Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 688/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: par. 44 ust. 1 pkt 5, par. 156
journal: Dz.U. 1980 nr 17 poz 62
law: Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.
article: art. 37 ust. 1 pkt 2, art. 40, art. 2 ust. 1 i 3, art. 28 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: par. 19 ust. 1 lit. a/ i ust. 5, par. 12 ust. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 105
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk Protokolant Starszy inspektor sądowy Jolanta Sikora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2020 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz A. B. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta L. nakazał inwestorowi A. B. rozbiórkę samowolnie wykonanej wiaty garażowej o wymiarach długość ok. 5,50 m x szerokość ok. 6,84 m konstrukcji drewnianej, krytej blachą trapezową, znajdującej się na działce nr [...] przy ul. [...] w L., od strony północnej budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że pismem z dnia [...] r. L. K. wniosła o likwidację znajdującego się na działce nr [...] części zadaszenia wraz z rynnami, która zajmuje przestrzeń nad jej działką oraz likwidację odprowadzania wody opadowej z zadaszenia i nieszczelnej rynny na jej nieruchomość. W wyniku kontroli przeprowadzonej na działce nr ewid.[...] ustalono, że znajduje się na niej budynek mieszkalny jednorodzinny trzykondygnacyjny w zabudowie szeregowej. Przed budynkiem wykonano jednospadowe zadaszenie podjazdu o konstrukcji drewnianej, kryte blachą trapezową, ze spadkiem w kierunku ul. [...]. Jak oświadczyła L. K. wody opadowe z połowy dachu mieszkalnego odprowadzane są rynną spustową na zadaszenie podjazdu w odległości 22 cm od brzegu ściany graniczącej z działką nr ewid. [...]. Inwestor (współwłaściciel działki nr ewid.[...]) oświadczył, że kwestię wystających części blachy na sąsiednią działkę uzgodnił z wcześniejszym właścicielem. Do protokołu kontroli dołączono dokumenty związane z możliwością wykonania spornego zadaszenia w postaci kserokopii postanowienia Urzędu Miasta w L. Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia [...] r. znak: [...]. [...]/91 w sprawie możliwości realizacji garażu dobudowanego do istniejącego budynku mieszkalnego, usytuowanego zgodnie z załącznikiem graficznym, kserokopię warunków wykorzystania terenu, kserokopię szkicu inwentaryzacji budynku z dnia [...] r. sporządzonej przez geodetę J. G., kserokopię oświadczenia z [...] r. A. K., w którym wyraża zgodę na wybudowanie ścianki w granicy do podtrzymania zadaszenia na samochód. W piśmie z dnia [...] r. L. K. zwróciła się do organu I instancji o rozbiórkę spornego zadaszenia. Wydział Architektury i Budownictwa w L. w piśmie z dnia [...] r. poinformował, że w posiadanych rejestrach pozwoleń na budowę oraz zgłoszeń robót budowlanych nie odnaleziono zapisów potwierdzających prowadzenia postępowania w zakresie dobudowy garażu do budynku mieszkalnego przy ul. [...] w L.. Przy piśmie tym przekazano do PINB kopię postanowienia lokalizacyjnego oraz pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego przy ul. [...]. W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] r. na działce nr ewid.[...] ustalono, że od strony północnej do budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej dobudowano zadaszenie o wymiarach 6,84 m x 5,50 m. Zadaszenie o konstrukcji drewnianej kryte blachą trapezową ze spadkiem w kierunku ulicy [...] o wysokości h = 2,70 m do 2,38 m. Krokwie oparte częściowo na ścianie zewnętrznej budynku, częściowo na konstrukcji balkonu, zaś od strony ul. [...] oparte jest na ogrodzeniu. Stan techniczny zadaszenia nie stanowi zagrożenia dla życia i zdrowia. Sporządzono jako załącznik do protokołu kontroli szkic sytuacyjny wraz z wymiarami. Inwestor okazał oryginał inwentaryzacji geodezyjnej z dnia 9 grudni 1982 r. i stwierdził, że wrysowane na inwentaryzacji zadaszenie wykonał przed oddaniem budynku do użytkowania. Natomiast w 1991 r. wykonał ściankę osłonową (ściana murowana grubości 12 cm) pomiędzy posesjami ul. [...] nr [...] i nr [...] za zgodą ówczesnej właścicielki nieruchomości ul. [...] nr [...] i poszerzył zadaszenie w stronę posesji nr [...]. Ścianka była postawiona w miejscu istniejącego poprzednio ogrodzenia z siatki metalowej. Zadaszenie istniało już od 1982 r. i było zainwentaryzowane przez geodetę przy odbiorze budynku. Mając na uwadze powyższe ustalenia PINB decyzją z dnia [...] r., Nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej zadaszenia na nieruchomości przy ul. [...] w L.. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję z dnia [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponownie prowadząc postępowanie organ I instancji ustalił, że wiata garażowa wykonywana była etapami i w stanie w jakim znajduje się obecnie powstała w latach 1991-1992, to znaczy przed wejściem w życie obecnie obowiązującego Prawa budowlanego z 1994 r. (przed [...] r.). W pierwszym etapie wykonano daszek nad wejściem do budynku, w drugim etapie wiatę garażową, zainwentaryzowaną w dniu [...] r. (karta 56 akt I instancji), a następie w trzecim etapie wykonano istniejące zadaszenie wraz ze ścianą pełną od strony działki L. K.. Wiata garażowa wybudowana została samowolnie, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Wprawdzie inwestor okazał dokumenty, w tym postanowienie wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r., znak: [...] wraz z załącznikami, jednak wynika z niego, że możliwa jest realizacji garażu w dobudowie do istniejącego budynku mieszkalnego w oparciu o ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu P., zatwierdzonego zarządzeniem Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. Postanowienie to nie zwalnia więc inwestora od uzyskania pozwolenia na budowę. W toku postępowania inwestor oświadczył, że zrezygnował z budowy garażu na rzecz wiaty garażowej. Okoliczności faktyczne sprawy wskazują, że stosowanie do unormowania art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. z uwagi na wybudowanie wiaty przed dniem wejścia w życie tej ustawy zastosowane powinny być przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. stanowił, że roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. W § 44 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego stwierdzono, że pozwolenia na budowę wymaga wykonanie i rozbudowa stałych i tymczasowych budynków. W wyniku przeprowadzonego postępowania PINB ustalił, że sporna wiata garażowa nie spełnia wymagań rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. W przepisach tego rozporządzenia nie występują takie określenia obiektu budowlanego lub urządzenia budowlanego jak miejsca postojowe czy też zadaszone miejsca postojowe. Dlatego w sprawie niniejszej zastosowanie znajdą przepisy rozporządzenia odnoszące się do garaży. Zgodnie z § 156 rozporządzenia z dnia [...] r. minimalna odległość wolnostojącego garażu dla samochodów osobowych od budynków sąsiednich (z materiałów niepalnych) na terenach zabudowy jednorodzinnej, liczone od ścian garaży nie mających otworów okiennych lub drzwiowych (dla garażu jak w tym wypadku z materiałów palnych o powierzchni do 60 m2 włącznie) wynosi 5 m. Tymczasem wiata garażowa przy ul. [...] w L. narusza wskazany przypis, gdyż dotyka granicy nieruchomości sąsiednich i narożnika budynku sąsiedniego. Dodatkowo wody opadowe z wiaty garażowej skierowane są na nieruchomość sąsiednią, co pozostaje w jawnej sprzeczności z § 79 ust. 1 rozporządzenia z dnia [...] r. Usytuowanie spornej wiaty bezpośrednio przy granicy działki oraz budynku mieszkalnym na sąsiedniej działce niewątpliwie wpływa na pogorszenie warunków użytkowych osób tam mieszkających, bowiem stwarza zagrożenie w przypadku wystąpienia pożaru oraz zacienia część sąsiedniej działki. Oczywistym zatem jest, że wiata stwarza "niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia". Uzasadnia to zatem zastosowanie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. i zrazem wyklucza zastosowanie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r.

Odwołanie od decyzji wniósł inwestor oraz L. K.. Inwestor zarzuca naruszenie szeregu przepisów k.p.a. oraz art. 103 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. L. K. wnosi o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji nakazującej dokonanie rozbiórki wiaty garażowej z określeniem daty i zakresu rozbiórki. W jej ocenie nakaz rozbiórki winien obejmować dach i ścianę postawioną w granicy działki nr [...] i działki skarżącej o nr [...]. Ponadto zarzuca decyzji organu I instancji niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego budowy przedmiotowej wiaty garażowej.

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję organu I instancji i na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. nakazał inwestorowi rozbiórkę wiaty garażowej poprzez dokonanie demontażu pokrycia dachu z blachy trapezowej, rozbiórkę drewnianej konstrukcji dachu wraz z konstrukcją łączącą dach z ogrodzeniem, na którym dach się opiera, rozbiórkę ściany usytułowanej w granicy z działką nr [...] do wysokości 2,20 m oraz rozbiórkę ścian wiaty (ogrodzenia), usytuowanych od strony ulicy [...] do wysokości 2,20 m.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że podzielił stanowisko organu I instancji co do naruszenia § 156 warunków technicznych z 1980 r., natomiast nie stwierdził na podstawie analizy zgromadzonego materiału dowodowego aby właściciele nieruchomości, położonej przy ul. [...] w L., odprowadzali wody opadowe z terenu swojej działki na teren sąsiedniej nieruchomości lub wzdłuż jej granicy w sposób nie zabezpieczający tego terenu lub obiektu przed przenikaniem, ponieważ zarówno budynek mieszkalny jak i przedmiotowa wiata garażowa wyposażone są w urządzenia do odprowadzenia wód opadowych. Zarówno wody opadowe z posesji L. K., jak i inwestora kierowane są rurami spustowymi na ulicę K.. Z tekstu archiwalnego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla mieszkaniowego "B." w L., zatwierdzonego uchwałą Miejskiej Rady N. w L. Nr [...] z dnia [...] r. wynika, że dla terenu oznaczonego 59 [...] ha, na którym znajduje się sporna wiata garażowa, przewidziano funkcje, polegające na adaptacji istniejącej, szeregowej zabudowy jednorodzinnej. Tak ogólne zapisy m.p.z.p. wskazują, że inwestycje na ww. terenie wymagały od inwestora uzyskanie od organów administracji architektoniczno-budowlanej opinii na temat możliwości ich realizacji. Potwierdza to postanowienie dotyczące możliwości realizacji garażu dobudowanego do istniejącego budynku mieszkalnego. Brak stanowiska właściwego organu odnośnie możliwości realizacji spornej wiaty garażowej, świadczy o tym, że wybudowana została z naruszeniem przepisów o planowaniu przestrzennym. Obecnie dla terenu, na którym położona jest działka nr ewid.[...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. - część I (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego Nr 124 poz. 2670, z późn. Zm.). Plan w § 27 ust. 2 pkt 5 przewiduje możliwość doinwestowania poszczególnych działek o brakujące elementy zagospodarowania komplementarnego (garaże i miejsca parkingowe), a w pkt 6 zawiera wymóg bilansowania miejsc parkingowych w granicach własnych posesji. Stosownie do § 82 pkt 6, w Strefie miejskiej - Y 2 ustalono wymogi dla zabudowy mieszkaniowej, polegające na zapewnieniu 1 miejsca parkingowego na 1 mieszkanie w granicach działki lub w zespole zabudowy, stanowiącym jedno zadanie inwestycyjne. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie tekst jednolity z dnia 8 kwietnia 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065) w § 19 ust. 1 lit. a) stanowi, że odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od m.in. okien w budynku mieszkalnym, dla samochodów osobowych, nie może być mniejsza niż 7 m w przypadku parkingu do 10 miejsc postojowych włącznie. Paragraf 19 ust. 5 stanowi zaś, że zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku. Stan faktyczny sprawy oraz powołane wyżej przepisy prawa uzasadniają stanowisko, że należy doprowadzić sporną wiatę garażową do wymogów obecnie obowiązujących przepisów warunków technicznych, tj. do cytowanego wyżej § 19 ust. 5, to znaczy rozebrać zadaszenie wiaty, a ponadto doprowadzić konstrukcje na której wiata się opiera do wysokości wynoszącej 2,20 m. W rezultacie dokonania rozbiórki konstrukcji na której dach się opiera, to znaczy ścian, usytuowanych w granicy z działką nr [...] oraz od strony ulicy [...], będzie ona spełniała rolę ogrodzenia działki nr [...]. Dodatkowo pozostawiona ściana o wysokości 2,20 m w granicy z działką nr [...], będzie zatrzymywała wody opadowe na terenie działki nr [...]. Odnosząc się do zarzutów odwołania inwestora stwierdzono, że nie zasługują na uwzględnienie, gdyż sporna wiata wybudowana została z naruszeniem przepisów to znaczy, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę oraz z naruszeniem przepisów warunków technicznych, co uzasadnia zastosowanie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Uwzględniono zaś zarzuty odwołania L. K. dotyczące określenia zakresu rozbiórki. Odnośnie zaś terminu rozbiórki wyjaśniono, że staje się ona wymagalna z chwilą wydania w sprawie decyzji ostatecznej.

Skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł inwestor. Zarzucił organowi odwoławczemu, że wydając ją naruszył art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało wydaniem decyzji w oparciu niewłaściwie ustalony jej stan faktyczny; art. 105 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe, uwzględniające wszystkie okoliczności faktyczne podnoszone przez skarżącego, powinno prowadzić do wniosku, że postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe; art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie budowa spornego obiektu spowodowała powstanie niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia oraz dokonanie błędnej kwalifikacji spornego obiektu budowlanego jako wiaty garażowej/miejsca postojowego, podczas, gdy organ winien uznać, że sporny obiekt stanowi budowlę spełniającą funkcje budynku, co skutkowało naruszeniem § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie powinien mieć zastosowanie przepis § 12 ust. 4 pkt 1 tego rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, w sytuacji gdyby organ nie uwzględnił wniosku skarżącego, wnoszę o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 61 § 3 wskazanej powyżej ustawy. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W obszernych wywodach uzasadnienia skargi, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, przedstawiono argumenty wskazujące na zasadność podniesionych w niej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do unormowania art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej jako: "p.p.s.a."). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 §1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a., sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Zaskarżona decyzja narusza w sposób istotnie wpływający na wynik sprawy przepisy postępowania to jest art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. jak i przepisy prawa materialnego a mianowicie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229 – dalej powoływana jako "Prawo budowlane z 1974 r."), co uzasadnia jej usunięcie z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Stanowi on, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia,

W myśl art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodziły okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej obowiązany być wydać inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Z zestawienia brzmienia obu zacytowanych przepisów wynika, że postępowanie legalizacyjne z art. 40 może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy nie zachodzą przesłanki zastosowania art. 37. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy przyjął, że nie można przeprowadzić postępowania legalizacyjnego z art. 40, gdyż zachodzą przesłanki do zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 2. Przepis ten może być natomiast stosowany jedynie wówczas, gdy w sprawie mamy do czynienia z obiektem budowlanym lub jego częścią, wybudowanym lub budowanym niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy oraz jeżeli powoduje to bądź w razie wybudowania spowodowałoby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

W toku postępowania ustalono, że wiata garażowa była wykonywana etapami, począwszy od 1982 r. i w stanie, w jakim obecnie się znajduje powstała w latach 1991-1992. W ramach tych prac na działce nr [...] położonej w L. przy ul. [...] do budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej dobudowano zadaszenie o wymiarach 6,84 m x 5,50 m. Zadaszenie ma konstrukcję drewnianą, pokryte jest blachą trapezową ze spadkiem w kierunku ulicy [...] i posiada wysokość h = 2,70 m do 2,38 m. Krokwie oparto częściowo na ścianie zewnętrznej budynku, częściowo na konstrukcji balkonu, zaś od strony ul. [...] oparto je na ogrodzeniu. Od strony działki nr [...] (przy ul. [...]) inwestor wykonał murowaną ściankę osłonową o grubości 12 cm. W ocenie organu odwoławczego powstała zatem wiata. Prawo budowlane z 1974 r., nie definiuje pojęcia wiaty. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wiata to lekka, otwarta konstrukcja, wsparta na słupach, nieposiadająca ścian zewnętrznych lub dysponującą ścianami maksymalnie z trzech stron (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Po 296/19, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 386/19 czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2001/17 - publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Sporna konstrukcja odpowiada takiemu rozumieniu wiaty. Jest to bowiem lekka, zadaszona konstrukcja oparta na słupach nie posiadająca wszystkich ścian, a zatem nie jest wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1587/14 oraz wyrok WSA w Lublinie z dnia 20 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 680/18 - publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie przyjmuje, że wiata stanowi budowlę (por. wyrok z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt II OSK 189/14, wyrok NSA z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1587/14 - publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym stosownie do unormowania art. 2 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. jest to obiekt budowlany (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1800/07 - publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

W poddanej ocenie legalności decyzji organ odwoławczy przyjmuje, że sporna wiata pełni funkcję zadaszonego miejsca postojowego. Ze zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego wynika, że sporna konstrukcja ma stanowić ochronę dla samochodu osobowego przed warunkami atmosferycznymi. Do wniosku takiego prowadzi dokumentacja fotograficzna (k. 24, 25, 51, 52, 97, 103 akt adm. organu I instancji, k. 134, 136 akt adm. organu odwoławczego) oraz oświadczenia skarżącego zawartego w jego piśmie z dnia [...] r. (k. 146 akt adm. organu I instancji), w którym sam określa on sporną konstrukcję jako wiatę garażową. Na przeznaczenie wiaty wskazuje też treść oświadczenia A. K. z dnia [...] r. (k. 61 akt adm. organu I instancji). Funkcja jaką pełni sporna wiata wskazuje, że jest ona zadaszonym miejsce postojowym (por. wyrok NSA z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 794/10; wyrok WSA w Opolu z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Op 408/18 - publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Na taką funkcję przedmiotowego obiektu wskazuje także przedłożony przez skarżącego dokument w postaci "Szkicu inwentaryzacyjnego budynku przy ul. [...]", na którym zamieszczono między innymi dopisek: "PROJEKT – DOBUDOWA DWÓCH ŚCIAN ORAZ WSTAWIENIE DRZWI GARAŻOWYCH" (k.56 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Wymienienie w powyższym opisie elementu w postaci "drzwi garażowych" jasno wskazuje, że także na etapie projektowania obiekt ten miał spełniać funkcje garażu. Jednocześnie należy podkreślić, że dokument ten nie może świadczyć o tym, że budowa przedmiotowej wiaty objęta była pozwoleniem na budowę budynku mieszkalnego. Tego rodzaju adnotacja, niezależnie od tego przez kogo została dokonana, nie zmienia bowiem w żaden sposób treści wydanego pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, które nie obejmowało budowy wiaty garażowej (zadaszonego miejsca postojowego).

Podkreślić należy także, że to, iż obiekt ten ma charakter wiaty nie wyłącza możliwości kwalifikowania go jako zadaszonego miejsca postojowego. Przeciwnie, obiekty w postaci zadaszonych miejsc postojowych ze swej istoty będą miały konstrukcję charakterystyczną dla wiaty. O zakwalifikowaniu ich do kategorii zadaszonego miejsca postojowego decydować zaś będzie funkcja, którą spełniają, tj. ochrona dla parkującego tam samochodu. W tym zakresie podzielić należy stanowisko wyrażone już w orzecznictwie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, który w wyroku z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 902/19 wskazał, że gdy faktycznym przeznaczeniem wiaty jest zadaszenie nad parkującymi samochodami osobowymi (niezależnie od ilości stanowisk postojowych), z uwagi właśnie na powyższą funkcję, uznać obiekt należy jako zadaszone miejsce postojowe. Trafnie także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Po 320/19 stwierdził, że uznanie, iż sporny obiekt jest konstrukcyjnie wiatą, nie wyklucza uznania, że pełni ona funkcję zadaszonego miejsca postojowego.

Sporne zadaszone miejsce postojowe wzniesiono na terenie, który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego osiedla mieszkaniowego "B." w L. zatwierdzonym uchwałą Miejskiej Rady N. w L. nr [...] z dnia [...] r. oznaczony był symbolem 59 [...] ha i dla którego przewidziano funkcję polegającą na adaptacji istniejącej, szeregowej zabudowy jednorodzinnej. Adaptacja istniejącej szeregowej zabudowy jednorodzinnej mogła polegać na budowie wiaty pełniącej funkcję zadaszonego miejsca postojowego.

Mając na uwadze to, że sporne zadaszone miejsce postojowe stanowi obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem (poprzez oparcie konstrukcji dachowej na ścianie zewnętrznej budynku, częściowo na konstrukcji balkonu, zaś od strony ul. [...] na słupkach ogrodzenia) i zadaszony, jego budowa wymagała uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę w rozumieniu art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 listopada 2007 r., sygn.. akt II SA/Kr 976/06, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 123/09 - publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 2 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. przez roboty budowlane rozumie się roboty polegające na budowie, montażu, remoncie albo rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części oraz urządzeń reklamowych, dzieł plastycznych i innych urządzeń wpływających na wygląd obiektu budowlanego. Przepis art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. stanowi, że roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Pozwolenia na budowę wymaga również wznoszenie lub wykonywanie w miejscach publicznych pomników, posągów, wodotrysków i innych obiektów architektury ogrodowej, urządzeń wpływających na wygląd obiektów budowlanych oraz kapliczek i innych podobnych obiektów kultu religijnego (ust. 3). Z kolei w art. 28 ust. 4 stwierdzono, że Minister Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska określi w drodze rozporządzenia zakres, warunki i tryb uzyskiwania pozwoleń na budowę, rodzaje robót budowlanych zwolnione od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz rodzaje rozbiórek zwolnione od obowiązku zgłoszenia. Na podstawie tej delegacji ustawowej wydane zostało rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno – budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48, ze zm.), które to przewidywało w § 44 ust.1 obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla wykonania i rozbudowy stałych i tymczasowych budynków. Z kolei pod pojęciem "budynek tymczasowy", na podstawie § 4 ust.1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62, z późn. zm.) rozumie się budynki nie połączone w sposób trwały z gruntem, skonstruowane jako rozbieralne, jak baraki, kioski, obiekty o konstrukcji pneumatycznej i typu namiotowego lub budynki określone w przepisach jako tymczasowe. Skoro więc art. 28 ust. 1 stanowi, że dla rozpoczęcia robót budowlanych niezbędne jest uzyskanie pozwolenia na budowę a roboty budowlane (w myśl art. 2 ust. 3) obejmują m.in. budowę obiektu budowlanego bądź jego części, gdy sporne zadaszone miejsce postojowe jest obiektem budowlanym, przyjąć należy, że na jego budowę wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Katalog obiektów budowlanych objętych koniecznością uzyskania pozwolenia na budowę nie może być bowiem ograniczony do budynków. Przepis rozporządzenia nie może bowiem modyfikować przepisu ustawy, co wynika z konstytucyjnej hierarchii źródeł prawa. Dlatego unormowanie § 44 ust. 1 rozporządzenia stanowi jedynie rozwinięcie i doprecyzowanie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Poza sporem w niniejszej sprawie jest to, że inwestor nie dysponuje pozwoleniem na budowę spornego zadaszonego miejsca postojowego.

O posiadaniu przez skarżącego pozwolenia na wybudowania przedmiotowej wiaty nie świadczy także fakt wydania postanowienia z dnia [...] r. stwierdzającego możliwość realizacji obiektu w postaci garażu dobudowanego do istniejącego budynku mieszkalnego. Pomijając już bowiem nawet to, że postanowienie to dotyczyło obiektu w postaci garażu, a nie wiaty garażowej, wskazać należy, że dokument ten miał jedynie charakter przygotowawczy i nie zastępował pozwolenia na budowę.

Aktualnie obowiązujące prawo miejscowe przyjęte uchwałą Nr 1641/LIII/2002 Rady Miejskiej w Lublinie z dnia 29 sierpnia 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublin - część I (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego Nr 124 poz. 2670, ze zm.) w § 27 ust. 2 pkt 5 przewiduje możliwość doinwestowania poszczególnych działek o brakujące elementy zagospodarowania komplementarnego (garaże i miejsca parkingowe), a w pkt 6 zawiera wymóg bilansowania miejsc parkingowych w granicach własnych posesji. Nie sprzeciwia się zatem pozostawieniu spornego zadaszonego miejsca postojowego na tym terenie. Przy czym będzie ono musiało spełniać wymogi wynikające z § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r. poz. 1065). Ustęp pierwszy litera a) tego paragrafu stanowi, że odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od m.in. okien w budynku mieszkalnym, dla samochodów osobowych, nie może być mniejsza niż 7 m w przypadku parkingu do 10 miejsc postojowych włącznie. Przy czym wymóg ten nie musi być zachowany w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku (§ 19 ust. 5). Z faktu zadaszenia spornego miejsca postojowego wynika, że wyłączenie z § 19 ust. 5 nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Z uwagi zaś na to, że jest ono zadaszone i bezpośrednio przylega do budynku mieszkalnego, w którym znajduje się okno wynika, że nie spełnia wymogu odległości unormowanego w § 19 ust. 1 lit. a). Należy przy tym podkreślić, że do spornego zadaszonego miejsca postojowego nie ma zastosowania § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ten bowiem dotyczy budynku, którym sporna budowla znajdująca się na działce nr [...] nie jest. Nie ma więc racji skarżący twierdząc, że organ odwoławczy zastosować powinien w przypadku spornego zadaszonego miejsca postojowego dyspozycję § 12 ust. 4 pkt 1. Z tych powodów w pełni zasadne jest przyjęcie przez organ odwoławczy, że sporne zadaszone miejsce postojowe wybudowane zostało z naruszeniem wymogów wynikających z § 19 ust. 1 lit. a).

Błędnie zaś organ odwoławczy przyjął, że odnosi się do niego dyspozycja § 156 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Wodnej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r., Nr 17, poz. 62). Przepis ten normuje bowiem odległość posadowienia wolno stojących garaży dla samochodów osobowych, nie zaś miejsc postojowych od budynków sąsiednich na terenach zabudowy jednorodzinnej.

Sporne zadaszone miejsce postojowe stanowi obiekt budowalny wybudowany niezgodnie z obowiązującym w czasie budowy przepisami to jest art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. oraz narusza unormowanie § 19 ust. 1 lit. a) rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ustalenie to jest konieczną, ale niewystarczającą przesłankę wydania nakazu rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2. Hipoteza normy wynikającej z tego przepisu zawiera dodatkowe przesłanki. Z naruszeniem przepisów powinno wiązać się bowiem powstanie niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia lub niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Przy czym ocena zagrożenia spowodowanego przez samowolnie wzniesiony obiekt budowlany powinna być aktualna w momencie wydawania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Przesłanka powstanie niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia oraz niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia stanowi zwrot niedookreślony. Ocena tego, czy ma miejsce w konkretnym stanie faktycznym wymaga oceny wielu elementów dotyczących naruszyciela, przedmiotu naruszenia (intensywności owego pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia, wpływu następstw naruszenia przepisów na ludzi lub mienie), a także pokrzywdzonego niebezpieczeństwem lub pogorszeniem warunków zdrowotnych lub użytkowych. Należy też podkreślić, że o ustaleniu wystąpienia którejkolwiek z tych przesłanek nie świadczy arbitralne stwierdzenie w uzasadnieniu decyzji, że ma miejsce niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia bądź pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Uzasadnienie decyzji musi obrazować przebieg całego procesu decyzyjnego prowadzącego do wniosku o wystąpieniu bądź nie niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia oraz niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Takiego fragmentu nie zawiera uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W związku z tym przyjąć trzeba, że organ odwoławczy nie ustalił czy naruszenie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. oraz naruszenie unormowania § 19 ust. 1 lit. a) rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. pociąga za sobą niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia bądź niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Przyjąć w związku z tym należy, że organ odwoławczy zastosował dyspozycję art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. bez uprzedniego ustalenia, czy w sprawie mają miejsce okoliczności faktyczne świadczące o wystąpienie wszystkich przesłanek ujętych w hipotezie normy wynikającej z tego przepisu. Organ odwoławczy zastosował dyspozycję art. 37 ust. 1 pkt 2 przedwcześnie. Wydał zatem zaskarżoną decyzję z naruszeniem art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Z tych powodów przyjąć należy, że zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. jest uzasadniony.

Zasadne jest też twierdzenie skarżącego, że wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy naruszył art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przy czym przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy naruszyły wskazane reguły postępowania. Nie ustalił bowiem, czy zachodzą okoliczności faktyczne świadczące o tym, że naruszenie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. oraz naruszenie unormowania § 19 ust. 1 lit. a) rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. pociąga za sobą niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia bądź niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Organ odwoławczy nie zebrały więc wyczerpująco całego materiału dowodowego, nie rozważył go i nie poddały ocenie, w sposób zgodny z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a.

Nie można natomiast podzielić poglądu skarżącego, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem art. 105 k.p.a. O tym bowiem, czy zachodzą przesłanki do umorzenia kontrolowanego postępowania można bowiem decydować dopiero po ustaleniu, czy w stanie faktycznym sprawy spełnione zostały przesłanki do zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. bądź art. 40 tej ustawy. W każdym innym przypadku umorzenie postępowania byłoby przedwczesne.

Przedwczesne a zatem i niewłaściwe zastosowanie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy. Nie można bowiem wykluczyć, że gdyby organ odwoławczy objął swoim procesem decyzyjnym ustalenie tego, czy naruszenie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. oraz § 19 ust. 1 lit. a) rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. pociąga za sobą niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia bądź niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia nie zastosowałby dyspozycji art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Natomiast naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. miało wpływ na wynik sprawy. Ustalenie bowiem, że w sprawie nie mają miejsca okoliczności faktyczne wskazujące na to, że naruszenie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. oraz § 19 ust. 1 lit. a) rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. skutkowało niebezpieczeństwem dla ludzi lub mienia bądź niedopuszczalnym pogorszeniem warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia doprowadzić powinno do niestosowania art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ponownie prowadząc postępowanie organ odwoławczy, biorąc pod uwagę zamieszczone wyżej rozważania, ustalając stan faktyczny sprawy pod kątem występowania wszystkich przesłanek zawartych w hipotezie normy prawnej wynikającej z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., ustali okoliczności faktyczne, które świadczą o wystąpieniu w związku z naruszeniem art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. oraz § 19 ust. 1 lit. a) rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia oraz niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Dopiero wówczas, kierując się dyrektywami wynikającymi z art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a., rozstrzygnie w sprawie.

Końcowo zwrócić należy nadto uwagę na dwie kwestie.

Organ w uzasadnieniu decyzji wskazywał na konieczność doprowadzenia przedmiotowej wiaty garażowej do obecnie obowiązujących przepisów prawa, co mogłoby sugerować, że decyzja wydana została w ramach postępowania naprawczego, mającego na celu doprowadzenie obiektu budowalnego do stanu zgodnego z prawem. Biorąc jednakże pod uwagę przyjętą podstawę prawną (art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r.) oraz treść samego rozstrzygnięcia, w którym organ w istocie nakazał rozbiórkę wszystkich elementów tworzących obiekt w postaci wiaty garażowej, przy pozostawieniu wyłącznie elementów mających także inny charakter (ogrodzenie między nieruchomościami), stwierdzić należy, że decyzją tą faktycznie nakazano dokonania rozbiórki obiektu w postaci wiaty garażowej.

Pod drugie wskazać należy, poprzednio obowiązujące prawo budowalne pozwalało także na wydanie decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego, jeżeli było to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1 (art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r.). Zastosowanie tego przepisu wymagałoby jednak wykazania istnienia takich innych ważnych przyczyn, a czego w niniejszej sprawie również zabrakło.