Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 726/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2012-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1pkt 6, art. 154 § 1, art. 52 § 1 i § 2, art. 50 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 września 2012 r. sprawy ze skargi J.S., K.S. na niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1832/10 przez Dyrektora Izby Skarbowej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 334/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., w sprawie ze skargi K.S., uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej pomyłki w treści decyzji oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...].

Od powyższego wyroku Dyrektor Izby Skarbowej wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która wyrokiem z dnia 23 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1832/10 została oddalona.

Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. J. i K. małżonkowie S., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1832/10.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność wniesienia skargi, względnie o jej oddalenie jako bezzasadnej. Organ wskazał, że skarżący nie dopełnili warunku formalnego z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz.270 – powoływanej dalej jako p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z regulacją art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Z kolei zgodnie z treścią art.154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Wezwanie, o którym mowa w powyższym przepisie, stanowi przesłankę dopuszczalności zaskarżenia sensu stricto, której niedochowanie przez skarżącego powoduje odrzucenie skargi, bez możliwości jej konwalidacji na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por.T.Woś, H. Knysiak Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. LexisNexis, wyd. 2, Warszawa 2008, kom. do art. 154 ustawy). Należy również podzielić pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1981/04 (lex nr 164771), że instytucja wezwania ma służyć temu, aby organ administracji wykonał wyrok lub załatwił sprawę zanim interwencja sądu administracyjnego będzie konieczna.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca K.S., jak słusznie zauważył organ, przed wniesieniem skargi do tut. Sądu nie wezwała pisemnie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy.

W ocenie Sądu pism skarżących z dni [...] czerwca 2012 r. i [...] lipca 2012 r. nie można uznać za wezwanie, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Brak w nich bowiem podstawowej, formalnej przesłanki dopuszczalności zaskarżenia, tj. wezwania organu do załatwienia sprawy, toczącej się ponownie na skutek uchylenia przez Sąd postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej pomyłki w treści decyzji.

Wobec powyższego stwierdzić należało, ze skarga K.S. na niewykonanie przez Dyrektora Izby Skarbowej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1832/10 została złożona przedwcześnie i jako taka jest niedopuszczalna.

Wskazać należy, że zgodnie z regulacją art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Prawo do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu prawnego lub czynności organu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem przysługuje zatem temu, kto wykaże swój interes prawny. Oznacza to, że zaskarżony akt musi mieć związek ze sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego. Treścią interesu prawnego jest bowiem przyznanie wskazanemu przez przepis prawa podmiotowi konkretnego uprawnienia (korzyści) lub nałożenie na niego obowiązku, które można realizować w postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji administracyjnej. Cechą tego interesu jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego (por. Hanna Knysiak-Molczyk [w]: Uprawnienia strony w postępowaniu administracyjnym. Zakamycze 2004). Istotę interesu prawnego stanowi jego związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako podstawę tego interesu.

W niniejszej sprawie J.S. jako małżonek podatniczki bez wątpienia ma interes faktyczny w sprawie dotyczącej swojej małżonki, jednak sytuacja ta nie przekłada się na jego interes prawny. Na gruncie prawa podatkowego z samego faktu małżeństwa nie można bowiem wywodzić interesu prawnego drugiego małżonka w sprawie podatkowej dotyczącej wyłącznie jednego z małżonków.

Skoro zatem dopuszczalność wniesienia skargi przez określoną osobę oceniana jest wyłącznie według kryterium jej interesu prawnego, stwierdzić należało, że skarżący J.S. nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1832/10. Powyższy wyrok został bowiem wydany wobec K.S. i w żadnym razie nie obejmował jej małżonka. Stwierdzić zatem należało, że skarga J.S. jest również niedopuszczalna.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, zgodnie z którym sąd administracyjny odrzuca skargę, gdy stwierdzi, że jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn aniżeli wymienione w pkt 1-5 tego przepisu., orzekł jak w sentencji.