Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 520/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: par. 26 ust 1, 3
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 29 grudnia 2016 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w M. wpłynęło zawiadomienie skarżącego A. K. o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wolnostojącym, zrealizowanego na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] r.

Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji zobowiązał inwestora do uzupełnienia braków zawiadomienia, m.in. poprzez przedłożenie do dnia 28 lutego 2017 r. potwierdzenia odbioru końcowego przyłącza wodociągowego.

W dniu 14 lutego inwestor wyjaśnił, że przyłącze wodociągowe nie zostało wykonane, gdyż nie jest wymagane i zastosowano własne ujęcie wody.

W tym stanie rzeczy decyzją z dnia [...] r. organ I instancji na podstawie art. 54 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), zgłosił sprzeciw do przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego. Zdaniem organu, inwestycja narusza wymogi z § 26 ust. 3 rozporządzenia Min. Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Istnieje bowiem możliwość wykonania przyłącza wodociągowego zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i warunkami RPWiK w T. SA, określonymi w piśmie z dnia [...] r.

W odwołaniu od decyzji skarżący zarzucił, że przepis § 26 ust. 3 rozp. nie stanowi o obowiązku wykonania przyłącza wodociągowego i nie powinien być zastosowany w niniejszym przypadku, gdyż wykonanie własnego ujęcia wody nie wprowadza istotnych zmian w projekcie budowlanym i nie zmienia warunków uzyskanego pozwolenia.

Jednakże zaskarżoną decyzją odwołania nie uwzględniono. Zdaniem organu odwoławczego, sprzeciw został wniesiony w ustawowym terminie i był zasadny. Na stronie 28 projektu budowlanego przewidziano zasilanie w wodę z sieci miejskiej (dopuszczalna instalacja hydroforowa z własnego ujęcia). Tymczasem inwestor wykonał studnię głębinową bez wymaganego zgłoszenia właściwemu organowi. Skoro zaś istnieje możliwość wykonania przyłącza wodociągowego, inwestycja narusza wymóg z § 26 pkt 3 rozp. Ponadto, inwestor nie skorzystał z możliwości zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie art. 36a ust. 1 i 3 Prawa budowlanego.

W skardze do sądu administracyjnego A. K. wniósł o uchylenie decyzji obydwu instancji i wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącego, wykonując własne ujęcie wody, działał zgodnie z projektem budowlanym, w którym na str. 25 przewidziano taką możliwość. Nadto, przy ujęciu nie zastosowano obudowy w części podziemnej, ani na powierzchni, bowiem na głębokość 8m wbita została rura stalowa, będąca równocześnie rurą ssącą, a pod powierzchnią gruntu na głębokości 1,6m wykonano przejście bezpośrednio do zestawu hydroforowego. Takie prace podlegają jedynie wymogom z art. 124 Prawa wodnego.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Skarżący dokonał zawiadomienia o zakończeniu budowy w trybie art. 54 ustawy Prawo budowlane, wyżej powołanej (obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1332).

W tym przypadku organ nadzoru budowlanego władny jest do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji w terminie 21 dni od dokonania zgłoszenia, jeżeli stwierdzi, że obiekt został wykonany z naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu na budowę, co wiąże się z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

Naruszenie warunków pozwolenia na budowę musi być istotne. Wniesienie sprzeciwu jest też dopuszczalne w przypadku, gdy inwestor dokonał zawiadomienia o zakończeniu budowy, lecz z uwagi na fakt niewykonania wszystkich robót budowlanych, winien uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie w trybie art. 55 pkt 3 Prawa budowlanego.

W niniejszej sprawie spełnione zostały obie przesłanki do wniesienia sprzeciwu. Mianowicie, zarówno na str. 5, jak i str. 28 projektu budowlanego, przewidziano wykonanie przyłącza wodociągowego i zasilanie budynku w wodę z sieci miejskiej. Jest poza sporem, że inwestor nie wykonał tego przyłącza. Faktem jest, że w projekcie tym znajduje się również stwierdzenie, że dopuszczalna jest instalacja hydroforowa z własnego ujęcia. Jednak adnotacja ta nie zmienia warunków udzielonego pozwolenia na budowę, skoro przyłącze wodociągowe naniesiono także na projekcie zagospodarowania terenu.

Zgodnie z § 26 ust. 1 rozp. w sprawie warunków technicznych..., wyżej powołanego, (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), działka budowlana powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia do sieci wodociągowej. Jedynie w razie braku warunków przyłączenia do takiej sieci, działka taka może być zabudowana budynkiem mieszkalnym, jeżeli istnieje możliwość korzystania z indywidualnego ujęcia wody (§ 26 ust. 3 rozp.). W niniejszej sprawie nie zachodzi też przypadek zabudowy zagrodowej i rekreacyjnej, co do której tego rodzaju wymagania nie mają zastosowania.

Organy nadzoru budowlanego dokonały prawidłowej wykładni powyższej regulacji, przyjmując że wykonanie przyłącza wodociągowego było obligatoryjne w niniejszej sprawie z uwagi na możliwość wykonania przyłącza wodociągowego. Skorzystanie z własnego ujęcia wody istotnie narusza zatem warunki pozwolenia na budowę, jak i przepisy prawa (§ 26 ust. 1 i 3 rozp.). Taki stan rzeczy podpada pod przypadek z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Nie ma prawnego znaczenia fakt, czy studnia głębinowa została wykonana legalnie, aczkolwiek przeoczył organ odwoławczy, że w obecnym stanie prawnym wykonanie obudowy ujęć wód podziemnych nie podlega reglamentacji ustawy (art. 29 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 czerwca 2015 r. na mocy ustawy nowelizującej z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 443).

Inwestor nie ma możliwości wyboru sposobu zaopatrzenia budynku mieszkalnego w wodę, kierując się względami finansowymi. Prawo budowlane jednoznacznie ogranicza wybór własnego ujęcia wody jedynie do przypadku niemożności przyłączenia do sieci wodociągowej. Skoro zaś przedmiotowy budynek mieszkalny może być do niej przyłączony zgodnie z warunkami przedsiębiorstwa, do których nawiązał organ I instancji, niezależnie od faktu, czy studnia głębinowa została wykonania legalnie, nie może stanowić źródła zaopatrywania w wodę budynku mieszkalnego.

Zapis w projekcie budowlanym przewidujący alternatywnie możliwość czerpania wody z własnego ujęcia na str. 28 projektu, stoi w sprzeczności z treścią str. 5 tego projektu oraz § 26 ust. 1 i 3 rozp. Prawo wodne nie wyłącza bowiem wymogów ustawy – Prawo budowlane, jak zasadnie uznał organ odwoławczy.

Przy odmiennym rozumowaniu co do skutków zapisów w projekcie budowlanym oraz projektu zagospodarowania terenu, na którym naniesiono przebieg przyłącza wodociągowego, należało wdrożyć tryb nadzwyczajny celem stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 kpa z powodu naruszenia § 26 ust. 1 i 3 rozp. i wewnętrznej sprzeczności zatwierdzonego projektu budowlanego.

Zatem wbrew zarzutom skargi, sprawa została należycie wyjaśniona do rozstrzygnięcia, zaś organy nadzoru budowlanego dokonały prawidłowej wykładni prawa materialnego, Dochowano też ustawowego terminu do wniesienia sprzeciwu, którego bieg rozpoczął się dopiero po uzupełnieniu braków zawiadomienia.

Z tych względów nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, ani też uchybienia regułom procedury w stopniu skutkującym wznowieniem postępowania administracyjnego, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.).

ec