Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 149/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-11-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 211, art. 212, art. 208, art. 121 w zw. z art. 123
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

﻿Sygn. akt I FSK 149/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 listopada 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Artur Mudrecki Sędzia NSA Sędzia WSA del. Mariusz Golecki (spr.) Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 września 2018 r. sygn. akt I SA/Kr 692/18 w sprawie ze skarg R. K. na postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 10 maja 2018 r. nr 1201-IEW1.4253.5.2018.12, nr 1201-IEW1.4253.6.2018.12, nr 1201-IEW1.4253.7.2018.12 w przedmiocie nadania decyzjom nieostatecznym rygoru natychmiastowej wykonalności 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 7 września 2018 r., sygn. I SA/Kr 692/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi R. K. (dalej, jako "Skarżący" lub "Strona") na postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej, jako "DIAS") z 10 maja 2018 r. nr 1201-IEW1.4253.5.2018.12, nr 1201-IEW1.4253.6.2018.12 oraz nr 1201-IEW1.4253.7.2018.12 w przedmiocie nadania decyzjom nieostatecznym rygoru natychmiastowej wykonalności.

2. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Krakowie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Skarżący zaskarżając go w całości. Przedmiotowemu wyrokowi zarzucił on naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 151 p.p.s.a. i 145 § 1 pkt 1) c) ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej – "p.p.s.a."), poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi, chociaż wykazane zostało, że organy rażąco naruszyły przepisy postępowania, tzn.:

a) zaniechały doręczenia decyzji stanowiących podstawę obowiązku podatkowego Skarżącego, tj. decyzji organu pierwszej instancji z 20 października 2017 r. oraz postanowień organu pierwszej instancji w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności ww. decyzjom, tj. postanowień organu pierwszej instancji z 5 grudnia 2017 r., pełnomocnikowi Skarżącego, ustanowionemu w toku postępowania podatkowego, doręczając przedmiotowe decyzje i postanowienia bezpośrednio Skarżącemu, z pominięciem jego pełnomocnika (tj. naruszenie art. 145 § 2 w zw. z art. 211 w zw. z art. 212 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800, dalej: "Op."), podczas gdy Skarżący w toku postępowania podatkowego ustanowił pełnomocnika poprzez udzielenie pełnomocnictwa szczególnego na zasadzie art. 138e § 2 O.p., tj. poprzez ustne zgłoszenie pełnomocnika do protokołu przesłuchania Skarżącego z 16 lutego 2017 r. w sprawach podatkowych o znakach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], w konsekwencji, czego pełnomocnik został upoważniony do działania we wskazanych wyżej sprawach podatkowych na każdym ich etapie, co jednocześnie skutkowało wyłączeniem zasady doręczania pism bezpośrednio Skarżącemu, który w tym zakresie zastępowany był przez pełnomocnika, przy czym niezależnie od kwestii skuteczności ustanowienia pełnomocnika w ww. sposób, odwołania od przedmiotowych decyzji organu pierwszej instancji (data nadania 10 listopada 2017 r.) złożył pełnomocnik Skarżącego legitymujący się pełnomocnictwem szczególnym, wobec czego organy w toku postępowania powinny były respektować fakt ustanowienia przez Skarżącego pełnomocnika, a wszystkie pisma adresowane do Skarżącego w ww. sprawach po dacie udzielenia pełnomocnictwa (tj. najpóźniej po dacie złożenia odwołań przez pełnomocnika) dla ich skutecznego doręczenia, winne były zostać skierowane bezpośrednio do pełnomocnika, zaś jego pominięcie przy doręczeniu tych pism oznacza, że nie weszły one do obrotu prawnego, a tym samym nie wywołują związanych z nimi skutków prawnych;

b) nie umorzyły postępowań podatkowych prowadzonych w stosunku do Skarżącego, z uwagi na ich bezprzedmiotowość (tj. naruszenie art. 145 § 2 w zw. z art. 208 O.p.), podczas gdy wskutek wadliwego doręczenia decyzji stanowiących podstawę obowiązku podatkowego Skarżącego, tj. decyzji z 20 października 2017 r. oraz postanowień organu pierwszej instancji w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności ww. decyzjom, tj. postanowień organu pierwszej instancji z 5 grudnia 2017 r., nie weszły one do obrotu prawnego, a tym samym, jako decyzje i postanowienia nieistniejące w obrocie nie mogły stanowić substratu zaskarżenia, wobec czego organy winny były umorzyć postępowania podatkowe prowadzone w tym przedmiocie w stosunku do Skarżącego oraz stwierdzić niedopuszczalność złożenia odwołań od ww. decyzji oraz zażaleń od ww. postanowień;

c) wskutek braku jasnego określenia czy podatnik jest reprezentowany przez pełnomocnika czy też nie uniemożliwiły podatnikowi czynny udział w postępowaniu, przez co prowadziły postępowanie w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych (tj. naruszenie art. art. 121 w zw. z art. 123 O.p.);

d) przyjęły, że zasadnym było nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom organu pierwszej instancji z 20 października 2017 r., co stanowiło konsekwencję nieprawidłowego ustalenia, że w sprawie występują okoliczności na podstawie, których można racjonalnie domniemywać, że wynikające z ww. decyzji zobowiązanie podatkowe nie zostanie przez Skarżącego wykonane, w szczególności wskutek:

– powołania się na osiągnięcie w 2016 r. przez Skarżącego niskich dochodów w stosunku do przyszłego zobowiązania podatkowego, które w ocenie organów uniemożliwiają skuteczną egzekucję zobowiązań podatkowych, pomimo tego, że okoliczność ta sama w sobie nie może stanowić podstawy nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności;

– powołania się na dokonanie przez Skarżącego czynności, polegającej na wyzbyciu się majątku, w postaci umowy darowizny nieruchomości z 4 września 2017 r., pomimo tego, że decyzja organu pierwszej instancji z 30 sierpnia 2017 r. w przedmiocie zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego, została doręczona Skarżącemu dopiero 5 września 2017 r., a zatem nawet przy ewentualnym uznaniu przez organy skuteczności jej doręczenia, które z uwagi na pominięcie ustanowionego w sprawie pełnomocnika powinno zostać uznane za wadliwe, stwierdzić należy, że Skarżący na dzień zawarcia ww. umowy nie miał wiedzy o wydaniu w stosunku do niego ww. decyzji;

– powołania się na krótszy niż 3 miesięczny termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie, w sytuacji, gdy do tego stanu doprowadziła bierność organu podatkowego, który dopiero 15 kwietnia 2015 r. postanowieniami organu pierwszej instancji wszczął postępowania podatkowe wobec Skarżącego w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2012 r., określając wysokość tych zobowiązań decyzjami wydanymi 20 października 2017 r., zaś nadanie im rygoru natychmiastowej wykonalności, już po wniesieniu odwołań przez Skarżącego, było próbą uniknięcia negatywnych skutków dotychczasowej opieszałości organu tuż przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych Skarżącego, co jednocześnie stanowi o naruszeniu przez organy zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasady szybkości postępowania (tj. naruszenie art. 239b §1 i §2 w zw. z art. 121 w zw. z art. 125 § 1 O.p.).

W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie. Nadto Skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Strony DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu.

4.1. Wobec zgłoszonego w skardze kasacyjnej wniosku pełnomocnika

Skarżącej spółki, o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie wskazać należy, że zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 1 ustawy COVID-19 w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. W przypadku skierowania sprawy podlegającej rozpoznaniu na rozprawie na posiedzenie niejawne Naczelny

Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 15 zzs4 ust.

3 ustawy COVID-19 przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd, że wykładnia funkcjonalna przepisów ustawy COVID-19 nakazuje opowiedzieć się za dopuszczalnością rozpoznania skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym. Przytoczone regulacje należy traktować jako "szczególne" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i jako takie może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy COVID-19 jest m.in.

ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem

zakażenia wirusem COVID-19. W niniejszej sprawie należało mieć też na uwadze ograniczone możliwości przeprowadzenia rozpraw we wszystkich sprawach przy

użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku (por. wyrok NSA z 15 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3743/21 i uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19). W związku z powyższym, skarga kasacyjna, mimo zawartego w niej wniosku o rozpoznanie na rozprawie, stosownie do zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z dnia 23 sierpnia 2022 r., wydanego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw.

z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób

zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, ze zm.), została skierowana na posiedzenie niejawne, o czym poinformowano pełnomocników stron, umożliwiając im złożenie na piśmie dodatkowego stanowiska.

4.2. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, uwzględniając z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały enumeratywnie wymienione w § 2 tego artykułu. Zaskarżony wyrok nie został wydany w warunkach nieważności, stąd do rozpoznania pozostały zarzuty skargi kasacyjnej, które oparte zostały na podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

4.3. Odnosząc się do kwestii oceny zasadności wywiedzionych przez Stronę w treści skargi kasacyjnej zarzutów, na wstępie zauważyć należy, że zgodnie

z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: (1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz (2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a

upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Nadto należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w sytuacji, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zd. pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny może sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań oceniających zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji.

W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna opiera się na art. 174 p.p.s.a. pkt 2, dotycząc dwóch zasadniczych kwestii, a mianowicie prawidłowości oceny przez Sąd pierwszej instancji doręczenia postanowień Organu pierwszej instancji oraz prawidłowości zastosowania art. 239 § 2 O.p. i nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom nieostatecznym wydanym przez DIAS w Krakowie.

4.4. Po pierwsze, Skarżący podnosi naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 151 oraz art. 141 § 4, utrzymując, że w przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił tego, iż organy podatkowe rażąco naruszyły przepisy postępowania poprzez doręczenie decyzji stanowiących podstawę obowiązku podatkowego Skarżącego bezpośrednio Skarżącemu, z pominięciem jego pełnomocnika ustanowionego na podstawie art. 138e § 2 O.p., poprzez ustne zgłoszenie pełnomocnika do protokołu przesłuchania Skarżącego z dnia 16 lutego 2017 r. Tym samym Skarżący wywodzi, że organy podatkowe naruszyły art. 145 § 2 w zw. z art. 211 w zw. z art. 212 O.p. W tej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którą nie doszło w tym przypadku do naruszenia art. 211 w zw. z art. 212 O.p, gdyż z jednej strony, w aktach sprawy nie ma żadnego dokumentu, pozwalającego przyjąć, że już przed dniem przesłuchania Skarżącego 16 lutego 2017r. miał on ustanowionego pełnomocnika, z drugiej zaś jak prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji,

doręczenie postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności powinno nastąpić do rąk pełnomocnika ustanowionego i zgłoszonego w postępowaniu podatkowym, dla którego postępowanie w zakresie rygoru natychmiastowej wykonalności jest (tylko) postępowaniem wpadkowym, gdy tymczasem w realiach przedmiotowej sprawy nie budzi wątpliwości, że w dniu 16 lutego 2017r. był przesłuchiwany w obecności P. K., na którego obecność w trakcie czynności przesłuchania Skarżącego wyraził zgodę NUS Kraków-Krowodrza, jako Organ pierwszej instancji. Tym samy nie budzi wątpliwości, że P. K. uczestniczył w przesłuchaniu Skarżącego, za jego zgodą, jako jego ,,pełnomocnik". Z treści tak sformułowanej i zanotowanej w protokole z 16 lutego 2017r. wypowiedzi nie wynika, że podatnik (skarżący) ,,udzielił" P. K. pełnomocnictwa szczególnego w rozumieniu art. 138e § 2 O.p., gdyż sama obecność w trakcie czynności procesowej osoby określanej przez Skarżącego jako pełnomocnik nie mogła wywołać skutku polegającego na skutecznym ustanowieniu pełnomocnictwa, jeżeli uprzednio nie udzielono jej pełnomocnictwa do działania za stronę. W orzecznictwie Naczelnego

Sądu Administracyjnego nie budzi bowiem wątpliwości to, że ustanowienie pełnomocnika powinno zostać uzewnętrznione w taki sposób, by organy podatkowe zostały o tym fakcie poinformowane, gdyż jak stwierdza Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20.09.2017 r. (sygn. akt GSK 1854/15), "w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że z treści art. 137 § 3 O.p. wynika jednoznaczny obowiązek złożenia pełnomocnictwa do akt. Zgodnie z powołanym przepisem, pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Oznacza to, że osoba chcąca działać w sprawie jako pełnomocnik musi złożyć do akt tej konkretnej sprawy pełnomocnictwo lub jego odpis. Organ podatkowy nie ma podstaw prawnych do zastąpienia pełnomocnika w realizacji obowiązku wynikającego z tego przepisu, ponieważ jest to ewidentnie obowiązek pełnomocnika. Dokument pełnomocnictwa powinien trafić do akt rozpatrywanej sprawy jako wyraz woli strony działania w tej konkretnej sprawie za pośrednictwem pełnomocnika i dowód umocowania konkretnej osoby jako właśnie pełnomocnika (zob. wyroki NSA: z 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 429/10; z 21 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 42/09; z 17 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1802/08; z 17 grudnia 2009 r.,

sygn. akt II FSK 1161/08; z 18 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1843/07; z 8 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 690/08; z 12 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 519/08; z 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt I FSK 131/09 czy z 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 128/08 oraz z 5 lipca 2017 r., sygn. akt II FSK 1623/15)". Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie powyższe stanowisko w pełni akceptuje. Jednocześnie należy zwrócić uwagę na to, że w aktualnym stanie prawnym umowa o usługi z zakresu rachunkowości zawarta pomiędzy Skarżącym a F. sp. z o .o. nie może także zostać uznana za podstawę do ustanowienia pełnomocnictwa szczególnego w przedmiotowej sprawie. Ponadto należy zauważyć,

że pismem z 1 lutego 2018 r. DIAS wezwał P. K. do dostarczenia właściwego pełnomocnictwa do reprezentowania Skarżącego w postępowaniu, w wyniku czego Skarżący dopiero pismem z 13 lutego 2018 r. ostatecznie ustanowił pełnomocnictwo szczególne do reprezentowania go w sprawie zażalenia na postanowienia NUS wydane 5 grudnia 2017 r., gdy tymczasem postanowienia te zostały doręczone Skarżącemu 13 grudnia 2017 r., a zatem przed udzieleniem

P. K. pełnomocnictwa szczególnego w przedmiotowej sprawie. Tym samym Sąd orzekający w pierwszej instancji słusznie przyjął, że wobec tego, iż w aktach sprawy nie znajduje się żaden dokument czy też informacja, pozwalająca ostatecznie przyjąć, iż przed dniem przesłuchania Skarżącego tj. 16 lutego 2017r. doszło do ustanowienia przez niego pełnomocnika, doręczenie postanowień Organu I instancji Skarżącemu należało uznać za skuteczne w świetle art. 212 w związku z art. 219 O.p. Tym samym także podniesiony przez Skarżącego w skardze kasacyjnej

zarzut naruszenia art. 121 w zw. z art. 123 O.p. oraz art. 125 § 1 O.p. nie mógł być skuteczny.

4.5. W odniesieniu do drugiego zarzutu, dotyczącego naruszenia art. 239 § 2 O.p. i nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom nieostatecznym wydanym przez DIAS w Krakowie, Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przez WSA w Krakowie przepisów postępowania, które miały by istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji prawidłowo bowiem dokonał oceny działania organów podatkowych w tym zakresie, zwracając uwagę na to, że zgodnie z art. 239b § 1 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności jedynie w wyjątkowej sytuacji gdy spełnione są następujące przesłanki : organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych, strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, strona dokonuje

czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Zgodnie z art. 239b § 2 O.p. przepis §1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji prawidłowo dokonał wykładni art. 239b § 1 O.p., podkreślając, że muszą zostać spełnione kumulatywnie (łącznie) dwie przesłanki, aby można było nadać decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności: (1)

musi zaistnieć co najmniej jeden z czterech warunków określonych w §1 art. 239b O.p.; (2) organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji

nie zostanie wykonane (art. 239b §2 O.p.), zaś przesłanki określone w art. 239b § 1

pkt 1- 4 O.p. mają charakter fakultatywny i rozłączny, a jednocześnie przewidziane w treści art. 239b § 2 O.p. uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji

nie zostanie wykonane dotyczy obiektywnego stanu wiedzy, w świetle której niewykonanie zobowiązania jest wysoce prawdopodobne. Dokonując subsumpcji

stanu faktycznego ustalonego w przedmiotowej sprawie, Sąd pierwszej instancji prawidłowo zatem przyjął, że zaskarżone postanowienia DIAS z 10 maja 2018 r. odpowiadają prawu.

5. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.

6. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt. 1 p.p.s.a w zw. w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a.

Alojzy Skrodzki A. Mudrecki M. Golecki (spr.)

Sędzia del. WSA Sędzia NSA Sędzia NSA