Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1345/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 120 ust. 4 i ust. 10, art. 19 ust. 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Asesor WSA Marzanna Sałuda, Protokolant st. ref. Marta Lewicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi T.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania T.D. – reprezentowanego przez pełnomocnika doradcę podatkowego Z.T. – od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. nr [...] z dnia [...] r. określajacej zobowiazanie podatkowe w podatku od towarów i usług za [...] r. w wysokosci [...] zł utrzymał rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w mocy.

W podstawie prawnej powołano art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 15 ust. 2, art. 19 ust. 1 i ust. 4, art. 30 ust. 1 pkt 3, art. 99 ust. 1, art. 103 ust. 1, art. 109 ust.3, art. 120 ust. 4 i ust. 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.).

W uzasadnieniu przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego oraz argumentację prawną. Podkreślono, iż w wyniku przeprowadzonej u strony kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług za [...] r. Ustalono, że T.D., jako osoba fizyczna prowadził działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży za pośrednictwem komisu samochodów używanych zakupionych uprzednio na własne nazwisko. Pomimo, że dokonywał powyższych czynności w sposób ciągły i osiągając z tego tytułu przychody nie zgłosił tego rodzaju działalności gospodarczej. Sprzedaż samochodów następowała za pośrednictwem komisu "A" s.c. na podstawie zawartych umów komisowych opodatkowana w systemie marży. Uzyskane przychody w kwocie [...] zł były wykazywane w zeznaniu podatkowym PIT-36 złożonym za [...] r. jako przychody z innych źródeł.

W oparciu o przedstawione dokumenty organ ustalił, że w [...]r. - za pośrednictwem komisu "A" s.c. T.D. dokonał sprzedaży samochodu:

1. [...] - umowa komisowa nr [...] z dnia [...] r.; kwota należna na rzecz komitenta [...] zł wypłacona [...] r. W/w samochód został nabyty w N. [...] r. za kwotę [...] EUR ([...]zł), na podstawie rachunku VAT –marża wystawionego przez firmę [...],

2. [...] - umowa komisowa nr [...] z [...] r., kwota należna [...] zł wypłacona [...] r. Samochód został zakupiony w N. [...]r. na podstawie faktury VAT – marża za kwotę [...] EUR ([...] zł),

3. [...] - umowa komisowa nr [...] z dnia [...] r.; kwota należna [...] zł wypłacona [...] r. Samochód strona nabyła [...] r. na podstawie faktury VAT nr [...] (kwota brutto [...] zł, w tym podatek VAT - zwolniony).

W konsekwencji organ podatkowy I instancji uznał, że czynności wykonywane przez T.D. polegające na wielokrotnym zakupie samochodów, a następnie ich sprzedaży, stanowią ze względu na częstotliwość oraz przedmiot transakcji działalność gospodarczą i w oparciu o art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej ustawa o VAT) podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatna dostawa i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, niezależnie od tego czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. W myśl art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel, w tym również wydanie towarów na podstawie umowy komisu, miedzy komitentem a komisantem, jak również wydanie towaru przez komisanta osobie trzeciej.

Organ zaznaczył także, że strona była podatnikiem podatku od towarów i usług już od [...]r., gdyż jak wynika z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. nr [...] z [...] r. obowiązek zarejestrowania się T.D. jako podatnika podatku od towarów i usług powstał [...] r., kiedy sprzedał pierwszy samochód i spełnił przesłanki obowiązującego ówcześnie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym z 8 stycznia 1993 r., będącego odpowiednikiem aktualnie obowiązującego art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług z 2004 r. Nie mógł też skorzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług uregulowanego w art. 14 ust. 6 ustawy o podatku VAT z 1993 r., ponieważ sprzedawane samochody były towarem akcyzowym i zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 5, a także sprzedawane przez niego towary(samochody) nie były dla niego towarami używanymi w rozumieniu przepisu art. 4 pkt 7 lit. b tej ustawy. Nadto T.D. nie dokonał przed dniem wykonania pierwszej czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług zgłoszenia rejestracyjnego, nie prowadził także ewidencji podatkowej (art. 109 ust. 3), nie składał deklaracji podatkowych VAT-7 za kontrolowany okres (art. 99 ust. 1) i nie rozliczał się z podatku należnego (art. 103 ust. 1ustawy o VAT).

Stwierdzając zatem, że T.D. powinien być podatnikiem podatku od towarów i usług od [...] r. organ podatkowy opodatkował tym podatkiem wszystkie transakcje sprzedaży samochodów jakich podatnik dokonał w [...] r. W przypadku sprzedaży wskazanych wyżej samochodów organ I instancji przyjął do wyliczenia podstawę opodatkowania wynikającą z zastosowania szczególnej procedury określonej w art. 120 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług obowiązującej od 1 maja 2004 r. Przepis ten stanowi, że w przypadku podatnika wykonującego czynności polegające na dostawie towarów używanych nabytych uprzednio przez tego podatnika dla celów prowadzącej działalności lub importowanych w celu odprzedaży, podstawą opodatkowania jest marża stanowiąca różnicę miedzy całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia pomniejszoną o kwotę podatku. Ustęp 10 powyższego przepisu stanowi, że ustęp 4 dotyczy dostawy towarów używanych (..), które podatnik nabył od:

1) osoby fizycznej, osoby prawnej (...) niebędącej podatnikiem o którym mowa w art. 15,

2) podmiotów o których mowa w art. 15, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113,

3) podatników, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana zgodnie z ust. 4.

Ponieważ podatnik sprzedał w [...] r. powyższe używane samochody, co potwierdza data odebrania należnych kwot, a samochody nabył w celu dalszej odprzedaży po 1 maja 2004 r., to stosownie do zapis art. 19 ust.1 i 4 ustawy o podatku od towarów i usług obowiązek podatkowy powstał w sierpniu 2004 r. Podstawą opodatkowania w przypadku tych samochodów była marża określona w art. 120 ust. 4 tej ustawy.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], działając na podstawie art. 109 ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za [...] r. w kwocie [...] zł. W tym miejscu należy zaznaczyć, że była to już druga decyzja wydana w niniejszej sprawie przez organ I instancji, gdyż wcześniej, w dniu [...]r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. wydał decyzję nr [...], która została uchylona decyzją z [...] r. nr [...] na skutek uwzględnienia wniesionego przez podatnika odwołania.

Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 207, art. 21 § 3, art. 63 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 15 ust. 2, art. 99 ust. 1 i ust. 12, art. 103 ust. 1, art. 109 ust.3 i ust. 8 pkt 2, art. 120 ust. 4 i ust. 10, art. 171 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.).

Pełnomocnik T.D. wniósł odwołanie od decyzji wymiarowej za [...]r. żądając jej uchylenia w całości oraz wstrzymania jej wykonania. Zarzucił naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej - art. 121 § 1 poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów podatkowych; art. 122 poprzez pominięcie szeregu działań niezbędnych dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; art. 187 § 1 poprzez zebranie materiału dowodowego i niewyczerpujące jego rozpatrzenie. Poza tym strona wskazała na obrazę przepisów prawa materialnego ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług poprzez: uznanie, że strona jest podatnikiem podatku VAT w myśl przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 cyt. ustawy; błędne wyliczenie podstawy opodatkowania. Dodatkowo postawiono zarzut błędnej "subsumcji", gdyż organ podatkowy w swoich decyzjach przytaczając określone fakty przywołuje przepisy bez jednoczesnego wskazania związku pomiędzy zdarzeniem a konkretną normą. Następnie powołując się na wyrok NSA z 3 października 1997 r. o sygn. akt I SA/Łd 227/97 zarzucono błędne ustalenie stanu faktycznego wywołującego skutki podatkowe.

Zaskarżoną decyzją z [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję I instancji nie znajdując podstaw do uwzględnienia podnoszonych zarzutów. Powołując się na art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług z 11 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 54, poz. 535) organ stwierdził, że niekwestionowaną w sprawie jest okoliczność, iż od [...] r. do [...]r. strona dokonywała w sposób ciągły, wielokrotnie sprzedaży zakupionych na własne nazwisko używanych samochodów, z czego w [...] r. osiągnęła przychód w kwocie [...] zł, co wykazała w zeznaniu PIT-37 za rok [...] r.

Sprzedaż następowała za pośrednictwem komisu "A" s.c. na podstawie zawartych umów komisowych w systemie opodatkowania marży. Biorąc zatem pod uwagę częstotliwość i rozmiar transakcji uznano, iż działalność ta miała charakter zorganizowany i wykonywana w sposób częstotliwy, wypełniając tym samym dyspozycję art. 15 ust. 2 powołanej wyżej ustawy o VAT.

Organ odwoławczy podkreślił, że na prawidłowo organ I instancji przy opodatkowaniu samochodów zakupionych po 1 maja 2004 r., a dostarczonych do komisu w [...] i [...] r. przyjął za podstawę opodatkowania marżę, na podstawie art. 120 ust. 4 ustawy o VAT z 2004 r.

Dalej wskazano, że skarżący nie prowadził ewidencji zakupów ani sprzedaży, czym naruszył art. 109 ust. 3 ustawy o VAT z 2004 r. Nie składał również deklaracji dla podatku od towarów i usług do czego był zobowiązany na mocy art. 99 ust. 1 tej ustawy, ani też uiszczał podatku na mocy art. 103 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Odnosząc się do zarzutu błędnego wyliczenia podstawy opodatkowania organ odwoławczy podkreślił, że skarżący nie wskazał na czym błąd ten miał polegać. Uznał, że podstawa opodatkowania została określona prawidłowo na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Podkreślono, że podstawę opodatkowania w przypadku umowy komisu dla komitenta był obrót ustalany na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3 nowej ustawy, który stanowi kwota należna pomniejszona o kwotę prowizji komisanta, pomniejszona o kwotę podatku (w przypadku dostawy dla komisanta).

Na zakończenie nawiazujac do zarzutów pełnomocnika strony w kwestii naruszenia przez organ podatkowy wskazanych przepisow Ordynacji podatkowej organ odwoławczy wyjaśnił, że zarzuty te mają charakter ogólnikowy, a po analizie materiału nie stwierdzono aby decyzja I instancji naruszała podstawowe zasady postępowania podatkowego.

W skardze osobistej skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. oraz o zasadzenie kosztow procesu według norm przepisanych. Zarzucono podobnie jak w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, obrazę przepisów ustawy o podatku od towarów i usług przez uznanie, ze spełniał warunki uznania go za podatnika podatku od towarów i usług oraz błędne ustalenie podstawy opodatkowania (określonej w art. 16 ust. 1 pkt 1) wynikającej z umowy komisu przez przyjęcie za podstawę opodatkowania cenę sprzedaży samochodów lub umowy komisu zmniejszoną o kwotę podatku. Również uzasadnienie skargi oparte zostało na dotychczasowej argumentacji strony.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co, następuje :

Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tym samym sąd rozpoznaje skargę na decyzję ostateczną, kończąca postępowanie administracyjne (podatkowe) z punktu widzenia jej legalności, czyli zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwany dalej ppsa) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji, należy podkreślić, iż spór dotyczy dwóch kwestii:

- uznania T.D. za podatnika VAT oraz

- prawidłowości określenia różnej podstawy opodatkowania dla prowadzonej przez skarżacego działalnosci polegajacej na sprzedaży za pośrednictwem komisu samochodów używanych zakupionych w celu ich dalszej odprzedaży ze względu na datę ich nabycia i dostawę do komisu, czyli po 1 maja 2004 r.

Na wstępie należy podkreślić, że zasadnie organy podatkowe uznały stronę skarżącą za podatnika podatku od towarów i usług, gdyż na podstawie przepisu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, gdyż podatnikami są osoby fizyczne (..), wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na cel i rezultat tej działalności. Opodatkowaniu podlega działalność (...) handlowców i usługodawców, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Innymi słowy profesjonalny obrót gospodarczy realizowany w sposób zorganizowany, lecz również (...) sporadycznie, nawet jednorazowo – gdy okoliczności wykonywania tych transakcji wskazują na zamiar ich wykonania w sposób częstotliwy (art. 15 ust. 2).

W przedmiotowej sprawie nie ma wątpliwości, iż T.D. wykonywał we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, o których mowa w art. 15 ust 2 ustawy o VAT z 2004 r. Tym samym spełniał przesłanki ustawowe podatnika podatku od towarów i usług i słusznie organ podatkowy I i II instancji przyznał mu taki status, a w konsekwencji określił zobowiązanie w podatku od towarów i usług z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej i powstałego w miesiącu [...] r. zobowiązania w tym podatku.

Podniesione zatem w skardze zarzuty dotyczące bezpodstawnego uznania go za podatnika podatku od towarów i usług sąd uznał za chybione.

Nie uznał też za zasadne zarzuty dotyczące błędnego określenia przez organy podatkowe podstawy opodatkowania.

Należy zauważyć, iż organ I instancji ustalając podstawę opodatkowania dostawy do komisu samochodu [...] i [...], co miało miejsce w [...]r. oraz [...] dostarczony w [...]r., przyjął art. 120 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług z 11 marca 2004 r., czyli szczególną procedurę opodatkowania marży, a nie procedurę wynikającą z zapisu art. 30 ust. 1 pkt 3 tej ustawy mającą zastosowanie do umowy komisu.

Przepis art. 120 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług stanowi, że opodatkowanie marży ma zastosowanie w przypadku dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków, które podatnik nabył od osób wymienionych w ust. 10 tego przepisu. Podkreślić należy, że podatnik obowiązany jest prowadzić ewidencję zgodnie z art. 109 ust. 3 powyższej ustawy. W przypadku dostawy opodatkowanej marżą musi ona zawierać kwoty nabycia towarów niezbędne do określenia marży. Nie budzi również wątpliwości, że art. 120 ust. 4 ustawy o podatku VAT jest zgodny z artykułem 26a(B)(9) VI Dyrektywy, gdyż treść tego przepisu została implementowana wprost w art. 120 ust. 16 tego przepisu. W konsekwencji faktura wystawiona dla dostawy towarów podlegającej szczególnym zasadom opodatkowania różni się od faktury wystawionej przez innych podatników tym, że cena sprzedaży (obejmująca wartość towaru i marżę) wykazywana jest tylko w wysokości brutto (zawierającej podatek), bez odrębnego wykazania ceny netto i wykazania podatku. W przedmiotowej sprawie faktury takie dokumentowały czynności sprzedaży samochodów przez Komis "A" s.c., dostawę na rzecz osoby trzeciej. Podstawą opodatkowania czynności opisanych w art. 120 ust. 4 (towarów używanych, które pozostają przedmiotem rozpoznawanej sprawy) jest marża stanowiąca różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszoną o kwotę podatku. Przepis ten został przez organ podatkowy I instancji zinterpretowany prawidłowo i zastosowany do obliczenia podstawy opodatkowania dostawy do komisu używanych samochodów. Prawidłowo przyjęto, że cena sprzedaży oznacza wszystko co stanowi wynagrodzenie, które pośrednik opodatkowany otrzymał lub ma otrzymać od nabywcy lub podmiotu trzeciego, a cenę zakupu jako wszystko co stanowi wynagrodzenie, które dostawca otrzymał lub ma otrzymać od pośrednika opodatkowanego. Interpretacja ta jest zgodna z art. 26a(B)(3) VI dyrektywy, która zawiera definicję ceny sprzedaży i ceny zakupu.

Wyjaśniono, że stosownie do zapisu w art. 30 ust. 1 pkt 3 wyżej wymienionej ustawy podstawę opodatkowania czynności (..), umowy komisu lub innych usług o podobnym charakterze stanowi dla komitenta - kwota należna pomniejszona o kwotę prowizji komisanta, pomniejszona o kwotę podatku - w przypadku dostawy towarów dla komisanta. Cytowany wyżej art. 30 ustawy o VAT jest w pewnym sensie aktualnym odpowiednikiem poprzednio obowiązującego art. 16 ustawy o podatku VAT z 1993 r., który skarżący wskazuje w uzasadnieniu skargi, ale nie miał on zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż zdarzenia gospodarcze będące przedmiotem oceny podatkowej miały miejsce pod rządami ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, obowiązującej od 1 maja 2004 r. Brzmienie art. 30 jest konsekwencją odmiennego traktowania na gruncie podatku od towarów i usług umów komisu. Polski ustawodawca skonstruował - zgodnie z wymogami prawa wspólnotowego - umowę komisu jako dwie następujące po sobie dostawy, a nie sprzedaż komisową i związaną z nią usługę komisu. W konsekwencji dostawę na gruncie obecnej ustawy VAT stanowi każda czynność wykonywana między komitentem a komisantem oraz między komisantem a nabywcą (w przypadku komisu w sprzedaży) lub dostawcą (w przypadku komisu w zakupie). Przepis ten nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie, wbrew twierdzeniu organów podatkowych, gdyż organ zastosował prawidłowo szczególną procedurę wynikającą z art. 120 ust. 4 ustawy o podatku VAT, który stanowi, że podstawę opodatkowania stanowi "marża" rozumiana jako różnica między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, pomniejszoną o kwotę podatku, w miejsce wskazanego w art. 29 powyższej ustawy "obrotu" czyli kwoty należnej z tytułu dostawy (sprzedaży) używanego samochodu, a zatem obejmująca zarówno cenę odkupu, jak i doliczoną do niej marżę sprzedawcy. Jak wynika z wyliczeń zawartych w decyzji organu I instancji, przepis ten stanowił podstawę prawną ustalonego zobowiązania podatku od towaru i usług dla samochodów używanych objętych sporem z podatnikiem. Sąd orzekający w całości podziela zasadność zastosowania do dostaw tych samochodów, które miały miejsce w [...] i [...] r., a nabytych w celu dalszej odprzedaży po 1 maja 2004 r. szczególnej procedury w zakresie dostawy towarów używanych (niezależnie od tego czy użytkownikiem faktycznym był sprzedający) określonej we wskazanym wyżej art. 120 ust. 4.

Na kwestię tę zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 24 października 2006 r., sygn. akt I FSK 93/06, (Jurysdykcja podatkowa nr 1/2007), który stwierdził, że po 1 maja 2004 r. podstawę opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży samochodów używanych, nabytych w celu odprzedaży stanowi marża.

Art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług stanowi, że obowiązek podatkowy powstaje z chwila wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21 (...), a w przypadku jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwila wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi (ust. 4). W przedmiotowej sprawie skarżący jako komitent otrzymał zapłatę za sprzedaż wszystkich [...] samochodów w [...] r. i w tym miesiącu powstał u skarżącego obowiązek podatkowy w podatku VAT od tych dostaw. Sąd orzekający podziela pogląd, że w aktualnie obowiązującym stanie prawnym, efektywnemu opodatkowaniu czynności, jakie wykonywała strona skarżąca podlegała wyłącznie marża.

Powyższe rozważania wskazują, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i nie narusza prawa, co powoduje, że skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.