Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 610/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie SO del. Elżbieta Mazur-Selwa WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant Anna Zięba-Drymajło po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Gminy [...] kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Gminy [...] jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], wydana w sprawie odszkodowania za nieruchomość wywłaszczona pod realizację inwestycji w postaci drogi publicznej.

Po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez Burmistrza Miasta [...] z 24 sierpnia 2011 r., Starosta [...] decyzją z [...] listopada 2011 r., o nr [...], udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej o nazwie: "Rozbudowa ulicy K. – bocznej i ul. L. – bocznej", inwestycja zlokalizowana na terenie działek położonych w całości w nowo projektowanym pasie drogowym obr. [...]. Ww. decyzją objęta została m.in. część działki ewid. nr 2607, pochodzącą z KW [...], jako dotychczasowa własność A. W., z której dla potrzeb realizacji inwestycji wydzielono działkę nr 2607/1 o pow. 0,0003 ha. Działka ta została przeznaczona pod drogę gminną i przeszła z mocy prawa na własność Gminy [...] z dniem 11 stycznia 2012 r.

Starosta [...] decyzją z [...] lipca 2013 r. nr [...], ustalił odszkodowanie w kwocie 264 zł na rzecz A. W., za utracone prawo własności nieruchomości położonej w D. obręb nr [...], stanowiącej działkę nr 2607/1 o pow. 0,0003 ha, wydzieloną z działki nr 2607. Rzeczoznawca majątkowy ustalił, że przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wyceniana działka znajdowała się w obszarze o przeznaczeniu KD-8 i funkcji : tereny dróg publicznych. Faktyczny sposób wykorzystania działki do droga publiczna, zaś przeznaczenie przeważające wśród gruntów przyległych – zabudowa mieszkaniowa, wolnostojąca. W operacie szacunkowym z 30 czerwca 2013 r. rzeczoznawca oszacował wartość działki o nr 2607/1 przez porównanie z nieruchomościami mieszkaniowymi – po analizie rynku gruntów przeznaczonych pod drogi i ustaleniu braku wystarczającej ilości transakcji nieruchomościami drogowymi umożliwiającymi wycenę w oparciu o takie transakcje. Rzeczoznawca majątkowy w operacie szacunkowym określił wartość nieruchomości na kwotę 264 zł. Organ prowadzący postępowanie uznał, że operat szacunkowy został wykonany poprawnie, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, stąd dopuścił dowód z tej opinii dla potrzeb prowadzonego postępowania i w oparciu o tak oszacowaną wartość nieruchomości ustalił należne odszkodowanie.

W odwołaniu od tej decyzji Gmina [...] wniosła o jej zmianę w części dotyczącej ustalenia wysokości odszkodowania przez jego zmniejszenie, względnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zawnioskowano również o przeprowadzenie dowodu z operatu szacunkowego wykonanego na zlecenie Gminy.

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty. W uzasadnieniu Wojewoda stwierdził, że wartość nieruchomości ustalona została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa z uwzględnieniem cen transakcyjnych nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Ustalona wartość prawa własności nieruchomości uwzględnia takie atrybuty nieruchomości jak: lokalizacja, uzbrojenie, dostępność i przydatność. Z treści opinii wynika, że zastosowana przez biegłego metoda korygowania ceny średniej najbardziej oddaje wartość działki przy uwzględnieniu wszystkich istotnych dla wartości przesłanek z art. 134 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 102 z 2010 r., poz. 651 ze zm.; zwana dalej u.g.n.). Rzeczoznawca dysponował wystarczającą ilością transakcji nieruchomości podobnych położnych w niedalekiej odległości, co dawało odpowiednie spektrum dla przeprowadzenia wyceny metodą korygowania ceny średniej. Rozpatrując operat szacunkowy sporządzony na zlecenie Burmistrza Miasta przez rzeczoznawcę majątkowego A. W., podał, że zawiera on nieprawidłowości uniemożliwiające wykorzystanie go na potrzeby ustalenia odszkodowania. Dlatego sporządzony przez w/w rzeczoznawcę operat szacunkowy nie może być podstawą ustalenia odszkodowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Gmina [...], reprezentowana przez radcę prawnego wniosła o uchylenie decyzji obu instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie § 36 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego, przez dokonanie błędnej wykładni, polegającej na przyjęciu, że wartość rynkową nieruchomości, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową i została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa, określa się, przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, z pominięciem reguły, która w pierwszej kolejności powinna zostać zastosowana, tj. że określenie wartości następuje przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Jednocześnie wniósł o dopuszczenie dowodu z uwag A. W. do twierdzeń zawartych w decyzji Wojewody.

W uzasadnieniu Gmina podkreśliła błędy w metodyce wyceny przyjętej przez biegłego rzeczoznawcę P. D. przy sporządzaniu operatu wyceny nieruchomości, co w konsekwencji spowodowało znaczne zawyżenie jej wartości. W niniejszej sprawie rzeczoznawca majątkowy A. W., wskazał, że na rynku lokalnym i regionalnym w badanym przedziale czasowym istniały transakcje nieruchomościami przeznaczonymi pod drogi publiczne, a tym samym w zgodzie z powołaną wykładnią obwiązujących przepisów i orzecznictwa powinny stanowić postawę ustalenia odszkodowania.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Zaskarżona decyzja jako naruszająca obowiązujące prawo została przez WSA uchylona.

W pierwszej kolejności wypada wyjaśnić, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość, która z mocy prawa stała się własnością Gminy [...] na podstawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej realizowanej przez w/w Gminę. Ponieważ wywłaszczenie nieruchomości nastąpiło w wyniku wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, materialnoprawne kwestie ustalania wysokości odszkodowania za tą nieruchomość są normowane w szczególności przez art. 18 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 687 ze zm. zwana dalej ustawą drogową).

Nie budzi wątpliwości Sądu, iż organy obu instancji naruszyły art. 18 ust. 1e ustawy drogowej. W myśl tej regulacji: w przypadku, w którym dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej odpowiednio wyda tę nieruchomość lub wyda nieruchomość i opróżni lokal oraz inne pomieszczenia niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia:

1) doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, o której mowa w art. 17,

2) doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności albo

3) w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna

- wysokość odszkodowania powiększa się o kwotę równą 5% wartości nieruchomości lub wartości prawa użytkowania wieczystego.

Powiększenie odszkodowania o 5 % wartości nieruchomości, ma na celu zachęcić byłego właściciela do jak najszybszego wydania nieruchomości wykonawcy inwestycji drogowej. Ta swoista premia ma w założeniach umożliwić najszybsze w istniejących warunkach uruchomienie procesu budowy drogi publicznej. Wydanie o którym mowa w tej regulacji następuje nie tylko w drodze pisemnej, ale także wówczas gdy były właściciel nieruchomości nie czyni przeszkód do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez zarządcę drogi. Może to również nastąpić zanim dotychczasowy właściciel zostanie zawiadomiony o wydaniu decyzji rodzącej obowiązek wydania nieruchomości (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 3 kwietnia 2013 r., o sygn. akt II SA/Bk 768/11). Wniosek ten potwierdza literatura prawa. Zdaniem W. Sawczuka przekazanie nieruchomości na cele związane z budową drogi może nastąpić w każdej formie, byle wystarczająco wyraźnej. Również więc bierne zachowanie, polegające na zaprzestaniu wykonywania uprawnień, jakie wynikają z prawa własności, oraz na nieczynieniu przeszkód w przejęciu nieruchomości przez nowego właściciela, powinno być uznane za przekazanie władztwa faktycznego nad nieruchomością, a w konsekwencji rodzić obowiązek zwiększenia należnego odszkodowania o 5% (zob. W. Sawczuk, glosa do wyroku WSA Białymstoku z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 768/11, ZNSA.2012.5.145 Lex Omega 157491/1). Bierność, o której mowa otwiera zarządcy drogi możliwość rozpoczęcia działań inwestycyjnych.

W aktach administracyjnych sprawy znajduje się oryginał decyzji Starosty z dnia [...] listopada 2011 r., znak [...]. Wyraża ona zezwolenie na realizację inwestycji drogowej m.in. na działce o nr 2607/1. Poza tym aktem, zebrany materiał dowodowy nie dokumentuje faktu doręczenia A. W. zawiadomienia o jej wydaniu. W treści uzasadnienia decyzji Starosty jak i Wojewody brakuje wyjaśnień w zakresie podstaw do zastosowania art. 18 ust. 1e ustawy drogowej. Prowadzi to do wniosku, iż organy obu instancji w toku prowadzonego postępowania nie uwzględniły treści tego unormowania, a w rezultacie nie rozważyły istnienia przesłanek jego zastosowania. Nie podjęto próby ustalenia czy wywłaszczona nieruchomość została wydana przez byłego właściciela w terminach określonych w art. 18 ust. 1e ustawy drogowej. Z uwagi na zaniechanie w niniejszej sprawie rozważenia czy byłemu właścicielowi nieruchomości zajętej pod drogę przysługuje 5 % premia za niezwłoczne wydanie nieruchomości, ustalonej zaskarżoną decyzją wysokości odszkodowania nie można uznać za odpowiadającą przepisom o zasadach jego określania. Naruszenie art. 18 ust. 1e ustawy polega na nieuwzględnieniu tej regulacji przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Pominięcie określonych jej treścią okoliczności faktycznych świadczy natomiast o uchybieniach w zakresie postępowania wyjaśniającego, wobec czego należy dostrzeżoną nieprawidłowość zakwalifikować jako naruszenie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 i art. 77, art. 80 K.p.a.

Kolejne nieprawidłowości w stosowaniu właściwych dla sprawy przepisów, a które miały wpływ na wynik sprawy, wiążą się z operatem szacunkowym. Należy wyraźnie podkreślić, że Sąd jak i organ administracji nie mają kompetencji aby podważać ustalenia operatu szacunkowego, a tym samym podważać jego mocy dowodowej, jeżeli dokument ten spełnia wymogi formalne. Z obowiązujących w zakresie dokonywania wyceny nieruchomości przepisów wynika, że w sytuacji gdy strona podważa prawidłowość sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego, to na poparcie swoich zarzutów powinna zgodnie z treścią art. 157 u.g.n. przedstawić przeciwdowód z opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych lub inny operat, do którego organ musiałby się ustosunkować.

Organy podzieliły nietrafne stanowisko rzeczoznawcy majątkowego, że w sprawie nie było możliwe określenie wartości rynkowej nieruchomości przy uwzględnieniu rynkowych cen transakcyjnych nieruchomości drogowych z uwagi na zbyt małą ilość takich transakcji na rynku. Doprowadziło to do wydania decyzji administracyjnych z naruszeniem przepisów postępowania w zakresie wyjaśniania okoliczności faktycznych, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Błędy o których mowa zostały spowodowane niewłaściwą wykładnią i stosowaniem przepisów prawa materialnego.

W niniejszej sprawie sporządzony przez rzeczoznawcę operat szacunkowy, na którym Organy obu instancji oparły swe rozstrzygnięcia nie wypełnia wymogów prawa. Otóż z treści § 36 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.; zwane dalej rozporządzeniem), wynika że w przypadku gdy dane z lokalnego i regionalnego rynku nieruchomości są niewystarczające do określenia wartości rynkowej zgodnie z ust. 1, wartość nieruchomości objętej decyzją określa się w podejściu kosztowym. Natomiast w § 36 ust. 4 w/w rozporządzenia postanowiono : w przypadku gdy na realizację inwestycji drogowej została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, wartość rynkową określa się, przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

Na tle tej regulacji wyrażono w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowisko, które WSA w składzie niniejszym akceptuje w całości, że punktem wyjścia przy ustalaniu wartości rynkowej nieruchomości przejętej pod drogę publiczną, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, jest porównanie transakcji dotyczących nieruchomości drogowych. Tylko brak wystarczających danych odnoszących się do tego typu transakcji umożliwia odstąpienie przez rzeczoznawcę od tego sposobu wyceny i dokonanie jej przy wykorzystaniu danych dotyczących transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych do szacowanej nieruchomości. Uwzględnienie od razu transakcji gruntami o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych do działki jest działaniem naruszającym tę regulację. Wadliwość ta wiąże się z bezpodstawnym pominięciem podejścia, któremu prawodawca przyznał pierwszeństwo zastosowania. Obowiązująca szczególna regulacja dotycząca nieruchomości, które w dniu wydania decyzji były przeznaczone pod inwestycją drogową musi nadto prowadzić do wniosku, że pod pojęciem cen transakcyjnych nieruchomości drogowych należy także rozumieć kwoty uzyskane z tytułu odszkodowania. Trudno bowiem sobie wyobrazić sytuację aby nabyciem takiej nieruchomości zainteresowany byłby inny podmiot niż przyszły zarządca drogi (tak WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. II SA/Po 445/13, LEX nr 1361812).

WSA przyznaje rację stanowisku strony skarżącej, co do interpretacji art. 36 ust. 4 rozporządzenia w związku z ust. 2 tego artykułu. Otóż Sąd zauważa, że w przypadku o którym mowa w art. 36 ust. 4 rozporządzenia, przepis wskazujący na zasięg terytorialny danych uwzględnianych przy wycenie nieruchomości stosować należy odpowiednio. Przepisem tym jest art. 36 ust. 2 rozporządzenia, który naprowadza, że takimi danymi winny być dane z rynku lokalnego oraz dane z rynku regionalnego. Ustalony porządek ustalania obszaru analizowanego nie jest przypadkowy, co powoduje, że gdy dane z rynku lokalnego są niewystarczające, to biegły dokonujący wyceny winien kierować się danymi z rynku regionalnego. Jeżeli i rynek regionalny nie jest w stanie dostarczyć niezbędnych danych, dopiero wówczas można kierować się przeznaczeniem nieruchomości przeważającym wśród gruntów przyległych. Tylko w tej sytuacji spełniony zostanie warunek zakładający brak możliwości uwzględnienia cen transakcyjnych nieruchomości drogowych na rynku lokalnym i regionalnym. Odszkodowanie powinny odzwierciedlać faktyczną wartość utraconego prawa, dlatego kierowanie się innym przeznaczeniem nieruchomości niż to, które wynika z obowiązujących dla tej nieruchomości regulacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, winno być ostatecznością. Innymi słowy, biegły powinien wyczerpać możliwość kierowania się cenami transakcyjnymi nie tylko z rynku lokalnego a więc gminnego i powiatowego ale także z rynku regionalnego czyli rynku transakcji dokonywanych na terenie województwa, na którym położona jest nieruchomość lub większa jej część. Należy zauważyć, iż art. 36 ust. 4 rozporządzenia nie wyznacza samodzielnie obszaru analizowanego zaś art. 26 ust. 2 tego aktu nie może służyć jako wzorzec ze względu na to, że nie dotyczy nieruchomości przeznaczonych pod budowę dróg publicznych. Kwestia te jest aktualnie jednolicie postrzegana w orzecznictwie czego dowodzi m.in. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2013 r. o sygn. akt I OSK 1642/11. Dlatego uzasadnione jest stanowisko o konieczności kierowania się wytycznymi płynącymi z treści § 36 ust. 1 i 2 rozporządzenia, tym bardziej że prawodawca nakazuje ich odpowiednie stosowanie w przypadku gdy na realizację inwestycji drogowej została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową (§ 36 ust. 4 rozporządzenia). Sposób w jaki należało zastosować w niniejszej sprawie § 36 ust. 2 rozporządzenia nie narusza reguł wykładni odpowiedniego stosowania przepisu, które polegają na zastosowaniu przepisu wprost, zastosowaniu z odpowiednimi modyfikacjami lub na odmowie zastosowania ze względu na określone różnice (patrz. szerz. L. Morawski, Wykładnia w orzecznictwie sądów. Komentarz, Toruń 2002 r., s. 299).

W niniejszej sprawie biegły rzeczoznawca P. D. w operacie z dnia 30 czerwca 2013 r. zawęził obszar analizowanych transakcji wyłącznie do rynku miasta [...]. Stwierdził również, że na lokalnym rynku [...] nie zanotowano rynkowego obrotu podobnymi działkami gruntowymi przeznaczonymi pod drogi publiczne w ilości wystarczającej na analizę tegoż rynku i szacowanie wartości działki na podstawie transakcji gruntami drogowymi. Organy obu instancji akceptując te ustalenia operatu naruszyły przytoczony wyżej § 36 ust. 4 rozporządzenia, a w rezultacie także przepisy art. 7, art. 77 K.p.a., skoro kierowały się niewłaściwie ustaloną wartością rynkową prawa własności działki. Otóż biegły prowadząc swe ustalenia i dochodząc do przekonania, że na rynku miasta [...] brakuje transakcji istotnych dla dokonywanej oceny, winien był przeanalizować umowy zawierane na rynku powiatowym, a gdy ten zabieg nie przyniósłby efektów, powinien w myśl art. 36 ust. 4 w związku z ust. 1 i 2 rozporządzenia, przejść do analizy transakcji zawieranych na obszarze województwa [...]. Biegły tymczasem zaniechał tej analizy przyjmując do wyceny rynek gruntów pod zabudowę mieszkaniową w mieście [...].

Istotne jest również, że z treści operatu nie wynika czy biegły kierował się kwotami jakie właściciele nieruchomości uzyskiwali z tytułu pozbawienia ich prawa własności na podstawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. WSA wyraża stanowisko, iż pod pojęciem cen transakcyjnych nieruchomości drogowych należy rozumieć także kwoty uzyskane z tytułu odszkodowania (zob. wyrok WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. II SA/Po 445/13, LEX nr 1361812). Trafnie podkreślił WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 6 grudnia 2012 r. o sygn. akt II SA/Bk 479/12 (LEX nr 1234914), że aktualnie obowiązująca szczególna regulacja dotycząca nieruchomości, które w dniu wydania decyzji były przeznaczone pod inwestycją drogową musi prowadzić do wniosku, że pod pojęciem cen transakcyjnych nieruchomości drogowych należy rozumieć kwoty uzyskane z tytułu odszkodowania. O nieuprawnionym zaniechaniu badania tych kwot może świadczyć wypowiedź biegłego zawarta na stronie nr 19 operatu : "nie stwierdzono rynkowego obrotu podobnymi działkami gruntowymi".

Reasumując, oparcie się na błędnie skonstruowanym operacie szacunkowym stanowiło zdaniem Sądu o naruszeniu przez organy obu instancji przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy – tj. naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Ponownie prowadząc postępowanie organy obowiązane będą zlecić biegłemu wykonanie operatu uwzględniającego dostrzeżone w niniejszym wyroku nieprawidłowości, a także wyjaśnić okoliczności związane ze stosowaniem art. 18 ust. 1e ustawy drogowej.

Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji niniejszego wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania przed WSA orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.