Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 986/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art.162, art.228.
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia WSA Danuta Oleś, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 listopada 2010 r. sprawy ze skargi "A" Spółka Jawna w U. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 12 lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz strony skarżącej kwotę 100 ( sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W DNIU 30 MARCA 2010 R. NACZELNIK URZĘDU CELNEGO WYDAŁ DECYZJĘ W KTÓREJ ODMÓWIŁ SPÓŁCE JAWNEJ "A" L. – W. W U. UDZIELENIA ULGI PODATKOWEJ W POSTACI UMORZENIA ZALEGŁOŚCI W PODATKU AKCYZOWYM W ŁĄCZNEJ KWOCIE [...] ZŁ WRAZ Z ODSETKAMI ZA ZWŁOKĘ [...] ZŁ.

PISMEM Z DNIA 26 MAJA 2010 R., PODATNIK ZWRÓCIŁ SIĘ DO NACZELNIKA URZĘDU CELNEGO Z PROŚBĄ O WYDANIE KSEROKOPII DECYZJI M.IN. W SPRAWIE ZŁOŻONEGO WNIOSKU O UMORZENIE ZALEGŁOŚCI PODATKOWEJ.

PISMEM Z DNIA 31 MAJA 2010 R., PODATNIK ZŁOŻYŁ WNIOSEK O PRZYWRÓCENIE TERMINU DO WNIESIENIA ODWOŁANIA WRAZ Z ODWOŁANIEM OD POWYŻSZEJ DECYZJI.

PISMEM Z DNIA 24 CZERWCA 2010 R. NACZELNIK URZĘDU CELNEGO PRZEKAZAŁ PISMO "B" S.A. Z DNIA 26 CZERWCA 2010 R., BĘDĄCE STANOWISKIEM REKLAMACYJNYM PIERWSZEJ INSTANCJI.

POSTANOWIENIEM Z DNIA 12 LIPCA 2010 R. DYREKTOR IZBY CELNEJ ODMÓWIŁ PRZYWRÓCENIA TERMINU DO WNIESIENIA ODWOŁANIA ORAZ STWIERDZIŁ UCHYBIENIE TERMINU DO WNIESIENIA ODWOŁANIA.

ZARZUTY ZAWARTE W SKARDZE:

SKARŻĄCY PISMEM Z DNIA 17 SIERPNIA 2010 R., ZASKARŻYŁ DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU POSTANOWIENIE DYREKTORA IZBY CELNEJ Z DNIA 12 LIPCA 2010 R., WNOSZĄC O UCHYLENIE ZASKARŻONEGO POSTANOWIENIA W CAŁOŚCI.

ZARZUCONEMU POSTANOWIENIU ZARZUCONO:

1. NARUSZENIE ART. 187 § 1 USTAWY Z DNIA 29 SIERPNIA 1997 R. ORDYNACJA PODATKOWA,

2. NARUSZENIE ART. 162 § 1 USTAWY Z DNIA 29 SIERPNIA 1997 R. ORDYNACJA PODATKOWA.

ODPOWIEDŹ NA ZARZUTY ZAWARTE W SKARDZE:

ODNOSZĄC SIĘ DO ZARZUTÓW ZAWARTYCH W SKARDZE DYREKTOR IZBY CELNEJ STWIERDZIŁ, ŻE W ŚWIETLE ZEBRANEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO, NIE ZNAJDUJE PODSTAW DO UWZGLĘDNIENIA SKARGI W CAŁOŚCI I UCHYLENIA WŁASNEGO POSTANOWIENIA W TRYBIE ART. 54 § 3 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI I W CAŁEJ ROZCIĄGŁOŚCI PODTRZYMUJE STANOWISKO ZAWARTE W ZASKARŻONYM POSTANOWIENIU, A WYJAŚNIONE W JEGO UZASADNIENIU.

ORGAN WSKAZAŁ, ŻE PIERWSZYM ZARZUTEM PODNIESIONYM PRZEZ SKARŻĄCEGO

JEST NARUSZENIE ART. 187 § 1USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA POPRZEZ BŁĘDNE STWIERDZENIE,

ŻE Z SAMEJ TREŚCI WNIOSKU O PRZYWRÓCENIE TERMINU WYNIKA,

ŻE SKARŻĄCY JUŻ W OKRESIE OD DNIA 31 MARCA 2010 R. DO DNIA 20 KWIETNIA 2010 R., WIEDZIAŁ O SPOSOBIE ZAKOŃCZENIA POSTĘPOWANIA, PODCZAS GDY Z TREŚCI WNIOSKU FAKT TEN NIE WYNIKA, A SKARŻĄCY DOWIEDZIAŁ SIĘ O TYM SPOSOBIE DOPIERO DNIA 26 MAJA 2010 R.

DYREKTOR IZBY CELNEJ UZNAŁ ZARZUT TEN ZA BEZZASADNY I PODKREŚLIŁ, ŻE ORGAN ODWOŁAWCZY NA TĘ OKOLICZNOŚĆ PRZYTOCZYŁ TREŚĆ WNIOSKU, A PO ANALIZIE MATERIAŁU DOWODOWEGO WYCIĄGNĄŁ OKREŚLONE WNIOSKI.

DYREKTOR IZBY CELNEJ STWIERDZIŁ W TEJ SYTUACJI, IŻ SKARŻĄCY MUSIAŁ WIEDZIEĆ O SPOSOBIE ROZPATRZENIA SPRAWY PRZEZ ORGAN PIERWSZOINSTANCYJNY W OKRESIE OD 31 MARCA 2010 R., DO 20 KWIETNIA 2010 R.

ODNOŚNIE KOLEJNEGO ZARZUTU NARUSZENIA ART. 187 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ ORGAN WSKAZAŁ, ŻE SKARŻĄCY ZAPOZNAŁ SIĘ Z POSTANOWIENIEM ORGANU ODWOŁAWCZEGO WYBIÓRCZO, W ZWIĄZKU Z CZYM W SKARDZE ZAWARTE ZOSTAŁY STWIERDZENIA, KTÓRE NIE MAJĄ ODZWIERCIEDLENIA W ROZSTRZYGNIĘCIU Z DNIA 12 LIPCA 2010 R. W ŻADNYM BOWIEM FRAGMENCIE POSTANOWIENIA DYREKTOR IZBY CELNEJ NIE UTRZYMUJE, IŻ POSIADANE PRZEZ STRONĘ ZAWIADOMIENIA AWIZO POSIADAŁY NUMERY PRZESYŁEK. TAKIE STWIERDZENIE NIE MOGŁO MIEĆ MIEJSCA, GDYŻ ORGAN II INSTANCJI NIE POSIADAŁ TAKIEJ WIEDZY. W ROZSTRZYGNIĘCIU ZAWARTE JEST STWIERDZENIE, IŻ SKARŻĄCY NIE PRZEDSTAWIŁ W DNIU 15 KWIETNIA 2010 R., PRACOWNIKOWI URZĘDU POCZTOWEGO ZAWIADOMIENIA NA PRZESYŁKĘ O NR NADANIA [...]. KAŻDEJ PRZESYŁCE POLECONEJ NADAWANY JEST BOWIEM NUMER W CELU JEJ IDENTYFIKACJI.

FAKT, IŻ AWIZO NIE ZAWIERAŁO NR NADANIA NIE MA WPŁYWU NA TO, IŻ SKARŻĄCY NIE OTRZYMAŁ PRZESYŁKI Z PRZEDMIOTOWYM ROZSTRZYGNIĘCIEM. BOWIEM, JAK JEDNOZNACZNIE WYNIKA Z PISMA "B" S.A. Z DNIA 26 CZERWCA 2010 R., STRONA W DNIU 15 KWIETNIA 2010 R., PRZEDŁOŻYŁA TYLKO JEDNO ZAWIADOMIENIE AWIZO DOTYCZĄCE PRZESYŁKI NR [...] I TAKĄ TEŻ KORESPONDENCJĘ OTRZYMAŁ. SKORO NIE PRZEDŁOŻYŁ ZATEM INNYCH ZAWIADOMIEŃ, A JEDNO ZAWIADOMIENIE AWIZO WYSTAWIANE JEST NA JEDNĄ PRZESYŁKĘ, TO NIE MA MOŻLIWOŚCI ŻEBY MÓGŁ OTRZYMAĆ WIĘKSZĄ ILOŚĆ TYCH PRZESYŁEK.

ODNOŚNIE NARUSZENIA ART. 162 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ, ORGAN ODWOŁAWCZY PODTRZYMAŁ SWOJE STANOWISKO ZAWARTE W POSTANOWIENIU Z DNIA 12 LIPCA 2010 R., SKARŻĄCY NIE UPRAWDOPODOBNIŁ BOWIEM, IŻ UCHYBIENIE TERMINU DO WNIESIENIA ODWOŁANIA NASTĄPIŁO BEZ JEGO WINY. A WRĘCZ PRZECIWNIE, ZDANIEM DYREKTORA IZBY CELNEJ UCHYBIENIE TO NALEŻY PRZYPISAĆ WŁAŚNIE SKARŻĄCEMU, KTÓRY MAJĄC WIEDZĘ JUŻ W OKRESIE 31 MARCA 2010 R. - 20 KWIETNIA 2010 R., IŻ ROZSTRZYGNIĘCIE ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI ZAPADŁO, NIE POCZYNIŁ ŻADNYCH WYSIŁKÓW, ABY SIĘ Z NIM SZCZEGÓŁOWO ZAPOZNAĆ I ZŁOŻYĆ EWENTUALNE ODWOŁANIE. NIE MA ZATEM PODSTAW DO PRZYWRÓCENIA TERMINU DO WNIESIENIA ODWOŁANIA.

WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:

NA WSTĘPIE ROZWAŻAŃ NALEŻY WSKAZAĆ, ŻE ZGODNIE Z ART. 1 § 1 I 2 USTAWY Z DNIA 25 LIPCA 2002 R. - PRAWO O USTROJU SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH (DZ. U. NR 153, POZ. 1269 ZE ZM.) SĄDY ADMINISTRACYJNE SPRAWUJĄ WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI POPRZEZ KONTROLĘ DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ, PRZY CZYM KONTROLA TA SPRAWOWANA JEST POD WZGLĘDEM ZGODNOŚCI Z PRAWEM.

Z KOLEI PRZEPIS ART. 3 § 2 PKT 1 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. - PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. NR 153, POZ. 1270 ZE ZM.) - ZWANEJ W DALSZEJ CZĘŚCI "P.P.S.A.", STANOWI, ŻE KONTROLA DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ PRZEZ SĄDY ADMINISTRACYJNE OBEJMUJE ORZEKANIE W SPRAWACH SKARG NA ORZECZENIA ADMINISTRACYJNE.

W WYNIKU TAKIEJ KONTROLI DECYZJA CZY TEŻ POSTANOWIENIE MOŻE ZOSTAĆ UCHYLONE W RAZIE STWIERDZENIA, ŻE NARUSZONO PRZEPISY PRAWA MATERIALNEGO W STOPNIU MAJĄCYM WPŁYW NA WYNIK SPRAWY LUB DOSZŁO DO TAKIEGO NARUSZENIA PRZEPISÓW PRAWA PROCESOWEGO, KTÓRE MOGŁOBY W ISTOTNY SPOSÓB WPŁYNĄĆ NA WYNIK SPRAWY, EWENTUALNIE W RAZIE WYSTĄPIENIA OKOLICZNOŚCI MOGĄCYCH BYĆ PODSTAWĄ WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA (ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. A), B) I C) P.P.S.A.).

Z PRZEPISU ART.. 134 § 1 P.P.S.A. WYNIKA Z KOLEI, ŻE SĄD ROZSTRZYGA W GRANICACH DANEJ SPRAWY NIE BĘDĄC JEDNAK ZWIĄZANY ZARZUTAMI I WNIOSKAMI SKARGI ORAZ POWOŁANĄ PODSTAWĄ PRAWNĄ. WYKŁADNIA POWOŁANEGO WYŻEJ PRZEPISU WSKAZUJE, ŻE SĄD MA PRAWO ALE I OBOWIĄZEK DOKONANIA OCENY ZGODNOŚCI Z PRAWEM ZASKARŻONEGO AKTU ADMINISTRACYJNEGO, NAWET WÓWCZAS, GDY DANY ZARZUT NIE ZOSTAŁ W SKARDZE PODNIESIONY.

OCENIAJĄC ZASKARŻONĄ POSTANOWIENIE ORGANU ODWOŁAWCZEGO Z PUNKTU WIDZENIA WSKAZANYCH POWYŻEJ KRYTERIÓW STWIERDZIĆ NALEŻY, ŻE NARUSZA ONO PRAWO W STOPNIU POWODUJĄCYM KONIECZNOŚĆ WYELIMINOWANIA JEGO Z OBROTU PRAWNEGO.

W OCENIE SĄDU ORGAN BEZPODSTAWNIE PRZYJĄŁ, ŻE SKARŻĄCY UCHYBIŁ TERMINOWI DO ZŁOŻENIA WNIOSKU O PRZYWRÓCENIE TERMINU. NA PODSTAWIE DANYCH ZAWARTYCH W AKTACH SPRAWY NIE SPOSÓB BOWIEM USTALIĆ, ŻE SKARŻĄCY MÓGŁ WIEDZIEĆ O TREŚCI DECYZJI W OKRESIE OD 31 MARCA 2010 DO 20 KWIETNIA 2010 R. ORGAN OPIERA TĘ WIEDZĘ NA ZAŁOŻENIU, ŻE SKARŻĄCY POWZIĄŁ INFORMACJĘ O WYDANIU DECYZJI W ZWIĄZKU Z DOWIEDZENIEM SIĘ O WSZCZĘCIU POSTĘPOWANIA EGZEKUCYJNEGO I STAWIENIU SIĘ W URZĘDZIE, CELEM WYJAŚNIENIA ZAISTNIAŁEJ SYTUACJI. AKTA SPRAWY NIE WSKAZUJĄ JEDNAK NA ŻADNĄ Z TYCH DAT TJ. ANI NIE PODAJĄ KIEDY WSZCZĘTO EGZEKUCJĘ, KIEDY DOWIEDZIAŁ SIĘ O TYM SKARŻĄCY I KIEDY STAWIŁ SIĘ W URZĘDZIE CELNYM. WNIOSKOWANIE O TYM, ŻE WIEDZE TĘ UZYSKAŁ POMIĘDZY 31 MARCA 2010 R., A 20 KWIETNIA 2010 R., JEST ZATEM DOWOLNE.

BEZPODSTAWNIE ORGAN PRZYJMUJE RÓWNIEŻ, ŻE STRONA PONOSI WINĘ W UCHYBIENIU. STWIERDZENIE O WINIE JEST BOWIEM OPARTE NA ZAŁOŻENIU, ŻE W OKRESIE OD 31 MARCA 2010 R., DO 20 KWIETNIA 2010 R., STRONA BYŁA W URZĘDZIE I MOGŁA SIĘ DOWIEDZIEĆ O TREŚCI DECYZJI. TAKICH DANYCH NIE MA JEDNAK W AKTACH SPRAWY. NIE ZOSTAŁA ODNOTOWANA WIZYTA SKARŻĄCEGO W URZĘDZIE W TYM CZASIE. ZA NIE BUDZĄCĄ WĄTPLIWOŚĆ DATĘ STAWIENIA SIĘ W URZĘDZIE MOŻNA NATOMIAST UZNAĆ DOPIERO DZIEŃ 26MAJA 2010 R. W KONSEKWENCJI ZŁOMNIE WNIOSKU O PRZYWRÓCENIE TERMINU W URZĘDZIE POCZTOWYM W DNIU 2 CZERWCA 2010 R., SPEŁNIA WYMÓG DOCHOWANIA 7 DNIOWEGO TERMINU.

SĄD UZNAŁ, ŻE RÓWNIEŻ PISMO Z URZĘDU POCZTOWEGO NIE DO KOŃCA WYJAŚNIA, CZY SKARŻĄCY RZECZYWIŚCIE PONOSI WINĘ W NIEODEBRANIU PRZESYŁKI ZAWIERAJĄCEJ DECYZJĘ.

JAK WYNIKA Z WNIOSKU O PRZYWRÓCENIE TERMINU ORAZ Z TREŚCI SKARG SKARŻĄCY STAWIŁ SIĘ 15 KWIETNIA 2010 R., (A ZATEM PRZED TERMINEM ZWROTU PRZESYŁKI DO URZĘDU CELNEGO) NA POCZCIE, GDZIE ODEBRAŁ JEDNĄ PRZESYŁKĘ. Z PISMA POCZTY WYNIKA TWIERDZENIE, ŻE SKARŻĄCEMU WYDANO TYLKO TĘ PRZESYŁKĘ, CO DO KTÓREJ PRZEDŁOŻYŁ AWIZO. POWSTAJE PYTANIE, NA JAKIEJ PODSTAWIE POCZTA TWIERDZI, ŻE PRZEDŁOŻYŁ TYLKO JEDNO AWIZO, CZY DO TAKIEGO WNIOSKU DOSZŁA DLATEGO, ŻE WYDANO TYLKO JEDNĄ PRZESYŁKĘ, CZY TEŻ DLATEGO, ŻE PRACOWNIK PAMIĘTA, IŻ SKARŻĄCY STAWIŁ SIĘ Z JEDNYM AWIZEM, A NIE DWOMA.

PONADTO W ZWIĄZKU Z FAKTEM, ŻE SKARŻĄCY STAWIŁ SIĘ NA POCZCIE PRZED UPŁYWEM TERMINU DO ODBIORU DECYZJI DOKŁADNIEJSZEGO WYJAŚNIENIA WYMAGAŁO TO, CZY NA PODSTAWIE DANYCH ZAWARTYCH W PRZEDŁOŻONYM AWIZIE PRACOWNIK NIE POWINIEN WYDAĆ TEŻ INNYCH PRZESYŁEK. BO MOŻE NP., NA PODSTAWIE DANYCH ZAWARTYCH W SYSTEMIE KOMPUTEROWYM (JEŚLI TAKI JEST W DYSPOZYCJI POCZTY) PRACOWNIK POCZTY MOŻE ZORIENTOWAĆ SIĘ O ILOŚCI PRZESYŁEK POLECONYCH ZNAJDUJĄCYCH SIĘ W URZĘDZIE I WYDAĆ JE WSZYSTKIE NAWET WÓWCZAS, GDY NIE ZOSTANĄ PRZEDŁOŻONE WSZYSTKIE AWIZA. ISTOTNE DLA SPRAWY JEST RÓWNIEŻ JAK SĄ SORTOWANE PRZESYŁKI DO WYDANIA, CZY SĄ UKŁADANE ALFABETYCZNIE WG NAZWISKA ODBIORCÓW. JEŚLI TAK TO DLACZEGO PRZESYŁKI AWIZOWANE W ZBLIŻONYM OKRESIE I MOŻLIWE DO ODEBRANIA W TYM SAMYM CZASIE NIE ZNAJDOWAŁY SIĘ OBOK SIEBIE, CZY ISTNIAŁA TAKA MOŻLIWOŚĆ, ŻE PRZESYŁKA KTÓRA ODEBRAŁ 15 KWIETNIA 2010 R., I TA, ZAWIERAJĄCA DECYZJĘ BYŁY PRZECHOWYWANE W INNYCH MIEJSCACH.

OKOLICZNOŚCI POWYŻSZE SPRAWIAJĄ, ŻE DO WYDANIA ZASKARŻONEGO POSTANOWIENIA DOSZŁO BEZ NALEŻYTEGO WYJAŚNIENIA STANU SPRAWY. STANOWI TO O NARUSZENIU PRZEPISÓW PROCEDURY W STOPNIU, KTÓRY MOŻE WPŁYNĄĆ NA WYNIK SPRAWY. Z TEGO WZGLĘDU WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY ZOBOWIĄZANY BYŁ ORZEC W MYŚL ART. 145 § 1 PKT 1 C) P.P.S.A., ART. 152 P.P.S.A. I ART. 200 P.P.S.A.

DSZ