Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 453/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 92c
journal: Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Janusz Kasprzycki Protokolant specjalista Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2019 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 5 marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej R. P. kwotę 378 zł (słownie: trzysta siedemdziesiąt osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] 2018 r. nr [...] nałożył na skarżącą R. P. karę pieniężną w wysokości 9.450 zł.

Podstawę faktyczną wydania ww. decyzji stanowiło wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub wymaganej licencji; naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd; przekroczenie 6 kolejnych okresów 24- godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku o czas do mniej niż 3 godzin; przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut.

Powyższe naruszenia ustalono w ramach kontroli przedsiębiorstwa skarżącej i ujawniono w protokole kontroli z 19 września 2018 r. nr [...].

W odwołaniu skarżąca wskazała, że w odpowiednim terminie wysłała wniosek o przedłużenie licencji, zanim dotychczasowa utraciła ważność. W jej ocenie niezrozumiałym było dlaczego Główny Inspektor Transportu Drogowego udzielił licencji z ważnością od dnia 31 marca 2018 r., w sytuacji gdy poprzednia licencja straciła ważność 21 marca 2018 r. Skarżąca podniosła, że naruszenie przepisu Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 z późn. zm.) zostało stwierdzone wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7, art. 9, art. 10, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz dokonywanie ustaleń okoliczności sprawy także na podstawie domniemań poczynionych przez organ I instancji.

W związku z powyższym skarżąca wniosła "o uchylenie postępowania administracyjnego oraz decyzji I instancji".

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 5 marca 2019 r. nr [....], uchylił decyzję organu I instancji w całości i nałożył na R. P. karę pieniężną w wysokości 9.350 zł.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Kary pieniężne są nakładane bowiem na podstawie art. 92a ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 5 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do powołanej ustawy określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych. W tym zakresie organ nie miał możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d Kodeksu postępowania administracyjnego na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie miał zastosowania w sprawie. Ponadto, zastosowania nie znajdował również art. 189e oraz art. 189f, które regulowały przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 Kodeksie postępowania administracyjnego dawała w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym.

Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, organ wyjaśnił, że z protokołu kontroli z 12 września 2018 r., licencji udzielonych przedsiębiorcy dotyczących międzynarodowego zarobkowego przewozy drogowego rzeczy, informacji uzyskanych z Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego wygenerowanych w dniu 6 września 2018 r., pisma z Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego Biuro do spraw Transportu Międzynarodowego z 30 października 2018 r., danych cyfrowych z karty kierowcy B. W. wynikało, że skarżąca w okresie od 22 marca 2018 r. do 30 marca 2018 r. bez wymaganej licencji wykonywała zadania związane z transportem drogowym.

Organ odwoławczy wskazał, że ważność udzielonej stronie 21 marca 2013 r. licencji nr [...] dotyczącej międzynarodowego zarobkowego transportu drogowego rzeczy skończyła się w dniu 21 marca 2018 r. Skarżąca wniosek o wydanie kolejnej licencji złożyła w dniu 9 marca 2018 r., uprawnienie do wykonywania przewozów międzynarodowych uzyskała w dniu 30 marca 2018 r., z ważnością licencji od dnia 31 marca 2018 r. do dnia 30 marca 2023 r.

Organ podkreślił, że zgodnie z okazanymi danymi cyfrowymi z karty kierowcy B. W. z okresu od dnia 22-30 marca 2018 r., umową użyczenia pojazdu o nr rej. [...] 21 marca 2018 r., okazanym przez stronę "zestawieniem zaświadczeń kierowców" za okres od 1 września 2017 r. do 31 lipca 2018 r., okazanymi dokumentami CMR, korespondencją e-mail z przedsiębiorcą B B. G., korespondencją e-mail z przedsiębiorcą E, specyfikacją/ packing list z dnia 30 marca 2018 r. - skarżąca w okresie oczekiwania na wydanie licencji wykonywała międzynarodowe przewozy drogowe. Przedsiębiorca w toku kontroli okazał dokument CMR, z którego wynikało, że 20 marca 2018 r. pojazdem o nr rej. [...] zabrał ładunek mebli z miejscowości Ś. Miejscem przeznaczenia ładunku był Berlin. Szczegółowa analiza zapisów tachografu wykazała, że w tym dniu pojazd nie wykonywał przewozów, ponieważ tachograf nie zarejestrował aktywności kierowcy w postaci prowadzenia pojazdu. Z informacji uzyskanych od nadawcy przewożonego ładunku organ I instancji jednoznacznie ustalił, iż pojazd o nr rej. [...] wraz z naczepą [...] został załadowany nie 20 marca 2018 r., tylko 22 marca 2018 r. w miejscowości Ś. Nadawcą 6850 kg mebli była firma B B. G., a odbiorcą firma: N GmbH w Berlinie. Powyższą okoliczność wykonywania międzynarodowego przewozu rzeczy przez skarżącą potwierdzała uzyskana od nadawcy towaru kopia dokumentu CMR oraz treść prowadzonej z nim korespondencji e-mail.

Organ odwoławczy wskazał, że kolejna potwierdzona usługa transportowa w okresie, w którym przedsiębiorca nie posiadał uprawnień w postaci licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy miała miejsce w dniu 30 marca 2018 r. i dotyczyła transportu z Polski do Dani. W toku przeprowadzonych czynności organ I instancji ustalił, że nabywcą ww. usługi transportowej była firma E Sp. z o.o., która okazała inspektorom transportu drogowego dokument "zlecenie przewozowe" nr [...] z 28 marca 2018 r., w którym kontrolowany przedsiębiorca realizował zadania transportowe dotyczące przewozu rzeczy z firmy M Sp. z o.o. w N do miejscowości O (Dania). W zleceniu przewozowym podano datę załadunku, tj. 30 marca 2018 r. od godziny 8:00 do godziny 14:00, dane pojazdu wraz z naczepą o nr rej. [...] oraz [...], dane osobowe kierowcy (tj. B. W.) oraz koszty przewozu. Powyższe informacje zostały potwierdzone przez załadowcę oraz nadawcę przewożonego towaru, który udostępnił kopie dokumentu CMR z dnia 30 marca 2018 r. łącznie ze specyfikacją.

W ocenie organu II instancji okazana przez stronę umowa użyczenia pojazdu o nr rej. [...] kierowcy B. W. nie stanowi okoliczności wyłączającej odpowiedzialność strony, z uwagi na okoliczność wykonywania międzynarodowych przewozów drogowych przez ww. kierowcę w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy. Zgodnie z okazanymi dokumentami CMR, korespondencją z firmami będącymi nadawcą przewożonych towarów, okazanymi danymi cyfrowymi podczas kontroli, dokumentami księgowymi strony organ I instancji prawidłowo ustalił, iż podmiotem wykonującym przewozy drogowe jest R. P. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą R. P. [...] Transport. Ponadto na podstawie ww. dowodów organ I instancji ustalił, że wykonywane przewozy miały charakter odpłatny, zatem wskazane przewozy nie były wykonywane w ramach okazanej umowy użyczenia.

Odnośnie zarzutów strony podniesionych w odwołaniu Inspektor wskazał, że strona składając w dniu 9 marca 2018 r. wniosek o przedłużenie ważności licencji była świadoma daty ważności swojego uprawnienia. Zatem przesłanka wykonywania międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy bez wymaganej licencji powinna być stronie znana, zwłaszcza, że do wykonywania przewozów międzynarodowych strona wykorzystywała pojazd będący przedmiotem umowy użyczania na okres braku posiadania ważnej licencji.

Organ wyjaśnił, że Główny Inspektor Transportu Drogowego nie naruszył obowiązujących przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz rozporządzenia 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. bowiem w wymaganym terminie rozpoznał przedłożony przez stronę wniosek.

Inspektor podkreślił, że w niniejszym przypadku zostały zastosowane przepisy sprzed nowelizacji ustawy o transporcie drogowym z dnia 5 lipca 2018 r., ponieważ są względniejsze dla strony. W konsekwencji za stwierdzone w toku kontroli naruszenia sankcjonowane przepisem Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym prawidłowo nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 zł.

Odnośnie naruszenia obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu- za każdy pojazd; Ip. 6.3.18 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, GITD wskazał, że - na podstawie przedmiotowego protokołu kontroli, pisma skarżącej z 24 września 2018 r., danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] - skarżąca z okazanych plików dokonała tylko dwóch sczytań danych cyfrowych w dniach: 9 lipca 2018 r. oraz 27 marca 2018 r. Mając na uwadze okoliczność, iż dane cyfrowe powinny zostać sczytywane nie rzadziej, niż raz na 90 dni zarejestrowanej działalności, przedsiębiorca powinien okazać jeszcze dwa pliki z danymi cyfrowymi potwierdzającymi terminowość dokonywania odczytów. W niniejszym przypadku strona nie okazała innych plików potwierdzających terminowe sczytywanie danych cyfrowych.

Ponadto Inspektor wyjaśnił, że z protokołu kontroli, pisma skarżącej z 24 września 2018 r., danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] wynika, że skarżąca ostatni odczyt danych cyfrowych dokonała w dniu 6 grudnia 2017 r. zaś poprzedni odczyt danych z urządzenia rejestrującego był przeprowadzony w dniu 5 września 2017 r. Skarżąca zatem w tym okresie nie sczytała 92 dni zarejestrowanej działalności. Oznaczało to, że przekroczyła ustawowy termin wczytania danych o 2 dni.

Organ podkreślił, że przewidziana sankcja w ustawy o transporcie drogowym za naruszenie przepisów zarówno sprzed, jak i po nowelizacji ustawy nie uległa zmianie, co oznacza, że przy niniejszym naruszeniu nie występują przepisy względniejsze dla strony. Jednakże organ I instancji powinien zastosować w niniejszych przypadkach przepisy nowe, bowiem wyjątek od ich stosowanie w tym przypadku nie miał miejsca.

Z uwagi na powyższe zasadne jest w ocenie organu II instancji nałożenie na stronę łącznej kary pieniężnej w wysokości 1.000 zł za stwierdzone w protokole kontroli naruszenia przepisu Ip. 6.3.18 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę; Ip. 5.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym., Inspektor wskazał, że z protokołu kontroli z dnia 12 września 2018 r., pisma strony z dnia 24 września 2018 r., danych cyfrowych z karty kierowcy D. N. wynikał, że kierowca w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od godziny 11:38 dnia 14 stycznia 2018 r. do godz. 11:38 dnia 20 stycznia 2018 r. skrócił odpoczynek tygodniowy. W tym okresie kierowca odebrał jedynie 21 godzin i 28 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 13:00 dnia 19 stycznia 2018 r. do godziny 10:28 dnia 20 stycznia 2018 r. W niniejszym przypadku kierowca powinien odebrać co najmniej 24 godziny nieprzerwanego odpoczynku. Oznaczało to, że kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 2 godziny i 32 minuty. Przy wskazanym naruszeniu kierowca nie wykonał zgodnie z art. 12 rozporządzenia 561/2006 wydruku z urządzenia rejestrującego uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu pracy.

GITD wyjaśnił, że w niniejszej sprawie zostały zastosowane przepisy sprzed nowelizacji ustawy o transporcie drogowym z dnia 5 lipca 2018 r., ponieważ były względniejsze dla strony i w związku z tym nałożono na nią karę pieniężną w wysokości 250 zł z tytułu ww. naruszenia.

Odnośnie stwierdzonych w niniejszej sprawie naruszeń polegających na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; Ip. 5.11.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ II instancji podał, że na podstawie protokołu kontroli z 12 września 2018 r., pisma skarżącej z 24 września 2018 r., danych cyfrowych z karty kierowcy B. W. ustalono, że kontrolowany kierowca prowadził pojazd w okresie od godziny 16:06 do godziny 21:05 dnia 16 grudnia 2017 r. nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Oznacza to, iż kierowca prowadził pojazd przez 4 godzin i 16 minut i w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 16 minut. Przedsiębiorca w toku postępowania administracyjnego nie okazał dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania przepisów czasu pracy określonych w art. 12 rozporządzenia 561/2006.

Inspektor wskazał, że zastosowano względem skarżącej przepisy z nowelizacji ustawy o transporcie drogowym z dnia 5 lipca 2018 r., ponieważ są względniejsze i związku tym nałożono karę pieniężną w wysokości 100 zł za stwierdzone w protokole kontroli naruszenia przepisu Ip. 5.11.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W związku z powyższym nałożono na stronę łączną karę pieniężną w wysokości 9.350 zł.

Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ II instancji zważył, że były niezasadne i nie mogły zostać uwzględnione.

Inspektor stwierdził, że w decyzji organu I instancji prawidłowo ustalono stan faktyczny. Organ w wyczerpujący sposób zebrał i rozpoznał materiał dowodowy, w szczególności dopuścił dowód w postaci: protokołu kontroli z 12 września 2018 r., licencji udzielonych przedsiębiorcy dotyczących międzynarodowego zarobkowego przewozy drogowego rzeczy, informacji uzyskanych z Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego wygenerowanych w dniu 6 września 2018 r., pisma z Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego Biuro do spraw Transportu Międzynarodowego z dnia 30 października 2018 r., danych cyfrowych okazanych przez stronę podczas kontroli, umowę użyczenia pojazdu o nr rej. [...] z dnia 21 marca 2018 r., okazane przez stronę "zestawieniem zaświadczeń kierowców", okazane dokumenty CMR, korespondencją e-mail z przedsiębiorcą B B. G., korespondencją e-mail z przedsiębiorcą E, specyfikacją/ packing list z dnia 30 marca 2018 r.

Odnosząc się do argumentu skarżącego, że decyzja została wydana z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej wymienionej w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ podniósł, że organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego Zgromadził bowiem w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Organ dysponował ww. dokumentami na podstawie których podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Zdaniem organu odwoławczego zarzut skarżącej dot. naruszenia art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego był bezzasadny, ponieważ postępowanie w wyniku, którego wydano decyzję z [...] 2018 r. było prowadzone na podstawie i w granicach prawa.

Nie został również naruszony w niniejszym postępowaniu przepis art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, skarżąca pismem z 12 września 2018 r. została zawiadomiona o prowadzonym postępowaniu administracyjnym oraz w niezbędnym zakresie pouczona o przysługujących jej prawa tj. o treści art. 92b ustawy o transporcie drogowym, art. 92c powołanej ustawy oraz art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego .

Inspektor podkreślił, że zarzut dotyczący naruszenia czynnego udziału strony w postępowaniu jest także bezzasadny. Strona miała możliwość czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym, a przed wydaniem decyzji do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Strona została poinformowana pismem z dnia 12 września 2018 r. o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz o prawie do zgłaszania żądań, z którego w toku postępowania korzystała m.in. wysyłając w dniu 24 września 2018 r. wyjaśnienia.

Odnośnie podstaw do zastosowania przepisów egzoneracyjnych art. 92b oraz 92c ustawy o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego nie stwierdził okoliczności uzasadniających ich zastosowanie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. P. zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7, art. 9, art. 10 § 1 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady praworządności i prawdy obiektywnej oraz brak uwzględnienia wyjaśnień strony. Skarżąca wskazała także, że zostało naruszone jej prawo do czynnego udziału w postępowaniu oraz zarzuciła brak dokładnego wyjaśnienia sprawy i brak podjęcia wszelkich niezbędnych kroków mających na względzie interes społeczny i słuszny interes strony.

Skarżąca podkreśliła, że wniosek o wydanie nowej licencji złożyła w odpowiednim terminie, zanim poprzednia straciła ważność. Niestety "nową" licencję otrzymała dopiero z terminem ważności biegnącym od 31 marca 2018 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Skarga częściowo była zasadna.

Zdaniem Sądu, organ nie wyjaśnił, czy w sprawie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 92c ustawy o transporcie drogowym, skoro skarżąca działając w oparciu o informację organu z 22 stycznia 2018 r. o wygaśnięciu uprawnień licencyjnych na międzynarodowy transport drogowy, złożyła stosowny wniosek o odnowienie uprawnień przed upływem terminu wygaśnięcia licencji tj. 21 marca 2018 r., co przyznał organ wskazując, że kolejny wniosek został złożony 9 marca 2018 r. Sąd podkreśla, że skarżąca od samego początku postępowania w sprawie wymiaru kary pieniężnej, podnosiła, że organ inspekcji drogowej, z niewiadomych dla niej przyczyn – odnowił licencję z opóźnieniem.

W ocenie Sądu, skoro skarżąca korespondowała z organem (GIDT) w formie elektronicznej to nie zostało do końca wyjaśnione, czy skarżąca, która powoływała się na fakt, złożenia w terminie stosownego wniosku, wiedziała o zmianie ważności (tj. od 31 marca 2018 r., a nie 21 marca 2018 r.) udzielonej licencji.

Zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. U. UE. L. z 2009 r. Nr 300, str. 51 z późn. zm.) właściwy organ rozpatruje wniosek o zezwolenie w jak najkrótszym terminie, nie dłużej niż trzy miesiące od daty otrzymania przez właściwy organ wszystkich dokumentów koniecznych do rozpatrzenia wniosku. W należycie uzasadnionych przypadkach właściwy organ może wydłużyć ten termin o miesiąc.

W wewnętrznej korespondencji Główny Inspektorat Transportu Drogowego (pismo z 30 października 2018 r. kierowane do Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego – k.152-153 akt administracyjnych) wskazywał, że stosowna licencja została odnowiona w terminie, ponieważ obowiązujące przepisy przewidują terminy miesiąca (art. 35§3 k.p.a) oraz trzy miesiące (ww. art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 1071/2009). Nie wyjaśnił natomiast w ogóle dlaczego sama licencja została odnowiona z opóźnieniem, pomimo że wniosek został złożony przed upływem terminu jej ważności. Sąd dodatkowo zauważa, że obydwie licencje wspólnotowe (tzn. "stara" - wygasająca 21 marca 2018 r. – k. 37 akt administracyjnych oraz "nowa" - ważna od 31 marca 2018 r. – k. 35 akt administracyjnych) miały ten sam numer ([...]), a więc nie bardzo zrozumiała jest "luka" w wydanej licencji (por. pismo organu I instancji do Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego z 1 października 2018 r. – k. 144 akt administracyjnych).

Zgodnie z art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Jak wynika z wyżej przytoczonej korespondencji pomiędzy Wojewódzkim Inspektoratem Transportu, a Głównym Inspektoratem Transportu Drogowego – organ I instancji poprzestał na bezrefleksyjnym cytowaniu przepisów dotyczących udzielenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika oraz odnowieniu licencji – nie wyjaśniając rzeczywistych przyczyn zaistniałej luki. Na rozprawie skarżąca podkreślała, że organ nie wzywał ją o jakiekolwiek dodatkowe dokumenty i ostatecznie licencja została odnowiona, ale z datą późniejszą.

W ocenie Sądu organ w rzeczywistości nie przeprowadził więc postępowania zgodnie z art. 7 kpa w celu ustalenia, czy zaistniały okoliczności wymienione w art. 92c ust.1pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Sąd podkreśla, że skoro całość dokumentacji została złożona 9 marca 2018 r., to mając świadomość, że "ważność" licencji upływa 21 marca 2018 r., organ powinien odnowić licencję począwszy od 22 marca 2018 r. – był to bowiem "najkrótszy termin", o który mowa w ww. art. 11 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009.

W ponownym postępowaniu organ ustali z jakich konkretnie przyczyn licencja została odnowiona dopiero od 31 marca 2018 r. i dokona ustaleń czy zaistniały okoliczności odstąpienia od wymierzenia kary z art. 92c ustawy o transporcie drogowym.

Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.). O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy zasądzając zwrot uiszczonej opłaty od skargi.