Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1301/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-01-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

G. B. wnioskiem z dnia 27 grudnia 2012 r. (data stempla pocztowego) zwróciła się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego od skargi określonego w kwocie 100 zł.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dołączonych dokumentów (uzasadnienia wyroku w sprawie o rozwód, umowy najmu), ustalono, że osiąga ona dochody ze stosunku pracy w kwocie 1.800 zł netto miesięcznie, na jej utrzymaniu pozostają dwie małoletnie córki, na rzecz których były mąż skarżącej zobowiązany jest przekazywać alimenty w łącznej kwocie 700 zł miesięcznie, czego – jak wynika z uzasadnienia wyroku orzekającego rozwód – nie czyni, jej jedyny majątek stanowi mieszkanie o powierzchni 38 m2, którego jest współwłaścicielką wraz z byłym mężem, aktualnie zamieszkuje w wynajmowanym mieszkaniu i z tego tytułu opłaca czynsz w wysokości 500 zł miesięcznie, zaliczki na należności z tytułu opłat eksploatacyjnych w kwocie 300 zł miesięcznie oraz ponosi bieżące opłaty za media. W związku z zaległościami podatkowymi skarżącej, wynikającymi z zaskarżonej decyzji, wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne.

Biorąc pod uwagę powyższe, uznano, że sytuacja finansowa skarżącej jest trudna i poniesienie przez nią kosztów sądowych w niniejszej sprawie spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wskazać należy, że były mąż skarżącej uchyla się od płacenia alimentów na rzecz małoletnich dzieci, zatem to skarżąca, z kwoty wypłacanego jej wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.800 zł, ponosi wszystkie koszty związane z utrzymaniem rodziny. Mając na względzie kwotę środków, jakimi dysponuje skarżąca, wysokość ponoszonych przez nią opłat w związku z wynajmem i eksploatacją mieszkania, brak zasobów pieniężnych, przyjąć należało, że nie ma ona realnych możliwości poniesienia należnych kosztów sądowych.

Z tych względów uznano, że skarżąca wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.