Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 68/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-01-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2010 r. września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką i zobowiązania do zwrotu dokumentu – w zakresie wniosku skarżącego z dnia 21 lipca 2009 r. o przyznanie prawa pomocy postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżący w dniu 10 marca 2009 r. złożył wniosek o prawo pomocy. Po jego rozpoznaniu referendarz sądowy postanowieniem z dnia 31 marca 2009 r. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi w całości, zaś w pozostałym zakresie odmówił przyznania prawa pomocy. W związku z brakiem wniesienia przez wnioskodawcę sprzeciwu, rozstrzygnięcie powyższe stało się prawomocne uzyskując skutki prawomocnego orzeczenia sądu (art. 259 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej ppsa).

W kolejnym wniosku złożonym 23 lipca 2009 r. skarżący ponownie wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych w całości, mimo, że nie uległy zmianie okoliczności sprawy. Skarżący powołał się na te same okoliczności dotyczące jego stanu finansowego i rodzinnego jak w poprzednim wniosku. W piśmie z 21 lipca 2009 r. skarżący przyznał, iż od daty postanowienia z 31 marca 2009 r., jego sytuacja materialna nie uległa zmianie.

W tej sytuacji postanowieniem z dnia 24 lipca 2009 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy, uznając, że skarżący nie wykazał, aby jego sytuacja materialna uległa pogorszeniu w stosunku do tej, która stanowiła przedmiot rozpoznania prawomocnego postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2009 r.

Skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia.

Postanowieniem z dnia 14 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił przyznania pomocy a postanowieniem z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II GZ 253/09 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.

Pełnomocnik skarżącego w skardze kasacyjnej z 3 listopada 2009 r. do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 lipca 2009 r. zwrócił się z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2009 r. referendarz sądowy odmówił zmiany postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy, zaś skarżący wniósł sprzeciw od tego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek nie może być uwzględniony. Jest to kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, dlatego należy go potraktować jako wniosek o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 września 2009 r.

Zgodnie z art. 165 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.

Prawomocność postanowienia wydanego w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy powoduje, że nie można go zmienić bez stwierdzenia zmiany okoliczności, na tle których orzeczenie to zapadło (art. 165 ppsa).

Skarżący nie wskazuje żadnych nowych okoliczności, które mogłyby znacząco zmienić ocenę co do jego zdolności ponoszenia kosztów.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 259 § 3 i art. 170 ppsa, należało orzec jak na wstępie.