Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 273/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2022-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że w dniu 29 marca 2021 r. do Urzędu Gminy wpłynął wniosek spółki A (inwestor) o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 12MW i powierzchni zabudowy do 12,765 ha wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w miejscowości A, gm. A.

Decyzją z dnia 2 czerwca 2021 r. Wójt Gminy (organ I instancji) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 12MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w obrębie A, gm. A.

Od decyzji organu pierwszej instancji odwołała się M. G. (strona, skarżąca).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją z dnia 6 sierpnia 2021 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia 9 listopada 2021 r. organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 12 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w obrębie A, gm. A. W uzasadnieniu wskazano, że przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3-6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) zostały spełnione. Ponadto projekt decyzji został uzgodniony z odpowiednimi organami współdziałającymi. Podniesiono również, że w sprawie została wydana ostateczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła skarżąca. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

obrazę przepisów postępowania - art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w związku z § 2 pkt 5 oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) poprzez ponowne nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p.,

naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy - art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 i 5 u.p.z.p. poprzez ponowne stwierdzenie prawomocności decyzji i dokonanie uzgodnienia z organem na podstawie decyzji środowiskowej, która została wydana w innej sprawie,

naruszenie art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 i 5 u.p.z.p. poprzez odstąpienie od uzgodnienia z Prezesem Urzędu Transportu Kolejowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Kolegium, organ odwoławczy) decyzją z dnia 21 stycznia 2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że w aktualnym stanie prawnym nie ma potrzeby wykazania w analizie, czy instalacja fotowoltaiczna spełnia zasadę dobrego sąsiedztwa, czy też nie. Z treści zmienionego przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wynika bowiem wprost, iż do instalacji odnawialnego źródła energii przepisów art. 61 ust. 1 i 2 u.p.z.p, nie stosuje się.

W niniejszej sprawie organ sporządził analizę funkcji, która wykazała spełnienie przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p. Z analizy tej wynika, że infrastruktura techniczna jest wystarczająca dla realizacji planowanego przedsięwzięcia, inwestycja nie wymaga przeprowadzenia zmiany klasyfikacji gruntów, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, inwestycja nie znajduje się na obszarze, o którym mowa w pkt 6. Z tego względu, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1939), Wójt Gminy wydał decyzję środowiskową z dnia 1 czerwca 2020 r.. Przy czym Kolegium nie podzieliło stanowiska strony co do tego, że decyzja została wydana w innej sprawie. Istotne jest bowiem to, że decyzja została wydana dla działki nr [...] w miejscowości A i dotyczy tożsamego przedsięwzięcia, które zostało ustalone w decyzji o warunkach zabudowy.

Decyzja organu I instancji zawiera też elementy, o których mowa w art. 54 u.p.z.p. W pkt 1 decyzji określono warunki i wymagania kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto projekt decyzji został uzgodniony z właściwymi organami współdziałającymi, Kolegium zgodziło się z wyjaśnieniami organu I instancji odnoszącymi się do tego, że nie było podstaw do uzgodnienia projektu decyzji z Prezesem Urzędu Transportu Kolejowego.

2

Skargę na decyzję Kolegium wywiodła skarżąca, wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. obrazę przepisów postępowania - art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 2 pkt. 5 oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ponowne nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 3-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy - art. 106 § 1 kpa w zw. z art. 106 § 5 kpa w zw. z art. 53 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ponowne stwierdzenie prawomocności decyzji i dokonanie uzgodnienia z organem na podstawie uwzględnienia decyzji z dnia 01.06.2020 r. jako obowiązującej, która została wydana w innej sprawie z jednoczesnym pominięciem konieczności ponownego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła sformułowane zarzuty. Podkreśliła, że planowana inwestycja zostanie zlokalizowana na łącznym obszarze 12,765 ha w obrębie jednej działki nr [...] o łącznej mocy 12 MW. W ocenie skarżącej kluczowe znaczenie ma oddziaływanie tak potężnej inwestycji na środowisko naturalne. Analiza decyzji dokonana przez Wójta zgodnie z wytyczanymi Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 sierpnia 2021 r. mija się ze stanem faktycznym oraz prawnym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia 19 maja 2022 r. inwestor działający przez pełnomocnika wniósł o oddalenie skargi. Wskazano, że organ odwoławczy prawidłowo ustalił, iż w przypadku instalacji fotowoltaicznej - a taka inwestycja jest przedmiotem wniosku o wydanie warunków zabudowy - nie jest konieczne badanie zasady dobrego sąsiedztwa. Stanowi o tym art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto chybiony jest również zarzut naruszenia art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., jako że organ I instancji uwzględnił, iż względem strony wydana została w myśl powołanego przepisu decyzja środowiskowa, tj. decyzja Wójta Gminy z dnia 1 czerwca 2020 r.

W piśmie procesowym uczestnika postępowania M. P., które wpłynęło do Sądu w dniu 10 czerwca 2022 r. sformułowano zarzuty wobec zaskarżonej decyzji Kolegium w zakresie:

powielenia błędu organu I instancji i odstąpienia od konieczności ponownego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

błędnego przyjęcia poprawności wykonania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu;

błędnego ustalenia przez organ I instancji i powielenia w zaskarżonej decyzji odległości linii zabudowy od drogi gminnej wewnętrznej wynoszące nie mniej niż 6 m.

Wskazano, że jest to teren niezabudowany, dla którego odległość linii zabudowy zgodnie z obowiązującymi przepisami wynosi nie mniej niż 15 m.

W piśmie procesowym skarżącej, które wpłynęło do Sądu w dniu 23 czerwca 2022 r. sformułowano zarzuty wobec zaskarżonej decyzji Kolegium w zakresie:

powielenia błędu organu I instancji i odstąpienia od konieczności ponownego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji, gdy nastąpiła nowa okoliczność w postaci wydania decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...] będącej własnością skarżącej. W związku z powyższym, działka [...] należąca do skarżącej stała się działką z zabudową zagrodową. Farma fotowoltaiczna zaś uniemożliwi realizację planów związanych z zabudową zagrodową;

błędne przyjęcie poprawności wykonania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Brak jest w niej wskazania w jaki sposób grunt jest wykorzystywany i przede wszystkim użytkowany. Dołączona do pisma dokumentacja fotograficzna jasno wskazuje, iż grunt jest ciągle uprawiany rolniczo poprzez systematyczne zasiewy i stosowanie różnego rodzaju oprysków. Z tego też tytułu właściciel gruntu pobiera odpowiednie dopłaty z ARiMR;

błędne ustalenie przez organ I instancji i powielone w zaskarżonej decyzji odległości linii zabudowy od drogi gminnej wewnętrznej wynoszące nie mniej niż 6 m. Skarżąca podniosła, iż jest to teren niezabudowany dla którego odległość linii zabudowy zgodnie z obowiązującymi przepisami wynosi nie mniej niż 15 m.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 j.t.).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2022 r., poz. 329 - zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021, poz. 2095, ze zm.). Zgodnie z ust. 2 wymienionego artykułu, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu CCMD-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Stosownie do ust. 3, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie ustalono, że nie wszystkie strony postępowania posiadają możliwości techniczne uczestniczenia w zdalnej rozprawie. Dlatego zarządzeniem z 30 maja 2022 r. Przewodniczący Wydziału II skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, uznając rozpoznanie sprawy za konieczne z uwagi na obowiązek terminowego załatwienia spraw.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 21 stycznia 2022 r., którym to rozstrzygnięciem Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 9 listopada 2021 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 12 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w obrębie A, gm. A.

Materialnoprawną podstawą wydania decyzji o warunkach zabudowy stanowi art. 61 ust. 1 z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm. - dalej: u.p.z.p.). Zgodnie z jego treścią wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie tj.:

co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

teren ma dostęp do drogi publicznej;

istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem art. 5, jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia budowlanego;

teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Z powyższego przepisu wynika wprost, że potwierdzenie spełniania przez wnioskodawcę wymogów określonych w cytowanym przepisie warunkuje wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji.

Z uwagi na fakt, że przedmiotem postępowania było wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej farmy fotowoltaicznej o mocy do 12 MW zastosowanie w sprawie miał również art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W myśl tego przepisu, ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się między innymi do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.

Planowana przez spółkę inwestycja jest inwestycją, o której mowa w art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii. W przepisie tym wskazano, że instalacja odnawialnego źródła energii oznacza - instalację stanowiącą wyodrębniony zespół:

urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub

obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii, w tym magazyn biogazu rolniczego.

Ponadto, w art. 2 pkt 22 tej ustawy wskazano, że odnawialne źródło energii, to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów.

Przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii tj. energii słonecznej, stanowi instalację odnawialnego źródła energii. Tego typu uznanie rodzi dalsze konsekwencje w postaci braku konieczności weryfikacji czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Zasadnie zatem organ pominął te regulacje przy ocenie możliwości ustalenia warunków zabudowy.

Przede wszystkim należy wskazać, że Wójt Gminy wydał dla przedmiotowego przedsięwzięcia decyzję środowiskową z dnia 1 czerwca 2020 r. (akta adm., k. - 12). Stwierdził w niej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na "budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 12 MW i powierzchni zabudowy do 12.765 ha wraz z niezbędną

infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...] w miejscowości A, gmina A". Wbrew twierdzeniom skarżącej nie ulega wątpliwości, że wskazana decyzja środowiskowa dotyczy dokładnie tego samego przedsięwzięcia co decyzja o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 72 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 247) wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, zaś złożenie wniosku o wydanie warunków zabudowy następuje w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Termin ten może być wydłużony do 10 lat zgodnie z art. 73 ust, 4 wskazanej ustawy. Niewątpliwie zatem wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest ostateczna, aktualna i ważna a zarzuty skarżącej w tym zakresie są bezzasadne.

Dalej podnieść należy, że spełnione zostały wymogi art. 61 ust. 1 pkt 3-6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj.:

uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

teren działki nie wymaga uzyskania zgody na zmianę jego przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. Analiza informacji o działce zawartych w ewidencji gruntów wykazała, że w granicach działki nr [...] nie znajdują się grunty, które w myśl zapisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U z 2017r. poz. 1161) są objęte ochroną,

decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi,

zamierzenie budowlane nie znajduje się w obszarze: w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy; strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu oraz strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Wyniki przeprowadzonej analizy, zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pozwalają na ustalenie, że realizacja planowanej inwestycji w sposób określony w niniejszej decyzji nie spowoduje naruszenia ładu przestrzennego, walorów architektonicznych i krajobrazowych, wymagań ochrony środowiska, ochrony dziedzictwa kulturowego i dóbr kultury, ochrony zdrowia, walorów 8

ekonomicznych przestrzeni, prawa własności, potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa oraz potrzeb interesu publicznego. Wyniki analizy przedstawione są w załączniku nr 2 do niniejszej decyzji, który stanowi jej integralną część.

Niezasadne są zatem zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 2 pkt. 5 oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ponowne nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 3-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

Ponadto przed wydaniem decyzji zgodnie z obowiązkiem wynikającym z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonano niezbędnych uzgodnień: na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. ze Starostą w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie - Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Gdańsku Zarząd Zlewni w Elblągu. Organ ten nie zajął stanowiska w wyznaczonym terminie, zatem zgodnie z art. 53 ust 5 u.p.z.p. uzgodnienie uważa się za dokonane.

Zgodnie art. 3 pkt 1 a ustawy z dnia 14 marca 1985r. ó Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. 2021r. poz. 195) przeprowadzono również uzgodnienia z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych.

Uzgodnień z pozostałymi organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy nie przeprowadzano, ponieważ żadna z sytuacji tego wymagająca w przedmiotowej sprawie nie występuje. Odnosząc się do argumentu skarżącej o konieczności uzgodnienia decyzji z Prezesem Urzędu Transportu Kolejowego, wskazać należy, że nie jest on zasadny. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji zawiadomił o wszczęciu postępowania Polskie Koleje Państwowe S.A. PKP S.A. w piśmie z 13 maja 2021 r. (karta 53 akt adm.) poinformowały organ, że inwestycja sąsiaduje z działką nr [...], obręb A, która stanowi obszar kolejowy związany z linią nr [...].. Stosownie do treści art. 53 ust. 4 pkt 9a) decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Transportu Kolejowego – w odniesieniu do obszarów przyległych do linii kolejowej o znaczeniu państwowym. Tymczasem powyższa linia kolejowa do takich linii się nie zalicza co wynika wprost z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wykazu linii kolejowych o znaczeniu państwowym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 552).

Odnosząc się zaś do wskazywanej przez skarżącą kwestii zaniżenia odległości linii zabudowy od drogi gminnej wewnętrznej wskazać należy, że odległość ta została ustalona na co najmniej 6 metrów, co oznacza, że odległość ta na etapie realizacji przedsięwzięcia może być większa. Szczegółów takiej odległości od obiektu budowlanego nie ustala się na etapie określenia warunków zabudowy, a ewentualnie pozwolenia na budowę. Ponadto zauważyć należy, że odległości podane przez skarżącą 6 m (dla terenu zabudowanego), 15 m (dla terenu niezbudowanego) dotyczą dróg gminnych będących drogami publicznymi. Natomiast droga przyległa do spornej inwestycji (działka nr [...]), jest drogą wewnętrzną.

Co do zaś zarzutów potencjalnego negatywnego wpływu planowanej inwestycji na zdrowie ludzi, podnieść należy, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy kwestia ta nie podlega badaniu przez organ. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje również wydanie dla skarżącej decyzji o warunkach zabudowy i w związku z tym konieczność wydania nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W sprawie Sąd bowiem nie kontrolował legalności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a ż akt administracyjnych wynika, że jest ona ostateczna. Podobnie bez znaczenia jest, czy działka nr [...] jest obecnie uprawiana rolniczo. Jak wskazano wyżej zgodnie z przepisami właściwy organ do ochrony gruntów rolnych dokonał w sprawie koniecznego uzgodnienia.

W ocenie Sądu, organy obu instancji podjęły wszelkie czynności konieczne do wyjaśnienia sprawy oraz zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie wyrażonego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w decyzjach organów obu instancji.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

-----------------------

Sygn. akt II SA/OI 273/22

Sygn. akt II SA/OI 273/22

5

Sygn. akt II SA/OI 273/22

8

Sygn. akt II SA/OI 273/22