Postanowienie NSA, sygn. akt FSK 509/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 178, art. 183
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 101
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1271
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Edyta Anyżewska, , , po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Urszuli M. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 20 listopada 2003 r. sygn. akt I SA/Gd 2713/02 w sprawie ze skargi Urszuli M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 12 listopada 2002 r. (...) w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

W dniu 29 marca 2004 r. Urszula M. złożyła skargę kasacyjną od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 20 listopada 2003 r. I SA/Gd 2713/02. Uzasadniając zaskarżony wyrok Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 26 września 2002 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. odmówił Skarżącej umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 27 lutego 1998 r. W motywach decyzji organ skarbowy podniósł, że nie miał w przedmiotowej sprawie zastosowania art. 59 pkt 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. nr 110 poz. 968 ze zm./, ponieważ organ egzekucyjny nie prowadził postępowania egzekucyjnego w okresie od 30 grudnia 1998 r. do 9 kwietnia 2002 r. z uwagi na wstrzymanie przez Naczelny Sąd Administracyjny decyzji będącej podstawą prawną dla tytułu wykonawczego. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie nastąpiło zatem na skutek działania wierzyciela, którego udział ograniczał się do poinformowania organu, o stosownym postanowieniu Sądu. Na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Skarżąca wniosła zażalenie. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że tytuł wykonawczy został wydany z rażącym naruszeniem art. 27 ust. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ponieważ zawierał numer dziennika ustaw dotyczącego nie obowiązującej ustawy o podatku obrotowym. Postanowieniem z dnia 12 listopada 2002 r. Dyrektor Izby Skarbowej w G. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Podtrzymując argumentację organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że mimo podania w tytule wykonawczym błędnego aktu promulgacyjnego, zaskarżone postanowienie oparte zostało na prawidłowej podstawie prawnej.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Urszula M. zarzuciła postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w G. naruszenie przepisów art. 120 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz art. 27 par. 1 i art. 59 par. 1 pkt 8 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W odpowiedzi organ administracji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację oraz wskazał na brak zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym przepisów Ordynacji podatkowej. W piśmie procesowym z dnia 14 listopada 2003 r. Skarżąca podniosła zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego. Z tych względów organ powinien umorzyć postępowanie.

Oddalając skargę Sąd wskazał, że stanowisko strony skarżącej byłoby uzasadnione w przypadku, gdyby zawieszenie postępowania egzekucyjnego nastąpiło na wniosek wierzyciela. Natomiast w przedmiotowej sprawie, na tok postępowania egzekucyjnego wpływ miały okoliczności ustawowe, skutkujące z mocy samego prawa. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze Sąd wskazał między innymi, że wadliwość tytułu wykonawczego polegająca na błędnym wskazaniu organu promulgacyjnego kwalifikuje się do kategorii oczywistych omyłek podlegających sprostowaniu, i nie może prowadzić do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wskazując na bezzasadność zarzutów dotyczących naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, Sąd zgodził się z argumentacją organu, iż w postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie znajdują zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej. Niesłuszny w ocenie Sądu jest również argument dotyczący przedawnienia zobowiązania podatkowego ze względu na to, iż bieg terminu przedawnienia został przerwany z mocy art. 70 par. 3 Ordynacji podatkowej.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik strony skarżącej wnosząc o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przypisanych, zarzucił orzeczeniu naruszenie prawa materialnego poprzez uznanie, że wadliwość tytułu wykonawczego stanowi omyłkę podlegającą sprostowaniu. W szczególności strona skarżąca podkreśliła brak możliwości sprostowania wskazanej omyłki. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono także, że decyzja organu pierwszej instancji, na której opierał się tytuł wykonawczy została uchylona decyzją organu odwoławczego, co powinno skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od strony skarżącej kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu organ podtrzymał dotychczasową argumentację oraz podniósł, iż decyzja organu pierwszej instancji nie została uchylona lecz tylko zmieniona decyzją organu drugiej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/, w sprawach zakończonych prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., w których nie upłynął termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego, strona może, w terminie do dnia 31 marca 2004 r. wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/. Przepis art. 174 powołanej ustawy stanowi natomiast, że skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnie, lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną w dniu 29 marca 2004 r. a zatem w terminie, jednak nie wyjaśniła, na czym polegać miałoby naruszenie prawa, na którym oparła kasację. Przytoczenie podstaw kasacji polega na wskazaniu naruszonych przez Sąd przepisów prawa materialnego lub proceduralnego i wyjaśnieniu, w jaki sposób zostały przez Sąd naruszone. W skardze kasacyjnej pełnomocnik strony skarżącej ograniczył się do stwierdzenia "naruszenia prawa materialnego i procesowego". W kasacji nie wskazano natomiast, jakie przepisy prawa naruszył Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone orzeczenie.

Należy podkreślić, że prawidłowe wskazanie podstaw kasacji jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, właściwym tylko dla niej, i nie ulegającym sanacji. Zgodnie z art. 183 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach kasacji. Władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej. Z powyższego wynika, że brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, takich jak prawidłowe wskazanie jej podstaw, uniemożliwia jej rozpoznanie.

Mając powyższe na uwadze, skoro skarga kasacyjna pozbawiona jest podstaw, to stosownie do przepisu art. 180 w zw. z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.