Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1302/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 15 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do zgłoszenia zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 września 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 31 lipca 2014 r., mocą którego odmówiono "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. przywrócenia terminu do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z dnia 2 czerwca 2014 r., nr [...], obejmujących zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r. oraz od października 2013 r. do grudnia 2013 r.

Rozstrzygnięcie organu II instancji zapadło na tle następującego stanu faktycznego.

Organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego sporządził w dniu 2 czerwca 2014 r. zarządzenia zabezpieczenia nr [...], obejmujące zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za październik 2013 r., listopad 2013 r., grudzień 2013 r. i styczeń 2014 r.

Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu 2 czerwca 2014 r., dokonał dwóch zajęć praw majątkowych, stanowiących wierzytelności z rachunków bankowych u dłużników zajętej wierzytelności będących bankami.

"A" Sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zgłosiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego zarzuty w postępowaniu zabezpieczającym na podstawie opisanych zarządzeń zabezpieczenia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do ich wniesienia oraz wniosła odwołanie od decyzji z dnia 2 czerwca 2014 r. w przedmiocie zabezpieczenia określonej przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów, pełnomocnik spółki podniósł m.in., że wspomniane zarządzenia zabezpieczenia wraz z decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 2 czerwca 2014 r. zostały mu doręczone dopiero w dniu 11 czerwca 2014 r. przez pracownika biura, w którym mieści się siedziba spółki. Termin do złożenia zarzutów od ww. zarządzeń zabezpieczenia ZZ-1 upływał natomiast w dniu 9 czerwca 2014 r. W związku z powyższym pełnomocnik wniósł o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów.

Postanowieniem z dnia 31 lipca 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił przywrócenia terminu do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z dnia 2 czerwca 2014 r. nr [...], obejmujących zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r. oraz od października 2013 r. do grudnia 2013 r.

W zażaleniu na to postanowienie "A" Sp. z o.o. zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), w skrócie "k.p.a.", polegające na przyjęciu, iż brak winy w uchybieniu terminowi nie został udowodniony.

W uzasadnieniu spółka podniosła, że w dniu 2 czerwca 2014 r. została doręczona jej decyzja z dnia 2 czerwca 2014 r., określająca przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług, do której dołączone były zarządzenia zabezpieczenia. Na ostatniej stronie decyzji znajdowało się pouczenie o prawie wniesienia odwołania w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Osoba upoważniona do odbioru korespondencji, przyjmując założenie, że druki "zarządzenia zabezpieczenia", stanowią jedynie załącznik do przedmiotowej decyzji, była przekonana, że termin zaskarżenia wynosi 14 dni.

Nie zdając sobie sprawy, że są to odrębne orzeczenia, podlegające innemu reżimowi w zakresie wnoszenia środków odwoławczych, osoba ta przekazała dokumentację pełnomocnikowi spółki dopiero w dniu 13 czerwca 2014 r. Pełnomocnik, widząc uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów, niezwłocznie w tym samym dniu wniósł o jego przywrócenie wraz z zarzutami i odwołaniem od decyzji z dnia 2 czerwca 2014 r.

W ocenie spółki, uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy, ponieważ gdyby pouczenie było przejrzyste, to podatnik przekazałby otrzymaną przesyłkę pełnomocnikowi tak, aby ten w terminie mógł złożyć zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego.

Wobec powyższego spółka wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przywrócenie terminu do zgłoszenia zarzutów, a co za tym idzie o merytoryczne rozpoznanie zarzutów.

Dyrektor Izby Skarbowej po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu zażaleniowym, postanowieniem z dnia 15 września 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są środkiem zaskarżenia, który służy na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego wyłącznie zobowiązanemu. Jest to dla niego podstawowy środek obrony przed niezgodnym z prawem wszczęciem egzekucji do jego majątku. Dłużnik może złożyć zarzuty w stosunku do zarządzenia zabezpieczenia w terminie 7 dni od daty jego doręczenia zgodnie z art. 156 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a.". Termin ten jest terminem procesowym. Uchybienie takiemu terminowi powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej, co prowadzić może do zamknięcia drogi dalszego postępowania.

Zdaniem organu, w realiach rozpatrywanej sprawy zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż organ egzekucyjny trafnie rozstrzygnął kwestię odmowy przywrócenia terminu do zgłoszenia zarzutów, bowiem strona uchybiła terminowi do ich wniesienia.

Dyrektor Izby Skarbowej podał, że w niniejszej sprawie zarządzenia zabezpieczenia zostały doręczone w dniu 2 czerwca 2014 r., co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru. Zatem siedmiodniowy termin do wniesienia zarzutów w sprawie postępowania zabezpieczającego na podstawie przedmiotowych zarządzeń zabezpieczenia upłynął w dniu 9 czerwca 2014 r. Tymczasem "A" Sp. z o.o. złożyła zarzuty dopiero w dniu 13 czerwca 2014 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów od zarządzeń zabezpieczenia ZZ-1.

W konsekwencji przedmiotowe pismo nie mogło stanowić podstawy do skutecznego wszczęcia postępowania uregulowanego przepisami art. 33 § 1 w zw. z art. 166 b u.p.e.a.

Dalej organ II instancji wskazał, że zobowiązana skorzystała z przysługującego jej prawa i zgłaszając zarzuty pismem z dnia 13 czerwca 2014 r. wystąpiła jednocześnie z prośbą o przywrócenie terminu do ich wniesienia.

Powołując mające zastosowanie w sprawie przepisy k.p.a., organ odwoławczy stwierdził, iż właściwy organ administracji jest zobowiązany do przywrócenia terminu, gdy zostały spełnione równocześnie dwie przesłanki. Pierwsza to uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego, druga zaś to wniesienie prośby o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu z jednoczesnym dopełnieniem czynności, dla której określony był termin.

W niniejszej sprawie zobowiązana za pośrednictwem pełnomocnika dopełniła wprawdzie obowiązku wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do zgłoszenia zarzutów, natomiast nie uprawdopodobniła, iż niezgłoszenie zarzutów w terminie nastąpiło bez winy strony.

W ocenie organu, uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 58 § 1 k.p.a., jest środkiem zastępczym dowodu nie dającym pewności, lecz jedynie czyniącym wiarygodne twierdzenia o danym fakcie, który wskazuje na niemożliwość dokonania danej czynności z powodu przeszkód niemożliwych do przezwyciężenia. Brak winy w uchybieniu terminowi zachodzi tylko wtedy, gdy dokonanie czynności było niemożliwe z uwagi na przeszkodę, której osoba nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej w danych okolicznościach można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Uprawdopodobniając brak winy w uchybieniu terminowi, wnioskodawca powinien stosowną argumentacją uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda w dokonaniu czynności była od niego niezależna.

Organ podkreślił, że dopuszczenie się przez osobę zainteresowaną nawet najmniejszego niedbalstwa wyklucza zatem możliwość przywrócenia terminu. Obowiązkiem jednostki organizacyjnej (osoby prawnej) jest takie zorganizowanie odbioru pism, by odbioru dokonywała osoba upoważniona, nie jest przy tym istotne, czy pracownik ma do tego pełnomocnictwo. To strona odpowiada za winę osób, którymi się posługuje. Nawet gdyby osoba odbierająca korespondencję dla adresata nie była upoważniona do jej odbioru, to jeżeli dysponuje pieczęciami jednostki i potwierdza odbiór korespondencji, to można przyjąć domniemanie faktyczne, iż jest ona upoważniona do odbioru pism.

W niniejszej sprawie, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, nie mamy do czynienia z przeszkodami niemożliwymi do przezwyciężenia bądź z sytuacją, w której mimo dołożenia przez stronę odpowiednich starań, działania uniemożliwiły dokonanie odpowiednich czynności w wymaganym terminie.

"A" Sp. z o.o., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku podnosząc zarzuty:

1. naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 k.p.a., polegające na przyjęciu, iż brak winy w uchybieniu terminu nie został udowodniony,

2. naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 210 §1 pkt 8 w zw. z art. 207 §1 w zw. z art. 13 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej jako O.p., poprzez niepodpisanie przedmiotowego postanowienia przez organ podatkowy, a w konsekwencji niewprowadzenie do obrotu prawnego orzeczenia tej treści.

Wskazując na powyższe, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, ewentualnie stwierdzenie jego nieważności w całości, ewentualnie stwierdzenie wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem prawa.

Zdaniem skarżącej, zaskarżone postanowienie w sposób rażący narusza obowiązujący porządek prawny, zatem nie może ostać się w obrocie prawnym.

Powtarzając argumentację prezentowaną w postępowaniu przez organami, skarżąca podkreśliła, że niedokładane pouczenie podatnika o przysługujących mu środkach odwoławczych nie może rodzić dla niego negatywnych konsekwencji. W ocenie skarżącej, do uchybienia terminowi doszło bez jej winy. Gdyby pouczenie było przejrzyste, to podatnik przekazałby otrzymaną przesyłkę pełnomocnikowi w terminie umożliwiającym złożenie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego.

Dalej skarżąca podniosła, że zaskarżone postanowienie zostało podpisane przez pracownika izby skarbowej, a w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek upoważnienia dla tej osoby do podpisania tego rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącej, legitymowanym do wydania decyzji w świetle przepisów Ordynacji podatkowej jest Dyrektor Izby Skarbowej, a podpis na decyzji za organ podatkowy może być złożony na podstawie wyraźnego upoważnienia, znajdującego się w aktach sprawy, i tylko w wyjątkowych i nagłych sytuacjach, jak w przypadku usprawiedliwionej nieobecności organu.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje :

W świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r., poz.1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, Sąd stwierdza, że nie narusza ono prawa.

Przedmiotem niniejszej skargi jest postanowienie organu w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym.

Nie ulega wątpliwości, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego są podstawowym środkiem zaskarżenia służącym zbadaniu zasadności i legalności prowadzenia postępowania zabezpieczającego. Zarzuty przysługują zobowiązanemu i mogą być wnoszone w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu odpisu zarządzenia zabezpieczenia (art. 156 § 1 pkt 8 u.p.e.a.).

Do zarzutów w sprawie zabezpieczenia administracyjnego stosuje się odpowiednio art. 33-34 u.p.e.a. z mocy art. 166b u.p.e.a.

Termin do wniesienia zarzutów ma charakter procesowy. Uchybienie takiemu terminowi powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej.

W niniejszej sprawie zarządzenia zabezpieczenia zostały doręczone stronie skarżącej w dniu 2 czerwca 2014 r., co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru. Okoliczność ta jest bezsporna. Zatem siedmiodniowy termin do wniesienia zarzutów w sprawie postępowania zabezpieczającego na podstawie zarządzeń zabezpieczenia upłynął z dniem 9 czerwca 2014 r. Tymczasem skarżąca wniosła zarzuty w dniu 13 czerwca 2014 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności.

We wniosku skarżąca wskazała, że przedmiotowe zarządzenia wraz z decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 2 czerwca 2014 r. zostały doręczone jej pełnomocnikowi dopiero w dniu 11 czerwca 2014 r. przez pracownika biura, w którym mieści się siedziba spółki. Skarżąca argumentowała, że osoba upoważniona do odbioru korespondencji, przyjęła założenie, że druki "zarządzenia zabezpieczenia" stanowią jedynie załącznik do decyzji z dnia 2 czerwca 2014 r. w przedmiocie zabezpieczenia określonej przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług i w związku z tym była przekonana, że termin zaskarżenia wynosi 14 dni.

W skardze spółka akcentowała, że niedokładane pouczenie podatnika o przysługujących środkach odwoławczych nie może rodzić dla niego negatywnych konsekwencji. W ocenie skarżącej, do uchybienia terminowi doszło bez jej winy. Gdyby pouczenie było przejrzyste, to podatnik przekazałby otrzymaną przesyłkę pełnomocnikowi w terminie umożliwiającym złożenie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego.

Wskazać należy, że stosownie do treści art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym odpowiednie zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z powyższego wynika, iż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym prowadzonym na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podlega rozpoznaniu na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). Jednakże zgodnie z art. 58 § 3 k.p.a. przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne.

W świetle tej regulacji, właściwy organ administracji jest zobowiązany do przywrócenia terminu, gdy zostały spełnione równocześnie dwie przesłanki. Pierwsza to uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego, druga zaś to wniesienie prośby o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu z jednoczesnym dopełnieniem czynności, dla której określony był termin.

Nie ulega wątpliwości, że uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 58 § 1 k.p.a., jest środkiem zastępczym dowodu nie dającym pewności, lecz jedynie czyniącym wiarygodne twierdzenia o danym fakcie, który wskazuje na niemożliwość dokonania danej czynności z powodu przeszkód niemożliwych do przezwyciężenia. Słusznie zatem podniesiono w zaskarżonym postanowieniu, że brak winy w uchybieniu terminowi zachodzi tylko wtedy, gdy dokonanie czynności było niemożliwe z uwagi na przeszkodę, której osoba nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej w danych okolicznościach można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy.

Uprawdopodobniając brak winy w uchybieniu terminowi, wnioskodawca powinien stosowną argumentacją uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda w dokonaniu czynności była od niego niezależna.

Rację ma Dyrektor Izby Skarbowej wskazując, że dopuszczenie się przez osobę zainteresowaną nawet najmniejszego niedbalstwa wyklucza możliwość przywrócenia terminu. Obowiązkiem jednostki organizacyjnej (osoby prawnej) jest takie zorganizowanie odbioru pism, aby odbioru dokonywała osoba upoważniona, nie jest przy tym istotne, czy pracownik ma do tego pełnomocnictwo. To strona odpowiada za winę osób, którymi się posługuje. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się bowiem, że nie spełniają warunku "braku winy" nieprawidłowości organizacyjne jednostki lub zaniedbania jej pracowników (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 września 2001 r., sygn. akt IV SA 1340/99, LEX nr 54141). Ponadto nawet gdyby osoba odbierająca korespondencję dla adresata nie była upoważniona do jej odbioru, to jeżeli dysponuje pieczęciami jednostki i potwierdza odbiór korespondencji, to można przyjąć domniemanie faktyczne, iż jest ona upoważniona do odbioru pism.

W związku z powyższym na aprobatę zasługuje pogląd Dyrektora Izby Skarbowej, że w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z przeszkodami niemożliwymi do przezwyciężenia bądź z sytuacją, w której mimo dołożenia przez stronę skarżącą odpowiednich starań, działania uniemożliwiły dokonanie odpowiednich czynności w wymaganym terminie.

W ocenie Sądu, nie ma racji skarżąca twierdząc, że w niniejszej sprawie organ udzielił jej niedokładnego, błędnego pouczenia o przysługujących jej środkach odwoławczych. Nie budzi wątpliwości, że organ egzekucyjny doręczył skarżącej odpisy zarządzeń zabezpieczenia, zgodnie z zasadami określonymi w przepisach prawa korzystając przy tym ze stosownych formularzy, które z założenia stanowią gwarancję jednolitego informowania zobowiązanych o przysługujących im prawach. Zarządzenia te zawierają wymagane przez art. 156 § 1 pkt 8 u.p.e.a. pouczenia zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów.

Zatem brak staranności strony skarżącej i osoby upoważnionej do odbioru korespondencji w zapoznaniu się z treścią pouczeń zawartych w doręczonych dokumentach świadczy o winie, a nie jej braku.

W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że o braku winy w niedotrzymaniu terminu do złożenia środka zaskarżenia nie może przesądzać pomyłka czy też zaniedbanie pracownika skoro za swego pracownika strona ponosi odpowiedzialność. W standardzie wymogu należytej staranności o własne interesy mieści się również obowiązek właściwego zorganizowania obsługi biurowo-administracyjnej danej jednostki administracyjnej oraz niezbędny nadzór i dobór zaangażowanego w niej personelu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 441/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Słusznie zatem organy orzekające w niniejszej sprawie uznały, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w niezachowaniu terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 210 §1 pkt 8 w zw. z art. 207 §1 w zw. z art. 13 § 1 pkt 2 O.p. polegający - zdaniem skarżącej - na niepodpisaniu zaskarżonego postanowienia przez organ podatkowy, a w konsekwencji niewprowadzeniu do obrotu prawnego orzeczenia tej treści.

Przede wszystkim wskazać należy, że trudno mówić o naruszeniu ww. przepisów Ordynacji podatkowej, skoro w niniejszej sprawie nie miały one zastosowania.

Jak stanowi art. 268a k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń.

Zatem co do zasady dopuszczalne jest scedowanie przez organ uprawnień do wydawania decyzji i postanowień w jego imieniu na pracowników tego organu.

W literaturze przedmiotu oraz w orzecznictwie przyjmuje się, że udzielenie takiego upoważnienia jest czynnością o charakterze wewnętrznym. Nie powoduje ono utraty przez organ udzielający kompetencji do załatwiania sprawy, w szczególności do wydawania aktów administracyjnych, gdyż podmiot upoważniony działa w tym zakresie w imieniu organu i na jego odpowiedzialność. Upoważnienie takie powinno mieć formę pisemną z określeniem daty, od której obowiązuje oraz wskazywać szczegółowo zakres objęty tym upoważnieniem (por. wyroki NSA z dnia 21 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1003/11; z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1563/11; z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1554/12 oraz http://orzeczenia.nsa.gov.pl; Małgorzata Jaśkowska Komentarz aktualizowany do art.268(a) Kodeksu postępowania administracyjnego, 2014 LEX).

Samego niepowołania się w decyzji, czy też w postanowieniu na posiadane upoważnienie do wydawania rozstrzygnięć nie należy jednak utożsamiać z podpisaniem decyzji lub postanowienia przez osobę nieupoważnioną, a co za tym idzie nie pociąga to za sobą skutków w postaci nieważności rozstrzygnięcia, o ile upoważnienie takie istniało w dacie wydania tego rozstrzygnięcia.

Zaznaczyć należy, iż nie zawsze upoważnienie to musi przybierać formę specjalnego pisma. Może ono bowiem wynikać z regulaminu organizacyjnego. Jak podniósł NSA w Białymstoku w wyroku z dnia 13 marca 1997 r., sygn. akt SA/Bk 781/96, LEX nr 27446, upoważnienie do reprezentowania organów skarbowych przez zastępcę Naczelnika Urzędu Skarbowego i Wicedyrektora Izby Skarbowej wynika z obowiązujących regulaminów organizacyjnych tych organów.

Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zawiera wszystkie elementy określone w art. 124 k.p.a., w tym podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Sąd podkreśla, że Wicedyrektor Izby Skarbowej, podpisując zaskarżone postanowienie, powołał się na fakt upoważnienia, podając imię, nazwisko oraz stanowisko służbowe.

Podsumowując, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.