Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1938/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Budownictwa~Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 31 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 33 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
article: art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 220 poz 1601
law: Ustawa z dnia 18 października 2006 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych  oraz o zmianie niektórych innych ustaw.
article: art. 19 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 113 poz 954
law: Ustawa z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Marian Wolanin (spr.), Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2009 r. sprawy ze skarg B. P., M. B., J. S. i Stowarzyszenia S. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi ekspresowej 1. oddala skargi; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. K. z Kancelarii Adwokackiej z siedzibą w W. przy ul. [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa; 3. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata J. M. z Kancelarii Prawniczej Spółka Komandytowa D. z siedzibą w W. przy ul. [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] Minister Budownictwa po rozpatrzeniu odwołań od decyzji Wojewody [...] Nr [...] znak [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji: budowa drogi ekspresowej w korytarzu zarezerwowanym pod autostradę [...] ([...]) - odcinek: węzeł "[...]" (bez węzła) - węzeł "[...]" (bez węzła) - wraz z przebudową infrastruktury technicznej uchylił zaskarżoną decyzję w części stanowiącej rysunek nr 2 i nr 3 w załączniku do decyzji i części opisowej załącznika nr 1 i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...].

W obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano m.in., iż postępowanie w sprawie wszczęto na podstawie wniosku Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2005 r.

W wyniku złożonych odwołań Minister Budownictwa stwierdził, że w przekazanej przez organ pierwszej instancji dokumentacji występują nieścisłości, polegające na braku wskazania w załączniku nr 2 do decyzji pierwszoinstancyjnej, który stanowią mapy sytuacyjne z projektami podziałów nieruchomości położonych w rejonie ulic [...],[...]w sytuacji, gdy z załącznika nr 1 do tej decyzji, a zwłaszcza z jego rysunku nr 5 przedstawiającego plan sytuacyjny z projektowanymi liniami rozgraniczającymi teren niezbędny dla obiektów budowanych wynika, że odcinek objęty tą decyzją rozpoczynający się od węzła "[...]" kończy się za węzłem "[...]" na ulicy [...] w Dzielnicy W.. Odcinek ten obejmuje teren położony w rejonie ul. [...] i decyzja pierwszoinstancyjna ustalał linie rozgraniczające w tym obszarze. Ogólny przebieg projektowanej drogi przedstawia rysunek nr 2 załącznika nr 1 do decyzji pierwszoinstancyjnej, nazwany planem orientacyjnym. Dlatego też, Minister Budownictwa zaskarżoną decyzją uchylił rysunek nr 2 załącznika nr 1 do tej decyzji, przedstawiający plan orientacyjny przebiegu tego odcinka oraz rysunek nr 5 załącznika nr 1 przedstawiający plan sytuacyjny z liniami rozgraniczającymi teren i ustalił nowy rysunek nr 2a oraz rysunek 5a załącznika nr 1 do decyzji pierwszoinstancyjnej.

Odnosząc się do zarzutów J. S. organ odwoławczy wskazał m.in., iż mając na uwadze art. 10 ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, który stanowi, że w sprawach dotyczących lokalizacji dróg krajowych przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się, pod inwestycję zajęto pas o innej szerokości niż zarezerwowano w planach miejscowych, co nie świadczy o naruszeniu prawa. Jednocześnie wskazano, iż nie zasadne są zarzuty dotyczące możliwości wystąpienia w przyszłości lokalnych podtopień domów i działek ponieważ w raporcie oddziaływania na środowisko zalecono zastosowanie systemu zbierającego i oczyszczającego wody opadowe spływające z powierzchni jezdni. W skład tego systemu wchodzić będą między innymi kanalizacja deszczowa, rowy, osadniki, studzienki ściekowe oraz zbiorniki retencyjne. Również zarzut naruszenia prawa własności nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej wydana w trybie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych nie orzeka o własności nieruchomości niezbędnych dla realizacji planowanej drogi, ponieważ będą one nabywane na następnym etapie przygotowania inwestycji.

Odnosząc się do zarzutów B. P. m.in. naruszenia art. 2 ust. 2 ustawy, stanowiącego, że wojewoda wydaje decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku należy uznać, że brak wydania decyzji w tym terminie nie może stanowić przesłanki do jej uchylenia. Wojewoda [...] postanowieniem [...] z dnia [...] listopada 2005 r., działając na podstawie art. 98 §1 kpa, na wniosek inwestora zawiesił postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji. Inwestor wystąpił o zawieszenie postępowania z uwagi na konieczność uzyskania klauzul właściwego organu państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego na mapach zawierających projekty podziału nieruchomości. Następnie organ podjął postępowanie postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. Odnosząc się do zarzutu braku ekonomicznego uzasadnienia wyboru obecnej lokalizacji, która zdaniem skarżącej jest najdroższa, wskazano iż dokonano analizy 7 wariantów przebiegu drogi przez osiedle Z., biorąc pod uwagę różne aspekty, w tym ekonomiczne i wybrano jako najkorzystniejszy wariant zgodny z ustaleniami dawnych planów miejscowych, jak również podkreślono, że ani Wojewoda [...] rozpatrując wniosek inwestora o wydanie decyzji lokalizacyjnej drogi krajowej, ani organ drugiej instancji nie są uprawnione do analizy kosztów realizacji planowanego przedsięwzięcia drogowego. Odnosząc się do zarzutu niedopełnienia obowiązków i braku zbadania szkodliwości oddziaływania inwestycji stwierdzono, iż dołączono do wniosku raport oddziaływania na środowisko drogi ekspresowej [...], który stanowi załącznik nr 3 zaskarżonej decyzji, dlatego też brak jest przesłanek do uznania, że nastąpiło niedopełnienie obowiązków poprzez niezbadanie oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Zarzut ograniczenia użytkowania własności i naruszenia art. 2, art. 31, art. 32, art. 64 ust. 1, art. 64 ust. 3 oraz art. 77 Konstytucji RP, również nie uznano za zasadny, ponieważ decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej wydana w trybie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych nie orzeka o własności nieruchomości. Nieruchomości przeznaczone pod planowaną drogę będą nabywane na następnym etapie przygotowania inwestycji, dlatego też nie można uznać, że zapisy zaskarżonej decyzji naruszają przepisy Konstytucji RP, w tym przepisy dotyczące ochrony prawnej wolności, równości i własności.

Minister Budownictwa, rozpoznając zarzuty odwołania M. B. wskazał m.in., iż konieczność zwiększenia szerokości korytarza zarezerwowanego pod autostradę w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego z 30 metrów do ok. 115 m podyktowana była zmianą przepisów dotyczących projektowania dróg, w tym przepisów dotyczących ochrony środowiska. Obecnie planując budowę drogi należy wyznaczyć pod nią teren, na którym będzie można zrealizować budowę urządzeń ochrony środowiska, w tym ekranów akustycznych, pasów zieleni, rowów. Wymaga to zajętości większej powierzchni terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych niż planowano kilkadziesiąt lat temu.

Skargę na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli J. S., B. P., M. B. i Stowarzyszenie S. z siedzibą w W., zarzucając naruszenie:

• art. 156 §1 pkt 2 kpa z uwagi na wydanie przez Wojewodę [...] decyzji z dnia 11 sierpnia 2006 r. bez podstawy prawnej ustalającej lokalizację i przebieg drogi ekspresowej;

• art. 4a ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - określającego organy władne do ustalania sieci autostrad i dróg ekspresowych mając na uwadze potrzeby społeczne i gospodarcze kraju w zakresie rozwoju infrastruktury;

• art. 46 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 pkt 8 i 9, ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony Środowiska (Dz.U. Nr 62 poz. 627 ze zm.) poprzez niesporządzenie środowiskowych uwarunkowań dla całego przedsięwzięcia;

• rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 2004 r. w sprawie sieci autostrad i dróg ekspresowych, w którym nie uwzględniono narzuconej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. lokalizacji drogi - ekspresowej w korytarzu zarezerwowanym pod autostradę [...] ([...]) dla odcinka węzeł "[...]" (bez węzła) - węzeł "[...]" (bez węzła);

• ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, dokonującej w zakresie swojej regulacji wdrożeń dyrektyw Wspólnot Europejskich w zakresie gospodarki wodno-ściekowej i ochrony wód;

• brak podstawy prawnej do powoływania się na ustawę z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz.U. Nr 80, poz. 721, ze zm.) w powiązaniu z ustawą z dnia 18 października 2006 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych;

• matactwo i bezpodstawne powoływanie się w decyzji na korytarz zarezerwowany pod autostradę [...] ([...]) odcinek: węzeł "[...]" (bez węzła) - węzeł "[...]" (bez węzła) - wraz z przebudową infrastruktury technicznej, z uwagi na fakt, iż taki korytarz nigdy nie był w tym rejonie wyznaczony.

Wskazano również na pismo Rzecznika Praw Obywatelskich znak [...] z dnia [...] lipca 2007 r. stanowiące zapowiedź o niezgodności ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych w powiązaniu z ustawą z dnia 18 października 2006 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych z obowiązującymi aktami prawa. Skarżący zarzucili także poświadczanie nieprawdy i matactwo, a także z naruszeniem art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 2005 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 108 poz. 908, ze zm.) przyjęcie przy projektowanej inwestycji, iż ruch w zakresie prędkości pojazdów powinien wynosić 100 km/h, podczas gdy droga będzie przechodziła przez teren zabudowany na którym dopuszczalna prędkość wynosi 60 km/h - zgodnie z ustawą Prawo o ruchu drogowym.

W odpowiedzi na skargi Minister Budownictwa wniósł o ich oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 30 kwietnia 2009 r. pełnomocnik Stowarzyszenia S. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Ministra Budownictwa zarzucając jej rażące naruszenie prawa polegające na naruszeniu kompetencji do ustalania lokalizacji autostrad i dróg ekspresowych, i wydaniu tej decyzji bez uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, oraz nieprzeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko inwestycji. Wskazano również na naruszenie art. 28 i art. 40 kpa poprzez ustalenie, iż skarżące Stowarzyszenie nie jest stroną postępowania i nie doręczenie Stowarzyszeniu zaskarżonej decyzji, pomimo iż posiadało status strony. Jednocześnie, w przypadku uznania, iż w/w uchybienia nie stanowią rażącego naruszenia prawa, pełnomocnik Stowarzyszenia wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie:

• przepisów postępowania polegające na ustaleniu, iż inwestycja w

postaci budowy drogi ekspresowej - odcinek: węzeł "[...]" (bez węzła) - węzeł "[...]" (bez węzła) - wraz z przebudową infrastruktury technicznej ma zostać przeprowadzona w "korytarzu zarezerwowanym pod autostradę [...]", podczas gdy taki korytarz nigdy nie był wyznaczony w planowanym miejscu realizacji tej inwestycji;

• przepisów prawa polegające na wydaniu decyzji bez uzyskania

wymaganej prawem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

• przepisów prawa materialnego dotyczących sposobu przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko;

• przepisów prawa materialnego dotyczących ustalania sieci autostrad i dróg ekspresowych;

• nienależyte przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny

oddziaływania na środowisko inwestycji.

W piśmie z dnia 18 maja 2009 r. pełnomocnik Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o oddalenie skargi Stowarzyszenia i wskazał, iż inwestor uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie odcinka drogi ekspresowej [...] ([...]) od węzła "[...]" do węzła "[...]" wydaną przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. w dniu [...] lutego 2009 r.

Minister Infrastruktury w piśmie z dnia 18 maja 2009 r., w odpowiedzi na zarzuty zawarte w piśmie pełnomocnika Stowarzyszenia S. z dnia 30 kwietnia 2009 r., wniósł o ich oddalenie przedstawiając argumentację mającą przemawiać za ich niezasadnością.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargi nie są zasadne, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W odniesieniu do skargi złożonej przez Stowarzyszenie S. z siedzibą w W. należy stwierdzić, iż Stowarzyszeniu nie przysługuje przymiot strony do skutecznego wniesienia skargi, skoro Stowarzyszenie to nie brało udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony zakończonym zaskarżoną decyzją.

Przymiot strony mógłby bowiem wynikać dla Stowarzyszenia z przysługiwania praw rzeczowych do nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją, albo w wyniku dopuszczenia go do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony, jako organizacji społecznej - stosownie do art. 31 §1 pkt 2 kpa, bądź też na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627, ze zm.). Nie wynika jednak z akt, i nie podnosi tego również Stowarzyszenie, aby przysługiwały mu jakiekolwiek prawa rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze objętym zaskarżoną decyzją. Nie ma natomiast znaczenia prawnego dla ustalenia przymiotu strony Stowarzyszenia okoliczność przysługiwania praw rzeczowych do nieruchomości objętych zaskarżoną decyzją członkom tego Stowarzyszenia, skoro Stowarzyszenie jest odrębnym podmiotem wobec swoich członków i z tego powodu nie może wyprowadzać własnego interesu prawnego z przysługiwania praw rzeczowych do nieruchomości poszczególnym członkom tego Stowarzyszenia. Nie wynika również z akt, i nie kwestionuje tego samo Stowarzyszenie, aby Stowarzyszenie to składało wniosek do organów prowadzących postępowanie o dopuszczenie do udziału w nim na prawach strony, stosownie do art. 31 §1 pkt 2 kpa. Dopuszczenie do udziału w postępowaniu administracyjnym na wskazanej podstawie prawnej wymaga bowiem wyartykułowania takiego wniosku przez Stowarzyszenie w toku trwającego już postępowania (jeżeli Stowarzyszenie nie było inicjatorem wszczęcia postępowania – jak w niniejszej sprawie) i jego rozpatrzenia przez organ administracji prowadzący postępowanie, w formie postanowienia wydawanego na podstawie art. 31 §2 kpa. Z akt nie wynika także, aby Stowarzyszenie składało wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu na prawach strony w trybie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Z odpisu KRS z rejestru stowarzyszeń odzwierciedlającego stan z dnia 22 października 2007 r. nie wynika przy tym, aby statutowym celem działania skarżącego Stowarzyszenia była ochrona środowiska, skutkiem czego Stowarzyszenie to nie jest organizacją ekologiczną w myśl art. 33 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 16 ustawy Prawo ochrony środowiska mogącą skorzystać z uprawnień do bycia stroną w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, w którym organy administracji rozważały także kwestie dotyczące oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko.

W wyniku dokonanych ustaleń i ich oceny stwierdzono zatem, iż Stowarzyszeniu S. z siedzibą w W. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, dlatego skarga tego Stowarzyszenia podlega oddaleniu.

Również pozostałe skargi nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ ustalenia Ministra Infrastruktury co do spełnienia wszystkich wymogów formalnych i materialnoprawnych do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji drogowej znajdują potwierdzenie w zgromadzonych aktach sprawy.

Pierwszoinstancyjna decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. wydana bowiem została na wniosek złożony w imieniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 25 lipca 2005 r., i przyjęty w Wydziale Rozwoju Regionalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniu 27 lipca 2005 r., wskutek czego, do rozpatrzenia tego wniosku i wydania ostatecznej decyzji przez organ odwoławczy w dniu [...] lipca 2007 r. miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz.U. Nr 80, poz. 721, ze zm.) o treści ustalonej przed dniem 16 grudnia 2006 r., co wynika z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 220, poz. 1601, ze zm.), według którego do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy [z dnia 18 października 2006 r.] decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Skoro bowiem w dniu wejścia w życie powołanej ustawy z dnia 18 października 2006 r., tj. w dniu 16 grudnia 2006 r. postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji drogowej w przedmiotowej sprawie nie było zakończone ostateczną decyzją, to do wydania decyzji przez organ odwoławczy w 2007 r. miała zastosowanie ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o treści sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 16 grudnia 2006 r. i dlatego zaskarżone decyzje należy ocenić przez pryzmat zachowania wymogów określonych we wskazanej wersji tekstu ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych.

Z akt wynika, iż złożenie wniosku zostało poprzedzone zwróceniem się przez inwestora o wydanie opinii określonych w art. 3 ust. 1 ustawy, i do wniosku dołączono opinie wymagane art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy oraz inne dokumenty. Ze względu jednak na braki wniosku w zakresie wykazu działek usytuowania projektowanej inwestycji oraz dokumentacji podziałowej, Wojewoda [...] wezwał inwestora do uzupełnienia tych braków w wyznaczonym terminie, jednakże inwestor wniósł o zawieszenie postępowania na podstawie art. 98 kpa, i postępowanie to Wojewoda [...] zawiesił postanowieniem z dnia [...] listopada 2005 r., a następnie podjął postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. Jakkolwiek więc wniosek o wydanie stosownej decyzji nie był kompletny w dniu jego złożenia, to jednak został uzupełniony przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji.

Prawidłowo przy tym organy orzekające w sprawie przyjęły, iż do wniosku o wydanie decyzji, a następnie przy wydawaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji drogowej w przedmiotowej sprawie, nie było wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego przedsięwzięcia. Wymóg uzyskiwania takiej decyzji wprowadzony bowiem został dopiero od dnia 28 lipca 2005 r., jednakże z mocy art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 113, poz. 954), do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu. Taki wniosek o stosowanie dotychczasowej procedury oddziaływania inwestycji na środowisko zawarty jest we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji drogowej, i skoro wniosek ten złożony został w dniu 27 lipca 2005 r., to jego skutkiem był obowiązek organów administracji przeprowadzenie procedury z zakresu oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko w ramach postępowania o wydanie decyzji lokalizacyjnej według reguł określonych w ustawie o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, a więc bez uzyskiwania odrębnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację projektowanego przedsięwzięcia drogowego z wykorzystaniem raportu oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko opracowanego według wytycznych zawartych w załączniku nr 1 do powołanej ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Taki raport został w sprawie sporządzony i stanowi załącznik nr 3 do decyzji lokalizacyjnej organu pierwszej instancji.

W świetle powyższego, zarzuty skarg o naruszeniu prawa zaskarżoną decyzją wskutek nieprzeprowadzenia odrębnego postępowania w sprawie oceny oddziaływania projektowanej inwestycji drogowej na środowisko i niewydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla tej inwestycji, nie są zasadne. Za niezasadne należy również uznać zarzuty naruszenia norm prawa unijnego dotyczące ochrony środowiska, skoro dla projektowanej inwestycji drogowej będzie konieczne uzyskanie odrębnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia przed wydaniem pozwolenia na budowę dla tej inwestycji, o czym umieszczono stosowne zastrzeżenie na stronie 3 decyzji lokalizacyjnej organu pierwszej instancji i co wynika z ustawy Prawo ochrony środowiska oraz ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.), i taka decyzja została wydana w dniu [...] sierpnia 2009 r. przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., w wyniku korekty dokonanej przez Ministra Budownictwa decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., jako przez organ odwoławczy zobowiązany do ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, spełnia wymagania określone w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, zawierając w swojej treści określenie wymagań dotyczących powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, linii rozgraniczających teren, warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich oraz zatwierdzenie projektów podziału nieruchomości objętych lokalizacją inwestycji drogowej.

Wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji były uprawnione do wydania decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji drogi ekspresowej na podstawie powołanej ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Ustalenie lokalizacji tej drogi nie pozostaje przy tym w sprzeczności z przebiegiem drogi ekspresowej [...] określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 maja 2004 r. w sprawie sieci autostrad i dróg ekspresowych (Dz.U. Nr 128, poz. 1334, ze zm.), wydanym na podstawie art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838, ze zm.). Decyzją ostateczną w sprawie ustalenia lokalizacji drogi ekspresowej jest bowiem decyzja Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007 r. wydana w wyniku rozpatrzenia odwołań od decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ odwoławczy zobowiązany jest zaś do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie. O ile więc decyzja organu pierwszej instancji wskazuje na lokalizację inwestycji drogi ekspresowej w miejscu nieprzewidzianym w powołanym wyżej rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 maja 2004 r. pod tę drogę, jako drogę ekspresową, o tyle w chwili wydawania decyzji przez organ odwoławczy, rozporządzenie to określało już przebieg drogi ekspresowej [...] (w ramach nowelizacji tego rozporządzenia), oznaczonej mianem [...]na odcinku W. (węzeł "[...]") – W. (węzeł "[...]"), w ramach którego to przebiegu zawiera się lokalizacja inwestycji drogowej objętej zaskarżoną decyzją. Należy przy tym podkreślić, iż przebieg drogi ekspresowej [...] w powołanym rozporządzeniu wyznaczony został za pomocą punktów – od węzła "[...]" do węzła "[...]" – z czego nie wynika, w jakim obszarze i w jakiej szerokości powinna przebiegać projektowana droga. Z powołanego rozporządzenia nie wynika zatem, na jakim dokładnie obszarze powinna być zlokalizowana droga ekspresowa, lecz jedynie to, pomiędzy jakimi punktami powinna się ona zawierać i ta okoliczność została zachowana w zaskarżonej decyzji.

Zarzut zawyżenia prędkości na projektowanym odcinku drogi ekspresowej nie ma znaczenia w sprawie, ponieważ wyznaczenie w decyzji pierwszoinstancyjnej prędkości projektowanej 100 km/h stanowi jedynie wytyczną do określenia w pozwoleniu na budowę warunków technicznych dla tej drogi, a nie warunków jej użytkowania.

Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty skarg sformułowane, jako matactwo inwestora i organów orzekających, ponieważ sąd administracyjny właściwy jest do oceny zaskarżonych decyzji jedynie przez pryzmat ich legalności w ramach przepisów prawa określających warunki dopuszczalności wydania takich decyzji, i w tym względzie, brak jest podstaw do przypisania zaskarżonym decyzjom takiego naruszenia prawa, które zobowiązywałoby sąd do uchylenia tych decyzji, o czym wyżej wskazano.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.