Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 389/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2012-02-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 września 2011r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi A. K. i B. K. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wykonania robót ziemnych p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 września 2011r., w sprawie II SA/Bk 389/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił zażalenie A. K. od postanowienia tegoż Sądu z dnia 7 lipca 2011r. w przedmiocie odrzucenia wniosku o przedłużenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Powodem odrzucenia był brak uiszczenia wpisu od tego zażalenia. Na to postanowienie A. K. w dniu 10 października 2011r. złożył zażalenie.

Postanowieniem z dnia 28 września 2011r. w tej samej sprawie o sygn. II SA/Bk 389/10 Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku odmówił przyznania A. K. prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że A. K. nie wykazał w sposób przekonujący, że faktycznie znajduje się w sytuacji materialnej, która skutkuje tym, że nie jest on w stanie ponieść kosztów sądowych. Po wniesieniu sprzeciwu przez A. K., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 20 października 2011r. również odmówił mu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

A. K. złożył zażalenie na to postanowienie. Jednak Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 15 grudnia 2011r., w sprawie o sygn. II OZ 1310/11 oddalił zażalenie na to postanowienie, wskazując w uzasadnieniu, że skarżący nie może skutecznie kwestionować prawidłowości postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy, jeśli nie zastosował się do wezwania Sądu i nie wykazał, że nie może ponieść kosztów postępowania.

W tej sytuacji w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 stycznia 2012r., A. K. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia z 10 października 2011r. w kwocie [...]zł.

Wezwanie uznano za skutecznie doręczone z dniem 24 stycznia 2012r. (pismo było po raz pierwszy awizowane w dniu 10 stycznia 2012r - k. 243 - 244).

Mimo upływu zakreślonego, siedmiodniowego terminu, wpis sądowy nie został przez Skarżącego uiszczony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

W myśl art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Skarżący A. K. został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu. Wezwanie zawierało zgodne z prawem pouczenie o skutkach prawnych niewykonania powyższych obowiązków.

Wobec niemożności doręczenia mu wezwania osobiście, ani w trybie doręczenia zastępczego, Sąd był uprawniony na podstawie art. 73 p.p.s.a. do tego, aby uznać doręczenie za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu 14 – dniowego licząc od dnia dokonania zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. W wyznaczonym terminie 7 dni od dnia uznania doręczenia za dokonane, tj. do dnia 31 stycznia 2012 r. (wtorek) wpis nie został uiszczony, co w konsekwencji uniemożliwiło nadanie skardze dalszego biegu i czyniło koniecznym jej odrzucenie.

Z tych względów, Sąd na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.