Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1745/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a,  art. 2,  art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz Asesor WSA Katarzyna Borońska Protokolant Sylwia Wiązowska- Grehl po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2007 r. we Wrocławiu przy udziale na rozprawie sprawy ze skargi A S.A. w Ch. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...], nr [...], uchylająca w całości decyzję Burmistrza Gminy i Miasta L. Ś. z dnia [...], nr [...], i określająca C S.A. w Ch. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. w kwocie [...].

W toku wszczętego z urzędu, postanowieniem z dnia [...], postępowania podatkowego ustalono, iż skarżąca spółka w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2003 r., po uwzględnieniu korekt z dnia 23 listopada 2004 r., nieprawidłowo wyliczyła wysokość zobowiązania, zaniżając je o [...].

Przeprowadzone postępowanie wykazało, iż A S.A. w Ch. w 2003 r. były użytkownikiem wieczystym gruntów o łącznej powierzchni [...] gruntów, na części których spółka prowadziła działalność gospodarczą polegającą na wydobyciu kruszywa naturalnego. Do opodatkowania podatkiem rolnym spółka zadeklarowała [...], natomiast podatkiem od nieruchomości powierzchnię [...], z czego [...] w pozycji gruntu pod jeziorami, zajęte na zbiorniki retencyjne lub elektrownie wodne.

Organy obu instancji zarzuciły, iż zestawienie danych z ewidencji gruntów z treścią złożonych przez podatnika deklaracji na podatek rolny i od nieruchomości ujawniło, że podatnik wykazał do opodatkowania powierzchnię o [...] mniejszą niż ta, która wynikała z ewidencji. Powołując się na treść przepisu art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, zgodnie z którym dane z ewidencji mają podstawowe znaczenie dla wymiaru podatków, organy przy ustalaniu podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości wzięły pod uwagę także tą pominiętą przez podatnika powierzchnię, ostatecznie przyjmując do opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchnię [...].

Nadto stwierdzono, iż spółka błędnie zakwalifikowała niektóre grunty jako podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości, w szczególności grunty o powierzchni [...] ujawnione w deklaracji w rubryce – grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki retencyjne lub elektrownie wodne. W ocenie organu spółka nie była uprawniona do wykazywania tych gruntów jako grunty zajęte na zbiornik wodny w budowie wraz z urządzeniami hydrotechnicznymi związanymi z przekierowaniem rzeki Bóbr. Przedstawiając swoje stanowisko w tej kwestii, organ w pierwszej kolejności odniósł się do samej powierzchni pierwotnie zadeklarowanej przez podatnika jako grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki retencyjne lub elektrownie wodne ([...]) wskazując, że skoro rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Starosty L. z dnia [...] o zakończeniu rekultywacji w kierunku wodnym terenów poeksploatacyjnych o powierzchni [...] znalazło odzwierciedlenie w ewidencji gruntów i budynków dopiero ze skutkiem na dzień 1 stycznia 2005 r., to za miarodajną do opodatkowania w 2003 r. należało uznać powierzchnię [...] wynikającą z ewidencji, zakwalifikowaną jako wody stojące o symbolu "Ws".

Jednocześnie organ podkreślił, że z uwagi na fakt, iż grunty zrekultywowane formalnie tracą związek z prowadzoną działalnością w momencie uprawomocnienia się decyzji o zakończeniu rekultywacji (co w niniejszej sprawie nastąpiło w 2002 r.), należało przyjąć, że w 2003 r. grunty o powierzchni [...] nie były związane z działalnością gospodarczą podatnika. Opierając się na uzasadnieniu decyzji rekultywacyjnej organ przyjął, że przedmiotowe grunty stanowią część lustra wody przyszłego zbiornika retencyjnego, a zakończone prace rekultywacyjne są etapem tej budowy, co prowadziło do wniosku, że na gruntach tych nie może być prowadzona także inna działalność gospodarcza ze względów technicznych i uzasadniało zakwalifikowanie tych gruntów do kategorii "gruntów pozostałych".

Pozostałą powierzchnię z [...] gruntów zadeklarowanych przez podatnika jako grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki retencyjne lub elektrownie wodne, organ zakwalifikował jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powyższej kwalifikacji organ dokonał m. in. w oparciu o pismo Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. Inspektoratu w Z. z dnia [...], nr [...], z którego wynika, że prowadzona przez spółkę przy współudziale Elektrowni B S.A. w W. budowa zbiornika R. W. I etap "nie odgrywa żadnej roli w ochronie przeciwpowodziowej terenów przyległych oraz położonych poniżej zbiornika".

W ocenie organu brak jest również dowodów na okoliczność, że budowa przedmiotowego zbiornika została zakończona w 2003 r.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 180, art. 181, art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez stronę na okoliczność wadliwych zapisów w ewidencji gruntów wobec odmiennego przeznaczenia spornych gruntów zajętych na budowę zbiornika wodnego oraz jazu spustowego, art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej przez pominięcie dowodów przedłożonych przez podatnika na okoliczność charakteru prowadzonej na spornym gruncie budowy zbiornika wodnego, mającego wpływ na podstawę ustalenia podatku w ramach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez pominięcie wszystkich faktów i dowodów przedłożonych przez podatnika organowi, a także zarzuciła powołanie się na fakty, które w ogóle nie zaistniały.

Strona skarżąca w ramach zarzutów podniosła również naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że grunty objęte budowanym zbiornikiem i znajdujące się pod lustrem wody posiadają charakter zajętych na prowadzenie działalności skarżącej w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 5 tejże ustawy przez pominięcie, że sporne grunty zajete zostały na zbiornik wodny retencyjny ze stawką określoną w art. 5 ust. 1 pkt 7b oraz art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także naruszenie art. 102 i art. 103 ustawy z dnia 17 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska przez ich pominięcie oraz art. 102, art. 103 i art. 106-108 ustawy z dnia 17 kwietnia 2001 r. Prawo wodne.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej twierdziła, że organy podatkowe błędnie przyjęły, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do potraktowania gruntów zajętych na budowę zbiornika wodnego powodziowego wraz z przekierowaniem tam koryta rzeki Bóbr oraz budową jazu wpustowego, jako nie związanych z działalnością gospodarczą podatnika. Podnosząc powyższe strona podała, że w dniu 2 kwietnia 1985 r. pomiędzy Przedsiębiorstwem Państwowym - A a Okręgową Dyrekcją Gospodarki Wodnej we W. zostało zawarte porozumienie, zaakceptowane przez Wojewodę J., celem którego było zagospodarowanie odcinka rzeki Bóbr od mostu kolejowego w L. Ś. do jazu elektrowni wodnej W. M. połączone z rekultywacją wyrobisk w kierunku wodnym poprzez planowaną budowę zbiornika. Docelowo piętrzenie miało być wykorzystywane dla celów hydroenergetycznych, ochrony przeciwpowodziowej, wyrównania przepływu w rzece i rekreacji, zaś obszarem wspólnego działania objęto teren doliny o powierzchni [...]. Okręgowa Dyrekcja Gospodarki Wodnej we W., co podkreśla skarżąca, ostatecznie nie wywiązała się z podjętych w ramach tego porozumienia zobowiązań poniesienia kosztów wybudowania jazu spustowego oraz kosztów zakupu gruntów, jednakże jej zdaniem, fakt ten pozostaje bez wpływu na charakter przedsięwzięcia, gdyż spółka nadal jest inwestorem obiektów umożliwiających przepuszczenie rzeki Bóbr przez wyrobiska Kopalni D Etap I, co powoduje, że przedmiotowe grunty w całości powinny być sklasyfikowane jako grunty zajęte na zbiorniki i elektrownię wodną, nie będące w użytku ze względów technicznych.

Skarżąca wskazała, że sporne grunty zajęte pod budowę zbiornika i jazu wpustowego wykazywała w deklaracjach na podatek od nieruchomości początkowo jako grunty pozostałe, natomiast w deklaracjach korygujących za lata 2002-2005 jako zajęte pod zbiornik i budowę elektrowni. Jej zdaniem, w związku z wątpliwościami podatnika, organy podatkowe powinny były przeprowadzić postępowanie w przedmiocie ustalenia prawidłowej podstawy opodatkowania, czego nie uczyniły.

Pełnomocnik zarzuciła, iż w pierwszej kolejności organy powinny rozważyć, czy sporne grunty nie są użytkami ekologicznymi, gdyż w jej ocenie taki charakter spornych gruntów wynika z przeznaczenia ich na ochronę środowiska. Ostatecznie skarżąca wniosła o zakwalifikowanie spornych gruntów, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jako mających charakter nieruchomości zajętych na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego, w tym organów gmin, starostów powiatowych i urzędów marszałkowskich, a tym samym uznanie ich za w ogóle nie podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Spółka nie kwestionowała natomiast ustaleń dokonanych przez organy podatkowe, a dotyczące niewykazania do opodatkowania powierzchni [...] posiadanych przez podatnika gruntów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosząc o jej oddalenie, w całości podtrzymało dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2000 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...], nie narusza prawa.

Zagadnieniem spornym w niniejszej sprawie jest zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości według stawki właściwej dla działalności gospodarczej części gruntów należących do skarżącej, ujawnionych przez spółkę w deklaracji (korygującej) na podatek od nieruchomości za 2003 r. jako grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki retencyjne lub elektrownie wodne. Organy podatkowe stanęły na stanowisku, że podatnik nie był uprawniony do takiej kwalifikacji przedmiotowych gruntów, co wpłynęło na nieuprawnione przyjęcie niższej stawki opodatkowania. W toku całego postępowania spółka konsekwentnie zwalczała ustalenia organów podatkowych w tym zakresie.

Na wstępie, przytaczając fakty bezsporne, wskazać należało, iż skarżąca ze wszystkich posiadanych przez siebie [...] gruntów w 2003 r. zadeklarowała do opodatkowania podatkiem rolnym [...], pozostałe zaś podatkiem od nieruchomości. W deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości za 2003 r. część z nich spółka zaliczyła do gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki retencyjne lub elektrownie wodne – [...] (wielkość powierzchni wynika z decyzji Starosty L. z dnia [...] o zakończeniu rekultywacji w kierunku wodnym terenów poeksploatacyjnych), która to wielkość wzrosła następnie w deklaracji korygującej złożonej przez spółkę w dniu [...] do [...].

Przechodząc w tym miejscu do rozważań prawnych, podkreślić należało, iż stosownie do art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze. zm.) – w stanie prawnym obowiązującym w 2003 r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegały grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, zaś nie podlegały takiemu obowiązkowi grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Powyższe oznacza, iż opodatkowanie gruntów podatkiem od nieruchomości wymagało wykluczenia istnienia podstaw do opodatkowania ich podatkiem rolnym lub leśnym. W niniejszej sprawie przyjęcie przez organy podatkowe do opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchni [...] gruntów należących do skarżącej spółki, nie było kwestionowane.

Spółka nie zgodziła się natomiast z zakwalifikowaniem części gruntów do kategorii gruntów związanych z jej działalnością gospodarczą.

Definicję gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej objętych podatkiem od nieruchomości zawierał przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który rozstrzygał, iż są to grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrownie wodne (o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Skarżąca spółka w toku postępowania zarówno podatkowego, jak i sądowego próbowała wykazać, iż grunty zajęte, na mocy porozumienia z kwietnia 1985 r., na budowę zbiornika wodnego powodziowego wraz z przekierowaniem tam koryta rzeki Bóbr oraz budową jazu wpustowego, nie są związane z jej działalnością gospodarczą.

Wobec powyższego należało wskazać, iż zgodnie przepisem art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.), kwalifikacja gruntów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w stanie prawnym obowiązującym w 2003 r., dokonywana była w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, chyba że były to grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, wówczas podlegały one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości bez względu na sposób ich zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków.

Z punktu widzenia rozpoznawanego sporu, istotne znaczenie ma zatem zdefiniowanie pojęcia zawartego w przywołanym zapisie tj. "grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej". W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że pod pojęciem należy rozumieć grunty, na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej. (tak L. Etel Podatek od nieruchomości, rolny, leśny. Podatkowe Komentarze Praktyczne C.H.Beck, wyd. 2, str. 75). Jednocześnie powołana wyżej ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w art. 1 pkt 4 w zakresie pojęcia działalności gospodarczej odsyłała do przepisów Prawa działalności gospodarczej, z tym zastrzeżeniem, że za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy nie uznawano działalności rolniczej lub leśnej, wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5 (art. 1 ust. 2). Tym samym każdorazowa ocena czy dany grunt został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej odbywała się z uwzględnieniem zapisów ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.). Wykonywanie działalności pozarolniczej (gospodarczej) to rzeczywista działalność o cechach określonych w art. 2 ust. 1 wskazanej ustawy, czyli działalność zarobkowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Ocena, czy wykonywana jest działalność gospodarcza należy więc przede wszystkim do sfery ustaleń faktycznych, a dopiero następnie do ich kwalifikacji prawnej. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 21 czerwca 2001 r., II UKN 428/00 (OSNP 2003 nr 6, poz. 158), rozpoczęcie (wznowienie) działalności gospodarczej polega na podjęciu w celu zarobkowym działań określonych we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej lub koncesji. Wykonywanie (prowadzenie) działalności gospodarczej (rolniczej) (...) obejmowało nie tylko faktyczne wykonywanie czynności należących do zakresu tej działalności, lecz także czynności zmierzające do zaistnienia takich czynności gospodarczych - czynności przygotowawcze (por. wyrok SA w Białymstoku z dnia 17 grudnia 2003 r., III AUa 1531/03, OSA w Białymstoku 2004 nr 1, s. 51; por. też postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2003 r., II UK 111/03, Monitor Prawa Pracy-wkładka 2004 nr 7, poz. 16). Zgodnie natomiast z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2001r. FPK 3/00 (ONSA 2001/4/150), w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 1997 r. grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości, są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela również pogląd wyrażony w uzasadnieniu uchwały Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27 października 1994 r. III AZP 5/94 (OSP 1995/11 poz. 236) w której Sąd ten stwierdził, że "przedsiębiorstwa górnicze, dla celów prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, posługują się gruntami zarówno wtedy, kiedy dopiero je przygotowują pod inwestycje, kiedy dokonują na nich odpowiednich inwestycji np. w zakresie budowy i urządzeń, kiedy przygotowane technicznie tereny już eksploatują i wreszcie wtedy, gdy realizują na nich obowiązkowe zadania eksploatacyjne. Nie ma podstaw, ażeby którykolwiek z tych etapów wykorzystania gruntu przez przedsiębiorstwo wydobywające kopaliny został potraktowany jak posiadanie gruntu bez związku z prowadzoną działalnością gospodarczą".

Mając powyższe rozważania na uwadze, wobec niewykazania przez spółkę braku związku spornych gruntów z prowadzoną działalnością gospodarczą, Sąd stanął na stanowisku, iż organy podatkowe właściwie zakwalifikowały sporne grunty o pow. [...] jako grunty, na których nie może być prowadzona działalność gospodarcza ze względów technicznych, do kategorii "gruntów pozostałych", natomiast pozostałą powierzchnię z [...] gruntów zadeklarowanych przez podatnika jako grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki retencyjne lub elektrownie wodne, jako gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zdaniem Sądu bezpodstawne są twierdzenia skarżącej spółki, o tym że porozumienie z kwietnia 1985 roku, w którym określony został obszar zbiornika retencyjnego, niejako automatycznie wpływa na kwalifikacje spornych gruntów.

Niewątpliwie spółka w 2003 r. prowadziła eksploatację w/w złoża w skojarzeniu z równoczesną budową zbiornika retencyjnego o tej samej nazwie, przy czym budowa ta do chwili obecnej nie została zakończona, i jak słusznie podnoszą to organy podatkowe możliwym jest, że zbiornik retencyjny w ogóle nie powstanie. Przedstawione przez stronę dowody i decyzje oraz pozwolenia na budowę nie są dowodami, które wykazują, że przed 2003 r., a najpóźniej w tym roku podatkowym, został wybudowany zbiornik retencyjny. Podkreślić należy, że budowa zbiornika retencyjnego jest inwestycją, której zakończenie stwierdza stosowny protokół odbioru, którego spółka nie tylko że nie przedstawiła, ale nawet nie powoływała się na fakt jego istnienia. Natomiast ustalenia, porozumienia i notatki z narad, jak również załączone decyzje nie świadczą o tym, że został wybudowany zbiornik retencyjny, chociaż prowadzona inwestycja jest etapem budowy takiego zbiornika w przyszłości, o ile inwestycja ta będzie kontynuowana.

Podkreślić należy wyraźnie, iż badanie stopnia zaawansowania prac budowlanych nie należy do organów podatkowych, podobnie jak stopień wywiązania się inwestora z finansowania inwestycji nie ma znaczenia dla jej opodatkowania. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika jedynie, że pierwszy etap tej inwestycji, na planowane cztery, został zakończony. W tej sytuacji przypomnieć trzeba, że zastosowanie postulowanej przez skarżąca spółkę stawki określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych dla gruntów zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrownie wodne, dotyczy zbiorników retencyjnych wybudowanych, a nie projektowanych lub wykonanych w części. Jeżeli skarżąca uważa, że zapisy w ewidencji gruntów są wadliwe to powinna zwrócić się do Starosty Powiatowego o zmianę, jej zdaniem, wadliwych zapisów, czego w przedmiotowej sprawie nie uczyniła. W tym stanie faktycznym, Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, że prowadzenie dowodu ponad osnowę dokumentów urzędowych, a takimi są zapisy w ewidencji gruntów było nieuzasadnione (art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej), ponieważ organ podatkowy nie jest uprawniony do decydowania o formalnoprawnym zakończeniu inwestycji w oparciu o pozwolenie na budowę lub projekt takiej inwestycji.

W tym kontekście nietrafny okazał się także zarzut pełnomocnika skarżącej, iż wobec wątpliwości podatnika, organy podatkowe nie przeprowadziły postępowania w przedmiocie ustalenia prawidłowej podstawy opodatkowania. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje bowiem jednoznacznie, iż rozstrzygając o kwalifikacji gruntów objętych podatkiem od nieruchomości spółki, organ I instancji, ponownie przeprowadzając postępowanie dowodowe, oparł się na opinii biegłych potwierdzającej zgodność deklaracji spółki na podatek rolny ze stanem faktycznym oraz na decyzji Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Mineralnych i Leśnictwa z dnia 27 stycznia 1997 r. udzielającej skarżącej koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "R.-Z." położonego na terenie gminy L. Ś. Zwrócić należy także uwagę, iż organy, w oparciu o wypis z krajowego rejestru sądowego przedsiębiorców, prawidłowo uznały skarżącą za przedsiębiorcę prowadzącego eksploatację złoża kruszywa naturalnego.

Skład orzekający uznał, że materiał dowodowy został w niniejszej sprawie zebrany i oceniony w sposób prawidłowy, zatem także w tym zakresie nie doszło do naruszenia przywołanych przez spółkę przepisów postępowania.

Na zakończenie odnieść się należało do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów art. 102 i art. 103 ustawy z dnia 17 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902 ze zm.) oraz art. 102, art. 103 i art. 106-108 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t. jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.). W ocenie Sądu powołane przepisy w ogóle nie znajdują w sprawie zastosowania (obowiązek rekultywacji oraz ustrój państwowej służby hydrologiczno- meteorologicznej), dlatego też niezrozumiałym jest powoływanie się przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącej spółki na ich naruszenie.

Mając powyższe okoliczności na względzie, w oparciu o art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę oddalić jako bezzasadną.