana w dniu 8 września 2016r. nr [...] dla projektowanej zmiany sposobu użytkowania z zastrzeżeniem, że realizacja i eksploatacja inwestycji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości poza teren, do którego Inwestor posiada tytuł prawny (k. 1047-1043 akt adm.). Również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia 18 października 2016r. nr [...] uzgodnił pozytywnie opisaną wyżej zmianę sposobu użytkowania i określił warunki realizacji przedsięwzięcia (k. 1155-1149). Tego materiału dowodowego Sąd w istocie nie zakwestionował, stwierdzając jedynie, że organy obu instancji nie odniosły się do pozytywnej dla Inwestora opinii PPIS w P. z dnia 8 września 2016r. i postanowienia RDOŚ z dnia 18 października 2016r. Wobec tego przedwcześnie twierdzi Kolegium w zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie, że kontrolą sądowoadministracyjną Sąd obejmował także "ocenę raportu środowiskowego oraz stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P., o czym stanowi art. 146 P.p.s.a." Przepis ten zupełnie nie ma zastosowania w sprawie, gdyż odnosi się do uwzględnienia skarg na inne niż decyzje akty lub czynności z zakresu administracji publicznej. Zaskarżone decyzje SKO oraz Prezydenta Miasta w tej sprawie Sąd uchylił w trybie zwykłym na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit a i c i art. 135 P.p.s.a. nie znajdując podstaw do stwierdzenia ich nieważności z uwagi na brak przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 ust. 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Sąd w wytycznych wyroku wskazał, że w przypadku stwierdzenia braku podstaw do zastosowania przepisów art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. (chodziło o zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) organ winien przeprowadzić postępowanie zgodnie z art. 80 ust. 1 u.u.i.ś. omawiając wyniki uzgodnień i opinii, ustalenia raportu i wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Przy czym, w ocenie Sądu w niniejszej już sprawie organ I instancji, a także i II instancji w dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji wykazał, że wykonane zostały powyższe wytyczne wyroku Sądu IV SA/Po 59/18 i dokonały całościowej oceny inwestycji w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla zmiany sposobu użytkowania części opisanego obiektu, o czym poniżej.

Nadto, osią sporu w sprawie IV SA/Po 59/18 była kwestia zgodności przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w tym przedmiocie Sąd stwierdził, że jednoznaczna sprzeczność inwestycji z planem miejscowym w kontrolowanej sprawie nie występuje. W wytycznych wyroku Sąd wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę organy administracyjne winny wskazać fakty, które uznały za udowodnione, dowody na które się oparły, a dokonując wykładni przepisów m.p.z.p. mającego zastosowanie w rozstrzyganej sprawie winny odnieść się również do przepisów u.p.z.p., gdyż wykładnia przepisów planu nie może odnosić się wyłącznie do dosłownej wykładni językowej z pominięciem przepisów ustawy, w oparciu o które uchwalane są studia i plany zagospodarowania przestrzennego. Stanowisko Sądu podzielił Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem w sprawie III OSK 544/21 oddalił skargę kasacyjną. W tym miejscu wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że NSA rozpoznał przedmiotową sprawę w ograniczonym zakresie wynikającym z zarzutów skargi kasacyjnej. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię, tj. art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2016 r. poz. 353 z późn. zm.) w związku z § 3 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 uchwały Rady Miasta P. z dnia 8 lipca 2008 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów P. - poprzez przyjęcie, że zamierzenie inwestycyjne objęte uchylonymi decyzjami administracyjnymi jest zgodne z planem miejscowym, podczas gdy prawidłowe zastosowanie ww. przepisów prowadzi do wniosku przeciwnego.

W tym zakresie sprawy NSA wskazał, że nie można było pominąć okoliczności udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę, w którym stwierdzono, że zamierzenie inwestycyjne obejmujące budowę salonu sprzedaży samochodów z częścią serwisową zrealizowane na podstawie decyzji z dnia 12 grudnia 2014 r. nr [...] zmienionej następnie decyzją z dnia 8 października 2015 r. nr [...], jest zgodne z planem miejscowym, w tym z jego § 3. Dalej NSA stwierdził, że objęte wnioskiem przedsięwzięcie polegające na zmianie sposobu użytkowania części zaplecza serwisowego w zakresie montażu dwóch kabin lakierniczych i pięciu stanowisk przygotowawczych w budynku salonu samochodowego jest zgodne z treścią § 3 pkt 4 planu miejscowego, ponieważ montaż kabin lakierniczych lub stanowisk przygotowawczych dla samochodów do tych kabin nie niweczy warunku całości technicznej lub użytkowej salonu sprzedaży samochodów i w istocie nie zmienia dotychczasowej funkcji tego budynku objętej prawomocnymi pozwoleniami na budowę. Wobec strony, która uzyskała prawomocną decyzję zawierającą wykładnię przepisów prawa nie powinno odstępować się od takiej wykładni zwłaszcza, że nie uległ zmianie ani zakres inwestycji (tylko zmiana zakresu usług samochodowych), ani też treść planu miejscowego.

Mając powyższe na uwadze, organy zastosowały się do wykładni art. 153 P.p.s.a. oraz art. 170 P.p.s.a. przyjmując, że w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia jest ono zgodne z obowiązującym na terenie przedsięwzięcia miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "P. ". Wykładnią przepisów i stanowiskiem przedstawionym w wyroku NSA III OSK 544/21 związany jest, w świetle powyższych przepisów, także Sąd w niniejszej sprawie, zatem zagadnienie zgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym nie podlega ponownej ocenie Sądu. Niezasadne są zatem zarzuty Skarżącego Stowarzyszenia odnoszące się do naruszenia przez organy administracji przepisów art. 170 P.p.s.a. i art. 171 P.p.s.a. oraz art. 153 P.p.s.a. w tym zakresie. Organy przywołały jednoznaczne stanowisko NSA i brak ponownego wskazania w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji wykładni postanowień planu miejscowego oraz ich analizy w świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie stanowi uchybienia skutkującego uchyleniem zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta.

Ubocznie należy wskazać, że rzeczywiście w uzasadnieniu decyzji Kolegium na str. 42 znajduje stwierdzenie, że w rozpoznawanej sprawie teren wytypowany pod przedmiotową inwestycję nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu, bezsporna jest okoliczność, że na terenie działek nr [...] i [...], ark. [...], obręb K. w P. - objętych przedsięwzięciem - obowiązuje plan miejscowy, co było przedmiotem oceny w poprzednio rozpoznanych sprawach przed Sądami Administracyjnymi, zatem stwierdzenie Kolegium uznać należy za uchybienie wynikające z niestaranności sporządzenia uzasadnia, które nie stanowi jednak podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W świetle treści powyższych wyroków Sądów Administracyjnych wydanych w sprawie niezasadne jest także twierdzenie Skarżącego, że uchylenie przez Sądy pierwotnych decyzji organów w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia prowadzi do utraty mocy obowiązującej postanowienia określającego zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko, a także opinii i uzgodnień dokonanych z innym i organami. Postanowienie z 04 września 2015r. o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, jak to wskazano powyżej (zostało ostatecznie i prawomocnie uznane za zgodne z prawem), zatem nie ulega wyeliminowaniu z obrotu prawnego tylko dlatego, że uchylono następcze decyzje o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia i to z powodu odmiennej oceny co do jego zgodności w miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie Sądu nie doszło bowiem do zmiany okoliczności sprawy i przepisów u.u.i.ś., rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko mających zastosowanie w sprawie zezwalających na odstąpienie od zasady wynikającej z art. 153 P.p.s.a. Takich zmian okoliczności przedmiotowej sprawy oraz przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie (art. 66, art. 69, art. 70, art. 77, art. 85 ust. 2 u.u.i.ś.) nie wskazał także Skarżący. W ocenie Sądu, na skutek wyroku IV SA/Po 59/18 i III OSK 544/21 nie doszło do utraty mocy obowiązującej istotnych postanowień wydanych w toku postępowania. Nie można bowiem pominąć, że organ I instancji przystępując do ponownego rozpatrzenia sprawy ustalił, że wniosek o wydanie decyzji środowiskowej nie uległ zmianie, tak samo jak zakres przedsięwzięcia.

Zgodnie z art. 74 ust. 3a pkt 1 u.u.i.ś. w wersji obowiązującej na dzień wydania zaskarżonej decyzji organ I instancji prawidłowo ustalił krąg stron postępowania wskazanych w rozdzielniku w oparciu o treść mapy przedłożonej przez inwestora oraz na podstawie danych z ewidencji gruntów, uznając za stronę postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wnioskodawcę oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu. W związku z tym, że liczba tych stron nie przekraczała 10 to pisma w sprawie prawidłowo były doręczane bezpośrednio na adres stron (art. 74 ust. 3 u.u.i.ś.).

Zmianie nie uległa kwalifikacja przedmiotowego przedsięwzięcia, które zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w stawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016r. poz. 71) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza w szczególności instalacje do powierzchniowej obróbki substancji, przedmiotów lub produktów z zastosowaniem rozpuszczalników organicznych, z wyłączeniem zmian tych instalacji polegających na wprowadzeniu do ciągu technologicznego kontenerowych urządzeń odzysku rozpuszczalników. W związku z tym, że dnia 11 października 2019r. weszło w życie nowe rozporządzenie Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), to zgodnie z § 4 nowego rozporządzenia, zgodnie z którym do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w przedmiotowej sprawie wszczął wniosek Inwestora złożony 02 stycznia 2015 r., dlatego zastosowanie znajdą przepisy dotychczasowego rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r.

Dalej, zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015r., poz. 1936) do spraw wszczętych na podstawie u.u.i.ś., dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (1 października 2017r.) przedłożono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko lub wydano postanowienie określające zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Nadto wskazać należy, że zgodnie z art. 545 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (1 stycznia 2018r.) o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w sprawach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania albo zmiany decyzji, o których mowa wart. 72 ust. 1 pkt 1,10, 14 i 18 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 i 1566), stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2018r. Wobec tego Prezydent Miasta P. nie był zobowiązany do zwracania się o zajęcie stanowiska w sprawie przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie.

W ocenie Sądu zarzuty Skarżącego Stowarzyszenia odnoszące się do naruszenia art. 69 ust. 3, art. 70, art. 77 i art. 79 u.u.i.ś. okazały się nieuzasadnione w stopniu skutkującym uchyleniem zaskarżonej decyzji.

W tym miejscu odnieść należy się do zarzutów skierowanych przeciwko prawidłowości przeprowadzonego postępowania w zakresie oceny sporządzonego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z lutego 2016r. w zakresie wariantów planowanego przedsięwzięcia (art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. w brzmieniu sprzed powołanej powyżej zmiany u.u.i.ś. z 09 października 2015r.). Zgodnie z wymogami tego przepisu Raport zawiera opis analizowanych wariantów przedsięwzięcia (wariant proponowany przez wnioskodawcę, racjonalny wariant alternatywny, wariant najkorzystniejszy dla środowiska), str. 47 – 48 Raportu.

Przypomnieć należy, że zakres planowanego przedsięwzięcia obejmuje między innymi:

- montaż dwóch kabin lakierniczo-suszarniczych,

- montaż pięciu stanowisk przygotowawczych do lakierowania,

- doprowadzenie i podłączenie mediów - gazu ziemnego, energii elektrycznej i sprężonego powietrza,

- wykonanie układu wentylacji kabin i stanowisk przygotowawczych.

W ramach serwisu będą funkcjonować kabiny lakierniczo-suszarnicze wraz z 5 stanowiskami przygotowawczymi. Kabiny będą służyć do lakierowania pojazdów po naprawach blacharskich. Nie będą poddawane lakierowaniu nowe pojazdy, usługi lakierowania będą prowadzone wyłącznie dla samochodów osobowych. Do przygotowania elementów do lakierowania będą służyć stanowiska przygotowawcze. W miejscach przygotowania do lakierowania wykonywane będą prace, które następują bezpośrednio przed lakierowaniem części pojazdów mechanicznych, takie jak: prace polegające na montażu i demontażu, szlifowanie, czyszczenie i polerowanie, prace naprawcze, prace blacharskie, drobne prace lakiernicze, wypełnianie.

Słusznie zauważają organy, że rozpatrywanie wariantów przedsięwzięcia odnosi się do sytuacji, gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika brak możliwości realizacji przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie żaden uczestnik postępowania, ani organy współdziałające lub autorzy raportu nie wskazują obiektywnych przeszkód do realizacji przedsięwzięcia w wersji zaproponowanej przez wnioskodawcę. Nie można jednak wykluczyć sytuacji, w której wariant zaproponowany przez wnioskodawcę będzie również wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, jak w niniejszej sprawie i wówczas w praktyce będą występowały dwa dopuszczalne warianty. Takie przedstawienie wariantów nie dyskwalifikuje raportu i pozwala na wydanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. W takim przypadku w praktyce przyjmuje się, że "Gdy w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został przedstawiony wariant najkorzystniejszy, a z wniosków raportu wynika, że oddziaływanie zamknie się w granicach nieruchomości, to lakoniczność wariantu co do niepodejmowania przedsięwzięcia nie jest mankamentem, który dyskwalifikowałby go w tym względzie." (wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2011 r., II OSK 1137/10, LEX nr 1083542). Z takim poglądem należy się zgodzić. Wariant lokalizacyjny polegający na przeniesieniu inwestycji w inne miejsce nie znajduje uzasadnienia, gdyż powoduje zmianę tożsamości przedsięwzięcia, przekształcenie jego konstytutywnych parametrów, co prowadzi do zaproponowania w istocie innego przedsięwzięcia.

Podkreślić także należy, że w tym zakresie istotną kwestię stanowi okoliczność, że przedmiotowe przedsięwzięcie odbywać się będzie wewnątrz budynku salonu samochodowego, w związku z czym znacznie ograniczone, a nawet wyeliminowane będzie jego oddziaływanie na środowisko (str. 102 – 118 Raportu).

Z treści uzasadnień decyzji organów obu instancji wynika, że za pomocą środka dowodowego jakim jest raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dążyły do uszczegółowienia i sprecyzowania możliwych do zastosowania rozwiązań chroniących środowisko oraz ograniczających uciążliwości dla środowiska. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko podlegał wnikliwej procedurze oceny przez organy obu instancji i uzgadniania przez właściwe organy (RDOŚ, PIS), a ponadto zapewniony był udział społeczeństwa i możliwość zapoznawania się z jego treścią przez społeczeństwo, jak i składania uwag. Treść sporządzonego dokumentu, na wezwanie organu I instancji oraz części organów opiniujących (RDOŚ) - uzupełnionego, wykazała ostatecznie, że przedsięwzięcie jako całość nie będzie oddziaływać w sposób ponadnormatywny na środowisko lub niezgodny z obowiązującymi przepisami m.in.: w zakresie emisji hałasu, emisji substancji do powietrza, gospodarki odpadami, gospodarki wodno-ściekowej, powierzchni ziemi, ochrony przyrody (k. 1156 w T. II, zawiadomienia i obwieszczenia w T. III akt adm.).

Odnosząc się do kwestii wydania decyzji środowiskowej po upływie znacznego okresu czasu od sporządzeniu raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z 12 września 2019r. (sygn. akt II OSK 2540/17, dostępny CBOSA) wskazuje, że raport nie zawiera terminu ważności. Elementy raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko określa art. 66 u.u.o.ś. Zarówno ten przepis, jak i inne przepisy u.u.o.ś. nie wprowadzają okresu, po upływie którego raport traciłby ważność. Stąd prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej przez okres kilku lat nie powoduje nieważności raportu. Podkreślić przy tym, że w toku prowadzonego postępowania raport podlegał wielokrotnym uzupełnieniom i zmianom. Stąd też dane wynikające z raportu były aktualne i nie zaistniały podstawy do ich zakwestionowania przez organy oraz Sąd w niniejszej sprawie.

W tym miejscu trzeba podkreślić, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż wymaga to wiedzy specjalistycznej. Ocena sądu odnośnie raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czy spełnia wymagania ustawowe (por. wyroki NSA: z dnia 1 marca 2013 r., sygn. II OSK 2105/11,; z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. II OSK 639/13, LEX, z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. II OSK 495/13, CBOSA). Sąd administracyjny kontroluje bowiem ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy w trakcie postępowania administracyjnego, sam zaś nie dokonuje takich ustaleń.

Zdaniem Sądu sporządzony w sprawie raport wraz z uzupełnieniami jest kompletny - zawiera wszytki wymagane elementy (art. 66 u.u.i.ś. w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2018r., jak o tym powyżej) i spójny. Został on też przeanalizowany i oceniony przez właściwe, wyspecjalizowane organy - Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz Państwowej Inspekcji Sanitarnej o czym świadczą m.in. kierowane przez te organy wezwania do Inwestora o uzupełnianie poszczególnych elementów raportu.

Zaznaczyć należy, iż Skarżący poza wysunięciem kilku konkretnych zarzutów opisanych powyższej bardzo ogólnie zarzucił organom brak stosownej analizy raportu oddziaływania na środowisko. Tymczasem w orzecznictwie sądów administracyjnych uznaje się, iż podważanie treści raportu nie może opierać się na przypuszczeniach strony skarżącej – nie opartych na odpowiednich ocenach (badaniach) specjalistycznych lub hipotetycznym wystąpieniu ewentualnych przyszłych zagrożeń (uciążliwości) dla środowiska. Zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także jego analizy dokonanej przez właściwe organy, aby nie były uznane za gołosłowne powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu (por. wyroki NSA z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 383/08 z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. II OSK 602/14 a także wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2016 r. o sygn. akt II SA/Po 131/16, CBOSA). Jak wskazano wcześniej raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna moc dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań środowiskowych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą, jak autorzy raportu, których wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności z zawartymi w raporcie przedłożonym przez inwestora. W rozpoznawanej sprawie takiego kontrraportu, a nawet kontropinii specjalistycznej nie przedłożono.

W ocenie Sądu zarzuty Skarżącego Stowarzyszenia odnoszące się do wad raportu oraz braku jego prawidłowej oceny przez organy administracji obu instancji w niniejszej sprawie nie odniosły zamierzonego skutku (art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś.).

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Prezydent Miasta P. zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w toku postępowania, podając poszczególne czynności i pisma do publicznej wiadomości, zgodnie z art. 79 ust. 1 u.u.i.ś. Nadto w prowadzonym postępowaniu interes społeczny jest reprezentowany przez dwa stowarzyszenia, którym przyznano status strony - postanowieniem z dnia 20 lutego 2015r. Prezydent Miasta P. dopuścił do udziału na prawach strony Stowarzyszenie E. , a postanowieniem z dnia 3 marca 2015r. - Stowarzyszenie M. .

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2114/17 (dostępny CBOSA), który Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela, zwrócił uwagę na brak obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. Wymóg wzięcia pod uwagę przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyników postępowania z udziałem społeczeństwa nie oznacza, że sam sprzeciw społeczności lokalnej w stosunku do inwestycji może być podstawą do wydania decyzji odmownej. Sam sprzeciw mieszkańców gminy nie może stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia (wyr. WSA w Gliwicach z 30 maja 2018r., sygn. akt II SA/Gl 158/18, CBOSA).

Dalej należy stwierdzić, że zgodnie z art. 61 ust. 2 u.u.i.ś. ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Według art. 3 ust. 1 pkt 8 u.u.i.ś. przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia obejmujące w szczególności: weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 u.u.i.ś.).

Zgodnie z art. 77 ust. 1 u.u.i.ś., jeżeli wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz zasięga opinii właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej (właściwość organów tej Inspekcji została określona w art. 78 ust. 1 u.u.i.ś.).

Jak wynika z art. 80 ust. 1 u.u.i.ś. jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia, mianowicie organ może odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jedynie w razie:

1) niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku,

3) braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku),

4) gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku).

Zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 1 u.u.i.s. w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać: a) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa; b) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: - ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, - uzgodnienia i opinie organów, o których mowa w art. 77 ust. 1, - wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone; c) uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że Prezydent Miasta P. przed wydaniem decyzji zasięgał opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. (opinia z dnia 08 września 2016 r.) oraz uzyskał pozytywne stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (postanowienie z dnia 18 października 2016 r.). PPIS pozytywnie zaopiniował przedsięwzięcie w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych z zastrzeżeniem, iż realizacja i eksploatacja inwestycji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego Inwestor posiada tytuł prawny. Scharakteryzował przy tym lokalizację, rodzaj, skalę i elementy przedsięwzięcia, wskazał również rozwiązania projektowe przedstawione w przedłożonych przez Inwestora materiałach

Z uwagi na roczne zużycie lotnych związków organicznych łącznie dla stanowisk przygotowawczych i kabin lakierniczo - suszarniczych – przedsięwzięcie nie podlega standaryzacji emisyjnej w rozumieniu rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2014r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz. U. z 2014r., poz. 1546). Eksploatacja budynku salonu samochodowego wraz z zapleczem serwisowym i projektowaną lakiernią - zgodnie z przedstawioną analizą rozprzestrzeniania się substancji określoną wg referencyjnej metodyki modelowania dla stanu docelowego, przy jednoczesnym uwzględnieniu aktualnego stanu aerosanitarnego - nie spowoduje przekroczenia obowiązujących standardów jakości środowiska w odniesieniu dla niektórych substancji i ich poziomów w powietrzu. Nadto, projektowane przedsięwzięcie nie spowoduje przekroczenia obowiązujących normatywów akustycznych określonych w tabeli nr 1 załącznika do nadal obowiązującego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014r., poz. 112) będącego aktem wykonawczym do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2016r., poz. 672). PPIS nie wskazał także zastrzeżeń wobec przyjętych rozwiązań technologicznych i organizacyjnych odnośnie gospodarki wodno-ściekowej i gospodarki odpadami (k. 1047-1043 T. II akt adm.).

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. w postanowieniu z dnia 18 października 2016r. pozytywnie uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia określając jego warunki (punkt I.), a w punkcie II nie stwierdził konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. RDOŚ wskazał na okoliczności związane z koniecznością uzupełnienia raportu oddziaływania na środowisko, szczegółowo opisał przedsięwzięcie, w uwzględnieniem planowanych usług lakierniczych i pozytywnie wypowiedział się w kwestii ochrony powietrza ze źródeł istniejących i planowanych, stwierdzając jak PIS, że emisja nie będzie przekraczać wartości określonych we właściwych rozporządzeniach w sprawie poziomów i wartości niektórych substancji w powietrzu (nadal obowiązujące rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu, Dz. U. poz. 1031). Dalej RDOŚ ustalił, że nie powstaną nowe kubaturowe źródła hałasu i nie ulegną zmianie liniowe i powierzchniowe źródła hałasu, nie zostaną zatem przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku (k. 1155-1149 T.II akt adm.).

Słusznie zatem wskazał organ prowadzący postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, że nie może w zasadzie wydać decyzji negatywnej, jeżeli organy uzgodnieniowe uzgodniły pozytywnie planowane zamierzenie, oczywiście po spełnień innych warunków przewidzianych u.u.i.ś., jak zgodność przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, o czym było powyżej (wyr. WSA w Poznaniu z dnia 26 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Po 1/21, CBOSA).

W ocenie Sądu, w sprawie nie wystąpiły także okoliczności uzasadniające odmowę uzgodnienia środowiskowych uwarunkować przedsięwzięcia o jakich mowa w art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. (braku zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), art. 81 ust. 1-3 u.u.i.ś. (z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie wynika brak możliwości realizacji przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, przedsięwzięcie znacząco negatywnie nie oddziałuje na obszar Natura 2000, nie wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami). Przy czym, podkreślić należy, że powyższy katalog przesłanek uzasadniających odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia jest zamknięty.

W treści uzasadnienia decyzji Prezydenta Miasta P. z 28 marca 2022r. wynika także jednoznacznie, że organ I instancji uwzględnił zebrane w toku postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, informacje zawarte przede wszystkim w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i jego uzupełnieniach, a następnie dokonał analizy przedstawionej oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, czemu szczegółowo dał wyraz w 19 punktach odnotowanych w uzasadnieniu odnoszących się do tej całościowej analizy sprawy. Uzasadnienie spełnia także wymogi art. 85 ust. 2 pkt 1 u.u.i.ś. Uzgodnienia zamieszczone w opinii sanitarnej oraz w postanowieniu RDOŚ w P. zostały wprowadzone do sentencji decyzji środowiskowej. Organ I instancji zaznaczył, że w ramach zapewnionego udziału społeczeństwa w postępowaniu nie wpłynęły uwagi i wnioski (pkt 19 w uzasadnieniu organu I instancji).

Zgodnie z art. 82 ust. 3 i art. 84 ust. 2 u.u.i.ś., charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Charakterystyka taka została załączona do decyzji Prezydenta Miasta P. z 28 marca 2022r.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę postępowanie środowiskowe zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami. Przebieg postępowania środowiskowego i zebrany w sprawie materiał jednoznacznie wskazują na brak przesłanek od odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia w wariancie zaproponowanym przez Inwestora. Należy zwrócić uwagę, że decyzja Prezydenta Miasta P. zawiera nie tylko zgodę, ale zarazem określa szczegółowe warunki i wymagania wobec planowanego przedsięwzięcia.

Podsumowując całość dokonanych ustaleń i uwzględniając wyniki przeprowadzonego przed wydaniem decyzji postępowania wyjaśniającego zasadnie stwierdziły organy obu instancji, że w przypadku planowanego przedsięwzięcia zastosowane zostaną takie rozwiązania techniczne, technologiczne i organizacyjne, które zagwarantują, po realizacji przedsięwzięcia, przy założeniu spełniania warunków określonych w decyzji oraz założeń zawartych w charakterystyce przedsięwzięcia, stanowiącej integralną część decyzji, dotrzymanie standardów jakości środowiska poza terenem inwestycji, do której Inwestor posiada tytuł prawny.

W tym stanie rzeczy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a., jak orzekł w wyroku.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z 05 grudnia 2022r. na podstawie art. 15 zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, obowiązującej na dzień wydania zarządzenia) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (k. 80 akt sąd.). Stronom umożliwiono złożenie dodatkowych wniosków dowodowych lub twierdzeń, które miałyby być podnoszone na rozprawie.