Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 52/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 5 pkt 1, par. 30 ust. 1 i  2, par. 31 ust. 1, 2 i 3
journal: Dz.U. 2006 nr 12 poz 75
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA OBRONY NARODOWEJ z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych,  żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania  wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach
article: art. 21, art. 33 ust. 1 pkt 2 i 4
journal: Dz.U. 2004 nr 8 poz 66
law: Ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Protokolant Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 3 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi D. D. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do zawodowej służby wojskowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wr 137/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności D. D. do zawodowej służby wojskowej.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, orzeczeniem z dnia [...] Nr [...] w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej i inwalidztwa, Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ż., działając na podstawie ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.), rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. Nr 151, poz. 1594 ze zm.), rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 133, poz. 1422 ze zm.), rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 12, poz. 75) oraz Kodeksu postępowania administracyjnego, uznała D. D. za zdolnego do zawodowej służby wojskowej - kategoria Z.

Komisja podała, że w wyniku przeprowadzonego u żołnierza badania lekarskiego rozpoznała:

1) urazową amputację paliczka dystalnego palca II dłoni prawej (§ 81 pkt 5 z Załącznika Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach), 2) upośledzenie rozróżniania barw (§ 14 pkt 5), 3) zespół bólowy szyjny na podłożu dyskopatii C-5 - C-6 (§ 62 pkt 1), 4) zespół bólowy L-S z niestabilnością L-S (§ 62 pkt 1), 5) zaburzenia nerwicowe rokujące poprawę (§ 66 pkt 2), wobec czego, jak już wcześniej powiedziano, m.in. uznała go za zdolnego do pełnienia zawodowej służby wojskowej - Kategoria Z, grupa II badanych.

W decyzji organ I instancji orzekł również o związku poszczególnych chorób i ułomności ze służbą wojskową oraz określił inwalidztwo.

Niezgadzając się z tym orzeczeniem D. D. złożył odwołanie. W odwołaniu podniósł, że rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach dotyczy żołnierzy zawodowych, natomiast on, w dniu skierowania na komisję lekarską, był przeniesiony do rezerwy. Wobec tego, odwołujący się stwierdził, iż niesłusznie został zaliczony do tej samej grupy co żołnierz zawodowy.

Po rozpatrzeniu odwołania Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wydała w dniu [...] orzeczenie Nr [...], którym z powołaniem się na przepis art.art. 127 § 1, 138 kpa w związku z § 5 pkt 1, § 30 ust. 1 i 2, § 31 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 12, poz. 75) oraz art.art. 21, 33 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66), utrzymała w mocy orzeczenie organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia Komisja podała, że po rozpatrzeniu odwołania i dokonaniu analizy dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej zgromadzonej w sprawie, nie stwierdziła nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia kwestionowanego orzeczenia.

Organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonej dokumentacji wynika, iż do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ż. odwołujący się został skierowany przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Z. G. dla celów emerytalno-rentowych.

Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska na podstawie badań lekarskich, specjalistycznych określiła stopień nasilenia zaburzeń ustroju i organów, ustalając rozpoznania zgodnie z Załącznikiem Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. (Dz.U. Nr 133, poz. 1422 ze zm.), które zakwalifikowała do § 81 pkt 5, § 14 pkt 5, § 62 pkt 1 i § 34 pkt 5, § 62 pkt 1, § 66 pkt 2, co czyni skarżącego zdolnym do zawodowej służby wojskowej zgodnie z art. 33 ust. 1 ppkt 2 i 4 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin i w świetle art. 20 ust. 1 tej ustawy nie kwalifikuje do żadnej z grup inwalidztwa.

W tej sytuacji komisja odwoławcza stwierdziła, że wojskowa komisja lekarska pierwszej instancji prawidłowo wydała orzeczenie, zgodnie z Załącznikiem Nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach.

Ponadto, Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska wskazała, że wydane orzeczenie jest zgodne z § 24 ust. 1, 4, 5, 6, 8, § 25 ust. 1 wyżej powołanego rozporządzenia.

Jak dalej podał organ decyzyjny, odwołujący się nie przedstawił natomiast do wglądu Komisji innej dokumentacji medycznej, która zawierałaby dane mogące poddać w wątpliwość ocenę badających dla potrzeb orzeczniczych lekarzy specjalistów i kwalifikację orzeczniczą Komisji I instancji.

D. D. wniósł skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Podobnie jak w odwołaniu, skarżący kwestionował potraktowanie go przez Komisję jako żołnierza zawodowego podczas, gdy nim nie był i wydanie wobec niego orzeczenia o tym charakterze.

W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w wydanych orzeczeniach i wskazując na zastosowanie się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 sierpnia 2008 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

W istocie rzeczy zarzut zawarty w odwołaniu i w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego opiera się na wątpliwości skarżącego czy przepisy wskazane przez obydwie Komisje Lekarskie dotyczące orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych a także zwolnionych z zawodowej służby wojskowej mają zastosowanie w jego przypadku - żołnierza przeniesionego do rezerwy.

Odnosząc się do tego należy stwierdzić, iż w motywach wyroku z dnia 13 sierpnia 2008r. sygn. akt IV SA/Wr 137/08 skład orzekający szczegółowo wskazał, iż organ I instancji miał kompetencje do orzekania w przedmiocie, o którym orzekł.

Sąd bowiem stwierdził, że "Przepisy ustawy z dnia 10 grudnia 1993r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (tj. Dz.U. z 2004r. Nr 8 poz. 66 ze zm.) przewidują bowiem możliwość kierowania przez wojskowe organy emerytalne do wojskowych komisji lekarskich żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej, emerytów i rencistów z urzędu albo na ich wniosek (art. 21 ust. 1 pkt 3, art. 33 ust. 1 pkt 4). O możliwości takiej stanowi też § 1 i § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 12, poz. 75). Z niekwestionowanych przez skarżącego okoliczności sprawy wynika, że skarżący jako żołnierz został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w dniu 28 lutego 2007r. W myśl § 17 ust. 3 powołanego rozporządzenia o zdolności do czynnej służby wojskowej wojskowa komisja lekarska orzeka na zasadach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 8 i 9 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W przedmiotowej sprawie zdolność do zawodowej służby wojskowej została ustalona w oparciu o obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 133, poz. 1422 ze zm.), które to rozporządzenie zostało wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 5 ust. 8 i 9 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydanej w tej sprawie orzeczenie. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją".

Ocena prawna zawarta w orzeczeniu Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2008r., zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowiący, że "Ocena prawa i wskazania co do dalszego postępowania wyrażane w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia".

Wprawdzie w wypowiedzi tej Sąd bezpośrednio nie odniósł się do kwestii podniesionej przez skarżącego jednakże nie sposób byłoby przyjąć, że do żołnierza zawodowego przeniesionego do rezerwy nie miałyby zastosowania powyższe akty prawne. Należy bowiem zwrócić uwagę, że skarżący wniósł jako żołnierz zawodowy do Wojskowego Biura Emerytalnego o ustalanie prawa do wojskowej renty inwalidzkiej w związku z czym biuro to skierowało skarżącego na stosowne badania przez komisję lekarską.

W skierowaniu trafnie organ rentowy powołał się na przepisy ustawy z dnia 10 grudnia 1993r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (tj. Dz.U. z 2004r. Nr 8, poz. 65) oraz rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i tryb postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. z 2006r. Nr 12, poz. 75).

Kolejną kwestią jaka wiąże się ze skargą ocenianą przez Sąd jest to, czy zgodnie z cyt. art. 153 powołanej ustawy organ odwoławczy zastosował się do wytycznych zawartych we wspomnianym orzeczeniu Sądu. Stwierdzić należy, że w jego pisemnych motywach wskazano, że "przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ decyzyjny, po przeprowadzeniu zgodnego z przepisami prawa postępowania dowodowego winien wydać właściwe orzeczenie, mając na względzie to, co powiedziano wyżej i wydane orzeczenie uzasadnić zgodnie z wymogiem art. 107 § 3 kpa, również w zakresie powołanej w uzasadnieniu podstawy prawnej orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej skarżącego".

Można przyjąć oceniając treść decyzji ostatecznej, iż zaskarżone orzeczenie nie narusza art. 107 § 3 kpa w sposób który nakazywałby uchylenia tego orzeczenia jako naruszającego także art. 153 cyt. ustawy.

W uzasadnieniu tym bowiem Rejonowa Komisja Lekarska we W. odniosła się do zebranej dokumentacji lekarskiej a także wyprowadzonych z niej wniosków, podzielając, iż brak jest podstaw by przyjąć, że skarżący nie jest zdolny do zawodowej służby wojskowej (kat. "Z").

Należy przy tym stwierdzić, że skarga do Sądu Administracyjnego, zwłaszcza w reasumpcji kwestionuje w dalszym ciągu właściwość komisji lekarskiej wówczas gdy żołnierz zawodowy został przeniesiony do rezerwy.

Uwzględniając powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.