Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2274/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 30 ust. 6 pkt 2 w zw. z  art. 30 ust. 5
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kramek (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2019 r. sprawy ze skargi P. H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania P. H., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. znak: [...] stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...].

Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z dnia 24 lipca 2017 r. P. H. dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie domku drewnianego niezwiązanego trwale z gruntem o wymiarach po obrysie 7,0m x 5,0 m, na działce nr ewid. [...] w miejscowości T., gm. Ż.. Do wniosku inwestor dołączył m. in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ewid. [...] na cele budowlane oraz kopię mapy do celów projektowych, na której została zaznaczona lokalizacja przedmiotowej inwestycji.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Starosta [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia ww. wniosku w zakresie: 1. wskazania poprawnego tytułu dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane; 2. dostarczenia rzutu przyziemia obiektu wraz z oznaczeniem pomieszczeń znajdujących się na jego poziomie; 3. Dostarczenia pozostałych elewacji planowanego obiektu wraz z oznaczeniem planowanych otworów okiennych i drzwiowych; 4. dostarczenia opisu technologii wykonania zgłaszanego obiektu (tj. określenia z jakich materiałów zostanie wykonany planowany obiekt; fundament, ściany, konstrukcja dachu i jego pokrycie, wykończenie wewnętrzne oraz zewnętrzne, rodzaj instalacji, stolarka okienna i drzwiowa); 5. sprecyzowania nazwy obiektu, gdyż ustawodawca nie przewidział możliwości realizacji domku drewnianego na podstawie instytucji zgłoszenia, a jedynie obiekty, które są budynkami gospodarczymi, letniskowymi, garażami, wiatami stosownie do art. 29 ust. 2 ustawy Prawo budowlane; 6. dostarczenia rysunku przekroju pionowego planowanego domku, z którego wynikać będzie, że jest on parterowy stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane; 7. dostarczenia rysunku obrazującego szczegół posadowienia planowanego obiektu stosownie do art. 3 ustawy Prawo budowlane, który określa, że przez budynek rozumieć należy taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

W związku z tym, że inwestor nie uzupełnił wniosku w zakresie zgodnym z w ww. postanowieniem Starosta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie domku drewnianego niezwiązanego trwale z gruntem.

Odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., wniósł P.H. uzupełniając jednocześnie wniosek i dostarczając pozostałe dokumenty wymienione w postanowieniu tego organu z dnia [...] sierpnia 2017 r. Wyjaśnił także lokalizację spornego obiektu budowlanego i dostarczył aprobatę techniczną lakieru ognioochronnego, którym zabezpieczy projektowany budynek letniskowy.

Decyzją z dnia [...] września 2017 r. Starosta [...], na podstawie art. 132 § 1 k.p.a. stwierdził, że odwołanie w całości zasługuje na uwzględnienie i uchylił własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r., wnoszącą sprzeciw w sprawie zamiaru realizacji inwestycji.

Pismem z dnia 26 września 2017 r., Starosta [...] wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] września 2017 r. podnosząc, że po otrzymaniu w dniu 22 września 2017 r. skargi złożonej przez W. S. powziął informację, że na terenie ww. działki usytuowany jest samowolnie wybudowany budynek letniskowy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] potwierdził fakt, że przedmiotowa działka zabudowana jest budynkami letniskowymi, wobec których toczy się postępowanie egzekucyjne od dnia 20 października 2000 r. Starosta [...] wyjaśnił, że powodu niewiedzy na temat toczącego się postępowania wszczętego w 2000 r. w nadzorze budowlanym organ przyjął do wiadomości zgłoszenie budowy obiektu, który już istnieje w terenie (uchylając swoją decyzję w drodze samokontroli - w wyniku odwołania inwestora od decyzji wnoszącej sprzeciw), bowiem jak wynikało z posiadanych dokumentów, w PINB w [...] toczyło się jedynie postępowanie odnośnie zbiornika na ścieki, dlatego też Starosta [...] posiadał wiedzę tylko i wyłącznie na temat postępowania w tym zakresie. Starosta [...]wyjaśnił, że ostateczną decyzją PINB w [...] z dnia [...] października 2000 r. nakazano P. H. rozbiórkę domu letniskowego wybudowanego na działce nr [...] w T. gm. Ż.

Wobec powyższego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r. uznając, że została ona wydana z rażącym naruszeniem art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego w stosunku do obiektu, który już istniał i wobec którego organ nadzoru budowlanego wydał nakaz rozbiórki.

Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: jako GINB) po rozpoznaniu odwołania P. H. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia GINB, po przedstawieniu stanu sprawy oraz specyfiki postępowania nieważnościowego wskazał, że instytucja zgłoszenia jest sui generis wnioskiem o milczącą akceptację organu zgłaszanego zamierzenia budowlanego, a zatem jedynie milczenie organu czyli niewyrażenie sprzeciwu w formie decyzji w określonym terminie, uprawnia inwestora do podjęcia robót budowlanych. Tak jak pozwolenie na budowę może być udzielone przed rozpoczęciem, a nie po zakończeniu robót budowlanych, tak też zasada ta ma zastosowanie do procedury zgłaszania robót budowlanych (art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego). Nie jest więc dopuszczalne prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie zgłoszenia robot budowlanych w stosunku do robót, które już zostały wykonane. W konsekwencji zdaniem GINB wykonanie robót budowlanych przed tym terminem obliguje właściwy organ do wydania decyzji o sprzeciwie, stosownie do art. 30 ust 6 ust 2 Prawa budowlanego, który nakazuje wniesienie sprzeciwu w sytuacji, gdy budowa lub wykonywanie robót budowlanych narusza (...) inne przepisy. Zatem prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie zgłoszenia robót budowlanych w stosunku do robót, które już zostały wykonane jest dotknięte sankcją nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Natomiast w przypadku, gdy organowi administracji architektoniczno-budowlanej w dniu wydania m.in. decyzji uchylającej decyzję wnoszącą sprzeciw, nie była znana okoliczność rozpoczęcia robót budowlanych, to wówczas wskazane jest wznowienie postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W związku z powyższym GINB stwierdził, że w analizowanej sprawie prowadzonej w trybie nieważnościowym, istotna jest kwestia wiedzy Starosty [...] o rozpoczęciu zamierzonych robót budowlanych przed zgłoszeniem zamiaru wykonania robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w art 30 ust. 1 Prawa budowlanego. W ocenie GINB jakkolwiek Starosta [...] twierdzi, że w dniu wydania kontrolowanej decyzji z dnia [...] września 2017 r. nie miał wiedzy odnośnie prowadzenia w warunkach samowoli budowlanej robót budowanych objętych ww. zgłoszeniem z dnia 24 lipca 2017 r., to jednak w aktach organu stopnia powiatowego znajduje się skarga W. S. z dnia 21 lipca 2017 r. (skierowana do Starosty [...]), w której wskazano, że w 2000 r. na działce nr [...] bez pozwolenia na budowę został wybudowany budynek, który obecnie jest wykorzystywany na cele mieszkalne, zaś decyzją z dnia [...] października 2000 r. PINB w [...] , działając na podstawie art. 48 Prawa budowlanego nakazał P H rozbiórkę w/w obiektu. Dalej GINB wyjaśnił, że z ustaleń poczynionych w postępowaniu odwoławczym wynika, że ww. pismo wpłynęło do Starostwa Powiatowego w [...] w dniu 31 lipca 2017 r., co potwierdza prezentata na poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pisma z dnia [...] lipca 2017 r. W związku z powyższym GINB stwierdził, że organ stopnia podstawowego niewątpliwie miał wiedzę o zrealizowaniu spornej inwestycji przed dniem wydania kontrolowanej decyzji z dnia 21 września 2017 r.

Mając na uwadze powyższe okoliczności GINB stwierdził, że Starosta [...] naruszył rażąco art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym, organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. W analizowanej sprawie tym innym przepisem jest art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego stanowiący, że zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych.

Skargę na powyższą decyzję GINB wniósł P H. Zaskarżając ją w całości i domagając się jej uchylenia podniósł zarzut:

- naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo naruszenia tą decyzją:

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez Wojewodę [...] wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dowolną ocenę przez organ materiału dowodowego, skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2017 r. rażąco naruszył przepisy art. 30 ust. 6 pkt. 2 w zw. z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, co skutkowało stwierdzeniem nieważności tej decyzji, podczas gdy z prawidłowej oceny materiału dowodowego wynikało, że zgłoszenie robót budowlanych dotyczyło obiektu, który jest budynkiem letniskowym, a nie tymczasowego obiektu budowlanego, który znajdował się już na działce skarżącego;

- art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ dowodu z opinii biegłego na okoliczności wymagające wiadomości specjalnych tj. celem ustalenia czy zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych dotyczyło w rzeczywistości obiektu, który znajdował się już na działce skarżącego;

- art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 85 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ zarówno I instancji, jak i organ GINB dowodu z oględzin pomimo, że wymagał tego stan sprawy,

- art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.k. poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r. w sytuacji gdy nie narusza ona rażąco prawa.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wbrew ustaleniom organu, na terenie działki skarżącego, położonej w miejscowości [...] , na dzień wydania przez Starostę [...]decyzji z dnia [...] września 2017 r. znajdował się obiekt, jednakże tego obiektu nie dotyczyło dokonane przez skarżącego zgłoszenie robót budowlanych. Obiekt znajdujący się na działce to w rzeczywistości obiekt usytuowany na naczepie pojazdu typu [...] , tzw. tymczasowy obiekt budowlany. Tym samym, zdaniem skarżącego nie sposób uznać, aby zgłoszenie robót budowlanych odnosiło się do już zrealizowanej inwestycji. Ponadto skarżący stwierdził, że skoro decyzją Starosty [...] z dnia z dnia [...] września 2017 r. uchylona została decyzja z dnia [...] sierpnia 2017 r. wnosząca sprzeciw to doszło do usankcjonowania zgłoszenia posadowienia obiektu z uwagi na brak sprzeciwu. W związku z tym organy orzekające w sprawie winny były zweryfikować czy w tzw. międzyczasie (tj. w okresie od 21 września 2017 r. do dnia 17 stycznia 2018 r. - decyzja Wojewody [...]) skarżący nie zrealizował robót budowlanych, których dotyczyło zgłoszenie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r. i utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. wydane zostały w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.

Natomiast zgodnie z jednolitym stanowiskiem orzecznictwa i poglądem doktryny przyjmuje się, że z zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 k.p.a. wynika, że przepisy, na podstawie których możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji, nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane rozszerzająco. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny.

Tym samym, w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, ani też kwestionować stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją stanowiącą przedmiot kontroli prowadzonej w tym postępowaniu nadzorczym (por. np.: wyroki NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1617/12, z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1822/11). Istota nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji, o którym mowa w art. 156 k.p.a., wyraża się w tym, że celem tego postępowania nie może być ponowne rozpoznawanie sprawy, tak jak w postępowaniu zwykłym.

Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa.

Poruszając się w zakreślonych wyżej granicach organy orzekające w sprawie tj. Wojewoda [...] i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonały prawidłowej oceny decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r. uznając, że została obarczona wadą rażącego naruszenia prawa - art. 30 ust 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. W niniejszej sprawie, jak słusznie wskazał GINB tym innym przepisem jest art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, w którym ustawodawca zakreślił inwestorowi termin, w którym nie może przystąpić do wykonywania robót budowlanych, a organowi termin do ewentualnego wniesienia sprzeciwu. W piśmiennictwie dotyczącym instytucji zgłoszenia wskazuje się, że zgłoszenie jest sui generis wnioskiem o milczącą akceptację organu zgłaszanego zamierzenia budowlanego, a zatem jedynie milczenie organu, czyli niewyrażenie sprzeciwu w formie decyzji w powyższym terminie, uprawnia inwestora do podjęcia robót budowlanych (Z. Niewiadomski (red.): Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2006, s. 366). Należy również podkreślić, że na skutek zgłoszenia robót budowlanych organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wydaje pozytywnej decyzji uprawniającej inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych, jest uprawniony jedynie do wydania decyzji o sprzeciwie. Dopóki nie upłynie wskazany termin, dopóty organ administracji ma kompetencje do wydania decyzji administracyjnej w sprawie sprzeciwu; kompetencji tej nie traci w szczególności na skutek rozpoczęcia przed upływem wskazanego terminu przez inwestora robót budowlanych.

W przedmiotowej sprawie skarżący zgłosił zamiar realizacji budowy domu letniskowego, niezwiązanego trwale z gruntem o wymiarach 7,0m x 5,0 m na działce nr [...]w miejscowości [...], gm. [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Starosta [...]wniósł sprzeciw odnośnie ww. zgłoszenia, by następnie w trybie art. 132 § 1 k.p.a. uchylić własną decyzję o sprzeciwie pomijając, że w sprawie domu letniskowego niezwiązanego trwale z gruntem na działce nr [...]zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę toczyło się postępowanie zakończone ostateczną decyzją PINB w [...]z dnia [...][...] października 2000 r. o nakazie rozbiórki. Prawidłowo także GINB ustalił, że Starosta [...] miał wiedzę o zrealizowaniu spornej inwestycji przed wydaniem kwestionowanej decyzji z dnia [...] września 2017 r. uchylającej decyzję o sprzeciwie. Pismem bowiem z dnia 21 lipca 2017 r. osoba trzecia poinformowała ww. organ, że na działce nr [...]w [...]w 2000 r. został zrealizowany samowolnie budynek, wykorzystywany na cele mieszkaniowe, co do którego decyzją PINB w [...]z dnia [...] października 2000 r. orzeczono nakaz rozbiórki.

Uchylenie zatem przez Starostę [...] decyzji wnoszącej sprzeciw wobec dokonanego przez skarżącego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych w sytuacji gdy roboty te zostały wykonane w ramach samowoli budowlanej, nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 30 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Oceny tej nie zmienia podnoszona w skardze okoliczność, że zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych dokonane przez skarżącego w dniu 24 lipca 2017 r. dotyczyło budynku letniskowego, zatem nie mogło odnosić się do znajdującego się na działce nr [...] tymczasowego obiektu budowlanego, posadowionego na przyczepie typu [...]. Przypomnieć jedynie w tym miejscu należy, że WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 7 grudnia 2004 r. sygn. akt II SA/Gd 734/01 oddalającym skargę na decyzję w przedmiocie nakazu rozbiórki drewnianego domku letniskowego na działce nr [...] za nietrafny uznał argument skarżącego, polegający na twierdzeniu, że przedmiot zaskarżonej decyzji nie jest budynkiem. Stwierdził ponadto, że fakt, iż jest to tymczasowy obiekt budowlany (nietrwale połączony z gruntem) nie przesądza o tym, że nie jest to obiekt budowlany w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane. Ponadto wskazał, że w art. 3 pkt 5 ustawy - Prawo budowlane stwierdza się wprost, że tymczasowy obiekt budowlany, to obiekt budowlany tyle, że charakteryzujący się dodatkowymi cechami, mianowicie tym, że jest przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki bądź nie połączony trwale z gruntem. W tych warunkach WSA w Gdańsku uznał za nieskuteczne również te argumenty skarżącego, w których twierdził on, że przedmiot zaskarżonej decyzji nie jest trwale połączony z gruntem oraz, że może być przeniesiony w inne miejsce.

Nie jest więc zasadny zarzut skargi, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r. W świetle powyższego wyroku, od którego skarga kasacyjna P H została oddalona (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r. sygn. akt II OSK 447/05) zarzut skarżącego, dotyczący braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), co do ustalenia, czy zgłoszenie dotyczyło obiektu znajdującego się już na działce skarżącego, należało uznać za chybiony.

W ocenie Sądu w sprawie nie doszło także do naruszenia pozostałych przepisów wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia zawierają wszelkie określone prawem elementy. Organy w sposób wystarczający wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a uzasadnienia decyzji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Należy raz jeszcze podkreślić, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ nie prowadzi odrębnego - uzupełniającego postępowania dowodowego lecz rozstrzyga sprawę w oparciu o ten sam materiał dowodowy, którym dysponował organ wydający kwestionowaną decyzję.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.