Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 103/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-10-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania aktu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 24 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi firmy "A" Sp. j. w C. Ł. S., K. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] roku firma "A" Sp. j. w C. Ł. S., K. S. wystąpiło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług.

W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że łączna kwota zobowiązania podatkowego wynikającego ze wszystkich wydanych przez organ podatkowy decyzji za okres od [...] do [...] przekracza [...] zł, natomiast powiększona o kwotę odsetek i kosztów egzekucji wyniesie prawie [...] zł. Jest to kwota której skarżący nie są w stanie zapłacić, a prowadzona egzekucja doprowadzi do upadłości spółki. W ocenie skarżących, istotne znaczenie ma fakt, iż kwota zobowiązania powstała na skutek zastosowania sankcji, a nie wynika z nieprawidłowości w prowadzeniu ksiąg rachunkowych, dokumentacji finansowej, czy też manipulacji podatkowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji lub czynności, zwłaszcza, jeżeli zaistniały szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, czyli gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.).

Z brzmienia przywołanej normy prawnej wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter fakultatywny, co oznacza, że sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd rozważa kwestię wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie zamkniętego katalogu przesłanek pozytywnych. Ustawa w art. 61 § 3 p.p.s.a. wymienia dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Przede wszystkim jednak należy pamiętać, że warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. To na stronie występującej z takim wnioskiem ciąży obowiązek dowodzenia w tym zakresie, dlatego uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności, faktów i dowodów świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Nie wystarczy wyłącznie stwierdzenie, że kwota zobowiązania powiększona o odsetki i koszty egzekucyjne wyniesie prawie [...] zł, i że jest to kwota, której strona nie jest w stanie zapłacić, a prowadzona egzekucja doprowadzi spółkę do upadłości".

Podniesione przez stronę argumenty nie są dla Sądu wystarczające dla podjęcia wnioskowanego rozstrzygnięcia, brak tu bowiem powiązania wysokością długu, który dla jednych może być bardzo wysoki, a dla innych nie, a konkretną sytuacją i możliwościami spółki.

Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a orzekł, jak w sentencji postanowienia.